Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 238/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-04-27 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6060 Poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Leszek Kobylski po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy z wniosku R. J. o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji w sprawie wygaśnięcia koncesji na wydobywanie piasku postanowił : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 16 lutego 2018 r. R. J. (dalej: "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako: "Sąd") skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia decyzji w sprawie wygaśnięcia koncesji na wydobywanie piasku.

Jednocześnie w skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania

w całości zaskarżonego postanowienia, ze względu na wpływ tego postępowania

na postępowanie dotyczące wygaśnięcia koncesji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu

lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody

lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z tego wynika, że Sąd rozstrzygając, w oparciu o ww. przepis związany jest zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych w nim wskazanych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Konsekwencją takiej regulacji jest fakt, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma więc charakteru bezwzględnie suspensywnego, dlatego też orzeczenie, dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter. Sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu

lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane

w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.

Na kanwie niniejszej sprawy podkreślenia wymaga także, że w orzecznictwie

i doktrynie nie budzi wątpliwości, iż przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej,

o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. praca zbiorowa pod red. T. Wosia: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005 r., s. 296). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie, sprowadzenie, w sposób dobrowolny lub w trybie przymusowym, takiego stanu w rzeczywistości społecznej, który jest zgodny z treścią aktu. Akt administracyjny zostaje wykonany, gdy rzeczywisty stan stosunków społecznych odpowiadać będzie stanowi określonemu

w nim jako powinny. A zatem nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.

Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych.

W rozpoznawanym przypadku żądaniem wstrzymania wykonania zostało objęte ostateczne postanowienie w przedmiocie uzgodnienia decyzji w sprawie wygaśnięcia koncesji na wydobywanie piasku, wydane na podstawie art. 106 k.p.a.. Przepis art. 106 k.p.a. ma zastosowanie w takich przypadkach współdziałania, w których wydanie decyzji administracyjnej, a zatem ukształtowanie treści tej decyzji należy do wyłącznej kompetencji organu administracji publicznej, który w pełni i samodzielnie odpowiada

za treść decyzji, zaś organ współdziałający ma ustawową kompetencję do zajęcia stanowiska w sprawie rozstrzyganej przez właściwy organ, przy czym stanowisko to nie jest wiążące prawnie dla organu załatwiającego sprawę w drodze decyzji.

Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że zaskarżony akt jest rozstrzygnięciem nie wymagającym, a wręcz nie nadającym się do wykonania, bowiem dotyczy wydania opinii w trybie art. 106 k.p.a., a nie decyzji cofającej koncesję na wydobywanie piasków. Postanowienie opiniujące ze swej istoty nie nadaje się do wykonania, gdyż nie wymaga ono żadnej czynności stron. W tej sytuacji nie może być mowy o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu, albowiem brak mu cechy wykonalności, co przesądza

o niemożliwości pozytywnego ustosunkowania się do rozpoznawanego wniosku.

Dodatkowo wskazać należy, iż przesłanki wygaśnięcia przedmiotowej koncesji zawarte zostały w art. 39 ust. 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne

i górnicze (Dz. U. z 2016 r., poz. 1131 ze zm.). W świetle tego przepisu wydanie opinii przez Wójta Gminy Jastrząb w żaden sposób nie stanowi przesłanki do cofnięcia omawianej koncesji.

Tym samym przytoczone przez skarżącego okoliczności nie wyczerpują przesłanek o których mowa w ww. art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym nie uzasadniają wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., orzekł jak

w sentencji postanowienia.