Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 281/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 132 poz 1115
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzenia chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Józef Kremis (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Marcin Miemiec, Asesor WSA Magdalena Jankowska-Szostak, Protokolant Katarzyna Dziok, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 19 czerwca 2008 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w L oraz P B K R S.A. w L na decyzję P W I S we W z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest - wydana podstawie art. 12 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r. Nr 122, poz. 851 ze zm.), § 8, ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115, zwanego dalej w skrócie "rozp. RM") i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (zwanego dalej w skrocie "k.p.a.") - decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., utrzymująca w mocy decyzję [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. z dnia [...] (Nr [...] znak: [...]) o stwierdzeniu u E. J. choroby zawodowej, obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz (poz. 21 załącznika do rozp. RM).

Organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej ustaliły, że E. J., urodzony [...]., był zatrudniony:

* od dnia [...] do dnia [...] w A J. Ś. jako konduktor hamulcowy;

* od dnia [...] do dnia [...] w B w B. (zakład zlikwidowany) jako traktorzysta;

* od dnia [...] do dnia [...] w C w M. (zakład zlikwidowany) jako traktorzysta;

* od dnia [...] do dnia [...] w D w L. (następca prawny: E S.A. w L.) jako kierowca;

* od dnia [...] do dnia [...] w F w L. (następca prawny: G Sp. z o.o. w L.) jako kierowca.

Od dnia [...] jest emerytem.

Ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. wykazała, że E. J. pracował w narażeniu na hałas, w tym hałas ponadnormatywny. Z okresu zatrudnienia w B i C nie ma wyników pomiarów hałasu, wiadomo jednak, że zainteresowany obsługiwał ciągnik H (bez kabiny), co pozwala przyjąć z wysokim prawdopodobieństwem, że w środowisku pracy dochodziło do przekroczenia dopuszczalnych norm higienicznych hałasu. W latach [...] E. J., jako pracownik D w L., kierował samochodami ciężarowymi typu "I". W latach [...], pracując w F a następnie w G sp. z o.o., kierował samochodami powyżej 3,5 t i 24 t marki J, K, L, Ł. Ze względu na brak pomiarów hałasu z okresu zatrudnienia zainteresowanego w zakładach pracy [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. przeanalizował archiwalne wyniki pomiarów hałasu na analogicznych stanowiskach pracy. Na tej podstawie stwierdzono, że w kabinach porównywalnych pojazdów równoważny poziom hałasu wynosił od 84 do 87,8 dB/A/.

W wyniku dochodzenia epidemiologicznego ustalono również, że w latach [...] E. J. świadczył pracę w godzinach nadliczbowych: w roku [...] przepracował ponad normę 836 godzin, w roku [...] - 1086 godzin, w [...]. - 649 godzin, w [...] - 298 godzin, w [...] - 143 godziny, w roku [...] - 140 godzin, w [...] - 150 godzin, w [...] - 147 godzin i w roku [...]- 40 godzin.

W związku z podejrzeniem choroby zawodowej narządu słuchu E. J. był badany w X we W. Oddział w L. Placówka diagnostyczno-orzecznicza pierwszego stopnia wydała w dniu [...] orzeczenie lekarskie Nr [...] (znak: [...]) o rozpoznaniu u badanego choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem (poz. 21 załącznika do rozp. RM). W uzasadnieniu orzeczenia stwierdzono, że diagnostyka laryngologiczna (audiometria tonalna, impedancyjna, konsultacja laryngologiczna i audiologiczna) wykazała u pacjenta obustronny głęboki ubytek słuchu typu odbiorczego. Wielkość stwierdzonego ubytku słuchu obliczona jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości 1, 2 i 3 kHz wynosi dla ucha prawego 50 dB, a dla ucha lewego 46,6 dB. W ocenie jednostki medycznej, wielkość oraz charakter stwierdzonego u pacjenta ubytku słuchu spełniają kryteria diagnostyczne do rozpoznania choroby zawodowej.

W piśmie z dnia [...] (znak: [...]) X we W. Oddział w L. stwierdził, że chorobę zawodową rozpoznano pomimo zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej w [...] (ponad dwa lata od ustania narażenia na hałas w środowisku pracy) ze względu na fakt, że objawy pogłębiającego się ubytku słuchu u E. J. obserwowano od początku jego aktywności zawodowej (na podstawie wyników badań profilaktycznych).

Na podstawie poczynionych ustaleń, [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w L. wydał w dniu [...] decyzję (Nr [...] znak: [...]) o stwierdzeniu E. J. choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz (poz. 21 załącznika rozp. RM).

Od decyzji tej odwołały się zakłady pracy: E S.A. w L. oraz G sp. z o.o. w L.

W postępowaniu odwoławczym E. J. był badany w Y w Ł., który w dniu [...]. orzekł o stwierdzeniu u badanego choroby zawodowej - obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz. W uzasadnieniu orzeczenia podkreślono, że przeprowadzone w Y kompleksowe badania audiologiczne, zweryfikowane audiometrią obiektywną (tympanometria, ABR) z uwzględnieniem audiometrii słownej, wykazały obustronne odbiorcze upośledzenie słuchu typu ślimakowego o wielkości UP-51,7 dB; UL-55 dB. Wielkość i charakter stwierdzonego ubytku słuchu spełniają warunki wymaganego kryterium do rozpoznania choroby zawodowej narządu słuchu. Analiza załączonej dokumentacji badań profilaktycznych (badania audiometryczne z okresu od [...] do [...]) wskazuje na istnienie u E. J. w trakcie jego aktywności zawodowej systematycznie pogłębiającego się, charakterystycznego dla przewlekłego urazu akustycznego uszkodzenia słuchu. Mając na uwadze wyniki przeprowadzonych badań medycznych oraz uwzględniając wieloletni, udokumentowany okres narażenia na hałas stwarzający ryzyko uszkodzenia słuchu, jednostka medyczna rozpoznała u E. J. chorobę zawodową narządu słuchu.

[...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wywiódł, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez Państwową Inspekcję Sanitarną muszą być spełnione jednocześnie - co wynika z definicji choroby zawodowej zawartej w § 2 ust. 1 i § 5 ust. 2 i ust. 3 rozp.RM - dwa warunki:

1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia

i znajdować się w wykazie chorób zawodowych;

2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w środowisku pracy.

Obie placówki diagnostyczno-orzecznicze, badające pracownika, uznały związek między wykonywaną w narażeniu na hałas pracą zawodową a rozpoznanym schorzeniem. Rozbieżności w ocenie stopnia uszkodzenia słuchu dotyczą przede wszystkim ucha lewego. Przeprowadzona diagnostyka audiologiczna w Y w Ł ., obejmująca kompleksowe badania audiologiczne zweryfikowane audiometrią obiektywną (tympanometria, ABR), wykazała o ok. 8 dB mniejszy ubytek słuchu w uchu lewym, niż badanie w X we W. Oddział w L. Ze względu na przeprowadzoną audiometrię obiektywną, wynik badania z Y w Ł. należy uznać za bardziej wiarygodny.

Ponadto, jak wielokrotnie informowały placówki diagnostyczno-orzecznicze, wyniki badań audiometrycznych przeprowadzanych w instytutach wskazują z reguły na mniejsze uszkodzenie słuchu aniżeli wyniki badań w ośrodkach medycyny pracy. Zjawisko takie uzasadnia się tym, że w warunkach szpitalnych instytutów pacjenci są pozbawieni oddziaływania szeregu różnych czynników zakłócających. Tymczasem na wynik badania audiometrycznego wpływa wiele czynników, np. hałas uliczny, zmęczenie, źle przespana noc, stopień współpracy pacjenta w trakcie poszczególnych badań, stopień motywacji w dłuższym okresie, kondycja ogólna badanego, stan emocjonalny w jakim znajduje się pacjent przed badaniem, aktualna wielkość ciśnienia tętniczego i schorzenia ogólnoustrojowe.

Mimo niewielkich różnic w ocenie stanu narządu słuchu, obie placówki diagnostyczno-orzecznicze są zgodne co do faktu, że rozpoznane schorzenie narządu słuchu u E. J. należy rozpatrywać w kategorii choroby zawodowej.

Organ drugiej instancji podkreślił, że ocena narażenia zawodowego przeprowadzona przez [...] Powiatowego Inspektora Sanitarnego w L. wykazała, że E. J. pracował w narażeniu na hałas, w tym hałas ponadnormatywny. Zauważył przy tym, że brak pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia w środowisku pracy nie może działać na niekorzyść pracownika, gdyż niewykonanie stosownych badań nie nastąpiło z jego winy. Dlatego w takich przypadkach podstawę wnioskowania o wysokim prawdopodobieństwie narażenia badanego pracownika na hałas można oprzeć na wynikach pomiarów hałasu przeprowadzonych na podobnych, porównywalnych stanowiskach pracy, jak to uczyniono w niniejszej sprawie.

Drugoinstancyjną decyzję zaskarżyły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. dwa podmioty: G sp. z o.o. z siedzibą w L. oraz E S.A. z siedzibą w L.

Pierwszy z podmiotów zarzucił kwestionowanemu rozstrzygnięciu naruszenie: - art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy w związku z § 8, § 2 i załącznikiem Nr 1 (poz. 21) rozp. RM, przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. po upływie wskazanego we wspomnianych przepisach dwuletniego terminu od ustania narażenia zawodowego, uprawniającego do stwierdzenia choroby zawodowej;

- art. 6, 7, 75, 77 i 80 k.p.a., przez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy, w tym brak wnikliwej oceny materiału dowodowego, a w konsekwencji naruszenie interesu strony odwołującej i jej prawa do rzetelnego i wnikliwego zbadania sprawy;

- art. 107 k.p.a., przez niewskazanie przez organ podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa, dającej podstawę do stwierdzenia u E. J. choroby zawodowej obustronnego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, wyrażonego podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45dB w uchu lepiej słyszącym, obliczonego jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1, 2 i 3 kHz, pomimo upływu dwóch lat do jej stwierdzenia;

i wnosząc o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji;

- zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania według spisu lub norm przepisanych w razie braku spisu kosztów.

W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, że E. J. zakończył pracę [...], zaś postępowanie w sprawie choroby zawodowej wszczęto [...] (zgłoszenie choroby zawodowej) a decyzję wydano [...], a więc niemal cztery lata od ustania zatrudnienia. W takim stanie faktycznym minął już okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów choroby zawodowej upoważnia do jej rozpoznania. Wspomniany termin ma charakter bezwzględnie obowiązujący, co uniemożliwia jego przedłużenie.

Zdaniem strony skarżącej, organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, na jakiej podstawie ustalono, że objawy choroby zawodowej u E. J. stwierdzono już w okresie aktywności zawodowej pracownika. Jeżeli faktycznie tak było, to dlaczego E. J. został przez jednostkę medyczną dopuszczony do pracy, jako zdolny do zatrudnienia.

Według skarżącego, organy nie wyjaśniły istoty sprawy i nie udowodniły, czy rzeczywiście w okresie zatrudnienia E. J. w G i F w L., występowały poziomy hałasu mające wpływ na zdrowie.

Odnosząc się do braku badań poziomu hałasu na stanowisku pracy, strona skarżąca podkreśliła, że do [...] nie było obowiązku archiwizowania wyników wykonanych badań. Taki obowiązek wprowadziło dopiero rozporządzenie Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 9 lipca 1996 r. (Dz. U. Nr 86, poz. 394), stanowiąc w § 7 pkt 4 o przechowywaniu wyników badań przez trzy lata od ich wykonania. Natomiast obowiązek prowadzenia i przechowywania rejestrów wyników badań i pomiarów czynników szkodliwych dla zdrowia na stanowiskach pracy przewiduje ich przechowywanie przez 40 lat po ustaniu narażenia. Do postępowania dowodowego udostępniono dane z karty narażenia zawodowego, z których wynika, że od [...] do [...] E. J. nie był zatrudniony w warunkach przekroczenia hałasu, jednakże żaden z organów nie wziął tego pod uwagę.

Przedstawione w uzasadnieniu decyzji dokumenty i twierdzenia co do badań w innych zakładach (dane archiwalne wskazane przez organy) nie mogą, zdaniem strony skarżącej, stanowić podstawy rozstrzygania w niniejszej sprawie, gdyż nie wiadomo jaki był stan i wiek badanych pojazdów. W tej sytuacji strona skarżąca nie może być obciążona takimi okolicznościami.

Drugi z podmiotów skarżących, w piśmie nazwanym "odwołaniem", zarzucił kwestionowanej decyzji:

- naruszenie § 2 ust. 2 i załącznika (poz. 21) rozp. RM, przez rozpoznanie choroby zawodowej obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem u byłego pracownika, mimo że zgłoszenie podejrzenia tej choroby nastąpiło po upływie wymaganych dwóch lat od ustania narażenia i zatrudnienia;

- naruszenie art. 6, 7, 75 i 80 k.p.a., przez niewyjaśnienie okoliczności sprawy, co - przy braku wnikliwej oceny materiału dowodowego - spowodowało naruszenie interesu odwołującej się strony i jej prawa do rzetelnego zbadania sprawy;

- stwierdzenie choroby zawodowej, mimo że stan faktyczny sprawy wskazuje na wysoce sporne i wręcz nieprawdopodobne wystąpienie schorzenia, którego źródłem była praca wykonywana przez E. J.;

wnosząc o:

- uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.

W uzasadnieniu pisma procesowego zwrócono uwagę na upływ dwuletniego terminu od ustania narażenia zawodowego na czynniki szkodliwe, co uniemożliwiało rozpoznanie choroby zawodowej po 3 latach i 10 miesiącach od tego faktu.

Zauważono przy tym, że jeżeli audiogram z 2001 r. wskazywał na rozwój u E. J. choroby zawodowej, to obowiązkiem jednostki medycznej lub lekarza medycyny pracy było zgłoszenie tego faktu do inspektora sanitarnego, czego zaniechano. Stwierdzony w [...] ubytek słuchu nie spełnia wymagań określonych w § 2 ust. 2 rozp. RM, co wskazuje, że choroba ta nie pozostaje w związku z wykonywaną pracą.

W odpowiedzi na skargi [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie podzielił zarzutów skarżących stron i wniósł o oddalenie obu skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena zaskarżonej decyzji według kryterium zgodności z prawem (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), nie dała dostatecznych podstaw do jej wyeliminowania ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej, a tym samym do uznania zasadności zarzutów sformułowanych w obu skargach. Sąd nie dopatrzył się bowiem ani naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie "u.p.p.s.a."], ani uchybienia regułom proceduralnym, które mogłoby istotnie oddziaływać na wynik sprawy [art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) u.p.p.s.a.], ani też obarczenia kontrolowanego aktu wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego [art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) u.p.p.s.a.].

O wystąpieniu choroby zawodowej w normatywnym znaczeniu można mówić tylko wtedy, gdy - oprócz ujęcia danego schorzenia w katalogu takich chorób - ocena warunków pracy pozwoli bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem stwierdzić, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy (§ 2 ust. 1 rozp. RM).

Zgromadzone w aktach dokumenty charakteryzujące warunki pracy E. J. dały organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej dostateczne podstawy do przyjęcia, że przy wykonywaniu obowiązków pracowniczych był on narażony na działanie czynników szkodliwych dla zdrowia, a mianowicie na hałas występujący w środowisku pracy. Fakt ten odzwierciedlają pomiary hałasu przy prowadzeniu samochodów ciężarowych, który niejednokrotnie przekraczał znacznie dopuszczalne normy. Trzeba przy tym zauważyć, że do uznania obustronnego trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego za chorobę zawodową nie jest konieczne - wbrew zapatrywaniom skarżących - narażenie pracownika na hałas ponadnormatywny, wystarczające jest bowiem występowanie w środowisku pracy hałasu w ogóle (wniosek z treści poz. 21 zał. do rozp. RM). Jest zatem oczywiste, że jeżeli hałas towarzyszący wykonywanej pracy przekracza niejednokrotnie dopuszczalne normy higieniczne (jak to wykazały badania na stanowisku kierowcy pojazdów ciężarowych), zwiększa się znacznie prawdopodobieństwo negatywnego oddziaływania tego zjawiska na narządy słuchu, przejawiające się głębszym lub/i szybszym upośledzeniem tego zmysłu. Uwzględniając fakt długotrwałego narażenia pracownika na hałas (w latach [...] jako traktorzysta, a od [...] do [...] jako kierowca samochodów ciężarowych) oraz dodatkowe wykonywanie obowiązków pracowniczych w godzinach nadliczbowych (w [...] - 836 godzin, w [...] - 1086 godzin, w [...] - 649 godzin, w [...] - 298 godzin, w [...] - 143 godziny, w [...] - 140 godzin, w [...] - 150 godzin, w [...] - 147 godzin i w [...] 40 godzin), organy inspekcji sanitarnej miały dostateczne podstawy, aby - bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.) - stwierdzić co najmniej "z wysokim prawdopodobieństwem", że ubytek słuchu u E. J. został spowodowany działaniem hałasu występującego w środowisku pracy. Na istnienie związku przyczynowego między pracą wykonywaną w warunkach szkodliwych dla narządu słuchu a schorzeniem zdiagnozowanym u E. J. wskazują również ustalenia jednostek medycznych, które - po analizie przebiegu choroby - nie dopatrzyły się innych czynników powodujących ubytek słuchu jaki wystąpił u badanego.

Oprócz wykazanego niewadliwie związku przyczynowego między działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy a zaistniałym schorzeniem, badania przeprowadzone przez upoważnione jednostki medyczne pozwoliły również ustalić pozostałe cechy normatywne choroby zawodowej. U E. J. stwierdzono bowiem obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego, wyrażający się podwyższeniem progu słuchu dla ucha prawego 50 dB, a dla ucha lewego 46,6 dB - w badaniach przeprowadzonych w X, oraz dla ucha prawego 51,7 dB, zaś dla ucha lewego 55 dB - w badaniach wykonanych w Y w Ł., co znacznie przekracza parametry przewidziane w poz. 21 zał. do rozp. RM. Fakt, że badania te przeprowadzono w [...]., a więc po upływie określonych w poz. 21 zał. do rozp. RM dwóch lat od ustania narażenia na hałas w środowisku pracy, nie stoi na przeszkodzie - wbrew stanowisku podmiotów skarżących - uznaniu zawartych w nich wyników za potwierdzające wcześniejsze, pochodzące z okresu zatrudnienia pracownika, ustalenia poczynione na podstawie badań audiometrycznych przeprowadzanych od [...] do [...] r., które - jak podkreślono w orzeczeniu Y w Ł. - wskazywały na istnienie u E. J. w czasie jego aktywności zawodowej "systematycznie pogłębiającego się, charakterystycznego dla przewlekłego urazu akustycznego uszkodzenia słuchu". Zestawiając wyniki wspomnianych badań z narażeniem pracownika na hałas w środowisku pracy, organy orzekające w tej sprawie nie naruszyły zasad poprawnego rozumowania, gdy wywiodły, że na rzecz zawodowej etiologii uszkodzenia słuchu u E. J. przemawia również brak innych, pozazawodowych przyczyn (np. obustronne zapalenie ucha środkowego czy też stosowanie leków ototoksycznych), które mogłyby spowodować u pracownika tak duży, symetryczny (co jest charakterystyczne dla akustycznego uszkodzenia słuchu) ubytek słuchu typu ślimakowego. Istotne jest bowiem, że badania przeprowadzone przez upoważnione jednostki medyczne potwierdziły tendencję rozwojową choroby zawodowego uszkodzenia słuchu, której początki sięgają [...].

Jeżeli badania audiometryczne, przeprowadzane jeszcze w okresie zatrudnienia pracownika na stanowisku kierowcy, odzwierciedlały objawy chorobowe upoważniające do rozpoznania choroby zawodowej uszkodzenia słuchu, a ocena tych badań wraz z nowymi ustaleniami specjalistycznych jednostek medycznych znalazła potwierdzenie w dokumentacji sporządzonej po upływie dwuletniego terminu, o którym mowa w poz. 21 zał. do rozp. RM, przeto nie można zgodzić z poglądem skarżących o przekroczeniu tego terminu. Nie ma bowiem przeszkód prawnych do wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową po upływie wspomnianego terminu, jeżeli normatywne objawy tej choroby wystąpiły w okresie wykonywania pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia lub w określonym przez prawodawcę terminie po ustaniu narażenia zawodowego. W konsekwencji nie znajduje uzasadnienia zarzut naruszenia art. 237 § 1 pkt 2 i 3 Kodeksu pracy w związku z § 8, § 2 i § 1 rozp. RM oraz postanowieniami zawartymi w poz. 21 załącznika do tego rozporządzenia.

Dokonana przez sąd ocena przebiegu postępowania w rozpoznawanej sprawie nie dostarczyła dostatecznych podstaw do podzielenia zarzutu skarżących o naruszeniu art. 6, 7, 75, 77, 80 i 107 k.p.a. Wbrew twierdzeniu skarżących organy inspekcji sanitarnej niewadliwie wskazały przepisy, które stanowiły podstawę prawną rozstrzygnięcia, zgromadziły niezbędny do orzeczenia o chorobie zawodowej materiał dowodowy (art. 7 i 77 k.p.a.), oceniając go bez przekroczenia granic zakreślonych w art. 80 k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniesiono się rzeczowo do twierdzeń i argumentów odwołujących się podmiotów (art. 107 k.p.a.).

Skoro wszczęte skargami G sp. z o.o. z siedzibą w L. oraz E S.A. z siedzibą w L. postępowanie sądowe nie dało podstaw do postawienia organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej zarzutu naruszenia prawa materialnego lub reguł postępowania administracyjnego, przeto - stosownie do dyspozycji art. 151 u.p.p.s.a. - należało orzec jak w sentencji wyroku.