Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 3006/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 2, art. 146 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2015 r. sprawy ze skargi J. I.-F. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa we wznowionym postępowaniu skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], znak: [...], na podstawie art. 151 § 2 w związku z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej k.p.a., orzekł o wydaniu z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], znak: [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...], działającym w spółce cywilnej [...]S.C., w [...] pozwolenia na budowę stacji tankowania gazem płynnym na nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], na działce o nr ewid. [...]w obrębie [...].

W uzasadnieniu powyższej decyzji Wojewoda [...]podał, że w dniu [...] kwietnia 2014 r. [...]wystąpiła do Prezydenta Miasta [...] o wznowienie postępowania administracyjnego w powyższej sprawie. W uzasadnieniu podniosła, że bez własnej winy nie brała udziału w powyższym postępowaniu, co stanowi przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zakwestionowała złożone przez inwestora oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ponieważ nigdy nie wyrażała zgody na wykonanie prac polegających na budowie stacji paliw gazowych. Wyjaśniła, że o wydaniu przedmiotowej decyzji Prezydenta Miasta [...] dowiedziała się w dniu [...] marca 2014 r. podczas wizyty w Urzędzie Miasta [...] w Wydziale Architektury i Budownictwa.

Mając na uwadze treść art. 150 § 1 k.p.a., który stanowi, iż organem administracji publicznej właściwym do wznowienia postępowania jest organ, który wydał w sprawie decyzję w ostatniej instancji oraz to, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2011 r. Nr [...], znak [...]utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]- Prezydent Miasta [...] w dniu [...] kwietnia 2014 r. przekazał wniosek w tej sprawie do Wojewody [...].

Wojewoda [...]uznał, iż [...]zachowała określony w art. 148 § 1 k.p.a. miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania administracyjnego.

Zatem Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2014 r. Nr [...], znak: [...], wznowił postępowanie administracyjne w omawianej sprawie.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]orzekł o wydaniu z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...].

Odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. wniosła [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2014 r., znak: [...], po rozpatrzeniu odwołania [...], utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., nr [...], orzekającą o wydaniu z naruszeniem prawa decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją jest wyjątkiem od ogólnej zasady stabilności decyzji, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a. i stanowi instytucję procesową polegającą na stworzeniu prawnych możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i ponownego wydania rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej już wydaniem decyzji ostatecznej.

Wskazał, iż zgodnie z przepisem art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., nr 243, poz. 1623 ze zm.), stronami w sprawach pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Jak wynika z księgi wieczystej nr [...]jest współwłaścicielką działki inwestycyjnej nr ew. [...].

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalił, że decyzja Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]oraz Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...], jak również korespondencja w tych postępowaniach była kierowana do [...]na adres: ul. [...], podczas gdy inwestorzy w postępowaniu, dotyczącym uzyskania pozwolenia na budowę (oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) podali prawidłowy adres skarżącej, tj. ul. [...]. Wobec powyższego [...]nie była w posiadaniu informacji o toczącym się postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę spornej inwestycji oraz o wydanych rozstrzygnięciach w sprawie.

W związku z powyższym, organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., utrzymaną w mocy decyzją Wojewody [...] z dnia [...] maja 2011 r., nr [...]zaistniała przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem [...] nie brała udziału w postępowaniu zakończonym w/w decyzjami bez własnej winy.

Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, iż w myśl art. 146 § 2 k.p.a. nie uchyla się decyzji w przypadku, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Natomiast zgodnie z art. 151 § 2 k.p.a. w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Okoliczność braku udziału strony w postępowaniu bez jej winy pomimo, że stanowi przesłankę wznowienia postępowania to nie zawsze stanowi podstawę do wyeliminowania we wznowionym z tego powodu postępowaniu z obrotu prawnego decyzji zapadłej w takim postępowaniu. Prawdopodobieństwo uchylenia decyzji we wznowionym postępowaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. powinno być stwierdzone po dokonaniu rzetelnej oceny zebranego materiału dowodowego popartej dostatecznie udokumentowanymi dowodami.

Organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno- budowlanymi.

Wskazał, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. została poprzedzona decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...]ustalającą warunki zabudowy dla stacji tankowania gazem, a także dla inwestycji nie objętych w/w pozwoleniem na budowę: obiektu handlowo - usługowego, myjni wolnostojącej (3 stanowiska), budynku portierni, zjazdu z ul. [...], wewnętrznego układu komunikacji i parkowania oraz przyłączy. Projektowana stacja tankowania gazem spełnia wszystkie warunki jej dotyczące wymienione w w/w decyzji o warunkach zabudowy, w szczególności z zakresu nieprzekraczalnej linii zabudowy.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że z projektu budowlanego (opis techniczny, str. 46) wynika, że inwestycja została zaplanowana zgodnie z wymogami zawartymi w przepisie § 124 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie regulującego odległości podziemnych magazynów i zbiorników butli z gazem płynnym przeznaczonych do tankowania samochodów od poszczególnych budynków obiektów lub terenów o szczególnym przeznaczeniu. Organ odwoławczy podał, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja została zaplanowana w odległościach 23,2 m od budynku mieszkalnego i 28,26 m od budynku produkcyjno - handlowego (zlokalizowanych po drugiej stronie ulicy [...]), przy czym minimalna odległość od takich obiektów wynosi zgodnie z § 124 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 pkt 3 warunków technicznych 30 m. Jednak organ odwoławczy wskazał, że w aktach niniejszej sprawy znajduje się postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...], znak: [...]udzielające, na mocy upoważnienia Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], zgody na odstępstwa od warunków § 124 ust. 1 pkt 4, w zw. z ust. 2 pkt 3 warunków technicznych, po zastosowaniu rozwiązań zawartych w piśmie Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...], tj. wykonania ściany oddzielenia przeciwpożarowego oraz zabezpieczeniu stacji agregatem proszkowym lub śniegowym 25 kg. Powyższe wymagania nałożone przez Komendanta Wojewódzkiej Straży Pożarnej w [...] zostały spełnione, co wynika z opisu technicznego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że inwestorzy złożyli - pod rygorem odpowiedzialności karnej - prawidłowo wypełnione oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania działką inwestycyjną na cele budowlane, spełniając warunek wymieniony w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Organ wskazał, iż - co do zasady - przepisy Prawa budowlanego nie nakładają na inwestora obowiązku udowodnienia, ani nawet uprawdopodobnienia zgodności treści złożonego oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane z rzeczywistym stanem prawnym lub faktycznym.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do zarzutu odwołania, dotyczącego pozbawienia [...]prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów w postępowaniu toczącym się przed organem wojewódzkim stwierdził, że zarzut ten nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Wskazał, że postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...]o wznowieniu przedmiotowego postępowania zostało prawidłowo doręczone pełnomocnikowi strony, w trakcie którego mogła swobodnie uzupełniać materiał dowodowy i udzielać wypowiedzi co do zebranej dokumentacji. Wskazał, że od daty wydania w/w postanowienia z dnia [...] czerwca 2012 r. do czasu wydania decyzji I instancji do organu nie wpłynął żaden nowy materiał dowodowy, z którym [...]mogłaby się zapoznać.

Wobec powyższego Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że kwestionowane w postępowaniu wznowieniowym rozstrzygnięcia organów stopnia podstawowego i wojewódzkiego, z uwagi na niedoręczenie ich właścicielce działki inwestycyjnej bez jej winy, są obarczone wadą naruszenia prawa. Jednak brak jest podstaw do ich uchylenia, bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłyby zapaść wyłącznie decyzje odpowiadające w swej istocie decyzji dotychczasowej. Tym samym zasadnym jest zastosowanie w niniejszej sprawie art. 146 § 2 oraz art. 151 § 2 k.p.a.

Skargę do Sądu na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2014 r., wniosła [...] domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 151 § 1 pkt 2 oraz 151 § 2 k.p.a. w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...]i brak orzeczenia co do istoty sprawy poprzez uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], a zamiast tego uznanie, że w niniejszej sprawie w wyniku wznowienia postępowania mogłoby zapaść wyłącznie rozstrzygnięcie odpowiadające w swej istocie rozstrzygnięciu dotychczasowemu;

2) art. 138 § 2 k.p.a. w zw. z art. 149 § 2 k.p.a. w zw. z art. 7 oraz art. 10 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w sytuacji, gdy organ I instancji dokonał ponownego rozpoznawania sprawy w sposób niepełny, na skutek czego dokonano wadliwej merytorycznej oceny prawidłowości decyzji Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] kwietnia 2011 r. Nr [...], a to z uwagi na niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, przede wszystkim poprzez brak zapewnienia odwołującej czynnego udziału w postępowaniu skutkującego możliwością zgłaszania wniosków dowodowych, jak również brak umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - powoływanej dalej jako p.p.s.a.), uchyla ją lub stwierdza jej nieważność.

Jednocześnie stosownie do art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzając kontrolę zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie miało miejsca naruszenie przepisów prawa, które skutkowałoby uwzględnieniem skargi, a co za tym idzie uchyleniem zaskarżonej decyzji lub stwierdzeniem jej nieważności.

Na wstępie wskazać należy, że zaskarżona decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, wskutek wznowienia na wniosek [...]postępowania zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...], znak: [...]zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...]pozwolenia na budowę stacji tankowania gazem płynnym na działce nr ew. [...], obręb [...]przy ul. [...].

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 151 § 2 k.p.a., zgodnie z którym w przypadku, gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji. Jedną z okoliczności skutkujących brakiem możliwości uchylenia decyzji ostatecznej jest sytuacja, gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej, o czym stanowi art. 146 § 2 k.p.a. Sytuacja taka miała miejsce w rozpatrywanej sprawie.

Wniosek o wznowienie postępowania złożony przez [...]oparty o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., pochodził od uprawnionego podmiotu i został złożony w zakreślonym przepisem art. 148 § 1 k.p.a. terminie, dlatego też zasadnym było wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji tankowania gazem płynnym.

Przede wszystkim zauważyć należy, że [...]jest współwłaścicielem działki nr ew. [...], na której została zrealizowana przedmiotowa inwestycja (odpis z księgi wieczystej nr [...]). Zatem bezsporne w niniejszej sprawie jest, że [...]przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę omawianej inwestycji.

Z akt sprawy wynika, że [...]zamieszkuje pod adresem - ul. [...], taki adres został podany przez inwestorów w oświadczeniu o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Natomiast korespondencja w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. była wysyłana na adres skarżącej z ewidencji gruntów i budynków, tj. ul. [...]i była nieodbierana przez skarżącą. Również decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., nr [...]zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę stacji tankowania gazem płynnym nie została prawidłowo doręczona [...].

Zasadnie zatem organy administracyjne w sprawie uznały, że [...] bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., zatem spełniona została przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Dostrzegając powyższe naruszenie przepisów postępowania, stwierdzić jednak należy, że nie powoduje ono konieczności uchylenia decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Jak wynika z akt sprawy, inwestorzy złożyli wniosek o pozwolenie na budowę wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wypełniając wymóg określony w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane. Przedstawili również kompletny projekt budowlany sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane wraz z wymaganymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami i sprawdzeniami oraz informacjami dotyczącymi bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o których mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczeniami, o którym mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowalnego.

Z oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika, iż inwestorzy dysponują nieruchomością o nr ewid. [...], na której zrealizowana jest przedmiotowa inwestycja, na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] czerwca 2005 r., zawartej pomiędzy inwestorami i [...], zaś z § 3 ust. 2 tej umowy wynika, że "dzierżawca uprawniony jest do zabudowania przedmiotu dzierżawy w takim zakresie, jaki uzna za konieczny do prowadzenia działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, w tym przepisów prawa budowlanego."

Zgodnie z przepisem art. 696 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r., poz. 121), dzierżawca powinien wykonywać swoje prawo zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki i nie może zmieniać przeznaczenia przedmiotu dzierżawy bez zgody wydzierżawiającego. Z w/w zapisu umowy dzierżawy wynika, że dzierżawca był uprawniony do zabudowania przedmiotu dzierżawy w takim zakresie, jaki uzna za konieczny do prowadzenia działalności gospodarczej jedynie z zastrzeżeniem obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa, w tym przepisów prawa budowlanego.

Podkreślić należy, że w ustawie Prawo budowlane, w art. 4 i art. 35 ust. 4, ustawodawca wyraził zasadę wolności budowlanej. Zasada wolności budowlanej polega na tym, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Jest to prawo podmiotowe przysługujące każdemu podmiotowi. Wykazanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz zgodność zamierzonego procesu budowlanego z przepisami szczególnymi powoduje, że organ administracji nie może odmówić wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz wydania pozwolenia na budowę. Decyzja taka jest decyzją tzw. związaną, o czym świadczy treść art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane.

Prawidłowo Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że inwestycja została zaplanowana zgodnie z wymogami zawartymi w przepisie § 124 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie regulującego odległości podziemnych magazynów i zbiorników butli z gazem płynnym przeznaczonych do tankowania samochodów od poszczególnych budynków obiektów lub terenów o szczególnym przeznaczeniu. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że inwestycja została zaplanowana w odległościach 23,2 m od budynku mieszkalnego i 28,26 m od budynku produkcyjno - handlowego (zlokalizowanych po drugiej stronie ulicy [...]), przy czym minimalna odległość od takich obiektów wynosi zgodnie z § 124 ust. 1 pkt 4 w zw. z ust. 2 pkt 3 warunków technicznych 30 m. Jednak w aktach niniejszej sprawy znajduje się postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] udzielające, na mocy upoważnienia Ministra Gospodarki z dnia [...] września 2010 r., znak: [...], zgody na odstępstwa od warunków § 124 ust. 1 pkt 4, w zw. z ust. 2 pkt 3 warunków technicznych, po zastosowaniu rozwiązań zawartych w piśmie Komendanta Wojewódzkiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...].

Zasadnie więc organy obu instancji orzekające w sprawie uznały, że brak jest podstaw do uchylenia decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r., bowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. Tym samym zasadnie organy obu instancji zastosowały w niniejszej sprawie art. 146 § 2 oraz art. 151 § 2 k.p.a.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), skargę oddalił.