Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 360/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-06-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zwolniono od kosztów sądowych
Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 199, art. 245 par. 1 i par 2, art. 246 par 1 pkt 1, art. 258 par 1, par 2 pkt 7 i par 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Gliwicach - Łukasz Strzępek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu postanawia: 1) zwolnić skarżącą od kosztów sądowych, 2) oddalić wniosek w pozostałym zakresie


UZASADNIENIE

Skarżąca, na druku urzędowego formularza wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata z urzędu. Swój wniosek uzasadniła trudną sytuacją materialną. Wnioskodawczyni zadeklarowała, że nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani też przedmiotów o wartości przekraczającej 3.000 euro. Jedynym źródłem utrzymania się jej oraz K. C. (matki skarżącej) są: świadczenie emerytalne K. C. w wysokości 680 zł netto miesięcznie oraz wynagrodzenie za prace zlecone A. C. – wysokość tych świadczeń nie jest stała, w miesiącu styczniu wyniosła 221,37 zł, w marcu 679 zł (informacje te ustalono w oparciu o dokumenty przesłane do sprawy o sygn. akt II SA/Gl 373/10), natomiast w kwietniu 259,88 zł. Z akt administracyjnych wynika, że wnioskodawczyni zamieszkuje wraz z matką w wynajętym lokalu, ponosząc wydatki związane z jego utrzymaniem.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy zważono co następuje:

Przepis art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – zwana dalej P.p.s.a.) konstytuuje zasadę odpłatności postępowania sądowoadministracyjnego. Wyjątkiem od niej jest możliwość przyznania prawa pomocy, które stosownie do treści art. 245 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi może zostać przyznane stronie w zakresie całkowitym lub częściowym.

Przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia fachowego pełnomocnika z urzędu może nastąpić wobec osoby fizycznej, która wykaże że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania sądowego (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.).

Mając na względzie podane przez skarżącą informacje uznano, że jej wniosek zasługiwał na uwzględnienie w części.

Zarówno bowiem zwolnienie od kosztów sądowych jak i ustanowienie fachowego pełnomocnika z urzędu może być uzasadnione wyłącznie bardzo ciężką sytuacją materialną osoby ubiegającej się o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie. Co do zasady chodzi więc o takie sytuacje, w których przy najdalej idących wysiłkach strona nie jest w stanie zdobyć jakichkolwiek środków pieniężnych na pokrycie kosztów postępowania sądowego.

Mając zaś na względzie realia niniejszej sprawy nie sposób dostrzec tego rodzaju sytuacji w odniesieniu do wnioskodawczyni. K. C. posiada bowiem stałe źródło dochodu, natomiast dochód A. C. ma charakter zmienny. Można jednakże zauważyć, w oparciu o nadesłane dokumenty, że w przypadku A. C. jej dochód minimalny wynosi około 300 zł. W tej sytuacji nie można z całym przekonaniem stwierdzić, że wnioskodawczyni i jej matka znajdują się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w całym, wnioskowanym zakresie.

Z drugiej strony pamiętając, że dochód A. C. nie ma stałego charakteru uznano, że uzasadnione jest zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych. Co prawda na obecnym etapie postępowania sprowadzają się one do wpisu od skargi, nie mniej jednak nawet uiszczenie tej kwoty mogłoby okazać się zbyt trudne dla stron. W tym więc zakresie uwzględniono złożony wniosek.

Z powyższych względów, w oparciu o art. 245 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 tej ustawy, działając na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a. w związku z § 3 tego przepisu orzeczono jak w sentencji postanowienia.