Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 421/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2022-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6036 Inne sprawy dotyczące dróg publicznych
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 5
journal: Dz.U. 2020 poz 110
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: par. 5 ust. 1 pkt 5, par. 8 ust. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 784
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz  wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Sędzia WSA Marek Sachajko Asesor sądowy WSA Piotr Ławrynowicz Protokolant: St. sekr. sąd. Anna Skrzypczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi B. K., Ł. K. na akt Starosty z dnia 21 października 2020 r. w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu drogowego I. stwierdza nieważność zaskarżonego aktu, II. zasądza od organu na rzecz skarżących solidarnie kwotę 797,00 (siedemset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Starosta W. aktem (zarządzeniem) z [...] października 2020 r., zatwierdził w całości projekt stałej zmiany organizacji ruchu – oznakowania drogi gminnej w miejscowości R. (dz. [...]), numer ewidencyjny projektu: [...], złożony przez Burmistrza P.. W podstawie prawnej aktu organ wskazał na art. 10 ust. 5 ustawy z dnia [...] czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2020 r. nr 110 z późn. zm., dalej: P.r.d.) oraz § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2017 r. poz. 784, dalej także jako rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach).

Jak wynika z opisu technicznego projektu, wprowadzono zmianę oznakowania pionowego na drodze gminnej, polegającą na oznakowaniu odcinka drogi znakami zakazu: B - 35 "zakaz postoju" z tabliczkami: [...] "początek zakazu wyrażonego znakiem", T- 25c "odwołanie zakazu wyrażonego znakiem".

Na opisany akt Starosty, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wnieśli B. K. i Ł. K., zastępowani przez zawodową pełnomocnik, domagając się stwierdzenia nieważności aktu Starosty, ewentualnie stwierdzenia niezgodności aktu z prawem, a także zwrotu kosztów postępowania. Pełnomocnik zarzuciła naruszenie:

1) § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach w zw. z art. 10 ust. 5 P.r.d. i § 6 ust. 1 tego rozporządzenia, poprzez zatwierdzenie organizacji ruchu ze zmianami, w sytuacji, gdy wady projektu organizacji ruchu objęte poniżej opisanymi zarzutami nie pozwalały na jego zatwierdzenie,

2) § 5 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach, poprzez umiejscowienie na rysunku technicznym planu sytuacyjnego znaku zakazu postoju B-35 jako projektowanego do wprowadzenia, zaś w jego opisie, a także w projekcie orientacyjnym, informacji o wprowadzeniu oznakowania w postaci zakazu zatrzymywania się B-36, co zdaniem strony skarżącej czyni niedopuszczalnym zatwierdzenie organizacji ruchu zawierającej takie niespójności, a jej zatwierdzenie wskazuje, że weryfikacja oraz zatwierdzenie projektu zostało przeprowadzone w sposób pobieżny, arbitralny i mechaniczny,

3) § 5 ust. 1 pkt 5 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach, poprzez całkowity brak w opisie technicznym charakterystyki drogi i ruchu na drodze, a tym samym brak celowości ustawienia znaków i brak analizy skutków, jakie zmiana organizacji ruchu powoduje dla uczestników ruchu, co jest niezbędnym elementem projektu, a także poprzez brak spójności w zakresie tego, jakie znaki są faktycznie projektowane do wprowadzenia (w pkt 4 opisu technicznego mowa jest o znaku B-35, a w pkt 5 o znaku B-36),

4) § 8 ust. 6 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach w zw. z pkt 3.2.36. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 r. poz. 2311, dalej jako rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych), poprzez brak odrzucenia projektu organizacji ruchu i zatwierdzenie wprowadzenia na drodze zakazu postoju w sytuacji, w której nie są spełnione przesłanki uzasadniające wprowadzenie takiego zakazu, tj. w miejscu tym nie zachodzi konieczność ograniczenia postoju na drodze, i żadne takie okoliczności nie wynikają z projektu organizacji ruchu, który został zatwierdzony przez organ,

5) art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji, poprzez naruszenie zasady równości obywateli wobec prawa, gdyż zakaz postoju B-35 ustanowiony został jedynie wzdłuż nieruchomości skarżących, bez jakiegokolwiek uzasadnienia posadowienia znaków wyłącznie na tym odcinku drogi gminnej, i to w sytuacji gdy droga ta i jej pobocze na tym odcinku nie różnią się od innych odcinków tej drogi, na których jednak zakaz taki nie został ustanowiony;

6) art. 6 w zw. z art. 7 w zw. z art. 8 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, dalej jako K.p.a.), poprzez zupełnie dowolne zatwierdzenie organizacji ruchu, która na wskazanym terenie jest niedopuszczalna i nieuzasadniona, a także narusza prawa skarżących.

W odpowiedzi na skargę Starosta W. wniósł o oddalenie skargi w całości. Napisał, że w projekcie stałej organizacji ruchu plan orientacyjny nie musi przedstawiać oznaczeń znaków drogowych. Jednakże w tabeli rysunku nr 1 zawarto wpis "wprowadzenie oznakowania B-36", który to wpis można uznać za oczywistą omyłkę pisarską. Podobnie w treści punktu 5.1. projektu "Dane charakterystyczne znaków pionowych", dotyczącego ogólnych wymagań konstrukcyjnych dla znaków również wystąpiła omyłka pisarska, która jednak nie może powodować wątpliwości jakie oznakowanie ma faktycznie zostać wprowadzone. W punkcie 4.1. projektu "Oznakowanie pionowe", zawierającym zestawienie projektowanego oznakowania, które jest najistotniejsze dla organu zatwierdzającego, wymieniono prawidłowo wszystkie elementy projektowanego oznakowania pionowego, planowanego do wprowadzenia. Lokalizację projektowanego oznakowania pionowego wraz z jego prawidłowym oznaczeniem zawiera rys. nr 2: plan sytuacyjny w skali 1:1000.

W punkcie 3 opisu technicznego projektu przedstawiono charakterystykę drogi i ruchu na drodze. Zamieszczona w projekcie organizacji ruchu charakterystyka drogi została zweryfikowana i stwierdzono, że na przedmiotowej drodze gminnej istnieje jednostronny chodnik. Jak ustalono, uszkodzenie przedmiotowego chodnika przy omijaniu pojazdu zaparkowanego po przeciwnej stronie drogi było jedną z przyczyn podjęcia przez zarządcę dróg gminnych kroków mających na celu wprowadzenie zakazu postoju na omawianym odcinku drogi.

Starosta wskazał, że zgodnie z § 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach, organ zarządzający ruchem odrzuca projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia:

1. że projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego,

2. niezgodności projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Starosta stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła żadna z powyższych przesłanek wymagających odrzucenia projektu organizacji ruchu. Ocenił, że wprowadzenie zakazu postoju poprawiło bezpieczeństwo ruchu drogowego na wąskiej 5,0 metrowej jezdni, w pobliżu skrzyżowania z drogą powiatową.

Starosta zaznaczył, że ustanowienie zakazu postoju nie było niezgodne z potrzebami społeczności lokalnej, lecz wychodziło im naprzeciw. Zarządca dróg gminnych w swym piśmie wyjaśnił, że pas drogowy na przedmiotowym odcinku drogi gminnej jest wąski, a poruszający się po tej drodze sprzęt rolniczy musiał omijać zaparkowane pojazdy co w konsekwencji doprowadziło do uszkodzenia chodnika.

Postanowieniem z [...] listopada 2021 r., III SA/Po [...], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odrzucił skargę, uznając, że skarżący nie wykazali, że zaskarżony akt naruszał prawem chroniony interes prawny lub uprawnienie w sprawie z zakresu administracji publicznej. Rozpoznając skargę kasacyjną B. K. i Ł. K., Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z [...] kwietnia 2022 r., II GSK [...], uchylił zaskarżone postanowienie.

NSA wskazał, że skarżący swój interes prawny wywodzą z prawa własności, wskazując, że zatwierdzona kwestionowanym aktem zmiana stałej organizacji ruchu, której generalnym przesłaniem jest zakaz postoju, w istocie narusza ich prawo do korzystania w sposób swobodny i niezakłócony z własnej nieruchomości, wzdłuż której wprowadzono zmienioną organizację ruchu. W ocenie NSA skarżący uprawdopodobnili, że nowa organizacja ruchu może utrudniać wykonywanie prawa własności, skoro prawo to jest ujmowane jako prawo podmiotowe, złożone z uprawnień do władania, korzystania i rozporządzania rzeczą.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podzielił pogląd wyrażony w wyroku tego Sądu z 17 stycznia 2018 r., I OSK 1722/17, w świetle którego art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm.) może być źródłem interesu prawnego dla właściciela nieruchomości leżącej przy drodze, na której zmieniono organizację ruchu w taki sposób, że zmiany te będą negatywnie wpływać na jego prawo. NSA wskazał, że z powyższego wynika zatem, że wprowadzenie nowej organizacji ruchu może wywierać wpływ na prawa właścicielskie skarżących, np. w zakresie wykorzystywania przez nich nieruchomości w sposób niezakłócony. Tym samym można mówić o naruszeniu interesu prawnego skarżących (art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2022 r. poz. 528; dalej jako: u.s.p.).

NSA podkreślił, że uchylenie zaskarżonego postanowienia ma tylko ten skutek, że przesądza o spełnieniu w rozpoznawanej sprawie przesłanki przewidzianej w art. 87 ust. 1 u.s.p. W związku z tym, skarga powinna być rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji, co oznacza konieczność przeprowadzenia oceny zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 z późn. zm., dalej jako P.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Z art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, Sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 06 kwietnia 2022 r., II GSK 256/22, uchylił zaskarżone postanowienie WSA w Poznaniu o odrzuceniu skargi i przesądził o spełnieniu w rozpoznawanej sprawie przesłanki przewidzianej w art. 87 ust. 1 u.s.p. Nadto NSA wskazał, że w związku z tym skarga powinna być rozpoznana przez Sąd pierwszej instancji, co oznacza konieczność przeprowadzenia oceny zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 190 P.p.s.a. zdanie pierwsze, Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ponadto Sąd I instancji, rozpoznając powtórnie sprawę, powinien kierować się wytycznymi zawartymi w orzeczeniu NSA, uchylającym postanowienie wydane przez Sąd I instancji.

NSA w postanowieniu z 06 kwietnia 2022 r., II GSK 256/22 przesądził o spełnieniu w rozpoznawanej sprawie przesłanki przewidzianej w art. 87 ust. 1 u.s.p. Zgodnie z art. 87 ust. 1 u.s.p., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Jako że w niniejszej sprawie zostało zaskarżone zarządzenie starosty, to warto zaznaczyć, że w art. 87 u.s.p. mowa jest co prawda o uchwałach organów powiatu, jednak zakresem jego stosowania należy objąć także zarządzenia starosty mieszczące się w grupie aktów organów jednostek samorządu terytorialnego, innych niż akty prawa miejscowego (określonych w pkt 5 art. 3 § 2 P.p.s.a.). Uznanie bowiem, że mające charakter generalny zarządzenia starostów nie podlegają skardze do sądu administracyjnego, godziłoby w zasadę prawa do sądu (art. 77 ust. 2 Konstytucji), a pośrednio naruszałoby również zasadę państwa prawnego (art. 2 Konstytucji). Występująca tu formalnie luka ustawowa powinna być zapełniona przez odwołanie się do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej – prawomocny wyrok WSA w Gliwicach z 19 marca 2021 r., II SA/Gl 1376/20 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sąd Administracyjnych na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego, dalej jako CBOSA).

Pozostając związany wykładnią prawa, dokonaną w niniejszej sprawie przez NSA, wyłącznie na marginesie Sąd zaznacza, że w przedmiocie charakteru prawnego aktu: zatwierdzenia projektu stałej organizacji ruchu, wypowiedział się NSA w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów, w dniu 26 czerwca 2014 r., I OPS 14/13 (ONSAiWSA z 2015 nr 1 poz. 2). Zgodnie z uchwałą, "Zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729, dalej: rozporządzenie MI), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).". Z kolei tryb zaskarżania do sądu administracyjnego aktów z pkt. 6 art. 3 § 2 P.p.s.a., w przypadku organów powiatu, reguluje art. 87 u.s.p.; o spełnieniu w niniejszej sprawie przesłanki, przewidzianej w tym przepisie, przesądził NSA w ww. postanowieniu z 06 kwietnia 2022 r., II GSK 256/22.

Przechodząc do oceny merytorycznej zaskarżonego aktu Sąd wskazuje, że w części opisowej projektu stałej zmiany organizacji ruchu zostało napisane, że droga gminna która ma zostać oznakowana, ma pobocza obustronnie gruntowe o szerokości ok. 1, 0 metra. Jak wynika z akt sprawy, po wpłynięciu skargi Starosta W. zwrócił się do Burmistrza P. o ustosunkowanie się do zarzutów skargi. W piśmie z [...] września 2021 r. Burmistrz napisał, że zmiana została wprowadzona w związku z uszkodzeniami chodnika (zarwanie krawężnika i nawierzchni z kostki betonowej), bowiem droga jest wąska i w przypadku postoju pojazdu duży sprzęt rolniczy musiał poruszać się po chodniku, co spowodowało uszkodzenia. Sąd zaznacza, że także w skardze jest napisane o chodniku, który zresztą jest doskonale widoczny na zdjęciach, dołączonych do skargi. Również w odpowiedzi na skargę jest napisane o jednostronnym chodniku. Już na tej podstawie Sąd stwierdza, że projekt stałej zmiany organizacji ruchu, zatwierdzony kontrolowanym aktem, został sporządzony nierzetelnie, przy czym istotnych uchybień jest więcej.

Zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach, projekt organizacji ruchu powinien zawierać opis techniczny zawierający charakterystykę drogi i ruchu na drodze. W ocenie Sądu ograniczenie się przez projektanta do stwierdzenia, że na drodze odbywa się ruch dwukierunkowy, jest dalece niewystarczającą charakterystyką ruchu na drodze, bowiem w żaden sposób nie wyjaśnia powodów stałej zmiany organizacji ruchu.

Dalej Sąd wskazuje, że wprawdzie podziela stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę, że w sprawie nie wystąpiła żadna z przesłanek odrzucenia projektu organizacji ruchu - spośród wymienionych w § 8 ust. 5 rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach (projektowana organizacja ruchu zagraża bezpieczeństwu ruchu drogowego; niezgodność projektu z przepisami dotyczącymi warunków umieszczania na drogach znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego). Umknęło jednak uwadze organu, że w myśl następnego przepisu tego rozporządzenia: ust. 6 § 8, organ zarządzający ruchem może odrzucić projekt organizacji ruchu w przypadku stwierdzenia: 1) niezgodności projektowanej organizacji ruchu z założeniami polityki transportowej lub potrzebami społeczności lokalnej; 2) nieefektywności projektowanej organizacji ruchu.

Zgodnie z art. 133 § 1 P.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy. Sąd stwierdza, że Starosta nie udokumentował, żeby przed zatwierdzeniem projektu zmiany organizacji ruchu zostały zbadane potrzeby społeczności lokalnej, przy czym skarżący także zaliczają się do społeczności lokalnej. Uprawnienie skarżących do korzystania z ich prawa własności oczywiście może zostać ograniczone, jednak ograniczenie, aby pozostało zgodne z prawem, musi być uczynione w interesie publicznym (ograniczenie musi być potrzebne społeczności lokalnej) i proporcjonalne, powinno ważyć racje wszystkich zainteresowanych podmiotów. Tymczasem w kontrolowanej sprawie, zakończonej wydaniem zaskarżonego aktu, przed wydaniem aktu nie wyjaśniono efektywności projektowanej organizacji ruchu i nie wykonano jakiejkolwiek analizy skutków umieszczenia znaków zakazu. Analiza dotycząca umieszczenia znaków jest dopiero w korespondencji Burmistrza ze Starostą oraz w odpowiedzi na skargę, że zmiana została wprowadzona w związku z uszkodzeniami chodnika (zarwanie krawężnika i nawierzchni z kostki betonowej), bowiem droga jest wąska i jak są zaparkowane samochody, to sprzęt rolniczy musiał wjeżdżać na chodnik co powodowało uszkodzenia, zaś sołtys wskazywał, że oprócz zarwania chodnika poruszanie się po nim pieszych było mocno utrudnione i niebezpieczne, przy czym rozważano wprowadzenie zabezpieczenia w postaci barier, ale chodnik jest bardzo wąski i byłoby to nieracjonalne. Sąd zarzuca, że tym bardziej nie ma wyjaśnienia, dlaczego tylko na wysokości nieruchomości skarżących została zmieniona organizacja ruchu. W odpowiedzi na skargę napisano, że odcinek drogi gminnej, na którym wprowadzono ograniczenia, wyznaczył zarządca dróg gminnych (k. 25). To oczywiste, że odcinek drogi, na którym mają zostać wprowadzone ograniczenia, wskazuje zarządca tej drogi. Sąd zarzuca, że z akt załączonych do skargi nie wynika, dlaczego zakazem objęto ten konkretny odcinek drogi.

Sąd generalnie podziela zarzuty skargi. Rację ma skarżąca, wskazując na niespójność w projekcie, jaki znak ma być umieszczony, skoro raz jest mowa o znaku B-35 (zakaz postoju) a potem o B-36 (zakaz zatrzymywania się). Nadto rację ma skarżąca, że z projektu nie wynika, dlaczego wprowadzono zakaz postoju (względnie zakaz zatrzymywania się). Zgodnie z przepisami załącznika nr 1 do rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych: (3.1.1 Funkcja, kształt i wymiary znaków), znaki zakazu stanowią podstawową kategorię znaków, którymi są wyrażane ustalenia dotyczące organizacji ruchu. Za ich pomocą można między innymi zamknąć lub ograniczyć wjazd pojazdów, zabronić wykonywania określonych manewrów np. skręcania lub wyprzedzania, wprowadzić ruch jednokierunkowy, a także ograniczyć lub zabronić zatrzymywania lub postoju pojazdów. Znaki zakazu jako ograniczające swobodę korzystania z dróg powinny być umieszczone po wnikliwej analizie skutków, jakie powodują dla uczestników ruchu.

Sąd zaznacza, że zaskarżony akt Starosty W. został podjęty przez organ administracji publicznej, w sprawie z zakresu administracji publicznej. Nie jest aktem prawa miejscowego, ale stanowi przejaw działania administracji publicznej, czyli działalności polegającej na bezpośrednim i praktycznym realizowaniu zadań państwa (w tym jednostek samorządu terytorialnego) przez kształtowanie stosunków administracyjnoprawnych (publicznych) w określonych dziedzinach życia społecznego (tu organizacji ruchu na drodze publicznej), zgodnie z treścią wyznaczoną w normach materialnego prawa administracyjnego. Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Opolu z 24 maja 2022 r., II SA/Op 92/22 (CBOSA), że skoro zaskarżony akt podlega kontroli sądu administracyjnego, to niezwykle istotne jest prawidłowo sporządzone uzasadnienie do tego aktu, przy czym obowiązek uzasadniania niedecyzyjnych rozstrzygnięć organów wykonujących administrację publiczną wynika wprost z art. 41 ust. 2 lit. c Karty Praw Podstawowych UE z dnia 7 grudnia 2000 r., a także z wykonawczego wobec niej Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji z dnia 6 września 2001 r., który zasadę uzasadniania rozstrzygnięć formułuje w art. 18. Zgodnie z zaleceniami Parlamentu Europejskiego, Rady UE i Komisji Europejskiej, zasady procesowe sformułowane w Europejskim Kodeksie Dobrej Administracji powinny być bezpośrednio stosowane w postępowaniach przed organami administracji publicznej państw członkowskich wówczas, gdy dają większe gwarancje procesowe niż prawo krajowe.

Uzasadnienie aktu organu administracji publicznej spełnia zasadniczą rolę w procesie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, jest elementem umożliwiającym sądową kontrolę w zakresie oceny prawidłowości podjętych przez organ działań. Jego zadaniem jest wyjaśnienie podjętego przez organ rozstrzygnięcia. Powinno się w nim znaleźć pełne odzwierciedlenie i ocena zebranego materiału dowodowego oraz wyczerpujące wyjaśnienie przesłanek jakimi kierował się organ w procesie decyzyjnym. Sąd wskazuje, że Starosta w ogóle nie sporządził uzasadnienia do zaskarżonego aktu, poprzestając na zastrzeżeniu, że jednostka wprowadzająca organizację ruchu zobowiązana jest do dokonania zawiadomień, zgodnie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach.

Skoro Starosta nie uzasadnił zaskarżonego aktu, to zatwierdzając projekt stałej zmiany organizacji ruchu - zaakceptował wywody zawarte w projekcie stałej zmiany organizacji ruchu, który to projekt został sporządzony bez stosownej analizy i nierzetelnie.

W konsekwencji stwierdzić trzeba, że nierzetelnie sporządzony projekt zmiany organizacji ruchu został zatwierdzony, bez analizy w zakresie skutków wprowadzonej organizacji oraz bez jej uzasadnienia. Nie zostało wyjaśnione, dlaczego właśnie w tych miejscach umiejscowiono znaki zakazu, nie wskazano też, na czym ma polegać poprawa bezpieczeństwa ruchu w stosunku do stanu dotychczasowego. W aktach nie ma nawet opinii sołtysa [...], że oprócz zarwania chodnika poruszanie się po nim pieszych było mocno utrudnione i niebezpieczne, na którą to opinię powołał się Burmistrz P. w piśmie z [...] września 2021 r., ustosunkowując się do zarzutów skargi, na prośbę Starosty. Z treści projektu nie da się wyczytać ani wywnioskować, dlaczego w ocenie organu konieczne jest wprowadzenie jakiegokolwiek ograniczenia postoju na tej drodze, i co więcej, wyłącznie wzdłuż posesji skarżących. Argumenty na rzecz wprowadzonych ograniczeń, podniesione już po wniesieniu skargi, nie zostały udokumentowane.

Opisane braki oznaczają wadliwość zaskarżonego aktu Starosty W. , w stopniu uzasadniającym stwierdzenie nieważności tego aktu, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2018.265)