Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2584/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-04-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 81 ust.2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art.33 i 34
journal: Dz.U. 2009 nr 151 poz 1220
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędziowie: sędzia del WSA Mirosława Pindelska sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Protokolant asystent sędziego Justyna Rosińska po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 7 lipca 2011 r. sygn. akt II SA/Sz 572/11 w sprawie ze skargi C.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 7 lipca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę C.W. (dalej jako "skarżący") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] marca 2011 r. w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie, działając na podstawie art. 81 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227 – dalej jako "ustawa środowiskowa") oraz art. 33 i 34 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2009 r. Nr 151, poz. 1220 ze zm. – dalej jako "ustawa o ochronie przyrody") – po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Kamienia Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2011 r. odmawiającą wyrażenia zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowej – jeden wiatrak na działce nr [...] w miejscowości [...] w Gminie [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że planowane przedsięwzięcie polegające na budowie jednego wiatraka o mocy 0,25 MW o łącznej wysokości 40 m, zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze. zm. – dalej jako "rozporządzenie") należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, które może wymagać sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Organ I instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie opinii w tej sprawie. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kamieniu Pomorskim w piśmie z dnia 14 stycznia 2009 r. stwierdził, że nie ma konieczności przeprowadzenia oceny przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, bowiem przedsięwzięcie nie powinno wpływać znacząco na środowisko. Ponadto realizacja elektrowni wiatrowych przyczyni się w skali makro do oszczędzania nieodnawialnych źródeł energii, poprawi stan środowiska poprzez redukcje zanieczyszczeń do atmosfery i wód oraz ilości wytwarzanych odpadów. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie w postanowieniu z dnia [...] lutego 2009 r. stwierdził, że istnieje obowiązek przeprowadzenia oceny przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i ustalił zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. W ocenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie, z uwagi na charakter przedsięwzięcia nie można wykluczyć jego wpływu na obszar Natura 2000, w szczególności na ostoję ptasią PLB 320011 "Zalew Kamieński i Dziwna" oraz na siedliska ptaków wymienionych w załączniku nr 1 do dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/147/WE z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (wersja ujednolicona Dz.Urz. UE.L.2010.20.7) – dalej jako "dyrektywa ptasia") i chronionych w ramach wyznaczonych obszarów Natura 2000 znajdujących się w sąsiedztwie planowanej inwestycji.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2009 r. Burmistrz Kamienia Pomorskiego stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i określił zakres raportu.

Skarżący przedłożył do akt raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia pt. "Budowa elektrowni wiatrowej – jeden wiatrak na działce nr [...] w miejscowości [...] w gminie [...]" (dalej jako "raport"), sporządzony przez biegłego w zakresie wykonywania ocen oddziaływania na środowisko.

Następnie organ I instancji wystąpił do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego o wydanie uzgodnienia i opinii w oparciu o przedstawione dokumenty.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w Kamieniu Pomorskim pismem z dnia 16 września 2009 r. pozytywnie zaopiniował realizację spornego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2009 r. nie uzgodnił realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia.

Burmistrz Kamienia Pomorskiego po raz drugi zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie z wnioskiem o wydanie uzgodnienia.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie postanowieniem z dnia [...] października 2010 r. nie uzgodnił realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Szczecinie wskazał, że dokonał analizy dokumentacji: raportu, uzupełnienia raportu z dnia 4 listopada 2009 r., wyników monitoringu przedrealizacyjnego awifauny wykonanego na podstawie obserwacji przeprowadzonej od drugiej połowy września 2007 r. do końca czerwca 2008 r. przez mgr inż. M.D. informacji zawartych w Standardowych Formularzach Danych (SDF) obszarów Natura 2000 ostoi siedliskowej PI.H 32001S "Ujście Odry i Zalew Szczeciński" oraz ostoi ptasiej PLB 320011 "Zalew Kamieński i Dziwna", w tym identyfikacji obszarów, informacji przyrodniczej oraz identyfikacji zagrożeń, a także waloryzacji przyrodniczej gminy [...] wykonanej przez Biuro Konserwacji Przyrody (Szczecin 2007 r.). Na skutek tego stwierdził, że informacje zawarte w tych dokumentach są wystarczające i dają podstawę do nieuzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia. Zdaniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie, przedstawione przez wnioskodawcę informacje, w tym działania minimalizujące, nie zlikwidują negatywnego wpływu na przedmiot ochrony. Posadowienie elektrowni wiatrowej spowoduje bezpośrednie negatywne oddziaływanie na przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 ostoi ptasiej PLB 320011 "Zalew Kamieński i Dziwna" oraz ostoi siedliskowej PLH 320013 "Ujście Odry i Zalew Szczeciński" w postaci:

1) utraty integralności obszaru definiowanej w art. 5 ust. 1d ustawy o ochronie przyrody, jako "spójność czynników strukturalnych i funkcjonalnych warunkujących zrównoważone trwanie populacji gatunków i siedlisk przyrodniczych, dla ochrony których zaprojektowano lub wyznaczano obszar Natura 2000" zachowania struktur i procesów ekologicznych, które są niezbędne dla trwałości i prawidłowego funkcjonowania obszarów Natura 2000, ograniczania zasiągu występowania gatunku,

2) utraty właściwego stanu ochrony, tj. zmniejszenia się liczebności populacji, kurczenia się siedlisk niezbędnych do prawidłowego funkcjonowania obszarów Natura 2000, ograniczenia zasięgu występowania gatunku,

3) zmniejszenia liczebności populacji w szczególności kluczowych gatunków, jak: łabędź krzykliwy, bielik, kormoran, gęś, czapla siwa, występującej na obszarze opracowania wskutek utraty i fragmentacji siedlisk, spowodowanej odstraszaniem ptaków przez pracującą turbinę wiatrową,

4) bezpośredniego zagrożenia dla gatunków ptaków jakim jest rozbijanie się ptaków o śmigła elektrowni, zagrożenie to występuje właśnie w takich jak przedmiotowy obszar dużego zagęszczenia ptaków, wykorzystywanego przez ptaki we wszystkich sezonach.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska podkreślił, że zgodnie z "Wytycznymi w zakresie oddziaływania elektrowni wiatrowych na ptaki (PSEW, 2008)" znaczące oddziaływanie na awifaunę oznacza sytuację, w której populacja kluczowego gatunku w wyniku oddziaływania projektu wykaże zmiany prowadzące do utraty korzystnego stanu ochrony. Przepisy dyrektywy 2004/35/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 21 kwietnia 2004 r. w sprawie odpowiedzialności za środowisko w odniesieniu do zapobiegania i zaradzania szkodom wyrządzonym środowisku naturalnemu (Dz.U. UE.L.2004.143.56) wprowadzają obowiązek utrzymania korzystnego stanu ochrony populacji w odniesieniu do gatunków chronionych. Organ wskazał również, że w toku przeprowadzonego postępowania zasięgnął opinii organu doradczo-opiniującego, tj. Regionalnej Rady Ochrony Środowiska. Członkowie Regionalnej Rady Ochrony Środowiska zaopiniowali negatywnie realizację planowanej inwestycji. W jego ocenie opinia ta potwierdziła wniosek, że realizacja planowanego przedsięwzięcia może w znacząco negatywny sposób oddziaływać na przedmiot i cel ochrony w obszarach Natura 2000 w miejscowości [...].

Następnie decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. organ I instancji odmówił wyrażenia zgody na realizacje przedmiotowego przedsięwzięcia.

Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Szczecinie wyjaśniło, że podstawą odmowy wydania zgody na realizację przedsięwzięcia jest brak spełnienia warunków określonych w art. 34 ustawy o ochronie przyrody. Kolegium wskazało, że art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody zawiera bez wątpienia zakaz ingerencji. Dotyczy on wyłącznie znaczącego oddziaływania na obszary Natura 2000. W świetle art. 6 ust. 2 dyrektywy Rady 92/43/EWG z dnia 21 maja 1992 r. w sprawie ochrony siedlisk przyrodniczych oraz dzikiej fauny i flory (Dz.U. UE.L.1992.206.7) – dalej jako "dyrektywa siedliskowa", obowiązkiem państw członkowskich jest podjęcie odpowiednich działań w celu uniknięcia na obszarach Natura 2000 pogorszenia stanu siedlisk przyrodniczych i siedlisk gatunków oraz niepokojenia gatunków o ile to niepokojenie może mieć znaczenie dla celów dyrektywy. Zgodnie z przepisami dyrektywy ptasiej w sprawie ochrony dzikich ptaków, nawet w przypadku niepewności organu nadzorującego, zgodnie z wymogami Komisji Europejskiej i art. 6 dyrektywy siedliskowej, w tym w szczególności w zakresie stosowania zasady przezorności, cele ochrony obszaru Natura 2000 należy traktować priorytetowo. Zgodnie z dyrektywą ptasią na obszarach Natura 2000 kraje członkowskie Unii Europejskiej powinny podjąć wszelkie działania zmierzające do "uniknięcia zanieczyszczenia lub pogorszenia się stanu siedlisk lub jakichkolwiek zaburzeń w ich środowisku, wpływających na ptaki".

W ocenie organu odwoławczego, z akt sprawy wynika, że działania związane z realizacją planowanej inwestycji są sprzeczne z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Realizacja inwestycji może w istotny sposób zagrażać gatunkom ptaków występującym na obszarze planowanego zamierzenia, w szczególności na gatunki ptaków kluczowych, co w konsekwencji doprowadzi do zakłócenia spójności i integralności obszarów Natura 2000, a także wpłynie znacząco negatywnie na te gatunki. Ponadto spowoduje, że warunki podstawowe obszaru będą podlegały zmianom generowanym przez czynniki o charakterze globalnym, a dodatkowo modyfikowanymi przez zmiany wywołane realizowanym przedsięwzięciem. Modyfikacja może polegać na wytworzeniu efektu wyspy – omijaniu wiatraka i jego sąsiedztwa przez powyższe gatunki ptaków. Wykonanie przedsięwzięcia może pociągnąć za sobą lokalne przemieszczenia noclegowisk gatunków ptaków migrujących i koczujących na wodach Zatoki Cichej i zarazem ograniczać atrakcyjność otoczenia wyspy Chrząszczewskiej dla tych grup ptaków.

W ocenie Kolegium, są to argumenty wystarczające do stwierdzenia, że posadowienie przedmiotowej elektrowni wiatrowej wpłynie znacząco negatywnie na obszary Natura 2000. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że za realizacją planowanego przedsięwzięciem nie przemawiają, przewidziane w art. 34 ustawy o ochronie przyrody, konieczne wymogi nadrzędnego interesu społecznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym, a także brak rozwiązań alternatywnych.

Organ odwoławczy podkreślił, że sporządzony przez inwestora raport podlega ocenie jak każdy dowód w sprawie, zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Z raportu wynika, że na 24 gatunki ptaków podlegających ochronie w obszarze Natura 2000 – PLB 3200115 "Zalew Kamieński i Dziwna", możliwy jest negatywny wpływ polegający na odstraszaniu lub zmianie noclegowisk w stosunku do 9 gatunków ptaków: łabędź krzykliwy, gęś zbożowa, gęś gęgawa, tracz bielaczek, nurogęś, kania ruda, orzeł bielik, błotniak stawo, gęś białoczelna. Ponadto w raporcie stwierdzono, że w rejonie projektowanej lokalizacji najważniejszą wysokością przestrzeni powierzchni na jakiej poruszają się ptaki jest pułap do 40 m, przy czym 4 gatunki ptaków w sposób stały korzystają z przestrzeni bezpośrednio nad projektowaną lokalizacją przedsięwzięcia. Natomiast w dziale XI raportu zostały przedstawione skutki podjęcia realizacji przedsięwzięcia dla celów ochrony obszaru Natura 2000 - PLB3200M "Zalew Kamieński i Dziwna":

– powstanie lokalnej bariery w swobodnym przemieszczaniu się ptaków w korytarzu migracyjnym. W kontekście powstałych w ostatnich latach dużych ferm wiatrowych k. Wolina i k. Śniatowa oraz znanym planom zwiększenia ilości o kolejne lokalizacje (Wolin – Laska, oraz k. Sulikowa), pojedyncza mała elektrownia nie spowoduje wytworzenia kolejnej dużej "wyspy" w korytarzu migracyjnym, spowoduje jednak powstanie lokalnej małej wyspy dodatkowo fragmentującej przestrzeń,

– zanik części noclegowisk położonych na wodach Zatoki Cichej w trudnej co do rozmiaru utracie miejsc noclegowych. Dotychczasowe obserwacje wskazują na porzucanie miejsc w odległości 1–2 km od pracującej elektrowni. Uruchomienie elektrowni może spowodować konieczność przeniesienia się części ptaków na nowe miejsca noclegowe, których ilość na wodach Dziwny jest ograniczona,

– zmiana tras przelotu z noclegowisk na żerowiska i odwrotnie,

– powstanie miejsca potencjalnych kolizji ptaków z pracującym wirnikiem elektrowni.

Organ zwrócił podkreślił, że w raporcie znajduje się stwierdzenie, iż planowana inwestycja nie będzie negatywnie wpływać na środowisko oraz, że projektowana lokalizacja przedsięwzięcia odznacza się dogodnymi warunkami oraz bardzo małą wartością dla obszaru Natura 2000. W ocenie organu odwoławczego, powyższe stwierdzenie jest sprzeczne z ustaleniami podanymi w raporcie. W załączonej przez wnioskodawcę "Prognozie oddziaływania na awifaunę pojedynczej elektrowni wiatrowej w m. [...]", w podsumowaniu zestawienia parametrów lokalizacji, autor ocenił, że istnieje wysokie prawdopodobieństwo negatywnego oddziaływania.

Zdaniem organu odwoławczego, zasadniczą kwestią jest właściwa kwalifikacja przedsięwzięcia i pełna ocena wpływu przedsięwzięcia na środowisko. Dokonując tej oceny, o ile przedsięwzięcie z uwagi na swój charakter ma stanowić część planów inwestycyjnych, należy uwzględnić oddziaływanie na środowisko całego zamierzenia. W innym przypadku nie jest możliwa prawidłowa ocena skutków dla środowiska (pominięcie zjawiska kumulacji przewidywanych oddziaływań).

Skarżący wniósł skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że bezsporny jest fakt usytuowania przedsięwzięcia w pobliżu brzegów Zatoki Cichej, w granicach dwóch obszarów Natura 2000 – Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków "Zalew Kamieński i Dziwna" (PLB 320011) ustanowionego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dniem 27 października 2008 r. (Dz.U. z 2008 r. Nr 198, poz. 1226) oraz Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk "Ujście Odry i Zalew Szczeciński (PLH 320018) zaakceptowanego przez Komisję Europejską z dniem 12 grudnia 2008 r., a także w sąsiedztwie obszarów Natura 2000 – Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków "Wybrzeże Trzebiatowskie" (PLB 320010), Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków "Bagna Rozwadowskie" (PLB 320001) i Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk "Wolin i Uznam" (PLH 320019). Ponadto, w pobliżu miejsca planowanej inwestycji znajdują się również obszary proponowane do objęcia ochroną, m.in. rezerwat "Słone Łąki" i "Zatoka Cicha" – rezerwat faunistyczny obejmujący wody Zatoki Cichej wraz z przyległymi obszarami bagien, łąk i lasów i wyspą Gardzka Kępa. Walory poszczególnych obszarów szczegółowo zostały opisane w raporcie.

W ocenie Sądu I instancji, z uwagi na charakter przedsięwzięcia, nie można było wykluczyć znaczącego wpływu tej inwestycji na obszar Natura 2000, w szczególności na ostoję ptasią PLB 320011 "Zalew Kamieński i Dziwna" oraz na siedliska ptaków wymienionych w załączniku nr 1 do dyrektywy ptasiej.

W ocenie Sądu I instancji, przedłożony do akt sprawy raport odpowiada wymogom określonym w art. 66 ustawy środowiskowej. Zdaniem Sądu I instancji, ustalenia raportu powołane wyżej przez organ odwoławczy, wskazują na możliwość wystąpienia – wskutek oddziaływania planowanego przedsięwzięcia – zdarzeń znacząco negatywnie oddziaływujących na cele ochrony obszaru Natura 2000, wymienionych przykładowo w art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a więc mogących doprowadzić do utraty korzystnego stanu ochrony na tych obszarach. Sąd I instancji podkreślił, że z konstrukcji tego przepisu nie wynika wymóg kumulatywnego wystąpienia negatywnych oddziaływań przedsięwzięcia na obszar chroniony uzasadniających zakaz podejmowania konkretnego przedsięwzięcia. Wystarczy zaistnienie choćby jednego z opisanych w przepisie oddziaływań na środowisko dla uznania znacząco negatywnego wpływu danego przedsięwzięcia na analizowany obszar.

Zdaniem Sądu I instancji, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył całokształt materiału dowodowego w sprawie. Organ odniósł się w decyzji do raportu ze wskazaniem informacji istotnych do sformułowania oceny. Odniósł się także do uzupełnienia raportu z dnia 4 listopada 2009 r. i innych, powołanych wyżej dokumentów.

Sąd I instancji podkreślił przy tym, że raport był przedmiotem oceny nie tylko w postępowaniu przed organem, który wydał zaskarżoną decyzję, ale też w postępowaniu przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska w Szczecinie, który w postanowieniu o nieuzgodnieniu realizacji przedsięwzięcia obszernie odniósł się do ustaleń raportu, a także szczegółowo przedstawił wnioski z dokonanej analizy.

W cenie Sądu I instancji, organ odwoławczy zasadnie przyjął, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, a także argumenty Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie, są wystarczające aby uznać, że posadowienie przedmiotowej elektrowni wiatrowej wpłynie znacząco negatywnie na obszary Natura 2000. Zdaniem Sądu I instancji, stanowisko organu w tej kwestii zostało w sposób szczegółowy przestawione oraz uzasadnione w zaskarżonej decyzji.

Sąd I instancji nie podzielił więc zarzutów skarżącego dotyczących błędnego ustalenia na podstawie zebranego materiału dowodowego znacząco negatywnego wpływu inwestycji na środowisko oraz nierozpatrzenia całego materiału dowodowego. Sąd I instancji nie uwzględnił również zarzutu strony odnośnie powołania w sprawie jako dowodu opinii Regionalnej Rady Ochrony Przyrody. Organ odwoławczy jednoznacznie bowiem wskazał na funkcję pomocniczą tej opinii.

Zdaniem Sądu I instancji, organ odwoławczy słusznie przyjął, że realizacja przedsięwzięcia skarżącego z uwagi na jego charakter i położenie (alternatywne źródło energii) nie stanowi nadrzędnego wymogu interesu publicznego w tym przypadku, jak też nie spełnia żadnego z pozostałych warunków wynikających z art. 34 ustawy o ochronie przyrody.

Sąd I instancji nie podzielił również zarzutu pominięcia przez organ kwestii zaproponowanych przez stronę rozwiązań minimalizujących zagrożenie. Z treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że organ rozważył tą okoliczność, jednakże uznał propozycje strony za niewystarczające do rozwiązania problemu negatywnego wpływu inwestycji na chroniony obszar.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący.

Po pierwsze, zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną (zbyt szeroką) wykładnię art. 33 ustawy o ochronie przyrody i przyjęcie, że posadowienie jednego wiatraka elektrowni wiatrowej stanowić będzie działanie mogąca znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000.

Po drugie, zarzucił naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w związku z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") poprzez przyjęcie, że nie nastąpiło naruszenie przepisów postępowania – art. 77 k.p.a.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie, a także zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

W świetle art. 174 p.p.s.a. – skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze należy stwierdzić, że Sąd I instancji nie naruszył w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ ustawy p.p.s.a. jak i art. 151 tejże ustawy w związku z art. 77 k.p.a., ponieważ nie nastąpiło w tej sprawie naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto błędnie w tym zarzucie kasacyjnym nie powołano, której jednostki redakcyjnej tego przepisu, tj. art. 77 k.p.a. dotyczy zarzut kasacyjny, ponieważ liczy on cztery paragrafy. Natomiast z ustaleń stanu faktycznego dokonanych przez właściwe organy i poddanych prawidłowej kontroli przez Sąd I instancji wynika jednoznacznie, że dane przedsięwzięcie projektowane w południowej części wyspy Chrząszczewskiej w pobliżu brzegów Zatoki Cichej jest także położone na obszarze Natura 2000 Specjalnej Ochrony Ptaków "Zalew Kamieński i Dziwna" (PLB 320011) utworzonego rozporządzeniem Ministra Środowiska z dniem 27 października 2008 r. (Dz.U. z 2008 r. Nr 198, poz. 1226) oraz Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk "Ujście Odry i Zalew Szczeciński" (PLH 320018) utworzonego przez Komisję Europejską z dniem 12 grudnia 2008 r. Ponadto projektowane przedsięwzięcie jest także w sąsiedztwie obszarów Natura 2000 – Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków "Wybrzeże Trzebiatowskie" (PLB 320010), Obszaru Specjalnej Ochrony Ptaków "Bagna Rozwadowskie" (PLB 320001) i Specjalnego Obszaru Ochrony Siedlisk "Wolin i Uznam" (PLH 320019). Jednocześnie w pobliżu miejsca planowanego przedsięwzięcia są także projektowane obszary proponowane do objęcia ochroną, m.in. rezerwat "Słone Łąki" i "Zatoka Cicha" – rezerwat faunistyczny obejmujący wody Zatoki Cichej wraz z przyległymi obszarami bagien, łąk i lasów i wyspą Gardzka Kępa. Należy także podkreślić, że Sąd I instancji dokonał prawidłowej kontroli stanu faktycznego ustalonego przez właściwe organy w zakresie oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko w zakresie obszarów Natura 2000 biorąc pod uwagę w szczególności ustalenia raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko jak i treść negatywnego uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Szczecinie. Pozwoliło to sformułować jednoznaczne stanowisko, że biorąc pod uwagę charakter danego przedsięwzięcia, a w tym jego oddziaływanie w postaci awifauny może ono znacząco negatywnie oddziaływać na cele obszaru Natura 2000, a w szczególności na ostoję ptasią PLB 320011 "Zalew Kamieński i Dziwna" oraz na siedliska ptaków wymienionych w załączniku nr 1 do dyrektywy ptasiej.

Po drugie, chybiony jest także zarzut kasacyjny dotyczący naruszenia przez Sąd I instancji art. 33 ustawy o ochronie przyrody – jako przepisu prawa materialnego – w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Także w tym przypadku zarzut kasacyjny błędnie nie określa, który z trzech ustępów tego przepisu – przy czym ustęp pierwszy dzieli się jeszcze na trzy podpunkty – miałby być naruszony przez Sąd I instancji. Ponadto biorąc pod uwagę jednoznaczne ustalenia stanu faktycznego w tej sprawie, Sąd I instancji prawidłowo stwierdził, że zachodzą w tej sprawie przesłanki do zastosowania art. 33 ust. 1 pkt 1–3 ustawy o ochronie przyrody. Zgodnie bowiem z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, zabrania się, z zastrzeżeniem art. 34, podejmowania działań mogących, osobno lub w połączeniu z innymi działaniami, znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, w tym w szczególności:

1) pogorszyć stan siedlisk przyrodniczych lub siedlisk gatunków roślin i zwierząt, dla których wyznaczono obszar Natura 2000 lub

2) wpłynąć negatywnie na gatunki, dla których został wyznaczony obszar Natura 2000, lub

3) pogorszyć integralność obszaru Natura 2000 lub jego powiązania z innymi obszarami.

Dlatego też prawidłowo Sąd I instancji orzekł, że w tej sprawie realizacja danego przedsięwzięcia na działce nr [...] w miejscowości [...] gmina [...] spełnia przesłanki z art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Ponadto brak jest oczywiście przesłanek do zastosowania w tej sprawie art. 34 ustawy o ochronie przyrody, gdyż za realizacją tego przedsięwzięcia nie przemawia nadrzędny interes publiczny, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym jak i brak rozwiązań alternatywnych. Oznacza to, że zgodnie z art. 81 ust. 2 ustawy środowiskowej jeżeli z oceny oddziaływania takiego przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie to może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, to właściwy organ do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację danego przedsięwzięcia, o ile nie zachodzą przesłanki z art. 34 ustawy o ochronie przyrody, które w tej sprawie oczywiście nie wystąpiły.

Z tych względów i na podstawie art. 184 ustawy p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku.