Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 591/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2005-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Dnia 16 lutego 2005 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Asesor WSA Renata Kubot-Szustowska, Protokolant asystent sędziego Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2005 roku na rozprawie przy udziale - sprawy ze skarg B. K. i B. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Nr [...] (znak: [...]) w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Starosty Z. z dnia [...], Nr [...], znak: [...] oraz postanowienie Starosty Z. z dnia [...], Nr [...], znak: [...]; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do dnia uprawomocnie- nia się wyroku; 3. zasądza na rzecz B. K. i B. J. od Wojewody [...] kwotę po 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu wpisów sądowych od skarg.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a. Starosta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A Spółka Akcyjna z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej nr 30657 cyfrowej telefonii komórkowej B w Z. na działce o numerze geodezyjnym gruntu 295/8 przy ul. A 30 wskazując jednocześnie, że zgodnie z treścią art. 36 ust. 1 i 2 w/w ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane przed przystąpieniem do użytkowania obiektu inwestor jest zobowiązany uzyskać pozwolenie na użytkowanie.

W uzasadnieniu organ administracji architektoniczno – budowlanej podał, że Zarząd Gminy Z. złożył protest podnosząc, iż w pobliżu planowanej inwestycji jest szkoła, osiedle domków mieszkalnych, bloki mieszkalne i dlatego należałoby oddalić od tych obiektów urządzenia mogące przynosić szkodę ludziom i środowisku.

W decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wskazało, że teren inwestycji oznaczony symbolem 9PU opisany jest w planie jako przemysłowo – usługowy, a telefonia cyfrowa jest formą działalności usługowej. Tym samym posadowienie w tym miejscu stacji bazowej nie może być uznane za niezgodne z przeznaczeniem terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko natomiast wynika, że montaż stacji telefonii cyfrowej B – 900 MHz Nr BT-30657 Z. nie oddziaływuje w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi i dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Projekt budowlany stacji został uzgodniony z Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Reasumując Starosta Z. powołując się na treść art. 35 ust. 4 powołanej ustawy Prawo budowlane stwierdził, że z uwagi na przedłożenie przez inwestora wszystkich wymaganych prawem dokumentów uzasadnione jest wydanie w/w rozstrzygnięcia.

Od powyższej decyzji złożyli odwołania do Wojewody [...] B. J., B. K., A. K., D. Z., J. Z., J. D., W. P. i P. B..

W swoim odwołaniu B. J. podała, że nieruchomość, na której ma zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja znajduje się w pobliżu działki nr 299/8, której jest współwłaścicielka w 1/30 części. Wraz z mężem i 14 miesięcznym dzieckiem mieszka w G., gdzie jest wysokie zanieczyszczenie środowiska i dlatego chciałaby nieruchomość tę wykorzystywać latem do celów rekreacyjnych ze względu na nieskażone powietrze i pobliski las. Odwołująca się wyraziła także obawę, że z uwagi na projektowaną lokalizację stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej stanie się to niemożliwe biorąc pod uwagę treść artykułów prasowych na temat szkodliwości dla zdrowia długotrwałego korzystania z telefonów komórkowych, ze względu na wytwarzane przez nie promieniowanie. Ponadto zdaniem B. J., z powołanego w uzasadnieniu decyzji Starosty Z. raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko również wynika, iż brak jest 100 % pewności, że nie będzie ono w żadnym stopniu szkodliwe dla środowiska i ludzi. W konkluzji odwołująca się stwierdziła, że w razie realizacji przedmiotowej inwestycji, będzie zmuszona sprzedać Gminie Z. swój udział w działce nr 299/8 oraz zażądać stosownej rekompensaty za utracona w ten sposób nieruchomość, z którą wiązała życiowe plany, zwłaszcza po urodzeniu pierwszego dziecka.

Z kolei B. K., A. K., D. Z., J. Z., J. D., W. P. i P. B. w swoim odwołaniu wnieśli o ponowne rozstrzygniecie czy planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego podnosząc przy tym, iż w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] Wójt Gminy Z. stwierdził, że projektowane przedsięwzięcie jest sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z., natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] zanegowało w tej kwestii stanowisko organu stopnia podstawowego. Odwołujący się podnieśli także, że nie zgadzają się ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż planowana inwestycja jest formą działalności gospodarczej, a w kwestii tej, ich zdaniem, powinien wypowiedzieć się fachowiec. W związku z czym B. K., A. K., D. Z., J. Z., J. D., W. P. i P. B. wnieśli o dokonanie dogłębnej analizy dokumentów i podjęcie decyzji, czy inwestycja ta jest zgodna z planem zagospodarowania przestrzennego, czy też jest to działalność gospodarcza, czy telekomunikacyjna. Odwołujący się podali również, ze są mieszkańcami turystyczno – ekologicznej Gminy Z. (Park C ) i obawiają się utraty w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji walorów krajobrazowych oraz wartości ich działek, a ptaki będą wybierały sobie inne korytarze przelotu.

Decyzją z dnia [...], Nr [...], znak: [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Wojewoda [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że o naruszeniu art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. z 2000r., Nr 106, poz. 1126 ze zm.) można mówić wtedy, gdy naruszone są konkretne przepisy warunków technicznych lub Polskie Normy obowiązujące w budownictwie. Projektowana stacja bazowa cyfrowej telefonii komórkowej B zgodnie z ustawą prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001r. (Dz. U. Nr 62, poz. 627) została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących pogorszyć stan środowiska. Jednakże z opracowanego na tę okoliczność raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że projektowany obiekt nie będzie oddziaływać w sposób negatywny na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi, a obszary zagrożone elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym emitowanym przez anteny znajdują się na znacznej wysokości i nie pokrywają się z miejscami przebywania ludzi. W związku z tym dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Planowany do realizacji obiekt będzie spełniać wymagania określone w rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 11 sierpnia 1998r. w sprawie szczegółowych zasad ochrony przed promieniowaniem szkodliwym dla ludzi i środowiska, dopuszczalnych poziomów promieniowania, jakie mogą występować w środowisku oraz wymagań obowiązujących przy wykonywaniu pomiarów kontrolnych promieniowania (Dz. U. Nr 107). Przedmiotowa inwestycja jest zgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (PU – tereny produkcyjno – usługowe o uciążliwości zamykającej się w granicach własnego terenu od strony sąsiedniej zabudowy mieszkaniowej) i warunkami decyzji o zabudowie i zagospodarowaniu terenu wydanej przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. w dniu [...], Nr [...], a ustalenia dokonane w tym zakresie przez organ samorządowy są wiążące dla organów właściwych w sprawie pozwoleń na budowę. Wojewoda [...] podniósł także, że zarówno raport oddziaływania na środowisko, jak i projekt budowlany zostały pozytywnie uzgodnione przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego decyzją z dnia [...], Nr [...] oraz Wydział Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa Starostwa Powiatowego w Z. pismem z dnia [...] Nr [...]. Ustosunkowując z kolei do podniesionej w odwołaniach kwestii oddziaływania projektowanej wieży na środowisko przyrodnicze, a w szczególności na ptaki, organ odwoławczy stwierdził, iż z opracowanego raportu wynika, że proponowane do montażu anteny nie będą miały wpływu na stan zdrowotny populacji ptasiej, a ewentualne przeloty ptaków przez wiązkę emitowaną przez anteny w odległości mniejszej niż kilka metrów od anten będą miały charakter incydentalny i krótkotrwały, które nie powinny powodować zaburzeń zdrowotnych. Ponadto projektowana inwestycja nie koliduje z zabudową na działkach sąsiednich i nie utrudni ewentualnej zabudowy tych działek zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. W konkluzji Wojewoda [...] stwierdził, że inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę spełnił wymagania stawiane w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, tj. do wniosku dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a analizowana decyzja nie narusza prawa w związku z czym zarzuty o ewentualnej szkodliwości obiektu nie są poparte żadnymi dowodami.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem B. J., B. K., W. P. i J. D. złożyli skargi do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi.

W swojej skardze B. J. wraziła obawę, że projektowana stacja stanowi zagrożenie dla środowiska naturalnego i zdrowia ludzkiego co wynika, jej zdaniem, z pisma Wojewody [...] z dnia [...], znak: [...]. Skarżąca podniosła także, że tego typu obiekt powinien posiadać strefę bezpieczeństwa, lecz nie otrzymała odpowiedzi czy w przypadku jej działki została ona zachowana oraz co się stanie w razie uderzenia pioruna w projektowaną stację bazową, którą stanowi metalowy maszt będący najwyższym punktem w okolicy, w sytuacji gdy na działce będą przebywać ludzie. Nadto B. J. ponownie podniosła argumenty o szkodliwości oddziaływania fal elektromagnetycznych oraz żądanie odszkodowania z tytułu strat powstałych w związku z wydaniem decyzji udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej stacji bazowej i niemożnością korzystania z jej działki zgodnie z przeznaczeniem.

B. K., W. P. i J. D. zarzucili sprzeczność decyzji organów samorządowych i administracji rządowej, braki w dokumentacji przedmiotowej inwestycji oraz nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności w sprawie, w konsekwencji wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewoda [...] wraz z poprzedzającej ją decyzji Starosty Z. z dnia [...] oraz decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] i utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy Z. z dnia [...].

W uzasadnieniu skarżący podali, że decyzją z dnia [...] Wójt Gminy Z. odmówił ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji uzasadniając swoje rozstrzygniecie sprzecznością planowanego przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Z.. Decyzją z dnia [...], Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło w/w decyzję. B. K., W. P. i J. D. zarzucili także, że stanowiąca podstawę wydania decyzji o pozwoleniu na budowę dokumentacja nie zawiera wymaganych prawem warunków przyłącza energetycznego, uzgodnienia z Wojewódzką Służbą Ochrony Zabytków (działka graniczy z Parkiem C), a "Raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko" oraz mapka zostały opracowane dla innej działki aniżeli objęta wnioskiem inwestora, tj. o nr 299/12. W konkluzji skarżący stwierdzili, że przedłożona przez inwestora dokumentacja zawiera zbyt duże braki i rozbieżności, aby móc stanowić podstawę wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2003r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Łd 592/03 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi odrzucił skargę W. P.. Natomiast postanowieniem z dnia 12 czerwca 2003r., wydanym w sprawie sygn. akt II SA/Łd 593/03 Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy w Łodzi odrzucił skargę J. D..

W odpowiedziach na skargi strona przeciwna wniosła o oddalenie skarg, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skargach, Wojewoda [...] podniósł dodatkowo, że przedmiotem pozwolenia na budowę jest stacja bazowa nr 30657 cyfrowej telefonii komórkowej B, zgodnie ze zmienionym wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę. Przyłącze energetyczne stanowi zaś przedmiot odrębnej decyzji administracyjnej. Decyzja organu samorządowego ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu jest dla organu właściwego w sprawie pozwoleń na budowę wiążąca. Odnośnie kwestii barku uzgodnienia projektu budowlanego w Wojewódzką Służbą Ochrony Zabytków Wojewoda [...] podniósł, ze nie ma przepisu w zakresie ochrony krajobrazu, ani też podstaw prawnych obligujących organ do uzgadniania przedmiotowej inwestycji z Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków z uwagi na sąsiedztwo z Parkiem C. Organ wyjaśnił także, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został opracowany dla konkretnej inwestycji, tj. stacji bazowej nr 30657 cyfrowej telefonii komórkowej B usytuowanej w Z. przy ul. A 30, a fakt powołania dwóch numerów odnośnie tej samej działki wiąże się ze zmianą numerów ewidencyjnych w rejestrach ewidencji gruntów. Zdaniem organu, z w/w dokumentu wynika, że projektowany obiekt nie będzie oddziaływać negatywnie na stan środowiska naturalnego i zdrowie ludzi, a obszary zagrożone elektromagnetycznym promieniowaniem niejonizującym emitowanym przez anteny znajdują się na znacznej wysokości i nie pokrywają się z miejscami przebywania ludzi w związku z czym dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Projektowana inwestycja nie koliduje z zabudową na działkach sąsiednich, nie utrudni ich ewentualnej zabudowy i wykorzystania zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie kwestii zachowania bezpieczeństwa w zakresie ochrony przed porażaniem piorunem Wojewoda [...] podniósł, że z projektu technicznego zasilania elektroenergetycznego przedmiotowej stacji wynika, iż obiekt wyposażony jest w instalację uziemiającą i odgromową. Natomiast odnośnie ewentualnego odszkodowania z tytułu strat poniesionych w związku z wydaniem kwestionowanej decyzji o pozwoleniu na budowę i brakiem możliwości użytkowania działki przez B. J. zgodnie z przeznaczeniem, organ administracji wskazał, iż roszczeń z tego tytułu można dochodzić na drodze postępowania cywilnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi.

W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz.U. nr 153, poz. 1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych przy czym, zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji, następuje wówczas, gdy sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt 1lit.a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi); naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( lit.b) albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy ( lit.c).

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. nr 153, poz. 1270 ), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Bada więc zaskarżone orzeczenie pod kątem wszelkich naruszeń prawa, a nie tylko tych wskazanych w skardze. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję sądu, należało skargę uwzględnić, a to z uwagi na naruszenie prawa, zarówno materialnego jak i procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co w myśl wskazanego wyżej przepisu art. 145 skutkuje uchyleniem decyzji.

Wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda [...] stwierdził w jej uzasadnieniu, że inwestor ubiegając się o pozwolenie na budowę spełnił wymagania stawiane w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, tj. do wniosku dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz dowód stwierdzający prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a analizowana decyzja nie narusza prawa. Tymczasem analiza akt sprawy i dokumentów tam zgromadzonych nie uzasadnia takiego stwierdzenia.

Kwestionowaną decyzją, organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, której przedmiotem jest zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie A S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej nr 30657 cyfrowej telefonii komórkowej B w Z. na działce o nr geodez. gruntu 295/8 przy ul. A 30. W decyzji udzielającej pozwolenie na budowę zaznaczono, że została ona wydana po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 1.07.2002r. uzupełnionego dnia 30.09.2002r. oraz dnia 28.11.2002r.

Z treści wniosku z dnia 1.07.2002r. (datowanego 29.06.2002r.) wynika, że inwestor wnosi o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym, zaprojektowanej w Z. na działce o nr 295/8 przy ul. A 30. W piśmie z dnia 30.09.2002r. (datowanym 27.09.2002r.) zakwalifikowanym przez organ jako uzupełnienie wniosku z dnia 1.07.2002r., inwestor informuje, że pismem z dnia 9.08.2002r. wycofał swój wniosek datowany dnia 29.06.2002r. i jednocześnie wnosi o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej zaprojektowanej w tym samym miejscu (bez przyłącza energetycznego) z zasilaniem z agregatu prądotwórczego. Podobnie w piśmie z dnia 28.11.2002r. (datowanym 27.11.2002r.) inwestor podtrzymał swój wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej wraz z zasilaniem z agregatu prądotwórczego. Natomiast decyzja Starosty Z. z dnia [...], Nr [...] przywołując w rozstrzygnięciu zarówno wycofany wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej wraz z przyłączem energetycznym , jak i następnie sprecyzowany na nowo wniosek o wydanie pozwolenia na budowę stacji telefonii komórkowej z zasilaniem z agregatu prądotwórczego w ogóle tej kwestii nie rozstrzyga, co podnosili skarżący, a co skutkuje wadliwością takiego rozstrzygnięcia w kontekście art. 104 § 1 i 2 k.p.a., jak również budzi wątpliwości w kontekście art. 35 ust. 1 pkt. 1b ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane. Podkreślić należy, że uzasadnienie zaskarżonej ani poprzedzającej ją decyzji nie zawiera żadnej analizy w tym zakresie z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., bowiem nie można uznać w tym przypadku za wystarczające, arbitralnego stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja jest zgodna z warunkami decyzji o zabudowie i zagospodarowaniu terenu.

Zgodnie z art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym na czas wydania decyzji, pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane a stosownie do art. 33 ust. 2 pkt. 2, dowód stwierdzający prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane należało dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę. W myśl art. 3 pkt. 11 Prawa budowlanego, przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć m.in. tytuł prawny wynikający ze stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. Prawna skuteczność takiego zobowiązania uwarunkowana jest posiadaniem przez dłużnika - to jest podmiot udzielający pozwolenia na wykonanie na nieruchomości robót budowlanych, własnego prawa do dysponowania nieruchomością i rozporządzania nią w takim zakresie (por. wyrok NSA z dnia 22.06.1998r. IVSA 1366/96, Lex nr 43240). Ta istotna dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczność nie została należycie wyjaśniona z naruszeniem zasad określonych w art. 7, 77 § 1 i 80 kpa.

Zauważyć bowiem należy, iż inwestor w przedmiotowym postępowaniu, legitymuje się umową dzierżawy nieruchomości położonej w Z. ul. A 30, zawartą pomiędzy A S.A. z siedzibą w W. a T. W. jako wydzierżawiającym i na tej podstawie wywodzi prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Tymczasem z dołączonej kopii wypisu z KW [...] Sądu Rejonowego w Z. wynika, że właścicielami działki nr 295/8 położonej w Z. są T. W. oraz A. W. na prawach wspólności ustawowej. Fakt ten ma zasadnicze znaczenia dla ustalenia podstawowej przesłanki art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, w brzmieniu obowiązującym na czas wydania decyzji a mianowicie, że pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto wykazał prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przyjmuje się bowiem, że oddanie w dzierżawę nieruchomości objętej wspólnością ustawową było czynnością przekraczającą zwykły zarząd w rozumieniu art. 36 § 1 kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji i do dokonania takiej czynności potrzebna była zgoda drugiego małżonka wyrażona w formie wymaganej dla danej czynności prawnej. Stosownie do ówczesnego art. 37 § 1 k.r.i op, ważność umowy, która została zawarta przez jednego z małżonków bez wymaganej zgody drugiego, zależała od potwierdzenia umowy przez drugiego małżonka. Stwierdzić należy, że przywołana okoliczność nie została wyjaśniona z naruszeniem przytoczonych wyżej przepisów zarówno prawa materialnego jak i procesowego.

Stosownie do art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Analizując, w myśl cytowanego przepisu, treść postanowienia Starosty Z. z dnia [...] nr 33, wydanego w toku postępowania administracyjnego, wszczętego wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, stwierdzić należy, iż postanowienie to zapadło z naruszeniem prawa materialnego. W przywołanej podstawie prawnej tegoż rozstrzygnięcia wskazano przepis art. 30 ust. 1a ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Cytowany przepis w ówczesnym brzmieniu, regulował min. kwestie dotyczące uzupełnienia zgłoszenia. Tymczasem przedmiot postępowania dotyczył pozwolenia na budowę, a nałożenie postanowieniem obowiązku usunięcia wskazanych nieprawidłowości mogło wynikać z art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane a nie z przepisu wskazanego przez organ w zakwestionowanym postanowieniu.

Mając na uwadze podniesione wyżej względy na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit.a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z 2002 roku) orzeczono jak w sentencji.

Zgodnie z art. 152 tej samej ustawy Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 97 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z 2002 roku) i art. 55 ustawy z dnia 11.05.1995 r. o NSA (Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm.).