Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1230/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 1 i  art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Góraj Sędzia WSA – Maria Werpachowska Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – asystent sędziego Łukasz Mazur po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 października 2012 r. sprawy ze skargi J. Z. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), cofnął J. Z. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W uzasadnieniu podał, że skarżący decyzją z [...] sierpnia 1987 r., uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich. Z kolei w dniu [...] października 2004 r., w związku z informacją, o prowadzeniu przeciwko niemu postępowania karnego o czyn z art. 160 § 1 k.k. organ wszczął z urzędu – na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) – postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia wyżej wymienionemu pozwolenia na posiadanie tej broni. Z dowodów zgromadzonych w sprawie wynika, że Sąd Rejonowy w L. wyrokiem z dnia [...] listopada 2007 r. sygn. akt [...], uznał J. Z. za winnego popełnienia czynu z art. 160 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., tj. o to, że w dniu [...] października 2004 r. w miejscowości C. gm. S., woj. [...] naraził inne osoby na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że sześciokrotnie w kierunku nich oddal strzał z broni palnej myśliwskiej typu [...] w wyniku czego poszkodowany doznał obrażeń ciała w postaci [...], które to obrażenia naruszyły prawidłowe czynności narządu ciała powodując [...] rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni. Za powyższe, prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt [...], wymierzono mu karę [...] miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący [...] lata. Z informacji z KRK z dnia [...] kwietnia 2011 r. wynika, że skarżący nie figuruje w tym rejestrze, jednakże powyższa okoliczność nie wyklucza w żaden sposób możliwości uwzględnienia w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską, faktu prowadzenia w przeszłości przeciwko niemu postępowania karnego i w podobnej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 września 2002 r. sygn. akt III SA 377/01 stwierdził: "pozwolenie na broń powinny otrzymać i posiadać wyłącznie osoby, których zachowanie i cechy charakteru uzasadniają przekonanie Policji, że można im powierzyć broń, nie mają zatem szans na posiadanie broni osoby, które weszły w konflikt z prawem, w szczególności popełniając przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu czy nawet mieniu. Umorzenie postępowania, zatarcie skazania czy też upływ czasu od chwili naruszenia norm prawa nie wykluczają możliwości negatywnej oceny skarżącego (art. 75 k.p.a.)" (LEX nr 126796). Ponadto orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego stanowi też, że: "zatarcie skazania nie stanowi przeszkody do ustalenia w trybie art. 75 k.p.a., że osoba posiadająca pozwolenie na broń popełniła czyn, który sam w sobie lub w powiązaniu z innymi okolicznościami rodzi obawę, że osoba ta użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego. Zatarcie skazania pozwala wprawdzie daną osobę uznać za niekaraną, jednakże przy ocenie osobowości kandydata do posiadania broni ważny jest nie tyle fakt ukarania bądź nieukarania, ale dotychczasowe życie i sposób postępowania tej osoby. Fakt uprzednio popełnionego przestępstwa i prawomocnego skazania nie jest obojętny w tej sferze stosunków społecznych, w których znaczenie ma nie tylko ocena prawna, lecz także ocena etyczno-moralna danej osoby. Można zatem w postępowaniu administracyjnym ustalić, że zainteresowany przed kilku laty uszkodził ciało drugiemu człowiekowi i w powiązaniu z innymi faktami przyjąć, że zachodzą przesłanki obligujące do cofnięcia pozwolenia na broń. Nie można jedynie powołać się na fakt skazania" (wyrok NSA z 13 maja 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 1879/04, LEX nr 168056). W związku z powyższym należało uznać, że skarżący należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, tj. do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Określając katalog rodzajów przestępstw wymienionych w przytoczonym przepisie, ustawodawca wyróżnił więc, ze względu na charakter chronionych przez przepisy kodeksu karnego dóbr prawnych, tj. zdrowia, życia czy mienia, te czyny zabronione, które wyraźnie uznał za szczególnie niebezpieczne, o bardzo dużym stopniu społecznej szkodliwości, przez co dyskwalifikujące osoby posiadające pozwolenie na broń palną. O szczególnym nacisku ustawodawcy na ten katalog czynów zabronionych (tj. przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu) świadczy wytyczna, która obliguje organ Policji do cofnięcia wydanego pozwolenia na broń. W zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia nadanych praw do posiadania broni palnej myśliwskiej, okoliczności wynikające z prawomocnych wyroków sądów, potwierdzających fakt popełnienia przestępstwa (mimo, że skazanie tymi orzeczeniami uległo zatarciu) wiążą organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Mając na uwadze fakt, że prawo do posiadania broni palnej jest uprawnieniem wyjątkowym organy Policji przyjęły, iż osoby posiadające pozwolenia na broń muszą w sposób szczególny przestrzegać przepisów prawa i porządku publicznego. Ponadto od osób tych oczekuje się nieskazitelnej postawy, która przejawia się w głębokiej mierze poszanowaniem porządku prawnego. Tylko takie osoby bowiem dają gwarancję zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej, zaś skarżący jej nie daje, bowiem dopuścił się popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, które to miało bezpośredni związek z bronią. Tym samym fakt skazania w przeszłości wzbudza uzasadnioną obawę, że może on również swoim nieodpowiedzialnym zachowaniem doprowadzić do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, zaś powyższej ocenie nie sprzeciwia się fakt, iż obecnie w miejscu zamieszkania posiada pozytywną opinię oraz jest członkiem PZŁ i posiada uprawnienia do wykonywania polowań przy użyciu broni palnej. Bezspornym bowiem jest, że w związku z popełnieniem przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, skarżący utracił wiarygodność w zakresie zgodnego z prawem posiadania i używania broni palnej myśliwskiej. Nie jest bowiem korzystne dla interesu społecznego, aby osoby posiadające tak szczególne – o reglamentowanym dostępie – prawa, jak możliwość dysponowania bronią palną, mogły to prawo posiadać w sytuacji, gdy nie respektują porządku prawnego i nie jest to fakt obojętny dla ochrony bezpieczeństwa oraz porządku publicznego. Stąd też interes strony musi ustąpić na rzecz interesu społecznego, który przejawia się w tym, aby pozwolenie na broń posiadały osoby przestrzegające prawa. Nie ma również podstaw do umorzenia postępowania w niniejszej sprawie, o co wnosi skarżący, bowiem przepis art. 105 § 1 i 2 k.p.a. stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania (§ 1) lub może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym (§ 2). W rozpoznawanej sprawie postępowanie toczy się natomiast z urzędu, zaś organ nie dopatruje się w nim bezprzedmiotowości, bowiem może powstać ona zarówno z przyczyn podmiotowych (np. śmierć strony) jak i przedmiotowych (np. żądanie strony nie podlega rozpatrzeniu przez organ administracji publicznej) oraz może wynikać z faktów naturalnych jak i zdarzeń prawnych. Zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., skarżącemu służyło prawo do zapoznania się z materiałami postępowania oraz do wzięcia czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym, o czym był poinformowany pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. i z prawa tego skorzystał w dniu [...] grudnia 2011 r. informując, iż będzie wnosił o wyjaśnienia w sprawie, zaś do dnia [...] stycznia 2012 r. żadne pismo od niego nie wpłynęło. Kończąc, pouczono skarżącego, że na podstawie art. 101 § 3 i art. 141 § 2 k.p.a., służy mu zażalenie do Komendanta Głównego Policji wniesione za pośrednictwem Komendanta [...] Policji w terminie 7 dni od daty wydania "postanowienia". Decyzja ta została doręczona skarżącemu w dniu [...] stycznia 2012 r.

Po wpłynięciu wniosku skarżącego z dnia [...] lutego 2012 r. o sprostowanie błędnego pouczenia, Komendant [...] Policji postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...], mając za podstawie art. 113 § 1 w zw. z art. 111 § 1 k.p.a., sprostował oczywistą omyłkę w pouczeniu w ten sposób, że powyższe pouczenie zastąpił słowami "Od niniejszej decyzji na podstawie art. 127 § 1 i 2 oraz art. 129 § 1 i 2 kpa, stronie służy odwołanie do Komendanta Głównego Policji za pośrednictwem Komendanta [...] Policji w terminie 14 dni od daty jej doręczenia".

Od powyższego postanowienia, doręczonego w dniu [...] marca 2012 r., skarżący złożył zażalenie zarzucające mu naruszenie przepisów k.p.a. i wniósł o uchylenie postanowienia oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji, w której będzie właściwe pouczenie z przywróconym właściwym terminem odwoławczym. W uzasadnieniu podał, że błędne pouczenie z całą pewnością nie jest oczywistą omyłką ani też błędem pisarskim lub rachunkowym, a ponadto nie przywrócono terminu do złożenia odwołania.

W tej sytuacji Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], na podstawie art. 134 k.p.a., stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W uzasadnieniu podał, że sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia, o którym mowa w art. 111, nie można utożsamiać z instytucją z art. 113 k.p.a., tj. sprostowania oczywistych omyłek, na które służy zażalenie. Natomiast zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu i o kwestie związane w art. 111 k.p.a., bowiem o charakterze pisma świadczy jego treść i organ pierwszej instancji błędnie dodatkowo powołał art. 113 k.p.a. Natomiast na to postanowienie (wydane w trybie art. 111 k.p.a.) nie służy zażalenie i od tego dopiero dnia zaczyna biec termin do wniesienia odwołania.

Skarżący w odwołaniu z dnia [...] marca 2012 r. (wniesione w dniu [...] marca 2012 r.) do Komendanta Głównego Policji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia zarzucając:

rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez uznanie przez Komendanta [...] Policji, że strona należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. osób co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa publicznego itd. w sytuacji, gdy podmiot uprawniony do wydawania orzeczeń w takich sprawach wydał orzeczenie odmienne oraz naruszenie prawa procesowego, tj.:

1. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony,

2. art. 9 k.p.a. poprzez niepouczenie lub niepoinformowanie strony o terminie, w którym strona może złożyć odwołanie w związku z wadliwym pouczeniem w ww. decyzji,

3. art. 12 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. poprzez wybiórcze działanie organu w celu udowodnienia własnej argumentacji w uzasadnieniu decyzji a pominięcie faktów mających istotne znaczenie prawne dla strony,

4. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania, kiedy rozpatrzenie i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ w sytuacji, gdy strona złożyła wniosek a następnie skargę do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w związku z odmową usunięcia z akt bezprawnie przechowywanych i przetwarzanych danych osobowych,

5. poprzez wydanie postanowienia o sprostowaniu "oczywistej omyłki" zamiast wydania decyzji konwalidującej błąd w decyzji.

W uzasadnieniu podał, że organ I instancji wydał decyzję w oparciu o przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji uznając, że należy on do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy, tj. osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa publicznego itd. i jedynym argumentem organu jest informacja o zatartym z mocy prawa wyroku, a poza nią nie przytoczył żadnych dowodów, faktów czy opinii, które uzasadniałyby podjęcie decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. On zaś z kolei w dniu [...] listopada 2011 r. przesłał do organu orzeczenie psychologiczne z badania przeprowadzonego przez psychologa (osobę upoważnioną do badań psychologicznych osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających pozwolenie na broń) i wynika z niej jednoznacznie, że nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Tymczasem Komendant [...] Policji wbrew opinii uprawnionego psychologa, nie przedstawiając żadnych dowodów przeciwnych, według własnego uznania niepopartego żadnymi badaniami, wydał decyzję całkowicie pomijając przedłożone orzeczenie psychologiczne i z takim postępowaniem organu nie sposób się zgodzić. Dodał, że oprócz przedmiotowego orzeczenia psychologicznego przedłożył pozytywną opinię z Koła Łowieckiego, a także w aktach znajduje się pozytywna opinia posterunku Policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania. W dalszej części wskazał, że od kilkunastu lat jest w Radzie Nadzorczej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" i już [...] kadencję pełni obowiązki przewodniczącego Rady Nadzorczej z wyboru Walnego Zgromadzenia członków Spółdzielni oraz otrzymuje w każdej kadencji najwięcej głosów w wyborach do Rady Nadzorczej. Tak wysokie zaufanie społeczne w miejscu zamieszkania stanowi jeden z wielu argumentów, że nie może on stanowić zagrożenia dla porządku publicznego. Fakty te świadczą bowiem zdecydowanie, że nie jest osobą wymienioną w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy, a broń myśliwska jest mu potrzebna jedynie do pracy, bowiem jest jej narzędziem i służy do ochrony własnego obiektu stawowego (hodowla [...]) przed szkodnikami rybożernymi tj. przed czaplą siwą, kormoranami czarnymi i wydrami. Natomiast aktualnie brak jest innej możliwości posiadania broni i ochrony stawów rybnych przed szkodnikami, bowiem z ustawy zostały usunięte przepisy w sprawie udzielania pozwoleń na broń rybakom. Cofnięcie pozwolenia na broń zdecydowanie wpłynie na pogorszenie jego sytuacji materialnej. W aktach sprawy zgromadzono obszerny materiał dowodowy, z którego wynika, że postępowanie karne było długotrwałe, a sąd odwoławczy miał wątpliwości skoro obniżył wysokość kary i wyrok w jego sprawie jest oczywistą pomyłką sądowa, bowiem zarzucanego czynu nie popełnił i nigdy nie przyznał się do jego popełnienia, a Sąd skazał go na podstawie ukartowanych fałszywych zeznań osób okradających jego stawy hodowlane z ryb. Obrażenia jednego z kłusowników tak wyeksponowane w uzasadnieniu wyroku i decyzji okazały się nieznaczne, a osobnik ten nadal w pełni zdrowia razem z ojcem i kolegą okrada okoliczne stawy hodowlane.

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i na argumenty organu pierwszej instancji – podał, że zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się. a na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 cofa osobom, wobec których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, w szczególności skazanym za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu lub przeciwko którym toczy się postępowanie karne o takie czyny. Przepis ten nie zawiera zamkniętego katalogu okoliczności uzasadniających odmowę wydania lub cofnięcia pozwolenia na broń, do których to okoliczności zaliczają się przestępstwa, za które posiadacz pozwolenia na broń (lub osoba ubiegająca się o nie) został skazany lub o których popełnienie jest podejrzany (oskarżony). Takie rozstrzygnięcie uzasadniać mogą zatem również inne okoliczności, jeśli tylko pozwalają na powzięcie wobec niego obawy możliwości (a zatem nie pewności) użycia przez niego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy Policji przyjęły więc, że interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa oraz porządku publicznego i w stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Ponadto katalog wskazanych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego nie jest zamknięty i w ten sposób ustawodawca przyznał organom właściwym w sprawach pozwoleń na broń prawo do rozszerzenia kręgu przesłanek wzbudzających tę obawę także o skazanie lub podejrzenie (oskarżenie) o popełnienie innych rodzajów przestępstw. Ustawodawca cedując zatem na te organy kompetencje w tym zakresie uznał, iż nałożony na nie ustawowo obowiązek ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego winien być przez nie realizowany także poprzez odpowiednią politykę w sprawie dostępu do broni palnej (wydawanie i cofanie pozwoleń na broń palną), kształtowaną poprzez pryzmat interesu społecznego. Nadając bowiem art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji charakter obligatoryjny, odrzucił on możliwość uwzględniania interesu osoby posiadającej pozwolenie na broń także w tych przypadkach, gdy to organy właściwe w tych sprawach – uwzględniając swoją wiedzę i doświadczenie zawodowe oraz korzystając z ustawowej kompetencji – przyjęły za podstawę rozstrzygnięcia sprawy okoliczność spoza przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Ponadto organy te nie zostały zobowiązane przepisami prawa do udowodnienia, iż faktycznie posiadacz pozwolenia na broń (lub osoba chcąca je uzyskać) posłużył się lub użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wystarczające jest bowiem samo domniemanie takiego zachowania, którego podstawą może być fakt uprzedniego skazania (nawet już zatartego) lub podejrzenia (oskarżenia) o popełnienie przestępstwa istotnego ze względu na jego rodzaj i wagę dla sfery stosunków społecznych, a więc wykluczającego możliwość posiadania broni nawet, gdy inne zebrane w postępowaniu dowody korzystnie o takiej osobie świadczą (np. pozytywna opinia o posiadaczu pozwolenia na broń w jego miejscu zamieszkania i wśród kolegów myśliwych). [...]. Co więcej, pomimo iż pokrzywdzony po oddaniu przez stronę trzeciego strzału został trafiony, to strona kontynuowała strzelanie i oddała w ich kierunku kolejne [...] strzały. Tego rodzaju zachowanie – bez względu na motywy strony – w całej rozciągłości uzasadnia zaliczenie jej do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Posiadacz pozwolenia na broń palną winien bowiem cechować się opanowaniem, spokojem i umiejętnością przewidywania skutków swojego działania. Natomiast skarżący – w świetle opisanego zachowania – nie posiada takich cech i nie ma żadnej gwarancji, że nie użyje ponownie broni niezgodnie z prawem, nawet jeśli od omawianego zdarzenia upłynęło już kilka lat. W tym czasie bowiem nie miał żadnych zahamowań przed strzelaniem do ludzi z niewielkiej odległości, nawet jeśli był przekonany, że to kłusownicy i musiał liczyć się z tym, że może dojść do poważnego uszkodzenia ciała tych osób bądź nawet śmiertelnego postrzału, ale nie powstrzymało jej to przed oddaniem kilku strzałów w ich kierunku. W ocenie organu jest on osobą mogącą reagować nieadekwatnie do uwarunkowań, kierującą się emocjami, nie potrafiącą zapanować nad swoim zachowaniem i nieumiejącą rozwiązywać konfliktów na drodze pokojowej lub na drodze sądowej. Takie natomiast cechy charakteru wykluczają możliwość posiadania broni. Powyższych ustaleń nie zmienia opinia o skarżącym z miejsca zamieszkania i wśród kolegów myśliwych oraz prawidłowe przechowywanie przez nią broni, które stanowi obowiązek posiadaczy broni. Ustosunkowując się z kolei do argumentu skarżącego dotyczącego posiadania przez niego zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią palną zauważono, iż także ta okoliczność nie ma znaczenia dla sposobu rozstrzygnięcia niniejszej sprawy co do jej meritum, bowiem gdyby skarżący zdolności tej nie posiadał, to organy Policji musiałyby w tym przypadku zastosować kolejną podstawę cofnięcia pozwolenia na broń, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i/lub 3 ustawy, a ponadto zdolność do dysponowania bronią nie ma żadnego wpływu na przesłankę obawy, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy. W niniejszej sprawie nie został też naruszony przepis art. 7 k.p.a. gdyż organ Policji wydając decyzję, kierował się całością przepisów postępowania, w tym także przepisami art. 6-16 k.p.a. statuującymi zasady postępowania. Natomiast ustosunkowując się do zarzutów dotyczących postanowienia Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2012 r. dotyczącego kwestii zamieszczenia w decyzji tego organu błędnego pouczenia, co do trybu i terminu zaskarżenia decyzji wskazano, iż w tej materii wypowiedział się w odrębnym postanowieniu z dnia [...] kwietnia 2012 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący J. Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania zarzucając jej;

I) rażące naruszenie prawa materialnego tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji poprzez uznanie przez Komendanta [...] Policji, że strona należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, tj. osób co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa publicznego itd. w sytuacji, gdy podmiot uprawniony do wydawania orzeczeń w takich sprawach wydał orzeczenie odmienne;

II) naruszenie prawa procesowego, tj.:

1. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony,

2. art. 12 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. poprzez wybiórcze działanie organu w celu udowodnienia własnej argumentacji w uzasadnieniu decyzji a pominięcie faktów mających istotne znaczenie prawne dla strony,

3. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez odmowę zawieszenia postępowania, gdy rozpatrzenie i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ w sytuacji, gdy strona złożyła wniosek a następnie skargę do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w związku z odmową usunięcia z akt bezprawnie przechowywanych i przetwarzanych moich danych osobowych,

4. poprzez nie przeprowadzenie postępowania mającego na celu ustalenie cech charakteru strony postępowania,

5. poprzez wydanie postanowienia o sprostowaniu "oczywistej omyłki" zamiast wydania decyzji naprawiającej błąd w decyzji.

W uzasadnieniu natomiast – powołując się na argumentację z odwołania – przeprowadził polemikę z zacytowanymi przez organ ustaleniami sądowymi, zaś on sam jest osobą zrównoważoną, opanowaną, nieprzejawiającą porywczości i przestrzegającą porządku prawnego oraz posiadającą dobrą opinię środowiskową.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne dodał, że skarżący zwrócił się z wnioskiem o zawieszenie postępowania już po otrzymaniu decyzji tegoż organu, zaś nie złożył wniosku o zawieszenie postępowania w drugiej instancji.

W piśmie procesowym z dnia [...] sierpnia 2012 r. skarżący podtrzymał skargę, odnosząc się w nim co do ustaleń sądowych przytoczonych przez organ, a ponadto zarzucił, że organ nie ustalił w postępowaniu jego cech charakterologicznych, posługując się jedynie nieprawdziwymi fragmentami z uzasadnienia wyroku sądowego oraz podkreślił, że skazanie uległo już zatarciu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Stosownie do treści art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.), właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Z kolei w myśl art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Natomiast według art. 106 Kodeksu karnego, z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe; wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych. W konsekwencji fakt ów oznacza, że wobec osoby, której skazanie zostało zatarte, nie może rodzić żadnych konsekwencji prawnych i nikt też nie może ograniczać praw tej osoby, bowiem w świetle prawa jest ona niekarana.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy zauważyć należy, że faktycznie organ w zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji powołał się na fakt skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w W. z dnia [...] czerwca 2008 r. sygn. akt [...] na karę [...] pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres próby wynoszący [...] lata za przestępstwo z art. 160 § 1 k.k. i art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k., a polegające na tym, że w dniu [...] października 2004 r. w miejscowości C. gm. S., woj. [...] naraził on inne osoby na bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia albo ciężkiego uszczerbku na zdrowiu w ten sposób, że [...] w kierunku nich oddał strzał z broni palnej myśliwskiej [...] w wyniku czego poszkodowany doznał obrażeń ciała w postaci [...], które to obrażenia naruszyły prawidłowe czynności narządu ciała powodując [...] rozstrój zdrowia na okres powyżej 7 dni. Prawdą z drugiej strony również jest i to, że – jak wynika z zapytania o udzielenie informacji o osobie skierowanego do Krajowego Rejestru karnego – skarżący nie figuruje w kartotece tegoż rejestru, co świadczy o zatarciu skazania.

Jednakże analizując rozpoznawaną sprawę stwierdzić należy, że chociaż organ powołał się na opisany powyżej fakt skazania, to nie uczynił z niego zasadniczego argumentu wydania zaskarżonej decyzji, bowiem w głównej mierze położył on nacisk na przesłankę istnienia uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wszak fakt ten – którego siłą rzeczy nie da się wymazać z pamięci ludzkiej mimo zatarcia skazania – nadal funkcjonuje w przestrzeni publicznej, a najbardziej w świadomości pokrzywdzonego i osób mu bliskich, bądź znajomych oraz w środowisku lokalnym skarżącego. Świadczy o tym chociażby notatka policyjna (k.[...]), jak również pismo Zarządu Okręgowego Polskiego Związku Łowieckiego w W. z dnia [...] lipca 2008 r., w którym stwierdza się, że skarżący został podejrzany o postrzelenie człowieka i w "tej sprawie toczyło się kilka rozpraw w Sądzie Rejonowym w L. (...). Z ostatnich docierających do nas informacji wynika, że postępowanie sądowe w tym zakresie zakończyło się wyrokiem skazującym". Wobec powyższego nie budzi dla Sądu wątpliwości fakt – i co organ również stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji – że wprawdzie skarżący nie jest osobą karaną i posiada pozytywną opinię środowiskową, lecz okoliczności tego zdarzenia wskazują na jego postawę etyczno-moralną oraz te cechy osobowościowe, które rodzą uzasadnioną obawę co do użycia w przyszłości przez skarżącego broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z tego mianowicie powodu, że przy ocenie osobowości posiadacza broni ważny jest przede wszystkim sposób postępowania tej osoby. Wszak – co już niejednokrotnie było przedmiotem stanowiska judykatury – zatarcie skazania nie wyklucza negatywnej oceny osoby posiadającej pozwolenie na broń i może być uwzględnione przy ocenie istnienia obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego (vide m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 1775/08, z dnia 15 września 2011 r. sygn. akt II OSK 1345/10, z dnia 27 lipca 2010 r. sygn. akt II OSK 1245/09, z dnia 31 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 2591/10). Reasumując, zatarcie skazania nie oznacza zmiany oceny danej osoby w sferze jego dotychczasowego życia oraz sposobu jej postępowania i nie stanowi przeszkody – co organ w niniejszej sprawie uczynił – do dokonania ustaleń w trybie art. 75 k.p.a. Kończąc rozważania co do tej kwestii nie sposób przejść obojętnie wobec postawy zaprezentowanej przez skarżącego na rozprawie przed Sądem, a konkretnie nad jego wypowiedzią. Otóż w postępowaniu karnym nie przyznał się on do zarzucanego czynu, zaś na rozprawie przez tutejszym Sądem wyjaśnił, że "w postępowaniu karnym nie mógł obciążać swojego teścia twierdząc, że to on wziął jego broń i z niej strzelał do poszkodowanych, bo doprowadziłoby to do rozpadu jego rodziny". Zatem już chociażby ten fakt i traktując go nawet hipotetycznie, gdzie skarżący umożliwia osobie trzeciej dysponowaniem swoją bronią w celu strzelania do ludzi, dyskwalifikuje go jako posiadacza broni, ponieważ takie zachowanie bezspornie rodzi obawę co do jej użycia w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego. Jest to bowiem postępowanie nonszalanckie, skrajnie nieodpowiedzialne i pozbawione jakiejkolwiek racjonalnej wyobraźni wymaganej od posiadacza broni. Stąd też organ powołując się na fakt skazania, naruszył przepisy postępowania, jednak skoro uwzględnił w swoich rozważaniach i położył akcent głównie na obawie co do użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku prawnego, to tym samym nie miało to istotnego wpływu na wynik sprawy.

W takiej sytuacji organ słusznie – w ocenie Sądu – dał prymat interesowi społecznemu, bowiem od posiadacza broni wymaga się szczególnej odpowiedzialności i wobec powyższego zarzut skarżącego o nieuwzględnieniu jego interesu nie zasługuje na uwzględnienie, jeśli się zważy na opisane już powyżej okoliczności sprawy.

Podobnie rzecz się ma z zarzutem wybiórczego – zdaniem skarżącego – działania organu w celu udowodnienia własnej argumentacji, a pominięcie faktów mających znaczenie prawne dla strony. Wbrew bowiem twierdzeniu skarżącego, organ w sposób szczegółowy i pełny uzasadnił zaskarżoną decyzję, uwzględniając w niej również okoliczności zawarte w opiniach środowiskowych.

Ustosunkowując się do kolejnego zarzutu skarżącego stwierdzić należy, że ewentualne zawieszenie postępowania w związku ze skargą do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w związku z odmową usunięcia z akt bezprawnie – zdaniem wymienionego – przechowywanych i przetwarzanych jego danych osobowych nie ma żadnego znaczenia w rozpoznaniu niniejszej sprawy. Ponadto organ nie wskazuje na zaburzenia psychiczne lub znaczne ograniczenie sprawności psychofizycznej skarżącego, bądź też na istotne zaburzenia jego funkcjonowania psychologicznego, bowiem w podstawie materialnoprawnej nie wskazał na przepis art. 15 ust. 1 pkt 2 lub 3 ustawy i w związku nie może się ostać zarzut o nieprzeprowadzeniu przez organ odpowiednich badań mających na celu ustalenie jego cech charakterologicznych.

Co się zaś tyczy zarzutu wydania postanowienia o sprostowaniu oczywistej omyłki w postanowieniu z dnia [...] lutego 2012 r., to po pierwsze organ w tym postanowieniu powołał się również na treść art. 111 § 1 k.p.a. rozstrzygając kwestię uzupełnienia decyzji co do jej pouczenia o prawie wniesienia odwołania, zaś po drugie skarżący skorzystał z możliwości odwołania się w terminie od decyzji organu pierwszej instancji i w konsekwencji zarzut ów nie ma żadnego znaczenia w kwestii rozstrzygnięcia niniejszej sprawy administracyjnej, bowiem nie został on w żaden sposób ograniczony w swoich prawach.

W tym stanie rzeczy, na mocy art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.