Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 98/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 1 ust. 1, art. 6 ust. 1, art. 6 ust. 5 lit. c/, art. 16 ust. 1, art. 14 ust. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1429
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 110 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1991 nr 22 poz 91
law: Ustawa z dnia 14 lutego 1991 r. Prawo o notariacie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Grymuza Asesor sądowy Jerzy Parchomiuk Protokolant Asystent sędziego Paulina Nagajek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi O. D. na bezczynność Wójta Gminy Terespol w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. zobowiązuje Wójta Gminy Terespol do rozpoznania wniosku O. D. z 10 października 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt sprawy po uprawomocnieniu się wyroku; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy Terespol nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy Terespol na rzecz O. D. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Sygn. akt II SAB/Lu [...]

UZASADNIENIE

Wnioskiem z 10 października 2019 r. O. D. zażądała od Wójta Gminy udostępnienia informacji publicznej, tj.:

1) udostępnienia umowy ustanowienia służebności gruntowej zawartej 7 stycznia 1998 r. między Gminą T. a G. S..A.. z siedzibą w W., wraz z załącznikami (jeśli takie umowa zawiera),

2) ewentualnie - udostępnienia tej informacji w postaci skanu tej umowy elektronicznie na adres email: k.

3) w razie, gdyby ze względów technicznych nie było możliwe udostępnienie skanu umowy, przesłania kopii tej umowy na adres, jak wskazany w nagłówku pisma,

4) z ostrożności, gdyby nie było możliwe udostępnienie dokumentu tej umowy w postaci skanu lub kopii, udostępnienia całej treści umowy.

W odpowiedzi na wniosek organ pismem z 23 października 2019 r. poinformował wnioskodawczynię, że żądana informacja nie może być uznana za informację publiczną, a zatem nie podlega udostępnieniu. Zdaniem organu, żądanie udostępnienia treści umowy ustanowienia służebności gruntowej jest jednoznaczne z udostępnieniem aktu notarialnego, co jest niedopuszczalne w świetle ustawy – Prawo o notariacie. Ponadto, w związku z tym, że we wniosku nie zostało sprecyzowane, jakie informacje dotyczące tej umowy wnioskodawczyni chce otrzymać, organ uznał, że nie może ich udostępnić.

O. D. wniosła skargę na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia żądanej we wniosku z 10 października 2019 r. informacji publicznej, zarzucając naruszenie:

1) art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1429 ze zm., dalej: "u.d.i.p.") w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. w zw. z art. 6 u.d.i.p. w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie przez organ żądanej informacji publicznej w postaci treści umowy z 7 stycznia 1998 r., podczas, gdy żądana informacja jest informacją publiczną;

2) art. 1 ust. 1 i 2 w u.d.i.p. w zw. z art. 110 ust. 1 i 2 ustawy - Prawo o notariacie poprzez:

- nieudostępnienie przez organ żądanej informacji publicznej w postaci treści umowy ustanowienia służebności gruntowej;

- błędne przyjęcie, że żądano udostępnienia aktu notarialnego, podczas, gdy żądano udostępnienia informacji w zakresie treści umowy ustanowienia służebności gruntowej, która jest informacją publiczną;

- pominięcie przez organ, że ograniczenie dostępu do dokumentu, jakim jest akt notarialny, nie wyłącza dostępu do treści tego dokumentu w zakresie, w jakim treść ta ma charakter informacji publicznej;

3) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji w zw. z art. 1 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 6 u.d.i.p. przez ich niezastosowanie i odmowę udostępnienia przez organ żądanej informacji publicznej, która w bezpośredni sposób jest związana z zadaniami wykonywanymi przez organ w sferze publicznej i bezpośrednio dotyczy gospodarowania mieniem publicznym;

4) art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w zw. z art. 14 ust. 1 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie i nieudostępnienie w terminie informacji publicznej w sposób i w formie zgodnej z treścią wniosku;

5) art. 14 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niezastosowanie, na wypadek przyjęcia przez Sąd, że wnioskowana informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonym we wniosku.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o stwierdzenie, że Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, o zobowiązanie organu do podjęcia czynności lub wydania aktu w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, o stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, a także o zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w piśmie z 23 października 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna. Wójt Gminy dopuścił się bezczynności w sprawie wniosku skarżącej z 10 października 2019 r.

Nie budzi wątpliwości, że wójt gminy, jako organ władzy publicznej, jest na mocy art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznych.

Z wykładni art. 1 ust. 1 oraz art. 6 ust. 1 powołanej ustawy wynika, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (tak m. in. wyrok WSA w Poznaniu z 19 grudnia 2007 r., IV SA/Po [...], LEX nr 460751; wyrok WSA w Warszawie z 7 maja 2004 r., IV SA/Wa [...], LEX nr 146742). O zakwalifikowaniu określonej informacji jako publicznej, a zatem podlegającej udostępnieniu, decyduje treść i charakter żądanej informacji.

W niniejszej sprawie skarżąca wystąpiła o udostępnienie informacji w postaci umowy ustanowienia służebności gruntowej, zawartej 7 stycznia 1998 r. między Gminą T. a G. S..A.. z siedzibą w W., wraz z załącznikami (jeśli takie umowa zawiera), wskazując jednocześnie, że gdyby nie było możliwe udostępnienie oryginału, skanu bądź kopii tej umowy, żąda udostępnienia całej treści umowy.

Należy zatem zauważyć, że skarżąca sformułowała żądanie w sposób precyzyjny, a ponadto określiła alternatywne sposoby jego wykonania, wnioskując albo o udostępnienie oryginału umowy, albo jej skanu/kopii – a w sytuacji – gdyby było to niemożliwe – jej pełnej treści.

Gdyby skarżąca ograniczyła treść wniosku do pierwszego z żądań, miałyby zastosowanie normy art. 110 § 1 i § 2 ustawy z 14 lutego 1991 r. - Prawo o notariacie (Dz. U. z 2019 r. poz. 540 ze zm.), które stanowią, że wypisy aktu notarialnego wydaje się stronom aktu lub osobom, dla których zastrzeżono w akcie prawo otrzymania wypisu, a także ich następcom prawnym, a nadto, za zgodą stron lub na podstawie prawomocnego postanowienia sądu okręgowego, w którego okręgu znajduje się kancelaria notariusza, wypis aktu notarialnego może być wydany także innym osobom.

W świetle powołanych przepisów, dysponentem zarówno aktu notarialnego, jak i jego wypisu, jest notariusz. Wypis podlega szczególnej ochronie i w związku z tym akt notarialny (jego wypis) nie należy do kategorii dokumentów udostępnianych na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej (zob. zamiast wielu: wyrok NSA z 12 czerwca 2015 r., I OSK [...], CBOSA). Gdyby bowiem przyjąć, że dostęp do aktu notarialnego i jego wypisu mógł uzyskać każdy w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, istnienie normy art. 110 § 1 i 2 Prawa o notariacie nie miałoby racjonalnego uzasadnienia.

Zawarte we wniosku skarżącej żądanie udostępnienia aktu notarialnego zawierającego umowę ustanowienia służebności gruntowej, nie mogło zatem zostać uwzględnione.

Niewątpliwie jednak istotne elementy treści tej umowy, z których wynikają dla gminy określone zobowiązania finansowe, stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 5 lit. c/ u.d.i.p., który za taką uznaje informację o majątku jednostek samorządu terytorialnego.

Zatem niedopuszczalność udostępnienia aktu notarialnego zawierającego taką umowę, a w konsekwencji – także udostępnienia jej skanu, czy odpisu, nie zwalania organu gminy od obowiązku udostępnienia tych jej istotnych elementów, które kształtują zobowiązanie gminy jako podmiotu publicznoprawnego.

W sytuacji, gdy informacja objęta wnioskiem o udostepnienie ma walor informacji publicznej, wniosek ten powinien być załatwiony albo poprzez udzielenie informacji w formie czynności materialno – technicznej albo przez wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia na podstawie art. 16 ust. 1 u.i.d.p., bądź decyzji o umorzeniu postępowania w sytuacji określonej w art. 14 ust. 2 oraz w art. 15 ust. 2 u.i.d.p., gdy wnioskujący cofnie uprzednio złożony wniosek.

Z ujawnionych w sprawie bezspornych okoliczności wynika, że wniosek skarżącej nie został załatwiony przez Wójta w sposób i w formie zgodnej z ustawą. Podmiot obowiązany uchylił się tym samym bezpodstawnie od rozpoznania wniosku, dopuszczając się bezczynności.

Stan bezczynności nie ustał do daty wyrokowania, co zobligowało Sąd do zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia tego wniosku w terminie 14 dni od daty zwrotu akt administracyjnych sprawy wraz z prawomocnym wyrokiem, stosownie do treści art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: p.p.s.a.).

Jednocześnie sąd stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Zwłoka w rozpoznaniu wniosku skarżącej nie była bowiem skutkiem celowego działania organu, czy lekceważenia podmiotu wnioskującego, ale błędnej wykładni przepisów prawa.

O kosztach postępowania, na które składa się wpis od skargi (100 zł), orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł, jak w sentencji.