Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 302/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 24 ust. 26 pkt. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 520
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Kremer (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia del. WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2017r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej W. M. i D.M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 19 października 2016 r. sygn. akt II SA/Po 210/16 w sprawie ze skargi W. M. i D. M. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 19 października 2016 r., sygn. akt II SA/Po 210/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę W. M. i D. M. (dalej skarżący) na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] (dalej decyzja z [...] lutego 2016 r.) w przedmiocie ewidencji gruntów i budynków.

Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Starosta Wągrowiecki decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...], orzekł o dokonaniu wpisu w bazie danych ewidencji gruntów i budynków w pozycji kartoteki budynków nr [...] - budynku o identyfikatorze nr [...] położonego w obrębie ewidencyjnym [...] na Osiedlu [...], gmina Wągrowiec i działce o nr identyfikatora [...], w oznaczeniu klasy wg PKOB "budynek mieszkalny jednorodzinny - 1110.Dj" i w oznaczeniu funkcji głównej "dom letniskowy - 1110.D1".

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia funkcji budynku posadowionego na działce nr [...], położonej w obrębie [...], a będącej własnością skarżących, zostało wszczęte z urzędu w związku z pismem Wójta Gminy Wągrowiec z dnia 27.02.2015 r., który zasygnalizował błędnie wprowadzoną w ewidencji gruntów i budynków zmianę sposobu zagospodarowania działki nr [...] z Bi na B dla posadowionego budynku.

Organ wyjaśnił, iż w ramach postępowania ustalono, iż działka nr [...] obręb ewidencyjny [...] objęta jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego przyjętym uchwałą nr XXIX/282/2011 z dnia 30.08.2001 r. i przeznaczona jest na tereny zabudowy letniskowej (ZR). W związku z tym dla terenu tej działki nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy. Pismem z dnia 11.05.2015 r., nr [...], Wydział Architektury i Budownictwa udzielił informacji, iż w archiwum tutejszego Urzędu (lata 2009-2015) nie odnaleziono akt dotyczących zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku. Skarżący odpowiadając na skierowane do nich wezwanie, pismem z dnia 03.06.2015 r. powołali się na przepisy prawa i załączyli plik dokumentów, w których mowa jest o budynku letniskowym. Do ww. pisma dołączyli m.in. ostateczną decyzję Starosty Wągrowieckiego z dnia [...] grudnia 2009 r, o udzieleniu pozwolenia na budowę budynku letniskowego na działce nr [...] położonej w obrąbie [...]. Nie przedłożyli dokumentu potwierdzającego zmianę sposobu użytkowania powyższego obiektu budowlanego. Wydział Architektury i Budownictwa pismem z dnia 06.10.2015 r. uzupełnił dokumentację w przedmiotowej sprawie o ostateczną decyzję Starosty Wągrowieckiego z dnia [...].03.2012 r., nr [...], o wniesieniu sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania budynku letniskowego na budynek mieszkalny na działce nr [...]. Skarżący po zapoznaniu się z dokumentacją, pismem z dnia 31.10.2015 r. wnieśli o wydanie decyzji wskazującej funkcję budynku położonego na działce nr [...] jako mieszkalna. Strony argumentowały, iż od chwili wybudowania budynek spełnia funkcję mieszkaniową, wraz z rodziną mieszkają tam cały rok i są tam zameldowani, płacą podatek od nieruchomości za budynek mieszkalny na podstawie nakazu płatniczego wydanego przez Wójta Gminy Wągrowiec, jak również na mapach zasadniczej i ewidencyjnej, wydanej na dzień 09.10.2015 r. przez Starostę Wągrowieckiego, funkcję budynku oznaczono jako mieszkalną. W ewidencji gruntów i budynków, w kartotece budynków w odniesieniu do budynku położonego w W., na działce nr [...], figuruje funkcja mieszkalna "m". Funkcja mieszkalna przedmiotowego budynku została ujawniona na wniosek z dnia 17.10.2014 r. o zgłoszenie zmian danych ewidencji gruntów i budynków, złożony przez skarżących.

Od powyższej decyzji odwołanie wnieśli skarżący, żądając jej uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, iż z dokumentacji dostępnej w sprawie wynika, że budynek wybudowany na działce ma charakter budynku letniskowego, natomiast brak jest innej dokumentacji wskazującej na inny charakter budynku, sporządzonej przez organ architektoniczno-budowlany, który jest organem właściwym do dokonania zmiany funkcji budynku. Brak jest zatem podstaw do wprowadzenia do ewidencji gruntów i budynków zmiany polegającej na zmianie funkcji głównej budynku na przedmiotowej nieruchomości. Organ II instancji wskazał, że Starosta był uprawniony do wszczęcia postępowania z urzędu w przedmiocie wadliwie dokonanego wpisu. Ponadto, wprowadzona 3 listopada 2014 r. zmiana miała charakter czynności materialno-technicznej. Czynność ta nie korzysta z przymiotów ostateczności i prawomocności, zatem nie było konieczności uruchomienia przez organ nadzwyczajnego trybu postępowania pozwalającego na wyeliminowanie jej z obrotu.

Skarżący zaskarżyli powyższą decyzję do WSA w Poznaniu, zarzucając naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, przez:

- niezastosowanie art. 24 ust. 2b pkt 1 ppkt a) ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku treścią rubryki nr 12 Załącznika nr 6 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz z treścią Załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.12.1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych - PKOB (Dz. U. z 1999 r., nr 112, poz. 1316 ze zm.) - Sekcja nr 1, Dział 11, Grupa 111, Klasa 1110 budynki mieszkalne jednorodzinne;

- niezastosowania § 35 pkt 7) w związku z § 45 ust. 1 pkt 1) ww. rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków;

- niewłaściwe zastosowanie art. 24 ust. 2b pkt 1 ppkt f) ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.);

- niezastosowania art. 24 ust. 2b pkt 1 ppkt a) ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i dokonanie wpisu odmiennego niż "m";

oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w postaci naruszenia: art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 k.p.a.; art. 78 § 1 w zw. z art. 10, art. 75 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a.; art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 11 k.p.a.; art. 36 § 1 w zw. z art. 10, art. 12 i art. 35 § 3 k.p.a.; art. 6 k.p.a.;art. 8 k.p.a.

Skarżący wnieśli o uchylenie wydanych w sprawie decyzji oraz umorzenie postępowania w I instancji jako bezprzedmiotowego, o dopuszczenie dowodu z oględzin przedmiotowego budynku w zakresie funkcji i przeznaczenia budynku, zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Poznaniu w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Organ przytoczył i podtrzymał dotychczasowe stanowisko.

Sąd I instancji oddalając skargę wskazał, w toku postępowania skarżący nie przedłożyli dokumentów przesądzających o zmianie funkcji budynku, określonego w zatwierdzonym projekcie budowlanym jako "budynek letniskowy". Wydając decyzję o wprowadzeniu zmian do ewidencji Starosta Wągrowiecki oparł się na zgromadzonej w sprawie dokumentacji, tj. projektu budowlanego, treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (uchwała rady Gminy Wągrowiec nr XXIX/282/2011 z dnia 30.08.2001r.), stanowiska Wójta Gminy Wągrowiec o przeznaczeniu w tym planie obszaru na którym działka skarżących jest położona, pozyskanej decyzji o sprzeciwie do zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku oraz informacji, iż nie została ona zaskarżona. Dokumentacja ta ma podstawowe, istotne znaczenie dla oceny, czy Starosta mógł dokonać zmiany wpisu w ewidencji w zakresie budynku na działce nr [...], obr. ewid. [...], Osiedle [...], gmina Wągrowiec. Poza sporem, jest że na działce nr [...] położonej w obrębie [...], będącej własnością skarżących, został wybudowany budynek letniskowy, zgodnie z wydaną decyzją o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz udzieleniu pozwolenia na budowę. Pozwolenie na budowę uwzględniało zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przyjętego uchwalą Rady Gminy Wągrowiec z dnia 30.08.2001 r., Nr XXIX/282/2011, zgodnie z którym działka skarżących zlokalizowana jest na obszarze przeznaczonym na tereny zabudowy letniskowej (oznaczonym symbolem ZR). Skarżący nie dokonali skutecznego zgłoszenia zmiany sposobu użytkowania przedmiotowego budynku.

Sąd I instancji uznał za chybione zarzuty dotyczące naruszenia przez organy przepisów art. 24 ust. 2a i 2bustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne przez nieuwzględnienie stanu istniejącego na nieruchomości skarżących i w konsekwencji dokonanie wadliwej zmiany w ewidencji. W opinii Sądu organom orzekającym w niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skargi, nie można postawić zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu mającym, czy też mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Również podnoszone w skardze naruszenie przez organy art. 36 § 1 w zw. z art. 10, art. 12 i art. 35 § 3 k.p.a., przez nie poinformowanie strony o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie, nie ma znaczenia dla oceny zaskarżonej decyzji.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wyrokuwywiedli skarżący zarzucając naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez:

a) błędną wykładnię:

- art. 24 ust. 2b pkt 1 ppkt a) Ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) w zw. z treścią rubryki nr 12 Załącznika nr 6 do Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm.) oraz z treścią Załącznika do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30.12.1999 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) (Dz. U. z 1999 r., nr 112, poz. 1316 ze zm.) - Sekcja nr 1, Dział 11, Grupa 111, Klasa 1110 budynki mieszkalne jednorodzinne, poprzez nietrafne przyjęcie, że przepisy te nie ma zastosowania w niniejszej sprawie, przez co organy I i II instancji orzekały o dokonaniu zmian w ewidencji gruntów i budynków z naruszeniem prawa,

- § 35 pkt 7) w związku z § 45 ust. 1 pkt 1) Rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2015 r., poz. 542 ze zm.) przez nietrafne przyjęcie, że przepisy te nie ma zastosowania w niniejszej sprawie i nie uwzględnienie wyników oględzin jako podstawy do dokonania aktualizacji - zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi,

- art. 24 ust. 2b pkt 1 ppkt a) Ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) przez nietrafne przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie i dokonanie wpisu odmiennego niż "m", który to wpis "m" był zgodny ze stanem faktycznym i prawnym.

b) niewłaściwe zastosowanie:

- art. 24 ust. 2b pkt 1 ppkt f) Ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2015 r., poz. 520 ze zm.) w zw. z art. 71 ust. 2 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) przez błędne uznanie, że w niniejszej sprawie zasadne jest wszczęcie procedury określonej w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, podczas gdy w niniejszej sprawę nie doszło do zmiany funkcji budynku,

2. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 i § 3 i art. 11 k.p.a. przez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji, że nie została wskazane w osnowie decyzji organu II instancji pełna podstawa prawna wydanej decyzji oraz niewskazanie w treści uzasadnienia zaskarżalnej decyzji przyczyn, z powodu których organ II instancji odmówił wiarygodności dowodom w postaci map ewidencyjnej i zasadniczej z dnia 27.05.2015 r. oraz innych dowodów załączonych do pisma skarżącej z dnia 11.01.2016 r.;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 75 § 1, 77 § 1 oraz 80 k.p.a., 78 § 1 w związku z art. 10, art. 75 § 1 i art. 85 § 1 k.p.a. przejawiające się w tym, że Sąd w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w ustawie, mimo że zebrany przez organ materiał dowodowy okazał się być niewystarczający i budzący wątpliwości, które przy uzupełnieniu materiału dowodowego, mogły przechylić szalę na korzyść skarżącego. Sąd przyjął uzasadnienie organu oparte głównie o materiał dowodowy świadczący na niekorzyść skarżącego. Sąd nie dostrzegł, że materiał ten mógłby zostać uzupełniony o przeprowadzenie oględzin budynku, o które wnioskowali skarżący. Ponadto Sąd I instancji nie odniósł się do faktu sąsiednich działek z działką skarżących, na których mimo zapisów w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego wskazano jako funkcję budynku "m:, a także nie uwzględnił faktu, że niniejszą procedurę zainicjowało pismo Wójta Gminy Wągrowiec;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw.art. 36 § 1 w związku z art. 10, art. 12 i art. 35 § 3 k.p.a. przez nie poinformowanie strony o niezałatwieniu sprawy w ustawowym terminie, zarówno przez organ I jak i II instancji;

- art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez nie uwzględnienie właściwych podstaw prawnych do rozpatrzenia niniejszej sprawy oraz działanie organów administracji I i II instancji nie budzące zaufania obywateli do organów tj. zmianę oznaczenia w ewidencji gruntów i budynków budynku znajdującego się na działce oznaczonej geodezyjnie, które to oznaczenie jako budynek mieszkalny "m" jest zgodne z stanem faktycznym oraz przepisami prawa powszechnie obowiązującego, i które to oznaczenie organ I instancji uznał za prawidłowe.

Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i orzeczenie reformatoryjnie w trybie art. 188 p.p.s.a. oraz uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji a także o zasądzenia na rzecz Skarżących kosztów postępowania podług norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu przed NSA prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego sądu (art. 183 § 1 p.p.s.a.). NSA jako sąd II instancji rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy się odnieść do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, przez błędna wykładnię wskazanych przepisów, albowiem właściwa wykładnia przepisów materialnoprawnych jest niezbędna dla prawidłowego ustalenia zakresu sprawy, a w konsekwencji będzie wpływać na sposób i zakres prowadzonego postępowania.

Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej należy zwrócić uwagę, na treść § 63 rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, który to przepis w sposób szczegółowy określa jakie dane są danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku. Z powołanego § 63 rozporządzenia wynika, że danymi ewidencyjnymi budynku są między innymi: pkt 5) klasa budynku według PKOB, 6) główna funkcja budynku oraz inne funkcje budynku. Zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1989r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych (PKOB) wyodrębnia się sekcję Budynki w ramach której wyodrębnia się dwa działy Budynki mieszkalne i Budynki niemieszkalne , w ramach działu Budynki mieszkalne wyodrębnia się następujące klasy: Budynki mieszkalne jednorodzinne 1110, Budynki o dwóch mieszkaniach i wielomieszkaniowe 1121, Budynki o trzech i więcej mieszkaniach 1122, Budynki zbiorowego zamieszkania 1130. Klasa budynki mieszkalne jednorodzinne (1110) obejmuje: samodzielne budynki takie jak: pawilony, wille, domki wypoczynkowe, leśniczówki, domy mieszkalne w gospodarstwach rolnych, rezydencje wiejskie, domy letnie itp... Tym samym jeśli chodzi o klasę budynku według PKOB, domy letnie zaliczane są do klasy budynków mieszkalnych jednorodzinnych. Jak z powołanego § 63 pkt 6 rozporządzenia wynika w ewidencji budynków należy jeszcze określić funkcję budynku. Regulacja prawna dotycząca podziału budynków ze względu na podstawową funkcję użytkową początkowo była zawarta w § 65 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków w jego pierwotnym brzmieniu, który to przepis w ust.1 pkt 1 wyróżniał budynki mieszkalne. Powołany przepis § 65 rozporządzenia został uchylony z dniem 31 grudnia 2013r. rozporządzeniem z dnia 29 listopada 2013r. (Dz.U. 2013.1551) zmieniającym rozporządzeniem w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Tym samym rozporządzeniem z dnia 29 listopada 2013r. dodano do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków załącznik nr 1a zatytułowany Specyfikacja pojęciowego modelu danych ewidencji gruntów i budynków. Od tego momentu problematyka podział budynków z uwagi na funkcję budynków zawarta jest w załączniku 1a , a konkretnie w pkt 6 załącznika nazwanym Diagram: Dane Przedmiotowe Słowniki. W diagramie tym wyróżnione są budynki z uwagi na funkcję, którą pełnią i tak w pozycji pierwszej wskazano budynek jednorodzinny, zaś w pozycji drugiej dom letniskowy = 1110.Dl, w pozycji trzeciej leśniczówka itd. Należy jeszcze zaznaczyć, że zmiana stanu prawnego regulującego podział budynków z uwagi na funkcję budynku dotyczyła nie tylko umiejscowienia tej regulacji tj z § 65 rozporządzenia do załącznika nr 1a, ale przede wszystkim wprowadziła zasadnicze zmiany merytoryczne.

Odnosząc się do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię tj. art.24 ust.2b pkt 1 ppkt a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w związku z treścią rubryki nr 12 załącznika nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków oraz przepisami rozporządzenia w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, dotyczącymi Klasa 1110 budynki mieszkalne jednorodzinne, poprzez nietrafne przyjęcie, że przepisy te nie maja zastosowania w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że zarzut ten jest niezasadny, albowiem przepisy te mają zastosowanie w sprawie. Jak wskazano we wstępie powołując się na §63 pkt 5 rozporządzenia, danymi ewidencyjnymi dotyczącymi budynku jest zarówno klasa budynku wg PKOB jak i funkcja budynku ( pkt 6). Klasę budynku określa się wg przepisów rozporządzenia z dnia 30 grudnia 1999r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, zaś funkcję budynku wg pkt 6 załącznika 1a do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Z kolei powołany załącznik nr 6 do rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków określa zasady zaliczania gruntów do poszczególnych użytków gruntowych, a zatem załącznik ten ma zastosowanie przy wprowadzaniu danych dotyczący użytków gruntowych, a więc określa dane ewidencyjne dotyczące gruntu, a nie dane ewidencyjne dotyczące budynku. A przedmiotem tego postępowania było wprowadzenie zmian w kartotece budynku, czyli zmiany dotyczyły danych ewidencji budynku, a nie danych ewidencyjnych gruntu.

Kolejny zarzut dotyczy naruszenia § 35 pkt 7 w zw. z § 45 ust 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków, poprzez nietrafne przyjęcie, że przepisy te nie mają zastosowania w sprawie i nie uwzględnienie wyników oględzin jako podstawy do dokonania aktualizacji. Zgodnie z § 35 źródłami danych ewidencyjnych niezbędnych do założenia ewidencji są dane wymienione w pkt 1 do 7, wg pkt 6 takimi danymi są "dane zawarte w dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej", a zgodnie z pkt 7 wyniki oględzin. Z kolei § 45 ust 1 pkt 1 stanowi, że aktualizacja operatu ewidencyjnego następuje poprzez wprowadzanie udokumentowanych zmian do bazy danych ewidencyjnych w celu:1) zastąpienia danych niezgodnych ze stanem faktycznym, stanem prawnym lub obowiązującymi standardami technicznymi odpowiednimi danymi zgodnymi ze stanem faktycznym lub prawnym oraz obowiązującymi standardami technicznymi. Zarzut ten jest niezasadny, albowiem w rozpoznawanej sprawie stan prawny budynku znajdującego się na działce nr [...] będącej własnością skarżących wynika z decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. którą Starosta Wągrowski zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę budynku letniskowego oraz budowę zbiornika bezodpływowego na ścieki bytowe, zgodnie z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w którym działka nr [...] przeznaczona jest pod tereny zabudowy letniskowej. Natomiast skarżący nie podjęli kroków prawnych w sprawie zmiany sposobu użytkowania budynków. W takich okolicznościach faktycznych i prawnych sformułowany zarzut jest niezasadny, albowiem poprzez oględziny nie można zmienić charakteru prawnego budynku.

Niezasadny jest również zarzut dotyczący naruszenia art.24 ust.2b pkt 1 ppkt a ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, poprzez nietrafne przyjęcie, że przepis ten nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Powołany przepis stanowi, aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie: przepisów prawa. W niniejszej sprawie postępowanie zostało wszczęte z urzędu, stąd też zasadnie zastosowano art.24 ust.2b pkt 2, czyli dokonano aktualizacji w drodze decyzji administracyjnej.

W zarzutach dotyczących naruszenia prawa materialnego wskazano nadto na ruszenie art. 24 ust.2b pkt 1 ppkt f ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne w zw. z art. 71 ust.2 ustawy prawo budowlane , poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, czyli uznanie że w niniejszej sprawie zasadne jest wszczęcie procedury określonej w art.71 ust.2 ustawy Prawo budowlanej, podczas gdy w niniejszej sprawie nie doszło do zmiany funkcji budynku. Zgodnie z art. 24 ust.2b pkt 1 ppkt f ustawy, aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje: w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu. Z stanowiskiem tym nie można się zgodzić, a to dlatego, że nie można pojęcia funkcji budynku interpretować poprzez potoczne rozumienie tego słowa i z samego faktu zamieszkiwania w nim wywodzić funkcję którą ten budynek pełni. Jak wskazano bowiem wyżej pojęcie funkcji budynku dla potrzeb problematyki ewidencji budynku ma swoją normatywną treść, a nadto w niniejszej sprawie prawny charakterze i funkcja budynku wynika z decyzji administracyjnej i prawa miejscowego. Dlatego zarzut ten nie jest zasadny.

Jeśli chodzi o zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania tj art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a w zw. przepisami kodeksu postępowania administracyjnego tj z art. 6 , 8, 7, 75 § 1, 77 § 1, 80, 85 § 1 , 107 § 1 i § 3, to należy stwierdzić, że zarzuty te mają istotnego wpływu na wynik sprawy i dlatego są niezasadne. Skarżący z jednej strony podnosi, że Sąd I instancji przyjął uzasadnienie organu oparte o materiał dowodowy niekorzystny dla skarżącego, nie dostrzegł, że materiał ten mógłby być uzupełniony o przeprowadzenie oględzin budynku , a z drugiej strony brak zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd I instancji art.141 §4 p.p.s.a., podczas gdy oceny tych zarzutów można dokonać tylko poprzez analizę uzasadniania wyroku Sądu I instancji, ale taki zarzut nie został postawiony. Nadto postawione zarzuty procesowe są w pewnym zakresie oparte, czy też powiązane z zarzutami dotyczącymi prawa materialnego, a niezasadność zarzutów prawa materialnego powoduje niejednokrotnie niezasadność zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania. Odnośnie zaś zarzutu dotyczącego miedzy innymi naruszenia tj art. 3 § 1 i art.145 § 1 pkt 1 lit.c p.p.s.a w zw. przepisami kodeksu postępowania administracyjnego tj z art. 36 §1, 10. 12, 35 §3 poprzez nie poinformowanie strony o nie załatwieniu sprawy w ustawowym terminie, to należy wskazać, że naruszenie tych przepisów nie może stanowić podstawy uwzględnienia skargi na decyzję. Naruszenie przez organy przepisów określających terminy załatwienia sprawy mogło być przedmiotem odrębnych skarg, czy to na bezczynność organu, czy też na przewlekłość postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne i dlatego na podstawie art.184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.