Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 271/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II inst oraz decyzję WM
Powołane przepisy: article: art. 124 ust 2
journal: Dz.U. 2001 nr 62 poz 627
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Małgorzata Łoboz Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi A.F. na decyzję Wojewody [...] z dnia 16 lutego 2012 r., znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia 5 grudnia 2011 r. znak: [...] oraz poprzedzającą je decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A.F. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 271/17

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 5 grudnia 2011 r. znak: [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję Starosty W. nr [...] z dnia 21 września 2011 r. r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] wraz z wewnętrzną linią zasilającą WLZ, polegającej na: 1. Posadowieniu wieży stalowej kratowej o wysokości 54,55 wraz z antenami, 2. Instalacji 4 szaf telekomunikacyjnych, 3. Zamontowaniu ogrodzenia, wykonaniu rowu odwadniającego oraz wewnętrznej instalacji zasilającej WLZ w miejscowości B. na działce [...] (kategoria obiektu XXIX). W uzasadnieniu organ wskazał, że analiza akt sprawy wskazuje, że zaskarżona decyzja wydana została przedwcześnie, bez dokładnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i zebrania wystarczającego materiału dowodowego. Starosta, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę powinien, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, sprawdzić zgodność projektu budowlanego m.in. z wymogami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowej. Zgodnie z art. 32 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy, pozwolenie na budowę może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania na środowisko, jeżeli było ono wymagane przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008 r., Nr 199, poz. 1227, ze zm.). W trakcie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej Starosta W. nie uzyskał stanowiska Burmistrza Miasta K. w sprawie kwalifikacji przedsięwzięcia, rozstrzygającego o konieczności uzyskania (lub nie) przez inwestora decyzji środowiskowej i ewentualnego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Starosta oparł się jedynie na ustaleniach inwestora, poczynionych przez projektanta, co nie jest wystarczające. Wojewoda stwierdził, że właściwej oceny inwestycji we wskazanym zakresie, w tym także oceny kumulacji pól elektromagnetycznych w środowisku, a więc zagadnień wymagających wiedzy specjalistycznej, powinien dokonać organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej, a nie organ administracji architektoniczno-budowlanej. Ponadto w decyzji Starosty W. w ogóle nie wskazano liczby, typów i parametrów projektowanych anten stacji bazowej telefonii komórkowej, co stanowi poważną wadę tej decyzji, wykluczającą jej pozostawienie w obiegu prawnym. Rodzaj projektowanych anten sektorowych ma fundamentalne znaczenie dla oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i ustalenia obszaru oddziaływania obiektu budowlanego. Ponadto Wojewoda [...] zwrócił uwagę, że po złożeniu przez inwestora wniosku o pozwolenie na budowę w dniu 29 czerwca 2011 r., organ I instancji nie zawiadomił o wszczęciu postępowania stron. Jak wynika z akt w tym czasie organ I instancji wydał postanowienie z dnia 17 lipca 2011 r., w trybie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, o obowiązku usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w projekcie budowlanym. Zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania zostało wystawione dopiero w dniu 19 sierpnia 2011 r. Organ I instancji nie zawiadomił także o fakcie uzupełnienia materiału dowodowego stron postępowania, tylko w dniu 21 września 2011 r. wydał zaskarżoną decyzję o pozwoleniu na budowę. W związku ze skargą [...] Sp. z o.o., z siedzibą w W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 grudnia 2011 r. - Wojewoda [...] dokonał ponownej analizy akt sprawy I instancji i w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - decyzją z dnia 16 lutego 2012 r. znak: [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję własną z dnia 5 grudnia 2011 r. i w tym zakresie orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty W. z dnia 21 września 2011 r. nr [...] . W uzasadnieniu organ wskazał, że obowiązujące unormowania prawne nie zawierają konkretnego przepisu który zobowiązywałby starostę, w toku postępowania prowadzonego z wniosku o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, do uzyskania uzasadnionego stanowiska organu właściwego do wydania decyzji środowiskowej w sprawie kwalifikacji przedsięwzięcia, rozstrzygającego o konieczności uzyskania przez inwestora decyzji środowiskowej i ewentualnego przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W decyzji nie wskazano liczby, typów i parametrów projektowanych anten stacji bazowej telefonii komórkowej, jednakże dane te zawarte są w zatwierdzonym tą decyzją projekcie budowlanym. Dalej organ wskazał, że zawiadomienie stron o wszczęciu postępowania z dnia 19 sierpnia 2011 r. umożliwiało stronom zapoznanie się z aktami sprawy i czynny udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym z wniosku o pozwolenie na budowę. Konsekwencją uwzględnienia skargi jest zatem uchylenie zaskarżonej decyzji, a w następstwie tego ponowne rozpatrzenie sprawy z odwołania A.F. i P.F. . Dalej Wojewoda [...] wskazał, iż analizując ponownie przedmiotową sprawę stwierdził, że urządzenia nadawcze, ze względu na emisję do otoczenia elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego, mogą zostać zaliczone do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane na podstawie art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Projekt budowlany w części opisowej do projektu zagospodarowania terenu w pkt 8 dotyczącym zagrożeń dla środowiska zawiera tabelaryczne zestawienie wyników obliczeń zasięgów pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnych poziomach oddziaływań anten sektorowych, tj. gęstości pola powyżej 0,1 W/m2 (wartość gęstości mocy dla pola elektromagnetycznego o częstotliwości od 300 MHz do 300 GHz, zgodnie z Tabelą 2 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów - Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883), wynikających z załączonych do wniosku o pozwolenie na budowę dwóch opracowań Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - opracowanych w listopadzie 2010 r. przez mgr inż. K.F. i mgr inż. K.B. , zawierających zestawienie projektowanych anten i ich parametry oraz analizy rysunkowe i obliczeniowe dla projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej [...]; odrębnie dla dwóch typów anten sektorowych pracujących w pasmach częstotliwości 900 MHz (GSM) i 2100 MHz (UMTS) umieszczonych parami w trzech azymutach: 120°, 240° i 340°. Anteny sektorowe posiadają równoważną moc promieniowaną izotropowo (EIRP): 1419,25 W oraz 2099,23 W, zatem zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit. d) i lit. e) powołanego Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., miejsca dostępne dla ludności powinny znajdować się w odległościach odpowiednio: nie mniejszej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny oraz w odległości nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Analiza opracowanych Kwalifikacji przedsięwzięcia wskazuje, że wymagane odległości miejsc dostępnych dla ludności są zachowane. Na podstawie danych z tych opracowań Starosta stwierdził, że dla przedmiotowej konfiguracji anten sektorowych zgodnie z ww. Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r., inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jednocześnie stwierdzono, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne określonych dla miejsc dostępnych dla ludności nie wystąpią w miejscach ich przebywania i zamieszkiwania. W oparciu o konfrontację wniosków z opracowania kwalifikacyjnego z wymogami przepisów prawa ochrony środowiska Wojewoda stwierdził, że przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej spełnia standardy jakości środowiska, a przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej. Na końcu Wojewoda wskazał, że planowana inwestycja jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi B. zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 17 lutego 2005 r. (Dz. Urz. Woj. [...] ). Projektowana stacja usytuowana jest na terenie znajdującym się w obszarze jednostki strukturalnej planu oznaczonej symbolem: R - tereny użytków rolnych (§ 33 ustaleń planu), gdzie dopuszcza się realizację urządzeń infrastruktury technicznej nie wymagających uzyskania zgody na wyłączenie terenów z użytkowania rolniczego. W projekcie budowlanym zawarte jest pismo Starostwa Powiatowego w W. z dnia 7 marca 2011 r. informujące, że inwestycja nie wymaga uzyskania decyzji zezwalającej na wyłączenie z produkcji rolnej. Inwestor złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i posiada wymagane opinie i uzgodnienia. Zatwierdzony projekt budowlany nie narusza wymagań w zakresie ochrony środowiska, z przyczyn wyżej omówionych, jest kompletny, posiada wymagane opinie i uzgodnienia, zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane i sporządzony został przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami budowlanymi.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A.F. , zarzucając: naruszenie art. 6 i 8 k.p.a. w zw. z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez przyjęcie, że kwalifikacji inwestycji co do wymogów posiadania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonuje osoba wskazana przez inwestora, pomimo że obowiązek ten został nałożony na organ administracji publicznej (pominięto przy tym fakt, że organ właściwy stwierdził konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach); naruszenie art. 8 w zw. z art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez nie wskazanie prawidłowej, konkretnej jednostki prawnej zastosowanego rozporządzenia z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogąco znacząco oddziaływa na środowisko, nie sprawdzenie jaką metodą dokonywano kwalifikacji inwestycji i tym samym, czy organ przyjął jako wyznacznik kreskę narysowaną na mapie, czy też konkretną wartość pola elektromagnetycznego, czy podane moce oraz tilty w decyzji są maksymalne, jaka wysokość zabudowy jest dopuszczalna na danym terenie, czy linia narysowana przez inwestora faktycznie jest środkiem głównej wiązki promieniowania i jak organ to ustalił. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 8 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nie ustosunkowania się do wszystkich zarzutów odwołania, naruszenie art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane poprzez nie zbadanie przez organy administracji architektoniczno-budowlanej zgodności zamierzonej inwestycji z przepisami ochrony środowiska oraz pominięcie okoliczności, iż inwestycja wprowadza uciążliwości poza terenem, co do którego inwestor posiada tytuł prawny, i tym samym inwestycja nie jest zgodna z miejscowym planem zagospodarowania terenu, naruszenie art. 3 pkt 20 w zw. z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 63 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie (...) poprzez nieustalenie obszaru oddziaływania inwestycji. Naruszenie to polega na nie wskazaniu konkretnych przepisów odrębnych na podstawie, których ustalono powyższe oraz na nieustaleniu rzeczywistego poziomu pola elektromagnetycznego (PEM) występującego już wyjściowo w miejscu planowanej inwestycji. Zabrakło też zsumowania mocy anten sektorowych i radioliniowych nakładających się i następnie dokonania kumulacji PEM z uwzględnieniem wszystkich źródeł PEM w środowisku. Ponadto wyliczenia nie uwzględniającej błędu metody obliczeniowej oraz odbić promieniowania. Skarżąca podkreśliła, że organ stwierdzając, iż inwestycja spełnia standardy środowiskowe nie przywołał konkretnej normy prawnej, którą zastosował badając powyższe. Nie ustalił też mocy maksymalnych danej anteny oraz jej pochyleń, lecz przyjął bezkrytycznie ustalenia poczynione przez inwestora. Tymczasem aktualne orzecznictwo w sprawach pozwoleń na budowę dla stacji bazowych jest bardzo rygorystyczne i nie akceptuje decyzji z których nic nie wynika, a szczególnie takich gdzie nawet nie podaje się ilości oraz mocy anten. Ponadto, co do ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji skarżąca podniosła, że inwestycja wprowadza uciążliwości na sąsiednich działkach bowiem realizacja przez inwestora planowanego przedsięwzięcia spowoduje emisję do przestrzeni ponadnormatywnego PEM. Z kolei emisja ponadnormatywnego PEM zmieni istniejące dopuszczalne poziomy substancji i energii, a zatem spowoduje zmianę jakości standardu środowiska. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 23 października 2012 r. sygnatura akt II SA/Kr 528/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakwie uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji i orzekł o kosztach. W uzasadnieniu wskazał, że: I. zamierzenie inwestycyjne objęte pozwoleniem na budowę nie zgodne jest z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wsi B. . Zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu wsi B. w § 33 pkt 2f, w obszarach oznaczonych jako użytki rolne dopuszczają realizację urządzeń infrastruktury technicznej nie wymagających uzyskania zgody na wyłączenie terenów z użytkowania rolniczego. Tym niemniej budowę stacji bazowej telefonii komórkowej trudno zaliczyć do kategorii o której mowa w § 33 pkt 2f miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. tj. do realizacji infrastruktury technicznej. Obiekt ten nie należy do kategorii infrastruktury technicznej, a zatem jego lokalizacja jest niezgodna z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. II. decyzja organu I instancji co do opisu przedsięwzięcia na budowę którego udzieliła zgody jest ogólna, bez uwzględnienia liczby, typów i parametrów anten mocowanych do wieży. Decyzja tego typu musi w wyrzeczeniu zawierać dostatecznie precyzyjne określenia wskazujące na to, jakiemu przedsięwzięciu udzielono pozwolenia na budowę tj. jaki obiekt budowlany w ramach udzielonego pozwolenia na budowę może być realizowany, szczególnie iż dane dotyczące liczby i parametrów anten są podstawowymi danymi objętymi pozwoleniem na budowę. Istotą budowy stacji bazowej telefonii komórkowej jest bowiem montaż anten odbierających i wysyłających sygnał, a nie budowa masztu, który sam w sobie ma jedynie charakter konstrukcji nośnej dla zamontowanych na nim anten. III. wątpliwym jest czy postępowanie pod względem podmiotowym zostało ukształtowane prawidłowo. IV. decyzja wydana przez organ odwoławczy w trybie autokontroli zapadła z poważnym naruszeniem przepisów postępowania. Mianowicie po wcześniejszej, wydanej przez ten organ decyzji, którą uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, ten zawiesił postępowania. Postępowanie w sprawie o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę dla przedmiotowego przedsięwzięcia było zatem zawieszone. W tej sytuacji wydanie przez organ odwoławczy decyzji w trybie autokontroli było wadliwe, a wadliwość ta mogła mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Za prawidłowe Sąd uznał natomiast stanowisko organu odwoławczego zawarte w decyzji wydanej w trybie autokontroli, w części w której odstąpił od poglądu, iż w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, stanowisko o konieczności (bądź jej braku) przeprowadzenia postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko musi zająć organ właściwy dla postępowania w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz pogląd, iż obecnie obowiązujące przepisy nie pozwalają na sumowanie (kumulowanie) promieniowania anten stacji bazowej.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. , zaskarżając wyrok w całości, zarzucając w szczególności naruszenie: art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, § 33 pkt 2 lit. f uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia 17 lutego 2005 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wsi B. (zmienionym uchwałą Nr [,...] z dnia 31 maja 2007 r. oraz uchwałą Nr [...] z dnia 29 maja 2008 r., zwanej dalej "m.p.z.p."), art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (dalej "u.p.z.p.") w związku z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 ze zm., dalej "u.g.n."), art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.) w związku z § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 219, poz. 1864 ze zm.) i art. 143 ust. 2 u.g.n, art. 33 ust. 1 w związku z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Skarżąca kasacyjnie Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 13 sierpnia 2014 r., sygnatura akt II OSK 447/13 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. W uzasadnieniu w szczególności wskazał, że: I. kontroli Sądu pierwszej instancji poddana została decyzja Wojewody [...] która została wydana na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. w ramach tzw. autokontroli. Decyzja wydana w trybie autokontroli pozostaje w ścisłym związku z decyzją drugoinstancyjną uchyloną przez decyzję autokontrolną, bowiem zastępuje tą decyzję. Sąd pierwszej instancji natomiast uchylił zaskarżoną decyzję, a więc decyzję autokontrolną i decyzję organu pierwszej instancji, czyli decyzję Starosty W. z dnia 21 września 2011 r., zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę. Uchylenie decyzji autokontrolnej oraz decyzji organu pierwszej instancji spowodowało nieokreślony stan prawny. W obrocie prawnym pozostała bowiem decyzja drugoinstancyjna, dotycząca nieistniejącego orzeczenia administracyjnego. Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł takiego skutku swojego rozstrzygnięcia i tym samym naruszył art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. II. ponadto błędnie Sąd pierwszej instancji dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania polegającego na wydaniu decyzji autokontrolnej mimo zawieszenia postępowania przez organ pierwszej instancji po uprzednio wydanej przez organ odwoławczy decyzji, a przed wydaniem decyzji autokontrolnej. Podstawę wydania decyzji autokontrolnej stanowi art. 54 § 3 p.p.s.a. i ten przepis zawiera przesłanki warunkujące wydanie takiej decyzji. W świetle niniejszego unormowania fakt, czy po uprzednim uchyleniu decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organ prowadzący postępowanie zawiesił je, czy też nie - nie stanowi przesłanki warunkującej możliwość wydania przez organ odwoławczy decyzji autokontrolnej na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a. III. NSA nie zgodził się ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, że organy niewłaściwie zakwalifikowały budowę stacji bazowej telefonii komórkowej jako zgodną z zapisami planu miejscowego. WSA, zajmując się tą kwestią, skupił się wyłącznie na rozważaniu czy obiekt objęty wnioskiem o pozwolenie na budowę jest urządzeniem infrastruktury technicznej. Oceniając zgodność zamierzenia inwestycyjnego z m.p.z.p. Sąd pierwszej instancji pominął całkowicie regulacje ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. Nr 106, poz. 675 ze zm.). Interpretując zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego należy natomiast mieć na względzie art. 46 niniejszej ustawy. Stosownie do art. 46 ust. 1 wskazanej ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 75 ust. 1 omawianej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Nadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

IV. zgodnie z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę. Zatem zasadą jest, że projekt budowlany podlega zatwierdzeniu w decyzji o pozwoleniu na budowę i tym samym staje się jej integralną częścią. Dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił stanowiska Sądu pierwszej instancji, że istotną wadą decyzji o pozwoleniu na budowę stanowi brak wskazania w sentencji liczby, typów i parametrów anten, które zostaną zamontowane na wieży. W przypadku decyzji o pozwoleniu na budowę rozstrzygnięciem jest pozytywne ustosunkowanie się organu administracji architektoniczno-budowlanej do żądania zawartego we wniosku inwestora. Skoro projekt budowlany staje się integralną częścią decyzji go zatwierdzającej i udzielającej pozwolenia na budowę, to nie zachodzi bezwzględna konieczność zamieszczania w sentencji decyzji danych co do ilości anten i ich parametrów technicznych skoro dane te zawarte są w projekcie budowlanym, przedstawiającym całe zamierzenie budowlane. V. również rozważania Sądu pierwszej instancji co do ukształtowania postępowania administracyjnego pod względem podmiotowym nie zostały zaakceptowane. W ocenie NSA Sąd pierwszej instancji nie miał podstaw, aby z urzędu podnosić, że w jego ocenie podmioty nie wnoszące skargi mogły zostać pominięte w postępowaniu administracyjnym. WSA zajął się przesłanką wznowienia postępowania polegającą na zapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Przesłanka ta zaś wiąże się ściśle z art. 147 k.p.a., stosownie do którego wznowienie postępowania z tej przyczyny następuje tylko na żądanie strony. Zatem tylko od woli strony, która została pominięta w postępowaniu zależy, czy skorzysta z prawa do żądania wznowienia, bądź podniesie zarzut zaistnienia przesłanki wznowieniowej w skardze wniesionej do sądu administracyjnego.

Wyrokiem z dnia 5 grudnia 2014 r. sygnatura II SA/Kr 1492/14WSA w Krakowie, po ponownym rozpoznaniu sprawy uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wojewody [...] z dnia 5 grudnia 2011 roku znak: [...] i orzekł o kosztach.

W uzasadnieniu wskazał, że wydania decyzji z dnia 5 listopada 2012r. jak i decyzji z dnia 16 lutego 2012r. dokonał upoważniony w imieniu Wojewody pracownik- E.O. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. według jego brzmienia z chwili wydania zaskarżonej decyzji, pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. W obecnym stanie prawnym nie ulega żadnej wątpliwości, że art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. ze względu na jego aktualne brzmienie może mieć zastosowanie również w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 54 § 3 ppsa w trybie tzw. autokontroli. Przez "branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji" należy rozumieć nie tylko załatwienie sprawy w drodze decyzji, jeżeli pracownik został upoważniony do wydania decyzji w imieniu organu lub pełni funkcję organu, ale również podejmowanie przez pracownika organu administracji publicznej czynności procesowych, przewidzianych w przepisach prawa, niezbędnych do załatwienia sprawy w formie decyzji. Faktycznie zatem ponowne rozpoznanie sprawy i wydanie decyzji w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. przez ten sam organ powinno nastąpić w innym niż dotychczas składzie osobowym tj. przez innego pracownika rozpatrującego sprawę z upoważnienia organu (nie dotyczy to jedynie piastuna funkcji organu). W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przechodząc do oceny decyzji z dnia 5 grudnia 2011 r. Sąd doszedł do wniosku, że została ona wydana przedwcześnie, organ odwoławczy powinien był bowiem rozpatrzeć sprawę "od nowa", a nie ograniczyć się tylko do kontroli wydanego przez Starostę W. rozstrzygnięcia z dnia 21 września 2011r. Zaskarżona do Sądu decyzja jest decyzją kasacyjną, nie rozstrzyga więc merytorycznie o uprawnieniu lub obowiązku strony, a jedynie nakazuje ponowne przeprowadzenie postępowania administracyjnego przez organ I instancji. Przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia w pierwszej instancji stanowi odstępstwo od reguły, wedle której organ odwoławczy rozpoznaje sprawę merytorycznie. Przesłanki zatem uprawniające organ odwoławczy do podjęcia decyzji kasacyjnej muszą być wykładane ściśle. Opisane w decyzji z 5 grudnia 2011 r. znak: [...] uchybienia żadną miarą nie dawały podstaw do wydania decyzji kasacyjnej, nie wykazano również, aby ewentualnych wątpliwości nie dało się wyeliminować na etapie postępowania odwoławczego, choćby przy wykorzystaniu pomocy organu I instancji w trybie art. 136 kpa. Zresztą sam organ wydając decyzję z 16 lutego 2012r. znak: [...] w ramach autokontroli w trybie art.54 § 3 p.p.s.a. przyznał, że jego wcześniejsze ustalenia i uprzednio wydana na ich podstawie decyzja były niewłaściwe.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła [...] Spółka z o. o. z siedzibą w W. wnosząc o jego uchylenie w całości i oddalenie skargi ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono w szczególności naruszenie: art. 145 §1 pkt 1 lit. b p.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 24 § i pkt 5 k.p.a., polegające na przyjęciu, że decyzja Wojewody [...] z dnia 16 lutego 2012 r. wydana w trybie tzw. autokontroli nie mogła zostać podpisana przez E.O. (Kierownika Oddziału w Wydziale Infrastruktury), ponieważ pracownik ten podlegał wyłączeniu od udziału w postępowaniu, a tym samym doszło do naruszenia zasady prawdy obiektywnej, a w konsekwencji stanowiło podstawę do uchylenia zaskarżonej w zw. z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a., poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, iż upoważniony przez Wojewodę [...] pracownik wydający decyzję w trybie autokontroli jest wyłączony od udziału w wydaniu decyzji na skutek wniesionej do WSA w Krakowie skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 5 grudnia 2011 r., podczas gdy przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania w postępowaniu wywołanym skargą na ww. decyzję oraz art. 190 w zw. z art. 153 p.p.s.a., polegające na nieuwzględnieniu wykładni prawa dokonanej w wyroku NSA z dnia 13 sierpnia 2014 r., II OSK 447/13 i uznaniu przez WSA w Krakowie, że ocenę zgodności inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma przeprowadzić organ administracyjny, podczas gdy NSA ww. wyroku jednoznacznie zgodność tą stwierdza oraz w sytuacji kiedy organy administracji architektoniczno - budowlanej taką weryfikację przeprowadziły.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r., sygnatura akt II OSK 836/15 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, odstępując od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. W uzasadnieniu w szczególności wskazał, że stanowisko Sądu Wojewódzkiego i zaprezentowana wykładnia art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. w zw. z art. 54 § 3 p.p.s.a jest błędna i doprowadziła do niewłaściwej oceny, że upoważniony przez Wojewodę pracownik wydający z jego upoważnienia decyzję z 16 lutego 2012 r. podlegał wyłączeniu w postępowaniu autokontrolnym toczącym się wskutek skargi złożonej na decyzję Wojewody z 5 grudnia 2011 r. Skład orzekający NSA podzielił ukształtowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, zgodnie z którym przepis art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. nie ma zastosowania do instytucji autokontroli unormowanej w art. 54 § 3 p.p.s.a., a w konsekwencji pracownik organu administracji publicznej, który brał udział w wydaniu zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji nie podlega wyłączeniu od udziału w wydaniu decyzji uwzględniającej w całości skargę w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. Zatem Sąd Wojewódzki niezasadnie uchylił decyzję Wojewody z dnia 16 lutego 2012 r., przyjmując za podstawę swego rozstrzygnięcia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., co z kolei skutkowało tym, że nie badał już tej decyzji w szerszym zakresie, pod kątem ewentualnych naruszeń prawa materialnego bądź naruszeń przepisów postępowania, o których mowa w artykule 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Jak natomiast wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 sierpnia 2014 r. decyzja autokontrolna Wojewody z 16 lutego 2012 r. powinna zostać zweryfikowana, przy uwzględnieniu wiążących wytycznych sądu drugiej instancji, w tym co do konieczności zastosowania przez Sąd Wojewódzki przepisów ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych. Dopiero po dokonaniu oceny co do zgodności z prawem decyzji 16 lutego 2012 r. zaistnieje ewentualna potrzeba kontroli decyzji z 5 grudnia 2011 r. Natomiast gdyby wskutek ponownego rozpoznania sprawy nie doszło do wyeliminowania z obrotu decyzji autokontrolnej, to nie odżyje skarga wniesiona na decyzję Wojewody z 5 grudnia 2011 r., a tym samym orzekanie w jej przedmiocie nie będzie konieczne. Dlatego na tym etapie postępowania nie podlegały rozpoznaniu, jako przedwczesne, pozostałe zarzuty kasacyjne odnoszące się do oceny prawnej Sądu Wojewódzkiego podjętej w zakresie dotyczącym decyzji z 5 grudnia 2011 r.

Ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.153.1269 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji, postanowienia (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji lub innego aktu może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy ich wydawaniu organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145 § 1 P.p.s.a.- tj. w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego w rozumieniu art. 190 P.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych - sprzecznych z wyrażonym poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się orzeczeniu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się do wskazań w zakresie dalszego postępowania przed organami administracji publicznej. Zarówno w orzecznictwie jak i doktrynie przyjmuje się, że "związanie wykładnią prawa" oznacza wykładnię przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Natomiast wojewódzki sąd administracyjny ponownie rozpatrujący sprawę nie jest związany oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego co do stanu faktycznego, bowiem ocena stanu faktycznego nie jest wykładnią prawa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 26 lipca 2012r. sygn. akt. I SA/Wr 706/12 – powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: cbois.nsa.gov.pl). Przez ocenę prawną rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, zaś wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych.

W przedmiotowej sprawie wyrażone zostały wiążące poglądy prawne NSA co do:

I. niedopuszczalności uchylenia wyłącznie decyzji autokontrolnej i organu I instancji, z pozostawieniem w obrocie prawnym decyzji organu II instancji, dotyczącej nieistniejącego wtedy orzeczenia administracyjnego.

II. braku przeciwwskazań do wydaniu decyzji autokontrolnej mimo zawieszenia postępowania przez organ pierwszej instancji po uprzednio wydanej przez organ odwoławczy decyzji, a przed wydaniem decyzji autokontrolnej.

III. że przedmiotowa inwestycja, jest inwestycją celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a ocena jej zgodności z planem miejscowym, winna być dokonana przy uwzględnieniu regulacji ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych.

IV. integralności projektu budowlanego z zatwierdzającą go decyzją o pozwoleniu na budowę, a co się z tym wiąże brakiem bezwzględnej konieczności zamieszczania w sentencji decyzji danych co do ilości anten i ich parametrów technicznych skoro dane te zawarte są w projekcie budowlanym, przedstawiającym całe zamierzenie budowlane.

V. braku podstaw do powołania się z urzędu i bez wniosku podmiotów zainteresowanych na przesłankę wznowienia postępowania, polegającą na zapewnieniu stronie udziału w postępowaniu administracyjnym bez jej winy.

VI. braku podstaw do zastosowania art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. do instytucji autokontroli unormowanej w art. 54 § 3 p.p.s.a., z czego wynika, że pracownik organu administracji publicznej, który brał udział w wydaniu zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji nie podlega wyłączeniu od udziału w wydaniu decyzji uwzględniającej w całości skargę w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a.

Uwzględniając powyższe wytyczne NSA, w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedsięwzięcie którego dotyczy wniosek, należy ocenić jako zgodne z ówcześnie obowiązującym planem miejscowym. Zgodnie z wytycznymi, oceniając zgodność zamierzenia inwestycyjnego z m.p.z.p. należy wskazać, że stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 75 ust. 1 omawianej ustawy, przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu wejścia w życie ustawy. Nadto należy zauważyć, że zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Natomiast przeznaczenie terenu na cele rolnicze (a takie jest przeznaczenie terenu, na którym ma być lokalizowana przedmiotowa stacja bazowa telefonii komórkowej) nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej.

Przechodząc do dalszej oceny zaskarżonej decyzji należy wskazać, że zarówno ona jak i pierwotna decyzja Wojewody [...] z dnia 5 grudnia 2011 r. oraz decyzja Starosty W. z dnia 21 września 2011 r. r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego, dotknięte są wadami, które nie były dotychczas analizowane na żadnym etapie postępowania sądowego. Dlatego w tym zakresie, Sąd I instancji ponownie rozpoznający sprawę nie jest związany wiążącymi wytycznymi, ponieważ odnośnie wad postępowania, które zostaną przedstawione poniżej, żaden pogląd prawny nie został dotychczas wyrażony.

Zaczynając chronologicznie od opisu stwierdzonych wad kontrolowanego postępowania administracyjnego należy wskazać, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przez osobę, która nie miała należytego umocowania do działania, a brak w tym zakresie nie został w toku całego postępowania uzupełniony. Do tej osoby kierowano również korespondencję i ta osoba, działając bez należytego umocowania uzupełniała braki wniosku. Wniosek o pozwolenie na budowę (k. [...] akt administracyjnych) został imieniem Spółki [...] sp. z o.o. w W. złożony w dniu 29.06.2011 roku przez pełnomocnika R.L. . R.L. był umocowany pełnomocnictwem z dnia 29.09.2010 roku (k. [...] akt administracyjnych) przez innego pełnomocnika [...] sp. z o.o. tj. W.P. . Pełnomocnik W.P. działał natomiast na podstawie pełnomocnictwa udzielonego czasowo od 1.01.2011 roku do 31.12.2011 roku (k. [...] akt administracyjnych). Z powyższego wynika, że w dniu 29.09.2010 roku tj. w dniu udzielenia pełnomocnictwa dla R.L. , W.P. nie legitymował się umocowaniem do działania imieniem [...] sp. z o.o. W ponownym postępowaniu, braki w powyższym zakresie winny być konwalidowane poprzez przedłożenie pełnomocnictwa dla W.P. upoważniającego go do działania imieniem inwestora także w dniu 29.09.2010 roku, bądź poprzez zatwierdzenie czynności zdziałanych przez R.L. .

Kolejną stwierdzoną nieprawidłowością jest niespójność pomiędzy działkami terenu inwestycji wskazanymi we wniosku o pozwolenie na budowę oraz w decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. We wniosku o pozwolenie na budowę wskazano działki: nr [...], nr [...] i nr [...] obręb B. Również odnośnie tych trzech działek złożone zostało oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (k. [...] akt administracyjnych) i także one wymienione są na okładce projektu. Mimo, że wniosek nie był zmieniony w toku postępowania, decyzja organu dotyczy wyłącznie działki nr [...]. Takie rozstrzygniecie, które nie rozstrzyga o całości wniosku ocenić należy za wadliwe i nie było dopuszczalne bez zmiany wniosku. W ponownym postępowaniu organ wyjaśni zakres terytorialny inwestycji (która dotyczy nie tylko budowy wieży z antenami) i rozstrzygnie o całości wniosku o pozwolenie na budowę.

Kolejną – najistotniejszą - wadą przedmiotowego postępowania jest bezkrytyczne oparcie przez organ swoich ocen co do wpływu zamierzanego przedsięwzięcia na środowisko i związanego z tym koniecznego zakresu postępowania, na przedłożonej przez inwestora, błędnej kwalifikacji przedsięwzięcia. Kwalifikacja przedsięwzięcia jest dokumentem prywatnym i w związku z tym winna być oceniona przez organ, na płaszczyźnie zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, wewnętrznej spójności, zasadami logiki, wiedzy itp. Ten obowiązek został przez wszystkie organy zignorowany i doprowadził do przyjęcia błędnie uzasadnionych konkluzji, że przedmiotowe przedsięwzięcie na pewno nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przepisy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko uzależniają zaliczenie przedsięwzięcia dotyczącego budowy stacji bazowej telefonii komórkowej, do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. m.in. od tego czy anteny instalacji radiokomunikacyjnych, o określonych w rozporządzeniu częstotliwościach i mocach, emitują pola elektromagnetyczne w określonych w rozporządzeniu odległościach od miejsc dostępnych dla ludności. W kwalifikacji przedsięwzięcia przyjęto, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ponieważ pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych od dopuszczalnych nie wystąpią w miejscach dostępnych dla ludności (kwalifikacja przedsięwzięcia - k. [...] akt administracyjnych). Z tym tylko, że autorzy kwalifikacji przedsięwzięcia jednocześnie wskazali, jak rozumieją miejsca dostępne dla ludności i że są to miejsca przebywania ludzi i ich zamieszkiwania (kwalifikacja przedsięwzięcia - k. [...] akt administracyjnych). Jak wynika z uzasadnień decyzji, tak samo miejsca dostępne dla ludności zdefiniowały organy. Takie ich zdefiniowanie jest jednak oczywiście błędne i w okolicznościach faktycznych niniejszego postępowania w konsekwencji doprowadziło do błędnie uzasadnionych wniosków, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Definicja miejsc dostępnych dla ludności znajduje się w art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska i zgodnie z nią (zarówno obecnie, jak i w dacie sporządzania kwalifikacji i wydawania decyzji) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. W orzecznictwie do powyższego przepisu praktycznie jednoznacznie przyjęto że oceniając miejsca dostępne dla ludności trzeba mieć na uwadze nie tylko jaka legalna zabudowa istnieje w chwili obecnej, ale również jaka zabudowa może powstać w przyszłości zgodnie z obowiązującym porządkiem prawnym. Potencjalna możliwość zabudowania terenu, zgodnie z obowiązującym prawem, czyli na podstawie obowiązującego planu miejscowego, czy ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy, czyni go zatem miejscem dostępnym dla ludności, nawet jeśli teren jeszcze zabudowany nie jest. Powyższy pogląd należy uznać za utrwalony i wynika on m.in. z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2017 r., II OSK 1454/15; wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 października 2015 r., II OSK 323/1422; wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2014 r., II OSK 419/13; czy wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 maja 2010 r., II OSK 719/09, wydanego jeszcze przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę (wszystkie dostępne Centralnej Bazie Orzeczeń NSA). W dacie złożenia wniosku i wydawania decyzji (do marca 2017 roku), w B. obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wsi B. zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w K. z dnia 17 lutego 2005 r. Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu (str. [...] ) oraz z załącznika graficznego do ówcześnie obowiązującego planu miejscowego, ok. 10 metrów na północ od wieży, na której mają być zamontowane anteny, znajduje się niezabudowany teren o przeznaczeniu ML7 (działki nr: [...] i w szczególności [...]). Zgodnie z § 20 w/w planu, na terenach oznaczonych symbolem ML7 możliwa jest zabudowa mieszkaniowo-letniskowa, zagrodowa i agroturystyczna. Tymczasem zarówno kwalifikacja przedsięwzięcia jak i organy, wyrażając ocenę, że promieniowanie elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne nie obejmuje miejsc dostępnych dla ludności, pominęły w swoich rozważaniach tereny, które zgodnie z zarówno ówcześnie jak i obecnie obowiązującym porządkiem prawnym, mogą być legalnie zabudowane budynkami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi. Co na tej płaszczyźnie istotne, zgodnie z projektem, z anten o azymucie 340o, właśnie nad tym terenem rozchodzą się fale elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, a do tego teren ten w kierunku północnym od wieży wyraźnie się wznosi. Uwzględniając dopuszczalną w tym terenie zabudowę, jej przeznaczenie i parametry, ukształtowanie terenu oraz obszar rozchodzenia się fal elektromagnetycznych, możliwym zatem jest, że pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, wystąpią w miejscach dostępnych dla ludności, co nie zostało w ogóle przeanalizowane przez organ, z powodu błędnego zdefiniowanie miejsc dostępnych dla ludności. Z uwagi na ten błąd, popełniony już w kwalifikacji przedsięwzięcia, ocena ta winna być przeprowadzona w ponownym postępowaniu, przy czym wymaga ona uprzedniego uzupełnienia i poprawienia obarczonej błędami kwalifikacji przedsięwzięcia. Występują w niej bowiem jeszcze inne błędy i nieścisłości, jak istotne dla prawnej kwalifikacji inwestycji, różnice w wartościach równoważnej mocy promieniowania izotropowego podane: w części tekstowej kwalifikacji, tabelach podsumowujących wyniki obliczeń i załączniku graficznym. Dla anten [...] raz jest to moc od 1000 W do 2000 W, innym razem 1419,23 W, a jeszcze innym 1915 W (kwalifikacja przedsięwzięcia - k. [...]). Natomiast dla anten [...] raz jest to moc od 2000 W do 5000 W, innym razem 2099,23 W (kwalifikacja przedsięwzięcia k. 11 w zw. z k. 9 akt administracyjnych). Jednoznacznego wyjaśnienia (choć to akurat prawdopodobnie jest oczywistą omyłką) wymaga też dla jakiej wysokości dokonano obliczeń, ponieważ w opisie przedsięwzięcia pojawiła się wysokość wieży 36,85 metra (kwalifikacja przedsięwzięcia - k. 28 akt administracyjnych). W ponownym postępowaniu organ zobowiąże zatem inwestora także do uzupełnienia braków kwalifikacji przedsięwzięcia, po uzupełnieniu oceni jej walor dowodowy i uwzględniając powyżej przedstawione poglądy Sądu dokona oceny, czy pola elektromagnetyczne o wartościach wyższych niż dopuszczalne, występują w miejscach dostępnych dla ludności, co w zależności od dokonanych ustaleń, może rzutować na dalszy przebieg postępowania (postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko). Konkludując należy wskazać, że powyższe wady przeprowadzonego postępowania administracyjnego musiały skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego wszystkich wydanych w sprawie decyzji. Odnośnie decyzji Wojewody [...] z dnia 5 grudnia 2011 r. znak: [...] należy ponadto wskazać, że choć uchylała ona decyzję Starosty W. o pozwoleniu na budowę, dotknięta była istotnymi wadami, które mogłyby rzutować na przebieg ponownego postępowania. Uzasadnienie tej decyzji jest niezwykle lakoniczne, ogólnikowe, nie odpowiada zarówno wymogom art. 107 § 3 kpa jak i art. 138 § 2 kpa, a organ odwoławczy nie zwrócił uwagi na żadną z w/w wad postępowania. Ponownie przeprowadzone postępowanie przed organem I instancji najprawdopodobniej nie doprowadziłoby do naprawienia dostrzeżonych przez Sąd błędów, co skutkowałoby tym, że ponowna decyzja obarczona byłaby tymi samymi błędami. Mając na uwadze, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1c p.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla ją jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, również odnośnie tej decyzji zachodziły podstawy do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" p.p.s.a oraz art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.