Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2287/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 77
journal: Dz.U. 1999 nr 43 poz 430
law: Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.
article: art. 29
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi T. I. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny skargę oddala


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. znak [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, na podstawie art. art. 29 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 260) oraz art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267), po rozpoznaniu wniosku z dnia 22 maja 2013 r. T. I. (zam. ul. [...]) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], wydaną z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad przez Zastępcę Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w m. [...] – uchylił decyzję organu pierwszej instancji i odmówił wydania zezwolenia na przebudowę zjazdu indywidualnego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w m. [...]na zjazd publiczny.

Postępowanie w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

Wniosek T. I. z dnia 25 lutego 2013 r., uzupełniony pismem z dnia 18 kwietnia 2013 r. (data wpływu), zawierał żądanie wydania zgody na wykonanie zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...] do działki nr [...] położonej w m. [...]w miejscu istniejącego zjazdu indywidualnego zlokalizowanego w km 27+210. Po rozpatrzeniu tego wniosku Zastępca Dyrektora Oddziału w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, działając z upoważnienia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], którą odmówił wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu publicznego z drogi krajowej nr [...]do działki nr [...] położonej w m. [...]. Decyzję tę zaskarżyła ww. strona, która w trybie art. 127 § 3 k.p.a. złożyła wniosek z dnia 22 maja 2013 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy, uzupełniając go pismem procesowym z dnia 23 maja 2013 r.

W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zapadła opisana na wstępie zaskarżona decyzja.

W jej uzasadnieniu organ wskazał, że nie ulega wątpliwości, że rzeczywistą wolą strony było uzyskanie zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego do tej nieruchomości, który jest zlokalizowany w km 27+210, na zjazd publiczny, o czym świadczy nie tylko treść ww. wniosku, ale również wniosku z dnia 22 maja 2013 r. ponowne rozpatrzenie sprawy. Zaskarżona decyzja z dnia [...] kwietnia 2013 r. nie precyzowała prawidłowo żądania strony, dlatego też należało ją uchylić i orzec w zakresie zgodnym z faktycznym przedmiotem żądania strony.

Organ wskazał, że zarządzeniem Nr [...] Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] grudnia 2008 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych (z późniejszymi zmianami) została ustalona klasa G (droga główna) drogi krajowej nr [...].

§ 77 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zmianami) stanowi, że: "Zjazd z drogi powinien być zaprojektowany i wybudowany w sposób odpowiadający wymaganiom wynikającym z jego usytuowania i przeznaczenia, a w szczególności powinien być dostosowany do wymagań bezpieczeństwa ruchu na drodze, wymiarów gabarytowych pojazdów, dla których jest przeznaczony, oraz do wymagań ruchu pieszych", a § 78 ust. 1 że: "Zjazd publiczny powinien być usytuowany zgodnie z wymaganiami określonymi w § 113 ust. 7". Przepis ten zabrania sytuowania zjazdów publicznych w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, np. w obszarze oddziaływania skrzyżowania (pkt 1) i w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę (pkt 2). Obszar oddziaływania skrzyżowania obejmuje obszar (obręb) skrzyżowania (wspólna część przecinających się lub łączących się dróg oraz odcinki tych dróg, na których występują poszerzenia jezdni spowodowane dodatkowymi pasami ruchu i/lub wyspami kanalizującymi, a w przypadku braku poszerzenia - na odcinku obejmującym minimalne długości akumulacji i zwalniania), i dodatkowo odcinki, na których występuje w ruchu pojazdów opóźnianie lub przyspieszanie związane z dojazdem do skrzyżowania lub jego opuszczaniem (wyjazdem), jeżeli manewry te nie mogą być wykonane w obrębie skrzyżowania.

Organ podkreślił, że z akt sprawy wynika, iż przedmiotowy zjazd publiczny, który powstałby w wyniku przebudowy istniejącego zjazdu indywidualnego, byłby zlokalizowany nie tylko w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) z ul. [...], ale wręcz w obszarze (obrębie) tego skrzyżowania, o czym świadczy poszerzenie jezdni drogi krajowej spowodowane wyspą kanalizującą ruch, a także w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę krajową nr [...].

Zgodnie z ust. 5 załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia przy wjeżdżaniu na drogę ze zjazdu w odległości nie mniejszej niż 3,0 m od krawędzi jezdni powinna być zapewniona widoczność drogi z pierwszeństwem przejazdu, co najmniej na odległość widoczności L2 określoną w tabeli, którą zawiera ten ustęp. Dla prędkości miarodajnej Vm= 50 km/h, określonej zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 3 omawianego rozporządzenia, widoczność drogi z pierwszeństwem przejazdu powinna być zapewniona na odległość widoczności L2 = 70 m, tymczasem widoczność ta w kierunku północno-zachodnim jest zapewniona na odległość tylko 40 m, ponieważ na dalszą odległość skutecznie ogranicza ją przyuliczna zabudowa. Powyższe ustalenie, że zamierzony zjazd publiczny byłby usytuowany w obszarze oddziaływania skrzyżowania oraz w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę, a zatem w miejscach zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego, gdzie sytuowanie zjazdów publicznych jest zabronione, zarządca drogi miał nie tylko prawo, lecz obowiązek podjęcia decyzji odmawiającej wydania zezwolenia na przebudowę istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny. Organ nie miał natomiast obowiązku badania stopnia tego zagrożenia, które spowodowane jest zlokalizowaniem zjazdu w takim właśnie miejscu, ponieważ obszar oddziaływania skrzyżowania i miejsce, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę, zalicza się do miejsc określonych w § 113 ust. 7 ww. rozporządzenia, gdzie zdaniem prawodawcy zawsze (ex definitione) występuje sytuacja zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 836/06, lub wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 226/11).

Podjęcie rozstrzygnięcia pozytywnego przez organ oznaczałoby naruszenie przepisu §113 ust. 7 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia, o którym mowa wyżej, powodujące zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, co należy uznać za niedopuszczalne, zgodnie bowiem z poglądem utrwalonym w orzecznictwie sądów administracyjnych naczelną zasadą, jaką powinien kierować się zarządca drogi przy wydawaniu decyzji w sprawie lokalizacji zjazdu, jest zasada bezpieczeństwa ruchu drogowego, która może ograniczać uprawnienia właściciela nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności i która obowiązuje także przy wydawaniu decyzji w sprawie przebudowy zjazdu. Potwierdzeniem słuszności stanowiska organu jest wyrok z dnia 15 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA 132/99 (niepubl.), w którym Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął: "wykonanie spornego zjazdu stanowiłoby zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego, co jest wystarczającą przesłanką do uznania, że interes społeczny nie zezwalał na uwzględnienie wniosku skarżących".

Ponadto organ zauważył, że omawiane przepisy ww. rozporządzenia, do których odsyła art. 29 ust. 4 cytowanej na wstępie ustawy o drogach publicznych, nie pozostawiają żadnych wątpliwości co do tego, że w sprawach lokalizacji zjazdu publicznego uznanie administracyjne zostało wyłączone w sytuacjach, gdy zjazd z drogi miałby zostać urządzony w miejscu zagrażającym bezpieczeństwu ruchu drogowego. W takich sytuacjach prymat zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym nad słusznym interesem wnioskodawcy jest powszechnie przyjmowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 1068/10, LEX nr 863287; z dnia 13 lipca 2010 r., sygn. akt I OSK 1243/09, LEX nr 594986; z dnia 11 lipca 2007 r., sygn. akt I OSK 1148/06, LEX nr 382712).

Kierując się powyższymi ustaleniami i wyważając słuszny interes w sprawie, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad dał pierwszeństwo ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest bezpieczeństwo ruchu drogowego, nad interesem indywidualnym, zwłaszcza że średni dobowy ruch na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] jest bardzo duży (17429 poj./dobę - dane z "Generalnego pomiaru ruchu na drogach krajowych w 2010 roku"), a jest oczywiste i logiczne, że im większy ruch na drodze, tym ograniczenie jego płynności i prawdopodobieństwo wystąpienia wypadku lub kolizji przy skręcaniu pojazdów z drogi na zjazd i ze zjazdu na drogę, w szczególności w przypadku zjazdu publicznego, jest większe.

Odnosząc się do zarzutów i argumentów wysuniętych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyjaśnił, że zarzut strony, że skoro pismem z dnia 11 kwietnia 2002 r., nr [...], Oddział w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad uzgodnił bez uwag projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] w [...], to obecnie nie powinien zgłaszać zastrzeżeń co do wykonania przedmiotowego zjazdu, nie jest trafny, ponieważ opinia ta dotyczyła jedynie obsługi komunikacyjnej dużych obszarów przyległych do drogi krajowej nr [...] (ul. [...]), a nie konkretnych działek, o czym zarządca drogi rozstrzyga dopiero w decyzji administracyjnej. Podkreślił, że wadę uzasadnienia decyzji z dnia [...] kwietnia 2013 r., polegającą na niewyjaśnieniu, dlaczego usytuowanie przedmiotowego zjazdu naruszałoby przepis § 113 ust. 7 pkt 2 ww. rozporządzenia, organ usunął w toku niniejszego postępowania prowadzonego w trybie art. 127 § 3 k.p.a. Okoliczności faktyczne, że ul. [...] jest drogą jednokierunkową, na której natężenie ruchu drogowego jest niewielkie, oraz że na rozpatrywanym odcinku drogi krajowej nr [...] obowiązuje ograniczenie prędkości pojazdów do 40 km/h, są obojętne dla niniejszej sprawy.

Do faktów prawotwórczych, które determinują wynik sprawy, należy natomiast zaliczyć ustalenia, że zamierzony zjazd byłby usytuowany w obszarze (obrębie) skrzyżowania, a nie w jego pobliżu - jak podała strona, oraz w miejscu, w którym nie jest zapewniona wymagana widoczność wjazdu na drogę. Twierdzeniu strony, że istniejący zjazd do działki nr [...] w km 27+210 jest zjazdem publicznym, a nie indywidualnym, organ odmówił wiarygodności, ponieważ w Banku Danych Drogowych, który prowadzi Rejon w [...], zjazd ten jest zewidencjonowany jako zjazd indywidualny, a podjęcie prowadzenia działalności gospodarczej w obiekcie, do którego był wcześniej zapewniony zjazd indywidualny, nie oznacza automatycznie zmiany charakteru tego zjazdu na publiczny; niezbędne jest w tej sytuacji uzyskanie zezwolenia zarządcy drogi na przebudowę zjazdu.

Zarzut, że w niniejszej sprawie została naruszona konstytucyjna zasada równości obywateli wobec prawa, ponieważ "(...) cały obszar wzdłuż ulicy [...], na którym położona jest między innymi przedmiotowa działka, jest wykorzystywany dla celów usługowo-mieszkaniowych", a "Sąsiadujące nieruchomości posiadają zjazdy publiczne, umożliwiające prowadzenie działalności usługowej", jest sformułowany zbyt ogólnikowo, żeby organ mógł się precyzyjnie do niego odnieść, niemniej jednak należy wyjaśnić, że zjazdy, na które strona się powołuje, pochodzą sprzed wielu lat, kiedy natężenie ruchu na drodze było znacznie mniejsze niż obecnie, a ich lokalizacja nie stwarzała zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

W świetle powyższych wyjaśnień, organ uznał, że zarzut naruszenia art. 29 ust. 1 i ust. 4 cytowanej na wstępie ustawy o drogach publicznych, art. 7 k.p.a. i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zmianami) należy uznać za nieuprawniony.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł T. I..

Skarżący podniósł, że organ dokonał nieprecyzyjnej, uznaniowej i niekorzystnej dla skarżącego interpretacji jego żądania zawartego we wniosku z dnia 25 lutego 2013 r. Wskazał, że we wniosku nie występował o wydanie zezwolenia na przebudowę zjazdu, tylko o pozytywne uzgodnienie takiego zamierzenia inwestycyjnego, zatem decyzja dotknięta jest kwalifikowaną wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a., - została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Ponadto wskazał, że zaskarżona decyzja jest sprzeczna z uzgodnieniem z 2002 r., tym samym jest także wadliwa w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 7 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, zaskarżona decyzja odpowiada przepisom prawa.

Postępowanie administracyjne w sprawie lokalizacji zjazdu wszczynane jest na wniosek inwestora i toczy się ono w trybie art. 29 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, który stanowi, że budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu.

Przepisy powyższej ustawy nie określają wprost przesłanek wyrażenia zgody na wykonanie zjazdu w określonym miejscu lub jego przebudowę. Jednakże w art. 29 ust. 4 ustawodawca wskazał, że zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na lokalizację zjazdu lub jego przebudowę że względu na wymogi wynikające z warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne. Wymogi te określone zostały w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie. Z powołanego przepisu wynika, że organ administracyjny, wydając decyzję w sprawie zezwolenia na lokalizację zjazdu indywidualnego lub jego przebudowę, kieruje się przede wszystkim względami bezpieczeństwa w ruchu drogowym, a ponadto kryteriami wyznaczonymi przez ww. rozporządzenie.

Charakter przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych wskazuje na to, że ewentualne wyrażenie zgody bądź jej odmowa następuje w formie decyzji administracyjnej, w ramach tzw. uznania administracyjnego, co oznacza, że organ ma możliwość wyboru treści rozstrzygnięcia, jednak wybór ten powinien wynikać z wszechstronnego i obiektywnego rozważenia okoliczności faktycznych sprawy (por. wyroki Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie: z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 428/05, publ. LexPolonica nr 1878062 oraz z dnia 7 marca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2235/06, publ. LEX nr 329687).

Wskazać również należy, że jak każde inne rozstrzygnięcie również i to powinno zapaść po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego z zachowaniem wszystkich reguł określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego, m.in. w zgodzie z określoną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej. Zgodnie z nią organy administracji publicznej podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ ma zatem obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny zgodny z rzeczywistością (art. 77 k.p.a.), a samo postępowanie administracyjne prowadzić tak by pogłębiać zaufanie obywateli do organów praworządnego państwa (art. 8 k.p.a.). W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 75 §1 k.p.a.), a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić (art. 107 § 3 k.p.a.) w sposób wymagany przez przepisy prawa.

Sąd stwierdza - kontrola zaskarżonej decyzji prowadzi do wniosku, że wydana została w postępowaniu, które przeprowadzone zostało z poszanowaniem wyżej wskazanych zasad procesowych, w oparciu o prawidłowo powołane i omówione przepisy prawa materialnego, które zastosowano przy zbadaniu zindywidualizowanych okolicznościach niniejszej sprawy.

Zarządca drogi może, ale nie musi wyrazić zgody na lokalizację zjazdu, jednakże uznania nie można utożsamiać z dowolnością. Uznanie administracyjne nie pozwala organowi na dowolność w załatwieniu sprawy, ale także nie nakazuje mu spełnienia każdego żądania obywatela wbrew obowiązującym przepisom (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2000 r., sygn. akt I SA 945/00). Organ, działając w warunkach uznania administracyjnego, nie przekroczył jego granic wobec prawidłowo zastosowanych przepisów prawa i wyczerpującej argumentacji podjętego rozstrzygnięcia.

W niniejszej sprawie organ prawidłowo ocenił, że zaistniały przesłanki do odmowy wydania zezwolenia na lokalizację przedmiotowego zjazdu publicznego. Lokalizacja zjazdu musi spełniać rygory przewidziane w przepisach prawa powszechnie obowiązującego oraz nie może zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego, a ponadto nie może naruszać wymogów związanych z klasą drogi.

Wskazać należy na pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażony w wyroku z dnia 31 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 808/10, a który w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, że uwarunkowania dotyczące bezpieczeństwa ruchu drogowego nie są pojęciem abstrakcyjnym, ale mają bezpośrednie przełożenie na ochronę takich wartości jak zdrowie i życie ludzkie, które są podobnie jak prawo własności również wartościami chronionymi konstytucyjnie. Ponadto zasada bezpieczeństwa w ruchu drogowym jest podstawowym kryterium wyrażania zgody na lokalizację zjazdów z dróg publicznych. Zasada ta może ograniczać uprawnienia właścicieli nieruchomości w swobodnym korzystaniu ze swojej własności. Prawo własności może doznawać szeregu ograniczeń, jeżeli wynikają one z przepisów prawa, w tym także niewątpliwie z przepisu art. 29 ust. 4 ustawy o drogach publicznych (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 1999 r. sygn. akt II SA 188/99).

Należy zauważyć, że wnioskowany zjazd publiczny byłby zlokalizowany nie tylko w obszarze oddziaływania skrzyżowania drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) z ul. [...], ale wręcz w obszarze (obrębie) tego skrzyżowania. Dodatkowo, nie gwarantowałby przewidzianych przepisami prawa koniecznych warunków widoczności.

Wskazać należy, że zarządca drogi, rozpoznając przedmiotowy wniosek, nie był związany zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W tym zakresie Sąd podzielił pogląd prezentowany w doktrynie, iż związanie zarządcy drogi treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego co do obsługi komunikacyjnej określonych terenów, w tym możliwości lokalizacji zjazdów z drogi publicznej, skutkowałoby bezprzedmiotowością regulacji art. 29 ustawy o drogach publicznych i wydawanych na podstawie tych przepisów decyzji administracyjnych. Sytuacja ta oznaczałaby niedopuszczalne i bezpodstawne przesunięcie ustawowych kompetencji w zakresie rozstrzygania tej kategorii spraw z zarządcy drogi na radę gminy, jako organ właściwy do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Konkludując, lokalizacja wnioskowanego zjazdu, który generowałby dodatkowe punkty kolizji stanowiące potencjalne źródło zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego i ograniczenia jego płynności na drodze krajowej, jest niedopuszczalna.

W świetle ustalonego stanu faktycznego i prawnego sprawy, zgodnie z art. 7 k.p.a. wyważając słuszny interes w sprawie, organ prawidłowo przyznał prymat ważnemu interesowi społecznemu, którego wyznacznikiem jest konieczność przestrzegania obowiązujących przepisów prawa, mających na celu ochronę bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji, w trybie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. 2012r., poz. 270 ze zm.).