Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1836/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 78 ust. 2 pkt 1, arr. 140mb pkt 2, art.140n ust. 4, art. 71 ust. 7
journal: Dz.U. 2021 poz 450
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - t.j.
article: art. 31i ust. 1-2, art. 15zzr
journal: Dz.U. 2020 poz 374
law: Ustawa z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych  chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych
article: art. 101
journal: Dz.U. 2020 poz 568
law: Ustawa z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem  COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw
article: art. 8, art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Protokolant st. ref. Katarzyna Rutkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ("SKO" lub "Kolegium") utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] grudnia 2020 r. w przedmiocie nałożenia na [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("skarżąca" lub "strona") kary pieniężnej w wysokości 200 (dwieście) złotych za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. Nr 450 z 2021 r., "Prd"), tj. niedokonanie zgłoszenia nabycia w ustawowym terminie pojazdu marki [...] o nr rej. [...] nr [...]: [...] ("Pojazd"). Skarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 127 § 2 oraz 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r. poz. 256, dalej jako: "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r. poz. 570).

W uzasadnieniu skarżonej decyzji SKO podniosło, że w dniu 1 kwietnia 2020 r. do Wydziału Obsługi Mieszkańców Dzielnicy [...] skarżąca złożyła zawiadomienie o nabyciu określonych pojazdów, w tym - w dniu 28 lutego 2020 r. - Pojazdu.

Pismem z 15 października 2020 r. Prezydent [...] zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu pojazdu, wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 Prd.

Pismem z 20 listopada 2020 r. skarżąca skierowała do organu wniosek o przesłuchanie P. O. na okoliczność braku możliwości dokonania zgłoszenia zbycia Pojazdu, oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. z wydruku strony internetowej urzędu, w którym zawarto informację o zawieszeniu biegu terminu na złożenie informacji o nabyciu/zbyciu pojazdu o 180 dni zgodnie z przepisem ustawy.

Decyzją z [...] grudnia 2020 r. Prezydent [...] orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 200 zł za naruszenie obowiązku wynikającego z art. 78 ust. 2 pkt 1 Prd, tj. niedokonanie zgłoszenia nabycia w ustawowym terminie Pojazdu.

W uzasadnieniu organ wskazał, że przepis o zawieszeniu biegu terminu na zgłoszenie nabycia pojazdu nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż strona nabyła pojazd jeszcze przed datą obowiązywania ustawy.

Od decyzji Prezydenta [...] strona złożyła odwołanie, wskazując, iż organ naruszył art. 15zzr ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych zasadach rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020, poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa COVID"), tj. przepis wprowadzający wydłużenie terminów na zawiadomienie o nabyciu pojazdu, jak również wprowadzający działanie przepisu wstecz, zgodnie z którym spółka nie naruszyła terminu na zarejestrowania pojazdu. Strona wskazała, że zgodnie z literalnym brzmieniem ww. przepisu, do pojazdu, ze zgłoszeniem nabycia lub zbycia którego wiąże się niniejsze postępowanie zastosowanie znajduje wydłużony 180-dniowy termin, z zachowaniem którego zgłoszono nabycie lub zbycie pojazdu, nie ma zatem podstaw do ukarania skarżącej w żadnym wymiarze.

Kolegium stwierdziło, że odwołanie strony nie zasługuje na uwzględnienie.

Kolegium wskazało, że wydłużenie - na podstawie art. 31i ustawy COVID - terminu na zawiadomienie o nabyciu lub zbyciu pojazdu do 180 dni dotyczy pojazdu nabytego lub zbytego maksymalnie 30 dni przed dniem wejścia w życie ustawy. Natomiast, zdaniem SKO, skarżąca nabyła przedmiotowy pojazd w dniu 24 stycznia 2020 r. Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 31i ustawy COVID, bowiem przedmiotowy pojazd został nabyty przed 1 marca 2020 r.

W ocenie Kolegium zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy pozwala stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że strona nie dopełniła obowiązku nałożonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 Prd, a zatem organ pierwszej instancji nie mógł wydać innej decyzji, jak tylko nałożyć na nabywcę pojazdu karę pieniężną w wysokości do 200 do 1000 zł. Z akt sprawy wynika bowiem, że strona jako właściciel Pojazdu dokonała zawiadomienia o jego nabyciu z uchybieniem terminu, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 Prd.

W ocenie Kolegium zgromadzony w niniejszym postępowaniu materiał dowodowy pozwala stwierdzić ponad wszelką wątpliwość, że strona nie dopełniła obowiązku nałożonego w art. 78 ust. 2 pkt 1 Prd, a zatem Prezydent [...] nie mógł wydać decyzji na podstawie art. 140mb pkt 2 Prd. W sposób bezdyskusyjny z materiału zgromadzonego w sprawie wynika, że zawiadomienie wpłynęło do organu w dniu 1 kwietnia 2020 r. (czyli zostało nadane w placówce pocztowej w dacie wcześniejszej). Z twierdzeń zaś strony wynika, że do nadania przesyłki pocztowej ze stosowną informacją doszło w dniu 31 marca 2020 r.

W ocenie Kolegium dla sprawy kluczowe znaczenie ma treść przepisu ustawy COVID oraz data nabycia pojazdu. Skoro przepis znajduje zastosowanie do pojazdu zarejestrowanego nabytego lub zbytego nie później niż 30 dni przed dniem wejścia w życie ustawy COVID, to nie może wywoływać skutków prawnych w sytuacji nabycia pojazdu w dacie przed dniem 1 marca 2020r.

Odnosząc się do argumentacji strony dotyczącej braku możliwości dokonania zgłoszenia, Kolegium stwierdziło, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Przede wszystkim strona jest przedsiębiorcą zajmującym się sprzedażą pojazdów i w związku z powyższym ciąży na nim szczególny rodzaj staranności w prowadzeniu własnych spraw mieszczących się w ramach tej działalności. Strona miała świadomość możliwości dokonania zgłoszenia drogą listowną, co w sprawie uczyniła. Dodatkowo SKO podniosło, że zgłoszeń można dokonywać za pośrednictwem systemu e-PUAP. Twierdzenia dotyczące zamkniętego urzędu nie mogą usprawiedliwiać uchybienia terminu w przedmiotowej sprawie.

Kolegium podkreśliło, że Prezydent [...] nałożył na stronę najniższą z możliwej wysokości kary pieniężnej, tj. w wysokości 200 zł. Organ wskazał, że wydając decyzję administracyjną w sprawie nałożenia kary pieniężnej, badając zakres naruszenia stwierdził, iż spółka naruszyła obowiązek zawiadomienia o nabyciu pojazdu, jednak strona nie uzyskała korzyści finansowych z tytułu naruszenia przepisów ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Prezydent [...], wydając zaskarżoną decyzję, orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 200 zł z uwagi na nieznaczny stopień naruszenia ustawy. W ocenie Kolegium, organ I instancji w sposób prawidłowy uzasadnił, dlaczego nałożył karę pieniężną w tej, a nie innej wysokości.

Strona zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzję SKO, wnosząc o jej uchylenie, umorzenie postępowania administracyjnego oraz zasądzenie od SKO na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych.

Strona zarzuciła skarżonej decyzji:

1. naruszenie przepisu art. 15zzr ustawy COVID w zw. z przepisem art. 78 ust. 2 pkt 1 Prd poprzez jego niezastosowanie, co skutkowało uznaniem, że zawiadomienie o nabyciu Pojazdu, którego dotyczy niniejsze postępowanie, złożone zostało przez skarżącą po terminie i w rezultacie doprowadziło do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w związku z niezawiadomieniem starosty o nabyciu pojazdu w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia jego nabycia;

2. naruszenie przepisu art. 31i ust. 2 pkt 2 w zw. z przepisem art. 31i ust. 1 ustawy COVID poprzez jego nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że wydłużony do 180 dni termin na poinformowanie starosty o nabyciu/zbyciu pojazdu nie znajduje zastosowania do pojazdu nabytego/zbytego przed 1 marca 2020 r., co skutkowało uznaniem, że zawiadomienie o nabyciu Pojazdu, którego dotyczy niniejsze postępowanie, złożone zostało przez skarżącą po terminie i w rezultacie doprowadziło do nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w związku z niezawiadomieniem starosty o nabyciu pojazdu w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia jego nabycia;

3. nieuwzględnienie dyspozycji przepisu art. 8 k.p.a., statuującej zasadę pogłębiania zaufania uczestników do władzy publicznej, czego skutkiem było nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w związku z niezawiadomieniem starosty o nabyciu pojazdu w terminie nieprzekraczającym 30 dni od dnia jego nabycia w sytuacji, w której informacja zamieszczona na stronie internetowej Urzędu [...] sugerowała, że osoby, które nie zgłoszą w terminie 30 dni nabycia lub zbycia pojazdu, nie będą podlegać karze pieniężnej, o której mowa w art. 140mb Prd, jeśli nie miały możliwości dokonania takiego zgłoszenia w związku z zagrożeniem epidemiologicznym;

a w konsekwencji

4. niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz niezastosowanie przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., tj. wadliwe utrzymanie w mocy przez SKO decyzji Prezydenta [...] z [...] grudnia 2020 r. zamiast uchylenia w całości ww. decyzji i umorzenia postępowania pierwszej instancji w całości;

co miało istotny wpływ na wynik sprawy, skutkowało bowiem utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji Prezydenta [...] nakładającej na skarżącą karę pieniężną w związku naruszeniem obowiązku zawiadomienia starosty o nabyciu Pojazdu.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi skarżącej w całości, podtrzymując jednocześnie stanowisko wyrażone dotychczas w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób skutkujący koniecznością jej uchylenia.

Stan faktyczny sprawy jest bezsporny i wynika z niego, że 28 lutego 2020 r. skarżąca nabyła Pojazd (faktura VAT z 28 lutego 2020 r. nr [...]). Bezsporne jest także to, że 1 kwietnia 2020 r. wpłynęło do Prezydenta [...] zawiadomienie skarżącej o nabyciu m.in. Pojazdu. Skarżąca przyznała, że zawiadomienie nadała pocztą w dniu 31 marca 2020 r.

Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 Prd właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu.

Stosownie do art. 140mb pkt 2 Prd, kto, będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł.

Natomiast w myśl art. 140n ust. 4 Prd, ustalając wysokość kary pieniężnej, uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy.

W sprawie bezsporne jest, że skarżąca zawiadomiła Prezydenta [...] o nabyciu Pojazdu w terminie przekraczającym 30 dni od jego nabycia. Sama strona przyznaje to w toku postępowania.

Skarżąca w związku z powyższym stanem faktycznym powołuje się na przepisy ustawy COVID, które - jej zdaniem – wydłużyły termin na spełnienie przez nią obowiązku, o którym mowa w art. 78 ust. 2 pkt 1 Prd.

W związku z powyższym Sąd wskazuje, że zgodnie z art. 31i ust. 1 ustawy COVID w okresie od dnia wejścia w życie ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia 31 grudnia 2020 r. ("ustawa o zmianie ustawy COVID"):

1) wydłuża się do 180 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 Prd;

2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1.

W myśl art. 31i ust. 2 ustawy COVID przepisy ust. 1 stosuje się:

1) do pojazdu, niebędącego nowym pojazdem, sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej nie później niż 30 dni przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy COVID;

2) do pojazdu zarejestrowanego nabytego lub zbytego nie później niż 30 dni przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy COVID.

Mając na uwadze powyższe przepisy, Sąd wskazuje, że zostały one wprowadzone na mocy ustawy o zmianie ustawy COVID, obowiązującej od 31 marca 2020 r. A zatem wydłużenie terminu na zawiadomienie o nabyciu lub zbyciu pojazdu do 180 dni dotyczy pojazdu nabytego lub zbytego maksymalnie 30 dni przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy COVID. Ustawa o zmianie ustawy COVID weszła zaś w życie – jak wskazano powyżej - 31 marca 2020 r. (art. 101 ustawy o zmianie ustawy COVID), zatem najdalszy czasowy zakres zastosowania tej prolongaty (najwcześniejsza data) to data 1 marca 2020 r. Rozwiązanie to, jak można się tylko domyślać, wynika z tego, że prawodawca przyjął, że okres "wstecznego" przedłużenia terminu do złożenia stosownego zawiadomienia nie może być dłuższy niż standardowy okres do dokonania zgłoszenia czyli 30 dni.. Natomiast skarżąca nabyła przedmiotowy pojazd w dniu 28 lutego 2020 r., co bezspornie wynika z faktury VAT na nią wystawionej. Wobec powyższego w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 31i ustawy COVID, bowiem przedmiotowy pojazd został nabyty przed dniem 1 marca 2020 r.

Rację ma poniekąd skarżąca, że przepis art. 31i ust. 2 ustawy COVID został zredagowany niechlujnie, co częściowo można tłumaczyć pośpiechem legislacyjnym prac w związku z wybuchłą w lutym/marcu 2020 r. pandemią. W myśl bowiem art. 31i ust. 2 ustawy COVID przepisy ust. 1 stosuje się m.in. do pojazdu zarejestrowanego nabytego lub zbytego nie później niż 30 dni przed dniem wejścia w życie ustawy o zmianie ustawy COVID. Użyte w tym przepisie sformułowanie "nie później" literalnie oznaczałoby zatem, że art. 31i ust. 1 ustawy COVID stosuje się wyłącznie do pojazdów zarejestrowanych do (najpóźniej) 1 marca 2020 r. Taka wykładnia jednak przeczy podstawowym zasadom logiki. Celem ustawodawcy ewidentnie bowiem było wydłużenia terminu rejestracji pojazdów nabytych po 1 marca 2020 r. do 180 dni. Literalna wykładnia tego przepisu, wykluczająca spoza zakresu zastosowania pojazdy nabyte od 1 do 31 marca 2020 r., a włączająca wszystkie pojazdy nabyte do 1 marca 2020 r. (a zatem np. zakupione także rok przed wybuchem pandemii), przeczy zatem celom ustawy o zmianie ustawy COVID.

Cel ten zaś wynika m.in. z uzasadnienia projektu ustawy o zmianie ustawy COVID, w którym Ustawodawca wskazał, że powyższe rozwiązanie "(...) pozwoli na takie traktowanie ww. przypadków, że jeszcze przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej specustawę, właściciele pojazdów, którzy w okresie 30 dni nie wykonali omawianego obowiązku rejestracji pojazdu albo zawiadomienia o nabyciu lub zbyciu pojazdu będą korzystać z wydłużonego do 180 dni terminu określonego w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym" (pkt 2.84 projektu ustawy).

W tym kontekście wskazać należy, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntowany jest pogląd o braku podstaw do przyznania nadrzędnego charakteru wykładni literalnej nad innymi sposobami odkodowania treści normatywnej przepisów. Ten nurt orzecznictwa obecny jest w wielu gałęziach prawa administracyjnego. I tak, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 26 października 2018 r. w sprawie sygn. akt II GSK 969/18 wskazał, iż wykładnia językowa jest punktem wyjścia dla wszelkiej wykładni prawa i zakreśla jej granice w ramach możliwego sensu słów zawartych w tekście prawnym (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 marca 2000 r., FPS 14/99, ONSA z 2000 r. Nr 3, poz. 92, dodatkowo także na http://orzeczenia.nsa.gov.pl, gdzie również opublikowane są pozostałe orzeczenia sądów administracyjnych, na które powołuje się Sąd w dalszej części uzasadnienia). Odstępstwo od reguły prymatu językowego sensu przepisu dopuszczalne jest m.in. wtedy, gdy wykładnia gramatyczna sankcjonuje nieracjonalność ustawodawcy, niweczy cel instytucji prawnej, prowadzi do wniosków niedorzecznych lub wynika z błędu legislacyjnego (wyrok z 19 listopada 2009 r., II FSK 976/08; wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., I FSK 637/10 oraz powoływany tam L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 75 i n.).

NSA w powołanym wyroku podniósł, iż zasada pierwszeństwa wykładni językowej nie powinna zatem prowadzić do wniosku, że interpretatorowi wolno zignorować wykładnię systemową i funkcjonalną (M. Zieliński, Wykładnia prawa. Zasady, reguły, wskazówki, Warszawa 2002 r., s. 275). Może się bowiem okazać, że sens przepisu, który wydaje się językowo jasny, okaże się wątpliwy, gdy go skonfrontujemy z innymi przepisami lub weźmiemy pod uwagę cel regulacji prawnej. Z tego względu w każdym przypadku, gdy nasuwa się podejrzenie, że wynik wykładni językowej może okazać się nieadekwatny, interpretator powinien go skonfrontować z wykładnią systemową i funkcjonalną. Ustalając zatem znaczenie językowe przepisu, należy brać pod uwagę także jego kontekst systemowy i funkcjonalny, a więc na przykład inne przepisy prawne, wolę prawodawcy oraz cel regulacji (zob. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2006, s. 74 oraz wyrok z dnia 19 listopada 2009 r. sygn. akt II FSK 976/08, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podzielając ten pogląd, NSA dodatkowo zwrócił uwagę na to, że nigdy zasada prymatu wykładni językowej nie miała w orzecznictwie sądów administracyjnych absolutnego charakteru. W orzecznictwie podkreśla się, że przyjęcie zasady pierwszeństwa wykładni językowej nie oznacza braku obowiązku przeprowadzenia wykładni kompleksowej. Należy stosować wszystkie dyrektywy wykładni (językowe, systemowe, funkcjonalne), niezależnie od tego, czy uzyskano już wcześniej jednoznaczność interpretowanych zwrotów czy też nie. Wszystkie wskazane dyrektywy powinny być użyte, jeżeli chce się ustalić rzeczywiste znaczenie przepisu (W. Jakimowicz, Wykładnia w prawie administracyjnym, Zakamycze 2006, s.551-555, uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 10 grudnia 2009 r., I OPS 8/09, ONSAiWSA 2010, nr 2, poz. 21). W wyroku z dnia 16 grudnia 2008 r. (sygn. akt I OSK 93/08, publ. na stronie orzeczenia. nsa.gov.pl). NSA stwierdził natomiast, że "wykładnia językowa musi być uwzględniona wraz z wykładnią systemową, wykładnią funkcjonalną".

Podobny pogląd wyraził NSA w wyroku z 18 października 2017 r. w sprawie sygn. akt: II GSK 135/16, stwierdzając, że "skoro obowiązkiem sądów jest interpretowanie przepisów ustaw, to znaczy, że nie mogą poprzestać na dosłownym odczytaniu ich treści". Powyższy pogląd NSA podzielił także WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z 16 marca 2020 r. sygn. VI SA/Wa 2421/19.

Powyższy pogląd sądów administracyjnych odnośnie konieczności dokonania, oprócz wykładni językowej (opierającej się na literalnym brzmieniu przepisu), także innych rodzajów wykładni (w szczególności systemowej i funkcjonalnej) Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w całości podziela i przyjmuje za swój.

Stąd, wobec zastosowaniu wykładni celowościowej, a także uwzględnieniu intencji Ustawodawcy ujawnionych w treści uzasadnienia ustawy o zmianie ustawy COVID, Sąd nie mógł poprzestać – jak chciałaby skarżąca – jedynie na literalnej wykładni art. 31i ust. 2 ustawy COVID. Wówczas bowiem doszłoby do sankcjonowania nieracjonalności Ustawodawcy, niweczenia celu instytucji prawnej oraz prowadziłoby to do wniosków niedorzecznych z punktu widzenia systemu prawa (mimo że literalna treść tego przepisu może w tym przypadku – jak się wydaje - wynikać z błędu legislacyjnego spowodowanego pośpiechem Ustawodawcy).

A zatem zarzut naruszania art. 31i ust. 2 pkt 2 ustawy COVID jest niezasadny.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 15zzr ustawy COVID. Przepis ten, obowiązujący od 31 marca do 16 maja 2020 r. w istocie dotyczył zawieszenia biegu terminów przewidzianych przepisami prawa administracyjnego. Jednak, jeśli porównać redakcję i zakres regulacji art. 15zzr i art. 31i ustawy COVID, nie budzi wątpliwości, że przepisy te cechuje relacja na zasadzie legi generali i legi speciali, wobec czego - w związku z regułą kolizyjną lex specialis derogat legi generali – organ w sprawach złożenia zawiadomienia o nabyciu pojazdu nie mógł stosować przepisu ogólnego, tj. art. 15zzr ustawy COVID wobec jednoczesnego wprowadzenia do ustawy COVID art. 31i dotyczącego wyłącznie wydłużenia terminów w złożeniu zawiadomień o nabyciu pojazdu. Zarzut ten zatem nie mógł zostać uwzględniony.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Istotnie, na stronie Miasta Warszawy znalazła się informacja o niekaraniu właścicieli pojazdów za brak zgłoszenia nabycia w terminie 30 dni, ale tylko jeżeli ci właściciele nie mieli innej możliwości dokonania tego zgłoszenia. Strona jest zaś przedsiębiorcą zajmującym się sprzedażą pojazdów i w związku z powyższym ciąży na nim szczególny rodzaj staranności w prowadzeniu własnych spraw mieszczących się w ramach tej działalności. Strona miała świadomość zarówno 30-dniowego terminu zgłoszenia nabycia Pojazdu, a także możliwości dokonania zgłoszenia drogą listowną, co w sprawie uczyniła. Dodatkowo SKO podniosło, że zgłoszeń można dokonywać za pośrednictwem systemu e-PUAP. Trudno uwierzyć, aby taki przedsiębiorca jak strona nie miał dostępu do Internetu i nie mógł dokonać zgłoszenia np. poprzez system e-PUAP. Twierdzenia dotyczące zamkniętego urzędu nie mogą zatem usprawiedliwiać uchybienia przez stronę terminu w przedmiotowej sprawie.

Sąd zwraca uwagę, że Prezydent [...] nałożył na stronę najniższą z możliwej wysokości kary pieniężnej, tj. w wysokości 200 zł. Organ wskazał, że wydając decyzję administracyjną w sprawie nałożenia kary pieniężnej, badając zakres naruszenia stwierdził, iż spółka naruszyła obowiązek zawiadomienia o nabyciu pojazdu, jednak strona nie uzyskała korzyści finansowych z tytułu naruszenia przepisów ustawy. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Prezydent [...], wydając zaskarżoną decyzję orzekł o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 200 zł z uwagi na nieznaczny stopień naruszenia ustawy. W ocenie Kolegium, którą Sąd podziela, organ I instancji w sposób prawidłowy uzasadnił, dlaczego nałożył karę pieniężną w tej, a nie innej wysokości.

W związku z prawidłowością ustaleń organu I instancji, uznać należy, że SKO prawidłowo utrzymało w mocy decyzję Prezydenta [...]. Dlatego zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. także nie jest zasadny.

Wobec powyższego, uznając zarzuty skargi za bezzasadne, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił wniesioną skargę.