Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1302/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-07-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Zawieszenie/podjęcie postępowania
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 r. postanawia: zawiesić postępowanie sądowe. WSA/post.1 - sentencja postanowienia


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest oznaczona w sentencji postanowienia decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K.z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia [...] nr [...] określającą A S.A. w W. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r.

Na rozprawie przeprowadzonej w dniu 12 kwietnia 2016 r. pełnomocnik strony skarżącej wniósł o zawieszenie postępowania w niniejszej sprawie do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, jakie toczy się w związku ze złożeniem zarzutów na postępowanie egzekucyjne dotyczące niniejszego zobowiązania podatkowego. Zdaniem pełnomocnika Spółki postępowanie egzekucyjne nie spowodowało przerwania biegu terminu przedawnienia, na którą to okoliczność powołuje się organ odwoławczy w niniejszej sprawie. Rozstrzygnięcie tej kwestii ma zatem w jego ocenie zasadnicze znaczenie dla oceny zarzutu przedawnienia sformułowanego w skardze.

Zobowiązany przez Sąd na rozprawie do złożenia na piśmie ww. wniosku

o zawieszenie postępowania wraz z udokumentowaniem okoliczności mających stanowić podstawę zawieszenia, pełnomocnik skarżącej Spółki w piśmie z dnia

19 kwietnia 2016 r. podniósł, że wbrew twierdzeniom organu zastosowanie środka egzekucyjnego nie przerwało biegu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r., gdyż egzekucję tę wszczęto w zakresie zobowiązania, które zostało wcześniej wykonane w całości przez Spółkę. Wskazał dalej, że w związku ze złożonymi zarzutami wierzyciel, tj. Prezydent Miasta R., postanowieniem z dnia [...] uznał te zarzuty za bezzasadne, a Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. postanowieniem z dnia [...] nr [...] uchyliło powyższe postanowienie

w całości i orzekło co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 i 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz uznaniu pozostałych zarzutów za bezzasadne. Skarga na to postanowienie została odrzucona przez tut. Sąd postanowieniem z dnia 15 lutego 2016 r. (sygn. akt I SA/Gl 169/16). Pełnomocnik Spółki podkreślił, że przedmiotowe postępowanie egzekucyjne w dalszym ciągu nie zostało zakończone, a rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od sposobu rozpatrzenia zgłoszonych zarzutów. Powyższe w ocenie pełnomocnika skarżącej uzasadnia zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

W odpowiedzi na pismo tut. Sądu o wskazanie, czy zakończone zostało postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego o nr [...], wystawionego w dniu [...] przez Prezydenta Miasta R., Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. w piśmie z dnia 20 maja 2016 r. poinformował, że postępowanie to nie zostało zakończone, ponieważ nie wpłynęła do tamtejszego organu egzekucyjnego informacja, że postanowienie Prezydenta Miasta R. z dnia

[...] nr [...]jest ostateczne, co uniemożliwia wydanie postanowienia w sprawie zgłoszonych zarzutów oraz zakończenie postępowania w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej "ppsa", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Przyjmuje się, iż zawieszenie postępowania sądowego powinno

być uzasadnione ze względów celowości, sprawiedliwości jak również

ekonomiki procesowej, przy czym celowość zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości ewentualnej konieczności uruchomienia nadzwyczajnych środków wzruszania rozstrzygnięć ostatecznych, np. przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego lub stwierdzenia nieważności decyzji (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 czerwca 2008 r., sygn. akt I FZ 221/08; postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 3321/08, wszystkie orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać zatem przyjdzie, że istotą problemu w niniejszej sprawie jest m.in. kwestia ustalenia, czy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego określonego w kontrolowanych decyzjach, jak również czy podjęte czynności egzekucyjne spowodowały przerwanie biegu terminu przedawnienia. Zdaniem bowiem skarżącej jej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2009 r. uległo przedawnieniu, zaś organy podatkowe stoją na stanowisku, że wobec zastosowania wobec skarżącej środka egzekucyjnego termin ten został przerwany.

Z pisma pełnomocnika strony skarżącej z dnia 19 kwietnia 2016 r. wynika,

że postanowieniem z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło w całości postanowienie zawierające stanowisko wierzyciela w sprawie zarzutów wobec egzekucji administracyjnej dotyczącej zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2009 r. i orzekło co do istoty sprawy poprzez stwierdzenie niedopuszczalności zarzutów zgłoszonych na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 i 6 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji oraz uznaniu pozostałych zarzutów za bezzasadne.

Należy zatem wskazać, że zgodnie z treścią art. 34 § 1 ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2014 r., poz. 1619 ze zm.) zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 § 1 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym, że w odniesieniu do zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 pkt 1-5

i 7, stanowisko wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążące. Z powyższego wynika zatem, iż stwierdzenie przez wierzyciela niedopuszczalności zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 6 ww. ustawy nie oznacza, iż organ egzekucyjny pozbawiony jest możliwości zbadania tego zarzutu. Stwierdzić wręcz należy, że wyłączenie związania stanowiskiem wierzyciela oznacza obligatoryjne podjęcie przez organ egzekucyjny czynności mających na celu rozważenie zasadności podniesionego zarzutu niedopuszczalności egzekucji administracyjnej. Tym samym, w przypadku uznania tego zarzutu za zasadny, postępowanie to winno być umorzone, a co za tym idzie dojdzie do uchylenia dokonanych czynności.

W przeciwnym zaś razie dokonane w postępowaniu egzekucyjnym czynności będą prawnie wiążące.

Konkludując należy stwierdzić, że sposób rozpatrzenia zgłoszonego zarzutu wobec egzekucji administracyjnej determinuje rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, albowiem odnosi się do postępowania egzekucyjnego, które wpływa na bieg

terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, a tym samym dopuszczalności określenia jego wysokości w zaskarżonej decyzji.

Oceniając powyższe z punktu widzenia celowości, sprawiedliwości i ekonomiki procesowej Sąd przyjął, iż niniejsze postępowanie powinno zostać zawieszone.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w sentencji postanowienia.