Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 236/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
określono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 i art. 64
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7 w zw. z art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a i c, art. 153, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Szkodzińska Sędziowie: WSA Mirosław Bator WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2015 r. sprawy ze skargi D.J.-K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 2 grudnia 2014 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonywana; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej D.J.-K. kwotę 757 zł (siedemset pięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 2 grudnia 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], działając na podstawie art. 59, art. 61 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

(t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej w skrócie "u.p.z.p."), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267, dalej w skrócie "K.p.a."), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta nr [...] z dnia 30 sierpnia 2013 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem na działkach nr [...] i [...] obr. [...], budowa zjazdu z działek nr [...] i [...] przy ul. Z. w K.".

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 25 kwietnia 2013 r. do Wydziału Architektury i Urbanistyki Urzędu Miasta wpłynął wniosek Gminy Miejskiej w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla opisanego powyżej zamierzenia inwestycyjnego.

Teren określony we wniosku nie był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 59 i nast. ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W toku postępowania uzyskano:

- opinię Biura Planowania Przestrzennego UM w zakresie sporządzanego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "Salezjańska-Zakrzówek",

- opinię Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w zakresie komunikacji,

- opinię Wydziału Kształtowania Środowiska UM w zakresie ochrony środowiska,

- opinię Wydziału Bezpieczeństwa i Zarządzania Kryzysowego UM w zakresie terenów narażonych na niebezpieczeństwo powodzi.

Organ I instancji ustalił, że spełnione zostały łącznie przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym stwierdzono, iż:

1. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2. teren ma dostęp do drogi publicznej,

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4. teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, gdyż stanowi grunt oznaczony symbolami B i Bp – grunty wyłączone z klasyfikacji,

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Decyzją nr [...] z dnia 30 sierpnia 2013 r. Prezydent Miasta orzekł o ustaleniu warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "Budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem na działkach nr [...] i [...] obr. [...], budowa zjazdu z działek nr [...] i [...] przy ul. Z. w K.".

W uzasadnieniu powyższego organ wskazał m.in., że w toku postępowania uwagi i zastrzeżenia do planowanej inwestycji wnieśli E. K. i W. J. oraz D. J..

W odniesieniu do uwag ww. osób, dotyczących ochrony istniejącego drzewostanu na działkach nr [...] i [...] oraz kwestii dostarczenia mediów dla potrzeb projektowanej zabudowy, organ stwierdził, że decyzja nie przesądza o wycince jakiejkolwiek zieleni wysokiej, a rozstrzygnięcia w zakresie tych zagadnień będą przedmiotem odrębnego postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę, o ile postępowanie w ramach decyzji WZ znajdzie w nim kontynuację.

W wyniku odwołania wniesionego przez D. J., decyzją z dnia 28 listopada 2013 r. znak: [...], działając na podstawie art. 59 ust. 1, art. 60 i art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta z dnia 30 sierpnia 2013 r. nr [...].

Skargę na powyższą decyzję SKO wniosła do WSA w Krakowie D. J..

Wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 229/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżoną decyzję organu II instancji.

W uzasadnieniu Sąd podniósł, że zasadnie skarżąca zarzuciła w skardze naruszenie przez organy administracji w tej sprawie przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. polegające na jego błędnej interpretacji poprzez uznanie, że sam przebieg w bliskiej odległości sieci oznacza istnienie uzbrojenia wystarczającego dla zamierzenia budowlanego. To naruszenie związane jest z niedostatecznym wyjaśnieniem stanu faktycznego przez organy administracji i pobieżnym ustaleniu zaistnienia tej przesłanki (tzn. uzbrojenia terenu) i tym samym stanowi to również naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, a to art. 7 K.p.a. i art. 77 § 1 K.p.a. polegające na niewyjaśnieniu, czy istnieje wystarczające uzbrojenie dla zamierzenia budowlanego.

Skoro na datę wydawania w tej sprawie decyzji dostawca wody i odbiorca odpadów komunalnych nie gwarantował wystarczającego zakresu uzbrojenia terenu dla planowanego sposobu korzystania z przedmiotowego budynku – to nie została w tym zakresie spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Ustalanie warunków zabudowy było przedwczesne i nieuzasadnione w okolicznościach tej sprawy.

Jednocześnie Sąd uznał za prawidłowe ustalenie poszczególnych parametrów nowej zabudowy.

Ponownie rozpatrując sprawę, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wydało zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzję z dnia 2 grudnia 2014 r. znak [...], którą utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że mając na uwadze wytyczne zawarte w wyroku o sygn. akt II SA/Kr 229/14, pismem z dnia 23 września 2014 r. wezwał pełnomocnika Inwestora o przedłożenie dokumentów zawierających oświadczenie dysponenta sieci o możliwości zasilania w wodę i odprowadzania ścieków, potwierdzającego, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego, pod rygorem rozpatrzenia sprawy bez powyższego dokumentu. W dniu 4 listopada 2014 r. wpłynęło pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. z siedzibą w K. z dnia 28 października 2014 r., z którego wynika, że w przypadku planowanej inwestycji spełniony został warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Doprowadzenie wody dla projektowanego budynku można rozwiązać w oparciu o jedną z sieci wodociągowych (po południowej stronie działek nr [...] i [...] lub w rejonie północno-zachodniego narożnika działki nr [...]), na zasadzie realizacji przyłącza wodociągowego (pkt 4 informacji), natomiast odprowadzanie ścieków bytowych i wód opadowych z projektowanego budynku można rozwiązać w oparciu o jedną z sieci kanalizacji ogólnospławnej (po południowej stronie przedmiotowych działek lub wzdłuż ul. Z.), na zasadzie realizacji przyłącza kanalizacyjnego (pkt 7 informacji).

W ocenie organu odwoławczego, na tym etapie postępowania taka informacja jest wystarczająca dla przyjęcia, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. Jednocześnie Kolegium podkreśliło, że z pisma MPWiK z dnia 28 października 2014 r. wynikało, iż przedmiotowa informacja techniczna stanowi jednocześnie oświadczenie o warunkach przyłączenia projektowanego obiektu do istniejącej miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, które jest wymagane na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Jeżeli więc powyższa informacja jest wystarczająca do uzyskania pozwolenia na budowę, trudno ją kwestionować na etapie uzyskiwania warunków zabudowy.

Organ II instancji wskazał także na ustalone parametry nowej zabudowy.

W ocenie Kolegium parametry urbanistyczne zostały określone w sposób zgodny z wymogami rozporządzenia wykonawczego, uwzględniają one wymóg lądu przestrzennego.

Wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki wyznaczono na poziomie od 17,5% do 28%, na podstawie § 5 ust. 2 rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Analiza sporządzona w niniejszej sprawie stwierdza w tym zakresie, iż w obszarze analizowanym średni wskaźnik wynosi 28%, przy czym wskaźnik ten nie odzwierciedla zróżnicowanej intensywności zabudowy terenu, zaś planowana inwestycja generuje wskaźnik na poziomie około 17,5%, który mieści się w granicach występujących minimalnych wskaźników zabudowy. W związku z tym wskaźnik maksymalny należało wyznaczyć w oparciu o wartość średnią wskaźnika w obszarze analizowanym, a wartość minimalną w oparciu o przewidywany wskaźnik zabudowy na terenie inwestycji, tj. w przedziale od 17,5% do 28%, a zatem w oparciu o ustalenia analizy urbanistyczno-architektonicznej, która zawiera uzasadnienie przyjęcia takiego właśnie rozwiązania, powołując się w szczególności na zachowanie ładu przestrzennego.

Kolejny parametr - szerokość elewacji frontowej - wyznaczono na podstawie

§ 6 ust. 2 rozporządzenia na poziomie od 14 m do 15 m. Znajdująca się w aktach sprawy analiza podaje wartość średnią szerokości elewacji frontowej w obszarze analizowanym, która wynosi około 11,45 m, jednak znaczne zróżnicowanie szerokości obiektów występujących w obszarze analizowanym uzasadnia wyznaczenie szerokości elewacji frontowej dla planowanej inwestycji w inny sposób niż w oparciu o wartość średnią z obszaru analizowanego. Jako punkt odniesienia przyjęto zatem szerokość elewacji frontowej sąsiedniego budynku, zlokalizowanego na działce nr [...] oraz pozostałych budynków usytuowanych w szeregu w kierunku zachodnim na działkach nr [...] – [...], która wynosi od 14 m do 15 m, a budynki te tworzą pierzeję ul. Z.. Jednocześnie podano, że zabudowa na działkach nr [...] – [...] (na północny zachód) ma odmienny charakter, gdyż są to budynki szeregowe łączone pełnymi ścianami przy granicy budynków, stąd zabudowa ta może być brana pod uwagę przy ustalaniu szerokości; elewacji frontowej dla nowej zabudowy. Biorąc pod uwagę powyższe należy przyjąć, że ustalenie tego parametru w zaskarżonej decyzji w przedziale 14 m - 15 m, odpowiada szerokości budynków sąsiednich, a jednocześnie pozwala, jak wskazano w analizie, na utrzymanie dotychczasowych zasad kształtowania zabudowy w rejonie ul. Z..

Wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej ustalono, na podstawie § 7 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, na poziomie 2 m - 3,5 m do okapu i 9 m - 10 m do kalenicy. W analizie wskazano, że wysokość zabudowy mieszkaniowej zlokalizowanej po południowej stronie ul. Z., czyli po tej samej stronie, co teren inwestycji, wynosi do okapu od około 2 m do około 3,5 m, a do kalenicy około 9 m lub 11 m. Ze względu zaś na usytuowanie planowanej zabudowy bezpośrednio przy ul. Z., zasadnym jest ustalenie tego parametru, jako przedłużenia krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich.

Ustalając geometrię dachu dopuszczono dach dwuspadowy o nachyleniu połaci dachowych od 45" do 48°. Ustalono kierunek głównej kalenicy prostopadły do frontu działki. W analizie wskazano, że istniejąca zabudowa tworzy układ o wykształconych swoistych cechach zabudowy, gdzie wyróżnia się charakterystyczny dach stromy, dlatego też istnieją naturalne przesłanki do ścisłego nawiązania do formy dachów stromych. Ustalenie dla wnioskowanej zabudowy stromych dachów połaciowych w nawiązaniu do zabudowy na działkach [...], [...] zapewni zachowanie ładu przestrzennego wypełniając ramy przestrzenne pierzei ul. Z..

Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie D. J., wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W skardze strona skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie następujących przepisów prawa procesowego i materialnego:

- art. 138 § 1 pkt 1 i 2 oraz § 2 K.p.a. polegające na wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, mimo że decyzja ta powinna zostać uchylona,

- art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niewyjaśnienie, czy istnieje wystarczające uzbrojenie dla zamierzenia budowlanego,

- art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację i uznanie, że sam przebieg w bliskiej odległości sieci i wskazanie technicznych rozwiązań wykorzystania tego uzbrojenia bez potwierdzenia technicznej możliwości realizacji przyłączy do sieci oznacza istnienie uzbrojenia wystarczającego dla zamierzenia budowlanego.

W uzasadnieniu wskazano, że nowa informacja MPWiK z dnia

28 października 2014 r. została inaczej zredagowana oraz wzbogacona o warunki techniczne przyłączy, ale spełnienie podstawowego warunku w postaci istnienia wystarczającego uzbrojenia terenu nie zostało w niej stwierdzone.

W odpowiedzi na skargę, organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Skarga zawierała uzasadnione podstawy, dlatego zaskarżoną decyzję organu II instancji należało uchylić.

Zgodnie z treścią art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2012.647 ze zm.): " 1. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

2. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do inwestycji produkcyjnych lokalizowanych na terenach przeznaczonych na ten cel w planach miejscowych, które utraciły moc na podstawie art. 67 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

3. Przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się do linii kolejowych, obiektów liniowych i urządzeń infrastruktury technicznej.

4. Przepisów ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie.

5. Warunek, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem.

6. Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego.

7. W rozporządzeniu, o którym mowa w ust. 6, należy określić wymagania dotyczące ustalania:

1) linii zabudowy;

2) wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu;

3) szerokości elewacji frontowej;

4) wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki;

5) geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Kwestią sporną, która staje po raz drugi przed WSA w Krakowie, jest zastosowanie przez SKO w [...], w kontrolowanej sprawie przepisów prawa materialnego, a to art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a.

Kwestią poza sporem są pozostałe warunki zabudowy, co do których Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 229/14, stwierdził, że "Dokonując oceny prawidłowości ustalonych parametrów przedmiotowej inwestycji Sąd stwierdza, że w tym zakresie organy nie popełniły istotniejszych uchybień". W odniesieniu do obecnie kontrolowanej decyzji SKO w [...], z uwagi na tożsamość materii, obecny skład rozpoznający podziela to stanowisko i jego argumentację.

W odniesieniu do kontrolowanego spornego zagadnienia orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w prawomocnym wyroku z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 229/14, uchylił uprzednio zaskarżoną, z uwagi na brzmienie art. 61 ust. 1 pkt 3 i ust. 5 u.p.z.p. w związku z art. 7 i art. 77 k.p.a., decyzję organu II instancji.

Zdaniem orzekającego wówczas składu rozpoznającego, w kontrolowanej przez niego wtedy sprawie - warunek objęty w pkt 3 ww. przepisu nie został dochowany i to było przyczyną uchylenia obu decyzji. W omawianym, prawomocnym wyroku WSA w Krakowie stwierdził iż : "Wniosek inwestora dotyczy ustalenia warunków w zakresie budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wbudowanym garażem. Stosownie do powołanego art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. warunkiem wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy jest zapewnienie, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Organy obu instancji uznały, że w zakresie sposobu zaopatrzenia w wodę i odprowadzania ścieków sanitarnych zapewnione jest wystarczające uzbrojenie terenu inwestycji. Sąd tego stanowiska nie podziela. W zgromadzonym materiale dowodowym (akta administracyjne sprawy, karta nr 6) znajduje się pismo Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji w K. S.A., które stanowi odpowiedź na pismo wnioskodawcy co do określenia możliwości zasilania w wodę i odprowadzania ścieków dla obszaru zamierzenia inwestycyjnego (działek nr [...] i [...] przy ul. Z. w K.). Z tego pisma nie wynika, aby dostawca ww. mediów (wody i odprowadzania ścieków) stwierdzał, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Co więcej z pisma tego wynika, że celem uzyskania informacji technicznej o możliwości zasilania w wodę i odprowadzania ścieków inwestor winien ponownie zwrócić się do MPWiK S.A. z przedstawieniem zagospodarowania tego terenu i lokalizacji projektowanego budynku jednorodzinnego. To zaś oznacza, że dysponent tych sieci w istocie nie stwierdził w tym piśmie (z daty 4 kwietnia 2013 r.) istnienia wystarczającego uzbrojenia terenu na potrzeby projektowanej inwestycji. Za takowe nie można stwierdzić opisu przebiegu sieci wodociągowej i sieci kanalizacyjnej, jak i warunków realizacji przyłącza kanalizacyjnego, które wymaga spełnienia dodatkowych przesłanek. Sam dostawca tych mediów wskazuje, że realizacja przyłącza kanalizacyjnego wymaga szczegółowej analizy wysokościowej w aspekcie przekroczenia przyłącza wodociągowego dla innego budynku lub sieci wodociągowej, a także może to wiązać się z odcinkową przebudową poprzez wykonanie etażu przyłącza wodociągowego bądź sieci wodociągowej i wymaga zgód właścicieli nieruchomości, przez które takie przyłącze kanalizacyjne miałoby być przeprowadzone. Tak podane warunki realizacji przyłącza kanalizacyjnego wydają się potwierdzać, że teren działek nr [...] i [...] nie jest w taką sieć (kanalizacyjną) uzbrojony i nie można stwierdzić, czy takie uzbrojenie jest możliwe. Przedsiębiorstwo zajmujące się dostawą wody i odprowadzaniem ścieków winno wyraźnie stwierdzić, czy istnieje możliwość dostawy wody dla projektowanej inwestycji i odbioru ścieków, a nie opisywać i to bardzo ogólnie ewentualne warunki odbierania ścieków nie podając, czy w ogóle możliwy jest takowy odbiór. Tym samym należy stwierdzić, że skoro na datę wydawania w tej sprawie decyzji dostawca wody i odbiorca odpadów komunalnych nie gwarantował wystarczającego zakresu uzbrojenia terenu dla planowanego sposobu korzystania z przedmiotowego budynku – to nie została w tym zakresie spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. Ustalanie warunków zabudowy było przedwczesne i nieuzasadnione w okolicznościach tej sprawy".

W tym miejscu należy zarazem podkreślić, że zgodnie z art. 153 P.p.s.a. "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia".

Z kolei, zgodnie z wyrokiem NSA w Warszawie z dnia 30 października 2014 r. , sygn. akt I GSK 143/13 wypowiadającym się o pojęciu wiążącej oceny prawnej - przez "ocenę prawną", o której mowa w art. 153 p.p.s.a., zasadniczo rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena ta musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone przez sąd w wydanym orzeczeniu. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych.

W przekonaniu obecnie rozpoznającego sprawę składu orzekającego ocena prawna wyrażona w przywołanym wyroku WSA w Krakowie z dnia z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 229/14, jest precyzyjna i spełnia wymogi, o których jest mowa w wyroku NSA w Warszawie.

Analiza treści zaskarżonej decyzji SKO w [...] oraz akt sprawy pozwala na stwierdzenie, że organ właściwy w sprawie nie zastosował się do wymogów określonych ocenie prawnej zawartej w wyroku WSA w Krakowie z dnia 25 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 229/14, czym naruszył art. 153 P.p.s.a. w stopniu mającym znaczenie dla rozpatrzenia sprawy.

Zdaniem Sądu, z treści pisma Kierownika Działu Technicznego MPWiK z dnia 28 października 2014 r. nie wynika wyraźnie stwierdzenie w/w Przedsiębiorstwa zajmującego się dostawą wody i odprowadzaniem ścieków bezpośrednio i wprost o tym, czy istnieje techniczna realna a nie tylko hipotetyczna, futurystyczna możliwość dostawy wody dla projektowanej inwestycji i odbioru ścieków. Pismo MPWiK z dnia 28 października 2014 r. w pkt 3 informuje, że zleciło Firmie "[...]" sp. z o.o. ul. B., K. opracowanie dokumentacji projektowej w zakresie przebudowy sieci wodociągowej przebiegającej wzdłuż ul. Z. (w terenach prywatnych) na odcinku od ul. P. do wysokości ul. P.. Informacja techniczna w tym zakresie wydana pismem [...] z dnia 14.02.2014 r."

Dalej następuje stwierdzenie Kierownika Działu Technicznego MPWiK, że w sprawie rozwiązań projektowych jak i terminu opracowania dokumentacji projektowej można kontaktować się bezpośrednio z ww. Firmą .

W świetle powyższego stwierdzenia, wypowiedź Kierownika Działu Technicznego MPWiK zawarta w pkt 4 omawianego pisma, że "doprowadzenie wody dla projektowanego budynku można rozwiązać w oparciu o jedną z ww. sieci wodociągowych, na zasadzie realizacji przyłącza wodociągowego" - jest wypowiedzią nie posiadającą samodzielnego merytorycznego znaczenia, gdyż jest uzależniona od nieznanego Sądowi bliżej opracowania dokumentacji projektowej w zakresie przebudowy sieci wodociągowej przebiegającej wzdłuż ul. Z. (w terenach prywatnych).

W związku z tym, zawarte w pkt 16 stwierdzenie Kierownika Działu Technicznego MPWiK, że "przedmiotowa informacja techniczna stanowi jednocześnie oświadczenie o warunkach przyłączenia projektowanego obiektu do istniejącej miejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej" - jest w swej treści blankietowe i odsyłające. Ten blankietowy charakter ww. oświadczenia wzmaga dodatkowo wypowiedź, że "Niniejsze oświadczenie o warunkach przyłączenia nieruchomości nie przesądza o możliwości realizacji przyłączy wodno-kan. z uwagi na uwarunkowania terenowo-prawne".

Jednocześnie z akt sprawy nie wynika, że inwestor w sprawie rozwiązań projektowych, jak i terminu opracowania dokumentacji projektowej - kontaktował się konkretnie bezpośrednio z ww. Firmą i jakie są wyniki ewentualnych ustaleń.

W konsekwencji, wprost nie wiadomo, czy w sprawie jest realna możliwość realizacji przedmiotowych przyłączy wodno-kan. Jest oczywiste, że rozwiązania techniczne mogą być negatywie warunkowane istniejącymi wymogami terenowymi.

Kwestie te powinny być jednoznacznie wyjaśnione pod kątem wyraźnego jednoznacznego, nie budzącego wątpliwości stwierdzenia, czy istnieje możliwość dostawy wody dla projektowanej inwestycji i odbioru ścieków.

Wobec powyższych ustaleń, Sąd stwierdza, że w kontrolowanej sprawie nie została w powyższym zakresie spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p., a organ II instancji błędnie ustalił jej wystąpienie naruszając art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a. w stopniu mającym znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd nie podziela stanowiska SKO w [...], że na tym etapie postępowania taka informacja jest wystarczająca dla przyjęcia, że projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego.

Wykazane naruszenia powodują, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a., konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji SKO w [...], ponieważ została ona wydana przedwcześnie.

Sąd jednak uchylił jedynie decyzję organu odwoławczego, a to dlatego, że do należytego załatwienia sprawy może być wystarczające, przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego tylko przez organ II instancji. Przyczyni się do przyspieszenia postępowania bez uchybienia należytym i odpowiednim prawom procesowych stronom i należytemu ustaleniu stanu faktycznego sprawy.

Stosownie do art. 141 § 4 P.p.s.a. ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy powinien uzupełnić materiał dowodowy w zakresie wskazanym w uzasadnieniu tego wyroku, a więc w zakresie istnienia możliwości dostawy wody i odprowadzania ścieków i stosownie do tych ustaleń załatwić sprawę w drodze decyzji administracyjnej.

O wstrzymaniu wykonywania orzeczono na podstawie art. 152 P.p.s.a.