Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 2/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2010-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J., W. J., J. B., E. B., K. K., B. K., B. K., R. K., U. O., S. K., I. Z., D. P., S. R., L. P., A. P. na Burmistrza Gminy Wołczyn w przedmiocie nakazania wstrzymania procedury sprzedaży drogi postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 7 grudnia 2009 r., mieszkańcy miejscowości [...], w osobach: K. J., W. J., J. B., E. B., K. K., B. K., B. K., R. K., U. O., S. K., I. Z., D. P., S. R., L. P. i A. P., reprezentowani przez K. J., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na działania Burmistrza Gminy Wołczyn, związane z montażem na drodze gminnej bram uniemożliwiających powszechne korzystanie z tej drogi, jak również działania związane z jej sprzedażą. Kwestionując w skardze działalność Burmistrza w tym zakresie, skarżący wnieśli o nakazanie przez Sąd wstrzymania procedury sprzedaży drogi oraz demontażu znajdujących się na niej bram, w celu udostępnienia drogi dla ruchu publicznego.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, z dnia 4 stycznia 2010 r., K. J. – reprezentujący skarżących, wezwany został do usunięcia braków formalnych skargi, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżących przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub podpisanie skargi przez wszystkich skarżących oraz wskazanie adresów wszystkich skarżących, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi.

Wezwanie doręczone zostało adresatowi pod wskazanym przez niego w skardze adresem w dniu 13 stycznia 2010 r. do rąk dorosłego domownika (żony).

W odpowiedzi na wezwanie Sądu, w dniu 19 stycznia 2010 r., K. J. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu pisemne upoważnienia do reprezentowania skarżących przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Opolu, wystawione przez W. J., J. B., E. B., K. K., B. K., B. K., R. K., S. K., I. Z. oraz S. R. Jednocześnie, w przesłanych pełnomocnictwach wskazane zostały jedynie adresy osób, które pełnomocnictwa te podpisały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. ) – zwanej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosuje środki określone w tych przepisach.

Ponadto, stosownie do treści art. 4 powołanej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Oznacza to, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w powołanych przepisach. W szczególności nie jest właściwy do rozpoznawania skarg powszechnych, objętych przepisami działu VIII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. ), zwanej dalej K.p.a.

Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie.

Jak wynika z treści skargi wniesionej do Sądu oraz załączonych do niej kserokopii pism, skarżący kwestionują działania Wójta Gminy Wołczyn, związane z montażem na drodze gminnej bram uniemożliwiających powszechne korzystanie z tej drogi, jak również działania związane z jej sprzedażą. W ocenie Sądu, skarga ta ma zatem charakter tzw. skargi powszechnej, której przedmiotem w myśl art. 227 K.p.a. może być w szczególności zaniedbanie lub nienależyte wykonywanie zadań przez właściwe organy albo przez ich pracowników, naruszenie praworządności lub interesów skarżących, a także przewlekłe lub biurokratyczne załatwienie spraw. Do jej rozpoznania właściwa jest zatem, w myśl art. 229 pkt 3 K.p.a., Rada Gminy Wołczyn.

Należy przy tym zaznaczyć, iż postępowanie skargowe w rozumieniu przepisów K.p.a jest jednoinstancyjne i nie ma w nim miejsca na środki zaskarżenia. Jeśli jednak obywatel jest niezadowolony ze sposobu załatwienia sprawy przez organ, do którego skargę skierował, może złożyć kolejną, nową skargę na działalność tego właśnie organu. W myśl art. 229 pkt 1 K.p.a., właściwym do rozpoznania skargi dotyczącej zadań lub działalności rady gminy jest wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa.

Uwzględniając powyższe wobec tego, że skarga określona w art. 227 K.p.a. nie mieści się w zakresie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a należało odrzucić skargę wniesioną przez K. J., W. J., J. B., E. B., K. K., B. K., B. K., R. K., S. K., I. Z. oraz S. R. Przepis art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a stanowi bowiem o odrzuceniu skargi, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Niezależnie od tego w odniesieniu do skargi wniesionej przez U. O., D. P., L. P. i A. P. stwierdzić należało zaistnienie przesłanki odrzucenia skargi z art. 58 §1 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, gdy w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.

Wymogi formalne dla skargi określone zostały w art. 57 § 1 P.p.s.a. Stanowi on, że skarga – poza spełnieniem wymogów przewidzianych dla pism w postępowaniu sądowym – winna również zawierać: wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy oraz określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Ogólne warunki, którym powinno odpowiadać każde pismo strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, określone zostały w art. 46 P.p.s.a. Zgodnie zatem z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a. pismo winno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, bądź jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa, stosownie do art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma winno być dołączone również pełnomocnictwo. Jednocześnie też, w myśl art. 46 § 2 P.p.s.a., gdy pismo strony jest pierwszym pismem w sprawie, powinno zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania, a w razie jego braku - adresu do doręczeń, lub siedziby stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników oraz przedmiotu sprawy.

Stosownie do art. 46 § 1 pkt 4 w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., skarga winna być zatem podpisana przez uprawnioną osobę i w myśl art. 46 § 2 P.p.s.a. zawierać oznaczenie miejsca zamieszkania strony, bądź adresu do doręczeń. W przypadku podpisania skargi przez pełnomocnika, zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. winno natomiast zostać załączone do niej pełnomocnictwo.

Niezachowanie wymogów formalnych skargi skutkuje, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., wezwaniem skarżącego przez Sąd do uzupełnienia jej braków w wyznaczonym terminie. Aktualny wydaje się być przy tym pogląd wyrażony w postanowieniu WSA w Opolu dnia 5 kwietnia 2004 r., sygn. akt II SA/Wr 1225/01 (ONSAiWSA 2004/3/53), że w przypadku gdy wnoszącym skargę jest pełnomocnik, który nie złożył pełnomocnictwa, wezwanie do uzupełnienia braku formalnego skargi, w postaci przedłożenia pełnomocnictwa, należy skierować do wnoszącego pismo pełnomocnika.

W razie nieuzupełnienia braków formalnych skargi, bądź uzupełnienia ich po upływie wyznaczonego terminu, Sąd odrzuca skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie spełniała wymogów formalnych wynikających z art. 46 § 1 pkt 4 i § 2 P.p.s.a., w postaci podpisu stron oraz oznaczenia ich miejsca zamieszkania, bądź adresu do doręczeń. Jednocześnie też, pomimo podpisania skargi przez K. J., występującego w imieniu skarżących, zgodnie z art. 46 § 3 P.p.s.a. do skargi nie załączono pełnomocnictwa do reprezentowania skarżących. Skutkowało to wezwaniem K. J. do uzupełnienia braków skargi w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania.

Wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi doręczone zostało skutecznie pod adresem wskazanym w skardze, w dniu 13 stycznia 2010 r. (doręczenie wezwania dorosłemu domownikowi – żonie – odpowiadało wymogom art. 72 P.p.s.a.), Termin do wykonania wskazanego obowiązków upłynął zatem 20 stycznia 2010 r.

Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach nieuzupełnienia braków, do czasu upływu zakreślonego terminu braki formalne co do skargi wniesionej w imieniu U. O., D. P., L. P. i A. P. nie zostały uzupełnione. Uznać tym samym należało, że w odniesieniu do wskazanych osób zaistniała również przesłanka odrzucenia skargi, o której mowa w art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a.

Z przedstawionych powyżej względów orzeczono jak w sentencji.