Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 45/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59,61
journal: Dz.U. 2015 poz 163
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kozicka Sędzia NSA Tadeusz Michalik Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 czerwca 2016 r. sprawy ze skargi R.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta G. decyzją z dnia [...] r.

nr [...] wydaną na podstawie art. 8 ust. 3 i ust. 12, art. 36 i 59 ust. 1, art. 60, art. 61, art. 62 i art. 106 ust. 1 i 5 oraz art. 110 ust. 7 i 8 ustawy z dnia 12 marca 2014 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2015 r. poz. 163 ze zm.) i art. 104,

art. 108 i art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego zmienił własną decyzję z dnia [...]r. nr [...] poprzez zmianę z dniem 1 marca 2015 r. odpłatności R.G. za pobyt w Domu Pomocy Społecznej "A" w G. z kwoty 0,00 zł na kwotę: w okresie od 1 marca 2015 r. do 31 marca 2015 r. - 2 58,92 zł, w okresie od 1 kwietnia 2015 r. do 30 kwietnia 2015 r. - 2002,27 zł, od 1 maja 2015 r. do 31 lipca 2015 r. - 2269,86 zł i od 1 sierpnia 2015 r. w wysokości 3308,20 zł. W uzasadnieniu decyzji organ ten przywołał wpierw treść przepisów wymienionych w podstawie prawnej decyzji, a następnie przedstawiono wysokość dochodów uzyskiwanych przez stronę w poszczególnych miesiącach 2015 r. Prezentując wysokość dochodów strony organ wskazywał na ich źródło jak również, od którego miesiąca dane dochody były uwzględniane. Następstwem tych ustaleń stało się obliczenie wysokości odpłatności strony za pobyt w przedmiotowym domu pomocy społecznej, uwzględniającym, że wysokość ta wynosi 70% dochodu tej osoby o ile nie przekracza to wysokości kosztów pobytu w tej placówce pomocy społecznej. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności kierując się wyjątkowo ważnym interesem strony.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się R.G., który działając za pośrednictwem swojego pełnomocnika M.G. wniósł odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. W odwołaniu tym powyższej decyzji zarzucono naruszenie art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej poprzez jego błędną wykładnię, art. 61 ust. 2 pkt 1 powyższej ustawy poprzez ustalenie odpłatności za dom w wysokości znacznie przekraczającej 70% dochodu strony. Wskazano na naruszenie art. 106 ust. 5 wyżej wymienionej ustawy poprzez zmianę wysokości odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej z mocą wsteczną to jest od 1 marca 2015 r. w sytuacji, gdy decyzja ta ma charakter konstytutywny i winna stanowić o wysokości odpłatności na przyszłość. Dodatkowo podniesiono zarzut naruszenia art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego polegający na braku podania związku logicznego pomiędzy ustaleniami co do wysokości świadczeń a wysokością odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Jako ostatni zarzut podniesiono nadanie kwestionowanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy wymaga tego szczególnie ważny interes strony. W motywach skargi przedstawiono wpierw sytuację osobistą skarżącego i wynikające z niej przesłanki pobytu w domu pomocy społecznej. W dalszej części skargi odniesiono się do wysokości ustalonej odpłatności i wyrażono dezaprobatę dla wysokości tej odpłatności począwszy od 1 sierpnia 2015 r. wynoszącej ponad 3 308,20 zł w sytuacji, gdy wysokość świadczenia rentowego wynosi 1 712,15 zł. Podkreślono, że wyrównanie, które strona otrzymała w 2015 r. odnosiło się do okresów wcześniejszych i stosownie do interpretacji art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej kwoty te winny odnosić się do okresu, za który zostały pobrane, a nie tak jak uczynił to organ pierwszej instancji. Ponownie podkreślono, że decyzja zmieniająca wysokość odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej posiada charakter konstytutywny i jako taka winna wywiązywać skutki wyłącznie do przodu, a nie wprowadzać zmiany z mocą wsteczną. Zakwestionowano nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności jak również zaznaczono, że organy przy ustalaniu wysokości dochodu strony nie uwzględniły zajęć komorniczych na dochodach strony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie przywołał unormowania mające wykorzystanie w sprawie. Następnym elementem uzasadnienia organ ten uczynił prezentację dochodów strony począwszy od lutego 2015 r. w związku z przyznaniem jej świadczenia rentowego oraz wypłacanymi środkami z tego tytułu, łącznie z wyrównaniami za wcześniejsze okresy począwszy od 2011 roku. Odnosząc się do zarzutów strony sformułowanych w odwołaniu organ odwoławczy przywołał treść art. 8 ust. 3 ustawy o pomocy społecznej jak również wskazał, które dochody nie są brane pod uwagę oraz co nie wlicza się do dochodu danej osoby. Następnie organ ten odnosząc się do treści art. 8 ust. 12 powyższej ustawy stwierdził, że w przypadku dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano dochód.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na wskazaną decyzję wniósł pełnomocnik strony M.G. W skardze tej wystąpiła

o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie od organu kosztów postępowania, zarzucając jej naruszenie art. 15, art. 8 i art. 11 w związku z art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na nieodniesienie się organu odwoławczego do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji; naruszenie art. 7 i art. 77 wyżej wymienionego Kodeksu poprzez brak ustalenia terminów, w których skarżący otrzymał wypłatę świadczeń

z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, wysokości wyrównania renty wypłaconej skarżącemu po potrąceniu składki na ubezpieczenie zdrowotne i zaliczki na podatek dochodowy oraz brak ustalenia dokładnie za jaki okres wyrównanie objęte decyzją ZUS z dnia [...] r. jest wypłacone; art. 8 ust. 3 i ust. 12 ustawy o pomocy społecznej poprzez błędną wykładnię polegającą na nierozliczeniu dochodu z tytułu wyrównania renty za okres od 1 grudnia 2011 r. jako dochodu za miesiąc, za który świadczenie to było należne; art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej poprzez ustalenie odpłatności za dom w wysokości znacznie przekraczającej 70% dochodu skarżącego oraz art. 106 ust. 5 powyższej ustawy poprzez ustalenie odpłatności z mocą wsteczną, podczas gdy decyzja ta posiada charakter konstytutywny. W motywach skargi pełnomocnik skarżącego odniósł się do wyodrębnionych zarzutów i przedstawił argumentacje przemawiającą za uwzględnieniem skargi. W końcowej części skargi podniesiono, że dochód skarżącego wynosi 1 7712,15 zł a od niego potrącana jest kwota 450 zł tytułem potrąceń komorniczych. Zatem ustalenie wysokości opłaty na poziomie 3 308,20 zł nie uwzględnia wysokości dochodów posiadanych przez stronę, a dodatkowo skarżący z uwagi na swoje schorzenie korzysta z terapii, która jest bardzo kosztowana, gdyż koszt jej wynosi kilkaset złotych na dwa tygodnie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi i przywołało analogiczną argumentację do tej, którą zamieściło w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718.), sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 przywołanej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 wyżej wymienionej ustawy wynika natomiast, że

w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas -

w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie niniejszych rozważań przyjdzie podkreślić, że sąd administracyjny powołany jest do oceny legalności kwestionowanego aktu administracyjnego,

a zatem sąd ten nie jest uprawniony do brania pod uwagę innych okoliczności niż wynikające z przepisów prawa. Oznacza to, że stan zdrowia skarżącego, który obiektywnie jest zły nie może rzutować na ocenę prawidłowości działań podejmowanych przez organy administracji publicznej. Rozpoznawana sprawa dotyczy odpłatności skarżącego za pobyt w domu pomocy społecznej. Przyjdzie zauważyć, że ustawa o pomocy społecznej w art. 59 ust. 1 przewiduje, iż decyzje

o ustaleniu opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ właściwej gminy dla tej osoby w jej kierowania do tego typu placówki, zgodnie z treścią art. 60 ust. 1 pobyt w tego typu placówce jest odpłatny do wysokości średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca, a po myśli art. 61 ust. 1 pkt 1 tej ustawy obowiązani do wnoszenia opłaty są mieszkaniec domu, a stosownie do kolejnych punków tego przepisu inne osoby. W świetle przywołanych przepisów na osobie umieszczonej w domu pomocy społecznej ciąży obowiązek ponoszenia odpłatności za pobyt. Obowiązek ten ma zakotwiczenie w przepisie ustawy, natomiast organ administracji obowiązany jest do jego skonkretyzowania w drodze indywidualnego aktu administracyjnego, a w odniesieniu do innych osób zobowiązanych w drodze umowy cywilnej podpisać z nimi taką umowę, a w przypadku odmowy wydać stosowny akt administracyjny. Oznacza to, że osoba przebywająca w domu pomocy społecznej obowiązana jest do ponoszenia odpłatności za pobyt w tej placówce, a przesłanki zwolnienia jej z tej odpłatności przewidziane zostały w treści art. 64 przywoływanej powyżej ustawy. Przywołanie powyższych unormowań i wynikających z nich konsekwencji uzasadnione jest tym, że jednym z głównych zarzutów formułowanych w skardze jest to, że decyzji takiej przysługuje charakter decyzji konstytutywnej, a tym samym może ona obowiązywać wyłącznie do przodu, czyli na przyszłość. W świetle powyższego należy rozważyć, czy faktycznie decyzja ta posiada charakter konstytutywny czy też przysługuje jej status decyzji deklaratoryjnej. Mechanizm ustalania wysokości odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej dla jego mieszkańca jest klarowny i sprowadza się do tego, że organ administracji ustala wysokość dochodu takiej osoby, a wysokość tej odpłatności wynika wprost z przepisu prawa i wynosi 70% jej dochodu o ile wysokość ta nie przekracza średniego miesięcznego kosztu utrzymania mieszkańca. Zatem organ administracji zbiera jedynie dane dotyczące wysokości dochodu mieszkańca domu, a wysokość wynika wprost z przepisu prawa. W tej sytuacji nie można podzielić stanowiska prezentowanego w skardze, że decyzja ta ma charakter konstytutywny, albowiem obowiązek ponoszenia odpłatności wynika wprost z przepisu prawa a jego wysokość jest także normą prawną określona, natomiast zadaniem organu jest jedynie zebrać dane i wstawić je do przyjętego przez prawodawcę mechanizmu, tym samym decyzji tej należy przypisać charakter decyzji deklaratoryjnej, potwierdzającej jedynie to co wynika ze stanu faktycznego i znajduje umocowanie w treści normy prawnej. Przyjęte ustalenie determinuje dalsze rozważania w rozpoznawanej sprawie.

Jak wynika z akt sprawy skarżący przebywa w Domu Pomocy Społecznej "A" w G. od 1 grudnia 2014 r. i z tym dniem ustalona została dla niego wysokość odpłatności. W okresie pobytu w tej placówce pomocy społecznej sytuacja dochodowa skarżącego uległa istotnej zmianie, ponieważ począwszy od lutego 2015 r. skarżący otrzymuje świadczenie rentowe, przy czym skarżącemu przyznano również wyrównanie za okres od 1 grudnia 2011 r., które było wypłacane w różnych terminach i w zróżnicowanej wysokości. Oznacza to, że aktualnie skarżący legitymuje się bieżącym świadczeniem rentowym, jak również w jego przypadku zachodzi przesłanka legitymowania się jednorazowymi środkami związanymi z wyrównaniem przyznanego jej świadczenia rentowego z mocą wsteczną. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że skarżący obowiązany jest do ponoszenia odpłatności w wysokości 70% pobieranego świadczenia rentowego

i okoliczność ta nie wzbudza najmniejszych wątpliwości. Z uwagi na fakt, że skarżący świadczenie to otrzymuje od lutego 2015 r., zatem organy administracji ustaliły odpłatność za pobyt w domu pomocy społecznej począwszy od miesiąca następnego po tym, w którym skarżacy otrzymał dane świadczenie. Takie ujęcie zbieżne jest z przepisami ustawy o pomocy społecznej, jak również nie narusza postanowień Konstytucji i wyrażonej w niej zasady demokratycznego państwa prawa urzeczywistniającego zasady sprawiedliwości społecznej.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do innego zagadnienia, a mianowicie do odczytania istoty art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej. W myśl tego przepisu w wersji obowiązującej w dniu wydawania kwestionowanych rozstrzygnięć - w przypadku uzyskania jednorazowego dochodu należnego za dany okres, kwotę tego dochodu uwzględnia się w dochodzie osoby lub rodziny przez okres, za który uzyskano ten dochód. Skarżący i jego pełnomocnik utrzymują, że

z treści wskazanego przepisu wynika, że jeżeli osoba otrzyma jednorazowy dochód należny za okres wcześniejszy to dochód ten winien być uwzględniony w dochodzie takiej osoby w tym okresie, za który przysługiwał. Innymi słowy, zdaniem skarżącego, dochód ten winien być wliczany do dochodu za te miesiące, za które przysługiwał. Organy administracji obu instancji przyjęły inną interpretację tego unormowania, która sprowadza się do tego, że jeżeli jednorazowy dochód należał za jakiś okres - przykładowo za pięć miesięcy, to dochód ten należy doliczyć do dochodu osoby bądź rodziny korzystającej ze świadczeń pomocy społecznej przez okres pięciu miesięcy począwszy od następnego po jego otrzymaniu. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie dokonał analizy obowiązującego unormowania i podzielił stanowisko prezentowane przez organy administracji publicznej

w kwestionowanych decyzjach. Za przyjęciem takiego rozumienia spornego przepisu przemawia zamieszczenie w przywołanym przepisie zwrotu "przez okres", który wskazuje na to, że zaliczenie to ma być dokonane na przyszłość a nie odnosić się do przeszłości. Ustawodawca chcący zaliczyć ten dochód do okresu, który już minął zamieściłby w tym unormowaniu inne sformułowanie, a mianowicie "w okresie, za który uzyskano ten dochód". W konsekwencji uznać należy, że zarzut błędnej interpretacji art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej przez organy wypowiadające się w rozpoznawanej sprawie nie znajduje umocowania, w treści spornego przepisu. Tym samym podniesiony zarzut nie mógł zostać uwzględniony.

W skardze do tutejszego Sądu skarżący zarzucił organowi odwoławczemu naruszenie art. 15, art. 8 i art. 11 w związku z art. 107 § 1 i 3 w związku z art. 140 Kodeksu postępowania administracyjnego z uwagi na nie odniesienie się organu odwoławczego do wszystkich zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. W motywach skargi przybliżono na czym polegały naruszenia organu odwoławczego, który zdaniem skarżącego nie odniósł się do podniesionych zarzutów odwołaniu. Na wstępie tej części rozważań przyjdzie przypomnieć, że nie każde naruszenie przepisów prawa, których dopuści się organ administracji uzasadnia uwzględnienie wniesionej skargi, otóż musi to być naruszenie, które ma lub może mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutu związanego z interpretacją art. 8 ust. 12 ustawy o pomocy społecznej, gdyż w jednym zdaniu jedynie poruszył to zagadnienie. Zdaniem składu orzekającego przywołanie danego unormowania

i podzielenie stanowiska organu pierwszej instancji świadczy o przyjętej interpretacji danego unormowania. Zatem, o ile można podzielić postulat skarżącego, aby organ administracji wypowiedział się w tym zakresie w sposób bardziej rozbudowany, to jednak organ ten nie dopuścił się naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie wniesionej skargi. W analogiczny sposób widzieć należy nie wypowiedzenie się przez organ odwoławczy na temat zarzutu dotyczącego rygoru natychmiastowej wykonalności, ponieważ z chwilą wydania przez ten organ rozstrzygnięcia rygor ten stał się bezprzedmiotowy, albowiem decyzja nabyła status decyzji ostatecznej, czyli podlegającej wykonaniu. Odnośnie zarzutu związanego

z brakiem odniesienia się do stanu faktycznego, przyjdzie zauważyć, że organ odwoławczy w sposób bardzo precyzyjny wskazał co składa się na dochód skarżącego w poszczególnych miesiącach, zatem sygnalizowany zarzut także nie znajduje umocowania w treści decyzji organu odwoławczego i nie daje podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Na marginesie jedynie można zaznaczyć, że

w aktach sprawy zalega dokument opracowany przez organ pierwszej instancji (karta akt nr 81), który zawiera wskazanie jaki jest dochód skarżącego

w poszczególnych miesiącach 2015 r. począwszy od lutego do września. Bliższa analiza wskazanego dokumentu prowadzi do wniosku, że organ pierwszej instancji w sposób bardzo przejrzysty i czytelny ustalił wysokość poszczególnych dochodów skarżącego w kolejnych miesiącach, jak również jego sumaryczną wysokość, wraz

z wysokością odpłatności na poziomie 70% ustalonego dochodu. W tym miejscu przyjdzie zauważyć, że podnoszony w skardze fakt, że skarżący nie otrzymuje pełnej wysokości świadczenia rentowego, albowiem potrącane są z niej zajęcia komornicze, z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy nie ma żadnego znaczenia, ponieważ jedynie art. 64 ustawy o pomocy społecznej określa przesłanki zwolnienia osoby od ponoszenia odpłatności, a art. 8 ust. 3 i 4 tej ustawy wskazuje co nie jest zaliczane do dochodu względnie nie jest brane pod uwagę. W żadnym

z przywołanych unormowań nie wymienia się zajęć komorniczych, a tym samym nie podlegają one odliczeniu od wysokości ustalanego dochodu i wysokości odpłatności za pobyt w domu pomocy społecznej. Odnosząc się do sformułowanego zarzutu przyjdzie zauważyć, że pełnomocnik skarżącego przenosi na organ administracji takie obowiązki, które ciążą na nim samym. Przypomnieć zatem należy, że zgodnie z treścią art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Z unormowania tego wynika, że faktycznie organem odpowiedzialnym za prowadzenie postępowania dowodowego w ramach jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego odpowiada organ administracji publicznej, to jednak na stronie ciąży obowiązek udziału w tym postępowaniu w tych wszystkich przypadkach, w których jest ona jedynym dysponentem danych informacji. Nadto strona nie może oczekiwać korzystnych dla siebie rezultatów

w sytuacji przerzucania na organ administracji obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego, gdy równocześnie dysponuje określonymi informacjami i danymi, z którymi nie dzieli się z organem administracji. W realiach rozpoznawanej sprawy ująć to należy w ten sposób, że skarżący nie może zarzucać organom administracji uruchomienia stosownego postępowania dopiero po upływie kilku miesięcy od dnia otrzymania przez skarżącego renty, skoro wcześniej o fakcie tym nie informował tego organu jak również o otrzymywanych jednorazowych wyrównaniach. Zaznaczyć należy, że po uruchomieniu stosownego postępowania

i przeprowadzeniu na tę okoliczność wywiadu środowiskowego w dniu 4 września 2015 r. skarżący przedłożył już informacje dotyczące wysokości otrzymywanych świadczeń rentowych, jednocześnie w aktach sprawy zalega wywiad środowiskowy z dnia 16 czerwca 2015 r., w którym zamieszczono informację, że skarżący otrzymuje świadczenie rentowe i równocześnie prowadzone są działania zmierzające do ustalenia wysokości świadczenia rentowego przysługującego skarżącemu. W konkluzji tej części rozważań przyjdzie uznać, że organy administracji wypowiadające się w rozpoznawanej sprawie w sposób wystarczający ustaliły sytuację dochodową skarżącego i w sposób zgodny z przywołanymi powyżej przepisami ustawy o pomocy społecznej ustaliły wysokość odpłatności za pobyt

w domu pomocy społecznej, a zarzuty co do wadliwości ustalenia stanu rzeczywistego nie mogły zostać uwzględnione i nie mogły lec u podstaw uwzględnienia wniesionej skargi. Oznacza to także, że zarzut naruszenia postanowień art. 61 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej nie może zostać uwzględniony, ponieważ wysokość odpłatności za pobyt w przedmiotowym domu ustalona została w sposób zgodny z tym przepisem.

W podsumowaniu prowadzonych rozważań przyjdzie uznać, że zarzuty pełnomocnika skarżącego zamieszczone w skardze nie mogły zostać uwzględnione, co znalazło uzewnętrznienie w przeprowadzonych powyżej rozważaniach.

Sąd z urzędu dokonał kontroli przedmiotowych decyzji co do ich zgodności

z obowiązującymi przepisami prawa i nie dostrzegł takich uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie wniesionej skargi. Dostrzec należy, że decyzja organu pierwszej instancji podjęta została w ramach trybu nadzwyczajnego weryfikacji ostatecznej decyzji administracyjnej mającego umocowanie w przepisach ustawy

o pomocy społecznej (art. 106 ust. 5 tej ustawy w związku z art. 163 Kodeksu postępowania administracyjnego). Wskazany organ w podstawie tej przywołał również inne przepisy zarówno z ustawy prawa materialnego jak i procesowego, jednakże przywołanie tych przepisów nie było konieczne, albowiem nie stanowiły one podstawy prawnej podejmowanego rozstrzygnięcia. Uchybienie to jest dostrzegalne, a organ odwoławczy tego nie uwypuklił, jednakże nie ma ono wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia i nie wyczerpuje przesłanek uwzględnienia wniesionej skargi.

Przeprowadzone powyżej rozważania pozwalają stwierdzić, że brak jest przesłanek uzasadniających uwzględnienie wniesionej skargi i stosownie do postanowień art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji.