Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2436/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-12-09 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Danuta szydłowska po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "P." Sp. z o.o. z siedzibą w B. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi "P." Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 19 sierpnia 2015 r. "P." Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wniosła do wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej.

Zarządzeniami z dnia 1 października 2015 r. skarżąca została wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie oryginału lub poświadczonej za zgodność z oryginałem kopii dokumentu wskazującego na osoby uprawnione do reprezentowania strony skarżącej oraz do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 180 (sto osiemdziesiąt) złotych, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwania zostały odebrane przez skarżącą w dniu 15 października 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 21). W zakreślonym terminie skarżąca nie wykonała wezwań Sadu.

Postanowieniem z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. VI SA/Wa 2436/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę złożoną w niniejszej sprawie.

W dniu 27 listopada 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo skarżącej w którym wniosła o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi oraz uiszczenia wpisu sądowego. Skarżąca dołączyła do pisma dokument wskazujący na osoby uprawnione do jej reprezentacji, dowód uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 180 złotych, a także oświadczenie pracownika, który odebrał korespondencję. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu skarżąca wskazała, że korespondencję z Sądu odebrała N. F., która pracuje dorywczo w "P." i nie była upoważniona do odbioru korespondencji, a doręczyciel z "Impostu" popełnił zasadniczy błąd doręczając pismo z Sądu osobie nieuprawnionej. N. F. schowała korespondencje do torebki, gdzie przeleżała około miesiąca, ponieważ o niej zapomniała i dopiero potem korespondencja została przekazana stronie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna, przy czym, w przypadku jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu (art. 86 § 1 p.p.s.a.).

Tryb złożenia wniosku szczegółowo reguluje art. 87 p.p.s.a. W myśl § 1 pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Natomiast § 2 stanowi, że w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Kryterium braku winy o jakiej mowa w art. 87 § 2 p.p.s.a stanowiące przesłankę zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Zarówno w nauce postępowania administracyjnego, jak i w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, panuje zgodność, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. (J.P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2004, s. 149).

Badając terminowość i tryb wniesienia ww. wniosku Sąd ustalił, że został on nadany na adres właściwego Sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Sąd przyjął więc, że wniosek ów został złożony w prawidłowym trybie i terminie.

Przystępując do merytorycznego rozpoznania wniosku podkreślić należy, że z uwagi na pewność obrotu prawnego przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminowi nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że niniejszy wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca podała, że uchybiła terminowi do uzupełnienia braków formalnych skargi ponieważ pracownik karczmy nie przekazał jej niezwłocznie korespondencji z Sądu, lecz uczynił to dopiero po upływie miesiąca. Wskazane przez skarżącą okoliczności uchybienia terminu nie uzasadniają jego przywrócenia. Przypomnieć jednak należy, że przywrócenie terminu może nastąpić tylko z ważnych powodów, co do których zainteresowany uprawdopodobni, że wystąpiły bez jego winy. Te ważne powody wskazywać powinny na obiektywne, niezależne od strony przyczyny uchybienia terminu. Do takich powodów nie można zaliczyć zaniedbania pracownika, którym strona się posługuje. Nie można uznać za okoliczność uzasadniającą przywrócenie terminu wskazanie przez stronę, że pracownik karczmy nie był uprawniony do odbioru korespondencji, skoro przesyłka z Sądu został wysłana na adres podany w skardze, a pod wskazanym adresem obecny był pracownik, który odebrał korespondencję, co zostało odnotowane na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. W orzecznictwie sądów administracyjny podkreśla się, że jeżeli strona korzysta z pomocy osób trzecich przy prowadzeniu własnych spraw, to zaniedbania osób, którymi się posługuje, obciążają ją samą, a więc nie uwalniają one strony od winy w niezachowaniu terminu. Sąd zauważa również, że z wyjaśnień pracownika strony, jakie zostały dołączone do wniosku o przywrócenie terminu wynika, że korespondencja z Sądu została przekazana stronie przez pracownika wraz z inną "leżącą korespondencją". Powyższe oznacza, że odebranie przez tego pracownika korespondencji z Sądu nie było jednorazowym incydentem, lecz był on faktycznie upoważniony do jej odbioru. Nie można bowiem przyjąć za wiarygodne twierdzenia skarżącej, że pod adresem wskazanym w skardze, nie przebywają pracownicy upoważnieni do odbioru korespondencji. Skarżąca jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą i należycie dbająca o swoje interesy, składając skargę do Sądu, powinna być świadoma kierowanej do niej korespondencji i skutków z niej wynikających.

Kryterium braku winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej, rozumianej obiektywnie, to jest takiej, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 226; postanowienie NSA z dnia 1 lutego 2005 r., FZ 713/04, LEX nr 302279 oraz postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., I SAB/Wa 78/05, LEX nr 192260). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (np. postanowienie NSA z dnia 10 września 2010 r., II OZ 849/10).

Mając na uwadze powyższe, nie można uznać, że skarżąca spółka uprawdopodobniła okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi w niniejszej sprawie. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (postanowienie NSA z 12 kwietnia 2012 r., I FZ 13/12, LEX nr 1136361).

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.