Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 602/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz /spr./ Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Małgorzata Górecka Protokolant sekr. sąd. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi H.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 200zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów sądowych; III. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana. /-/ M.Górecka /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. (k. 8 akt administracyjnych) skarżący H. G. zwrócił się do Urzędu Miejskiego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla działki nr [...] położonej w R. przy ul. [...], w celu przeróbki budynków gospodarczych na cele mieszkalno-gospodarcze oraz rozbudowę (z 69m² na 110m²).

Burmistrz decyzją z dnia [...] r. nr [...] (k. 6 akt administracyjnych) ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, położonego w R., obejmującego działki nr [...]. Ustalono zmianę użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalno-gospodarcze. Odstąpiono od uzasadnienia decyzji wskazując, że uwzględnia ona w całości żądanie strony.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] (k. 30 akt administracyjnych) stwierdził nieważność decyzji Burmistrza z dnia [...] r. ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu na działce nr [...], położonej w R. dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na cele mieszkalno-gospodarcze i jego rozbudowy.

Uzasadniając wskazano, że wniosek skarżącego dotyczył działki o numerze ewidencyjnym [...], natomiast wydana decyzja dotyczy działki o nr [...]. Miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta określa teren działki nr [...] symbolem B64Mj, jako teren istniejącej zabudowy jednorodzinnej, nie przewiduje on rozbudowy istniejących budynków. Dlatego decyzja zezwalająca na zmianę sposobu użytkowania nie jest zgodna z ustaleniami planu miejscowego. Organ podkreślił, też że decyzją z [...] r. ustalono zmianę użytkowania jednego tylko (nieokreślonego) budynku gospodarczego na cele mieszkalno-gospodarcze, podczas gdy wniosek dotyczył dwóch budynków.

W przewidzianym ustawą terminie H. G. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzasadniając, że Burmistrz nie mógł ustalić warunków zabudowy dla wskazanej we wniosku działki, ponieważ w ewidencji gruntów działka taka nie istniała. Gdy skarżący występował o ustalenie warunków zabudowy dopiero toczyło się postępowanie dotyczące podziału nieruchomości oznaczonej nr ewid. [...], wydana decyzja obejmowała jednak teren, z którego wyodrębniona została działka nr ewid. [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r. nr [...] (k. 43 akt administracyjnych) utrzymało w mocy decyzję z dnia [...] r.

W skardze do sądu administracyjnego skarżący wniósł o uchylenie decyzji samorządowego kolegium odwoławczego z dnia [...] r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponownie podkreślił, że zapisy planu miejscowego wykluczają zmianę sposobu użytkowania oraz rozbudowę istniejących budynków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona.

W postępowaniu sądowo-administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności, mająca obecnie umocowanie i określone granice w przepisach art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Zgodnie z zasadą oficjalności, sąd administracyjny nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, zawartą w skardze argumentacją - zobowiązany jest natomiast do oceny praworządności zachowań organów administracji w danej sprawie. Granice rozpoznania skargi przez sąd są z jednej strony wyznaczone przez kryterium legalności działań organów w konkretnej i zaskarżonej sprawie, z drugiej natomiast strony przez zakaz pogarszania sytuacji prawnej skarżącego.

Żądaniem, złożonego przez H. G. dnia [...] r. w Urzędzie Miejskim, wniosku było wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przeróbce budynków gospodarczych na cele mieszkaniowo-gospodarcze oraz rozbudowie.

Burmistrz decyzją z dnia [...] r. ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, jednak samorządowe kolegium odwoławcze stwierdziło nieważność decyzji burmistrza uzasadniając, że miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego Miasta objęty wnioskiem, teren określa symbolem B64Mj, tj. jako "teren istniejącej zabudowy jednorodzinnej, adaptacja", co w ocenie organu świadczy, iż nie przewiduje on rozbudowy istniejących budynków.

Warunki i ograniczenia dotyczące zagospodarowania określonego terenu muszą jednoznacznie wynikać z ustaleń dotyczących tego właśnie terenu. Niedopuszczalna jest interpretacja rozszerzająca co do ustaleń ograniczających uprawnienia zabudowy i zagospodarowania terenu, bądź oparta na bezzasadnych domniemaniach (por. wyrok NSA z 22 listopada 2000 r., sygn. IV SA 2071/98).

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690) przez zabudowę jednorodzinną należy rozumieć jeden budynek mieszkalny jednorodzinny lub zespół takich budynków, wraz z budynkami garażowymi i gospodarczymi (§ 3 pkt 2), przy czym budynkiem mieszkalnym jest budynek mieszkalny wielo - bądź jednorodzinny (§ 3 pkt 4), a budynkiem gospodarczym - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych (§ 3 pkt 8).

Zarówno budynek mieszkalny jak i budynek gospodarczy są obiektami przewidywanymi w zabudowie jednorodzinnej, dlatego zmiana sposobu użytkowania budynku gospodarczego na mieszkalno - gospodarczy na wskazanym decyzją terenie nie wykraczała poza ustalenia planu miejscowego. Orzeczenie o zmianie sposobu użytkowania co do jednego budynku, nie miało charakteru rażącego naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności decyzji, bowiem zmiana ta nie była sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Uchwalony przez Radę Miejską dnia 17 czerwca 1992 r. miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego nie dopuszczał zmiany funkcji usługowych na mieszkaniową oraz wprowadzania usług wymagających stref ochronnych, a przeznaczenie budynku gospodarczego na mieszkalno-gospodarczy powodowało zmianę sposobu użytkowania obiektu w granicach przewidzianych prawem.

W obowiązującym - w dacie rozpoznawania przedmiotowej sprawy - miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wprost przewidziano "adaptację", nie wprowadzając równocześnie zakazu rozbudowy istniejącej zabudowy jednorodzinnej. Dlatego nie można podzielić uzasadniającego zaskarżoną decyzję twierdzenia samorządowego kolegium, iż z zapisów w planie wynika, że nie przewiduje on rozbudowy istniejących budynków.

Słusznie też skarżący zarzucił organowi, dokonanie błędnej interpretacji § 2 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody z dnia 15 maja 1998 r. w sprawie obszarów chronionego krajobrazu w województwie, stosownie do którego na obszarach krajobrazu istniał zakaz lokalizowania budynków w odległości mniejszej niż 100 m od brzegów jezior i rzek. Treść przepisu wskazywała, że zakaz dotyczył lokalizowania nowych obiektów, w związku z czym nie mógł on znaleźć zastosowania w rozpatrywanej sprawie.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.

/-/ M.Górecka /-/ W.Batorowicz /-/ B.Drzazga

MK