Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 541/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 2 i 12
journal: Dz.U. 2016 poz 1440
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 7a, art. 81a, art. 7, art. 77, art. 80, art. 107
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Protokolant st. spec. Patrycja Kumicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 października 2018 r. sprawy ze skargi "S." Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącej "S." Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 5 026 (pięć tysięcy dwadzieścia sześć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej "organ II instancji" lub "SKO") decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 2017 r. (dalej "organ I instancji"), w przedmiocie wymierzenia S. sp. z o.o. (dalej "Skarżąca") kary pieniężnej w kwocie 46.949,10 zł, za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] poprzez umieszczenie reklamy o treści "[...]" o powierzchni 17,35 m2 w okresie od 20 listopada 2016 r. do 9 lutego 2017 r. (dalej zwana "Reklamą").

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

W dniu [...] listopada 2016 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego przeprowadzili kontrolę pasa drogowego ul. [...], podczas której stwierdzono umieszczenie w nim Reklamy bez wymaganego zezwolenia zarządcy drogi. Podczas kontroli sporządzono protokół nr [...]. Kolejne kontrole przeprowadzone w dniach [...] listopada, [...] grudnia 2016 r., [...] stycznia, [...] lutego 2017 r. potwierdziły funkcjonowanie reklamy.

W dniu [...] stycznia 2017 r. pracownicy Wydziału Kontroli Pasa Drogowego dokonali pomiaru reklamy i w dniu 1 lutego 2017 r. organ zawiadomił Skarżącą o wszczęciu postępowania administracyjnego w tej sprawie. W jego wyniku Skarżąca w ciągu czterech dni od otrzymania zawiadomienia dokonała demontażu Reklamy. Następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r., organ I instancji, wymierzył Skarżącej karę pieniężną w wysokości 46.949,10 zł. za zajęcie pasa drogowego w dniach od 20 listopada 2016r.do 9 lutego 2017r. poprzez umieszczenie w nim reklamy bez zezwolenia zarządcy drogi.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że przy naliczaniu kary kierował się treścią art. 40 ust. 12 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460, ze zm., zwanej dalej: "u.d.p.").

W odwołaniu od powyższej decyzji, Skarżąca wskazała, iż zawarła ze Wspólnotą Mieszkaniową [...] umowę dzierżawy. Na mocy tej umowy Wspólnota Mieszkaniowa [...] jednoznacznie i bezwarunkowo zezwoliła Spółce na zamontowanie i użytkowanie na budynku przy ul. [...] tablicy reklamowej oraz oświadczyła, że jest prawnym właścicielem ww. budynku, co dla Skarżącej było równoznaczne z posiadaniem prawa do dysponowania budynkiem również w zakresie będącym przedmiotem umowy dzierżawy. Skarżąca zakwestionowała wysokość nałożonej kary oraz termin zajęcia pasa drogowego w stosunku do którego została obliczona wysokość nałożonej kary pieniężnej. Wskazała, że nawet gdyby hipotetycznie uznać, że reklama ta umieszczona była w pasie drogowym, sposób wyliczenia kary pieniężnej powinien odnosić się do tej części powierzchni reklamy, która ewentualnie zajmowałaby pas drogowy, a nie do jej całej powierzchni. W ocenie Skarżącej, nie dopuściła się ona nielegalnego zajęcia pasa drogowego. Zdaniem Skarżącej nie ma podstaw do wymierzenia kary za nielegalne zajęcie pasa drogowego, gdyż przedmiotowa reklama nie utrudniała właściwego zarządzania pasem drogowym. Uzasadniając naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania, Spółka podniosła, iż w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego nie został wskazany okres, którego postępowanie dotyczyło.

Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję i uznało zarzuty Skarżącej za bezzasadne. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył treść art. 40 udp i wskazał, że umowa dzierżawy nie dawała Spółce uprawnienia do zajmowania pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, a organ I instancji prawidłowo wyznaczył przebieg pasa drogowego w rejonie ul. [...] w [...].

W ocenie organu decyzja o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia jest decyzją związaną, a jej wydanie limituje wskazanie zobiektywizowanych przesłanek (zajęcie powierzchni pasa drogowego, okresu zajęcia, podmiot który dokonał zajęcia) i nie ma potrzeby badania przyczyn bezprawnego zajęcia pasa drogowego. Kwestia granic pasa drogowego została prawidłowo ustalona za pomocą wykonania wydruku z elektronicznej mapy terenu oraz wydruku ze zdjęcia satelitarnego, na których oznaczono lokalizację tablicy reklamowej.

Zdaniem organu wynika to jednoznacznie ze zdjęć stanowiących materiał dowodowy zgromadzony w sprawie na płycie CD oraz wypisu i wyrysu z rejestru gruntów. W tej sytuacji zarzuty i argumentacja pełnomocnika Spółki, kwestionujące ustalenia linii rozgraniczających przedmiotowego pasa drogowego oraz brak w tym zakresie wnikliwego rozpoznania sprawy pasa drogowego są całkowicie chybione.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego terminu wszczęcia postępowania, organ wskazał, że Skarżąca miała prawo zapoznać się z aktami sprawy, ale z własnej woli nie skorzystała z tego uprawnienia. Jednocześnie organ zaznaczył, że żadne przepisy ustawy o drogach publicznych nie rozstrzygają o dopuszczalnym okresie prowadzenia czynności kontrolnych, doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz okresie prowadzenia postępowania.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o uchylenie obu ww. decyzji i zwrot kosztów postępowania. Zarzuciła przede wszystkim naruszenie art. 40 ust. 1 oraz ust. 12 pkt 1 udp poprzez błędną wykładnię i zastosowanie tych przepisów w sytuacji, gdy Skarżąca nie dopuściła się samowolnego zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej ul. [...] w rejonie [...], gdyż posadowiła reklamę na podstawie zawartej umowy dzierżawy. Ponadto w ocenie Skarżącej organ naruszył art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy co doprowadziło do stwierdzenia, iż Skarżąca samowolnie zajęła pas drogowy oraz niewyjaśnienie, czy obszar w którym umieszczony był nośnik reklamowy stanowi w istocie pas drogowy.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie wskazując, że odpowiedzialność za samowolne zajęcie pasa drogowego drogi publicznej jest odpowiedzialnością obiektywną, a zatem niezależną od winy zajmującego. W ocenie organu również fakt, iż źródła zajęcia terenu pasa drogowego Skarżąca upatruje w umowie najmu ze Wspólnotą Mieszkaniową [...], nie może mieć wpływu na brak wymierzenia spółce kary pieniężnej z art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, nawet jeśli ta Wspólnota działała w przeświadczeniu, że teren, na którym została posadowiona reklama, należy do niej. Skoro zatem reklama znalazła się w granicach pasa drogowego, co wynika w ocenie organu z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a spółka ją umieszczająca nie posiadała stosownego zezwolenia zarządcy drogi, zasadne było wymierzenie jej kary pieniężnej za samowolne zajęcie tego pasa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym, jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, zwanej dalej: p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarżone decyzje wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 7, art. 10, art. 61, art. 77 § 1 co w ocenie Sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać na wstępie należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 40 ust. 12 u.d.p., zgodnie z którym, za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi lub bez zawarcia umowy, o której mowa w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c - zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4 - 6.

Nie ulega wątpliwości, że podstawowym aktem prawnym rozstrzygającym o sposobie udzielania zezwoleń na zajęcie pasa drogowego jest powołana na wstępie ustawa o drogach publicznych.

Art. 40 ust. 12 u.d.p. enumeratywnie wylicza sytuacje, kiedy zarządca drogi wymierza (obligatoryjnie) w drodze decyzji administracyjnej karę pieniężną za zajęcie pasa drogowego. Okoliczności te sprowadzają się wyłącznie do trzech sytuacji:

1) gdy zajęcie pasa drogi nastąpiło bez zezwolenia zarządcy drogi;

2) z przekroczeniem terminu zajęcia określonego w zezwoleniu zarządcy drogi;

3) o powierzchni większej niż określona w zezwoleniu.

Przepis ten pozostaje w związku z treścią art. 40 ust. 2 ustawy określającym w sposób wyczerpujący sytuacje, w których w ogóle dopuszczalne jest wydanie decyzji w przedmiocie zajęcia pasa drogowego.

Zarządca drogi jest obowiązany wydać decyzję, w której w pierwszym przypadku występują elementy uznania administracyjnego - ale tylko w odniesieniu do kwalifikacji ustawowo określonego celu, który uzasadnia wydanie zezwolenia na zajęcie pasa drogowego, w drugim zaś ma miejsce pełne związanie administracji. Związanie właściwego organu dyspozycją art. 40 ust. 12 u.d.p. uzależnione jest wyłącznie od stwierdzenia określonego przepisem stanu faktycznego. Dokonując tego ustalenia, organ nie bada przyczyny, z powodu której nastąpił ten stan nieakceptowany przez obowiązujące przepisy, poza jego zainteresowaniem pozostaje również stopień winy strony w zajęciu pasa drogowego, jak również nie ma on możliwości miarkowania kary pieniężnej (vide wyrok NSA z 18 kwietnia 2008 r., sygn. akt II GSK 68/08).

Z uwagi na powyższe zarzut Skarżącej, że nie ponosi ona odpowiedzialności za zajęcie pasa drogowego z powodu braku świadomości jego zajęcia jest chybiony, bowiem fakt podpisania przez Skarżącą umowy z właścicielem budynku nie zwalnia jej z odpowiedzialności za dokonane naruszenie, które miało miejsce w obrębie pasa drogowego, którego przebieg w rejonie ul. [...] został należycie przez organ udokumentowany. Na Skarżącej spoczywał zatem obowiązek ustalenia, czy nieruchomość w obrębie której ustawiła reklamę należała w istocie do podmiotu z którym zawarła umowę dzierżawy, a także uzyskania niezbędnej zgody na jej zajęcie na cele reklamowe, zwłaszcza że Skarżąca jako profesjonalny podmiot gospodarczy zajmuje się działalnością reklamową.

W tej sprawie Skarżąca nie występowała o wydanie zgody na zajęcie pasa drogowego, a zarządca drogi takiej zgody nie wydał. W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, iż Skarżąca spełniła przesłankę determinującą nałożenia na nią kary pieniężnej. Stwierdzenie bowiem zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi zobowiązuje ten organ do naliczenia, według zasad określonych w przepisach u.d.p., kary pieniężnej nakładanej w drodze decyzji administracyjnej.

Organ I instancji wydając decyzję administracyjną o nałożeniu na Skarżącą kary pieniężnej był jednak związany rygorami procedury administracyjnej, określającej obowiązki organu w zakresie sposobu przeprowadzenia postępowania, a następnie końcowego rozstrzygnięcia sprawy.

Organ odwoławczy dokonując oceny działania organu I instancji w tym zakresie stwierdził, iż przepisy prawa nie określają w jakim czasie - od pozyskania informacji o konieczności wszczęcia postępowania - organ ma obowiązek wszcząć postępowanie w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, w związku z czym zwlekanie z jego wszczęciem nie miało wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organu I instancji. Organ II instancji dochodząc do powyższego wniosku całkowicie jednak pominął treść ogólnych zasad postępowania administracyjnego, wynikających w szczególności z art. 7, art. 8 § 1 i art. 12 § 1 k.p.a., a zakreślających zasadnicze ramy postępowania administracyjnego, w których musi mieścić się działanie organów administracji publicznej. Zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Art. 8 § 1 k.p.a. stanowi, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zgodnie natomiast z art. 12 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia.

W tym kontekście odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów prawa procesowego, należy zwrócić uwagę, że organ I instancji fakt zajęcia pasa drogowego pod reklamę stwierdził dnia [...] listopada 2016 r., bowiem w tym dniu sporządzony został protokół z kontroli pasa drogowego, w którym odnotowano zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego ul. [...]. Organ ten zawiadomił stronę o tym fakcie w postanowieniu o wszczęciu postępowania dopiero w dniu 1 lutego 2017 r., a następnie wydał decyzję w dniu [...] kwietnia 2017 r., w której wymierzając karę pieniężną za zajęcie pasa przyjął za podstawę jej wyliczenia przyjął okres 82 dni (licząc od dnia pierwszej kontroli tj. od [...] listopada 2016 r. do dnia 9 lutego 2017 r., tj. usunięcia spornej reklamy z obrębu pasa drogowego).

Powyższe postepowanie organu wskazuje jednoznacznie, że w tym przypadku doszło w konsekwencji do rażącego naruszenia zasady szybkości postępowania. Zasada szybkości postępowania nakazuje bowiem organom administracji publicznej działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia (vide: art. 12 k.p.a.). Szybkość administracyjnego stosowania prawa jest wartością operacyjną, która sprzyja urzeczywistnieniu zasady praworządności. Celem omawianej zasady jest doprowadzenie do możliwie szybkiego wydania decyzji, a zatem omawiana zasada realizuje również postulat niezawodności postępowania administracyjnego (niezawodności wydania decyzji). Niezasadne powstrzymywanie się przez organ od wydania decyzji lub uchylanie się od rozstrzygnięcia sprawy narusza zatem dyspozycję art. 12 § 1 k.p.a.

Wskazać także trzeba, że w orzecznictwie zostało wyrażone stanowisko, zgodnie z którym kary wymierzane na podstawie art. 40 ust. 12 u.d.p. powinny spełniać przede wszystkim funkcje represyjne, a nie fiskalne, którą to funkcję kara taka może przybrać np. w przypadku celowego przedłużenia postępowania, tak aby była ona naliczona za dłuższy okres (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 17 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 251/14).

Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej zobowiązane są ponadto zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. W szczególności, w fazie wszczęcia postępowania z urzędu strona ma prawo uzyskania zawiadomienia o tym fakcie, co wynika z art. 61 § 4 k.p.a. W wyroku z dnia 4 marca 1981 r. (sygn. akt SA 654/81, opubl. ONSA 1981, Nr 1, poz. 15) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wobec faktu, iż Kodeks postępowania administracyjnego nie rozstrzyga sposobu ustalenia daty wszczęcia postępowania z urzędu, za datę taką można uznać dzień pierwszej czynności dokonanej w sprawie, której postępowanie dotyczy, przez organ do tego uprawniony, działający w granicach przysługujących mu kompetencji pod warunkiem, że o czynności tej powiadomiono stronę.

Należy w tym miejscu podkreślić, że wysokość kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, która wynosi zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. 10-krotność opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6 tego artykułu, uzależniona jest od ilości dni tego zajęcia. Jak bowiem wynika z art. 40 ust. 6 u.d.p., opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 (umieszczania w pasie drogowym reklam), ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych powierzchni pasa drogowego zajętej przez rzut poziomy obiektu budowlanego albo powierzchni reklamy, liczby dni zajmowania pasa drogowego i stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego.

Jak zostało to już wskazane powyżej, zarządca drogi nie ma możliwości miarkowania wysokości należnej kary, dlatego też niezwykle istotne jest prawidłowe ustalenie nie tylko powierzchni reklamy, ale także liczby dni pozostawania reklamy w obrębie pasa drogowego. Organ w tym przypadku nie może dowolnie przyjąć ilości dni zajęcia pasa drogowego, niezależnie od rzeczywistego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, przez nośnik reklamowy. Jednak niedopuszczalna jest sytuacja, w której organ w dowolny sposób zwleka ze wszczęciem postępowania administracyjnego w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, co skutkuje wymierzeniem kary pieniężnej w wyższej wysokości, bo za większą liczbę dni. Takiemu działaniu organu sprzeciwiają się właśnie ogólne reguły postępowania administracyjnego.

Sąd stwierdza, że w niniejszej sprawie organ administracji, działając zgodnie z art. 7 k.p.a., stojąc na straży praworządności i będąc zobligowanym do podejmowania również z urzędu wszelkich czynności niezbędnych do załatwienia sprawy, mając przy tym na względzie nie tylko interes społeczny, ale i słuszny interes obywateli, powinien w myśl reguły szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), po dokonaniu ustaleń w dniu [...] listopada 2016 r. w przedmiocie zajęcia pasa drogowego, podjąć bez zbędnej zwłoki z urzędu czynności postępowania, polegające na dokonaniu pomiaru część powierzchni reklamy, która znajdowała się w granicach pasa drogowego, informując jednocześnie o tej czynności Skarżącą. Takie działanie organu odpowiadałoby ogólnym regułom postępowania, w tym zasadzie prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, jak również pozwalałoby na wymierzenie kary pieniężnej za okres rzeczywistego zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia, gdyż Skarżąca niewątpliwie działała w przekonaniu o braku naruszenia przepisów u.d.p., z uwagi na zawartą umowę dzierżawy. Należy wskazać, że przy zachowaniu powyższych ogólnych zasad postępowania wymiar kary za zajęcie przez Skarżącą pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, mógł być mniejszy ze względu na ewentualny wcześniejszy demontaż przez Stronę reklamy. Możliwość tę uprawdopodabnia działanie Skarżącej, podjęte po zawiadomieniu jej przez organ o wszczęciu postępowania, gdyż sporna reklama została niezwłocznie usunięta mimo przekonania Skarżącej co do jej działania w zgodności z prawem. Tym samym wnikliwej oceny organu wymagało ustalenie początkowej daty obliczenia wysokości kary za umieszczenie niedozwolonej reklamy w pasie drogowym, w odniesieniu do terminu zawiadomienia Skarżącej o stwierdzonym naruszeniu.

Nie podejmując w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego bez zbędnej zwłoki, od dnia ustalenia zajęcia przez Skarżącą pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, w ocenie Sądu, organ I instancji mógł naruszyć art. 7, w związku z art. 8 i art. 12 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co w pełni zaakceptowało SKO utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, co oznacza pełną aprobatę dla podjętego rozstrzygnięcia i jego uzasadnienia. Organ II instancji nie dokonał przy tym żadnej pogłębionej oceny stanu faktycznego sprawy, mimo podniesionych na etapie rozpatrywania sprawy przez organ odwoławczy w tym zakresie zarzutów Skarżącej, jak również orzekając w zmienionym stanie prawnym, w którym (w tym przypadku zapłaty kary pieniężnej) znajdują zastosowanie nowe zasady postępowania administracyjnego, tj.: rozstrzygania na korzyść strony wątpliwości prawnych i faktycznych, obowiązujące od 1 czerwca 2017 r. (vide: art. 7a i 81a k.p.a.).

Podobnie w rozpoznawanej sprawie znaczenie mogą mieć także normy zawarte w Dziale IVa k.p.a., dotyczące nakładania kar pieniężnych, a w szczególności norma kompetencyjna, wynikająca z dyspozycji art. 179c tej ustawy.

Podsumowując, Sąd dostrzegł istotne uchybienia w ustaleniu stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, jak również w treści sentencji oraz uzasadnienia skarżonej decyzji w stopniu nieodpowiadającym dyspozycji art. 7, art. 77, 80 i 107 k.p.a., które to okoliczności mogły mieć znaczący wpływ na wynik postępowania. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji jednoznacznie wyjaśni wskazane przez Sąd wątpliwości w zakresie ustalenia stanu faktycznego niniejszej sprawy, w szczególności w zakresie obliczenia terminu za jaki należy wymierzyć Skarżącej karę za zajęcie pasa drogowego, a następnie dokona jego powtórnej subsumpcji pod kątem zastosowania przepisów prawa materialnego.

Mając na względzie powyższe, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji. O kosztach (pkt II sentencji) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.