Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 635/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 112, art. 124
journal: Dz.U. 2004 nr 261 poz 2603
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędziowie Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. sprawy ze skargi R. U. na decyzję Wojewody z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości I. oddala skargę w części dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z działki nr ewid. 528/2 o powierzchni 0,33 ha położonej w B.. II. przyznaje [...] A. S. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 309,80 zł (trzysta dziewięć złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 zł (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda po rozpoznaniu odwołania R;U. utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]., Nr [...] o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowych położonych w miejscowości B. gm. L. w związku z budową gazociągu. Zaskarżoną decyzją Starosta ograniczył sposób korzystania z dwóch działek stanowiących własność R.U., t.j.:

1) działki nr 528/2 o pow. 0,33 ha do powierzchni 0,02 ha na czas budowy gazociągu dla mieszkańców wsi B. i innych w gminie L. (oznaczonej literami P,O,W,X,Y,G,I,T,S,R,P) oraz do powierzchni 0,003 ha do korzystania z gazociągu (oznaczonej literami L,K,I,M,N,J,L);

2) działki nr 653/2 o pow. 0,39 ha do powierzchni 0,018 ha na czas budowy gazociągu (oznaczonej literami A,B,C,D,A) oraz do powierzchni 0,0018 ha do korzystania z gazociągu (oznaczonej literami E,F,G,H,E).

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda stwierdził, że decyzja Starosty z dnia [...]. jest uzasadniona w świetle art. 122 i 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, uprawniających właściwego starostę do ograniczenia praw rzeczowych przysługujących do nieruchomości w sytuacji, gdy prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Dotyczy to w szczególności udzielenia zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów służących do przesyłania płynów, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji na nieruchomościach stanowiących własność prywatną, jeżeli właściciel nieruchomości nie wyraża na to zgody. Zdaniem Wojewody ograniczenie sposobu korzystania z działek nr 528/2 i 653/2 jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej nr XIX 48/87 z dnia 30.03. 1987r. (tekst jednolity: uchwała nr XV1I/94/200 Rady Gminy z dnia 13 marca 2000 r. w sprawie II etapu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy ogłoszona w Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 25, poz. 366 z dnia 29 czerwca 2000 r.). Wojewoda stwierdził, iż nie ulega wątpliwości, że budowa gazociągu stanowi realizację inwestycji celu publicznego. Trasa przebiegu gazociągu przez przedmiotowe działki została zaprojektowana zgodnie z dokumentacją geodezyjną wykonaną przez uprawnionego geodetę, po uwzględnieniu zastrzeżeń R.U. dotyczących kolizji przebiegu trasy gazociągu z projektowanym na działce nr 528/2 budynkiem mieszkalnym. Pomimo zmiany trasy gazociągu nie doszło jednak do zawarcia umowy z R.U., który nie wyraził zgody także na zmieniony projekt przebiegu gazociągu przez działkę nr 653/2, jak i na doprowadzenie przyłącza gazociągu do działki nr 528/2, które z kolei umożliwia doprowadzenie sieci gazowej do działki sąsiedniej o nr 527/2. Wykonanie tych przyłączy w inny sposób, tj. pod drogą wojewódzką nr 829 we wsi B., nie jest możliwe, gdyż taki sposób nie spełnia wymaganych w przepisach ustawy o drogach publicznych czy rozporządzenia o sieciach telekomunikacyjnych warunków technicznych oraz norm branżowych dotyczących odległości gazociągu od innego inżynieryjnego uzbrojenia terenu. Ponadto zmiana sposobu zasilania w gaz działki nr 527/2 wymagałaby bardzo dużych dodatkowych nakładów, w tym ograniczenia prawa własności w stosunku do innych działek, które jako nieuzasadnione nie znalazłyby akceptacji dostawcy gazu. Natomiast odnośnie działki nr 653/2, przez którą w poprzek przebiega główna "nitka" gazociągu jest usytuowaniem najlepszym z możliwych, wziąwszy pod uwagę położenie budynków po zachodniej stronie drogi wojewódzkiej oraz fakt, że wszyscy właściciele działek sąsiednich wyrazili zgodę na taki przebieg. W przypadku uwzględnienia propozycji R.U., polegającej na tym, aby główną nitkę gazociągu przeprowadzić wzdłuż drogi T., odchodzącej od drogi wojewódzkiej w kierunku północno - wschodnim, wszystkie przyłącza sieci rozdzielczej znacznie wydłużyłyby się i w tym przypadku zakres ograniczenia prawa własności byłby również znacznie większy. W toku postępowania odwoławczego zarówno pełnomocnik Wójta Gminy, jak i projektant sieci gazowej potwierdzili, że przyjęte rozwiązanie w stosunku do obu działek jest optymalne.

W skardze na decyzję Wojewody z dnia [...] R.U. reprezentowany przez pełnomocnika ustanowionego z urzędu podniósł, że rozstrzygnięcia organów administracyjnych są bezprzedmiotowe w części dotyczącej działki nr 528/2. Z akt sprawy wynika bowiem, że główna nitka gazociągu nie przebiega przez tę działkę, a projekt gazociągu będący przedmiotem oceny w toczącym się równolegle postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę nie obejmuje tej działki, bowiem inwestor Gmina uwzględniając zastrzeżenia R.U. zrezygnowała z doprowadzenia przyłącza do tej działki. Jak podniesiono, gazociąg nie obejmuje również sąsiedniej działki nr 527/2, do której przyłącze miało być prowadzone przez działkę skarżącego nr 528/2, dlatego, zdaniem skarżącego, w tej części decyzja jest bezprzedmiotowa. Skarżący kwestionował też prowadzenie gazociągu przez działkę nr 653/2 podnosząc, że ominięcie tej działki jest możliwe i bez zwiększenia kosztów.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z dnia 20 kwietnia 2007r. sygn. akt. II SA/Lu 1000/06, po rozpoznaniu skargi R.U., uchylił decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w części dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z działki nr 528/2 o powierzchni 0,33 ha położonej w B. i oddalił skargę w pozostałej części.

Uzasadniając rozstrzygnięcie Sąd I instancji stwierdził, że jest poza sporem, iż budowa gazociągu jest inwestycją celu publicznego i podlega regulacji przewidzianej w art. 112 i nast. ustawy o gospodarce nieruchomościami. Dla realizacji tego celu, na mocy art. 124 ust. 1 powołanej ustawy, właściwy starosta został uprawniony do ograniczenia w drodze decyzji sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomości prywatnej wymienionych w nim przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie następuje w zgodzie z planem miejscowym, a w przypadku jego braku - zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odniesieniu do stanowiącej własność skarżącego działki nr 653/2 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uznał, że zostały spełnione podstawowe przesłanki wywłaszczenia określone w art. 112 ust. 1 ustawy wskazując ponadto, iż wobec uwzględnienia przez organy administracji uwag skarżącego dotyczących przebiegu głównej nitki gazociągu i przyjęcia w konsekwencji wersji najbardziej ekonomicznej i najmniej dolegliwej, nieuzasadnione są zarzuty skargi podnoszone w tym zakresie. Natomiast w części dotyczącej działki nr 528/2 Sąd przyznał rację skarżącemu. Sąd wskazał, że w toczącym się równolegle postępowaniu o pozwolenie na budowę gazociągu w dniu [...] Starosta wydał decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Gminie pozwolenia na budowę sieci gazowej średniego ciśnienia z przyłączami i instalacjami wewnętrznymi dla wsi: B., K.W.R., W.R. i R., w Gminie, na 755 działkach gruntowych wymienionych szczegółowo w tej decyzji. Decyzją tą, na wniosek inwestora, nie została objęta działka nr 528/2 stanowiąca własność R.U., a także działka nr 527/2. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy przez Wojewodę, a następnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, który wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2007 r. sygn. akt II SA/Lu 50/07 oddalił skargę R.U. Skoro więc z zakresu inwestycji celu publicznego została wyłączona działka skarżącego nr 528/2, a skutkiem tego także działka nr 527/2, do której miało być prowadzone przyłącze przez działkę skarżącego, to - jak wskazał Sąd I instancji - organ ponownie rozpoznając tę sprawę winien rozważyć zasadność wniosku o ograniczenie prawa własności tej działki.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 20 kwietnia 2007 r. w części dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z działki nr 528/2 skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina.

Naczelny Sąd uchylił zaskarżony wyrok w punkcie I (t.j. w punkcie uchylającym zaskarżoną decyzję w części dotyczącej ograniczenia sposobu korzystania z działki nr 528/2) i w tej części przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż Sąd I instancji błędnie przyjął, że działka nr 528/2 została wyłączona z inwestycji celu publicznego, wywodząc to z faktu, iż nie została objęta pozwoleniem na budowę udzielonym Gminie decyzją Starosty z dnia [...]. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, iż zezwolenie, o którym mowa w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, tym samym stwarza dopiero warunki do wystąpienia o pozwolenie na budowę. Nie można zatem z faktu nieobjęcia danej działki decyzją o pozwoleniu na budowę wyprowadzać wniosku o jej wyłączeniu z całego zamierzenia inwestycyjnego, ponieważ o zakresie ograniczenia korzystania z nieruchomości decyduje wniosek inwestora znajdujący oparcie w planie miejscowym, a w jego braku - w decyzji o lokalizacji celu publicznego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie ponownie rozpatrując sprawę zważył, co następuje.

Stosownie do art. 64 ust. 3 Konstytucji RP (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483), prawo własności może być ograniczone tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza ono istoty tego prawa. Takie ograniczenie własności przewiduje będąca podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.).

Z treści przepisu art. 112 powołanej ustawy wynika, iż w drodze decyzji, można ograniczyć prawo własności nieruchomości położonej na obszarach przeznaczonych w planach miejscowych na cele publiczne, jeżeli cele te nie mogą być zrealizowane w inny sposób niż przez ograniczenie praw do nieruchomości, a prawa te nie mogą być nabyte w drodze umowy. Pojęcie celu publicznego zamieszczone jest w art. 6 omawianej ustawy o gospodarce nieruchomościami, w którym wyjaśniono, że celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń (art. 6 pkt 2 cyt. ustawy).

Z kolei przepis art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, iż starosta wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych , naziemnych lub nadziemnych obiektów lub urządzeń niezbędnych do korzystania z przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym. W myśl art. 4 pkt 5 cytowanej ustawy, przez plan miejscowy należy rozumieć miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, o którym mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zezwolenie może być udzielone z urzędu albo na wniosek organu wykonawczego jednostki samorządu terytorialnego, innej osoby lub jednostki organizacyjnej (art. 124 ust. 2 cyt. ustawy), przy czym udzielenie zezwolenia powinno być poprzedzone rokowaniami z właścicielem nieruchomości o uzyskanie zgody na wykonanie wyżej wymienionych prac (art. 124 ust 3 cyt. ustawy).

Rozpoznając ponownie sprawę stwierdzić należy, iż w niniejszej sprawie wszystkie przesłanki ingerencji w konstytucyjnie chronione prawo własności poprzez ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości zostały spełnione. Bezspornym jest, że budowa przedmiotowego gazociągu we wsi B. jest inwestycją celu publicznego. Jego realizacja m.in. na działce nr 528/2 stanowiącej własność R. U. została przewidziana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Gminnej Rady Narodowej nr XIX 48/87 z dnia 30.03. 1987r. (tekst jednolity: uchwała nr XV1I/94/200 Rady Gminy z dnia 13 marca 2000 r. w sprawie II etapu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy ogłoszona w Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 25, poz. 366 z dnia 29 czerwca 2000 r.). Poza sporem pozostaje również to, że właściciel nieruchomości nie wyraził zgody na wykonanie prac, o których mowa w art. 124 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami.

Rokowania w sprawie wyrażenia zgody na realizację przedmiotowej inwestycji celu publicznego przebiegały przez długi okres i pozostały bezskuteczne (przebieg negocjacji - karta 37 akt adm., pismo BIK Lublin z dnia 7 lipca 2006r. – karta 202 akt adm.). Inwestor podejmował wielokrotnie negocjacje z właścicielem w celu uzyskania jego zgody, jednakże żadna próba uzgodnienia nie zakończyła się zawarciem umowy w przedmiocie zgody na wykonanie robót inwestycyjnych na działce skarżącego. Pismem z dnia 6 lipca 2005 r. (karta 59 akt adm.) Gmina zwróciła się do R.U. o wyrażenie zgody na wybudowanie rurociągu gazowego, załączając do pisma projekt umowy nr 39/B/2005 (karta 60 akt adm.) dotyczący wyrażenia zgody na budowę i eksploatację rurociągu gazowego na nieruchomości oznaczonej nr 528/2 w miejscowości B. W odpowiedzi R. U. pismem z dnia 22 lipca 2005 r. (karta 217 akt adm.) zarzucił, iż źle wytyczono trasę projektowanego gazociągu przebiegającego przez jego działkę nr 504/2 z ominięciem jego działki nr 528/2, wnioskując jednocześnie o podłączenie jego siedliska na działce nr 528/2 do projektowanego gazociągu. Następnie w dniu 29 lipca 2005 r. R.U. będąc osobiście w Biurze Inżynierii Komunalnej, wyraził gotowość przekazania przedmiotowej zgody pod warunkiem przeprojektowania trasy gazociągu na jego działce. Biuro uwzględniło sugerowaną przez R. U. zmianę trasy i skierowało projekt do dalszego procesu uzgodnień. Podczas kolejnych negocjacji w Biurze Inżynierii Komunalnej w dniu 12 sierpnia 2005 r. ponownie nie doszło do wyrażenia zgody. Uwzględniając wszystkie wnioski R. U. dotyczące projektowania sieci gazowej, pismem z dnia 23 września 2005 r. (karta 39 akt adm.) inwestor kolejny raz zwrócił się do właściciela o wyrażenie zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, dołączając m.in. mapę z przeprojektowaną trasą sieci gazowej. W dniu 19 grudnia 2005 r. inwestor podjął kolejne negocjacje, jednakże i one nie przyniosły oczekiwanego przez Gminę rezultatu. Z uwagi na negowanie przez R.U. wszystkich projektowanych zmian jak również bezpodstawnych zarzutów wobec projektu (m.in. zakaz budowy sieci do sąsiada), inwestor wnioskiem z dnia 29 grudnia 2005 r. wystąpił do Starosty o wydanie zezwolenia na budowę gazociągu. Podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej w dniu 9 marca 2006 r. (protokół rozprawy – karta 81 akt adm.) skarżący podniósł, iż zgodnie z projektem trasa gazociągu przebiega pod nowoprojektowanym budynkiem mieszkalnym, co uniemożliwi mu wybudowanie domu. Przedstawiciel Urzędu Gminy oświadczył, iż podczas prac projektowych R.U. przedstawił plan z lat 1960-tych, który jednak stracił ważność, natomiast projekt planu zagospodarowania działki nr 528/2, z którego wynika, że posadowienie domu jest na projektowanych przewodach gazowych otrzymał dopiero w dniu 8 marca 2006 r. W związku z powyższym inwestor zobowiązał się do przeprojektowania w ciągu kilku dni trasy gazociągu przez działkę nr 528/2 z uwzględnieniem przyłącza budynku na działce nr 527/2. Pomimo zmiany projektu R. U. nadal nie wyrażał zgody na przeprowadzenie sieci gazowej przez jego działkę, w związku z czym Gmina wnioskiem z dnia 11 kwietnia 2006 r. (karta 164 akt adm.) ponownie wystąpiła o wydanie decyzji zezwalającej na ograniczenie korzystania z działki nr 528/2, dołączając zaprojektowaną nową trasę przebiegu rurociągu gazowego na działce 528/2 niekolidującą już z nowoprojektowanym budynkiem mieszkalnym.

Wobec braku wymaganej zgody, organ prawidłowo oceniając, że spełnione zostały wszystkie warunki określone w art. 124 ustawy o gospodarce nieruchomościami, udzielił w drodze decyzji zezwolenia, które zgodę właściciela zastępuje.

Bez znaczenia w rozpatrywanej sprawie pozostaje podnoszony przez skarżącego fakt, że działka nr 528/2 nie została objęta pozwoleniem na budowę udzielonym Gminie decyzją Starosty z dnia [...] (utrzymana w mocy decyzją Wojewody, od której skargę wniesioną przez R.U. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2007 r., sygn. akt II SA/Lu 50/07). Nie oznacza to bowiem, jak niesłusznie podnosi skarżący, że inwestor zrezygnował z poprowadzenia przyłączy gazociągu do działki 528/2 oraz działki nr 527/2, skoro nie wystąpił o udzielenie pozwolenia na budowę w obrębie tych działek. Wyjaśniając tą kwestie należy wskazać, że żaden przepis powoływanej ustawy o gospodarce nieruchomościami, w tym również art. 124 tej ustawy, nie wiąże wydania zezwolenia na wykonanie prac służących realizacji inwestycji celu publicznego, na które właściciel nie wyrażą zgody, z przepisami prawa budowlanego regulującymi kwestie pozwolenia na budowę. Zezwolenie to bowiem daje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zatem dopiero jego udzielenie może być podstawą do skutecznego wystąpienia o udzielenie pozwolenia na budowę.

Stosownie do regulacji art. 32 ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118), pozwolenie na budowę może być wydane temu i wyłącznie temu kto m.in. wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi być wykazane w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 sierpnia 2005 r., sygn. OSK 1962/04), bowiem dopiero w sytuacji spełnienia wskazanych prawem budowlanym wymagań, m.in. określonych w art. 32 ust. 4 tej ustawy, organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. IV SA 1154/98). Powyższe rozważania wskazują w sposób oczywisty, że decyzja Starosty z dnia [...] o pozwoleniu na budowę, udzielona inwestorowi nie mogła objąć działki nr 528/2, ponieważ inwestor nie miał wówczas prawa do dysponowania tą nieruchomością na cele budowlane. Dopiero udzielone zaskarżoną decyzją zezwolenie na wykonanie prac w celu realizacji przedmiotowej inwestycji celu publicznego w sytuacji, gdy właściciel nie wyraził na nie zgody, stanowi podstawę do wykazania się przez inwestora prawem, o jakim mowa w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, umożliwiając tym samym Gminie (przy spełnieniu pozostałych warunków prawa budowlanego) uzyskanie pozwolenia na budowę w obrębie działki nr 528/2. Takie też stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 lipca 2008 r. (sygn. akt I OSK 1165/07, nie publ.), którego ocena prawna jest wiążąca dla rozpatrującego ponownie sprawę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Sąd uznał również, że w sprawie nie zachodzą przesłanki do zawieszenia postępowania. Wnioski w tej kwestii wnieśli skarżący pismem z dnia 12 listopada 2008 r., a następnie jego pełnomocnik pismem z dnia 13 listopada 2008 r. Wnioski te oparte zostały na art. 125 §1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., bowiem w ocenie skarżącego i jego pełnomocnika rozstrzygnięcie sprawy niniejszej zależy od wyniku innego toczącego się postępowania sądowego. Do wniosku dołączona została kopia postanowienia Sądu Okręgowego V Wydziału Karnego z dnia [...], sygn. [...] w przedmiocie wyłączenia sędziów Sądu Rejonowego w L. do rozpoznania sprawy sygn. akt [...] i przekazania tej sprawy do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w R. Na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. pełnomocnik skarżącego poparł wniosek o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia sprawy karnej toczącej się przed Sądem Rejonowym w R. Wyjaśnił jednak, że skarżący domagał się wszczęcia postępowania karnego przeciwko pracownikom Urzędu Gminy, lecz Prokuratura odmówiła wszczęcia postępowania i dotychczas nikomu nie postawiono zarzutów. Badając wniosek Sąd doszedł do przekonania, iż brak było podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania. W świetle powołanego we wniosku o zawieszenie postępowania art. 125 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym, jak również, jeżeli ujawni się czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy sądowoadministracyjnej. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie nie zachodzą powyższe przesłanki, bowiem postępowanie na które wskazuje skarżący nie ma wpływu na wynik niniejszego postępowania, a zatem nie jest celowe wstrzymywanie biegu sprawy sądowoadministracyjnej.

W świetle powyższej argumentacji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 powołanej ustawy w związku z §19 pkt 1 i 2, w związku z § 18 ust. 1 pkt 1 litera "c" oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).