Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1202/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6539 Inne o symbolu podstawowym 653
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c), art. 200, art. 205 § 2, art. 223 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 2 ust. 4a, art. 26a usr. 1 a1 pkt 3, ust. 1a2, art. 26a ust. 4
journal: Dz.U. 2018 poz 511
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 § 1, art. 107 § 1 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu na decyzję Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych 1. uchyla decyzję w zaskarżonej części, tj. w zakresie dotyczącym okresu sprawozdawczego: styczeń 2016 r.; 2. nakazuje ściągnąć od [...] Sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 347 zł (trzysta czterdzieści siedem złotych) tytułem części nieuiszczonego wpisu sądowego; 3. zasądza od Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych na rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą we Wrocławiu kwotę 7417 zł (siedem tysięcy czterysta siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez [...] sp. z o.o. w [...] (dalej: skarżąca, strona lub spółka) jest decyzja Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (dalej: Prezes PFRON lub organ) z [...] kwietnia 2019 r. nr [...] L.dz. [...] uchylająca w części dotyczącej okresów sprawozdawczych: kwiecień 2013 r., maja 2013 r., kwiecień 2015 r., grudzień 2015 r. własną decyzję z [...] czerwca 2018 r. nr [...], L.dz.[...] i umarzająca postępowanie w tej części oraz utrzymująca w mocy ww. decyzję w zakresie dotyczącym nakazania stronie zwrotu w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji środków PFRON przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiąc styczeń 2016 r. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu 28 czerwca 2016 r. organ uzyskał informacje z Kompleksowego Systemu Informatycznego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS), że [...] spółka z ograniczona odpowiedzialnością (obecnie: [...] spółka z o.o.) za okresy rozliczeniowe: maj, czerwiec 2013 r., maj 2015 r., styczeń, luty 2016 r. nie opłaciła należności składkowych w terminie wynikającym z art. 47 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 300 ze zm., dalej: usus).

Pismem z 15 lipca 2016 r. organ zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu środków PFRON wypłaconych stronie tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za okresy sprawozdawcze: kwiecień 2013 r., maja 2013 r., kwiecień 2015 r., grudzień 2015 r., styczeń 2016 r.

W odpowiedzi na zapytania organu ZUS pismami z 18 sierpnia 2016 r., 21 listopada 2016 r., 3 kwietnia 2017 r. poinformował, min., że spółka składki na ubezpieczenia społeczne (FUS), zdrowotne (FUZ) oraz FP i FGŚP za okresy rozliczeniowe: maj, czerwiec 2013 r., maj 2015 r., styczeń, luty 2016 r. uregulowała w całości. Jednakże opłaciła te składki po terminie za następujące miesiące: 1) ubezpieczenia społeczne: 05/2013 (opłacono ostatecznie w dniu 15 lipca 2013 r.), 01/2016 (opłacono 15 kwietnia 2016 r.), 02/2016 (opłacono 15 kwietnia 2016 r.); 2) ubezpieczenie zdrowotne: 05/2013 (opłacono 16 listopada 2015 r.), 06/2013 (opłacono 16 listopada 2015 r.), 01/2016 (opłacono 15 kwietnia 2016 r.); 3) Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych: 05/2015 (opłacono 16 listopada 2015 r.), 02/2016 (opłacono 15 kwietnia 2016 r.).

Następnie po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego decyzją z [...] czerwca 2018 r., sprostowaną postanowieniem z [...] czerwca 2018 r. Prezes PFRON nakazał stronie zwrot w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania decyzji, środków Funduszu przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych za miesiące kwiecień i maj 2013 r., kwiecień i grudzień 2015 r. oraz styczeń 2016 r. w łącznej kwocie 1.758.877,65 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia wpływu na rachunek strony.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ wskazał, że wnioskom Wn-D za okresy: kwiecień, maj 2013 r., kwiecień, grudzień 2015 r. i styczeń 2016 r. odpowiada deklaracja ZUS za okresy: maj, czerwiec 2013 r., maj 2015 r., styczeń, luty 2016 r. Wynika, to z faktu, że wynagrodzenie jest płacone do 10 dnia miesiąca następującego po miesiącu, za który pracownik pobiera wynagrodzenie, a obowiązek składek powstaje z chwilą wypłaty wynagrodzenia.

Organ przytoczył treść art. 26a ust. 4, art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 2 pkt 4a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1172 ze zm., dalej: ustawa o rehabilitacji) i stwierdził, że skarżąca w odniesieniu do należności składkowych pracowników za wskazane okresy dopuściła się nieprawidłowości. Prezes PFRON wyjaśnił, że strona w przypadku okresów: kwiecień, maj 2013 r., kwiecień, grudzień 2015 r. i styczeń 2016 r. opłaciła składki po terminie wynikającym z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji.

W wyniku rozpoznania odwołania Prezes PFRON zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2019 r. uchylił swoją decyzję w zakresie okresów sprawozdawczych kwiecień, maj 2013 r., kwiecień, grudzień 2015 r. i umorzył postępowanie. Natomiast w stosunku do okresu sprawozdawczego styczeń 2016 r. utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] czerwca 2018 r.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że ZUS pismami z 5 września, 13 listopada 2018 r. i 28 marca 2019 r. w odpowiedzi na pisma organu ponownie potwierdził, że skarżąca za wskazane okresy ostatecznie opłaciła należności składkowe po terminie do ich opłacenia. ZUS również poinformował, że rozliczenie konta płatnika jest procesem dynamicznym. Zarówno saldo jak i rozliczenie konta zmienia się w związku z korektami dokumentów rozliczeniowych. Rozliczenie konta uwzględnia korekty deklaracji za maj, czerwiec 2013r., maj 2015r., styczeń i luty 2016r.

Prezes PFRON powołał art. 47 ust. 1 pkt 3 usus i stwierdził, że należności składkowe winny być uiszczone do 15-tego każdego m-ca za miesiąc ubiegły, co w sprawie nie miało miejsca.

Organ przywołał również treść art. 2 ust. 4 a, art. 26a ust. 1a1 pkt 3, ust. 1a2, ust. 11 pkt 1 oraz art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji i podkreślił, że z analizy dokumentów wynika, iż składki na ZUS za okresy objęte postępowaniem nie były opłacone w obowiązującym płatnika terminie. Z analizy wpłat wynika, iż wpłat należności składkowych za wskazane okresy dokonywano z uchybieniem 14-dniowego terminu, wynikającego z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji. Jednakże w odniesieniu do okresów sprawozdawczych: kwiecień, maj 2013 r., kwiecień, grudzień 2015 r. stwierdził, że wpłaty dokonane z uchybieniem terminu, nie przekroczyły wysokość 2% składek należnych za dany miesiąc (art. 26a ust. 1a2 ustawy o rehabilitacji). Dlatego też w odniesieniu do tych miesięcy organ uchylił swoją decyzję i umorzył postępowanie.

Natomiast w odniesieniu do miesiąca stycznia 2016 r. (deklaracja ZUS za luty 2016 r.) organ stwierdził, że skarżąca zarówno dokonała wpłaty należności składkowych z uchybieniem 14-dniowego terminu, wynikającego z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji, jak też wpłaty dokonane z uchybieniem terminu, przekroczyły wysokość 2% składek należnych za ten miesiąc.

Organ przywołał rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2008 r. poz. 465, ze zm., dalej rozporządzenie Rady Ministrów) i wyjaśnił, że składki rozliczane są proporcjonalnie na wszystkich ubezpieczonych, w ramach poszczególnych funduszy. Podkreślił, że zarówno w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, jak i wskazanym wyżej rozporządzeniu, brak jest norm prawnych, czy też odniesienia do przyznania pierwszeństwa w rozliczaniu składek na ubezpieczenia społeczne dla osób niepełnosprawnych, a potem na pozostałych zatrudnionych.

Prezes PFRON podkreślił, że pisma ZUS z 5 września, 13 listopada 2018 r. oraz z 28 marca 2019 r. znajdujące się w aktach sprawy są dokumentami urzędowymi, wobec czego stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W związku z powyższym korzystają z domniemania prawdziwości, tj. pochodzenia od właściwego organu oraz zgodności ze stanem faktycznym złożonego w ich treści oświadczenia. Wobec powyższego, zdaniem organu, skoro na koncie spółki za okres objęty postępowaniem: styczeń 2016 r. zaewidencjonowano wpłaty, które zostały dokonane z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni, to informację tę należy utożsamić ze stanem widniejącym na koncie każdego ubezpieczonego zgłoszonego w danym okresie, w tym również ze stanem widniejącym na koncie ubezpieczonych posiadających orzeczenie o stopniu niepełnosprawności.

Organ zauważył, że strona przedstawiła dowody w postaci korekt deklaracji ZUS [...] (zbiorczej) oraz dowody opłacenia składek za okres rozliczeniowy luty 2016 r. w postaci potwierdzeń wykonania przelewów na FUS z 16 marca 2016 r. na kwotę 227.661,99 zł, na FUZ z 15 marca 2016 r. na kwotę 67.189,04 zł oraz na FP i FGŚP z 15 marca 2016 r. na kwotę 16.263,90 zł. Strona przesłała również sporządzone listy płac za okres sprawozdawczy luty 2016 r. i potwierdzenia dokonania wypłaty wynagrodzeń za ww. okres pracownikom. W ocenie organu ZUS dokonał rozliczenia konta na podstawie złożonej deklaracji DRA ZUS za okres luty 2016 r. oraz 6 korekt tych deklaracji. Jednocześnie ZUS stwierdził, iż wpłaty na FUS, FUZ, FP i FGŚP z 15 marca 2016 r. są zaksięgowane na koncie płatnika i biorą udział w rozliczeniu konta. Rozliczenie to uwzględnia wszystkie korekty deklaracji za ten okres. Jednocześnie organ zauważył, że Zakład wskazał na dużą ilość korekt, a każda z tych korekt powoduje zmianę sposobu rozliczenia wpłat. Prezes PFRON wyjaśnił, że Zakład dokonuje rozliczenia konta zgodnie z zasadami określonymi w rozporządzeniu Rady Ministrów, a podstawą dokonania rozliczenia konta są prawidłowo złożone przez płatnika składek dokumenty rozliczeniowe oraz prawidłowe i terminowe wpłaty. W przypadku złożenia korekt dokumentów rozliczeniowych stan konta ulega zmianie. Każda złożona korekta deklaracji powoduje zmiany w rozliczeniu konta, uwzględniając kolejność zaliczania wpłat składek na poszczególne fundusze, z uwzględnieniem pierwszeństwa zaspokojenia należności funduszu emerytalnego oraz proporcjonalności naliczenia składek na każdy fundusz i na każdego ubezpieczonego. W ocenie organu z pism ZUS wynika, że obowiązkowe składki na FUS za pracowników spółki, w tym za pracowników niepełnosprawnych zostały opłacone dopiero w dniu 16 października 2017 r., a składki na FP i FGŚP zostały opłacone dopiero w dniu 15 kwietnia 2016 r. za okres rozliczeniowy luty 2016 r. Organ także podkreślił, że na kontach pracowników spółki, o których mowa w art. 40 usus nie są ewidencjonowane daty wpłat składek, wobec czego uznał, iż składki za tych ubezpieczonych zostały opłacone zgodnie z rozliczeniem konta płatnika, w myśl art. 40 ust. 1d usus. Zdaniem Prezesa PFRON informacje wskazane w przytoczonych pismach ZUS są wystarczające do stwierdzenia wykazanych w sprawie nieprawidłowości w opłacaniu składek na ubezpieczenia do ZUS za okres luty 2016 r.

Pismem z 7 czerwca 2019 r. strona zaskarżyła decyzję Prezesa PFRON z [...] kwietnia 2019 r. w części utrzymującej w mocy decyzję własną z [...] kwietnia 2018 r. (pkt 2 decyzji), tj. w zakresie okresu sprawozdawczego styczeń 2016 r. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji z [...] kwietnia 2019 r. i poprzedzającej ją decyzji PFRON z [...] czerwca 2018 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez PFRON oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 26a ust. 1a (1) pkt 3, 26a ust. 1 (1a) pkt 3 art. 26a ust. 1a (2) w zw. z art. 2 pkt 4a oraz w zw. z art. 49e ust. 1 oraz art. 66 ust. 1 ustawy o rehabilitacji w zw. z § 2 ust. 1, 5 i 6, § 3 ust. 3 i 4, § 6 ust. 1 i 6 oraz § 25 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów w zw. z art. 41 ust. 7a i 7b usus, jak również art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: kpa), w zw. z art. 2, art. 7, art. 8 ust. 1 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (dalej: Konstytucja RP) przez przyjęcie przez PFRON niekonstytucyjnej wykładni ww. przepisów w zakresie przesłanek pozbawienia prawa do otrzymania dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych na skutek nieuzasadnionego, automatycznego przyjęcia określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów zasad księgowania składek ponoszonych przez płatników składek będących pracodawcami pracowników niepełnosprawnych w razie ewentualnego dokonywania przez nich w późniejszym okresie korekt imiennych miesięcznych raportów rozliczeniowych za innych ubezpieczonych niż pracownicy niepełnosprawni, na których uzyskano prawo do dofinansowania (względnie dokonywania korekty na poszczególnego pracownika niepełnosprawnego jednak z przyczyn nie leżących po stronie płatnika składek - np. zbyt późne przedłożenie zwolnienia lekarskiego przez samego pracownika niepełnosprawnego). Powyższe doprowadziło do przyjęcia przez PFRON wykładni sprzecznej z zasadami konstytucyjnymi, wykładni zgodnie, z którą każda późniejsza korekta imiennych, miesięcznych raportów rozliczeniowych, a co za tym późniejsza wpłata dokonana przez płatnika składek na odpowiednie fundusze ZUS, łączy się z obowiązkiem zwrotu całego dofinansowania wypłaconego danemu pracodawcy pracowników niepełnosprawnych. Zastosowanie przez PFRON ww. błędnej wykładni wprost narusza następujące zasady konstytucyjne: demokratycznego państwa prawnego (zastosowanie nieracjonalnego oraz nieproporcjonalnego środka wobec pracodawców zatrudniających pracowników niepełnosprawnych, zatem wykonujących w imieniu państwa cele określone w art. 68 ust. 3 Konstytucji RP oraz art. 69 Konstytucji RP, w sytuacji, gdy w obecnych czasach konieczność dokonywania korekt jest nieunikniona), nadrzędności Konstytucji i bezpośredniego jej stosowania (bezrefleksyjne, tj. bez dokonania egzegezy przy odwołaniu się na normy konstytucyjne, powoływanie się przez PFRON na regulację prawną zawartą w ustawie o rehabilitacji, ustawie o sus w zw. z regulacją prawną zawartą w rozporządzeniu Rady Ministrów, mimo braku jej wzajemnej spójności i kompletności), jak również zasady równości (braku dyskryminacji) wobec prawa podmiotów prawa znajdujących w tożsamej sytuacji faktycznej i prawnej (zgodnie z wykładnią stosowaną przez PFRON jedynie pracodawcy, którzy po terminie określonym normą art. 26a ust. 1a (1) pkt 3 ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 47 ust. 1 pkt 3 usus, nie dokonują korekt imiennych, miesięcznych deklaracji rozliczeniowych za poszczególnych ubezpieczonych, mają prawo uzyskania dofinansowania do wynagrodzeń dla pracowników niepełnosprawnych);

2) art. 26a ust. 1a (1) pkt 3, art. 26a ust. 1 (1a) pkt 3, art. 26a ust. 1a (2), art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji w zw. z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji, motywem 52 i 54, art. 2 pkt 3, art. 33 ust. 1-5 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Tekst mający znaczenie dla EOG) (Dz.U.UE L z dnia 26 czerwca 2014 r., nr 187, s. 1 ze zm., dalej: rozporządzenie 651/2014) przez nieuprawnione przyjęcie przez PFRON błędnej (niepełnej, tj. nieuwzględniającej prawa wspólnotowego) wykładni sformułowania "koszty płac" obejmującej swym zakresem również koszty płac innych ubezpieczonych zgłoszonych do ZUS niż pracownicy niepełnosprawni, na których uzyskano dofinansowanie do wynagrodzeń z PFRON.

3) art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2, art. 78 § 1 kpa w zw. z art. 66 ustawy o rehabilitacji, przez ograniczenie praw skarżącej do czynnego udziału w toku postępowania, braku zebrania kompletnego i istotnego materiału dowodowego z punktu widzenia prawa materialnego stanowiącego podstawę do wydania rozstrzygnięcia, brak ustosunkowania się do nowych wniosków dowodowych wskazanych przez skarżącą w piśmie procesowym z 16 kwietnia 2019 r. (pismo złożone w terminie wyznaczonym przez PFRON;

4) art. 6, art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa w zw. z art. 45a ust. 3a oraz art. 66 ustawy o rehabilitacji, przez brak dokładnego zweryfikowania przez PFRON czy rzekome dodatkowe płatności na odpowiednie fundusze ZUS immanentnie zachodzące u każdego płatnika z uwagi na obecne i nieuniknione procesy korekt imiennych, miesięcznych raportów rozliczeniowych ZUS RCA, faktycznie dotyczyły nieterminowych wpłat czy też późniejszych wpłat dokonanych przez skarżącą na rzecz składek należnych za pracowników niepełnosprawnych, ewentualnie innych ubezpieczonych.

Prezes PFRON w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Pismem procesowym z 29 lipca 2019 r. skarżąca podtrzymała dotychczasową argumentację oraz przedstawiła dodatkowe argumenty, które w ocenie skarżącej przemawiają za uchyleniem decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: "ppsa"), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Natomiast, w myśl art. 145 § 1 ppsa, sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.

Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego pod kątem zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Jednocześnie, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to między innymi, że sąd administracyjny nie musi w ocenie legalności zaskarżonego postanowienia ograniczać się tylko do zarzutów sformułowanych w skardze, ale może wadliwości kontrolowanego aktu podnosić z urzędu (patrz: T. Woś - Postępowanie sądowo-administracyjne, Warszawa 1996 r., str. 224). W tym celu sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszeń prawa w stosunku do aktów i czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne do końcowego jej załatwienia (art. 135 ppsa).

W rozpoznawanej sprawie sąd uznał, że Prezes PFRON naruszył przepisy prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, jak również przepisy postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, zatem skarga jako zasadna podlega uwzględnieniu w oparciu o przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że decyzja organu nie poddaje się kontroli, bowiem organ nie przeprowadził w tej decyzji żadnych samodzielnych ustaleń. Oparł się jedynie na informacjach pochodzących z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, co w kontekście nieprawidłowej wykładni art. 2 ust. 4a w związku z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i z art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji doprowadziło do wydania wadliwej decyzji.

Przechodząc do merytorycznej analizy sprawy sąd zauważa, że zastosowanie w sprawie znajdują przepisy prawa materialnego obowiązujące na datę złożenia wniosku o wypłatę przedmiotowego dofinansowania. Wynika to z faktu, że organ ocenia zasadność przyznania pomocy na podstawie danych wynikających z wniosku oraz informacji do niego załączonych, a więc według danych z dnia złożenia wniosku. Skoro pomoc publiczna w formie dofinansowania do wynagrodzeń osób niepełnosprawnych wiąże się z zatrudnieniem pracownika niepełnosprawnego w określonym miesiącu, to prawo do tej pomocy jest nabywane z ostatnim dniem okresu sprawozdawczego, a pomoc jest udzielana, jeżeli od tej daty jest możliwe ustalenie, czy zostały spełnione warunki do wystąpienia o wypłatę pomocy. Potwierdza to także treść art. 2 pkt 28 rozporządzenia 651/2014, że "data przyznania pomocy" oznacza dzień, w którym beneficjent nabył prawo otrzymania pomocy zgodnie z obowiązującym krajowym systemem prawnym. Powyższe stanowisko potwierdza także orzecznictwo, w tym wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 11 września 2013 r., sygn. akt II GSK 765/12 wskazujące na taką wykładnię co do daty stosowanych przepisów oraz z dnia z 25 lutego 2015r., sygn. akt II GSK 464/14, czy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w z 16 czerwca 2016 r., sygn. akt V SA/Wa 3594/15.

Pomoc dotyczy zatem pokrycia wskazanej części kosztów kwalifikowanych, jako kosztów płacy, poniesionych w konkretnym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego przy spełnieniu w tym okresie warunków prawem przewidzianych.

Obecnie przedmiotem sporu jest jedynie okres sprawozdawczy: styczeń 2016 r. i sąd tylko do tego miesiąca będzie dokonywał stosownych rozważań. W sprawie ustalono, że spółka wg organu, w stosunku do pracowników składki ZUS za wskazany okres nie opłaciła zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji.

Sąd zwraca uwagę, że Unia Europejska w sposób szczególny wspiera osoby niepełnosprawne, co znajduje także odzwierciedlenie w preambule rozporządzenia 651/2014. Zgodnie bowiem z motywem 52 i 54 tego rozporządzenia wspieranie (...) pracowników niepełnosprawnych to niezwykle istotne cele polityki gospodarczej i społecznej Unii i jej państw członkowskich. Pewne kategorie pracowników (...) niepełnosprawnych wciąż mają trudności z wejściem na rynek pracy i pozostaniu na nim. W związku z tym organy publiczne mogą stosować środki mające na celu zachęcenie przedsiębiorstw do zwiększenia poziomów zatrudnienia tych kategorii pracowników, zwłaszcza osób młodych. Jako że koszty zatrudnienia stanowią część zwykłych kosztów operacyjnych każdego przedsiębiorstwa, pomoc na zatrudnienie (...) pracowników niepełnosprawnych powinna mieć pozytywny wpływ na poziomy zatrudnienia wspomnianych kategorii pracowników i nie powinna zaledwie umożliwiać przedsiębiorstwom ograniczenie kosztów, które musiałyby ponieść w przypadku nieotrzymania pomocy. Pomoc taka powinna być więc wyłączona z obowiązku zgłoszenia, jeśli istnieje prawdopodobieństwo, że przyczyni się ona do wejścia lub ponownego wejścia tych kategorii pracowników na rynek pracy i pozostania na nim.

Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych przysługuje pracodawcy po spełnieniu warunków określonych w art. 26a-26c ustawy o rehabilitacji.

Zgodnie z art. 26a ust. 1 ustawy o rehabilitacji pracodawcy przysługuje ze środków Funduszu miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, o ile pracownik ten został ujęty w ewidencji zatrudnionych osób niepełnosprawnych, o której mowa w art. 26b ust. 1. Miesięczne dofinansowanie do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, zwane dalej "miesięcznym dofinansowaniem", przysługuje w kwocie: 1) 1800 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do znacznego stopnia niepełnosprawności; 2) 1125 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności; 3) 450 zł - w przypadku osób niepełnosprawnych zaliczonych do lekkiego stopnia niepełnosprawności.

Przypomnieć należy, że przy stosowaniu przepisu art. 26a ustawy o rehabilitacji (stanowiącym przesłanki nabycia uprawnienia przez pracodawcę) oraz przy jego wykładni należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Wykładnia przepisów krajowych powinna być zgodna z wykładnią przepisów unijnych. Zgodnie z art. 48a ust. 2 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu, przyznane pracodawcy wykonującemu działalność gospodarczą na podstawie art. 26, art. 26a, art. 26d i art. 32 ust. 1 pkt 2 stanowią pomoc na zatrudnienie pracowników niepełnosprawnych w rozumieniu rozporządzenia 651/2014.

W myśl art. 49e ust. 1 ustawy o rehabilitacji środki Funduszu podlegają zwrotowi w kwocie wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej w nadmiernej wysokości lub ustalonej w wyniku kontroli w zakresie stwierdzonych nieprawidłowości, określonej w drodze decyzji nakazującej zwrot wypłaconych środków wraz z odsetkami naliczonymi od tej kwoty, od dnia jej otrzymania, w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Zwrotu, o którym mowa w ust. 1, dokonuje się w terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wezwania do zapłaty lub ujawnienia okoliczności powodujących obowiązek zwrotu (art. 49e ust. 2 ustawy o rehabilitacji).

Art. 41 ust. 1 rozporządzenia 651/2014 wskazuje, że pomoc na zatrudnianie pracowników niepełnosprawnych jest zgodna z rynkiem wewnętrznym w rozumieniu art. 107 ust. 3 Traktatu i wyłączona z obowiązku zgłoszenia, o którym mowa w art. 108 ust. 3 Traktatu, jeżeli spełnione są warunki ustanowione w niniejszym artykule i w rozdziale I. Tym samym pomoc jest zgodna ze wspólnotowym rynkiem tylko w wypadku spełnienia warunków określonych przepisami. W wypadku niespełnienia takich warunków pomoc taka jest pomocą bezprawną (niedozwoloną).

Rozporządzenie 651/2014 definiuje pojęcie pracownika niepełnosprawnego w 2 pkt 3 i wg tego przepisu pracownikiem niepełnosprawnym jest każda osoba, która: a) jest uznana za osobę niepełnosprawną na mocy prawa krajowego; lub b) ma długotrwale naruszoną sprawność fizyczną, umysłową, intelektualną lub sensoryczną, co może, w oddziaływaniu z różnymi barierami, utrudniać im pełne i skuteczne uczestnictwo w środowisku pracy na równych zasadach z innymi pracownikami.

Zgodnie z treścią art. 2 pkt 10 ustawy o rehabilitacji niepełnosprawność to trwała lub okresowa niezdolność do wypełniania ról społecznych z powodu stałego lub długotrwałego naruszenia sprawności organizmu, w szczególności powodującą niezdolność do pracy. Natomiast osobą niepełnosprawną jest zgodnie z art. 1 ustawy o rehabilitacji jest osoba, której niepełnosprawność została potwierdzona orzeczeniem: 1) o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności lub 2) o całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy na podstawie odrębnych przepisów, lub 3) o niepełnosprawności, wydanym przed ukończeniem 16 roku życia.

Zgodnie z art. 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014 intensywność pomocy nie przekracza 75 % kosztów kwalifikowalnych.

W myśl art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Jeżeli rekrutacja takich pracowników nie powoduje wzrostu netto liczby pracowników w danym przedsiębiorstwie w porównaniu ze średnią za poprzednie 12 miesięcy, powodem zwolnienia zapełnionego w ten sposób etatu lub etatów jest dobrowolne rozwiązanie stosunku pracy, niepełnosprawność, przejście na emeryturę z powodu osiągnięcia wieku emerytalnego, dobrowolne zmniejszenie wymiaru czasu pracy lub zgodne z prawem zwolnienie za naruszenie obowiązków pracowniczych, a nie redukcja etatu (art. 33 ust. 3 rozporządzenia). Z wyjątkiem przypadku zgodnego z prawem zwolnienia za naruszenie obowiązków pracowniczych, pracownik niepełnosprawny jest uprawniony do nieprzerwanego zatrudnienia przez minimalny okres zatrudnienia zgodny z przepisami krajowymi lub porozumieniami zbiorowymi prawnie wiążącymi dla przedsiębiorstw i regulującymi zawieranie umów o pracę (art. 33 ust. 4).

Mając powyższe przepisy na uwadze należy stwierdzić, że aby strona mogła uzyskać dofinansowanie do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych musi spełniać warunki do uzyskania tej pomocy publicznej na ostatni dzień miesięcznego okresu sprawozdawczego. Tym samy, zmiany w sytuacji podmiotu nie związane z jego działaniem lub zaniechaniem nie mogą mieć wpływu na możliwość uzyskania dofinansowania. Odnosi się to również do korekt deklaracji, które mogą mieć miejsce, ale tylko w sytuacjach niezależnych do pracodawcy.

Zgodnie z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji miesięczne dofinansowanie nie przysługuje jeżeli miesięczne koszty płacy zostały poniesione przez pracodawcę z uchybieniem terminów, wynikających z odrębnych przepisów, przekraczającym 14 dni.

W myśl art. 26a ust. 1a2 ustawy o rehabilitacji kwota miesięcznych należnych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a, opłaconych z uchybieniem terminu, o którym mowa w ust. 1a1 pkt 3, nie może przekroczyć wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc.

Art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji wskazuje, że kwota miesięcznego dofinansowania nie może przekroczyć 90% faktycznie i terminowo poniesionych miesięcznych kosztów płacy, a w przypadku pracodawcy wykonującego działalność gospodarczą, w rozumieniu przepisów o postępowaniu w sprawach dotyczących pomocy publicznej, zwanego dalej "pracodawcą wykonującym działalność gospodarczą", 75% tych kosztów. Tym samym art. 26a ust. 4 w zakresie intensywności pomocy dla osób prowadzących działalność gospodarczą jest odzwierciedleniem 33 ust. 5 rozporządzenia 651/2014.

Koszty płacy oznaczają, zgodnie z art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji wynagrodzenie brutto oraz finansowane przez pracodawcę obowiązkowe składki na ubezpieczenia emerytalne, rentowe i wypadkowe naliczone od tego wynagrodzenia i obowiązkowe składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych.

Należy zauważyć, że za terminowo poniesione koszty płacy uznaje się te, które zostały poniesione w terminach wynikających odpowiednio z przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (wynagrodzenie), z ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (należności składkowe) oraz z ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (zaliczki na podatek dochodowy od wypłaconych wynagrodzeń).

W sprawie sporna jest kwestia związana z opłaceniem należności składkowych.

Zgodnie natomiast z art. 47 ust. 1 usus płatnik składek przesyła w tym samym terminie deklarację rozliczeniową, imienne raporty miesięczne oraz opłaca składki za dany miesiąc, z zastrzeżeniem ust. 1a, 2a i 2b, nie później niż: 1) do 10 dnia następnego miesiąca - dla osób fizycznych opłacających składkę wyłącznie za siebie; 2) do 5 dnia następnego miesiąca - dla jednostek budżetowych i samorządowych zakładów budżetowych; 3) do 15 dnia następnego miesiąca - dla pozostałych płatników.

Sąd w tym miejscu ponownie wskazuje, że przy wykładni przepisów krajowych należy mieć na uwadze treść przepisów unijnych zezwalających na udzielanie tego rodzaju pomocy przepisami krajowymi. Jest to szczególnie istotne przy odkodowaniu normy prawnej wskazanej w powołanym art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji. Zauważyć bowiem należy, że zgodnie z powołanym art. 33 ust. 2 rozporządzenia 651/2014 za koszty kwalifikowalne uznaje się koszty płacy w danym okresie zatrudnienia pracownika niepełnosprawnego. Tym samym przepisy dotyczące dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych jednoznacznie wiążą koszty płacy z zatrudnieniem konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie wszystkich pracowników, w tym pracowników pełnosprawnych.

Zasadnie zatem skarżąca stwierdza, że nieterminowe pokrywanie przez pracodawców miesięcznych kosztów koszty płacy, o którym mowa w art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji odnosi się wyłącznie do kosztów płacy pracownika niepełnosprawnego, a nie pracowników ogółem. Sąd wyjaśnia, że rolą Prezesa PFRON jest ograniczona do kontroli działalności pracodawcy w zakresie odnoszącym się tylko do osób niepełnosprawnych, a nie w całej rozciągłości, która nie ma wpływu na wynagrodzenie osób niepełnosprawnych. W wypadku, gdy nie ma żadnych wątpliwości, że koszty płacy osoby niepełnosprawnej zostały pokryte w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, to niepokrywania kosztów płacy osób pełnosprawnych w wymaganych terminach organ nie może oceniać w kontekście art. 26a ust. 1a1 pkt 3 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji, a jedynie w takim wypadku jest zobowiązany do ustalenia, czy przedsiębiorca nie znajduje się w trudniej sytuacji ekonomicznej wg kryteriów określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej dotyczących udzielania pomocy publicznej (art. 48a ust. 3 pkt 1 ustawy o rehabilitacji).

W tej części sąd podziela stanowisko skarżącej wskazujące, że ustawa o rehabilitacji posługując się pojęciem koszty płacy odnosi je do kosztów płacy poniesionych w związku z zatrudnieniem osób niepełnosprawnych a nie pracowników pełnosprawnych. Dlatego też w ocenie sądu Prezes PFRON badając, czy wystąpiła przesłanka z art. 26a ust. 1a1 pkt 3 ustawy o rehabilitacji powinien był ustalić, czy strona poniosła koszty płacy pracownika niepełnosprawnego z uchybieniem terminów wynikających z odrębnych przepisów, a także czy kwota miesięcznych należnych składek, o których mowa w art. 2 pkt 4a ustawy o rehabilitacji, opłaconych z uchybieniem terminu przekroczyła wysokości 2% składek należnych za dany miesiąc. Podkreślenia wymaga ponownie, że koszty płacy wg tego przepisu dotyczą pracowników niepełnosprawnych i wskazane 2% winno także dotyczyć pracowników niepełnosprawnych, a nie wszystkich. Innymi słowy dwuprocentowego odniesienia dokonuje się do należności składkowych pracowników niepełnosprawnych, a nie wszystkich. Organ takiego ustalenia w sprawie jednak nie dokonał i nie przedstawił w zaskarżonej decyzji, czym - w ocenie sądu - naruszył art. 7 i art. 77 w zw. z art. 11 kpa.

W tym miejscu trzeba także zauważyć, że Prezes PFRON jest niejednolity w swojej interpretacji, gdyż w innych sprawach (patrz np. V SA/Wa 689/19) w zakresie wypłaty wynagrodzeń organ dokonywał ustaleń, tylko w odniesieniu do pracowników niepełnosprawnych, a nie wszystkich pracowników w tym pełnosprawnych. Tym samym, sam Prezes PFRON jest niekonsekwentny w swoich ustaleniach, gdyż jako koszty płacy dotyczące składek na ubezpieczenia społeczne traktuje składki na ubezpieczenia społeczne na wszystkich pracowników, a nie tylko pracowników niepełnosprawnych. Natomiast w odniesieniu do wynagrodzeń, które także są kosztami pracy takich ustaleń dokonuje tylko w odniesieniu do pracowników niepełnosprawnych.

Sąd wskazuje, że należy odróżnić sytuację, gdy pracodawca uchyla się od terminowego opłacania składek od sytuacji, gdy nieuiszczenie składki w odpowiedniej wysokości zostało wykazane po terminie złożenia wniosku i było spowodowane innymi czynnikami np. niezawinionymi przez pracodawcę (patrz tak wyrok WSA w Warszawie z 11 grudnia 2019 r. V SA/Wa 1679/19). Prezes PFRON tych sytuacji nie odróżnia i co więcej zdaje się nie zauważać stanowiska ZUS, a przynajmniej nie wiązać z tym żadnych konsekwencji, że rozliczenie konta płatnika jest procesem dynamicznym. A więc każda korekta deklaracji, która wymaga np. dopłacenia środków powoduje rozksięgowanie pierwotnej wpłaty i ponowne zaksięgowanie w zmienionej kwocie na koncie płatnika. Organ natomiast winien ustalać wszelkie zmiany nie na koncie płatnika tylko na koncie pracownika. I skoro, to ustalenie jest niemożliwe, tylko na podstawie danych otrzymanych od ZUS, jak wskazuje w decyzji Prezes PFRON, to organ powinien dokonać takiej analizy na podstawie danych ZUS uzupełnionych danymi np. otrzymanymi od strony w postaci deklaracji rozliczeniowych ZUS DRA, RCA, ich korekt i dowodów wpłat, które to dane następnie można i powinno się sprawdzić w ZUS. Natomiast nie do zaakceptowania jest stanowisko organu, który bez własnej analizy sprawy opiera się jedynie na niepełnej informacji pochodzącej od ZUS w zakresie rozliczenia konta płatnika, a nie konkretnego pracownika.

Co więcej w ocenie sądu rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 18 kwietnia 2008 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania w sprawach rozliczania składek, do których poboru jest zobowiązany Zakład Ubezpieczeń Społecznych co do zasady określa konkretny sposób zaliczania wpłat na poszczególne fundusze. Jednakże nie jest to jedyny akt, gdyż ZUS w zakresie rozliczania składek na mocy art. 31 usus ma obowiązek odpowiednio stosować np. art. 62 § 1 op wskazujący na inny odmienny od rozporządzenia sposób rozliczania składek (zobowiązany sam może wskazać konkretny sposób zaliczenia tych składek).

Zdaniem sądu także co do zasady jest do zaakceptowania stanowisko organu wskazujące, że koszty płacy stanowią określoną całość. Jednakże stanowią one określoną całość przy pierwotnej wpłacie, rozliczanej zgodnie z powołanym rozporządzeniem, a nie przy kolejnych korektach deklaracji rozliczeniowych. W tym miejscu sąd chce zobrazować ten stan na określonym przykładzie. Hipotetycznie przyjmując, że określony pracodawca zatrudnia osoby pełnosprawne i niepełnosprawne, w deklaracji rozliczeniowej za dany miesiąc wykazuje łącznie kwotę na wszystkie fundusze ZUS w wysokości 1.000.000 zł, która to kwota zostaje zapłacona i pokrywa wszystkie należności za każdego zatrudnionego pracownika. Następnie w wyniku określonej sytuacji (np. wyrok sądu dotyczący określonego pracownika) powstaje konieczność dokonania korekty tej deklaracji (np. do kwoty 1.000.500 zł), którą to korektę pracodawca składa w wymaganym przez przepisy terminie. Wówczas ZUS dokonuje ponownego księgowania kwoty na określone fundusze zgodnie z korektą deklaracji. To w takim wypadku organ nie może wskazywać, że koszty płacy stanowią pewną całość. Rolą Prezesa PFRON będzie ustalenie: z jakiego tytułu została dokonana korekta; czy korekta ta ma oparcie w zdarzeniu, za które pracodawca odpowiada, tzn. czy nie jest wynikiem zawinionego i świadomego działania; jakiego pracownika ta korekta dotyczy (pełnosprawny, niepełnosprawny). I np. w wypadku ustalenia, że korekta ta dotyczy pracownika pełnosprawnego, to wówczas organ nie ma uprawnień do kwestionowania terminowości zapłaty należności składkowych. Natomiast w wypadku ustalenia, że korekta ta dotyczy pracownika niepełnosprawnego, to tylko wówczas organ będzie mógł, ale tylko co do tej osoby zażądać zwrotu środków przekazanych tytułem dofinansowania do wynagrodzenia pracownika niepełnosprawnego, z uwzględnieniem art. 26a ust. 1a2 ustawy o rehabilitacji.

Podkreślić trzeba, że zgodnie z art. 7 kpa w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes obywateli. Postępowanie dowodowe jest oparte na zasadzie oficjalności, co oznacza, że organ administracyjny jest obowiązany z urzędu przeprowadzić dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, w ocenie sądu stanowiło przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd zauważa, że nie jest sporne między stronami, iż w chwili składania wniosków o przyznanie dofinasowania ze środków PFRON, skarżąca miała opłacone składki w pełnej wysokości zgodnie z deklaracjami rozliczeniowymi za luty 2016 r. (deklaracja ta odpowiadam wnioskowi Wn-D za miesiąc styczeń 2016 r.). Sama skarżąca na tę okoliczność przedstawiła m.in. zaświadczenie ZUS z 19 kwietnia 2016 r. (karta 1509 akt adm.) o niezaleganiu w opłacaniu składek, a także deklaracje rozliczeniowe ich korekty oraz dowody zapłaty. Organ natomiast mimo takiej wiedzy nie ustalił skąd wzięła się niedopłata na koncie płatnika i mimo braku takiej wiedzy wydał dla spółki niekorzystną decyzję. Strona natomiast konsekwentnie podnosi, że korekty nie dotyczyły pracowników niepełnosprawnych, na których było pobieranie dofinansowanie z PFRON.

Sąd zauważa, że w przedmiotowej sprawie organ kilkakrotnie zwracał się do oddziałów ZUS o udzielenie informacji czy strona terminowo i w całości opłaciła składki na ubezpieczenia społeczne m.in. za sporny miesiąc. ZUS w odpowiedzi na zapytania informował, że strona za wskazane miesiące nie opłaciła w należności składkowych w wymaganym terminie (ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych świadczeń Pracowniczych). Sąd stwierdza, że istotnie dowód przedstawiony przez ZUS ma walor dokumentu urzędowego, jednakże jak każdy dowód podlega ocenie przez gospodarza postępowania, w tym wypadku przez Prezesa PFRON i w wypadku, gdy treść dowodu w sposób niepełny odzwierciedla stan faktyczny, albo też temu dowodowi przeczą inne dowody, także z dokumentów (np. przedstawione przez stronę), to organ winien dokonać ich oceny i ewentualnie wyjaśnić powody rozbieżności oraz je przedstawić w decyzji.

Strona skarżąca konsekwencje w sprawie wskazuje, że wobec pracowników niepełnosprawnych, na których uzyskano dofinansowania za sporny okres sprawozdawczy nie dokonywała korekt imiennych miesięcznych raportów rozliczeniowych, a co za tym idzie po obowiązujących terminach nie dokonywała płatności kosztów płac w postaci składek na odpowiednie fundusze ZUS za "spornych" pracowników. W tym zakresie w toku postępowania przedłożyła szereg dokumentów (m.in. deklaracje ZUS DRA wraz ze złożonymi do nich korektami; dowody wpłat, listy płac i potwierdzenia wypłaty wynagrodzeń). Organ natomiast zauważył istnienie tych dokumentów (patrz strona 35 - 37 zaskarżonej decyzji), jednakże merytorycznie się do nich nie odniósł. Za takie bowiem odniesienie nie można uznać przedstawionej informacji pochodzącej od ZUS, gdyż ona jest niepełna i nie wyjaśnia skąd wzięła się niedopłata na kontach płatnika.

W związku z powyższym sąd stwierdza, że skoro pracodawca uzyskuje dofinansowanie do wynagrodzenia konkretnego pracownika niepełnosprawnego, to w decyzji organ winien odnosić wszelkie nieprawidłowości, które ustalił do tego konkretnego pracownika niepełnosprawnego, a nie globalnie w sposób uniemożliwiający kontrolę ze strony sądu (a także uniemożliwiający polemikę ze strony spółki). W zaskarżonej decyzji tego zabrakło. Zabrakło konkretnych danych odnoszących się do konkretnych niepełnosprawnych pracowników, którym wg organu skarżąca spółka (pracodawca) nie pokryła kosztów płacy (należności składkowych) we wskazanych w przepisach terminie. Innymi słowy organ winien uzyskać dowód i go przedstawić w decyzji wskazujący, że koszty płacy za osoby niepełnosprawne zostały poniesione po wymaganym terminie. Dowodem takim powinna być informacja o niedopłacie za sporne miesiące na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób, do wynagrodzenia której zostało przez PFRON wypłacone dofinansowanie. Organ także, zgodnie z obowiązującym zasadami prowadzenia postępowania i uzasadniania decyzji powinien odnieść się do wyjaśnień skarżącej (m.in. do istnienia nadpłaty na kontach ZUS) i przedstawianych przez nią dowodów, które w ocenie strony skarżącej prowadzą do zupełnie odmiennych ustaleń. Skoro strona wskazuje i załącza dowody, które w jej ocenie potwierdzają, że w pierwotnym terminie uregulowała całość należności składkowych wynikający ze złożonych deklaracji i po okresie sprawozdawczym nie korygowała deklaracji w stosunku do osób niepełnosprawnych, to rolą organu będzie jednoznaczne ustalenie i przedstawienie stanowiska w decyzji skąd w takim przypadku pojawiły się niedopłaty na koncie płatnika, a także na indywidulanych kontach pracownika niepełnosprawnego. Powyższe pozwoli na kontrolę przez sąd przyjętego stanowiska, a także umożliwi stronie polemikę z ustaleniami. Natomiast wobec braku takich ustaleń i przedstawienia ich w decyzji.

Mając powyższe na względzie w ocenie sądu w sprawie organ naruszył przepisy materialne (art. 2 ust. 4a w zw. z art. 26a ust. 1a1 pkt 3, ust. 1a2 i art. 26a ust. 4 ustawy o rehabilitacji), gdyż dokonał nieprawidłowej wykładni pojęcia koszty płacy odnosząc te pojęcie do wszystkich pracowników bez rozbicia na pracowników pełno i niepełnosprawnych , a także naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 § 1 i art. 107 § 1 i 3 kpa w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę, organ weźmie pod uwagę wskazaną oceną związaną przede wszystkim z interpretacją pojęcia koszty płacy. Jeżeli taki fakt będzie miał miejsce przedstawi w zaskarżonej decyzji informację o niedopłacie za sporne miesiące na indywidualnym koncie ZUS każdej z niepełnosprawnych osób. Odniesie się także do stawianych przez stronę zarzutów i złożonych dokumentów.

Na zakończenie sąd wyjaśnia, że nie odnosił się do wszystkich twierdzeń i zarzutów podnoszonych przez skarżącą, gdyż sprawa wymaga ponownej analizy i tym samym odniesienie się do stawianych zarzutów byłoby przedwczesne i miałoby charakter jedynie polemiki akademickiej.

Mając powyższe na uwadze, sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ppsa uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach sąd orzekł opierając się na treści art. 200 i 205 § 2 ppsa zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 265 ze zm.). Na łączną kwotę 7.417 zł przysługujących do zwrotu stronie kosztów postępowania sąd zaliczył 2.000 zł tytułem uiszczonego wpisu stosunkowego od skargi, 5.400 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego oraz 17 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

O konieczności ściągnięcia od skarżącej na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwoty 347 złotych z tytułu części nieuiszczonego wpisu sądowego, sąd orzekł na podstawie art. 223 § 2 ppsa, który stanowi, że jeżeli nie została uiszczona należna opłata, sąd w orzeczeniu kończącym postępowanie w danej instancji nakaże ściągnąć tę opłatę od strony, która obowiązana była ją uiścić albo od innej strony, gdy z orzeczenia tego wynika obowiązek poniesienia kosztów postępowania przez tę stronę. Konieczność orzeczenia w tym zakresie wynikała z nieprawidłowego uregulowania wpisu sądowego przez skarżącą w wysokości 1653 zł od wartości przedmiotu sporu w wysokości 165.208,10 zł. Jednakże w sprawie winien zostać uiszczony wpis w wysokości 2000 zł. Zgodnie bowiem z § 1 pkt 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221 poz. 2193 ze zm.) wpis stosunkowy zależy od wysokości należności pieniężnej objętej zaskarżonym aktem i wynosi ponad 100.000 zł – 1% wartości przedmiotu zaskarżenia, nie mniej jednak niż 2000 zł i nie więcej niż 100.000 zł. Zatem w sprawie należało pobrać kwotę minimalną wynoszącą 2000 zł. W związku z uiszczeniem przez skarżącą 1653 zł tytułem wpisu, sąd nakazał ściągnąć od spółki różnicy między tą kwotą a kwotą w wysokości 2000 złotych, która wynosi 347 zł.