Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SO/Wr 2/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-05-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259  par. 1 i  par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. Z. w przedmiocie przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego wskutek sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2011 r. pozostawiającego wniosek bez rozpoznania postanawia: odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 11 kwietnia 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu pozostawił bez rozpoznania wniosek R. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego, albowiem wnioskodawca nie uzupełnił, pomimo wezwania, braku formalnego wniosku przez jego podpisanie. Odpis tegoż zarządzenia wraz z pouczeniem o sposobie i terminie wniesienia sprzeciwu doręczono wnioskodawcy w dniu 15 kwietnia 2011 r.

Pismem nadanym w placówce pocztowej w dniu 23 kwietnia 2011 r. wnioskodawca wniósł "Zażalenie na postanowienie referendarza sądowego z dnia 11 kwietnia 2011 r. o odmówieniu przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego z urzędu", żądając uchylenia skarżonego postanowienia i przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. W uzasadnieniu sprzeciwu wnioskodawca podniósł, iż referendarz sądowy błędnie przyjął, iż brak jest przesłanek dla przyznania mu prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy w odniesieniu do treści wniesionego środka zaskarżenia, iż wniosek R. Z. o przyznanie prawa pomocy nie został w przedmiotowej sprawie merytorycznie rozpoznany. Wniosek był bowiem obarczony brakiem formalnym (brak podpisu wnioskodawcy), którego wnioskodawca, pomimo wezwania, nie uzupełnił. Konsekwencją nieuzupełnienia powyższego braku formalnego, było wydanie przez referendarza sądowego w dniu 11 kwietnia 2001 r. zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania. Przy doręczeniu wnioskodawcy tegoż zarządzenia, został on prawidłowo pouczony o przysługującym mu prawie zaskarżenia zarządzenia przez złożenie w terminie siedmiu dni sprzeciwu. Tak więc, wniesiony środek zaskarżenia, niezależnie od jego treści, potraktować należało jako sprzeciw od wydanego w sprawie zarządzenia pozostawiającego wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej: "ppsa", od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego wydanych w przedmiocie prawa pomocy, strona może wnieść sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego w terminie 7 dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Natomiast w myśl § 2 powołanego przepisu, sprzeciw wniesiony po terminie podlega odrzuceniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Zatem zachowanie siedmiodniowego terminu do wniesienia sprzeciwu jest warunkiem jego skuteczności.

Z akt sprawy wynika, iż przedmiotowe zarządzenie referendarza sądowego zostało doręczone wnioskodawcy w dniu 15 kwietnia 2011 r. Oznacza to zatem, że ostatnim dniem na zaskarżenie zarządzenia był dzień 22 kwietnia 2011 r. Tymczasem sprzeciw został wniesiony przez wnioskodawcę w dniu 23 kwietnia 2011 r., czyli jeden dzień po terminie. Wobec tego, sprzeciw jako wniesiony po upływie terminu, podlegał odrzuceniu.

Wobec powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 259 § 2 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.