Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1626/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6219 Inne o symbolu podstawowym 621
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność uchwały w całości
Powołane przepisy: article: art. 147, art. 153
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Ewa Marcinkowska (spr.), , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 marca 2015 r. sprawy ze skargi Z. L. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] W. z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu z zasobu [...] 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały; 2. stwierdza, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Prezydenta Miasta [...] na rzecz skarżącego Z. L. kwotę 540 (pięćset czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu 8 listopada 2012 r. Z. wystąpił z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] W., w którym podał, że postanowieniem z dnia [...] czerwca 2009 r. Sąd Rejonowy dla W. dokonał podziału majątku dorobkowego jego oraz jego byłej żony – K.L. w ten sposób, że przyznał spółdzielcze lokatorskie prawo do lokalu nr [...] położonego w budynku przy ul. [...]. w W. K.L.. W dniu 26 czerwca 2006 r. został wymeldowany z ww. lokalu. Podał również, że w dniu 28 stycznia 2006 r. ponownie zawarł związek małżeński. Żona – T.L. pracuje dorywczo. Właściciel lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., który od lipca 2010 r. wynajmuje żona, oświadczył, iż za kilka miesięcy jego córka przebywająca za granicą powróci do Polski, co oznacza, że żona będzie musiała się wyprowadzić z wynajmowanego mieszkania. Z tego właśnie powodu wnioskodawca wystąpił o zawarcie umowy najmu 2-pokojowego lokalu.

Zarząd Dzielnicy [...] uchwałą z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], działając na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 i § 45 pkt 5 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr 6 do uchwały Nr LXX/2182/2010 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 32, poz. 453 ze zm.), w zw. z § 6 pkt 8 Uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m.st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m.st. Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. Nr 220, poz. 9485) oraz § 6 ust. 1 pkt 1 i § 4 oraz § 24 ust. 1 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Stołecznego Warszawy (Dz. Urz. Woj. Maz. z 2009 r. Nr 132, poz. 3937 ze zm.)., rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu T. i Z.L..

W uzasadnieniu uchwały podano, że Z.L. wystąpił z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] W. podając adres zamieszkania ul. [...]. We wniosku wskazał żonę – T.L.. Do wniosku została załączona umowa najmu ww. lokalu zawarta z T.L., która obowiązuje do dnia 31 lipca 2015 r. Przedmiotowy lokal składa się z 1 pokoju i kuchni o powierzchni użytkowej 40,40 m2, w tym 20,00 m2 powierzchni mieszkalnej. Zamieszkują w nim 2 osoby.

Organ zauważył, iż w sprawie znajduje zastosowanie § 6 ust. 1 pkt 1 ww. uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., który stanowi, że odmawia się zawarcia umowy najmu lokalu, jeżeli wnioskodawca, jego małżonek, osoba pozostająca faktycznie we wspólnym pożyciu lub inna osoba zgłoszona do wspólnego zamieszkiwania posiada tytuł prawny do innego lokalu.

Organ podał również, że ze zgromadzonych dokumentów wynika, że średni miesięczny dochód T. i Z.L. wynosi 1522,85 zł i przekracza minimum dochodowe kwalifikujące do umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu. Zainteresowani nie spełniają kryteriów określonych w § 4 ww. uchwały.

Z.L. wniósł na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyniku rozpoznania powyższej skargi w wyroku z dnia 10 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1016/13 stwierdził, że zaskarżona uchwała został wydana z naruszeniem prawa.

W uzasadnieniu wyroku Sąd zaznaczył, że do uchwał indywidualnych nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co powoduje, że nie podlegają one kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Zatem należy ją badać pod kątem zasad dobrej administracji i konstytucyjnej zasady - wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP - działania w granicach i na podstawie prawa. Ponadto Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei, umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela, załatwienia sprawy.

Sąd zwrócił jednocześnie uwagę, że podstawę prawną zaskarżonej uchwały Nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. stanowił § 6 ust. 1 pkt 1 i § 4 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Stołecznego Warszawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 1521/12 (publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdził natomiast nieważność § 4 pkt 1 we fragmencie "za zgodą właściciela" oraz § 6 ust. 1 pkt 1 i 2 ww. uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 128/13 (publ.: j.w.) oddalił skargę kasacyjną Rady Miasta [...] W. od powyższego wyroku w pełni podzielając stanowisko i ocenę prawną Sądu I instancji, iż uchwała Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu [...] W. w zakwestionowanej części w sposób istotny narusza prawo.

Z powyższego wynika, że zaskarżona uchwała Zarządu Dzielnicy [...], co do istoty rozstrzygnięcia została oparta na przepisie prawa miejscowego w sposób istotny naruszającym prawo, który został wyeliminowany z obrotu prawnego wymienionymi wyżej wyrokami sądów administracyjnych. Powyższa okoliczność przesądza o tym, że zaskarżona uchwała - jako oparta na nieważnym przepisie § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały Rady m.st. Warszawy Nr LVIII/1751/2009 - automatycznie w całości dotknięta jest nieważnością.

Sąd zauważył jednocześnie, że organ motywując uchwałę nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. podniósł również okoliczność niespełnienia przez zainteresowanych kryterium dochodowego określonego w § 4 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Kwestia ta nie mogła jednak podlegać ocenie Sądu w sytuacji, gdy poczynione ustalenia odnośnie wydania przez organ rozstrzygnięcia w oparciu o nieważny przepis prawa nakazywały Sądowi wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną uchwałę w całości bez ustosunkowania się - na obecnym etapie - do meritum sprawy. Biorąc jednak pod uwagę art. 94 ust. 1 w zw. z art. 101 ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594), , wobec upływu jednego roku od dnia podjęcia zaskarżonej uchwały, Sąd zobligowany był orzec, że uchwała ta została wydana z naruszeniem prawa.

W konkluzji Sąd wskazał, iż obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa oraz należyte jej uzasadnienie z poszanowaniem zasad dobrej praktyki administracyjnej.

Zarząd Dzielnicy [...] rozpoznając ponownie sprawę, po uprawomocnieniu się powyższego wyroku Sądu, podjął w dniu [...] czerwca 2014 r. uchwałę nr [...] na podstawie § 6 ust. 1 pkt 2 i § 45 pkt 5 Statutu Dzielnicy [...] stanowiącego załącznik nr 6 do uchwały Nr LXX/2182/2 Rady m.st. Warszawy z dnia 14 stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom Miasta Stołecznego Warszawy (z późn. zm.) w związku z § 6 pkt 8 uchwały Nr XLVI/1422/2008 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 18 grudnia 2008 r. w sprawie przekazania dzielnicom m. st. Warszawy do wykonywania niektórych zadań i kompetencji m. st. Warszawy (z późn. zm.) oraz § 4 i § 24 ust 1 uchwały Nr LVI 11/1751/2009 Rady miasta stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Stołecznego Warszawy (z późn. zm.), w której nie wyraził zgody na zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i rozstrzygnął o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu na liście osób oczekujących na najem lokalu T. i Z.L..

W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że z uwagi na uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek T. i Z.L. ponownie trafił pod obrady Zarządu Dzielnicy [...] i został rozpatrzony wyłącznie w oparciu § 4 ww. uchwały Rady [...], a zatem Zarząd Dzielnicy wziął pod uwagę wyłącznie fakt, że wnioskodawcy przekroczyli kryterium dochodowe.

W związku z powyższym uznano za zasadne niewyrażenie zgody na zawarcie umowy najmu lokalu na czas nieoznaczony i rozstrzygnięcie o niezakwalifikowaniu i nieumieszczeniu T. i Z.L. na liście osób oczekujących na najem lokalu.

Po otrzymaniu kopii tej uchwały Z.L.i w piśmie z dnia 25 czerwca 2014 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa polegającego na błędnym powołaniu przepisów prawa wewnętrznego w uzasadnieniu uchwały.

Zarząd Dzielnicy [...] w odpowiedzi na powyższe wezwaniu w dniu [...] lipca 2014 r. podjął uchwałę nr [...] o oddaleniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, uznając je za bezzasadne.

W skardze na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Z.L. zarzucił, że Zarząd Dzielnicy nie zastosował się do zaleceń zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2014 r. i rozpatrzył sprawę z uchybieniem zasad uchwalonych przez UE oraz wynikających z art. 7 K.p.a. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano jedynie, że odmowa nastąpiła z powodu przekroczenia minimum dochodowego, ustalonego w § 4 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r., lecz nie podano tych limitów i wyliczeń oraz dokumentów na jakich to twierdzenie oparto. Organ miał natomiast obowiązek, w związku z wyeliminowaniem poprzedniej uchwały z obrotu prawnego, rozpatrzyć sprawę ponownie z uwzględnieniem aktualnych dochodów oraz zaleceń Sądu odwołujących się do zasad dobrej praktyki administracyjnej określonych w Karcie Praw Podstawowych UE.

Odnosząc się natomiast do meritum sprawy skarżący zaznaczył, że zarzut o przekroczeniu limitu zarobkowego jest nieuzasadniony, gdyż aktualnie uzyskiwany przez niego dochód – przeliczony na jednego członka rodziny – nie przekracza kwot podanych w uchwale Rady m.st. Warszawy z 9 lipca 2009 r. (160% najniższej emerytury). Na potwierdzenie tego do skargi załączył kopie dokumentów obrazujących aktualne uzyskiwane dochody.

Prezydent [...]. W. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podniósł, iż skarżący zarzut, że jego zarobki są niższe niż kryterium dochodowe podniósł dopiero w skardze, przez co organ rozpatrując sprawę nie mógł się do tego zarzutu ustosunkować, a nadto w skardze, podał jedynie dochody swoje, pomijając dochody małżonki, które wykazał w pierwszym etapie postępowania i których zsumowanie z jego dochodami wykazało, że kryterium dochodowe zostało przekroczone. Skarżący nie wykazał również, że zaistniały jakieś okoliczności wskazujące na to, iż dochodów małżonki nie należy wliczać do kwoty stanowiącej kryterium dochodowe do przyznania lokalu. W tym stanie rzeczy, skoro organ rozstrzygnięcie w skarżonej uchwale oparł na materiałach zgromadzonych w trakcie postępowania i niekwestionowanych meriti przez skarżącego do czasu podjęcia skarżonej uchwały, zarzut naruszenia prawa przy jej podjęciu należy uznać za bezpodstawny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

W myśl zaś art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako P.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżona w niniejszej sprawie uchwała Zarządu Dzielnicy [...] nr[...] z dnia [...] czerwca 2014 r., mieści się w katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego zgodnie z przepisem art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., w myśl którego kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.

Oceniając zaskarżoną uchwałę w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że powyższa uchwała wydana została w następstwie stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 10 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 1016/13, że poprzednia uchwała Zarządu Dzielnicy [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy zakwalifikowania i umieszczenia T. i Z. L. na liście osób oczekujących na najem lokalu mieszkalnego z zasobu [...[ W. wydana został z naruszeniem prawa.

Stosownie do treści art. 153 P.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Zarządu Dzielnicy [...] rozpatrując ponownie sprawę z wniosku Z.L. o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu W. był zatem związany oceną prawną i wskazaniami zawartymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu tego wyroku zaznaczył, że do uchwał indywidualnych nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co powoduje, że nie podlegają one kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Należy je jednak badać pod kątem zasad dobrej administracji i konstytucyjnej zasady - wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP - działania w granicach i na podstawie prawa. Ponadto Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei, umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela, załatwienia sprawy.

Sąd zaznaczył też, że organ motywując uchwałę nr [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. podniósł okoliczność niespełnienia przez zainteresowanych kryterium dochodowego określonego w § 4 uchwały nr LVIII/1751/2009 Rady m.st. Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. Kwestia ta nie mogła jednak podlegać ocenie Sądu w sytuacji, gdy poczynione ustalenia odnośnie wydania przez organ rozstrzygnięcia w oparciu o nieważny przepis prawa nakazywały Sądowi wyeliminować z obrotu prawnego zaskarżoną uchwałę w całości bez ustosunkowania się - na obecnym etapie - do meritum sprawy.

W konkluzji Sąd wskazał, iż obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o obowiązujące przepisy prawa oraz należyte jej uzasadnienie z poszanowaniem zasad dobrej praktyki administracyjnej.

W ocenie Sądu Zarząd Dzielnicy [...] rozpoznając ponownie sprawę nie zastosował się do powyższych wskazań zawartych w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i nie rozpoznał sprawy z poszanowaniem zasad dobrej praktyki administracyjnej.

Jako podstawę prawną odmowy zakwalifikowania oraz umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu T. i Z.L. Zarząd Dzielnicy [...] wskazał § 4 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Stołecznego Warszawy, powołują się na przekroczenie przez wnioskodawców kryterium dochodowego, bez podania jednak jakichkolwiek bliższych danych w tym zakresie, na których oparł powyższe ustalenia.

Przepis § 4 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. stanowi, że lokale z mieszkaniowego zasobu mogą być wynajmowane osobom:

1) które są bezdomne albo pozostają w trudnych warunkach mieszkaniowych, przy czym za trudne warunki mieszkaniowe uznaje się zamieszkiwanie w lokalu, w którym na osobę przypada nie więcej niż 6 m2 powierzchni mieszkalnej, a także zamieszkiwanie w pomieszczeniach nienadających się na stały pobyt ludzi w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, a nadto

2) w których gospodarstwie domowym średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego nie przekracza minimum dochodowego.

Przez minimum dochodowe w myśl § 1 pkt 26 ww. uchwały należy natomiast rozumieć średni miesięczny dochód, o którym, mowa w pkt 24, na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 6 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o najem lokalu lub datę wystąpienia przez zarząd dzielnicy/burmistrza dzielnicy z żądaniem przedstawienia przez wnioskodawcę aktualnej informacji o dochodach, nieprzekraczający 160 % kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym i 220 % tej kwoty w gospodarstwie jednoosobowym, a także w gospodarstwie osoby samotnie wychowującej dziecko (dzieci), obowiązujący w dniu złożenia wniosku lub w dniu wystąpienia przez zarząd dzielnicy/burmistrza dzielnicy z żądaniem przedstawienia przez wnioskodawcę, aktualnej informacji o dochodach.

W ocenie Sądu Zarząd Dzielnicy [...] w zaskarżonej uchwale nie wykazał, że Z.L. oraz jego żona przekroczyli powyższe minimum dochodowe.

Z.L. z wnioskiem o zawarcie umowy najmu lokalu z mieszkaniowego zasobu [...] W. wystąpił w dniu 8 listopada 2012 r. Do wniosku tego załączył zaś dokumenty informujące o wysokości uzyskiwanych dochodów za okres od maja do października 2012 r.

Zarząd Dzielnicy [...], na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 lutego 2014 r., rozpoznając sprawę ponownie, po prawie dwóch latach od daty złożenia wniosku, zobligowany był zatem zaktualizować posiadane informacje zarówno co do sytuacji mieszkaniowej wnioskodawcy, jak i wysokości uzyskiwanych dochodów.

Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że zgodnie z § 26 ust. 2 Uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. nawet lista osób już zakwalifikowanych do zawarcia umowy najmu podlega weryfikacji co 12 miesięcy, co najmniej w zakresie spełnienia kryterium dochodowego, a w przypadku niespełnienia któregokolwiek z kryteriów dokonuje się skreślenia z listy.

Podjęcie zatem w dniu [...] czerwca 2014 r. przez Zarząd Dzielnicy [...] uchwały o odmowie zakwalifikowania i umieszczenia na liście osób oczekujących na najem lokalu T. i Z.L. w oparciu o posiadane przez organ dane o ich dochodach z 2012 r. nie może być ocenione przez Sąd jako rozpoznanie sprawy z poszanowaniem zasad dobrej praktyki administracyjnej.

Mając powyższe na względzie Sąd uznał, że zaskarżona uchwała wydana została z naruszeniem § 4 uchwały Nr LVIII/1751/2009 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 9 lipca 2009 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Miasta Stołecznego Warszawy oraz art. 153 P.p.s.a., a zatem zachodzą podstawy do stwierdzenia jej nieważności w oparciu o przepis art. 147 § 1 P.p.s.a.

Rozpoznając ponownie sprawę organ, mając na względzie treść art. 153 P.p.s.a., uwzględni wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA w Warszawie z dnia 10 lutego 2014 r., jak również uwagi poczynione powyżej co do konieczności zaktualizowania posiadanych informacji o sytuacji mieszkaniowej wnioskodawcy oraz jego dochodach i dokona ponownej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, mając na względzie przedstawione zastrzeżenia do oceny dotychczas dokonanej.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

W oparciu o art. 152 P.p.s.a. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej uchwały w całości.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.