Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 119/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 146  par. 2, art. 151 par. 2, art. 145 par. 1 pkt 4, art. 148 par. 2, art. 149 par. 3, art. 28, art. 7, art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 125 par. 1 pkt 1, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Barbara Drzazga Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Pancewicz po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2008 r. sprawy ze skargi R. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy terenu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ W. Batorowicz /-/ A. Łaskarzewska /-/ B. Drzazga


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] Wójt Gminy na podstawie art. 39, art. 40 ust. 1, 3, art. 42, art. 43, art. 46 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 89 poz. 415) oraz w oparciu o ustalenia planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy S., zatwierdzonego uchwałą Nr XI/63/91 Rady Gminy Słupca z dnia 2 lipca 1991r. (z późniejszymi zmianami) i na podstawie art. 104 kpa ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji spółki A polegającej na wybudowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej (stacji bazowej [...]) na działce nr [...] położonej w [...] gm. S. Organ I instancji wskazał, iż zgodnie z opinią Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] oraz opinią Starosty [...] sporządzono raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; projekt decyzji został uzgodniony z wyżej wymienionymi organami administracji; Starosta ocenił inwestycję, jako spełniającą warunki określone w przepisach ochrony środowiska, Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, iż planowana budowa nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na środowisko i zdrowie ludzi.

Pismem z dnia [...] stowarzyszenie B wniosło o wznowienie z urzędu na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta Gminny S. nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji [...] polegającej na wybudowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na działce nr [...] położonej w [...] gm. S. Stowarzyszenie podniosło, iż Wójt Gminy wydając przedmiotową decyzję pominął społeczeństwo oraz Stowarzyszenie naruszając w ten sposób między innymi Konwencję o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości, sporządzonej dnia 25 czerwca 1998r. w Aarhus, która po ratyfikacji weszła w życie z dniem 16 maja 2002r.

Wójt Gminy decyzją Nr [...] z dnia [...], powołując się na treść art. 149 § 3 kpa w zw. z art. 148 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa oraz art. 32 i art. 33 ustawy Prawo ochrony środowiska, odmówił wznowienia przedmiotowego postępowania. W uzasadnieniu wskazał, iż w czasie, kiedy toczyło się postępowanie objęte wnioskiem o wznowienie, Stowarzyszenie nie istniało, gdyż jest zarejestrowane dopiero od dnia [...], a ponadto termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął w [...].

Odwołanie od powyższej decyzji złożyło Stowarzyszenie zarzucając naruszenie art. 6, art. 31, art. 145 § 1 pkt 5 i art. 147 kpa poprzez ich niezastosowanie oraz naruszanie art. 145 pkt 4 kpa poprzez jego błędne zastosowanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Wójta Gminy S. i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Kolegium wskazało, że organ I instancji nie był uprawniony do zmiany kwalifikacji wskazanej przez Stowarzyszenie przesłanki wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 5 kpa na art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Wójt Gminy postanowieniem Nr [...] z dnia[...], powołując się na art. 31 § 2 kpa w zw. z art. 31 § 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, odmówił wznowienia z urzędu postępowania. Organ I instancji podniósł, iż Stowarzyszenie nie wykazało w żaden sposób zgodności swego żądania z interesem społecznym, a powinno to uczynić, gdyż udział organizacji społecznej w postępowaniu nie może służyć interesom samej organizacji, lecz musi stanowić pewien rodzaj racjonalnej kontroli dokonywanej przy rozstrzyganiu spraw indywidualnych.

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyło Stowarzyszenie zarzucając naruszenie art. 7, art. 8, art. 31 kpa i podnosząc, że uzasadniony interes społeczny wynika z tego, że w roku [...] społeczeństwo miało prawo uczestniczyć w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, a tego prawa mieszkańcy zostali pozbawieni.

SKO w [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji podzielając jego pogląd, iż przepis art. 3 § 1 kpa wymaga wskazania przez organizację społeczną interesu społecznego, który przemawia za wystąpieniem organizacji w sprawie dotyczącej innej osoby; interes ten winien mieć wymiar materialny, a nie ogólny, odnoszący się do samych zasad procesowych w postępowaniu. Zdaniem SKO Stowarzyszenie występując w imieniu ogółu mieszkańców musiałoby wykazać, iż realizacja inwestycji w warunkach ustalonych w ostatecznej decyzji Wójta Gminy istotnie zagroziła mieszkańcom bądź naruszyła środowisko naturalne.

W dniach [...] mieszkańcy wsi[...] – K. Ż., S. Ż., M. S., T. S., Z. Ż., R. Ż., M. K., K. K., B. L., R. L., J. P., J. P., Z. J., M. J., J. C., U. S., M. B., E. Ż., K. Ż., A. W., M. W., H. W., E. Ż., A. Ż., D. K., M. G., M. G., B. D., J. D., M. M., J. M., H. D., M. W., K. M., M. K., A. K., K. K., A. P., P. B., K. G., J. G., A. K., M. M., M. M., M. H., M. K., R. K., J. R., F. R., G. P., W. Ch., P. C., J. C., I. S., C. S., K. S., R. S., E. K., A. U., T. U. - złożyli odrębne wnioski o takiej samej treści domagając się na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 kpa w zw. z art. 147 kpa i art. 91 Konstytucji oraz art. 32, art. 33, art. 46 i art. 53 ustawy Prawo ochrony środowiska wznowienia z urzędu postępowania zakończonego wydaniem przez Wójta Gminy ostatecznej decyzji Nr [...] z dnia [...]. Wnioskodawcy domagali się zapewnienia społeczeństwu udziału w tym postępowaniu, czemu miało służyć jego wznowienie.

Wójt Gminy postanowieniem z dnia [...] [...], powołując się na art. 145 § 1 pkt 5 kpa i art. 149 § 1 kpa w zw. z art. 32 ustawy Prawo ochrony środowiska, wznowił z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji bazowej telefonii komórkowej zakończone decyzją ostateczną z dnia [...], która nie była poprzedzona podaniem do publicznej wiadomości informacji, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo ochrony środowiska. Następnie decyzją z dnia [...] [...] organ I instancji, powołując się na art. 105 § 1 kpa w zw. z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska i § 3 ust. 1 pkt 8 lit. c rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzaju przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.), umorzył wznowione postępowanie. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, iż od dnia 31 sierpnia 2007r. w związku ze zmianą powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. dla zamierzenia inwestycyjnego, którego dotyczy postępowanie, nie jest wymagane przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, gdyż zostało wyłączone z katalogu przedsięwzięć wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy prawo ochrony środowiska. Ponadto organ wskazał, iż z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko sporządzonego w [...] wynika, że maksymalna równoważna moc promieniowania izotopowego wyznaczona dla pojedynczej anteny sektorowej wynosi 632,5 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, co oznacza, że po dniu [...] przedsięwzięcie to nie wymaga prowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. W ocenie organu brak jest w obecnym stanie prawnym podstaw do prowadzenia jakiegokolwiek postępowania oceniającego oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko, co uzasadnia umorzenie wznowionego postępowania ze względu na jego bezprzedmiotowość.

Od powyższego rozstrzygnięcia odrębne odwołania o takiej samej treści złożyła grupa mieszkańców wsi C. Z. – K. L., B.P., W. P., D. K., G. K., M. W., B. K., D. H., B. L., R.L., M. Ż., W.Ch., J.Ch., P.Ch., I.S., Cz.S., K.S., R. S., E.K., A. U., T. U.K.. G., J.G., A.K., M. M., M.M., M.H., M.K., R.K., J.R., F. R., G.P., D.K., M.G., M.G., B.D., J.D., M.M., J. M., H.D., M.W., K. M., M. K., .A.K., K.K., A.Rz., P.B., Z.J., M.J., J. C., U.Sz., M.B., E.Ż., K.Ż., A.W., M.W., H.W., E.Ż., A.Ż., K.Ż., S.Ż., M.S., T.S., Z. Ż., R.Ż., M.K., K. K. - zarzucając naruszenie art. 6 kpa z uwagi na wydanie tej decyzji bez podstawy prawnej i powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W uzasadnieniu odwołań poniesiono, iż organ I instancji w ogóle nie zastosował w sprawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a nie jest możliwe prowadzenie wznowionego postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z pominięciem tej ustawy, gdyż przepisy ustawy prawo ochrony środowiska nie mogą w tym wypadku funkcjonować samodzielnie.

Odwołanie od powyższej decyzji, podnosząc zarzuty powołane w odwołaniach mieszkańców wsi [...], złożyło także Stowarzyszenie B, któremu organ I instancji doręczył decyzję o umorzeniu postępowania.

SKO w [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 151 § 2 i art. 146 § 2 kpa uchyliło decyzję organu I instancji o umorzeniu wznowionego postępowania stwierdzając, iż decyzja organu I instancji z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana z naruszeniem prawa. Jednocześnie organ II instancji odmówił uchylenia tej decyzji z powodu okoliczności wskazanych w art. 146 § 2 kpa. SKO stwierdziło, iż organ I instancji wydając decyzję z dnia [...] naruszył art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy prawo ochrony środowiska, gdyż nie podał do publicznej wiadomości informacji o zamieszczeniu w publicznie dostępnym wykazie danych o wniosku o wydanie decyzji oraz o możliwości składania uwag i wniosków w terminie 21 dni od daty podania do publicznej wiadomości i nie wskazał miejsca ich składania. W ten sposób organ I instancji nie zapewnił udziału społeczeństwa w postępowaniu i jego decyzja ostateczna w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu była dotknięta wadą wymienioną w art. 145 § 1 kpa. Z tej przyczyny nie było podstaw do umorzenia wznowionego postępowania tylko z tego powodu, że od dnia 31 sierpnia 2007r. na skutek zmiany powołanego przez organ I instancji rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. przedmiotowe przedsięwzięcie zostało wyłączone z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozważając, jaką treść powinna mieć decyzja kończąca wznowione postępowanie SKO wskazało na art. 151 § 1 i 2 kpa i zwróciło uwagę na potrzebę oceny, czy w razie zmiany przepisów prawa materialnego nie dojdzie do modyfikacji przedmiotu postępowania i decyzja wydana na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa w części rozstrzygającej nie będzie co do istoty tożsama w zakresie przedmiotu ze sprawą zakończoną decyzją w postępowaniu zwykłym, objętej wznowieniem. Rozstrzygając sprawę organ II instancji kierował się treścią art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.). Ze względu na treść tego przepisu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] skutkowałoby w przypadku powtórnego rozpatrywania sprawy co do istoty zastosowaniem przepisów tej ustawy, a nie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) obowiązującej w dacie wydania tej decyzji. Organ II instancji stwierdził, iż w sprawie nie jest to możliwe, bowiem przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kształcie, jaki jej nadała ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. Decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawę nie byłaby tożsama co do przedmiotu ze sprawą zakończoną i w tej sytuacji z uwagi na treść art. 16 § 1 kpa należało wznowione postępowanie zakończyć decyzją, o której mowa w art. 151 § 2 kpa stwierdzając wydanie decyzji Wójta Gminy z dnia [...] z naruszeniem prawa i odmawiając jej uchylenia z powodu wskazanych okoliczności.

Na decyzję organu II instancji skargę wniósł R. L. zarzucając nieprawidłowe zastosowanie art. 151 § 1 pkt 2 kpa w zw. z art. 146 § 2 kpa oraz naruszenie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuznanie omawianego przedsięwzięcia za inwestycję celu publicznego. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 146 § 2 kpa, gdyż w wyniku wznowienia postępowania nie mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie dotychczasowej, w związku z tym organ I instancji nie mógł umorzyć postępowania. Aktualnie dla stacji bazowej telefonii komórkowej wydaje się decyzję o lokalizacji celu publicznego, co uniemożliwia wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a jeżeli Kolegium nie uznaje takiej stacji bazowej za inwestycję celu publicznego to powinno podać, z jakiej przyczyny odmawia jej takiego statusu.

Przy tak sformułowanych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Organ II instancji powołał się na pogląd wyrażony w wyroku NSA z dnia 10 lutego 2006r., II OSK 503/06 (LEX nr 196708) wskazując na okoliczności sprzeciwiające się uchyleniu decyzji ostatecznej wydanej na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 15, poz. 139).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, biorąc pod uwagę stan prawny i akta sprawy istniejące w chwili wydania zaskarżonej decyzji. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Na zasadzie wynikającej z dyspozycji przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej nazywanej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie rozważań należy stwierdzić, iż organ II instancji trafnie uchylił w całości decyzję organu I instancji z dnia 1 października 2007 r., którą organ umorzył wznowione postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na wybudowaniu stacji bazowej telefonii komórkowej na działce o nr geod. [...] w [...].

W istocie bowiem nie sposób było zgodzić się ze stanowiskiem Wójta Gminy [...], że bezprzedmiotowość wznowionego postępowania wywołała zmiana przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko w zakresie jakim wyłączała przedmiotową inwestycję z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 2ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. prawo ochrony środowiska (Dz.U. z 2006r. Nr 129, poz. 902 ze zm.).

Jednakże wbrew stanowisku organu II instancji zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji rozważania nie uprawniały tego organu do stwierdzenia, że decyzja Wójta Gminy [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana z naruszeniem prawa i odmówienia jej uchylenia z powodu okoliczności z art. 146 § 2 kpa.

Zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 kpa, organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150 po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa wydaje decyzję, w której:

– odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145, albo

– uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1 lub art. 145a i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskaże na okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji.

Przepis § 2 wspomnianego art. 146 § 2 kpa stanowi, że nie uchyla się decyzji także w wypadku jeżeli w przedmiocie wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Przyjmując zaistnienie przesłanek z art. 145 § 1 pkt 4 kpa Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wywiodło że naruszenia przepisów prawa o ochronie środowiska ma w istocie znamiona przesłanki wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Pozbawiono bowiem strony i społeczeństwo bez ich winy udziału w postępowaniu dotyczącym ochrony środowiska jako części postępowania głównego w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W skarżonym orzeczeniu przyjęto, że podstawą do rozważań winny być przepisy obowiązującej w chwili wydania zaskarżonej decyzji ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003r. Tymczasem przepisy cytowanej ustawy z 2003r. nie przewidują decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w kształcie w jakim stanowiła ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r., będąca podstawą rozstrzygnięcia w przedmiocie decyzji objętej kontrolą w postępowaniu wznowieniowym.

A zatem, jak podniósł organ odwoławczy, decyzja rozstrzygająca co do istoty sprawy nie byłaby tożsama co do przedmiotu ze sprawą zakończoną w postępowaniu zwykłym.

W tej sytuacji Kolegium wywiodło, że wznowione postępowanie należało zakończyć decyzją z art. 151 § 2 kpa.

Zdaniem Sądu poczynione w skarżonej decyzji rozważania nie uprawniały organu odwoławczego do rozstrzygania w trybie art. 151§2kpa. W istocie bowiem organ odwoławczy nie wywiódł, by w wyniku wznowienia mogła zapaść jedynie decyzja odpowiadająca decyzji dotychczasowej tak jak stanowi art. 146§2 kpa. Wręcz przeciwnie organ odwoławczy podkreślił, iż z uwagi na zmianę przepisów decyzja rozstrzygająca co do istoty nie będzie odpowiadała decyzji dotychczasowej.

Ponadto w aktualnym stanie sprawy nie sposób zgodzić się z Samorządowym Kolegium Odwoławczym co do wystąpienia przesłanek wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Wbrew stanowisku tego organu zaniechanie zapewnienia w postępowaniu o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu udziału społeczeństwa zgodnie z przepisami ustawy o ochronie środowiska, obowiązującymi w dacie wydania decyzji z 2002r. nie czyniło możliwym uznania , że pozbawiono udziału w postępowaniu w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 4 kpa wszystkie osoby, które zwróciły się z żądaniem wznowienia postępowania. W istocie bowiem zbadanie przymiotu strony winno dotyczyć każdej z tych osób z osobna i to w świetle wymagań art. 28 kpa, który stanowi, że stroną jest każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie.

Przy ustalaniu kręgu osób posiadających przymiot strony w sprawie o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania istotne jest, aby wynik postępowania, a więc ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania wpływał na prawa i obowiązki oparte na przepisach prawa materialnego. W przypadku złożenia żądania przez osobę nie będącą stroną odmówić należało wznowienia postępowania (art. 149 § 3 kpa).

W wypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 kpa szczegółowego zbadania wymagałoby też ustalenie dnia, w którym strony dowiedziały się o decyzji. Złożenie żądania na tej podstawie po upływie zakreślonego w art. 148 § 2 kpa terminu prowadzić musi do odmowy wznowienia.

Brak jakichkolwiek ustaleń co do przymiotu strony u osób składających żądanie wznowienia, zachowania terminu do wniesienia podania o wznowienie stanowi naruszenie art. 7, 77 § 1 kpa.

Mając na względzie powyższe przyjąć należało, iż organ odwoławczy dopuścił się naruszenia przepisów prawa procesowego zawartych w art. 7, 77 § 1 kpa, art. 145 § 1 pkt 4 kpa, 146 § 2 kpa, 148 § 2 kpa, 151 § 2 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. W tym stanie rzeczy orzeczono jak w pkt. I sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni poczynione w niniejszym uzasadnieniu rozważania, w szczególności co do przesłanek zastosowania norm z art.151§1pkt.1i2 oraz §2 kpa, konieczności zbadania przymiotu strony w przypadku wszystkich osób, składających podanie o wznowienie postępowania. Rozważy także , zważywszy na datę doręczenia (2002r.) , konieczność ograniczenia uchylenia – w myśl art. 146 § 1 kpa – decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 13 listopada 2002r., a także zawieszenia postępowania wznowionego w trybie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu zakończenia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji. W istocie bowiem zastosowanie trybu stwierdzenia nieważności powoduje następstwa prawne dalej idące niż zastosowanie trybu wznowienia postępowania.

Podkreślenia w tym miejscu wymaga, ze Sąd zaniechał zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego, albowiem rozstrzygnięcie przedmiotowej skargi nie wymagało zawieszenia postępowania w trybie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Rozstrzygnięcia zawarte w pkt II i III sentencji wyroku znajdują podstawę w art. 200 i 152 p.p.s.a

/-/ W.Batorowicz /-/ A.Łaskarzewska /-/ B.Drzazga