Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 757/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 1a
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko ( spr. ) Sędziowie Sędzia NSA Alicja Plucińska - Filipowicz Sędzia NSA Maria Rzążewska Protokolant Magdalena Baduchowska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. C. i A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt II SA/Ke 222/05 w sprawie ze skargi J. C. i A. M. na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] marca 2004 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

J. C. i A. M. wniosły skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt II SA/Ke 222/05) oddalającego ich skargę na decyzję Świętokrzyskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Kielcach z dnia [...] marca 2004 r. utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji, którą zobowiązano skarżącą do rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego. Do wydania tych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym:

Decyzją z dnia [...] stycznia wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w J. nakazał J. C. i A. M. dokonanie rozbiórki samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego o wymiarach 3,70 x 6,0 m na działce w N.

Organ ustalił, że przedmiotowy budynek został wybudowany w roku 2002, a inwestor nie posiada pozwolenia na budowę jak również nie dokonał zgłoszenia budowy. Ponieważ brak jest możliwości przyjęcia, że stanowi on uzupełnienie zabudowy zagrodowej, o jakiej mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1a ustawy Prawo budowlane, na wzniesienie tego obiektu należało uzyskać pozwolenia na budowę. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r. organ I instancji wstrzymał roboty budowlane oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia do dnia 20 grudnia 2003 r.:

- zaświadczenia organu właściwego w sprawach ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności obiektu z przepisami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego,

- czterech egzemplarzy projektu budowlanego sporządzonego przez osobę posiadającą stosowane uprawnienia budowlane potwierdzone stosowanym zaświadczeniem,

- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Ponieważ inwestorki A. M. i J. C. nie przedstawiły żądanych dokumentów w wyznaczonym terminie, organ nakazał rozbiórkę zgodnie z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 48 ust. 4 tej ustawy.

Rozpoznając odwołanie od tego rozstrzygnięcia wniesione przez J. C. i A. M., Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach decyzją z [...] marca 2004 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, że oświadczenia złożonego do protokołu przez A. M. wynika, że budynek wybudowała wspólnie z J. C. w roku 2002 bez pozwolenia na budowę i bez zgłoszenia. Podjęte przez organ czynności administracyjne zmierzały do zalegalizowania popełnionej samowoli budowlanej, jednak niewypełnienie przez inwestorki nałożonych na nie obowiązków skutkowało koniecznością orzeczenia o rozbiórce zgodnie z dyspozycją art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Odpowiadają na zarzuty zawarte w odwołaniu organ podniósł, że nie kwestionował w decyzji potrzeby posiadania budynku gospodarczego przez J. C. i A. M. Decyzja organu I instancji dotyczy również A. M., ponieważ złożyła ona w toku postępowania oświadczenie, że przedmiotowy obiekt budowała wspólnie z J. C. Nie ma również znaczenia dla rozstrzygnięcia, czy sąsiad wyraził zgodę na dobudowę obiektu do swojego budynku, ponieważ to nie on, a właściwy organ udziela pozwolenia na budowę.

Skargę od powyższego rozstrzygnięcia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie złożyły J. C. i A. M. uważając je za niesprawiedliwe i krzywdzące. Zarzuciły, że spełnienie warunku przedłożenia dokumentów w postaci zaświadczeń, 4 projektów budowlanych i oświadczeń wymagało nakładów finansowych i w terminie 1 miesiąca było niemożliwe, gdyż żadna z nich nie posiada takich środków. Wniosły o zawieszenie postępowania i udzielenie dłuższego terminu do wykonania obowiązków nałożonych poprzez organ i instancji. Skarżące zarzuciły również, że budynek służy celom rolniczym i obecnie nie mają gdzie składać narzędzi, płodów rolnych i opału. Ponadto właścicielką gospodarstwa jest J. C., A. M. nie była inwestorem, dlatego niezrozumiałym jest, dlaczego decyzja także jej dotyczy.

W odpowiedzi na skargę Świętokrzyski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Kielcach wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r. skargę oddalił. Sąd stwierdził, że przedmiotowy budynek został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom skarżących nie może on być uznany za obiekt gospodarczy związany z produkcją rolną, uzupełniający zabudowę zagrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, wymieniony przepis art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000 r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), gdyż nie uzupełnia on zabudowy zagrodowej i nie odpowiada wymiarom wskazanym tym przepisem. Zmierzając do zalegalizowania tego budynku organy nadzoru budowlanego wszczęły postępowanie legalizacyjne z art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego i założyły na inwestorki obowiązki wskazane przepisem art. 48 ust. 3 tego prawa. Mimo upływu wyznaczonego, miesięcznego terminu do wykonania tych obowiązków skarżące nie złożyły żadnego z wymaganych przez organ dokumentów. Konsekwencją niespełnienia obowiązków nałożonych na skarżące postanowieniem z dnia [...] listopada 2003 r. było nałożenie na nie obowiązku rozbiórki samowolnie wzniesionego obiektu budowlanego, zgodnie z art. 48 ust. 4 w zw. z art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że dla wyniku postępowania nie mogły mieć żadnego znaczenia fakty i okoliczności podane w odwołaniu i skardze do Sądu. Konieczność użytkowania budynku gospodarczego nie uzasadnia budowy obiektu bez wymaganego pozwolenia na budowę i nie może wpłynąć na orzeczenia nakazu rozbiórki, gdyż nałożenie takiego nakazu było obowiązkiem organu działającego zgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skarżące wniosły wymienioną na wstępie skargę kasacyjną. Zaskarżył wyrok ten w całości, zarzucając mu:

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przez uznanie, że wybudowany budynek gospodarczy nie jest obiektem gospodarczym związanym z produkcją rolną i uzupełniającym zabudowę ogrodową w ramach istniejącej działki siedliskowej, gdy w istocie tak jest, a skoro tak to pozwolenie na budowę nie było wymagane, a jedynie zgłoszenie właściwemu organowi;

- naruszenie prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 2 Prawa budowlanego, przez przyjęcie, że budynek gospodarczy skarżącej J. C. jest budową, a nie odbudową budynku gospodarczego z wykorzystaniem elementów konstrukcyjnych pozostałych po innym obiekcie budowlanym, który uległ naturalnemu zniszczeniu;

- naruszenie art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego poprzez nieudzielanie terminu, o którym mowa w tym przepisie, w celu legalizacji budowy.

Skarżące miały jedynie wyznaczony termin jednego tygodnia do uzupełnienia braków, a w ich sytuacji rodzinnej i materialnej oraz nieporadności życiowej w sprawach urzędowych było to niemożliwe do spełnienia;

- naruszenie przepisów postępowania, art. 8 i 9 kpa poprzez brak należytego i wyczerpującego poinformowania skarżących o możliwości legalizacji budowy i skutkach niedotrzymania terminu i spodziewanych kosztach, co tym samym uniemożliwiło im dochodzenie swoich prawa.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżące wniosły o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od strony przeciwnej kosztów postępowania według przewidzianych norm.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie przedstawia żadnych uzasadnionych zarzutów i nie może być w związku z tym uwzględniona. Pomijając kwestię gołosłowności twierdzeń skarżących co do tego, iż sporny budynek jest obiektem odpowiadającym warunkom z art. 29 ust. 1 pkt 1 a ustawy Prawo budowlane i że stanowi odbudowę innego, rozebranego budynki gospodarczego należy stwierdzić, iż nawet założenie zgodności tych twierdzeń z rzeczywistością nie mogło mieć znaczenia dla zgodności zaskarżonego wyroku, a także poprzedzających go decyzji, z prawem. Przez budowę rozumie się również odbudowę budynku (art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego), a budowa obiektu gospodarczego wymienionego w art. 29 ust. 1 pkt 1a tego prawa mogła być rozpoczęta po zgłoszeniu organowi i upływie 30 dni od dnia tego zgłoszenia, gdy właściwy organ nie wniósł sprzeciwu (art. 30 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego). Rozpoczęcia budowy bez wymaganego zgłoszenia albo mimo sprzeciwu organu niesie za sobą taki sam skutek, jak budowa bez wymaganego pozwolenia, to jest orzeczenie przymusowej rozbiórki obiektu (art. 48 ust. 1 i art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego). Skoro więc jest bezsporne, że sporny budynek był pobudowany bez pozwolenia i zgłoszenia, a nadto skarżące nie spełniły nałożonych na nie obowiązków zmierzających do jego legalizacji, to orzeczenie rozbiórki tego budynku było zgodne z prawem (art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 oraz art. 49b ust. 1 i ust. 3 Prawa budowlanego).

Nie są również uzasadnione pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Wbrew twierdzeniom skarżących obowiązek złożenia dokumentów nałożony na nie postanowieniem z dnia 12 listopada 2003 r. miał być wykonany nie w terminie jednego tygodnia, lecz jednego miesiąca. Skarżące w tym czasie nie podjęły żadnych kroków zmierzających do wykonania tych obowiązków. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie naruszył też wskazanych skargą kasacyjną przepisów art. 8 i 9 kpa. Przepisów tych nie stosuje się w ogóle w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zarzuty skargi kasacyjnej winny odnosić się do tego postępowania, a nie do postępowania przed organami administracyjnymi. Również zarzut braku należytego poinformowania stron w postępowaniu administracyjnym co do możliwości legalizacji budynku wydaje się być nieuzasadniony, skoro organ wszczął postępowanie wprost prowadzące do tego skutku, a skarżące przy zachowaniu minimum staranności o własne sprawy winny zasięgnąć koniecznych informacji o znaczeniu tego postępowania.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie przepisu art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.