Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 952/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 6, art. 31 par. 2, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 146 par. 2, art. 147, art. 149 par. 1 i 2, art. 151 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit a i c, art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr) Protokolant sekr. sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi "S." P. S.S. w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia [...] Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej kwotę [...] złotych ([...] złotych) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ B.Kamieńska /-/ B.Drzazga /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta i Gminy O. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 39, 40 ust. 3, art. 42 ust. 1, art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) ustalił dla R. K. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie budynku inwentarskiego – chlewni wraz z obiektami towarzyszącymi (silosy na zboże, płyta gnojowa, zbiornik na gnojówkę) w O. przy ul. G. na działkach o nr ewid. [...] (k. 40 - 44 akt administracyjnych pierwszej instancji)

Powyższa decyzja stała się ostateczna i wykonalna w dniu [...] r.

W dniu [...] r. Starosta O. na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę budynku do czasu rozpatrzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosku starosty o stwierdzenie nieważności w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] r. (k. 47 akt administracyjnych pierwszej instancji).

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 157 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 158 § 1 k.p.a. odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] r. (k. 63 – 64 akt administracyjnych).

Pismem z dnia [...] r. PSS S. wniosło o wznowienie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji wskazując, iż decyzja z dnia [...] r. wydana została na podstawie niekompletnej dokumentacji, a spółdzielnia nie była stroną postępowania mimo, iż powstanie chlewni może zagrozić istnieniu jej zakładów produkcyjnych i magazynów żywnościowych (k. 65 – 66 akt administracyjnych pierwszej instancji).

Postanowieniem z dnia [...] r. burmistrz na podstawie art. 31 § 2 k.p.a. dopuścił P. S. S. do postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla wymienionej wyżej inwestycji (k. 72 akt administracyjnych pierwszej instancji).

Postanowieniem z tego samego dnia Burmistrz na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne w sprawie zakończoną decyzją z dnia [...] r. Wskazano, że podstawą wznowienia jest postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] r. uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] r., a nadto fakt, że PSS "S." w O. nie został uznany za stronę postępowania (k. 78 akt administracyjnych pierwszej instancji).

Burmistrz Miasta i Gminy O. decyzją z dnia [...] r., na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji z dnia [...] r. "z uwagi na stwierdzenie braku podstaw prawnych do jej uchylenia".

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła P. S. S. "S.", która wniosła o jej uchyleni i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania (k. 189-193).

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] r. i przekazało sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że organ pierwszej instancji nie wskazał konkretnie, istnienie jakich nowych okoliczności lub dowodów w dniu wydania decyzji stanowiło przesłankę wznowienia postępowania. Postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w P. z dnia [...] r. uchylające postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. z dnia [...] r. nie może stanowić takiej okoliczności, bowiem wydane zostało po wydaniu decyzji rozpatrywanej w toku wznowienia i w innym postępowaniu, związanym z uzgodnieniem projektu budowlanego. Jedna i właściwa przesłanka wznowienia postępowania wynika z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (PSS S. w O. jest stroną, która nie brała udziału w postępowaniu związanym z ustaleniem warunków zabudowy i zagospodarowania terenu). Kolegium podkreśliło, że organ pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do opinii J. P. dotyczącej lokalizacji budynków do chowu i tuczu trzody chlewnej czy wyników oględzin chlewni znajdującej się w miejscowości T. Rozpatrując sprawę w postępowaniu wznowieniowym należało ponownie przeanalizować ustalenia raportu oddziaływania raportu na środowisko, szczególnie pod kątem oddziaływania inwestycji na nieruchomości sąsiednie. Kolegium podkreśliło także, że należy zbadać, czy autor raportu miał informacje związane z faktem, iż strona biorąca udział w postępowaniu dopiero na etapie wznowienia jest producentem żywności (k. 210-211 akt administracyjnych).

Burmistrz Miasta i Gminy O. decyzją z dnia [...] r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. po przeprowadzeniu postępowania określonego postanowieniem z dnia [...] r. działając z urzędu, odmówił uchylenia decyzji burmistrza z dnia [...] r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że PSS "S." z uwagi na sąsiedztwo z planowaną budową chlewni wykazała swój interes prawny i której przysługiwał atrybut strony w postępowaniu, a która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji. Podkreślono, że nie została uwzględniona opinia J. P. z uwagi na brak odniesień normatywnych w przepisach polskich i unijnych w zakresie uciążliwości odorowej, której ujemne oddziaływanie przedmiotowa opinia eksponuje. Nieuprawniona jest teza autora opinii, iż właściciele sąsiednich nieruchomości mają prawo do zabudowy mieszkaniowej, bowiem zgodnie z poprzednio obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, teren, na którym planowana jest budowa znajduje się poza obszarem, na którym dopuszczona jest zabudowa mieszkalno-usługowa. Nadto biegły z listy Wojewody W. w piśmie z dnia [...] r. przekonująco podważył argumenty zawarte w opinii J. P. W toku postępowania wznowieniowego nie stwierdzono, że ustalając warunki zabudowy dla chlewni wraz z obiektami towarzyszącymi naruszono prawo lub ustalenia obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego. Organ pierwszej instancji powołał się przy tym na treść art. 43 "obowiązującej w dniu wydania decyzji o warunkach zabudowy chlewni, ustawy z dnia 7 lipca 1974 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. (k. 256-258 akt administracyjnych pierwszej instancji).

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła P.S.S. "S." w O. podnosząc, że stanowisko burmistrza nie zostało w sposób rzetelny i rzeczowy uargumentowane. Podniosła, że poczyniono należytych ustaleń co do zagrożenia bakteriologicznego, zagrożenia owadami i gryzoniami, a także nie uzasadniono należycie decyzji w zakresie, w jakim dotyczy ona odległości, jaka winna dzielić chlewnię od siedzib mieszkalnych i zakładów żywnościowych. Odwołująca się zaznaczyła, że zaskarżona decyzja została wydana na dwa dni przed podjęciem przez Radę Miasta i Gmin Uchwały nr [...] r. z dnia [...] r., przyjmująca nowy plan zagospodarowania przestrzennego, zgodnie z którym na przedmiotowej nieruchomości nie przewidziano możliwości jakiejkolwiek zabudowy (k. 259- 262 akt administracyjnych pierwszej instancji).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.). W uzasadnieniu wskazano, ze raport oddziaływania wraz z uzupełnieniem stwierdza, że zabudowa mieszkaniowa, jak i wytwórnie spożywcze statystycznie nie będą narażone na uciążliwości. Organ podkreślił, że decyzja ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu wydana została zgodnie z art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, a w kwestii zgodności projektowanego zamierzenia z planem Kolegium wypowiedziało się w decyzji z dnia [...] r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] .

Skargę na decyzję z dnia [...] r. złożyła P. S. S. w O. "S.", która wniosła o uchylenie decyzji kolegium i poprzedzającej ją decyzji burmistrza z dnia [...] r. W uzasadnieniu podkreślono, że większość mieszkańców O. dowiedziała się o planowanej inwestycji dopiero w [...] r. W odpowiedzi na protest skarżącej burmistrz stwierdził, iż nie wykazała ona swojego interesu prawnego i nie przysługuje jej status strony. Skarżący wskazali, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydając decyzję z dnia [...] r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji, oparło się na opinii głównego projektanta O. stwierdzającej, że na przedmiotowym obszarze "mieści się także funkcja rolnicza". Organy administracji nie odniosły się do podnoszonych przez skarżącą okoliczności dotyczących wielkości obsady chlewni, faktu, że w pobliżu projektowanej chlewni znajdują się zakłady produkujące żywność i brak opracowań zagrożenia i uciążliwości dla tych zakładów oraz kwestii zagrożeń bakteriologicznych i uciążliwości odorowych. W dokumentach brak jest wykazu areału, jakim dysponuje inwestor w celu stwierdzenia, czy ma możliwość zagospodarowania gnojowicy i obornika zgodnie z obowiązującymi normami. Podkreślono także, że po wydaniu w dniu [...] r. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy O., Rada uchwaliła nowy plan zagospodarowania miasta i teren, na którym ma powstać chlewnia, jest objęty zakazem wszelkiej zabudowy. Nadto organ pierwszej instancji nie zastosował się do zaleceń kolegium i nie zweryfikował raportu pod kątem stawianych zarzutów (k. 2 –6 akt sądowych).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie i podkreśliło, że wydanie decyzji o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu poprzedzono postępowaniem z udziałem społeczeństwa, a raport oddziaływania wyklucza występowanie uciążliwości, które będą oddziaływać na sąsiednie nieruchomości. (k. 8-9 akt sądowych)

W piśmie procesowym wniesionym w dniu [...] r. skarżąca zakwestionowała ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania (k. 17-18 akt sądowych)

W piśmie procesowym z dnia [...] r. R. K. wniósł o oddalenie skargi i zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. Podkreślił, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy poprzedzone zostało postępowaniem z udziałem społeczeństwa, kwestia zgodności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu stanowiła przedmiot rozstrzygnięcia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., z dnia [...] r. Inwestor po wykonaniu projektu techniczno-technologicznego i planu zagospodarowania działek, a na ich podstawie raportu oddziaływania projektowanego budynku inwentarskiego z obiektami towarzyszącymi na etapie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę, na podstawie art. 48 ust. 4 ustawy Prawo Ochrony Środowiska zwrócił się do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w O. o uzgodnienie w/w dokumentacji. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. postanowieniem z dnia [...] r. pozytywnie zaopiniował projekt techniczno-technologiczny wraz z planem zagospodarowania działek. Wojewódzki Inspektor Sanitarny w P. po rozpoznaniu odwołania skarżącej uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia z uwagi na niewłaściwą formę prawną (uzgodnienie winno mieć formę decyzji, a nie postanowienia.) Powiatowy Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] r. uzgodnił projekt. Decyzja ta nie została zaskarżona przez PSS S.. Odwołanie złożył natomiast P. Al. J., decyzją z dnia [...] r. podtrzymano decyzję. Nadto powołano się na treść Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz. U. z 1997 r., nr 132, poz. 877) – zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 Rozporządzenia minimalna odległość zakładów produkujących artykuły żywnościowe i magazynów produktów żywnościowych od zbiorników na gnojowice i płyt obornikowych powinna wynosić 50 m. Podkreśłono także, że podważane skargą decyzje wywołały nieodwracalne skutki prawne, bowiem inwestor opracował wymagana dokumentację techniczną, otrzymał pozwolenia na budowę wybranych obiektów ([...]) oraz wybudował i oddał do eksploatacji stację transformatorową oraz płytę fundamentową wraz z silosami. W końcu podkreślono, że PSS S. bezpodstawnie występuje jako strona w postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona, aczkolwiek z innych przyczyn, niż zostały w niej wskazane. Sąd zaniechał badania zarzutów skargi z uwagi na charakter stwierdzonych naruszeń prawa materialnego i procesowego, do badania których jest zobowiązany na mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.).

Organ pierwszej instancji jako podstawę prawną swojej decyzji wskazał art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., który stanowi, iż organ administracji publicznej, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a. wydaje decyzję, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145 a k.p.a. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji w sposób jednoznaczny stwierdził, iż podstawą wznowienia była okoliczność, iż "S." PSS w O., bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu o wydanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Z uzasadnienia wynika zatem, iż organ uznał, że zaszła przesłanka wznowienia wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W tej sytuacji nieuprawnione i błędne było zastosowanie dla omawianej sytuacji art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Skoro bowiem organ uznał, że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (a zatem, że istnieje przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), to nie mógł oprzeć decyzji na normie prawnej z której wynika nakaz wydania decyzji odmawiającej uchylenia decyzji dotychczasowej w sytuacji, gdy brak jest podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 k.p.a.

Jednocześnie organ podkreślił, iż "nie stwierdzono, by ustalając warunki zabudowy dla chlewni wraz z obiektami towarzyszącymi naruszono prawo lub ustalenia obowiązującego wówczas planu zagospodarowania przestrzennego". Z powyższego stwierdzenia wynika, iż zdaniem organu administracji – mimo wspomnianych naruszeń procedury administracyjnej (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) – wydając decyzję z dnia [...] r. nie naruszono prawa materialnego. W takiej sytuacji zaistniały zatem (czego nie dostrzeżono w postępowaniu administracyjnym) przesłanki negatywne z art. 146 § 2 k.p.a. Zgodnie z powołanym przepisem nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Zauważyć trzeba, iż zgodnie z treścią art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

W związku z powyższym, organy administracji oparły swoje rozstrzygnięcia o niewłaściwe przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (zamiast art. 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. zastosowano art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.) w efekcie czego wydano błędne decyzje. Tym samym doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.).

Niezależnie od powyższych naruszeń przepisów kodeksu postępowania administracyjnego organy naruszyły przepisy prawa materialnego. Zaznaczyć bowiem trzeba, iż po wznowieniu postępowania, w odniesieniu do przepisów prawa materialnego zasadą jest powrót sprawy do odpowiedniego stadium postępowania zwykłego. Postępowanie administracyjne prowadzone w trybie wznowienia postępowania (art. 145 k.p.a.), jest tylko inną fazą postępowania administracyjnego prowadzonego uprzednio w tej samej sprawie w zwykłym trybie i zakończonego decyzją ostateczną, a za datę wszczęcia postępowania w sprawie rozpoznawanej w trybie wznowienia postępowania (art. 145 k.p.a.) przyjmuje się datę wszczęcia postępowania w zwykłym trybie (por. postanowienie NSA z dnia 5 czerwca 1981 r., II SA 157/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 52). Nową decyzję, rozstrzygającą o istocie sprawy, wydaje się jak gdyby sprawa nie była w danej instancji rozstrzygana. Obowiązkiem organu jest zatem stosowanie tych przepisów prawa materialnego, które obowiązują w chwili orzekania (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 1984 r., I SA 86/84, ONSA 1984, nr 1, poz. 59). Odstępstwo od tej zasady dotyczy wyłącznie skutków deklaratoryjnych, a więc następujących z mocy prawa, ex tunc. Zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 k.p.a.) organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, przy czym podkreśla się, że organ winien działać na podstawie obowiązującej normy prawnej (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego – komentarz, Warszawa 2006, s. 64). Wyjątek od powyższej zasady winien wynikać z przepisu (jak np. w przypadku art. 156 k.p.a., w którym wyraźnie mówi się o "stwierdzeniu nieważności", a zatem dotyczy on sytuacji, w której nieważność istniała w dacie orzekania, a organ orzekając w tym trybie wyłącznie autorytatywnie wskazuje na wadliwość decyzji, obarczając ją od dnia wydania, ze skutkiem ex tunc). W związku z tym obowiązkiem organów administracji było stosowanie przepisów prawa materialnego obowiązujących w momencie wydawania decyzji w toku postępowania wznowieniowego.

Organy administracji oparły swoje rozstrzygnięcia o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139), która utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. oraz o akt prawa miejscowego - plan ogólny zagospodarowania miasta O. zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w O. w dniu [..] r. – Dz. Urz. Woj. K. nr [...]), który utracił moc także dnia [...] r. Orzekając tak organ pierwszej instancji, jak i drugiej instancji zastosował nieobowiązujące przepisy prawa materialnego. Postąpił zatem wbrew wyżej opisanej zasadzie. Naruszył tym samym przepis art. 6 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. Wydanie rozstrzygnięcia winno w niniejszej sprawie opierać się na przepisach obowiązującej w chwili orzekania przez organy obydwu instancji ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.). Uregulowania tejże ustawy zawierają liczne odmienności w stosunku do unormowań z ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r. Rozważań zatem co do zgodności z ustawą z dnia 27 marca 2003 r. w żaden sposób nie można odnieść do spełnienia poprzednio obowiązujących wymogów. Zgodność rozstrzygnięcia z ustawą z dnia 7 lipca 1994 r. nie oznacza spełnienia wymogów nowych regulacji w zakresie warunków zabudowy. Tym samym, zdaniem Sądu, przyjąć należało, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a.

Zważyć w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie dopuszczono się naruszenia przepisu art. 31 § 2 k.p.a. Skarżąca spółdzielnia nie jest organizacją w rozumieniu niniejszego przepisu. Brak zatem podstaw, by rozstrzygać o jej dopuszczeniu w tym charakterze. Nie miało to jednak istotnego znaczenia dla niniejszej sprawy. Nie wyczerpywało znamion przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ppkt c p.p.s.a. Udział skarżącego w kontrolowanym postępowaniu uzasadniony jest przepisem art. 147 w zw. z art. 149 § 1 i 2 k.p.a. Dnia [...] r. wydano bowiem postanowienie o wznowieniu postępowania na żądanie skarżącej spółdzielni z powołaniem się na art. 149 § 1, 145 § 1 pkt 4 i 5 k.p.a. Ustalenie, czy przyczyny wznowienia zaistniały stanowi dopiero przedmiot postępowania wznowieniowego.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt "a" i "c" p.p.s.a. uchylono zaskarżoną decyzję. Jednocześnie, na podstawie art. 135 p.p.s.a. uchylono decyzję organu I instancji (punkt I wyroku).

Ponownie rozpoznając sprawę organ rozstrzygnie mając na względzie powyższe rozważania.

O kosztach sądowych (punkt II wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (punkt III wyroku) orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a.

/-/ B.Kamieńska /-/ B.Drzazga /-/ A.Łaskarzewska