Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1611/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.41 ust.2 pkt 9
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędziowie NSA Izabella Kulig-Maciszewska del. WSA Stanisław Marek Pietras (spr.) Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 188/10 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I OSK 1611/10

UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt III SA/Gd 188/10 w sprawie ze skargi A. P., działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby.

W uzasadnieniu powyższego wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny. Otóż Komendant Miejski Policji w Gdańsku rozkazem personalnym z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...], mając za podstawę art. 41 ust. 2 pkt. 9 w zw. z art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity z 2007 r. Dz. U. Nr 43, poz. 277 ze zm.), z dniem [...] lutego 2010 r. zwolnił ze służby w Policji mł. asp. A. P. i rozkazowi temu nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu natomiast stwierdzono, że w związku z prowadzonym przez Prokuraturę Okręgową w B. śledztwem oraz przedstawionymi w jego następstwie w dniu [...] października 2008 r. zarzutami, postanowieniem nr [...] wszczęto przeciwko skarżącemu postępowanie dyscyplinarne. Z tych samych powodów również w dniu [...] października 2008 r. wydano w stosunku do skarżącego rozkaz personalny nr [...] o zawieszeniu go w czynnościach służbowych na okres 3 miesięcy, a następnie rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. przedłużono ten okres do czasu zakończenia postępowania karnego. Pomimo braku zakończenia postępowania karnego uznano jednak, że w sprawie spełnione zostały obie przesłanki uzasadniające podjęcie decyzji uznaniowej w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby, a mianowicie upływ 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych oraz brak ustania przyczyn zawieszenia. Ponadto wzięto również pod uwagę długotrwałość postępowania karnego, wagę zarzucanych policjantowi czynów, jak również konieczność respektowania szczególnych wymagań wobec osób służących w Policji.

W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego skarżący podniósł, że zwolnienie go ze służby jest decyzją przedwczesną m. in. ze względu na fakt, iż w dalszym ciągu nie przesądzono o jego winie w toczącym się równolegle postępowaniu karnym. Ponadto odwołujący się wskazał na nierówne – jego zdaniem – potraktowanie go w stosunku do pozostałych funkcjonariuszy znajdujących się w podobnej sytuacji.

Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku rozkazem personalnym z dnia [...] marca 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku i w obszernym uzasadnieniu wskazał, że przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji stanowiący materialną podstawę zaskarżonej decyzji, nie uzależnia postępowania administracyjnego o zwolnienie ze służby od wyniku prowadzonego przeciwko policjantowi postępowania karnego, lecz od samego okresu zawieszenia w czynnościach służbowych spowodowanego prowadzeniem postępowania karnego. Przepis ten stanowi fakultatywną podstawę zwolnienia ze służby pozostawiając rozstrzygnięcie w sferze uznania organu. Natomiast organ dokonał oceny dotychczasowej, piętnastoletniej służby skarżącego i wskazał, że w okresie tym funkcjonariusz nie wykazał się szczególnymi osiągnięciami zawodowymi, które uzasadniałyby wyjątkowe potraktowanie go w odniesieniu do pozostałych osób odbywających służbę w Policji. Za niezasadne uznano tym samym twierdzenie odwołującego się o jego gorszym potraktowaniu przez organ I instancji.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, w której wniósł o uchylenie decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia [...] stycznia 2010 r. zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez:

a) nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego oraz brak uzasadnienia interesu społecznego przemawiającego za bezwzględnym ograniczeniem uprawnień indywidualnych skarżącego;

b) niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie zebranie w sposób wyczerpujący i nie rozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego sprawy;

c) bezpodstawne przyjęcie, iż brak jest okoliczności przemawiających na korzyść ogólnej oceny postawy zawodowej skarżącego pomimo nienagannego przebiegu służby.

W ocenie skarżącego organ administracji publicznej wydając decyzję opartą o uznanie administracyjne, powinien doprowadzić do całkowitego zbadania okoliczności faktycznych sprawy, wskazać na czym w danej sprawie polegał interes społeczny oraz wyjaśnić dlaczego uznał wyższość interesu ogólnego nad interesem strony. Pomimo istnienia okoliczności wskazujących na zachodzenie ważnego interesu strony, tj. trudna sytuacja rodzinna, organ zatem nie wywiązał się ze swoich obowiązków prawidłowo.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

W uzasadnieniu prawnym natomiast Sąd stwierdził, że podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz. U. z 2007 Nr 43, poz. 277 ze zm.), a w szczególności mający najistotniejsze znaczenie dla sprawy przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 cyt. ustawy, zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Analiza powyższego przepisu prowadzi do wniosku, że ma on charakter uznaniowy co oznacza, że organ może skorzystać z możliwości zwolnienia policjanta ze służby w przypadku spełnienia występujących w tym przepisie przesłanek, nie mając jednocześnie takiego obowiązku. Wydając decyzję organ nie może jednak dowolnie rozstrzygnąć o sytuacji strony, bowiem musi ją poprzedzić wnikliwym zbadaniem okoliczności sprawy oraz zgromadzonego w niej materiału dowodowego i w tym względzie powołał się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 listopada 1999 r. sygn. akt III SA 7900/98 – LEX nr 47243. W dalszej części podkreślono, że Sąd nie jest w sprawie kolejnym organem i nie dokonuje badania merytorycznej zasadności podjętej decyzji administracyjnej, lecz bada jedynie, czy podjęta decyzja jest zgodna z przepisami postępowania i czy w dokonanej przez organ ocenie występowania omówionych powyżej przesłanek, nie można przypisać cech dowolności. Kontrola legalności decyzji wydanych w ramach tzw. uznania administracyjnego jest więc ograniczona do badania prawidłowości postępowania organów, których wynikiem jest podjęcie decyzji administracyjnej. Ponadto przepis art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji nie uzależnia postępowania administracyjnego o zwolnienie policjanta ze służby od wyniku prowadzonego przeciwko niemu postępowania, jak również nie przesądza o jego winie w zakresie zarzucanych mu czynów, zaś dla dopuszczalności rozstrzygnięcia o możliwości zwolnienia policjanta ze służby decydujący jest okres zawieszenia w czynnościach służbowych, który musi przekraczać 12 miesięcy i konieczność trwania przesłanki powodującej jego zawieszenie. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie skarżący w chwili wydania decyzji przez organ I instancji, od ponad 15 miesięcy pozostawał zawieszony w czynnościach służbowych, natomiast prowadzone wobec niego postępowanie dyscyplinarne znajdowało się w stadium zawieszenia i nie zanosiło się na jego szybkie zakończenie. Z tego wniosek, że w zaistniałym stanie faktycznym spełnione zostały obie przesłanki dające organowi prawo rozstrzygnięcia w drodze decyzji uznaniowej o zwolnieniu skarżącego ze służby. Stąd też zarówno Komendant Miejski Policji, jak i Komendant Wojewódzki Policji nie uchybili procedurom przewidzianym w przepisach w sprawach dotyczących zwolnienia funkcjonariusza Policji i w sferze uznaniowej mieli podstawy do podjęcia decyzji o zwolnieniu skarżącego ze służby. Tym samym nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., bowiem w uzasadnieniu swoich decyzji organy obu instancji dokładnie wyjaśniły, na czym – ich zdaniem – polegał w danej sprawie interes publiczny przemawiający za zwolnieniem funkcjonariusza ze służby i dlaczego uznały, że zasługuje on na uznanie bardziej niż interes strony. Wzięto również pod uwagę zarówno przebieg służby, jak i trudną sytuację rodzinną funkcjonariusza, jednak ze względu na szczególne wymagania wobec osób służących w Policji, takie jak honor, godność, dobre imię służby, czy zasady etyki zawodowej, a także brak szczególnych osiągnięć A. P. w czasie jego niemal piętnastoletniej służby w Policji i warunki kadrowe w jednostce, w której policjant pełnił służbę uznano, iż całokształt okoliczności uzasadnia takie rozstrzygnięcie.

Od powyższego wyroku w całości, A. P. wniósł skargę kasacyjną zarzucając mu, w trybie art. 174 pkt 2 P.p.s.a., naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

I. art. 3 § 1 oraz art. 135 P.p.s.a. poprzez nie usunięcie przez Sąd wskazywanych w skardze z dnia 9 kwietnia 2010 r. naruszeń prawa dokonanych zaskarżoną decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] marca 2010 r. w sytuacji, gdy organ administracji wydając decyzję naruszył przepisy postępowania - art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a.

II. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych poprzez odmowę uchylenia wydanej z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy – art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a. decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] marca 2010 r.- rozkaz personalny nr [...], utrzymującej w mocy rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] stycznia 2010r. Komendanta Miejskiego Policji w Gdańsku w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji skarżącego od dnia [...] lutego 2010 r., powyższe naruszenia polegały na:

a) nieuwzględnieniu słusznego interesu skarżącego, zwłaszcza iż organ administracyjny nie wykazał, o jaki interes społeczny chodzi i nie udowodnił, że jest on na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych skarżącego, zwłaszcza, iż zaskarżona decyzja traktuje skarżącego z pokrzywdzeniem w stosunku do innych funkcjonariuszy Policji o tożsamej sytuacji faktycznej i prawnej, wobec których nie została wydana decyzja o zwolnieniu ze służby w Policji, a trudna sytuacja rodzinna i finansowa przemawiają za uwzględnieniem interesu skarżącego;

b) niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, niezebraniu w sposób wyczerpujący i nierozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego sprawy w szczególności, pominięciu wskazywanego przez skarżącego okoliczności nie zakończenia postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w B. przeciwko niemu, a tym samym nieprzesądzeniu winy skarżącego w postępowaniu karnym oraz trudnej sytuacji rodzinnej, choroby dziecka skarżącego oraz związanej nią kosztownej terapii i zażywaniem specjalistycznych leków;

c) bezpodstawnym przyjęciu, iż brak jest okoliczności przemawiających na korzyść ogólnej oceny postawy zawodowej skarżącego, w sytuacji gdy z opinii służbowych i ocen okresowych wynika, że skarżący wywiązywał się z obowiązków służbowych w sposób prawidłowy i rzetelny, a jego służba przebiegała dotychczas nienagannie;

d) bezpodstawnym przyjęciu, iż brak jest okoliczności uzasadniających pozostawienie skarżącego w służbie w Policji.

W związku z powyższym skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie od organu administracyjnego na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Natomiast w uzasadnieniu stwierdził, że Sąd pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie na decyzji organu administracyjnego wydanej z naruszeniem prawa, a tym samym naruszył przepisy postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy – art. 3 § 1 P.p.s.a. wskazującego, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie oraz art. 135 P.p.s.a wskazującego, iż Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia. W dalszej części wskazał, że w skardze na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Gdańsku z dnia [...] marca 2010 r. podnosił, iż organ administracji naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., zaś wywody zarówno organu administracji, jak również Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego odnośnie interesu publicznego przemawiającego za zwolnieniem go ze służby są nietrafne. Przede wszystkim decyzję o zwolnieniu ze służby w Policji organ administracji wydał wyłącznie wobec skarżącego, przy czym w podobnej sytuacji faktycznej i prawnej znajdują się inni funkcjonariusze, którzy tak jak skarżący są oskarżeni w sprawie prowadzonej przez Prokuraturę Okręgową w B. Wnioskować więc należy, iż wobec pozostałych współoskarżony organ administracji uznał, że ich interes prywatny przemawia za nieuwzględnianiem interesu publicznego wskazywanego w sprawie skarżącego. Mając świadomość o uznaniowości administracyjnej to jednak podkreślić należy, że nie zwalnia to organu administracji z wydania decyzji o treści przekonującej pod względem prawnym i faktycznym. Skoro zaś stan faktyczny i prawny względem innych osób jest tożsamy ze stanem sprawy skarżącego, to niedopuszczalne jest wydanie odmiennych decyzji w tych sprawach z pokrzywdzeniem skarżącego i pominięciem jego słusznego interesu. W konsekwencji powyższego organ administracji nie udowodnił, iż interes społeczny jest na tyle ważny i znaczący, że bezwzględnie wymaga ograniczenia uprawnień indywidualnych skarżącego. Nadto zgodnie z przyjętym orzecznictwem przesłanki powodujące konieczność przedłożenia w konkretnym przypadku interesu publicznego nad indywidualny podlegać muszą zawsze wnikliwej kontroli instancyjnej i sądowej, czego w ocenie skarżącego Wojewódzki Sąd Administracyjnych zaniechał. Niezależnie od powyższego organ administracji nie podjął wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, materiał dowodowy sprawy nie został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, w szczególności pominięto wskazywaną przez skarżącego okoliczności niezakończenia postępowania karnego prowadzonego przez Prokuraturę Okręgową w B. przeciwko niemu, a tym samym nieprzesądzeniu winy skarżącego w postępowaniu karnym oraz trudnej sytuacji rodzinnej, choroby dziecka skarżącego oraz związanej nią kosztowną terapią i zażywaniem specjalistycznych leków. Nie sposób również, w ocenie skarżącego kasacyjnie, podzielić stanowisko Sądu oraz organu administracji, iż brak jest okoliczności przemawiających na korzyść ogólnej oceny postawy zawodowej skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zwrócił jedynie uwagę na brak szczególnych osiągnięć skarżącego w czasie jego niespełna piętnastoletniej służby w Policji, a pominął przy tym, iż z opinii służbowych i ocen okresowych wynika, że skarżący wywiązywał się z obowiązków służbowych w sposób prawidłowy i rzetelny, a jego służba przebiegała dotychczas nienagannie. Zatem – zdaniem skarżącego kasacyjnie – nie może to skutkować uznaniem, iż brak jest okoliczności uzasadniających pozostawienie go w służbie w Policji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie zaś do treści art. 183 § 1 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w skardze kasacyjnej. Oznacza to zatem konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego kasacyjnie – Sąd uchybił, uzasadnienia ich naruszenia i w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ponieważ w sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania, przeto Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa procesowego i stwierdzić należy, że skarga owa analizowana pod tym kątem, nie posiada usprawiedliwionych podstaw.

Przede wszystkim niezasadny jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 oraz art. 135 P.p.s.a. poprzez nieusunięcie z obrotu prawnego wskazywanych w skardze naruszeń prawa dokonanych zaskarżoną decyzją z dnia 9 marca 2010 r. Należy bowiem przypomnieć, iż stosownie do postanowień art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z art. 135 P.p.s.a., sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przesłanką zastosowania art. 135 jest stwierdzenie naruszenia prawa materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności, ale także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były podjęte w granicach danej sprawy (J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – komentarz, LexisNexis, Warszawa 2006, wyd. 2, s. 296 teza 5). Niezrozumiały i nieprawidłowy jest zatem zarzut niezastosowania analizowanego wyżej przepisu w powiązaniu z naruszeniami prawa spowodowanymi zaskarżoną decyzją, gdyż istotą art. 135 P.p.s.a. jest weryfikacja prawidłowości czynności procesowych, przeprowadzonych w ramach danej sprawy, poza zaskarżonymi orzeczeniami. Jednocześnie należy podkreślić, iż skarżący kasacyjnie w żaden sposób nie wykazał, jakie ewentualne naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach niniejszej sprawy uszły uwadze Sądu I instancji.

Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który to zarzut następnie powiązano z art. 7, 77 § 1, 78 § 1 i 80 k.p.a. podkreślić trzeba, że jest on całkowicie nietrafny. Przepis art. 1 ustawy – Prawo o ustroju sądów administracyjnych należy do kategorii przepisów o charakterze ustrojowym, wydanie zaś wyroku, niezgodnego z oczekiwaniem skarżącego kasacyjnie nie może być utożsamiane z uchybieniem powołanej normie. Stanowi ona, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej. Nie ma natomiast żadnych podstaw do przyjęcia, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku nie dokonał takiej kontroli. W związku z tym przepis ten mógłby być naruszony tylko wtedy, gdyby skarga w ogóle nie została przez Sąd rozpoznana (vide: wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2010 r. sygn. I OSK 962/10 publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Nie ma racji skarżący kasacyjnie zarzucając, że Sąd I instancji pominął fakt, iż organ nie uwzględnił słusznego interesu skarżącego i nie wykazał interesu społecznego przemawiającego za zwolnieniem go ze służby. Organy policyjne podniosły bowiem fakt niepełnienia przez skarżącego służby przez długi okres, cofnięcia mu dostępu do informacji niejawnych, konieczności wykonywania jego obowiązków przez innych policjantów czy zablokowanie zajmowanego przez niego etatu i wskazały, że interes społeczny przemawia za eliminacją takiego niekorzystnego stanu rzeczy, co Sąd I instancji zaaprobował.

Również, wbrew wywodom skargi kasacyjnej organy wzięły pod uwagę, iż postępowanie karne prowadzone przeciwko skarżącemu przez Prokuraturę Okręgową w B. nie zostało zakończone, jednakże uznały, że nie stanowi to przeszkody do zastosowania art. 41 ust 2 pkt 9 ustawy o Policji, co także zaaprobował Sąd I instancji. Podobnie wzięto pod uwagę fakt nienagannej służby skarżącego, pozytywnych o nim opinii, czy nienagannego wykonywania przez niego obowiązków służbowych z tym, że powyższe okoliczności również nie uniemożliwiały zwolnienia skarżącego ze służby na podstawie wskazanego wyżej przepisu.

W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżony wyrok nie narusza prawa, a w konsekwencji skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, to na mocy art. 184 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.