Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 238/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2, ,art. 81 pkt 12
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Radomiu w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2021 r. sprawy ze skargi R. U. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. (dalej: organ odwoławczy, SKO, Kolegium) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania R. U. (skarżący, strona skarżąca, diagnosta) od decyzji Starosty Z. (dalej: organ I instancji, Starosta) z dnia [...] października 2020 r. znak: [...] w przedmiocie cofnięcia R. U. uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów nr [...] wydane [...] grudnia 2004 r.– utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] października 2019 r. do organu I instancji wpłynął wniosek Transportowego Dozoru Technicznego Oddział Terenowy we W. z [...] października 2019 r. w sprawie wszczęcia postępowania w trybie art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.; dalej: "P.r.d."), w związku z przeprowadzeniem przez skarżącego badania technicznego, niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania

i wydaniem zaświadczenia/dokonaniem wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym i przepisami. Do wniosku zostało załączone zawiadomienie z [...] października 2019 r o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, skierowane do Prokuratury Rejonowej w Z. wraz z materiałem dowodowym potwierdzającym, że skarżący przeprowadził [...] marca 2018 r., na stacji kontroli pojazdów należącej do R.U. Z.U.H. "[...]" w Zwoleniu, zakończone wynikiem pozytywnym badanie techniczne pojazdu nr rej. [...]

z zamontowanym urządzeniem technicznym tj. cysterną ciśnieniową - zbiornikiem wraz z wyposażeniem obsługowym, konstrukcyjnym i osprzętem zabezpieczającym, trwale połączonego z podwoziem, opróżnianym lub napełnianym ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara, bez wymaganych dokumentów tj. decyzji organu właściwej jednostki dozoru technicznego, zezwalającej na eksploatację przedmiotowego urządzenia technicznego zamontowanego na pojeździe, co zostało potwierdzone przez wpis diagnosty w dowodzie rejestracyjnym pojazdu.

Po wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie o cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów, decyzją

z [...] października 2020 r. Starosta, działając na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. oraz art. 104 k.p.a., orzekł o cofnięciu skarżącemu uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów.

W odwołaniu od wskazanej wyżej decyzji organu I instancji skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego oraz procedury administracyjnej tj.:

– błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 oraz art. 81 ust. 12 P.r.d. i uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona wyżej wymienionych przepisów prawa;

– art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez fragmentaryczne

i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego, w tym w kontekście złożonych w postępowaniu odwoławczym zarzutów, niedokładne wyjaśnienie

i określenie stanu faktycznego sprawy, sporządzenie błędnego i niepełnego uzasadnienia prawnego i faktycznego decyzji, a także wobec wydania decyzji z pominięciem oceny zachowania diagnosty w kontekście zakresu i pełnego zbadania sposobu przeprowadzenia badania technicznego, a tym samym braku rozważenia przepisów prawa materialnego wskazanych w pkt 1 i 2 zarzutów niniejszego odwołania i analizy tego, czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia o cofnięciu uprawnień na okres 5 lat.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organ I instancji nie uwzględnił, iż podlegająca badaniu technicznemu naczepa nie była napełniana, transportowana oraz rozładowywana pod ciśnieniem, dlatego też nie podlegała rejestracji

w Transportowym Dozorze Technicznym (dalej: TDT).

Rozpoznając odwołanie, SKO wskazaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2020 r. orzekło o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty z [...] października 2020 r.

W motywach uzasadnienia wskazano, że [...] marca 2018 r. w należącej do skarżącego Stacji Kontroli Pojazdów przeprowadził on techniczne badanie naczepy

z zamontowanym urządzeniem technicznym tj. cysterną ciśnieniową - wraz

z wyposażeniem obsługowym, konstrukcyjnym i osprzętem zabezpieczającym, trwale połączoną z podwoziem, opróżnianą lub napełnianą ciśnieniem wyższym niż 0,5 bar. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że ww. pojazd w dniu badania technicznego nie posiadał ważnej decyzji Transportowego Dozoru Technicznego dopuszczającej ją do eksploatacji, pomimo objęcia jej dozorem technicznym. Jak wynika

z oświadczenia właściciela naczepy, podczas eksploatacji nie aktualizował on dozoru urządzenia technicznego. Zrobił to po wydaniu przez TDT [...] października 2019 r., znak: [...] decyzji wstrzymującej eksploatację zbiornika cysterny drogowej. W grudniu 2019 r. uzyskał pozytywną decyzję zezwalającą na eksploatację urządzenia do grudnia 2021 r. W związku z przeprowadzonym [...] marca 2018 r. badaniem organ I instancji uznał, że skarżący dokonując badania technicznego wymienionego wyżej pojazdu bez wymaganego prawem dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego, wydał zaświadczenie o pozytywnym stanie technicznym badanego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym oraz obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Zatem naruszył art. 81 ust. 12 P.r.d. i w konsekwencji zastosował art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium przytoczyło brzmienie wskazanych wyżej przepisów. Jednocześnie wyjaśniło, że zasady prowadzenia badań technicznych pojazdów określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 26 czerwca 2012 r. w sprawie zakresu

i sposobu przeprowadzania badań technicznych pojazdów oraz wzorów dokumentów stosownych przy badaniach (j. t. Dz. U. z 2015 r. poz. 776; dalej: "rozporządzenie"), wskazując, że § 2 rozporządzenia określa zakres okresowego badania technicznego pojazdu, zaś § 6 ust. 7 rozporządzenia stanowi, że w przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, o którym mowa w art. 81 ust. 12 P.r.d., uprawniony diagnosta w rejestrze zamieszcza informacje

o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu diagnosta może przeprowadzić dopiero po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Przeprowadzając wówczas takie badanie diagnosta ma obowiązek zamieścić

w rejestrze informacje o dopuszczeniu urządzenia technicznego do eksploatacji, podając numer i datę wystawienia protokołu oraz decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. W ocenie Kolegium, z art. 81 ust. 12 P.r.d. w związku z § 6 ust. 7 rozporządzenia wynika,

w sposób niewątpliwy i jasny, zakres obowiązków diagnosty.

Za niezasadne uznał organ odwoławczy zarzuty odwołania dotyczące naruszenia ww. przepisów przez wadliwe ustalenie, iż cysterna o ile nie jest wykorzystywana zgodnie z przeznaczeniem do przewozu materiałów niezaliczonych jako niebezpieczne, które są pod ciśnieniem napełniane opróżniane lub przewożone, a nadciśnienie jest wyższe niż 0,5 barów, to nie podlega dozorowi technicznemu. Kolegium uznało, iż bez przedstawienia decyzji TDT stwierdzającej sprawność urządzenia technicznego objętego dozorem, skarżący nie powinien był przeprowadzać badania technicznego, wydawać pozytywnego zaświadczenia o jego przeprowadzeniu oraz dokonywać wpisu w dowodzie rejestracyjnym.

Kolegium powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 listopada 20217 r., sygn.. akt II GSK 1575/17 zauważyło, że obowiązek nałożony na diagnostów w art. 81 ust. 12 P.r.d. służy eliminowaniu możliwości eksploatacji tych urządzeń bez stosownych zezwoleń właśnie między innymi przez odmowę badania i wydania zaświadczenia

o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu z umieszczonym na nim urządzeniem podlegającym dozorowi technicznemu. Uznało, że nie ma przy tym znaczenia podnoszona okoliczność, iż przedmiotowa naczepa nie była napełniana, transportowana i rozładowywana pod ciśnieniem. Nie mają także istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy twierdzenia skarżącego o tym, że został wprowadzony w błąd przez kierowcę, co do obowiązku podlegania przez cysternę obowiązkowi badania przez organ dozoru technicznego. Właściciel pojazdu oraz kierowca mieli bowiem twierdzić, że cysterna napełniana jest grawitacyjnie co miałoby powodować, że nie jest wymagana decyzja zezwalająca na jej użytkowanie. Odpowiedzialność diagnosty za stwierdzone naruszenia ma charakter zobiektywizowany, co oznacza, że poniesienie przez niego odpowiedzialności oparte jest tylko i wyłącznie na przypisaniu sprawcy naruszenia przepisów prawa administracyjnego.

Diagnosta, jak wskazał organ odwoławczy, pełni funkcję publiczną, dlatego też wymagana jest od niego szczególna staranność w wykonywaniu swoich czynności oraz przestrzeganie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Diagnosta winien był dochować szczególnej staranności mając do czynienia z urządzeniem technicznym na badanym pojeździe. SKO podkreśliło, że w odniesieniu do przedmiotowej cysterny Dyrektor TDT już w grudniu 2019 r. wydał decyzję zezwalającą na eksploatację urządzenia do grudnia 2021 r.

Odnosząc się do podniesionego przez pełnomocnika skarżącego zarzutu błędnego przyjęcia, że naczepa podlegała dozorowi technicznemu co wiązało się

z koniecznością sprawdzenia przed wykonaniem badania, czy posiada ona stosowną decyzję organu dozoru dopuszczającą ją do eksploatacji, Kolegium uznało, że z art. 81 ust. 12 P.r.d. w związku z § 6 ust. 7 rozporządzenia jasno wynikają obowiązki diagnosty. Żaden przepis prawny nie daje uprawnionemu diagnoście kompetencji do kwestionowania decyzji Transportowego Dozoru Technicznego, czy też dokonywania ich wykładni, oceny ich aktualności, czy prawidłowości ze względu na cechy badanego pojazdu objętego dozorem technicznym. Organ odwoławczy przytoczył brzmienie art. 14 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (j. t. Dz. U. z 2019 r. poz. 667 ze zm.), zgodnie z którym eksploatację urządzenia technicznego podlegającego dozorowi technicznemu, z wyjątkiem urządzeń, o których mowa w art. 15 ust. 1, można prowadzić tylko na podstawie decyzji dopuszczającej urządzenie do eksploatacji wydanej przez właściwy organ dozoru technicznego. W ocenie SKO

z tego też względu za bez znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji pozostaje przyjęcie przez skarżącego, innej interpretacji wyłączającej obowiązek objęcia dozorem określonych urządzeń technicznych, w tym naczep opróżnianych grawitacyjnie. Stwierdził, że to organ dozoru technicznego, a nie diagnosta decyduje, czy urządzenie - ze względu na swe parametry techniczne - podlega dozorowi Transportowego Dozoru Technicznego.

Konkludując Kolegium stwierdziło, iż pojazd będący przedmiotem badania technicznego podlegał dozorowi technicznemu i w konsekwencji w stosunku do niego konieczna była decyzja organu dozoru o dopuszczeniu pojazdu do użytkowania, co wynika z § 1 pkt 1 lit. g rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r.

w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu.

Dlatego też, w ocenie Kolegium, postępowanie skarżącego naruszyło obowiązek wynikający z art. 81 ust. 12 P.r.d., co w konsekwencji spowodowało zastosowanie sankcji z art. 84 ust. 3 P.r.d.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie, skarżący zarzucił naruszenie:

1) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. poprzez:

a) nieprawidłowe uznanie, że diagnosta swoim postępowaniem wypełnił znamiona przeprowadzenia badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania jak również wydania zaświadczenia albo dokonania wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami oraz naruszył szereg przepisów rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r.;

b) nieuzasadnione i wadliwe wskazanie, że w przypadku przeprowadzenia przez diagnostę badania technicznego niezgodnego z określonym zakresem

i sposobem wykonania nie istnieje możliwość zastosowania miarkowania konsekwencji wynikających z naruszeń prawa przez diagnostę (albowiem istnieje "określony zakres i sposób wykonania" badania technicznego pojazdu, który to sposób i zakres może być różny w zależności od sytuacji i realiów konkretnej sprawy), a tym samym nie doszło do rozważenia czy ciężar popełnionego przez diagnostę uchybienia jest na tyle istotny, że daje podstawę do wydania orzeczenia

o cofnięcie uprawnień na okres 5 lat (albowiem zgodnie z art. 84 ust.4 P.r.d.

"w przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia, w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna"), co skutkowało utrzymaniem w mocy poprzednio zapadłej decyzji Starosty;

2) błędną wykładnię przepisu § 1 ust. 1 lit g) rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu - Dz.U z 2012 r. poz.1468), wobec uznania, że naczepa, która służyła do przewozu materiałów sypkich podlegała dozorowi technicznemu,

a co za tym idzie w przedmiotowej sprawie badanie techniczne winno zostać przeprowadzone jedynie po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego (art. 81 ust. 12 P.r.d.);

3) prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 w zw. z ust. 4 P.r.d. w przypadku niezgodności tego uregulowania z wyrażoną w art. 2 i 31 ust. 3 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r., nr 78, poz. 483 z późn. zm.) zasadą proporcjonalności, albowiem przepis ten jako unormowanie o charakterze sankcyjnym, nie określa gradacji kar ze względu na stopień winy co prowadzi do karania diagnosty cofnięciem uprawnień, w każdym przypadku naruszenia przez niego procedury badania albo wydania zaświadczenia

z niego, bez względu na charakter, stopień zawinienia i skutki jego czynu co

w konsekwencji prowadzi do powstania sytuacji uniemożliwiającej ubieganie się

o ponowne uprawnienia diagnosty wcześniej niż po upływie pięciu lat od dnia,

w którym decyzja o cofnięciu uprawnienia stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 P.r.d.);

4) procedury administracyjnej tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a. poprzez fragmentaryczne i niewystarczające rozważenie materiału dowodowego.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie wydanych

w sprawie decyzji oraz zasadzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując dotychczasowe stanowisko, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego, czyli jego zgodność z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, obowiązującymi w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi

i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Spór w niniejszej sprawie dotyczył zasadności cofnięcia skarżącemu uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów z dnia [...] grudnia 2004 r. W rozpoznawanej sprawie skarżący wydał zaświadczenie o stanie technicznym pojazdu poddanemu badaniu technicznemu, bez przedstawienia dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego.

Podstawą prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 110 ze zm.) tj. art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2. Zgodnie z tym przepisem, starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83b ust. 2 pkt 1, stwierdzono: 1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania, 2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. W przypadku cofnięcia diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych, ponowne uprawnienie nie może być wydane wcześniej niż po upływie 5 lat od dnia,

w którym decyzja o cofnięciu stała się ostateczna (art. 84 ust. 4 P.r.d.).

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przepis ten (art. 84 ust. 3 P.r.d.), poza jego oczywistym sankcyjnym charakterem, pełni funkcję prewencyjną, służącą podnoszeniu poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego, poprzez uniemożliwienie wykonywania badań technicznych pojazdów przez nierzetelnych diagnostów. Tak określony cel ustawy zasługuje na pełną aprobatę i – co szczególnie istotne – musi być brany pod uwagę w procesie stosowania prawa.

Wprowadzona w nim sankcja ma przy tym charakter bezwzględny, wobec czego stwierdzenie określonych uchybień skutkuje jej zastosowaniem i nie jest zależne od uznania organu w tym zakresie. Przepis ten co do zasady nie daje zatem możliwości "miarkowania" odpowiedzialności diagnosty w zależności od ciężaru stwierdzonych naruszeń oraz ich znaczenia dla zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Stwierdzenie określonych uchybień skutkuje zatem zastosowaniem przewidzianej w art. 84 ust. 3 P.r.d. sankcji. W przepisie tym nie ma mowy o winie, wystarczy stwierdzenie obiektywnie dokonanych uchybień. Aby zaistniała odpowiedzialność administracyjna diagnosty musi on wydać zaświadczenie albo dokonać wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie takiej decyzji, w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2013 r., II GSK 1460/12).

W ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia przez organy art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 P.r.d. przez jego błędną wykładnię. Należy tu odwołać się w tej kwestii do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 marca 2012 r., w sprawie o sygn. akt II GPS 2/11, zgodnie z którą sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej tym przepisem.

Podkreślenia wymaga, że wynikająca z art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 P.r.d. sankcja jest obligatoryjna, a jej nałożenie uzależnione jest jedynie od wykazania zaistnienia deliktu administracyjnego przewidzianego wskazaną normą prawną. Dodać też w tym miejscu należy, że pojęcie "wynik kontroli", o którym mowa w cyt. przepisie, nie stanowi określenia przesłanki zastosowania sankcji z art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., lecz jest zwrotem opisującym jedno ze źródeł dowodowych, które wykorzystuje organ wszczynając postępowania w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty.

Zaznaczyć należy, że zagadnienie zgodności z Konstytucją przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. było przedmiotem oceny judykatury. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie uznano tego przepisu za naruszający zasady konstytucyjne,

w tym zasadę proporcjonalności, jak i zasadę państwa prawnego (zob. m.in.: wyrok NSA z 25 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14; wyrok NSA z 30 lipca 2015 r., sygn. akt II GSK 1231/14; wyrok NSA z 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 928/13; wyrok NSA z 17 grudnia 2013 r., II GSK 1460/12, wyrok NSA z 16 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1664/16).

Ustawodawca nie dopuścił w tym zakresie żadnego wyjątku, który mógłby wziąć pod uwagę organ administracji i na jego podstawie odstąpić od stosowania sankcji, bądź ograniczyć jej dolegliwość. Co więcej, organ nie bada motywów, którymi kierował się diagnosta naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d., gdyż odpowiedzialność z tego tytułu nie jest uzależniona od tego rodzaju okoliczności (zob. wyroki NSA z: 21 listopada 2019 r., sygn. akt II GSK 3598/17; 6 grudnia 2018 r., sygn. akt II GSK 277/18; 17 grudnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1460/12; 12 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 60/12; 12 września 2012 r., sygn. akt II GSK 422/11; 27 czerwca 2012 r., sygn. akt II GSK 619/11; 12 stycznia 2012 r., sygn. akt II GSK 1395/10).

W tej sytuacji za niezasadne należy uznać zarzuty skargi odnoszące się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przez organy administracji art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d.

Stawiane diagnoście wymogi co do zakresu i sposobu wykonania badania technicznego pojazdu, a także co do wydawania zaświadczeń i wpisów w dowodzie rejestracyjnym, określone zostały w wydanym, na podstawie delegacji ustawowej wynikającej z art. 81 ust. 15 P.r.d., rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 26 czerwca 2012 r. Należy wskazać, że stosownie do brzmienia z art. 81 ust. 12 P.r.d., badanie techniczne pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym podlegającym dozorowi technicznemu może być przeprowadzone po przedstawieniu dokumentu wydanego przez właściwy organ dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego.

Na podstawie art. 54 ust. 1 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 667 ze zm.; dalej "u.d.t.") specjalistyczne jednostki dozoru technicznego wykonują dozór techniczny nad urządzeniami technicznymi o szczególnej konstrukcji, przeznaczeniu lub sposobie eksploatacji,

w zakresie określonym w art. 5 ust. 1, oraz nad innymi urządzeniami technicznymi w toku ich eksploatacji, napraw i modernizacji, jeżeli urządzenia te podlegają właściwości tych organów. Jak zarazem stanowi art. 13 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.d.t., jeżeli przepisy szczególne nie stanowią inaczej w toku eksploatacji urządzeń technicznych objętych dozorem technicznym pełnym organ właściwej jednostki dozoru technicznego wykonuje okresowe i doraźne badania techniczne. Urządzenia techniczne objęte dozorem technicznym, z wyjątkiem urządzeń, o których mowa

w art. 15 ust. 1, mogą być eksploatowane tylko na podstawie decyzji zezwalającej na ich eksploatację, wydanej przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego (art. 14 ust. 1 u.t.d.). Stosownie do art. 14 ust. 2 u.t.d. organ właściwej jednostki dozoru technicznego przed wydaniem decyzji, o której mowa w ust. 1, przeprowadza badania i wykonuje czynności sprawdzające, o których mowa w art. 13 ust. 1, oraz:

1) sprawdza kompletność i prawidłowość przedłożonej dokumentacji;

2) dokonuje badania urządzenia poprzez sprawdzenie zgodności wykonania tego urządzenia z dokumentacją i warunkami technicznymi dozoru technicznego, a także stanu urządzenia, jego wyposażenia i oznakowań;

3) przeprowadza próby techniczne przed uruchomieniem urządzenia oraz

w warunkach pracy w zakresie ustalonym w warunkach technicznych dozoru technicznego dla poszczególnych rodzajów urządzeń;

4) przeprowadza badanie specjalne ustalone w dokumentacji projektowej urządzenia lub, w technicznie uzasadnionych przypadkach, na żądanie organu właściwej jednostki dozoru technicznego.

Na podstawie pozytywnych wyników badań i wykonanych czynności, o których mowa w ust. 2, organ właściwej jednostki dozoru technicznego wydaje decyzję zezwalającą na eksploatację urządzenia, w której ustala formę dozoru technicznego, jaką będzie objęte to urządzenie (art. 14 ust. 4 u.t.d.).

Zgodnie zaś z § 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 grudnia 2012 r. w sprawie rodzajów urządzeń technicznych podlegających dozorowi technicznemu (Dz. U. 2012, poz. 1468), dozorowi technicznemu podlegają następujące rodzaje urządzeń technicznych - urządzenia ciśnieniowe, w których znajdują się ciecze lub gazy pod ciśnieniem różnym od atmosferycznego tj. zbiorniki, w tym cysterny, do przewozu materiałów niezaliczonych jako niebezpieczne, które są pod ciśnieniem napełniane, opróżniane lub przewożone, dla których iloczyn nadciśnienia i pojemności jest większy niż 50 barów x dm3, a nadciśnienie jest wyższe niż 0,5 bara.

Z powyższych rozważań jednoznacznie wynika, że wskazane na wstępie urządzenie techniczne w które wyposażonym był badany pojazd wymagało wydania stosownej decyzji organu właściwej jednostki dozoru technicznego. A zatem

w przypadku badania technicznego pojazdu z zamontowanym urządzeniem technicznym, tj. cysterną ciśnieniową - zbiornikiem wraz z wyposażeniem obsługowym, konstrukcyjnym i osprzętem zabezpieczającym, trwale połączonego

z podwoziem, opróżnianym lub napełnianym ciśnieniem wyższym niż 0,5 bara (co miało miejsce w kontrolowanej sprawie), uprawniony diagnosta przeprowadzając ww. badanie mógł jej przeprowadzić tylko po przedstawieniu dokumentu wydanego przez organ właściwej jednostki dozoru technicznego, stwierdzającego sprawność urządzenia technicznego. Tymczasem skarżący przeprowadzając sporne badanie techniczne pojazdu dokonał wpisu w dowodzie rejestracyjnym nie opierając się na wymaganej dokumentacji, a zatem niezgodnie ze stanem faktycznym

i obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Nie można uznać, że skarżący dochował należytej staranności przy wykonywaniu spornego badania technicznego. Niewątpliwie bowiem zaniechał sprawdzenia wymaganej dokumentacji.

W konsekwencji doszło do wpisów w dowodzie rejestracyjnym, które nie odpowiadały stanowi rzeczywistemu.

W ocenie Sądu, w rozpatrywanym przypadku, brak podstaw by przyjąć, że

w indywidualnych okolicznościach tej sprawy - mimo stwierdzenia naruszenia przez diagnostę obowiązku z art. 81 pkt 12 P.r.d. - zastosowanie sankcji z art. 84 ust. 3 pkt 2 P.r.d. byłoby nieadekwatne i niewspółmierne do stwierdzonych uchybień.

Uwzględniając prawidłową wykładnię art. 81 ust. 12 P.r.d., należy przyjąć, że obowiązkiem organów administracji było przeprowadzenie dowodów w celu ustalenia, czy w dacie badania technicznego pojazdu skarżący dysponował dokumentem wydanym przez Transportowy Dozór Techniczny. W sprawie natomiast bezsporne było i wynikało z protokołów z przesłuchania strony, świadków, że podczas oględzin oraz identyfikacji przedmiotowej naczepy nie stwierdzono odbiorów dozorowych TDT. Decyzję dozorową właściciel naczepy otrzymał dopiero po wydaniu przez TDT decyzji o wstrzymaniu eksploatacji zbiornika cysterny.

W świetle powyższych rozważań za niezasadne Sąd uznał w całości zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d. polegające na błędnej wykładni i niewłaściwym zastosowaniu tegoż przepisu. Skład orzekający podziela bowiem pogląd, że sankcja cofnięcia uprawnień ma na celu odsunięcie od wykonywania badań technicznych nierzetelnych diagnostów. Istotny jest przy tym cel regulacji art. 81 pkt 12 P.r.d. Wprowadzenie wymogu sprawdzenia przez diagnostę, czy odnośnie do urządzenia technicznego podlegającego dozorowi technicznemu istnieje dokument stwierdzający sprawność urządzenia, niewątpliwie służy dodatkowej kontroli (poza kontrolą sprawowaną przez organy dozoru technicznego), czy sprawność tego urządzenia jest badana przez właściwy organ dozoru i czy urządzenie nie zagraża bezpieczeństwu. Jak słusznie zauważył organ odwoławczy obowiązek nałożony na diagnostów art. 81 pkt 12 P.r.d. służy eliminowaniu możliwości eksploatacji tych urządzeń bez stosownych zezwoleń właśnie m. in. przez odmowę badania i wydania zaświadczenia o pozytywnym wyniku badania technicznego pojazdu z umieszczonym na nim urządzeniem podlegającym dozorowi technicznemu.

Brak dokumentu wydanego przez TDT, potwierdzającego sprawność urządzenia, w ocenie Sądu uniemożliwiał diagnoście określenie wyniku badania technicznego jako pozytywny. Zatem w niniejszej sprawie wystąpiły przesłanki określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 P.r.d., zobowiązujące do cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów. Ze zwrotu "starosta cofa" wynika, iż organ ten ma obowiązek cofnięcia uprawnień diagnoście, gdy w toku przeprowadzonej kontroli stwierdzi niezgodność pomiędzy wydanym zaświadczeniem albo dokonanym wpisem do dowodu rejestracyjnego pojazdu a stanem faktycznym lub obowiązującymi przepisami prawa. Ustawa nie dopuszcza żadnego wyjątku, który wyłączałby wydanie takiej decyzji, w szczególności decyzja ta nie jest uzależniona od motywów, którymi kierował się diagnosta, naruszając art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy (wyrok NSA z dnia 12 marca 2013 r. sygn.. akt II GSK 2427/11, LEX nr 2427/11).

Decyzja w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych ma charakter decyzji związanej co oznacza, że właściwy organ (starosta) ma obowiązek cofnąć opisanego rodzaju uprawnienia w każdym przypadku stwierdzenia okoliczności wymienionych w art. 84 ust. 3 pkt 1 i pkt 2 ustawy. Wydanie takiego rodzaju orzeczenia przez starostę nie jest uzależnione od winy diagnosty (jej stopnia). Odpowiedzialność za prawidłowe przeprowadzenie badania technicznego pojazdu, w świetle normatywnie określonych warunków jego wykonywania, spoczywa na diagnoście. Ustawa nie różnicuje również wagi naruszeń wskazanych w art. 84 ust. 3 ustawy, jakich dopuścił się diagnosta przeprowadzający badanie techniczne pojazdu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2013 r." II GSK 60/12, LEX nr 1337191).

W świetle powyższego należy uznać, że wbrew zarzutom skargi przy wydawaniu kontrolowanych decyzji nie doszło do naruszenie przepisu art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 P.r.d., jak i błędnej wykładni § 1 pkt 1 lit. g) rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 7 grudnia 2012 r.

Organy obu instancji w sposób wszechstronny i wyczerpujący ustaliły stan faktyczny w niniejszej sprawie. Dysponowały wystarczającym materiałem dowodowym, który po dogłębnej analizie uzasadniał wydanie kwestionowanych decyzji. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji jak i decyzji organu I instancji czyni zadość wymogom stawianym przez art. 107 § 3 k.p.a. Nie doszło zatem do naruszenia przepisów postępowania podniesionych w skardze. Argumenty skargi stanowią jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.