Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1063/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 15 ust 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art 7, 8,9, 10,11
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Alina Balicka (spr.), sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, Protokolant ref. staż. Paweł Smulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi P. J na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Sądu decyzją z [...] stycznia 2015 r. nr [...], Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania P. J. i W. J. od decyzji z [...] listopada 2014 r. znak: [...] Prezydenta Miasta W. w przedmiocie wymeldowaniu z pobytu stałego P. J. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie sprawy.

W. J., współwłaścicielka lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. zwróciła się do Prezydenta Miasta W. z wnioskiem o wymeldowania P. J. z pobytu stałego z powyższego lokalu. We wniosku wskazała, że jej syn P. J. od 1 stycznia 2001 r. nie zamieszkuje w miejscu pobytu stałego. Zamieszkuje on z żoną i dziećmi w innym lokalu na terenie Dzielnicy [...] w W. Składając wyjaśnienia dodała, że syn opuszczając lokal zabrał wszystkie swoje rzeczy, a do lokalu przychodzi z żoną i dziećmi w odwiedziny do niej i do ojca (najczęściej w święta).

W toku postępowania Prezydent Miasta przesłuchał W. J. - współwłaściciela lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., który wyjaśnił, że P. J. nie zamieszkuje w lokalu, ale przychodzi z dziećmi w odwiedziny i czasami nocuje. Uważa, że syn powinien zachować zameldowanie w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., ponieważ z tego adresu odbiera korespondencje.

P. J. potwierdził, że nie zamieszkuje na stałe w ww. lokalu. Przebywa w nim, około 2 razy w tygodniu, podczas odwiedzin ojca, a czasami nocuje. W lokalu ma niewiele rzeczy osobistych. Jego własnością w tym lokalu jest całkowicie wymieniona instalacja elektryczna. P. J. dodał, że dobrowolnie nie dokona wymeldowania z miejsca pobytu stałego, ponieważ pod tym adresem ma zarejestrowana firmę, a także z tego adresu odbiera korespondencję.

Fakt nie zamieszkiwania P. J. w lokalu potwierdzili przesłuchani w charakterze świadków tj. M. P. i B. F.

Prezydent Miasta W. decyzją z [...] listopada 2014 r. orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego P. J. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

Organ wskazał, że materiał dowodowy wskazuje bezspornie, że P. J. nie zamieszkuje w lokalu nr [...] przy ul. [...] w W. i lokal ten nie stanowi jego miejsca pobytu stałego. Stąd utrzymywanie zameldowania P. J., pod adresem zameldowania mimo, że pod nim nie zamieszkuje, prowadzi do fikcji meldunkowej. Taka sytuacja jest sprzeczna z celem ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta W. wniósł P. J.

Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania decyzją z [...] stycznia 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy zebrany w sprawie materiał dowodowy uznał za wystarczający do wydania rozstrzygnięcia i stwierdził, że lokal nr [...] przy ul. [...] w W. nie jest dla P. J. miejscem pobytu stałego. W ocenie Wojewody [...] wyjaśnienia stron i zeznania świadków są spójne i nie wykluczają się, a nadto dają podstawę do stwierdzenia, że P. J. dobrowolnie i trwale opuścił miejsce zameldowania na pobyt stały.

Bez znaczenia dla sprawy organ uznał natomiast okoliczność odwiedzin ojca zamieszkującego w lokalu. Zdaniem organu sporadyczne przebywanie w mieszkaniu nie może być podstawą do uznania, że dana osoba przebywa tam z zamiarem stałego pobytu.

Analogicznie organ ocenił fakt posiadania przez P. J. w lokalu części rzeczy osobistych. Organ stanął na stanowisku, że okoliczność ta nie świadczy o skoncentrowaniu spraw życiowych w tym miejscu i nie wiąże się z faktycznym trwałym przebywaniem właściciela tych rzeczy w miejscu stałego zameldowania. P. J. wskazał bowiem, że od 6 lat nie mieszka w miejscu pobytu stałego.

Natomiast odnosząc się do konfliktu P. J. z W. J. organ wyjaśnił, że przepisy meldunkowe abstrahują od oceny motywacji podjętych kroków, kładąc nacisk na trwałość podjętego postanowienia i dobrowolność opuszczenia lokalu. Ewentualne problemy występujące w pożyciu rodzinnym i ich skutki poddawane są ocenie innych norm prawnych niż meldunkowe.

W odniesieniu do zarzutów odwołania w zakresie naruszenia zasad ogólnych postępowania administracyjnego Wojewoda [...] stwierdził, że nie znajdują one potwierdzenia w aktach sprawy. Strony postępowania miały zapewnioną możliwość czynnego uczestnictwa w postępowaniu. Brak jest podstaw do przyjęcia, że naruszone zostały w toku postępowania zasady praworządności oraz, że niedostatecznie wyjaśniono istotne dla sprawy okoliczności. Analiza akt sprawy wykazała również, że strony postępowania były prawidłowo informowane o okolicznościach faktycznych i prawnych rozstrzygnięcia.

Skargę na decyzję z [...] stycznia 2015 r. Wojewody [...] wywiódł P. J.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a., art. 10 k.p.a. i art. 11 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie w wyniku czego nie wyjaśniono stronie - w sposób nie budzący wątpliwości - przesłanek jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji. Skarżący podniósł, że zasady wyrażone w powołanych przepisach zostały zlekceważone przez organy administracji orzekające w sprawie.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów procesu według norm obowiązujących.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej również "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, a więc kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Uwzględnienie przez Sąd skargi na orzeczenie organu administracji publicznej jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Mając na uwadze powyższe kryteria Sąd stwierdził, że decyzja z [...] stycznia 2015 r. Wojewody [...] oraz poprzedzająca go decyzja z [...] listopada 2015 r. Prezydenta Miasta W. w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego P. J. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W., nie naruszają prawa.

Kwestię wymeldowania uregulowano w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zgodnie z którym organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 3 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Pobytem stałem w świetle art. 6 ust. 1 tej ustawy jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania.

W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalony jest pogląd, w świetle którego - miejsce stałego pobytu danej osoby to miejsce, w którym osoba ta stale realizuje swoje podstawowe funkcje życiowe, a w szczególności mieszka, nocuje, spożywa posiłki, wypoczywa, przechowuje swoje rzeczy niezbędne do codziennego funkcjonowania (odzież, żywność, meble), przyjmując wizyty członków rodziny lub znajomych, utrzymuje chociażby okazjonalne kontakty z sąsiadami, przyjmuje i nadaje korespondencję (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 6 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Gd 281/07; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 marca 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 600/07, wskazane orzeczenia i orzeczenia powołane poniżej dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Decyzja o wymeldowaniu osoby jest uzasadniona w przypadku, gdy osoba ta opuściła w sposób trwały i dobrowolny miejsce stałego pobytu. Zatem organ przed wydaniem decyzji w przedmiocie wymeldowania winien zbadać czy dana osoba opuściła lokal, czy też w lokalu tym przebywa. Organ prowadząc postępowanie podejmuje zatem wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), wyczerpująco zbiera i rozpatruje materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.), a następnie dokonuje oceny całokształtu materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.). Wydając rozstrzygnięcie organ sporządza uzasadnienie, zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a., w którym ma wskazać fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których pozostałym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Prawidłowo sporządzone uzasadnienie służy realizacji zasady postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prowadzenia postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.) oraz zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd uznał, że ustalenia poczynione przez organy administracji orzekające w sprawie uzasadniają przyjęcie, że zaistniały podstawy do wymeldowania P. J. z lokalu nr [...] przy ul. [...] w W.

W ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące uchybień proceduralnych, jakich miały się dopuścić organy administracji orzekające w sprawie nie mogą odnieść zamierzonego skutku. Skarżący wskazał na naruszenie art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 9 k.p.a. i art. 10 k.p.a., ale w uzasadnieniu skargi swoje stanowisko ograniczył do zacytowania tych przepisów prawa. Skarżący nie sprecyzował, na czym konkretnie polegały naruszenia powyższych przepisów przez organy administracji, w szczególności jakie wątpliwości rodzą się po stronie skarżącego. Tym samym nie sposób wywieść czy uchybienie tych przepisów miało rzeczywiście miejsce, a jeśli tak, to jaki jest związek przyczynowy pomiędzy uchybieniami a wynikiem sprawy. Przypomnieć należy, że Sąd uwzględnia skargę na decyzję i uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.).

Ponadto Sąd badając skargę, nie będąc związany jej zarzutami, nie dopatrzył się uchybień, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi.

W ocenie Sądu organ pierwszej instancji w toku postępowania podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i załatwienia sprawy. Zgodnie z art. 7 k.p.a. przeprowadził postępowanie wyjaśniające, w tym przeprowadził dowód z dokumentów na okoliczność ustalenia kręgu stron postępowania, a także dowód z przesłuchań świadków oraz stron postępowania na okoliczność zamieszkiwania skarżącego w lokalu. Skarżący był informowany przez organ o przeprowadzonych czynnościach dowodowych, a także miał zapewniony czynny udział w postępowaniu w każdym stadium postępowania. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby skarżący z tego uprawnienia skorzystał, zwłaszcza aby zgłaszał jakiekolwiek żądania, wnioski dowodowe które służyłyby wyjaśnieniu sprawy. Nie wynika również, aby skarżący wypowiedział się co do zebranych dowodów i materiałów.

Zebrany materiał dowodowy w sprawie – zdaniem Sądu – nie budzi wątpliwości. Jednoznacznie wskazuje, że skarżący nie zamieszkuje w lokalu. Potwierdzają to zarówno wyjaśnienia wnioskodawczyni, zeznania świadków, jak również twierdzenia samego skarżącego, który przyznał w toku postępowania administracyjnego, że od około 6 lat nie zamieszkuje na stałe w lokalu. Stąd stwierdzić należy, że organ podjął wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, wyczerpująco rozpatrzył materiał dowodowy i prawidłowo go ocenił (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.). Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie zostało sporządzone zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Organ wskazał fakty, które uznały za udowodnione, dowody, na których się oparł, oraz przyczyny, z powodu których pozostałym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Nie budzi wątpliwości również fakt, że skarżący w sposób dobrowolny i trwały opuścił miejsce pobytu stałego. Zatem w sposób zgodny z prawem Prezydent Miasta W.ocenił, że została spełniona przesłanka z art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Analiza zarzutów odwołania oraz materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie uprawniały Wojewody [...] do zmiany czy uchylenia rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku.