Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1460/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2023-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6052 Akty stanu cywilnego
Hasła tematyczne: Akta stanu cywilnego
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 4  ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1988
law: Ustawa z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Jakub Makuch Sędziowie : SWSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko SWSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 lutego 2023 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia 4 sierpnia 2022 r. znak WO-II.6233.6.2022 w przedmiocie odmowy zmiany nazwiska oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski, decyzją z dnia 4 sierpnia 2022 r., znak WO-II.6233.6.2022, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.) w związku z art. 14 ust. 3 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1988), po rozpatrzeniu odwołania M. K. od decyzji Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w K. z 1 czerwca 2022 r. nr [...], orzekającej o odmowie zmiany nazwiska M. K. urodzonemu w dniu [...] 1992 roku w K., synowi R. i A. nazwisko rodowe D., na nazwisko: P. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

W dniu 5 kwietnia 2022 r. M. K. wystąpił do Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w K. z wnioskiem o zmianę nazwiska: K. na wnioskowane nazwisko: P. – uzasadniając powyższe ośmieszającym charakterem obecnego nazwiska, a także pozostawaniem w związku o charakterze konkubinatu z wieloletnią partnerką i potrzebą podkreślenia związku uczuciowego z partnerką oraz szacunkiem dla jej rodziny. Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w K. w ramach czynności wyjaśniających dnia 12 kwietnia 2022 r. wystosował do M. K. wezwanie o złożenie dodatkowych pisemnych wyjaśnień w sprawie. W odpowiedzi na to wezwanie, w dniu 4 maja 2022 r. do Urzędu Stanu Cywilnego w K. wpłynęły pisemne wyjaśnienia M. K., podtrzymujące prośbę o zmianę nazwiska oraz argumenty mające ją uzasadnić. Dodatkowo M. K. wskazał, iż zmiana nazwiska poprawi jego funkcjonowanie w środowisku zawodowym, gdyż silnie zaakcentuje niezgodę na rozmaite złośliwości i żartobliwe komentarze dotyczące obecnego nazwiska. M. K. wskazał także, że w środowisku, gdzie panuje intensywna rotacja pracowników, nowe nazwisko nie będzie już podstawą drwin i nieprzychylnych komentarzy wśród przyszłych współpracowników, łatwiej też będzie się odnaleźć w zespole funkcjonując pod mniej rzucającym się w oczy nazwiskiem.

Kierownik Urzędu Stanu Cywilnego w K., decyzją z dnia 1 czerwca 2022 r., [...], działając na podstawie art. 2 pkt 1, art. 4 ust 1 oraz art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1988) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735) odmówił zmiany nazwiska M. K., urodzonemu w dniu 6 grudnia 1992 roku w K., synowi R. i A. nazwisko rodowe D., na nazwisko: P. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał w szczególności, że w myśl przepisów ustawy o zmianie imienia i nazwiska, zmiany imienia lub nazwiska można dokonać wyłącznie z ważnych powodów, w szczególności, gdy wnioskodawca nosi imię lub nazwisko ośmieszające albo nielicujące z godnością człowieka, gdy nosi imię lub nazwisko inne niż używane, gdy nosi imię lub nazwisko, które zostało bezprawnie zmienione, gdy nosi imię lub nazwisko zgodnie z przepisami prawa państwa, którego obywatelstwo również posiada. Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika nadto zasada względnej stabilizacji imion i nazwisk, która oznacza, że imię i nazwisko są trwałymi atrybutami człowieka, prawnie mu przypisanymi poprzez zarejestrowanie w aktach stanu cywilnego. Jako "dwa elementy" identyfikujące osobę oraz składające się na jej stan cywilny winny być stabilne. Zarówno imię, jak i nazwisko należą także do dóbr osobistych człowieka i każdorazowo podlegają ochronie prawnej. Zdaniem organu pierwszej instancji, w sprawie nie zachodzą ważne powody uzasadniające zmianę nazwiska, M. K. nie wykazał, aby noszone przez niego nazwisko zostało kiedykolwiek bezprawnie zmienione bądź było przez M. K. aktualnie używane. M. K. nie dowiódł także, że posiada obywatelstwo innego państwa, zgodnie z którym nosi wnioskowane nazwisko. M. K. wskazał natomiast, iż jego nazwisko nosi cechy nazwiska ośmieszającego i nielicującego z godnością ludzką. W ocenie organu pierwszej instancji, przedstawione we wniosku argumenty mają charakter wyraźnie subiektywny i osobisty, stąd nie mogą sprostać zobiektywizowanym i zracjonalizowanym kryteriom oceny i tym samym nie mogą one zostać uznane za ważne powody w rozumieniu ustawy o zmianie imienia i nazwiska. W ocenie Kierownika Urzędu Stanu Cywilnego w K. wskazane przez M. K. argumenty, uzasadniające wnioskowaną zmianę nazwiska, są niewystarczające oraz nieprzekonujące. Organ pierwszej instancji zaznaczył też, że pozostawanie w związku z inną osobą, nawet przez wiele lat, nie daje podstawy do zmiany nazwiska na nazwisko partnerki. Jedynie zawarcie związku małżeńskiego daje możliwość dokonania wyboru nazwiska, czego konsekwencją może być przyjęcie nazwiska współmałżonka. Ustawodawca nie przewidział natomiast możliwości tworzenia innego rodzaju związków, w których partnerzy nosiliby to samo nazwisko, bądź aby jeden z członów nazwiska, w przypadku nazwisk dwuczłonowych był członem łączącym partnerów. Uznanie, iż samo pozostawanie w innym niż małżeński związku stanowi ważny powód do zmiany nazwiska, oznaczałoby rozszerzenie możliwości wyboru nazwiska na osoby pozostające w tych związkach. To z kolei spowodowałoby wkroczenie prawa administracyjnego w dziedziny regulowane przez prawo rodzinne. Pogląd taki stanowiłby zagrożenie zasady stabilizacji nazwisk, sankcjonowanej w ustawie o zmianie imienia i nazwiska, gdyż każdorazowo złożenie wniosku o zmianę nazwiska, gdzie jako powód zmiany strona podałaby pozostawanie w związku innym niż małżeński, skutkowałoby wydaniem pozytywnej decyzji przez kierownika urzędu stanu cywilnego. Zmiana nazwiska byłaby także myląca w kontaktach społecznych i obrocie prawnym, co do rodzaju więzi rodzinnych łączących M. K. z partnerką oraz sugerowałaby, iż M. K. jest jej mężem. Mogłoby to również wprowadzać w błąd osoby trzecie co do stanu cywilnego M. K.

Na skutek odwołania M. K. Wojewoda Małopolski wydał opisaną na wstępie decyzję z dnia 4 sierpnia 2022 r., którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy zreferował przebieg postępowania i stanowisko wnioskodawcy, a także szeroko omówił relewantne przepisy ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska, w tym art. 3 i art. 4 ust. 1 – i wskazał, że u podstaw dążenia M. K. do zmiany nazwiska leży negatywne odczucie wynikające z reakcji otoczenia na brzmienie jego nazwiska, które w ocenie zainteresowanego ma ośmieszający charakter, a ponadto rodowód obecnego nazwiska sprzeczny z jego przynależnością narodową. Wnosząc o zmianę nazwiska M. K. podniósł, że chce używać nazwiska swojej partnerki noszącej nazwisko "P.", przy czym swoją motywację do zmiany nazwiska wnioskodawca opiera na pragnieniu podkreślenia w powyższy sposób uczuciowej relacji z osobą, pozostającą z nim w wieloletnim nieformalnym związku, bez konieczności zawarcia z nią małżeństwa. W ocenie Wojewody Małopolskiego, wskazywana przez M. K. przyczyna, skłaniająca do posługiwania się innym nazwiskiem, związana z niechęcią do noszonego nazwiska, które odbierane jest przezeń jako ośmieszające i niezupełnie licujące z godnością ludzką oraz wiąże się z negatywnymi przeżyciami, w szczególności w sytuacjach zawodowych, jak również towarzyskich, wymagających ujawnienia swoich personaliów – mogłaby być rozważana jako ważny powód, o którym mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska. W orzecznictwie wskazuje się bowiem, że ważne powody, będące przyczyną zmiany imienia i nazwiska winny być każdorazowo badane przez organ z punktu widzenia wnioskodawcy, którego ważne interesy jako obywatela, osadzone w odczuciach emocjonalno-psychicznych winny wziąć górę nad obiektywnym porządkiem prawnym, a zaistnienie ważnych względów winno być wyważone oceną zarówno pierwiastków subiektywnych jak i obiektywnych. W świetle okoliczności związanych z doborem nowego nazwiska – w ocenie organu odwoławczego – powyższa argumentacja nie daje jednak podstaw do uwzględnienia żądania.

Odnosząc się do deklaracji M. K., że źródłem jego dążeń do zmiany nazwiska w kontekście wyboru wnioskowanego nazwiska jest pragnienie posługiwania się nazwiskiem partnerki, wynikające z potrzeby podkreślenia łączącej go z partnerką więzi uczuciowych bez konieczności zawierania małżeństwa – organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie wydane na podstawie art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska powinno z jednej strony uwzględniać indywidualne warunki każdego przypadku, ale jednocześnie musi również mieć na uwadze uregulowania istniejące w polskim porządku prawnym. Rezultaty dokonanej wykładni pojęcia "ważne powody" nie mogą bowiem prowadzić do wniosków sprzecznych z tymi uregulowaniami. Nie można więc pomijać faktu, że podstawowe zasady dotyczące nazwisk jakie noszą obywatele Rzeczypospolitej Polskiej zawarte są w ustawie z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r., poz. 1359). Przepisy te precyzują czyje nazwisko nosi dziecko (art. 88-901) oraz przewidują możliwość przyjęcia nazwiska małżonka w związku z zawarciem związku małżeńskiego (art. 25). Z uregulowaniami tymi ściśle związane są też regulacje zawarte we wspomnianej już ustawie z 28 listopada 2014 r. Prawo o aktach stanu cywilnego. Skoro zaś przepis art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska wprowadza w istocie wyjątki od wskazanych wyżej regulacji, to już z tego faktu trzeba wyprowadzić wniosek, iż jego wykładnia nie może być wykładnią rozszerzającą i prowadzić do omijania zasad wynikających z powyżej wskazanych ustaw. Polski porządek prawny nie legalizuje zaś związków partnerskich (niezależnie od płci partnerów). Pod ochroną pozostaje jedynie instytucja małżeństwa, którego jednym z atrybutów jest możliwość dokonania wyboru nazwiska. Konsekwencją takiego wyboru może być zaś (choć nie musi) m.in. noszenie przez męża i żonę wspólnego nazwiska lub połączenie dotychczasowego nazwiska z nazwiskiem małżonka w ramach nazwiska dwuczłonowego. Ustawodawca nie przewidział natomiast tworzenia innego rodzaju związków, w których partnerzy posiadaliby takie uprawnienia. Zmiana nazwiska jednego z partnerów nie spowodowałaby bowiem zmiany stosunku prawnego między osobami pozostającymi w tym związku. Mogłaby natomiast – wobec osób postronnych – tworzyć iluzje, że pozostają one w stosunkach rodzinnych. Nie jest zatem możliwe przyjęcie stanowiska, że okoliczność pozostawania w związku partnerskim o charakterze konkubinatu (niezależnie od tego czy dotyczy on osób różnej czy tej samej płci) oraz istnienie pomiędzy nimi więzi uczuciowych, stanowi ważny powód zmiany nazwiska na nazwisko partnera lub na nazwisko dwuczłonowe składające się z dotychczasowego nazwiska jednego z partnerów i nazwiska drugiego z nich. Trudno bowiem zaprzeczyć, że zastosowanie tak szerokiej wykładni pojęcia "ważne powody" jak domaga się tego wnioskodawca byłoby mylące w kontaktach społecznych i obrocie prawnym co do rodzaju więzi rodzinnych łączących osoby partnerów (w sensie prawnym). Nie tylko sugerowałaby bowiem że pozostają oni w związku małżeńskim, ale także w gruncie rzeczy – w świetle tego co zostało już wyżej stwierdzone na temat zawartych w k.r.o. i p.a.s.c. regulacji w zakresie zmiany nazwiska – musiałoby być postrzegane jako obejście prawa. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w orzecznictwie nie jest dopuszczalna wykładnia przepisu prawa, która naruszałaby obowiązujące uregulowanie przyjęte w innym obowiązującym przepisie, choć zamieszczonym w odrębnej ustawie. Nie można zatem kwalifikując regulacje ustawy o zmianie imienia i nazwiska do materialnego prawa administracyjnego wyłączyć stosowania regulacji prawa cywilnego, w tym regulacji zawartej w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Pozostawałby to w sprzeczności z wyrażoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej.

Pismem z dnia 30 sierpnia 2022 r. M. K. wniósł skargę na powyższą decyzję Wojewody Małopolskiego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 4 ust 1 ustawy dnia 17 października 2008 r. o mianie imienia i nazwiska: a) przyjęcie, że nie zachodzą ważne powody uzasadniające zmianę nazwiska w sytuacji, w której skarżący wskazał na ośmieszający charakter nazwiska i sprzeczny z jego przynależnością narodową rodowód obecnego nazwiska, b) przyjęcie, iż obecne nazwisko nie ma charakteru nazwiska ośmieszającego, przy jednoczesnym braku odniesienia do sytuacji życiowej skarżącego; 2) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie bezpośredniego przesłuchania strony skarżącej, a tym samym zaniechaniu zebrania i rozpatrzenia w całości materiału dowodowego; 3) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez: a) przyjęcie, iż ważnymi powodami, dla których skarżący złożył wniosek o zmianę nazwiska jest fakt pozostawania w nieformalnym związku z partnerką nosząca nazwisko P., b) przyjęcie, iż zmiana nazwiska na nazwisko partnerki byłaby myląca w kontaktach społecznych i obrocie prawnym co do rodzaju więzi rodzinnych łączących partnerów. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił argumentację na poparcie sformułowanych zarzutów i wniosków.

Wojewoda Małopolski w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi, w pełni podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem.

Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Skarga okazała się niezasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przede wszystkim art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 17 października 2008 r. o zmianie imienia i nazwiska (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1988, dalej "ustawa"), zgodnie z którym zmiany imienia lub nazwiska można dokonać wyłącznie z ważnych powodów, w szczególności gdy dotyczą zmiany: 1) imienia lub nazwiska ośmieszającego albo nielicującego z godnością człowieka; 2) na imię lub nazwisko używane; 3) na imię lub nazwisko, które zostało bezprawnie zmienione; 4) na imię lub nazwisko noszone zgodnie z przepisami prawa państwa, którego obywatelstwo również się posiada. Przepis ten "utrzymuje zasadę, znaną w ustawie z 1956 r., że zmiany imienia lub nazwiska można dokonać wyłącznie z ważnych powodów, co potwierdza zasadę stabilności imienia i nazwiska" (zob. A. Czajkowska, B. Romocka-Tyfel, Zmiana imienia i nazwiska. Geneza. Komentarz, Orzecznictwo, Wzory decyzji, Warszawa 2021, s. 68). Orzecznictwo posługuje się też określeniem "reguła niezmienności nazwiska" (zob. wyrok NSA z dnia 10 października 2017 r., II OSK 293/16, CBOSA). "Ustawodawca, wymieniając przykładowo przesłanki oznaczające »ważne powody«, umożliwił organom administracji potraktowanie jako ważnych powodów również innych niewymienionych w ustawie przesłanek. Pojęcie »ważne powody« jest określeniem prawnie niezdefiniowanym, jest tzw. pojęciem nieostrym. Konsekwencją prawną takich pojęć jest ograniczenie wymierności kontroli legalności decyzji. Chodzi o rozważenie, czy organ administracji nie przekroczył granicy swobodnej interpretacji pojęć nieostrych na podstawie konkretnego stanu faktycznego oraz czy ocena organu administracji nie nosi cech dowolności" (zob. A. Czajkowska, B. Romocka-Tyfel, Zmiana..., s. 69). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się też, że "nazwisko jest elementem tożsamości osoby w rozumieniu prawa cywilnego, spełnia funkcję indywidualizującą i identyfikującą na wszelkich płaszczyznach życia społecznego i posiada również znaczenie publicznoprawne. Służy bowiem do dokonywania identyfikacji osób przez władze państwowe, m.in. dla celów ewidencyjnych i celów związanych z bezpieczeństwem publicznym (...). Posługiwanie się określonym, urzędowo stwierdzonym imieniem i nazwiskiem, pełni funkcję identyfikatora publicznego. Imię i nazwisko spełnia także w zorganizowanym społeczeństwie istotną funkcję identyfikacyjną i porządkującą. Dlatego też musi cechować się pewnością i stabilnością. (...) Obowiązuje zasada względnej stabilizacji imion i nazwisk. Oznacza to, że imię i nazwisko są trwałymi atrybutami człowieka, prawnie mu przypisywanymi poprzez zarejestrowanie w aktach stanu cywilnego. Są to dwa elementy identyfikujące osobę oraz składające się na jej stan cywilny. W związku z czym powinny one być stabilne, a ich zmiana jest dopuszczalna tylko z ważnych powodów. Dlatego też rozstrzygnięcie, czy zachodzą ważne powody uzasadniające uwzględnienie wniosku wymagało wyważenia z jednej strony interesu społecznego i celów jakie ma realizować zawarta w art. 4 ust. 1 u.z.in. zasada względnej stabilizacji imion i nazwisk, a z drugiej indywidualnego interesu wnioskodawcy" (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 lutego 2022 r., II SA/Po 633/21, CBOSA oraz powołane tam orzecznictwo).

Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym już wyroku z dnia 10 października 2017 r.: "Podstawą wykładni przepisów prawa jest przyjęcie jednolitego systemu prawnego obowiązującego w danym porządku prawnym. (...) Nie można zatem kwalifikując regulację w art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska do regulacji materialnego prawa administracyjnego wyłączyć stosowania regulacji prawa cywilnego, w tym w regulacji w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym. Regulacja zmiany nazwiska w kodeksie rodzinnym i opiekuńczym została powiązana z instytucją małżeństwa, a w szczególności praw i obowiązków małżonków (art. 25) oraz zmiany po uprawomocnieniu się orzeczenia rozwodu (art. 59). Zakwalifikowanie do ważnych powodów zmiany nazwiska związku partnerskiego nieznanego w polskim porządku prawnym narusza ten porządek prawny. Dotyczy to zarówno związku partnerskiego, osób tych samych płci jak i związku osób różnych płci. Przyjęta wykładnia przepisu art. 4 ust. 1 ustawy o zmianie imienia i nazwiska jest zgodna z wykładnią, której kierunek wyznacza art. 7 in fine kodeksu postępowania administracyjnego, nakazującą uwzględnienie słusznego interesu obywateli i interesu społecznego. Działanie poza obowiązującym porządkiem prawnym nie daje podstaw do przyjęcia, że jest to zgodne z interesem społecznym". Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że subiektywna potrzeba zmiany nazwiska rodowego na nazwisko wynikające ze związku faktycznego, choć uzasadniona więzami emocjonalnymi i wspólnym życiem, nie jest wypełnieniem przesłanki z art. 4 ust. 1 ustawy (zob. też wyrok WSA w Łodzi z dnia 21 października 2015 r., III SA/Łd 679/15, CBOSA). W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ trafnie zidentyfikował i w pełni prawidłowo zinterpretował podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu, trafne jest stanowisko organu, że – dokonując oceny z uwzględnieniem aspektu obiektywnego – nie można stwierdzić, iż nazwisko "K." ma znamiona nazwiska ośmieszającego albo nielicującego z godnością człowieka. Jest okolicznością powszechnie znaną, że należy ono nazwisk rozpowszechnionych i nie ma negatywnej czy też ośmieszającej konotacji; nie jest postrzegane jako ośmieszające ani tym bardziej nielicujące z godnością człowieka. Prezentowane przez skarżącego negatywne odczucia związane z noszonym nazwiskiem mają charakter wyłącznie subiektywny i jako takie nie uzasadniają jego zmiany. Przytoczone w skardze jedno z encyklopedycznych znaczeń słowa "K." tudzież przekonanie skarżącego, że nie koreluje ono z jego usposobieniem – nie są, w ocenie Sądu, argumentami, które mogą podważyć stanowisko organu. Jako obiektywnie nieuzasadnioną należy też uznać obawę skarżącego, iż noszone przez niego nazwisko może być traktowane jako element wskazujący na jego narodowość czy też wprowadzający w błąd co do tej narodowości. W sprawie nie zachodzi zatem "ważny powód" zmiany nazwiska opisany przez prawodawcę w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Choć w skardze skarżący przeczy, jakoby powodem dążenia do zmiany nazwiska miała być chęć używania nazwiska swojej partnerki, organ – mając na uwadze treść wcześniejszych pism skarżącego – zasadnie rozważył również tę okoliczność przez pryzmat przesłanek z art. 4 ust. 1 ustawy. Organ trafnie uznał, że nie jest ona "ważnym powodem" zmiany nazwiska, przeciwnie – w świetle powołanego wyżej orzecznictwa – jest okolicznością, której potraktowanie jako powód zmiany nazwiska byłoby naruszeniem prawa. Uzasadniona jest przy tym ocena organu, że zmiana obecnego nazwiska skarżącego na nazwisko partnerki byłaby myląca w kontaktach społecznych i w obrocie prawnym co do rodzaju więzi między partnerami.

Zdaniem Sądu, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, prawidłowo zinterpretował odnośne przepisy i dokonał prawidłowej subsumcji stanu faktycznego po hipotezę normy prawnej, konstatując konieczność wydania decyzji o odmowie zmiany nazwiska skarżącego. Zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a w szczególności nie narusza przepisów powołanych w skardze. Dodać należy, że w ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie było potrzeby przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony, który to dowód ma w postępowaniu administracyjnym charakter subsydiarny.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.