Postanowienie NSA, sygn. akt I GZ 461/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia E. "K." S.A. w Ś. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 517/10 w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie ze skargi E. "K." S.A. w Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 25 października 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 517/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie ze skargi E." K." S.A. w Ś. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym.

Sąd I instancji relacjonując stan sprawy podał, że E. "K." S.A. z siedzibą w Ś. wniosła dniu [...] maja 2010 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] kwietnia 2010 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia i dokonania zwrotu nadpłaty w podatku akcyzowym za maj 2007 r. Jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji powołano m. in. art. 72 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Sąd I instancji stwierdził, że w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. WSA wskazał, że postanowieniem z dnia 15 października 2009 r. wydanym w sprawie I FSK 240/08 Naczelny Sąd Administracyjny wystąpił z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o stwierdzenie "czy przepisy Działu III Rozdziału 9 "Nadpłata" ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r., Nr 8 , poz. 60 ze zm., zwana dalej Ordynacja podatkowa), w szczególności zaś art. 72 § 1 pkt 1 tej ustawy w zakresie jakim nie warunkują stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego i jej zwrotu od tego kto poniósł ciężar ekonomiczny tego podatku są zgodne z art. 2 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej".

W ocenie Sądu I instancji zważywszy na przedmiot zaskarżonej decyzji oraz zakres pytania prawnego w sprawie I FSK 240/08, rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wyniku postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie zarejestrowanej pod sygnaturą P 45/09 w rozumieniu przesłanki zawieszenia postępowania sądowego o której mowa w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W zażaleniu na powyższe postanowienie E. "K." S.A. w Ś. wniosła o jego uchylenie. Orzeczeniu zarzuciła naruszenie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zaistniały przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego wszczętego na podstawie skargi spółki wniesionej w dniu [...] maja 2010 r. Spółka podniosła, że Sąd I instancji jest władny do samodzielnego podjęcia rozstrzygnięcia, nie występuje bowiem konieczność wstrzymania się z wyrokowaniem w sprawie do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie P 45/09.

Ponadto w ocenie skarżącej WSA nie wykazał by występował bezpośredni związek niniejszego postępowania z orzeczeniem, które ma zapaść przed Trybunałem Konstytucyjnym w sprawie P 45/09, jak również nie wykazał celowości tego zawieszenia. Poza tym zdaniem skarżącej zawieszenie przez Sąd I instancji przedmiotowego postępowania jest nieuzasadnione względami sprawiedliwości i ekonomiki procesowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Związek pomiędzy sprawą rozpoznawaną w postępowaniu przed sądem administracyjnym, a kwestią będącą przedmiotem postępowania prejudycjalnego polega na tym, że rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego stanowi podstawę rozstrzygnięcia sprawy głównej. Dla sądu administracyjnego kwestią wstępną jest wyłącznie takie zagadnienie, którego rozstrzygnięcie jest niezbędne dla sformułowania wypowiedzi, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem (por. wyrok NSA z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 694/06).

Jako postępowanie prejudycjalne Sąd I instancji wskazał postępowanie przed Trybunałem Konstytucyjnym w wyniku pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionego postanowieniem z dnia 15 października 2009 r., sygn. akt I FSK 240/08.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym niniejsze zażalenie, skoro decyzje organów podatkowych dotyczyły odmowy stwierdzenia nadpłaty, a podstawą tych decyzji był art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, to ocena konstytucyjności tego przepisu może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy zmierzającej do wzruszenia przedmiotowych decyzji. Oznacza to, że zaistniała określona w art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podstawa do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego przez Sąd I instancji w przedmiotowej sprawie do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Na tym etapie postępowania nie jest rzeczą sądu przewidywanie jakiej treści orzeczenie zapadnie przed Trybunałem Konstytucyjnym i jakie będą motywy rozstrzygnięcia. Dlatego też przedstawione w uzasadnieniu zażalenia, hipotetyczne możliwości odpowiedzi przez Trybunał Konstytucyjny na pytanie prawne, nie podważają zasadności zawieszenia postępowania w sprawie.

Zauważyć należy, że przesłanka zawieszenia postępowania z art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. została ujęta bardzo szeroko. W doktrynie przyjmuje się, że praktycznie każde postępowanie przed organami państwa może być uznane za prejudycjalne dla toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego (por. M. Romańska w: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 401). Praktyka sądowa również opowiada się za szerokim interpretowaniem użytego w pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. pojęcia "rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania", wychodząc poza tradycyjne rozumienie prejudycjalności postępowania. Pogląd ten należy zaaprobować (por. postanowienia NSA z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt I GZ 37/10 oraz I GZ 369/10 z dnia 25 listopada 2010 r.).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego możliwość złożenia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego na podstawie art. 240 § 1 pkt 8 Ordynacji podatkowej oraz postępowania sądowoadministracyjnego w oparciu o art. 272 p.p.s.a. nie może stanowić negatywnej przesłanki do zastosowania art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wręcz przeciwnie, jak podkreślono w piśmiennictwie, celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat,

M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, Kraków 2005, s. 302). Zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w oczekiwaniu na rozstrzygnięcie Trybunału Konstytucyjnego nie powinno być traktowane jako naruszenie zasady ekonomii procesowej. Pierwszą bowiem zasadą, i to zasadą naczelną, jest zasada państwa prawa. W państwie prawa liczą się przede wszystkim: stabilność orzecznicza sądów administracyjnych, trwałość i niewzruszalność prawomocnych wyroków, spójność systemu prawnego i konstytucyjna eliminacja wadliwych aktów normatywnych (por. P. Brzozowski, Glosa do postanowienia NSA z dnia 28 marca 2006 r., sygn. akt I FZ 99/06, Lex/el 2007).

Na marginesie dodać należy, że w dniu 29 listopada 2010 r. Trybunał Konstytucyjny umorzył postępowanie w sprawie o sygn. akt P 45/09, jednakże fakt ten nie ma wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia Sądu I instancji w sprawie będącej przedmiotem zażalenia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.