Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 568/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 60 ust 1, art. 6q
journal: Dz.U. 2018 poz 1454
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz Sędzia: WSA Urszula Zięba (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Renata Furgalska-Pazdan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2014r. do 30 września 2018r. skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu 13 marca 2019r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało decyzję o nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 21 stycznia 2019r., nr [...], którą określono A. K. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...] za okres od 1 stycznia 2014r. do 30 września 2018r. w wysokości po [...] zł za każdy miesiąc.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. A. K. jest właścicielem lokalu mieszkalnego nr [...] w ww. nieruchomości, zabudowanej budynkiem mieszkalnym w zabudowie jednorodzinnej. W dniu 24 września 2018r. Prezydent Miasta K. wezwał podatnika na piśmie do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi lub złożenia stosownych wyjaśnień. W dniu 1 października 2018r. podatnik złożył deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla ww. nieruchomości, określając ją na [...] zł miesięcznie, z datą ponoszenia obowiązku opłaty od 1 października 2018r., wskazując jedną osobę zamieszkałą. W trakcie czynności sprawdzających organ podatkowy ustalił, że przedmiotowa nieruchomość jest użytkowana od, co najmniej 1 stycznia 2014r. (świadczą o tym pisma: M. S.A. w K. oraz Spółki T. ). Podatnik nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z datą powstania obowiązku - tj. do 30 kwietnia 2013r. (data pierwszej deklaracji) oraz kolejnej do 1 stycznia 2014r., do czego był zobowiązany.

Wobec powyższego w dniu 10 grudnia 2018r. zostało wszczęte postępowanie w sprawie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w odniesieniu do ww. nieruchomości, o czym podatnik został poinformowany pismem, które zostało mu doręczone w dniu 14 grudnia 2018r.

W świetle powyższego, organ I instancji wydał w dniu 21 stycznia 2019r. decyzję określającą A. K. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla ww. nieruchomości. Wskazano na regulacje prawne, mające zastosowanie w sprawie i zwrócono uwagę, że termin płatności zobowiązania w okresie od 1 stycznia 2014r. do 30 września 2018r. upłynął odpowiednio 14 dnia każdego miesiąca w tym okresie. Natomiast należność za okres od dnia 1 lipca 2013r. do dnia 31 grudnia 2013r. uległa przedawnieniu. Organ uznał ostatecznie, że łączna wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi na dzień wydania decyzji za okres od 1 stycznia 2014r. do dnia 30 września 2018r. wynosi [...] zł plus należne odsetki za zwłokę.

W ustawowym terminie odwołanie od ww. decyzji złożył A. K., zaskarżając ją w całości i zarzucając jej naruszenie:

- art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, tj. z uwagi na przyjęcie przez organ l instancji, iż pisma z T. oraz M. S.A. w K. są wystarczającym potwierdzeniem stałego zamieszkiwania przez odwołującego się pod adresem ul. [...] w K. od dnia 1 stycznia 2014r.,

- art. 122, 187 § 1 i art. 191 o.p., poprzez dowolną ocenę zebranego materiału dowodowego, polegającą na przyjęciu, iż fakt zameldowania jest równoznaczny z faktem stałego zamieszkiwania pod wskazanym adresem,

- 121 § 1. o.p., poprzez zainteresowanie się przez organ, kwestią niepłacenia przez odwołującego, opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi dopiero po 5 latach, gdy żądana kwota wzrosła do wysokości przekraczającej możliwości finansowe i majątkowe odwołującego, co spowodowało naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych,

- art. 6m ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie powstał obowiązek złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, podczas gdy w ocenie odwołującego, przesłanki wymienione we wskazanym przepisie nie zaistniały.

W treści odwołania A. K. podniósł, że jest właścicielem nieruchomości przy ul. [...] w K. i przyznał, iż nie dopełnił obowiązku złożenia deklaracji, bowiem nie generuje on odpadów komunalnych, których wywóz byłby opłacany na podstawie tej deklaracji. Przywołane w decyzji ustalenia, co do faktu zamieszkiwania w nieruchomości na podstawie informacji pochodzących od ww. jednostek nie mogą stanowić dowodu na zamieszkanie. Strona czuje się pokrzywdzona nałożeniem na niego obowiązku wstecz, począwszy od 1 stycznia 2014r. W konsekwencji, odwołujący zawnioskował o uchylenie decyzji i przekazanie jej do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji albo uchylenie decyzji i orzeczenie, co do istoty sprawy.

SKO w K. w dniu 13 marca 2019r. wydało decyzję, o której mowa na wstępie. Decyzję oparto na podstawie art. 60 ust. 1 oraz art. 6q ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 1454 z późn.zm) oraz § 1 ust. 1 i § 3 ust.2 lit. a uchwały Rady Miasta Krakowa nr LXXXVIII/1313/13 z dnia 6 listopada 2013r. w sprawie wyboru metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz ustalenie wysokości stawki takiej opłaty (Dz. Urz. Województwa Małopolskiego 2013.6682) oraz § 1 ust.1a uchwały Rady Miasta Krakowa Nr LXIII/919/12 dnia 19 grudnia 2012r. w sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przez właścicieli nieruchomości ( Dz. Urz. Województwa Małopolskiego 2012 poz.7724)) oraz § 1 ust. 1 w uchwały Rady Miasta Krakowa Nr XLVII/843/16 dnia 8 czerwca 2016r. sprawie określenia terminu, częstotliwości i trybu uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi przez właścicieli nieruchomości (Dz.Urz. Województwa Małopolskiego 2016 poz.3620).

W uzasadnieniu podano, że ustawodawca na gruncie ustawy z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach przyjął regułę, że z zamieszkiwaniem ludzi związane jest wytwarzanie śmieci i nie przewiduje możliwości obalenia tego założenia. Tym samym twierdzenia, jakoby w gospodarstwie śmieci w ogóle nie były wytwarzane, czy też w inny sposób zagospodarowywane w ogóle nie podlega weryfikacji w procesie ustalania opłaty (art. 6h i art. 6c). Wskazano, że nieruchomość przy ul. [...] w K. jest nieruchomością zamieszkałą (wypis z rejestru gruntów i budynków, protokół kontroli KMPO z 4 czerwca 2018r.) Zwrócono uwagę, że w sprawie zgromadzono dokumenty, pozwalające na ustalenie podstawowej kwestii zamieszkiwania przez podatnika w należącym do niego lokalu mieszkalnym, stanowiącym odrębną nieruchomość wpisaną do księgi wieczystej [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w K.. Są to: informacja M. S.A. w K. z dnia 16 listopada 2018r., podająca zużycie wody w okresie od 15 lipca 2013r. do 8 listopada 2018r., Spółki Tauron z dnia 19 listopada 2018r. informująca o zawartej z odwołującym umowie o dostarczanie energii elektrycznej dla lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w okresie od 7 marca 2013r. do 30 sierpnia 2018r., zameldowania na pobyt stały w przedmiotowej nieruchomości od 23 września 1961r. Podano, że z art. 2 ust. l pkt 4 u.p.c.g. wynika wprost, że za właściciela, ustawa uznaje każdy podmiot, który włada nieruchomością, tj. wyodrębnionym gruntem i związanym z nim trwale budynkiem - na podstawie prawa własności, współwłasności, wieczystego użytkowania, zarządu i użytkowania. Wyjaśniono też pojęcie: "nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy", opierając się na wyroku NSA z dnia 14 lutego 2017r., II OSK 1418/15. Niekwestionowany brak złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, spowodował po stronie prezydenta miasta określenie, w drodze decyzji, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze (art. 60 ust. ustawy). Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty (art. 60 ust. 2 ustawy). Ponadto Kolegium, po dokonaniu weryfikacji obliczenia stwierdziło, że wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla ww. nieruchomości za okres od 1 stycznia 2014r. do 30 września 2018r. dla podatnika została określona w sposób prawidłowy i w prawidłowej wysokości. Stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w zabudowie jednorodzinnej, jeżeli odpady komunalne nie są zbierane i odbierane z nieruchomości w sposób selektywny wynosi - [...] złotych (§ 3 pkt 1 uchwały nr LXXXVIII/1313/13 Rady Miasta Krakowa). Zdaniem organu, w związku z powyższymi ustaleniami faktycznymi oraz przywołanymi przepisami prawa, właściciel nieruchomości A. K. był zobowiązany złożyć pierwszą deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz dokonywać odpowiednich opłat, co uczyniło zaskarżoną decyzję zasadną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący ww. decyzji zarzucił naruszenie:

- art. 68 § 2 pkt 1 o.p. w zw. z art. 6m ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach i wydanie decyzji pomimo tego, że zobowiązanie podatkowe w sprawie uległo przedawnieniu w całości. Decyzja Prezydenta Miasta K. o ustaleniu wysokości zobowiązania została doręczona skarżącemu w dniu 29 stycznia 2019r., czyli po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy (zgodnie z ustawą deklarację należało składać do dnia 30 kwietnia 2013r.), a zatem zobowiązanie przedawniło się z upływem 2018r.,

- art.7, art. 7a § 1 oraz art. 8 § 1 k.p.a., polegające na działaniu organu w sposób sprzeczny ze słusznym interesem skarżącego, niebudzący zaufania skarżącego do władzy publicznej, w konsekwencji prowadzący do pokrzywdzenia skarżącego i działania na jego niekorzyść oraz wykorzystujący jego słabszą pozycję, polegające na tym, że pomimo braku złożenia przez skarżącego w ustawowym terminie deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi organ wbrew ustawowemu obowiązkowi, nie podjął bieżącej kontroli, czy deklaracja taka została złożona, w efekcie czego, nie wezwał bezzwłocznie skarżącego do złożenia deklaracji, lecz podjął działania dopiero po upływie ponad 5 lat powodując, że stwierdzona decyzją opłata, stanowi obecnie kwotę naliczoną za 5 lat, której skarżący nie jest w stanie jednorazowo uregulować. Natychmiastowa kontrola ze strony organu i niezwłoczne wezwane skarżącego do złożenia deklaracji, zapobiegłoby powstaniu wieloletniego zadłużenia, gdyby bowiem organ wezwał skarżącego do terminowego złożenia deklaracji, to nie doszłoby do sytuacji, w której naliczona zostałaby opłata za okres ponad 5 lat,

- art. 6, art. 7 k.p.a. w zw. z art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, poprzez brak odrębnego, listownego poinformowania skarżącego przed wejściem w życie przepisów dotyczących obowiązku składania deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi o konieczności złożenia przez właścicieli nieruchomości przedmiotowej deklaracji, a tym samym niedopełnienie przez organ obowiązku informacyjnego władzy publicznej względem obywateli, w wyniku czego, skarżący nie miał wiedzy na temat ciążącego na nim obowiązku, gdyż działał w zaufaniu do organów władzy, będąc przekonanym, że w przypadku zmiany przepisów i nałożenia na obywateli nowych obowiązków, zostanie o tym fakcie poinformowany przez organy władzy publicznej, co w niniejszej sprawie, nie miało jednak miejsca.

W uzasadnieniu skargi, skarżący przedstawił uzasadnienie merytoryczne ww. zarzutów i wniósł o uchylenie decyzji SKO w K. oraz decyzji Prezydenta Miasta K..

W odpowiedzi na skargę organ II instancji, podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie. W zakresie zarzutów skargi, uznał je za bezpodstawne i powołał się na treść zaskarżonej decyzji. Dodał, że należność za okres 1 lipca 2013r. do 31 grudnia 2013r. uległa przedawnieniu. Przyjmując, jako początkowy termin biegu zobowiązania dzień 1 października 2014r. obowiązek płatności zobowiązania z tytułu opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi w okresie od 1 stycznia 2014r. do 30 września 2018r., upływał każdego 14 dnia miesiąca w tym okresie. Stąd zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji w sprawie opłat za odpady komunalne był niezasadny. W konsekwencji wniesiono o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kompetencje sądów administracyjnych określają przede wszystkim przepisy art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz.U. z 2018r. poz. 2107), oraz art. 3-5, art. 134 i 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. W świetle powyższych przepisów sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Zadaniem sądu administracyjnego rozpoznającego skargę na akt administracyjny jest więc ocena zgodności z prawem tego aktu. Dokonując tej oceny sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ani powołaną podstawą prawną. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych, niepodnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych aktów administracyjnych.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 P.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 marca 2019r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 21 stycznia 2019r., nr [...], określającą A. K. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla nieruchomości położonej w K. przy ulicy [...] za okres od 1 stycznia 2014r. do 30 września 2018r. w wysokości po [...] zł za każdy miesiąc.

Rozstrzygając zaistniały między stronami spór, którego podstawy wyżej nakreślono, powołać należy w pierwszej kolejności adekwatne przepisy prawa materialnego.

Uregulowania dotyczące utrzymania porządku i czystości w gminach zawiera wielokrotnie nowelizowana ustawa z dnia 13 września 1996r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, dalej "u.p.c.g." (tekst pierwotny Dz. U. Nr 132, poz. 622). W analizowanym okresie obowiązywało brzmienie ustawy wynikające z nowelizowanych wielokrotnie tekstów jednolitych opublikowanych w Dz.U.2013.1399 i w Dz.U. 2016.250. Ustawodawca wskazał w art.6c ust.1u.p.c.g., że gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Właścicieli tych nieruchomości, ustawodawca zobowiązał do ponoszenia na rzecz gminy opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi (art.6h ustawy). Zgodnie z art.2 ust.1 pkt.4 ustawy, ustawodawca pisząc w ustawie o właścicielach nieruchomości rozumie przez to również współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art.6i ust.1 pkt.1 ustawy). Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi stanowi iloczyn liczby mieszkańców zamieszkujących daną nieruchomość.

W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi zaskarżona decyzja nie narusza prawa procesowego ani przytoczonych powyżej przepisów prawa materialnego.

Nie znajdują uzasadnienia w ustalonym i przyjętym przez Sąd stanie faktycznym sprawy sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów postępowania zawartych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Akt ten nie ma bowiem zastosowania w sprawie. Zgodnie z treścią art. 6 ust 12 u.p.c.g. zastosowanie w sprawie maja przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa, dalej "O.p." (tekst jedn. Dz.U.2019.900 ze zm), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Przystępując jednak z urzędu do oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego i mając na uwadze treść art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1, art. 191, art. 190 i art. 210 O.p., Sąd nie stwierdza uchybień prawu formalnemu w niniejszej sprawie.

Wskazać należy, że na organy podatkowe nałożony jest obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, czemu towarzyszy obowiązek zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, jest zarówno zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, a także ich prawidłowa ocena. W ocenie Sądu, stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo.

Bezspornym jest, że podatnik nie złożył deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z datą powstania obowiązku - tj. do 30 kwietnia 2013r. (data pierwszej deklaracji) oraz kolejnych do 1 października 2018r., do czego był zobowiązany.

Ustalony stan faktyczny wskazuje, iż nieruchomość przy ul. [...] w K. jest nieruchomością zamieszkałą (wypis z rejestru gruntów i budynków, protokół kontroli KMPO z 4 czerwca 2018r.) W sprawie zgromadzono dokumenty, pozwalające na ustalenie podstawowej kwestii zamieszkiwania przez podatnika w należącym do niego lokalu mieszkalnym, stanowiącym odrębną nieruchomość wpisaną do księgi wieczystej [...] zlokalizowanej przy ul. [...] w K.. Są to: informacja M. S.A. w K. z dnia 16 listopada 2018r., podająca zużycie wody w okresie od 15 lipca 2013r. do 8 listopada 2018r., Spółki T. z dnia 19 listopada 2018r. informująca o zawartej z odwołującym umowie o dostarczanie energii elektrycznej dla lokalu mieszkalnego przy ul. [...] w okresie od 7 marca 2013r. do 30 sierpnia 2018r., zameldowania na pobyt stały w przedmiotowej nieruchomości od 23 września 1961r. Powyższe wskazuje, że właściciel nieruchomości A. K. był zobowiązany złożyć pierwszą deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oraz dokonywać odpowiednich opłat Niekwestionowany brak złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, spowodował określenie, w drodze decyzji, wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od 1 stycznia 2014r. do 30 września 2018r. Stawka opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy w zabudowie jednorodzinnej, jeżeli odpady komunalne nie są zbierane i odbierane z nieruchomości w sposób selektywny wynosi - [...] złotych (§ 3 pkt 1 uchwały nr LXXXVIII/1313/13 Rady Miasta Krakowa).

Zdaniem Sądu, organy podatkowe, w zakresie niezbędnym dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, zebrały materiał dowodowy, a następnie, bez przekroczenia ustawowych granic, poddały go szczególnie drobiazgowej oraz wnikliwej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Ustalenia te znalazły odzwierciedlenie w całościowym i kompletnym uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji. W konsekwencji, zachodziły ustawowe przesłanki do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości opłat, zgodnie z art.6o ust 1 u.p.c.g.

Wobec powyższego Sąd uznał za bezpodstawne zarzuty dotyczące naruszenia wskazanych w skardze i przytoczonych wyżej przepisów prawa materialnego oraz zarzuty naruszenia reguł postępowania administracyjnego.

Wbrew zarzutom skargi nie doszło też do przedawnienia zobowiązań objętych zaskarżoną decyzją. Termin płatności zobowiązania w okresie od 1 stycznia 2014r. do 30 września 2018r. upływał odpowiednio każdego 14-tego dnia każdego miesiąca w tym okresie. Stąd zarzut przedawnienia prawa do wydania decyzji w sprawie opłat za odpady komunalne dotyczący – jak się wydaje – całego okresu objętego zaskarżoną decyzją – był niezasadny.

Z twierdzeń Skarżącego wyprowadzić można było wniosek jakoby uważał on, że w odniesieniu do danego przedmiotu opodatkowania/opłaty obowiązek podatkowy powstaje tylko raz, a termin warunkujący dopuszczalność wydania podatkowej decyzji ustalającej liczony powinien być zawsze od jednej i tej samej daty powstania obowiązku podatkowego. Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić.

Zgodnie z art. 68 § 1 O.p. zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W myśl art. 68 § 2 jeżeli podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego lub w złożonej deklaracji podatkowej nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Zatem w myśl art. 68 § 1 i § 2 O.p. przekształcenie obowiązku podatkowego w konkretne zobowiązanie podatkowe może nastąpić tylko w określonym w tych przepisach czasie liczonym od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy.

Zgodnie z przepisem art. 6i ust 1 pkt 1 u.p.c.g. obowiązek podatkowy w przypadku nieruchomości, na której zamieszkują mieszkańcy, powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku.

Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust 1). Deklaracja zawiera dane niezbędne do określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami (art. 6m ust 1a)

Zgodnie z art. 6o ust 1 u.p.c.g., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Opłata za gospodarowanie odpadami komunalnymi w wysokości określonej w decyzji, o której mowa w ust. 1, obowiązuje do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym następuje zmiana danych niezbędnych do określenia wysokości tej opłaty. Obowiązek uiszczania opłat za odbieranie odpadów komunalnych trwa tak długo dopóki trwa zamieszkiwanie osoby zobowiązanej na terenie nieruchomości uznanej za nieruchomość, na której zamieszkują mieszkańcy.

Z przepisów tych wynika jednoznacznie, że pomiędzy momentem powstania obowiązku, a momentem wygaśnięcia obowiązku, obowiązek ten istnieje na przestrzeni całego okresu jaki je dzieli. Może to być, miesiąc, rok, kilka lub więcej lat, albo tak jak w stanie faktycznym rozpatrywanej sprawy okres od stycznia 2014r. do września 2018 r.

Równocześnie ustawa w art. 6q ust 1 u.p.c.g. przypomina, że w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta.

Zestawiając zatem przywołane przepisy u.p.c.g. i art. 68 § 1 i 2 O.p. należy wskazać, że organ ma prawo ustalić wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za każdy okres rozliczeniowy (miesiąc) w okresie istnienia obowiązku podatkowego wyznaczonego przepisami u.p.c.g. Powyższa konstatacja powoduje, że termin ograniczający możliwości wydania decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, wynikający z przepisu art. 68 § 1 lub 2 O.p., należy odnosić do dnia 1 stycznia każdego roku podatkowego w którym obowiązek uiszczenia opłaty istnieje, gdyż w tym dniu powstaje obowiązek podatkowy na poszczególne miesiące danego roku podatkowego, związany z władaniem (posiadaniem) nieruchomości objętej zakresem przedmiotowym podatku oraz zamieszkiwaniem na jej terenie.

W badanej sprawie postępowanie administracyjne zostało wszczęte w dniu 24 września 2018r. a w dniu 1 października 2018r. podatnik złożył pierwszą deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi dla ww. nieruchomości, z datą ponoszenia obowiązku opłaty od 1 października 2018r., wskazując jedną osobę zamieszkałą. Ponieważ deklaracje za wcześniejsze okresy nie były składane organ miał prawo do wydania na podstawie przepisów Działu III O.p. decyzji o wysokości opłaty za okres od stycznia 2014r. do września 2018r. (czyli za okres za który deklaracje nie zostały złożone a który nie był objęty przedawnieniem). Termin przedawnienia najstarszych zaległości za 2014r. upływał w dniu 31 grudnia 2019r., zaś decyzje organów obydwu instancji wydane i doręczone zobowiązanemu, zostały w 2019 roku. Co do zobowiązań za 2013r. organ prawidłowo stwierdził przedawnienie.

Nie sposób też podzielić stanowiska Skarżącego w kwestii braku obowiązku uiszczenia określonych zaskarżoną decyzja opłat w związku z faktem, iż przed 2018r. nie był on wzywany o złożenie stosownej deklaracji a gdyby tak się stało na pewno dokonywałby cyklicznych opłat. Natomiast obecnie wygenerowano dla niego znaczącą kwotę do zapłaty, której nie jest w stanie uiścić z uwagi na sytuację materialną.

Zaznaczyć należy, iż kwestia zmiany zasad odbierania odpadów była w 2013r. i później niezwykle szeroko opisywania i komentowana we wszystkich dostępnych publicznie mediach. Wskazywano szczegółowo na obowiązki gmin i mieszkańców statuowane ustawą o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. Co istotne, nie został też wprowadzony obowiązek odrębnego zawiadamiania każdego mieszkańca o obowiązku złożenia deklaracji. Wiedza na powyższy temat była zatem powszechnie dostępna. Jak wynika z treści skargi, którą Skarżący sporządził samodzielnie, nie jest on osobą nieporadną, niezorientowaną w otaczającej rzeczywistości i możliwości pozyskiwania potrzebnych informacji czy danych. Stąd w ocenie Sądu, ta argumentacja niekierowana jest jedynie na wywołanie określonych skutków w celu uwolnienia się od obowiązku uiszczenia powszechnie obowiązujących obywateli opłat. Taka zresztą możliwość nie jest przewidziana w analizowanej ustawie. Trudna sytuacja majątkowa może jedynie być rozważana w postępowaniu dotyczącym umorzenia zaległości.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.