Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1031/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-12-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art.246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R.K. na decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 14 czerwca 2013 r. Nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania postanawia odmówić wnioskodawcy przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem zawartym w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, uzupełnionym na urzędowym formularzu PPF w dniu 4 września 2013 r. (data stempla pocztowego), R. K. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych.

W złożonym oświadczeniu o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wnioskodawca podał, że prowadzi gospodarstwo domowe z żoną i małoletnim synem, w jego małżeństwie istnieje ustrój rozdzielności majątkowej, jedynym źródłem utrzymania rodziny są dochody osiągane przez wnioskodawcę z tzw. pracy dorywczej w wysokości 2.000 zł, wnioskodawca nie posiada jakiegokolwiek majątku, zaś jego żona jest właścicielką mieszkania, którego zakup sfinansowała kredytem bankowym.

Zarządzeniem z dnia 10 września 2013 r. (doręczonym w dniu 23 września 2013 r.) referendarz sądowy wezwał wnioskodawcę do przedłożenia w terminie 7 dni następujących dokumentów: (1) odpisów wszystkich złożonych przez wnioskodawcę i jego małżonkę zeznań podatkowych za rok 2012 (PIT-28, PIT-36, PIT-36L, PIT-37, PIT-38, PIT-39), a w przypadku ich nieskładania za ww. rok stosownych zaświadczeń w tym przedmiocie z właściwego urzędu skarbowego; (2) wyciągów i wykazów ze wszystkich posiadanych przez małżonków rachunków i lokat, na których gromadzone są środki pieniężne, w tym kont i lokat dewizowych, obrazujących historię (przelewy, wpłaty, wypłaty) i salda tych rachunków w okresie ostatnich trzech miesięcy, bądź też oświadczenia złożonego przez każdego z małżonków o ich nieposiadaniu; (3) dokumentu potwierdzającego wysokość (w kwocie brutto i netto) dochodów wnioskodawcy uzyskiwanych z tzw. prac dorywczych, z których wynikałaby ich średnia miesięczna wysokość w okresie ostatnich trzech miesięcy oraz kwota miesięcznego dochodu uzyskiwana aktualnie; (4) dokumentów potwierdzających okoliczność, że żona wnioskodawcy aktualnie nie prowadzi działalności gospodarczej (zaświadczenie o zawieszeniu działalności); jeżeli nie zawiesiła ona wykonywania działalności gospodarczej – dokumentów księgowych, z których wynikałaby wysokość osiągniętego z tego tytułu dochodu (przychodu) lub poniesionej straty, kosztów uzyskania przychodów w okresie ostatnich trzech miesięcy, a także kopii zgłoszenia NIP-1 z załącznikiem B wraz z ich aktualizacjami, ewidencji środków trwałych, jeżeli jest podatnikiem podatku VAT – deklaracji VAT-7, a także wyciągów z rachunków związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą z okresu ostatnich trzech miesięcy wraz z historią dokonanych na rachunkach operacji (wpłat, wypłat, przelewów) i stanem sald kont; (5) oświadczenia złożonego przez małżonkę w przedmiocie jej majątku, w szczególności posiadanych przez nią nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, wysokości zasobów pieniężnych (oszczędności i papierów wartościowych); (6) oświadczenia złożonego przez każdego z małżonków w przedmiocie posiadanych udziałów tak w spółkach osobowych, jak i kapitałowych, pełnionych funkcji i osiąganych z tego tytułu dochodów; (7) dokumentów obrazujących wysokość poniesionych w okresie ostatnich trzech miesięcy kosztów utrzymania rodziny (opłat za gaz, energię elektryczną, wodę, wywóz nieczystości, telefon, innych); (8) oświadczenia w przedmiocie zarejestrowanych na wnioskodawcę, jego żonę pojazdów mechanicznych (podania ich marki, modelu, roku produkcji oraz aktualnej wartości); (9) dokumentów obrazujących aktualny stan zadłużenia wobec Skarbu Państwa, banków i innych podmiotów wraz z dowodami, z których wynikałaby kwota miesięcznej spłaty posiadanych przez małżonków zobowiązań; (10) dowodów dotyczących egzekucji aktualnie prowadzonej na majątku wnioskodawcy. Wyjaśniono przy tym wnioskodawcy, że niezastosowanie się do treści wezwania będzie skutkować rozpoznaniem wniosku w oparciu o posiadane dokumenty.

Z wymaganych dokumentów wnioskodawca pismem z dnia 28 września 2013 r. przedłożył:

- odpis zeznania podatkowego za 2012 r. (PIT-37) wraz z informacją o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2012 r. (PIT-11), z których wynika, że uzyskał dochód ze stosunku pracy w wysokości 1.698,75 zł;

- dwa wydruki z rachunku bankowego dokumentujące blokadę środków z dnia 16 lipca 2012 r. w związku z zajęciem egzekucyjnym do kwoty 2.484.965,97 zł oraz zadłużenie z tytułu karty kredytowej na dzień 27 marca 2011 r. w kwocie 2.567,77 zł;

- odpisy trzech rachunków do umów zlecenia z dnia 14 czerwca, 1 lipca i 1 sierpnia 2013 r., które wskazują, że dochód wnioskodawcy z ww. tytułu wyniósł każdorazowo 121,05 zł netto (200 zł brutto);

- wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), z którego wynika, że żona wnioskodawcy zawiesiła działalność gospodarczą z dniem 26 czerwca 2013 r.;

- odpis umowy kredytu na cele mieszkaniowe z dnia 23 marca 2009 r., zaciągniętego przez żonę wnioskodawcy oraz jego rodziców w kwocie 330.000 zł;

- kopię faktury VAT za energię elektryczną za okres od maja do października 2013 r. wystawionej na żonę wnioskodawcy;

- odpis decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r., której adresatem jest żona wnioskodawcy;

- odpis umowy majątkowej małżeńskiej z dnia 30 października 2007 r.

W dodatkowo złożonym oświadczeniu R.K. wyjaśnił, że pozostaje z żoną w nieformalnej separacji, małżonkowie prowadzą odrębne gospodarstwo domowe, wnioskodawca partycypuje jedynie w kosztach związanych z eksploatacją mieszkania w części stanowiącej 50% opłat za energię elektryczną oraz opłat odprowadzanych do wspólnoty mieszkaniowej, tj. w łącznej kwocie 580 zł miesięcznie, a także partycypuje w spłacie kredytu mieszkaniowego w części odpowiadającej ¼ raty, dokonuje także spłaty zadłużenia na karcie kredytowej w kwocie od 100 zł do 200 zł miesięcznie. Wskazał, że poza dochodami z tytułu umów zlecenia uzyskuje także dochody z tytułu tzw. prac dorywczych, których wysokości nie jest w stanie udokumentować, gdyż pracę świadczył bez umowy. Oświadczył także, że nie posiada udziałów w spółkach osobowych ani kapitałowych, żadne z małżonków nie posiada pojazdów mechanicznych. Wyjaśnił również, że jego żona nie wyraziła zgody na wykazanie wysokości swoich dochodów oraz odmówiła przedstawienia swoich rachunków bankowych.

Postanowieniem z dnia 23 października 2013 r. referendarz sądowy odmówił przyznania prawa pomocy wobec niewykazania, że uiszczenie przez wnioskodawcę kosztów postępowania spowoduje uszczerbek w zapewnieniu koniecznego utrzymania dla skarżącego i jego rodziny.

W sprzeciwie od tego postanowienia R. K. podkreślił, że nie ma wykształcenia ani wiedzy prawniczej i w przedmiotowej sprawie nie korzysta z pomocy profesjonalnego pełnomocnika, a zatem na miarę swoich możliwości starał się wykazać jak najdokładniej swoją sytuację finansową oraz brak możliwości poniesienia kosztów sądowych bez uszczerbku dla siebie i swojej rodziny, a co zostało odebrane jako tendencyjne unikanie udzielenia odpowiedzi, czy też ukrywanie faktów. Skarżący dodał, iż siedmiodniowy termin do uzupełnienia dokumentacji, obrazującej jego sytuację finansową był za krótki, bowiem w wyznaczonym nie mógł zgromadzić dokumentów, a niektórych nie był w stanie w ogóle zdobyć. Końcowo skarżący zaznaczył, że brak przychylenia się do jego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych będzie skutkować pozbawieniem go prawa do sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje :

Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej jako "p.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym.

Oznacza to, że w razie skutecznego wniesienia sprzeciwu - jak ma to miejsce w niniejszej sprawie - Sąd ponownie i od początku ocenia przesłanki przyznania prawa pomocy na podstawie złożonego przez wnioskodawcę wniosku oraz dokumentów. Nie ocenia zaś samej prawidłowości rozstrzygnięcia wydanego przez referendarza, które w wyniku wniesienia sprzeciwu utraciło swój byt.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należy z jednej strony uwzględnić wysokość kosztów postępowania, jakie strona musi ponieść, a z drugiej jej sytuację finansową, na którą składają się przede wszystkim uzyskiwane przez nią dochody. Zatem zasadniczym kryterium oceny wniosku o przyznanie prawa pomocy jest kryterium majątkowe (por. postanowienie NSA z dnia 17 lutego 2009 r., sygn. akt II OZ 140/09; "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz" T., Woś, H. Knysiak- Molczyk, M. Romańska, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2005 r. s. 631 i n.).

Odnosząc się do pierwszego aspektu, tj. wysokości kosztów postępowania, zauwazyć należy, że na obecnym etapie postępowania sprowadzają się one do obowiązku uiszczenia wpisu od skargi. Stosownie do treści § 2 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) w niniejszej sprawie wpis stały wynosi 200 zł.

Przechodząc do szczegółowej oceny zasadności wniosku, w pierwszej kolejności podkreślić należy, że postanowienie w przedmiocie prawa pomocy winno być wydane po wyjaśnieniu wszystkich okoliczności dotyczących sytuacji finansowej strony występującej z wnioskiem o jego przyznanie, przy czym na gruncie prawa pomocy wyłączona jest zasada oficjalności. Zatem to wnioskodawca powinien przekonać sąd administracyjny o istnieniu przesłanek do przyznania prawa pomocy i odpowiednio uwiarygodnić swoją sytuację majątkową i finansową (por. postanowienie NSA z dnia 31 sierpnia 2011 r., sygn. akt I FZ 213/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższego zdaniem Sądu, wnioskodawca nie wykazał, że z uwagi na sytuację majątkową i rodzinną wymaga, w zakresie prowadzonego sporu sądowego, wsparcia finansowego ze strony Skarbu Państwa.

Jak wynika z oświadczenia R. K. o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, prowadzi on gospodarstwo domowe z żoną i małoletnim synem, między małżonkami istnieje ustrój rozdzielności majątkowej, jedynym źródłem utrzymania rodziny są dochody osiągane przez wnioskodawcę z tzw. pracy dorywczej w wysokości 2.000 zł, wnioskodawca nie posiada jakiegokolwiek majątku, a jego żona jest właścicielką mieszkania, którego zakup sfinansowała kredytem bankowym.

W odpowiedzi na wezwanie w trybie art. 255 p.p.s.a. wnioskodawca przedłożył następujące dokumenty: odpis zeznania podatkowego za 2012 r. (PIT-37) wraz z informacją o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za 2012 r. (PIT-11), z których wynika, że uzyskał dochód ze stosunku pracy w wysokości 1.698,75 zł; dwa wydruki z rachunku bankowego dokumentujące blokadę środków z dnia 16 lipca 2012 r. w związku z zajęciem egzekucyjnym do kwoty 2.484.965,97 zł oraz zadłużenie z tytułu karty kredytowej na dzień 27 marca 2011 r. w kwocie 2.567,77 zł; odpisy trzech rachunków do umów zlecenia z dnia 14 czerwca, 1 lipca i 1 sierpnia 2013 r., które wskazują, że dochód wnioskodawcy z ww. tytułu wyniósł każdorazowo 121,05 zł netto (200 zł brutto); wydruk z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (CEIDG), z którego wynika, że żona wnioskodawcy zawiesiła działalność gospodarczą z dniem 26 czerwca 2013 r.; odpis umowy kredytu na cele mieszkaniowe z dnia 23 marca 2009 r., zaciągniętego przez żonę wnioskodawcy oraz jego rodziców w kwocie 330.000 zł; kopię faktury VAT za energię elektryczną za okres od maja do października 2013 r. wystawionej na żonę wnioskodawcy; odpis decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r., której adresatem jest żona wnioskodawcy; odpis umowy majątkowej małżeńskiej z dnia 30 października 2007 r.

W dodatkowym oświadczeniu skarżący wyjaśnił, że pozostaje z żoną w nieformalnej separacji, małżonkowie prowadzą odrębne gospodarstwo domowe, wnioskodawca partycypuje jedynie w kosztach związanych z eksploatacją mieszkania w części stanowiącej 50% opłat za energię elektryczną oraz opłat odprowadzanych do wspólnoty mieszkaniowej, tj. w łącznej kwocie 580 zł miesięcznie, a także partycypuje w spłacie kredytu mieszkaniowego w części odpowiadającej ¼ raty, dokonuje także spłaty zadłużenia na karcie kredytowej w kwocie od 100 zł do 200 zł miesięcznie. Skarżący wskazał, że poza dochodami z tytułu umów zlecenia uzyskuje także dochody z tytułu tzw. prac dorywczych, których wysokości nie jest w stanie udokumentować, gdyż pracę świadczył bez umowy. Oświadczył także, że nie posiada udziałów w spółkach osobowych ani kapitałowych, żadne z małżonków nie posiada pojazdów mechanicznych. Wyjaśnił również, że jego żona nie wyraziła zgody na wykazanie wysokości swoich dochodów oraz odmówiła przedstawienia swoich rachunków bankowych.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu skarżący nie przedłożył wszystkich wymaganych dokumentów, które pozwoliłyby na dokonanie pełnej i rzetelnej oceny jego sytuacji finansowej. Nadto analiza materiału dowodowego wskazuje, iż wnioskodawca, poprzez wskazanie jedynie okoliczności, jakie przemawiałyby za uznaniem, że znajduje się on w trudnej sytuacji finansowej, która nie pozwala jemu na pokrycie kosztów sądowych, przedstawił swoją sytuację finansową w sposób wybiórczy.

Sąd zwraca uwagę, że we wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych wnioskodawca podał, że prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z żoną i małoletnim synem, trzyosobowa rodzina utrzymuje się wyłącznie z dochodów wnioskodawcy uzyskiwanych przez niego z tzw. prac dorywczych w kwocie 2.000 zł miesięcznie, jego żona nie pracuje, a mieszkanie, w którym małżonkowie wspólnie zamieszkują, stanowi odrębną własność żony wnioskodawcy; jego zakup został sfinansowany kredytem bankowym, a pomiędzy małżonkami istnieje ustrój rozdzielności majątkowej.

Natomiast w oświadczeniu z 28 września 2013 r. wnioskodawca, którego zobowiązano do przedstawienia dokumentów, potwierdzających sytuację finansową żony, wyjaśnił, że istniejący w jego małżeństwie ustrój rozdzielności majątkowej uniemożliwia mu udokumentowanie stanu majątkowego żony. Poza powołaniem się na umowę majątkową małżeńską wskazał, że małżonkowie pozostają w faktycznej separacji, zaś wspólnie zamieszkują wyłącznie ze względu na dziecko, ponosząc przy tym koszty eksploatacji lokalu po połowie. Z tych przyczyn żona wnioskodawcy nie wyraziła zgody na ujawnienie swoich dochodów oraz odmówiła przedstawienia wyciągów z rachunków bankowych. Skarżący w żaden sposób nie odniósł się do kwestii posiadanych przez żonę udziałów w spółkach osobowych, kapitałowych, pełnionych funkcji i osiąganych z tego tytułu dochodów.

W tym miejscu wymaga wyjaśnienia, iż istniejący w małżeństwie skarżącego ustrój rozdzielności majątkowej nie zwalnia go z obowiązku przedłożenia dokumentów i podania informacji dotyczących sytuacji finansowej jego małżonki. Małżonkowie mają względem siebie obowiązek pomocy także w zakresie prowadzenia postępowania sądowego. Zniesienie wspólności ustawowej między małżonkami nie niweczy tego obowiązku. Nieujawnienie sytuacji majątkowej małżonka nie pozwala na ocenę rzeczywistej sytuacji materialnej wnioskodawcy pod kątem spełnienia przesłanek do przyznania prawa pomocy (por. postanowienia NSA z dnia 23 marca 2011 r., sygn. akt II FZ 113/11 oraz II FZ 111/11, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z powyższym za niewiarygodną uznać należy okoliczność, że małżonkowie jedynie razem zamieszkują i nie prowadzą wspólnego gospodarstwa domowego. Za taką oceną w szczególności przemawia fakt, że jak, wyjaśnił wnioskodawca, partycypuje w spłacie kredytu mieszkaniowego, pomimo że nie jest stroną umowy kredytu, gdyż kredytu udzielono żonie wnioskodawcy oraz jego rodzicom.

Co ważne, wnioskodawca nie jest również współwłaścicielem mieszkania, którego zakup sfinansowany został środkami z tego kredytu. Skoro zatem mieszkanie stanowi odrębną własność żony wnioskodawcy, on sam nie posiada żadnych zobowiązań kredytowych związanych z jego zakupem i - jak twierdzi - małżonkowie wspólnie zamieszkują jedynie dla dobra małoletniego dziecka, to niezrozumiałe jest dlaczego, w sytuacji kiedy jego dochody rzekomo są niewielkie, partycypuje w spłacie kredytu mieszkaniowego zaciągniętego przez jego żonę. Zauważyć przy tym należy, że mimo istniejącego w małżeństwie wnioskodawcy ustroju rozdzielności majątkowej, skarżący nadesłał jednak odpis umowy kredytowej, której nie jest stroną oraz odpis decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2013 r., której adresatem jest jego żona.

W ocenie Sądu, powoływana przez wnioskodawcę instytucja faktycznej separacji zgodnie z polskim prawem nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

Uzasadnione wątpliwości istnieją również w zakresie dochodów małżonków. Z treści wniosku złożonego na formularzu PPF wynika, że aktualnie wnioskodawca jest jedynym żywicielem rodziny, gdyż jego żona zawiesiła prowadzoną działalność gospodarczą, co zostało udokumentowane i nie pracuje, a małżonkowie nie korzystają z żadnej pomocy. Odpowiadając natomiast na wezwanie w trybie art. 255 p.p.s.a., wnioskodawca podał, że "żona nie zgodziła się na wykazanie dochodów oraz okazanie rachunków bankowych". Zważywszy, że małżonkowie nie posiadają zaległości w bieżących opłatach związanych z eksploatacją mieszkania, które wynoszą 1.160 zł miesięcznie, nie korzystają z pomocy finansowej czy to od członków rodziny, czy też instytucji państwowych oraz żona wnioskodawcy terminowo dokonuje spłat rat kredytowych, to nasuwa się wniosek, że małżonka skarżącego osiąga jednak dochody i posiada środki pieniężne w wysokości, która mogłaby przeczyć twierdzeniom wnioskodawcy o trudnej sytuacji finansowej małżonków.

Sąd zauważa również rozbieżności w kwestii deklarowanych dochodów przez wnioskodawcę. Skarżący udokumentował bowiem dochody z tytułu umów zlecenia, które wynoszą 121,05 zł netto miesięcznie. Jednocześnie nie przedstawił żadnych dowodów, które potwierdzałyby wysokość dochodów w kwocie zadeklarowanej we wniosku. W świetle powyższych ustaleń, brak jest podstaw do uznania, że jego dochody z tzw. szarej strefy wynoszą 2.000 zł miesięcznie.

Wprawdzie wnioskodawca przedłożył wydruk z rachunku bankowego o numerze [...], który od 16 lipca 2012 r. podlega zajęciu do kwoty 2.484.965,97 zł, lecz dokument ten nie spełnia wymogów określonych w zarządzeniu z dnia 10 września 2013 r. wydanym w trybie art. 255 p.p.s.a. Przede wszystkim nie wynika z niego, kto jest posiadaczem rachunku, a także nie zawiera on historii wszystkich operacji we wskazanym w zarządzeniu okresie.

W okolicznościach niniejszej sprawy wnioskodawca nie udokumentował również wydatków, które ponosi w związku z eksploatacją mieszkania, a które wynoszą 580 zł miesięcznie. Przedstawił jedynie fakturę za energię elektryczną oraz decyzję ustalającą wysokość podatku od nieruchomości; przypadająca na wnioskodawcę z tego tytułu kwota kosztów wynosi 83,41 zł miesięcznie.

Zdaniem Sądu, powyższe okoliczności nie dają podstaw do dokonania pełnej oceny aktualnego stanu majątkowego i możliwości płatniczych wnioskodawcy. Zważyć należy, iż dysponowanie dokumentami, do których przedłożenia został zobowiązany skarżący, jest niezbędne do prawidłowej oceny jego sytuacji majątkowej, dającej możliwość stwierdzenia, czy w istocie uzasadnia ona przyznanie prawa pomocy.

Z uwagi na uchylenie się od przedłożenia kompletnej dokumentacji, pozwalającej ocenić zasadność wniosku nie można przyjąć, że wnioskodawca dokonał wszelkich starań, aby w sposób zupełny zobrazować swoją sytuację finansową. Sąd natomiast nie jest zobowiązany do prowadzenia z urzędu dochodzenia, kiedy dokładne dane umożliwiające pełną ocenę stanu majątkowego oraz możliwości płatniczych wnioskodawcy nie są znane wobec uchylania się wnioskodawcy od złożenia stosownych dokumentów w tym przedmiocie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się, że podmiot ubiegający się o przyznanie prawa pomocy, który nie przedstawia żądanych wyjaśnień, musi liczyć się z negatywnymi konsekwencjami wynikającymi z jego bierności. Sąd jest wówczas zmuszony do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o niekompletny materiał dowodowy przedłożony przez stronę, który może okazać się niewystarczający dla wykazania istnienia przesłanek przyznania prawa pomocy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II FZ 109/13, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Końcowo, odnosząc do argumentacji skarżącego dotyczącej zbyt krótkiego czasu wyznaczonego do przedłożenia dokumentacji obrazującej jego sytuację finansową, wypada zauważyć, że w niniejszej sprawie skarżący nie wnosił o przedłużenie terminu do przedłożenia ww. dokumentacji, a składając sprzeciw nie uzupełnił braków w tym zakresie.

W tych okolicznościach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.