Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SO/Sz 7/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: wymierzono grzywnę
Powołane przepisy: article: art. 55 par 1 w zw. z art. 154 par 6, art. 206 , par  14 ust. 1 pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. A. o wymierzenie grzywny Zarządowi Koła łowieckiego "[...]" w S. za nieprzekazanie skargi postanawia: I. wymierzyć Zarządowi Koła łowieckiego "[...]" w S. grzywnę w wysokości 100 (sto) złotych, II. zasądzić od Zarządu Koła Łowieckiego "[...]" na rzecz strony skarżącej kwotę 237 (dwieście trzydzieści siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2019 r. M. A., reprezentowany przez adwokata, zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie

o wymierzenie grzywny Zarządowi Koła łowieckiego "[...]" w S. z powodu nieprzekazania do Sądu skargi z dnia 22 listopada 2018 r.

na bezczynność ww. Zarządu Koła w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 23 listopada 2018r. o udostępnienie informacji publicznej.

Ponadto wnioskodawca zwrócił się o zasądzenie na jego rzecz od Zarządu Koła zwrotu kosztów niniejszego postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego oraz zwrotu poniesionego wpisu od skargi na bezczynność.

W motywach skargi wnioskodawca wywiódł, że pomimo prawidłowego opłacenia i wniesienia skargi na bezczynność Zarząd Koła, wbrew ciążącemu obowiązkowi, nie przekazał skargi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 14 dni, od dnia jej otrzymania.

Do wniosku dołączył odpis wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 5 listopada 2018 r. oraz skargi na bezczynność z dowodem jej nadania w dniu 26 listopada 2018 r.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 kwietnia 2019 r. zobowiązano Zarząd Koła Łowieckiego do udzielenia w terminie 7 dni, od daty doręczania wezwania odpowiedzi na powyższy wniosek.

Odpis wezwania został doręczony Zarządowi w dniu 14 maja 2019 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu, zobowiązany nie udzielił odpowiedzi.

Skarga na bezczynność Zarządu Koła wraz z aktami sprawy i odpowiedzią

na skargę nie wpłynęła dotychczas do Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie zasadą wyrażoną w art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) dalej zwanej: "p.p.s.a.", skargę do sądu administracyjnego wnosi się

za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi. Organ zaś przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy

i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania.

Art. 55 § 1 p.p.s.a. stanowi, że w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ww. ustawy, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, tj. do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym.

Grzywna, o której mowa w art. 55 § 1 p.p.s.a. ma charakter mieszany: dyscyplinująco-restrykcyjny. Jest to więc środek, którego zastosowanie ma doprowadzić do wykonania przez organ obowiązku z art. 54 § 2 ustawy, jednakże wyłączną, materialnoprawną przesłanką takiego orzeczenia jest niewypełnienie tego obowiązku w terminie przewidzianym w tym przepisie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 lipca 2006 r., sygn. akt II OSK 1024/06, ONSAiWSA, 2006 r., Nr 6, poz. 156). Stosownie jednak do treści art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "sąd może orzec" o wymierzeniu organowi grzywny, co oznacza, że rozstrzygając w tej kwestii, sąd powinien wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności sprawy, a więc między innymi przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 ustawy, a także czas, jaki upłynął od wniesienia skargi, oraz czy przed rozpatrzeniem wniosku o wymierzenie organowi grzywny organ ten obowiązek wypełnił i wyjaśnił powody niedotrzymania terminu (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2011, s. 381).

Ponadto, w uchwale z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt II GPS 3/09 (ONSA/WSA 2010/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że oprócz funkcji dyscyplinującej oraz represyjnej, wymierzenie grzywny z art. 55 § 1 powołanej ustawy pełni również funkcję prewencyjną. Ukaranie organu służy bowiem także zapobieganiu naruszeniom prawa w przyszłości, zarówno przez ukarany organ, jak i przez inne organy.

W ocenie Sądu, wniosek o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie Sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę zasługuje na uwzględnienie.

Z akt sprawy wynika, że do dnia wydania niniejszego postanowienia, pomimo złożonego wniosku o wymierzenie grzywny i zobowiązania organu przez Sąd do udzielenia odpowiedzi na wniosek o wymierzenie grzywny organ nie nadesłał odpowiedzi. Nie przesłał również do Sądu skargi na 26 listopada 2018 r. na bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi.

Podkreślenia wymaga, że przekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę jest bezwzględnym obowiązkiem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono. Nie może wpływać na realizację tego obowiązku przekonanie organu zobowiązanego, że skarga jest bezzasadna czy niedopuszczalna. Powyższe jest bowiem przedmiotem oceny sądu, do którego skarga jest kierowana. Ocena taka może zostać przeprowadzona dopiero po przekazaniu przez organ skargi.

Biorąc pod uwagę okoliczność, że organ nie przekazał do Sądu przedmiotowej skargi, nie udzielił też odpowiedzi na wniosek, wymierzenie grzywny w tej sytuacji ma przede wszystkim charakter dyscyplinująco-restrykcyjny. Grzywna ma także charakter prewencyjny, nie jest bowiem pożądane, aby zaniedbania jakich dopuścił się organ, występowały w przyszłości.

Sąd wymierzył grzywnę w wysokości [...] zł mając na uwadze fakt, że jest to pierwszy przypadek zaniechania Zarządu Koła w wypełnianiu obowiązków procesowych przed tut. Sądem oraz mając na względzie charakter społeczny podmiotu, który reprezentuje. W ocenie Sądu, nałożenie grzywny w takiej wysokości będzie adekwatną sankcją represyjną i spowoduje osiągnięcie celu, którym jest doprowadzenie do rozpoznania skargi, która nie została dotychczas przekazana Sądowi przez Zarząd Koła. W tym stanie rzeczy, uznając żądanie skarżącego

za uzasadnione, Sąd w oparciu o art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. orzekł,

jak w punkcie I postanowienia.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt II na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na kwotę zasądzonych kosztów postępowania składa się wpis od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w wysokości [...] zł i opłata od pełnomocnictwa w kwocie [...]zł. Miarkując wysokość wynagrodzenia pełnomocnika Sąd mając na względzie treść art. 206 P.p.s.a. wziął pod uwagę, znany mu z urzędu fakt, że pełnomocnik zastępował skarżącego w analogicznej sprawie przed tutejszym Sądem. Z analizy akt wynika, że sprawy są nie tylko jednorodzajowe (dotyczą tego samego organu, tj. kół łowieckich i tożsamego zakresu żądanej informacji publicznej) ale też zarzuty skarg i ich argumentacja są identyczne. Ponadto na podstawie urządzeń ewidencyjnych ustalono, że analogiczne w swojej treści skargi skarżący reprezentowany przez tego samego pełnomocnika wnosił również do innych sądów administracyjnych na terenie kraju (w W., G., O.). Takie działanie skarżącego – zdaniem Sądu – pozwala na stwierdzenie, że rzeczywistą intencją nie było uzyskanie żądanych informacji, a jedynie wygenerowanie spraw sądowych, pozwalających na uzyskanie kosztów.

W rezultacie Sąd mając na uwadze, niewielki wkład pracy pełnomocnika, wobec inicjowania przez stronę podobnych postępowań sądowych przyznał Ľ wynagrodzenia należnego na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokacie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).