Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 705/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.89 ust1 pkt2
journal: Dz.U. 2015 poz 612
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Bolesław Stachura, Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Kalisiak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 20 lutego 2020 r. sprawy ze skargi P.B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Z. Urzędu Celno-Skarbowego w S. z dnia [...] lutego 2019 r., którą wymierzono P. B. ([...]) prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą: P. B. ul. [...], [...], karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na [...] automatach poza kasynem gry.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] stycznia 2016 r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w S. przeprowadzili czynności procesowe w lokalu P. zlokalizowanym w S. przy ul. [...], w związku z którymi sporządzili protokół z kontroli urządzania gier hazardowych. W trakcie kontroli funkcjonariusze stwierdzili, że w lokalu znajdują się [...], włączone i gotowe do gry, automaty do gier; na jednym z automatów klient lokalu prowadził grę. Czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gier na automatach pozwoliły na zakwalifikowanie gier dostępnych na tych urządzeniach do gier losowych na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Kontrolujący dokonali zatrzymania automatów. Ponadto, kontrolującym nie przedstawiono koncesji na prowadzenie kasyna gry ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach (art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych). Wobec tych ustaleń, organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, w toku którego włączył do akt sprawy materiał dowodowy zgromadzony w trakcie czynności kontrolnych oraz materiał dowodowy z akt sprawy karnej skarbowej o nr [...] a następnie, opisaną na wstępie decyzją, wymierzył stronie karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na zabezpieczonych w toku kontroli automatach.

Od powyższej decyzji strona złożyła odwołanie, podnosząc zarzuty następnie powielone w skardze sądowoadministracyjnej, natomiast organ odwoławczy, wydał zaskarżoną skargą decyzję z dnia [...] maja 2019 r., którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Jako podstawę wydania decyzji, organ odwoławczy powołał przepisy art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.); dalej: "O.p.", w zw. z art. 1, art. 2 ust. 3 i ust. 4, art. 3, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 23a, art. 32 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 i art. 91 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 z ostatnią zm. w Dz.U. z 2015 r. poz. 1916); dalej: "u.g.h.".

Organ odwoławczy wskazał, że gry na automatach, zdefiniowane w art. 2 ust. 3, ust. 4 i ust. 5 u.g.h., mogą być urządzane wyłącznie w kasynach gry, zatem każdy podmiot urządzający gry na automatach poza kasynem gry, podejmuje tę działalność wbrew przepisom u.g.h., czyli nielegalnie. Według organu, dokumenty zgromadzone w aktach sprawy wskazują, że wygląd i działanie zatrzymanych automatów świadczy o tym, że są to urządzenia elektroniczne, co spełnia jedną z przesłanek określonych w art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h.; gry na automatach rozgrywają się o wygrane rzeczowe w postaci środków umożliwiających prowadzenie kolejnych gier z użyciem wygranych uzyskanych w poprzednich grach; gry mają charakter losowy, gdyż wyniki są nieprzewidywalne i niezależne od możliwości zręcznościowych gracza, ale od przypadkowego trafienia, co potwierdziły oględziny zewnętrzne i wewnętrzne automatów oraz eksperymenty procesowe przeprowadzone i opisane w protokołach oględzin automatów.

Ponadto, organ odwoławczy ocenił, że urządzającym gry na automatach jest P. B., prowadzący działalność gospodarczą, który nie tylko zapewnił warunki do korzystania z automatów do gier wstawionych do lokalu nieposiadającego statusu kasyna gry, poprzez zawarcie [...] listopada 2015 r. z K. M., jako najemcą, umowy najmu 2 m2 powierzchni na ich ustawienie, ale również był zaangażowany w proces urządzania gier na tych automatach, tj. zarówno on sam jak i jego pracownicy zajmowali się obsługą automatów, gdyż podłączali do prądu i nadzorowali urządzenia oraz zajmowali się realizacją wygranych pieniężnych, zaś w przypadku braku pieniędzy na wypłaty wygranych z puli na to przeznaczonej, kontaktowali się z serwisantami. Konsekwencją tych ustaleń faktycznych było stwierdzenie przez organ odwoławczy, że okoliczności faktyczne sprawy podlegały subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. i wymierzenie kary pieniężnej w łącznej wysokości [...] zł ([...] automaty x [...] zł).

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy nie podzielił zasadności zarzutów dotyczących naruszenia procedury prowadzenia postępowania, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko.

W skardze wniesionej do sądu, skarżący decyzji organu odwoławczego zarzucił naruszenie:

1) przepisów postępowania, mających istotny wpływ na treść wydanego rozstrzygnięcia, a w szczególności:

a) art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1 art. 187 § 1, art. 190 § 1

i § 2, art. 191, art. 197 § 1 O.p., poprzez:

– brak zebrania całego materiału dowodowego i jego rzetelnego rozpatrzenia, skutkujące przyjęciem, że skarżący urządzał gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy nie był on właścicielem automatów zlokalizowanych w miejscu prowadzonej przez niego działalności; nie wykonywał osobiście czynności związanych z obsługą czy utrzymaniem automatów; nie wykazano, aby z faktu umieszczenia automatów w jego lokalu uzyskiwał on jakiekolwiek korzyści majątkowe, wykraczające poza wynajem powierzchni, a wszelkie twierdzenia organu w tym zakresie są pozbawione umocowania dowodowego:

– niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy i brak rzetelności w analizie i prezentacji zebranego materiału dowodowego, a także jego zdawkowość i powierzchowność;

b) art. 197 O.p. poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu teorii gier i probablistyki i zastąpienie tego dowodu dowodem z eksperymentu procesowego, sporządzonym przez osobę nieposiadającą wiedzy fachowej umożliwiającej dokonanie oceny charakteru badanego urządzenia w świetle u.g.h., a nadto formułujących niedopuszczalne i bezprawne tezy, niepoparte materiałem dowodowym zebranym w sprawie;

1) przepisów prawa materialnego, a w szczególności:

a) art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące przyjęciem, że skarżący urządzał gry na automatach będących przedmiotem postępowania, w sytuacji gdy automaty nie należały do skarżącego, a z zeznań świadków nie wynika, aby skarżący mógł zostać uznany za urządzającego grę, a zatem - nie sposób obciążyć skarżącego odpowiedzialnością za ich funkcjonowanie w lokalu;

b) art. 2 ust. 5 u.g.h., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że automaty będące przedmiotem postępowania były automatami, na którym gra organizowana była komercyjnie, w sytuacji, gdy skarżący nie uzyskiwał z tego tytułu żadnych zysków, a automaty te nie przyciągały do lokalu nowych klientów, a co za tym idzie - skarżący nie osiągał z gry na nich żadnych choćby pośrednich czy epizodycznych korzyści majątkowych.

Podnosząc ww. zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, jak też wniósł o zasądzenie kosztów postępowania sądowoadministracyjnego wg norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem kontroli jest decyzja organu odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości [...] zł z tytułu urządzania gier na [...] automatach: [...], bez numeru (oznaczony na potrzeby kontroli nr [...]); [...], bez numeru (oznaczony na potrzeby kontroli nr [...]); [...] bez numeru (oznaczony na potrzeby kontroli nr [...]), poza kasynem gry.

Podstawę materialnoprawną działania organów stanowiły przepisy art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie obowiązującego do dnia 31 marca 2017 r. przepisu art. 89 u.g.h., który z dniem 1 kwietnia 2017 r. został zmieniony przez art. 1 pkt 67 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017,

poz. 88) zwanej dalej: "ustawą nowelizującą", zmieniającą ustawę z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych. Z porównania brzmienia przepisu art. 89 sprzed nowelizacji w stosunku do znowelizowanego przepisu wynika - co wyjaśnił w swojej decyzji organ odwoławczy - że dotychczas obowiązujący art. 89 u.g.h w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy jest względniejszy dla skarżącego, gdyż przewiduje w ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 1 u.g.h., iż urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlegają karze pieniężnej w wysokości 12 000 zł od każdego automatu, podczas gdy znowelizowany przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 (zawierający spenalizowane zachowanie w dotychczas obowiązującym art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) stanowi, że urządzający gry hazardowe bez koncesji, bez zezwolenia lub bez dokonania wymaganego zgłoszenia podlegają karze pieniężnej w wysokości 100 000 zł, stosownie do art. 89 ust. 4 pkt 1 lit. a znowelizowanej ustawy.

Dalej należy wskazać, że w związku z rozbieżnościami na tle interpretacji art. 14 ust. 1 i art. 89 u.g.h., w kontekście ich technicznego charakteru, a w konsekwencji - dopuszczalności stosowania kar administracyjnych za naruszenie zakazu urządzania gier hazardowych poza kasynami gry, Naczelny Sąd Administracyjny podjął w dniu 16 maja 2016 r. uchwałę w składzie siedmiu sędziów sygn. akt II GPS 1/16, w której orzekł, że: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 ww. dyrektywy 98/34/WE 37, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.".

NSA w ww. uchwale podkreślił, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., zważywszy na treść zawartej w nim regulacji, nie ustanawia żadnych warunków determinujących w sposób istotny nie dość, że skład, to przede wszystkim właściwości lub sprzedaż produktu. Określony tym przepisem sposób prowadzenia działalności przez podmioty urządzające gry jest obojętny z punktu widzenia występowania istotnego wpływu na właściwości lub sprzedaż produktu (automatu do gier) wykorzystywanego do urządzania na nim gier hazardowych, i to zarówno tych, o których mowa w art. 2 ust. 3 i ust. 5, jak i tych wymienionych w ust. 3 art. 129 u.g.h. NSA wskazał także, iż dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej nie ma znaczenia techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE oraz przywoływanego wyroku TSUE - charakter art. 14 ust. 1 u.g.h. oraz okoliczność nieprzekazania projektu tego przepisu Komisji Europejskiej, zgodnie z art. 8 ust. 1 tej dyrektywy. Nie oznacza to jednak, że przepis ten nie obowiązuje w krajowym porządku prawnym oraz, że jest bezskuteczny - w znaczeniu nadawanym w orzecznictwie europejskim przepisom technicznym, których projekty nie zostały notyfikowane - co realizuje się w wymiarze bliskim utracie jego mocy powszechnie obowiązującej, a przez to w swoistego rodzaju generalnym uwolnieniu (poluzowaniu) zasad prowadzenia działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier na automatach z konsekwencją w postaci generalnej niestosowalności art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., penalizującego urządzanie gier na automatach w sposób niezgodny z prawem oraz redukowania istotnych funkcji tego przepisu. Według NSA, za uzasadnione uznać więc należy to podejście interpretacyjne do spornej w sprawie kwestii, którego rezultat prowadzi do wniosku, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym, a w konsekwencji - nie podlegał obowiązkowi notyfikacji.

Ponadto, NSA stwierdził, że na gruncie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizowane jest zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Niezależnie od tego, NSA zauważył również, że z uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. sygn. akt P 4/14, wynika, iż tryb notyfikacji nie jest elementem krajowej procedury ustawodawczej. Trybunał stwierdził wprost, że przepisy art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 w związku z art. 7, a także z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - a zatem nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania.

Z brzmienia art. 269 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.); dalej: "p.p.s.a.", wynika ogólnie wiążąca moc uchwał, której istota sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale podjętej przez Naczelny Sąd Administracyjny wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki zatem nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie wykładnię zaprezentowaną w przywołanej uchwale NSA w pełni podziela.

Dodatkowo należy podnieść, że w ustawie z dnia 12 czerwca 2015 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych, w art. 1 pkt 7 znowelizowano brzmienie art. 14, która to nowelizacja w swej istocie nie zmienia uprzedniej regulacji objętej tym przepisem. Utrzymuje bowiem możliwość urządzania gier hazardowych wyłącznie w kasynach gry, doprecyzowując, że urządzanie takich gier dozwolone jest na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. Wspomniana ustawa zmieniająca została notyfikowana Komisji Europejskiej w dniu 5 listopada 2014r. pod numerem 2014/0537/PL zgodnie z § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz. U. Nr 239 poz. 2039 oraz z 2004 r. Nr 65 poz. 597), które wdraża dyrektywę 98/34/WE (druk sejmowy nr 2927, adnotacja na tekście ustawy opublikowanym w Dz. U. z 2015 r. poz. 1201). Komisja zaś nie wniosła zastrzeżeń i nie zakwestionowała skorzystania przez Polskę z klauzul bezpieczeństwa przewidzianych w dyrektywie 98/34/WE.

Mając powyższe rozważania na uwadze, za nieuprawniony należy uznać zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Z brzmienia art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. wynika, że urządzającym grę na automatach jest podmiot, który organizuje tę grę hazardową, w szczególności prawny dysponent automatów na których gra była urządzana. Istotne jest też przy tym ustalenie, że gra na automacie została urządzona poza kasynem gry.

Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h., grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości, natomiast, zgodnie z art. 2 ust. 5 u.g.h., grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Nadto, jak stanowi art. 2 ust. 4 u.g.h., wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Stosownie także do art. 14 ust. 1 u.g.h. - w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie - urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Ponadto, działalność ta może być kontynuowana na podstawie zezwoleń uzyskanych na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm.); dalej: "u.g.z.w.", aż do czasu ich wygaśnięcia, stosownie do art. 129 ust. 1 u.g.h.

Przenosząc powyższe uregulowania prawne na grunt rozpoznawanej sprawy, za prawidłowe uznać należy ustalenia organów, że poddane kontroli urządzenia umożliwiały grę na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h. Wskazują na to ustalenia i wnioski wynikające z przeprowadzonych eksperymentów co do każdego z automatów, a także zebrany w sprawie materiał dowodowy (protokoły z dnia [...] stycznia 2016 r.: zatrzymania rzeczy, oględzin rzeczy wraz z opisem eksperymentów z przeprowadzenia czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gier na automatach; notatka służbowa i notatka urzędowa). Gry na automatach rozgrywały się o wygrane rzeczowe w postaci środków umożliwiających prowadzenie kolejnych gier z wykorzystaniem wygranych uzyskanych w poprzednich grach.

Gry miały charakter losowy, gdyż wyniki były nieprzewidywalne i niezależne od możliwości zręcznościowych gracza, ale od przypadkowego trafienia na wygrywający układ symboli. Automaty te służyły do celów komercyjnych, gdyż w automatach występował akceptor banknotów, a rozpoczęcie gry mogło nastąpić dopiero po wcześniejszym zakredytowaniu automatu punktami kredytowymi uzyskanymi w zamian za wpłacone środki.

Należy się również zgodzić z organem odwoławczym, iż skarżący spełnił przesłanki do uznania go za "urządzającego grę" w rozumieniu przepisów u.g.h. Przepisy u.g.h. nie podają definicji terminu: "urządzający grę", a tylko, że urządzający grę podlega ukaraniu na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. Istotne jest też przy tym ustalenie, że gra na automacie została urządzona poza kasynem gry. Uznać więc należy, że kara pieniężna przewidziana w tym przepisie może być nałożona na właściciela automatu, jak i na inną osobę, która zorganizowała przedsięwzięcie polegające na urządzaniu gier na automatach poza kasynem, w sytuacji gdy osoba taka była zaangażowana w proces urządzania tych gier, w tym czerpała z nich zyski.

Jak wynika z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego sprawy, automaty zostały umiejscowione w lokalu położonym w S. przy ul. [...], na podstawie umowy najmu zawartej [...] listopada 2015 r., pomiędzy skarżącym prowadzącym działalność gospodarczą (wynajmującym), a K. M. (najemcą), który zobowiązał się płacić wynajmującemu miesięczny czynsz najmu w wysokości [...] zł za najem 2 m2 powierzchni (w żaden sposób niewydzielonej z lokalu). Ponadto, skarżący udostępnił lokal do zainstalowania automatów do gier, zezwolił na wykonanie prac adaptacyjnych w lokalu, niezbędnych do funkcjonowania automatów w godzinach otwarcia lokalu; umożliwił dostęp do automatów nieograniczonej liczbie graczy, zaś jego pracownicy (barmani) zajmowali się obsługą automatów, gdyż podłączali automaty do prądu, kontaktowali się telefonicznie z serwisantami automatów, gdy zabrakło środków na wypłatę wygranych, jak też sprawowali nadzór nad automatami. Powyższe okoliczności znajdują potwierdzenie w protokołach przesłuchań świadków, pracowników skarżącego: M. G. i M. L., zgromadzonych w toku postępowania karnego skarbowego i włączonych do akt sprawy. Świadkowie przesłuchani w toku postępowania karnego skarbowego, szczegółowo opisali fakty, sytuacje bądź czynności poszczególnych osób zaangażowanych w proces urządzania gier, w tym samego skarżącego. Zatem, jak zostało to ustalone, skarżący działał jako osoba udostępniająca lokal i otrzymująca stały czynsz z podnajmu powierzchni pod automaty do gier.

Mając na względzie powyższe ustalenia organów, należy zgodzić się ze stanowiskiem organów, że skarżący podejmując czynności związane z uzgodnieniem warunków wstawienia automatu do lokalu z inną osobą, umiejscowieniem automatów i podłączeniem ich do sieci elektrycznej niezbędnej do ich funkcjonowania, włączaniem/wyłączaniem automatów, realizacją wygranej pieniężnej, zapewnił warunki do korzystania z gier zainstalowanych na wstawionych do jego lokalu automatach do gier, zatem niewątpliwie zorganizował klientom lokalu przedsięwzięcie w postaci gier na automatach.

Z akt administracyjnych sprawy nie wynika jednocześnie, aby skarżący dysponował koncesją na prowadzenie kasyna albo zezwoleniem wydanym na podstawie u.g.z.w., które w chwili kontroli jeszcze nie wygasło. W tym stanie sprawy, organy prawidłowo uznały, że istnieją podstawy do wymierzenia skarżącemu kary za urządzanie gier na automatach, na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h.

Sąd podziela ustalenia faktyczne poczynione w sprawie przez organy i przyjmuje je za własne. Stwierdzając, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny i zastosowały właściwe normy prawa materialnego, za nieuprawniony uznać należy zarzut naruszenia art. 122, art. 187 § 1 i 2 oraz art. 191 O.p. poprzez naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów skutkujące błędnym ustaleniem stanu faktycznego polegającym na błędnym przyjęciu, że skarżący wykonywał czynności, które stanowią urządzanie gier w rozumieniu art. 89 u.g.h. W sprawie organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. W ocenie sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy - tj.: protokoły przesłuchań osób pracujących w lokalu, którzy składali zeznania pod odpowiedzialnością karną; protokoły z dnia [...] stycznia 2016 r.: zatrzymania rzeczy, oględzin rzeczy wraz z opisem eksperymentów z przeprowadzenia czynności odtworzenia możliwości przeprowadzenia gier na automatach; notatka służbowa i notatka urzędowa - wystarczająco potwierdził, że urządzającym gry na ujawnionych w skontrolowanym lokalu automatach do gier był skarżący.

Nadto, brak jest podstaw do uznania za uprawniony zarzut naruszenia art. 197 O.p. - poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu teorii gier i probablistyki oraz zastąpienie tego dowodu dowodem z eksperymentu procesowego, sporządzonym przez osobę nieposiadającą wiedzy fachowej umożliwiającej dokonanie oceny charakteru badanego urządzenia w świetle u.g.h. - bowiem skarżący nie uprawdopodobnił nawet, aby osoby przeprowadzające eksperymenty procesowe w sprawie - na podstawie art. 211 k.p.k. - nie dysponowały minimalnymi wymogami do dokonania tych czynności.

Argumentacja skarżącego, że skoro skarżący nie uzyskiwał z urządzania gier na automatach żadnych zysków, zaś wstawione automaty nie przyciągały do lokalu nowych klientów, a co za tym idzie - skarżący nie osiągał z gry na nich żadnych choćby pośrednich czy epizodycznych korzyści majątkowych - nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż po pierwsze - w dniu kontroli klient skarżącego (lokalu gastronomicznego prowadzonego przez skarżącego) prowadził grę na jednym z automatów i zeznał, że do lokalu zachodzi kilka razy w roku na piwo, a po drugie - skoro skarżący i jego pracownicy byli zaangażowani w obsługę automatów, a gry były prowadzone w celach komercyjnych, to także skarżący - pośrednio - czerpał zyski z urządzania gier na automatach do gier.

W konsekwencji, sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w całym jej zakresie - na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. - nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym stanie sprawy sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddalił.

Wskazać także należy, że w sprawie ze skargi skarżącego o sygn. akt II SA/Sz 359/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z dnia 4 września 2019 r. wyraził stanowisko analogiczne jak wyżej przedstawione, a mające za przedmiot także kontrolę urządzania przez skarżącego gier, lecz w innym lokalu podnajmowanym przez skarżącego również K. M. w terminie późniejszym, tj. stwierdzone podczas kontroli [...] września 2016 r.

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.