Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 687/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi D. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu odsetek od zwracanych należności celnych 1. Uchyla zaskarżoną decyzję. 2. Zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. na rzecz D. Sp. z o.o. w W. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez D. Sp. z o.o. w W. (uprzednio T. Sp. z o.o. w W.) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję z [...] września 2011 r., nr [...], którą uzupełniono decyzję z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...] w zakresie wypłaty odsetek od zwróconej opłaty celnej dodatkowej.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W wyniku kontroli zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...].12.2000 r. stwierdzono, że w zgłoszeniu nie została pobrana dodatkowa opłata celna ustanowiona decyzją Ministra Gospodarki z dnia [...] października 2000 r. w sprawie ustanowienia ostatecznego środka ochronnego w postaci dodatkowej opłaty celnej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny elektrycznych żelazek do prasowania pochodzących z C..

Wobec powyższego wszczęto postępowanie w sprawie określenia prawidłowej kwoty długu celnego, a następnie Urząd Celny w P. decyzją nr [...] z dnia [...].11.2003 r. określił opłatę dodatkową w wysokości [...] zł oraz wysokość zobowiązania podatkowego w podatku VAT.

Strona wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją nr [...] z dnia [...].06.2004 r. Dyrektor Izby Celnej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w zakresie wymiaru należności celnych oraz uchylił decyzję organu celnego I instancji odnośnie należności podatkowych i przekazał w tym zakresie sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wyrokiem z dnia 4.08.2005 r., sygn. akt V SA/Wa 2696/04 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję z dnia [...].06.2004 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. nr [...] z dnia [...].11.2003 r. W ocenie sądu, organy zarówno I jak i II instancji nie oceniły zebranego w sprawie materiału dowodowego, uznając arbitralnie, że przedstawiony przez stronę packing list nie jest dokumentem przewozowym.

Następnie, organ celny II instancji po uzupełnieniu materiału dowodowego, decyzją nr [...] z dnia [...].07.2008 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu celnego I instancji w zakresie wymiaru należności celnych.

Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 29.04.2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2672/08 oddalił skargę.

Ww. orzeczenie zostało nastepnie uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.12.2010 r., sygn. akt I GSK 493/09. Jednocześnie NSA uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. nr [...] z dnia [...].07.2008 r. oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. nr [...] z dnia [...].11.2003 r.

Decyzją z dnia [...].04.2011 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego w P. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie celne wszczęte postanowieniem nr [...] z dnia [...].06.2002 r. w sprawie określenia prawidłowej kwoty długu celnego, tj. opłaty celnej dodatkowej w związku z nadmiernym przywozem na polski obszar celny żelazek do prasowania pochodzących z C. w odniesieniu do zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...].12.2000 r.

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją nr [...] z dnia [...].04.2011 r. orzekł o zwrocie opłaty celnej dodatkowej w wysokości [...] zł oraz odsetek od opłaty celnej dodatkowej za nieterminową wpłatę w wysokości [...] zł

Wnioskiem z dnia [...].05.2011 r. strona wniosła o uzupełnienie powyższej decyzji w zakresie zwrotu odsetek od zwróconych należności. W uzasadnieniu wniosku strona wyjaśniła, iż w ww. decyzji organ nie orzekł o przysługujących podatnikowi - na podstawie art. 250 § 3 Kodeksu celnego - odsetkach liczonych od dnia uiszczenia należności, powiększonych o odsetki do dnia dokonania płatności. Strona zaznaczyła, iż uznanie przez organ zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie należności celnych z tytułu opłaty celnej dodatkowej oraz odsetek spowodowało ustalenie wyższej niż należna kwoty należności celnych. Powyższe było wynikiem błędu organu celnego, a strona nie przyczyniła się do powstania tego błędu co uzasadnia żądanie zwrotu należności wraz z odsetkami zgodnie z art. 250 § 3 Kodeksu celnego. Ponadto zwrócono uwagę na Wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9.12.2010 r., który potwierdził, wadliwość wydanych w sprawie decyzji a co za tym idzie, fakt że pobrana należność celna wraz z odsetkami nigdy nie była prawnie wymagalna.

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...].09.2011 r. nr [...] uzupełnił decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...].04.2011 r. nr [...] w zakresie wypłaty odsetek od zwróconej opłaty celnej dodatkowej w wysokości [...] zł.

Organ przyznał, iż w istocie błędne przekonanie organu celnego o wymagalności opłaty dodatkowej i wydanie decyzji określającej tą kwotę, a następnie uiszczenie jej przez stronę, nie może powodować negatywnych skutków dla strony, dlatego też zwrot odsetek od zwróconych należności jest uzasadniony.

Jednocześnie Dyrektor Izby Celnej – wskazując na brak możliwości zwrotu odsetek od odsetek od opłaty celnej dodatkowej – zaznaczył, iż w prawie polskim obowiązuje zakaz umawiania się z góry o zapłatę odsetek od zaległych odsetek. Odsetki od odsetek są natomiast dopuszczalne w określonych przez ustawodawcę sytuacjach szczególnych (art. 482 Kodeksu cywilnego). Dyrektor Izby wyjaśnił, że pierwsza, to dokonanie przez dłużnika i wierzyciela - już po powstaniu opóźnienia w zapłacie odsetek od należności głównej - uzgodnienia obowiązku zapłaty odsetek od odsetek, co następuje przez doliczenie odsetek zaległych do dłużnej sumy i poddanie całości dalszemu oprocentowaniu. Druga sytuacja powstaje wtedy, gdy brak powyższego uzgodnienia, wówczas odsetek od zaległych odsetek można żądać od chwili wytoczenia o nie powództwa.

Od powyższej decyzji pełnomocnik strony, pismem z dnia [...].10.2011 r. wniósł odwołanie, w którym zarzucił, iż w niniejszej sprawie organ nieprawidłowo zastosował art. 482 k.c., gdyż do zwrotu odsetek od odsetek wyrównwczych zastosowanie będzie miał art. 250 § 3 Kodeksu celnego. Pełnomocnik strony wskazał, że wnioskiem z dnia [...].02.2011 r. strona wnosiła o zwrot należności celnych (opłaty celnej dodatkowej wraz z pobranymi wówczas przez organy celne odsetkami) wraz z odsetkami od tej całkowitej sumy, liczonymi od dnia uiszczenia należności, powiększonymi o odsetki do dnia dokonania płatności. Tymczasem organ w decyzji z dnia [...].04.2011 r., orzekł o zwrocie opłaty celnej dodatkowej w wysokości [...] zł oraz zwrocie pobranych wówczas odsetek od opłaty celnej dodatkowej w wysokości [...] zł, nie rozstrzygnął natomiast o przysługujących podatnikowi - na podstawie art. 250 § 3 Kodeksu celnego - odsetkach liczonych od dnia uiszczenia należności (opłaty celnej i odsetek od niej), powiększonych o odsetki do dnia dokonania płatności.

W wyniku rozpatrzenia odwołania Dyrektor Izby Celnej w W., w dniu [...].01.2012 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję uzupełniającą z [...] września 2011 r. nr [...].

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie wyjaśnił, iż w istocie, w dacie wydania decyzji określającej kwotę opłaty dodatkowej, organ celny był błędnie przekonany o jej wymagalności, takie zaś przekonanie organu celnego nie może rodzić negatywnych skutków dla strony, tym samym zwrot odsetek od zwróconych należności był uzasadniony.

Jednocześnie, odnosząc się do kwestii odsetek od zwróconych należności organ zuważył, że z treści art. 3 § 1 pkt 8 i art. 275 Kodeksu celnego wynika, że odsetki wyrównawcze, o których mowa w art. 222 § 4, nie należą do żadnej z kategorii opłat celnych. Odsetki wyrównawcze stanowią samodzielną należność, a ich zwrot z odsetkami mógłby nastąpić, gdyby przepis tak stanowił. Przepisem tym nie jest art. 250 § 3 Kodeksu celnego, ponieważ reguluje on zwrot należności celnych, do których odsetki wyrównawcze się nie zaliczają. Tym samym, w ocenie organu, nie było podstaw do uzupełnienia decyzji organu I instancji o rozstrzygnięcie w zakresie odsetek od odsetek od zwracanych należności.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z [...].01.2012 r., D. Sp. z o.o. zwróciła się o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzjącego ją rozstrzygnięcia z [...] września 2011 r. Skarżąca zauważyła, że w jej ocenie w niniejszej sprawie winien mieć zastosowanie art. 250 § 3 Kodeksu celnego, ponieważ uznanie przez organ zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie należności celnych z tytułu opłaty celnej dodatkowej oraz odsetek spowodowało ustalenie wyższej niż należna kwoty należności celnych. Powyższe było wynikiem błędu organu celnego, a strona w żaden sposób nie przyczyniła się do powstania tego błędu. Następnie skarżąca zwróciła uwagę na treść orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z 9.10.2008 r., sygn. akt I GSK 1021/07), zgodnie z którym odsetki wyrównawcze nie mają samodzielnego bytu prawnego i są nierozerwalnie związane z długiem celnym i jako taki winny być traktowane ze wszystkimi tego konsekwencjami, w szczególności w zakresie obowiązku ich zwrotu wraz z odsetkami.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. podtrzymał argumantację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w dniu 15 czerwca 2012 r., pełnomocnik organu uznał zasadność żądania uzupełnienia decyzji Dyrektora Izby Celnej o odsetki od odsetek od opłaty celnej dodatkowej jednakże wyliczonych za inny okres niż wskazuje strona skarżąca.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wraszawie orzekł co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270), dalej: p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.)

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd, kierując się tymi przesłankami i wychodząc poza granice skargi uchylił zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...].01.2012 r.

Jak wynika z akt administracyjnych niniejszej sprawy, strona skarżąca zwróciła się do Dyrektora Izby Celnej w W. z wnioskiem o zwrot uiszczonych należności celnych w łącznej kwocie [...] zł wraz z odsetkami w kwocie na dzień złożenia niniejszego wniosku, tj. na dzień [...].02.2011 r. w wysokości [...] zł liczonymi od dnia uiszczenia należności, powiększonymi o odsetki do dnia dokonania płatności.

W wyniku rozpatrzenia wniosku, w dniu [...].04.2011 r. organ wydał decyzję o zwrocie opłaty celnej dodatkowej i odsetek od ww. opłaty.

Decyzja ta podpisana została z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej w W. przez jego Zastępcę – D.K..

Następnie, strona zwróciła się o uzupełnienie ww. decyzji o rozstrzygnięcie w zakresie odsetek w kwocie [...] zł, liczonych od dnia uiszczenia należności, powiększonych o odsetki do dnia dokonania płatności.

Decyzją z dnia [...].09.2011 r. organ uzupełnił rozstrzygnięcie z [...].04.2011 r. w zakresie wypłaty odsetek od zwróconej opłaty celnej dodatkowej w wysokości [...] zł i jednocześnie za nieuzasadnione uznał uzupełnienie decyzji o rozstrzygnięcie w zakresie odsetek od odsetek od opłaty celnej dodatkowej.

Strona skarżąca odwołała się od decyzji uzupełniającej, organ odwoławczy zaś po rozpatrzeniu odwołania, w dniu [...].01.2012 r. wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję uzupełniającą.

Ww. rozstrzygnięcie z [...].01.2012 r. również podpisane zostało z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej w W. przez jego Zastępcę – D.K..

W tym miejscu wskazać należy, że przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest odmowa zwrotu przez organ celny odsetek od zwracanych skarżącej należności celnych.

Podstawa materialnoprawna regulującą sporną kwestię zawarta została w art. 250 § 3 Kodeksu celnego, który - na mocy art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające Prawo Celne (Dz.U. z 2004 r. nr 68, poz. 623) - ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z art. 250 § 3 Kodeksu celnego od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba, że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi. Organem celnym właściwym do rozstrzygania w pierwszej instancji w sprawach uregulowanych w art. 250 § 3 Kodeksu celnego jest dyrektor izby celnej ( art. 252 1 Kodeksu celnego).

Stosownie do art. 262 1 §1 Kodeksu celnego w przypadku wydania decyzji w pierwszej instancji przez dyrektora izby celnej, z zastrzeżeniem art. 278 § 3, odwołanie od tej decyzji rozpatruje ten sam organ celny. Pracownik lub funkcjonariusz celny, który brał udział w wydaniu decyzji, której dotyczy odwołanie, podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu odwoławczym i wydaniu decyzji w tym postępowaniu (§ 2 art. 262 1 Kodeksu celnego). Ponadto w zakresie przepisów postępowania odpowiednie zastosowanie w sprawie - na podstawie art. 262 Kodeksu celnego - mają przepis art. 12 oraz przepisy działu IV ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2005 r., nr 8 , poz. 60 ze zm.), dalej: Ordynacja podatkowa.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej – w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: decyzja wydana została przez pracownika, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 130-132 Ordynacji podatkowej. W myśl art. 130 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, pracownik izby celnej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawach dotyczących zobowiązań podatkowych oraz innych spraw normowanych przepisami prawa podatkowego, w których brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że pracownik, który podpisał decyzję rozstrzygającą sprawę jako osoba upoważniona nie może następnie brać udziału w kolejnym etapie postępowania, w którym na skutek wniesionego środka zaskarżenia - odwołania, oceniana jest prawidłowość uprzednio podjętej decyzji i wydawane jest ponowne rozstrzygnięcie. Ratio legis wskazanej regulacji prawnej sprowadza się do wykluczenia wątpliwości co do bezstronności pracownika i wzmocnienie zasady zaufania do organów podatkowych, wyrażonej w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Bez wątpienia omawiany zakaz przyczynia się także do właściwej realizacji zasady dwuinstancyjności postępowania podatkowego, ujętej jako jedna z zasad tego postępowania w art. 127 Ordynacji podatkowej i mającej mocne, konstytucyjne umocowanie w art. 78 Konstytucji RP.

W niniejszej sprawie ten sam pracownik izby celnej – Zastępca Dyrektora Izby Celnej D.K. – podpisała zarówno decyzję o zwrocie opłaty celnej dodatkowej oraz odsetek od ww. opłaty (decyzja z [...].04.2011 r.) jak i wydaną w wyniku rozpatrzenia odwołania od ww. rozstrzygnięcia organu I instancji, decyzję z [...].01.2012r.

W tym miejscu należy zwrócić uwagę, iż strona w odwołaniu z [...].10.2011 r. nieprawidłowo wskazała, że jego przedmiotem jest decyzja z [...].09.2011 r., tj. decyzja uzupełniająca rozstrzygniecie organu I instancji. Należy mieć bowiem na względzie, iż decyzja uzupełniająca nie ma charakteru decyzji odrębnej i samoistnej. Jest ona wydawana wówczas gdy zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie nie jest zupełnie, tj. gdy organ ustosunkował się tylko do części zgłoszonego żądania. Wobec powyższego decyzja uzupełniająca nie ma charakteru samoistnego, a jej celem jest usunięcie "braków" decyzji pierwotnej, polegających na niezałatwieniu sprawy w całości.

Dlatego też w wyniku zastosowania art. 213 o.p. w jednej sprawie powstają dwie jej "całości"; pierwszą stanowi to niepełnie, pierwotne rozstrzygnięcie o istocie sprawy, a drugą będzie dopełnienie tegoż rozstrzygnięcia w decyzji uzupełniającej (v. glosa B. Borkowskiego do postanowienia NSA z 13.1.1999 r., I SA/Gd 2592/98, OSP 1999/12/215, ONSA 1999/4/138). Wobec takiego charakteru decyzji uzupełniającej stronie nie będzie służyło od niej odrębne odwołanie. Odwołanie może być bowiem wniesione jedynie od decyzji uzupełnianej, natomiast termin do wniesienia tego odwołania będzie biegł dopiero od doręczenia stronie decyzji wydanej na skutek żądania uzupełnienia rozstrzygnięcia (v. WSA z 17.05.2007 r., III SA/Wa 2834/06 Legalis).

W związku z powyższym strona nieprawidłowo określiła przedmiot odwołania, wskazując, że jest nim decyzja z [...].09.2011 r., tj. decyzja uzupełniająca rozstrzygniecie organu I instancji. Jednakże powyższa nieprawidłowość nie może mieć dla strony negatywnych skutków, gdyż odwołanie wniesione zostało z zachowaniem terminu, a strona de facto kwestionuje brak rozstrzygnięcia organu I instancji w zakresie należnych jej odsetek od odsetek od opłaty celnej dodatkowej. Rozstrzygnięcie powyższej kwestii lub też stanowisko uzasadniające odstąpienie od orzeczenia w przedmiocie odsetek od odsetek winno zaś znaleźć się w decyzji organu I instancji i jedynie ta decyzja może być przedmiotem odwołania. Natomiast rozstrzygnięcie z [...].09.2011 r. uzupełnia jedynie decyzję z [...].04.2011 r. i tworzy wraz z nią całość. Nie może być zatem objęte odrębnym odwołaniem. Należy zatem przyjąć, że strona zaskarżyła decyzję z [...].04.2011 r. w zakresie, w jakim negatywnie rozpatrzono jej wniosek poprzez odmowę uzupełnienia odsetek od odsetek decyzją uzupełniającą z [...].09.2011 r. W związku z powyższym wskazanie w odwołaniu decyzji z [...].09.2011 r. pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie Sądu.

Błędem organu było natomiast wskazanie w zaskarżonej decyzji, iż utrzymuje w mocy decyzję uzupełniającą. Jak wyżej podkreślono decyzja ta nie mogła być objęta odrębnym odwołaniem, nie mogła też być przedmiotem odrębnej oceny organu (w oderwaniu od pierwotnej decyzji organu I instancji).

Wobec powyższego przyjąć należało, że strona skarżąca złożyła odwołanie od decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...].04.2011 r., organ zaś, w wyniku rozpatrzenia odwołania, orzekał nie o decyzji uzupełniającej, a o decyzji organu I instancji, tj. decyzji z [...].04.2011 r. (uzupełnionej rozstrzygnięciem z [...].09.2011 r.)

W takim zaś stanie sprawy podkreślenia wymaga, że zarówno decyzja organu I instancji z [...].04.2011 r. jak decyzja wydana na skutek rozpatrzenia odwołania, tj. decyzja z [...].01.2012 r., podpisane (wydane) zostały przez Zastępcę Dyrektora - D.K., działającą z upoważnienia Dyrektora Izby Celnej w W.. Oznacza to, że w wydaniu zaskarżonej decyzji uczestniczył pracownik podlegający wyłączeniu na mocy art. 262 1 § 1 Kodeksu celnego co – poprzez odpowiednie stosowanie art. 240 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej – stanowi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Powyższa wadliwość postępowania stanowi samodzielną i wystarczającą podstawę do uwzględnienia skargi w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien mieć na względzie zauważone przez Sąd nieprawidłowości, a rozstrzygnięcie wydać po prawidłowo przeprowadzonym (z uwzględnieniem treści § 2 art. 262 1 Kodeksu celnego) postępowaniu.

Wobec powyższego, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) oraz art. 200 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.