Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 219/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2013 r. sprawy ze skargi B. S. Przedsiębiorstwo Transportowo – Handlowe A na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 31 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego po rozpatrzeniu odwołania B. S. z dnia 30 października 2012 r. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2012r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 7.100 zł (siedem tysięcy sto złotych) na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071; Dz. U. z 2011 r. Nr 6, poz. 18), art. 4 pkt 22 lit. a), art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265), oraz Ip. 5.3.1, Ip. 5.3.2, Ip. 6.2.1, Ip. 6.3.6 pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4 lit. g), art. 8 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. U. UE. L. 102/1 z 11 kwietnia 2006 r.), art. 13, art. 15 ust. 2, ust. 5 i ust. 8 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31.12.1985 ze zm.) ust. 3 rozdział VI załącznika l rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym – decyzją z dnia 31 grudnia 2012 r., nr [...]- utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy ustalił następujący stan prawny i faktyczny sprawy.

W trakcie kontroli drogowej pojazdu samochodowego marki Renault o nr rej. [...], przeprowadzonej w dniu 21 września 2012 r. w miejscowości Ż, na autostradzie nr [...] stwierdzono nieprawidłowości skutkujące nałożeniem kary pieniężnej, a to skrócenie dziennego czasu odpoczynku; nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi; wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania okresowego lub kalibracji; brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy. Zatrzymanym pojazdem w imieniu przedsiębiorcy B. S., prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą: Przedsiębiorstwo Transportowo Handlowe "A" B. S., kierowali w załodze dwuosobowej: S. Ł. i J. L. Pojazdem realizowany był przewóz drogowy w ramach międzynarodowego transportu drogowego osób. Przebieg i wyniki kontroli zamieszczono w protokole kontroli nr [...] z dnia 21 września 2012 r., podpisanym przez kontrolowanych kierowców bez zgłoszenia uwag.

B. S. nie zgodziła się z rozstrzygnięciem decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, w związku z czym wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy. W odwołania odniosła się do naruszenia Lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegającym na nierejestrowaniu za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Podniosła, iż w dniu 21 września 2012 r. S. Ł. nie kierował kontrolowanym pojazdem samochodowym, a pojazd ten w prowadzony był przez J. L. Wskazała, iż w/w kierowca na prośbę S. Ł. zgodził się bez pasażerów prowadzić autokar w stronę Z, pomimo skróconego czasu odpoczynku, natomiast S. Ł. zakończył pracę zgodnie z programem podróży we W, był tylko pasażerem i siedział na bocznym siedzeniu (miejsce pilota). Nie poczuwa się do winy i zapłacenia kary za w/w naruszenie. Odnosząc się do naruszenia Lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, skarżąca wniosła o ponowne rozpoznanie przedmiotowego naruszenia i jego umorzenie.

Natomiast odnosząc się do naruszenia Lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, skarżąca stwierdziła, iż w/w naruszenie zostało stwierdzone prawidłowo..

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie stwierdził, iż stosownie do art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 do 10 000 złotych za każde naruszenie, a zgodnie z art. 92a ust. 2 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć 10 000 złotych. Stosownie do art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków o których mowa w ust. 1 oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do w/w ustawy.

Art. 4 pkt 22 lit. a) i lit. h) ustawy o transporcie drogowym określa, że użyte w ustawie określenia oznaczają obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz rozporządzenia WE nr 3821/85 oraz rozporządzenia 561/2006.Konsekwencją powyższego rozwiązania jest treść: Lp. 5.3.1 i Lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do w/w ustawy, która sankcjonuje skrócenie dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny karą pieniężną w wysokości 100 zł (sto złotych) oraz karą pieniężną w wysokości 200 zł (dwieście złotych) za każdą następną rozpoczętą godzinę; Lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do w/w ustawy, która sankcjonuje nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5.000 zł (pięć tysięcy złotych); Lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do w/w ustawy, która sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji, karą pieniężną w wysokości 1.000 (jeden tysiąc) złotych; Lp. 6.3.6 pkt 1 załącznika nr 3 do w/w ustawy, która sankcjonuje brak w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy karą pieniężną w wysokości 50 (pięćdziesiąt złotych) za brak każdej danej. Odnośnie naruszenia Lp. 5.3.1 i Lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegającego na skróceniu dziennego czasu odpoczynku o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz za każda następną rozpoczętą godzinę.

Analiza wykresówek z dni: 20/21 września 2012 r. oraz 21 września 2012 r. J. L. oraz zeznania kierującego S. Ł. wykazała, iż w dniu 20 września 2012 r. o godzinie 17: 10 rozpoczął się 30 - godzinny okres rozliczeniowy w ciągu, którego kierowca powinien odebrać minimum 8 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 55 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:15 dnia 21 września 2012 r. do godziny 23:10 dnia 21 września 2012 r. Powyższe oznacza, iż w/w kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 5 minut. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wyniosła 500 (pięćset) złotych, tj. (l x 100 zł + 2 x 200 zł).

Analiza wykresówki z dnia 20/21 września 2012 r. oraz zeznania kierującego S. Ł. wykazała, iż w dniu 20 września 2012 r. o godzinie 17:10 rozpoczął się 30 - godzinny okres rozliczeniowy w ciągu którego kierowca powinien odebrać minimum 8 godzin nieprzerwanego odpoczynku. W okresie tym kierowca odebrał jedynie 5 godzin i 55 minut nieprzerwanego odpoczynku, tj. od godziny 17:15 dnia 21 września 2012 r. do godziny 23:10 dnia 21 września 2012 r. Powyższe oznacza, iż w/w kierowca skrócił dzienny czas odpoczynku o 2 godziny i 5 minut. Kara pieniężna za powyższe naruszenie wyniosła 500 zł (pięćset złotych), tj. (1 x 100 zł + 2 x 200 zł). Łącznie kara pieniężna za naruszenie Lp. 5.3.1 i Lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wyniosła 1.000 (jeden tysiąc) złotych.

Kierowcy podczas kontroli nie okazali dokumentów uzasadniających odstąpienia przez nich od przestrzegania norm czasu prowadzenia pojazdu, wymaganych przerw lub odpoczynków.

W konsekwencji wyżej wskazanych ustaleń Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, iż w przedmiotowym stanie faktycznym zachodzą przesłanki do uznania iż w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów prawa w zakresie skrócenia dziennego czasu odpoczynku. W ocenie organu II instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza ustalenia organu I instancji.

Mając na uwadze okoliczności przedmiotowej sprawy Główny Inspektor Transportu stwierdził, iż organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym nakładając na stronę karę pieniężną w łącznej wysokości 1.100 (jeden tysiąc sto) złotych za naruszenie przepisu Lp. 5.3.1 i Lp. 5.3.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Stwierdził, iż kierowca S. Ł. nie rejestrował za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi. Analiza okazanych zapisów aktywności kierowcy S. Ł. wykazała, iż wykonywał on przewóz drogowy, nie rejestrując swojej aktywności na wykresówce tj. w okresie od godziny 16:30 dnia 21 września 2012 r. do godziny 17:15 dnia 21 września 2012 r., tj. do momentu zatrzymania do kontroli drogowej, kierowca ten nie rejestrował swojej aktywności jako kierowca wykonujący przewóz drogowy w obsadzie dwuosobowej. Powyższe potwierdzają zeznania S. Ł., przesłuchanego w charakterze świadka w dniu 21 września 2012 r. W/w kierowca do protokołu przesłuchania świadka zeznał, że: "(...) w momencie zatrzymania do kontroli, kierującym był J. L., a ja wykonywałem przewóz w załodze bez wykresówki". W/w kierowca wskazał także, iż: "(...) w dniu wczorajszym, tj. 20 września 2012 r., po noclegu w hotelu B o godzinie 17: 10 rozpoczęliśmy przewóz z Sarajewa do Polski. O godzinie 16:30 będąc już bez pasażerów, z uwagi na to, że kończył się nam czas pracy wyjęliśmy wykresówki z tachografu, zakończyliśmy je wpisując Opole i stan licznika, tj. 891998 km. Następnie odpoczęliśmy trochę i włożyłem jedną tarczkę nie wpisując kierowcy. Zrobiłem to z uwagi na zbliżający się weekend, chciałem dojechać do Z".

Organ odwoławczy stwierdził, iż materiał dowodowy zgromadzony w aktach przedmiotowej sprawy, w szczególności: okazane do kontroli wykresówki, stan licznika kilometrów oraz zeznania S. Ł., przesłuchanego w charakterze świadka, bezsprzecznie potwierdza, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia lp. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wyżej wymieniony kierowca nie rejestrował, bowiem za pomocą urządzenia rejestrującego na wykresówce wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi we wskazanym okresie. Zdaniem organu jakiekolwiek fałszowanie rzeczywistej aktywności kierowcy ma zawsze charakter rażący, a świadczy o tym chociażby fakt sankcjonowania tego naruszenia karą przewidzianą w Lp. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w wysokości 5.000 (pięć tysięcy) złotych.

Argumentacja skarżącej w zakresie powyższego naruszenia nie zasługuje na uwzględnienie. W opinii organu odwoławczego, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawidłowo zastosował przepisy ustawy o transporcie drogowym, nakładając na stronę karę pieniężną w wysokości 5.000 złotych za nierejestrowanie za pomocą urządzenia rejestrującego lub cyfrowego urządzenia rejestrującego na wykresówce lub karcie kierowcy wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi.

Odnośnie naruszenia Lp. 6.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania okresowego lub kalibracji, to stosownie do treści art. 13 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym pracodawca i kierowcy są odpowiedzialni za czuwanie nad prawidłowym funkcjonowaniem i odpowiednim użytkowaniem urządzeń rejestrujących. Natomiast zgodnie z treścią ust. 3 lit. a rozdziału VI załącznika I rozporządzenia Rady (EWG)nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, kontrole okresowe urządzeń zamontowanych w pojazdach są przeprowadzane, co dwa lata, przy czym mogą być przeprowadzane przy okazji okresowego badania technicznego. Badania te obejmują:

- sprawdzenie czy urządzenie działa prawidłowo;

- sprawdzenie czy urządzenie opatrzone jest znakiem homologacji typu;

- sprawdzenie czy zamocowana jest tabliczka pomiarowa;

- sprawdzenie czy plomby na urządzeniu i na innych częściach instalacji są w stanie nienaruszonym;

- wyznaczenie faktycznego obwodu tocznego kół.

Stosownie do treści ust. 3 lit. b rozdziału VI załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym badanie mające na celu stwierdzenie zgodności z postanowieniem rozdziału III lit. f) pkt 3 dotyczącym maksymalnych dopuszczalnych błędów w eksploatacji jest przeprowadzane, co najmniej raz na sześć lat, przy czym każde Państwo Członkowskie może ustalić krótszy odstęp między takimi badaniami dla pojazdów zarejestrowanych na swoim terytorium. Po takim badaniu należy dokonać wymiany tabliczki pomiarowej. Po dokonaniu czynności kontrolnych w dniu 21 września 2012 r. stwierdzono, iż urządzenie pomiarowe (tachograf) zamontowane w kontrolowanym pojeździe samochodowym marki Renault o nr rej. [...] nie odpowiada przepisom rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85. Jak ustalono urządzenie rejestrujące, tj. tachograf marki [...] typ [...], o nr fabrycznym [...] nie został poddany badaniu okresowemu w wymaganym terminie. Ostatnie badanie kontrolne miało miejsce w dniu 10 kwietnia 2010 r. W związku z tym zgodnie z wyżej cytowanymi przepisami odwołująca się powinna przeprowadzić kolejne badanie okresowe tachografu najpóźniej do dnia 10 kwietnia 2012 r.

Organ odwoławczy analizując omawiane naruszenie zważył, iż w sprawie doszło do naruszenia prawa w postaci wykonywania przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące lub cyfrowe urządzenie rejestrujące, bez wymaganego sprawdzenia okresowego, badania kontrolnego lub kalibracji. Organ odwoławczy zaznaczył, iż skarżąca nie kwestionuje braku okresowej kontroli tachografu w wymaganym terminie.

Obowiązkiem przedsiębiorcy było zlecenie wykonania badania okresowego urządzenia rejestrującego przed podjęciem zadania przewozowego. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji podjął wszelkie niezbędne kroki do prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy stwierdził, że organ I instancji dopuścił wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia naruszenia Lp. 6. 1 .4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Odnośnie naruszenia Lp. 6.3.6 pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, polegającego na braku w okazanej wykresówce przepisowych wpisów: imienia lub nazwiska kierowcy, to zgodnie z art. 15 ust. 5 rozporządzenia (EWG) nr 3821/85, każdy członek załogi pojazdu nanosi na swoją wykresówkę następujące informacje: a) na początku używania wykresówki - swoje nazwisko i imię; b) datę i miejsce rozpoczęcia używania wykresówki oraz datę i miejsce zakończenia jej używania; c) numer rejestracyjny każdego pojazdu, do którego został on przydzielony, zarówno na początku pierwszej jazdy zapisanej na wykresówce jak i następnych, w przypadku zmiany pojazdu, w czasie używania tej samej wykresówki; d) wskazania licznika długości drogi, przy rozpoczęciu pierwszej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, przy zakończeniu ostatniej jazdy zarejestrowanej na wykresówce, w razie zmiany pojazdu w ciągu dnia pracy (odczyt licznika w pojeździe, do którego był przydzielony, oraz odczyt licznika w pojeździe, do którego zostaje przydzielony); e) czas, kiedy miała miejsce zmiana pojazdu.

Organ odwoławczy stwierdził, że kierowca J. L. okazał do kontroli wykresówkę opisaną datą 21 września 2012 r., która znajdowała się w tachografie, na której bezpośrednio w momencie zatrzymania do kontroli w/w kierowca rejestrował swoją aktywność. Na wykresówce stwierdzono brak wymaganych wpisów w postaci: imienia i nazwiska w/w kierowcy. Kierowca ten na omawianej wykresówce wpisał jedynie nr rejestracyjny pojazdu samochodowego, tj. [...], miejsce rozpoczęcia prowadzenia pojazdu (O) oraz stan licznika kilometrów w chwili rozpoczęcia prowadzenia pojazdu. Bezspornym jest, iż kierowca J. L. na wykresówce nie wpisał imienia i nazwiska. Organ odwoławczy wskazał, iż przepis art. 15 ust. 5 lit. a) rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 statuuje obowiązek wskazania przez kierowcę swojego nazwiska i imienia. Naruszenie Lp. 6.3.6 pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym nie budzi wątpliwości.

Organ odwoławczy odnosząc się do problematyki przedmiotowej sprawy zważył, iż organ I instancji prawidłowo dokonał oceny stanu faktycznego naruszenia Lp. 5.3.1, Lp. 5.3.2, Lp. 6.2.1, Lp. 6.1.4, Lp. 6.3.6 pkt 1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i prawidłowo zastosował przepisy taryfikatora.

Na podstawie art. 10 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, to właśnie przedsiębiorstwo transportowe (przedsiębiorca) organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006. To przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów rozporządzenia nr 3821/85 oraz przepisów rozdziału II rozporządzenia nr 561/2006. Zgodnie z art. 10 ust. 3 rozporządzenia 561/2006, przedsiębiorstwo transportowe odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszcza się nie tylko sam przedsiębiorca, ale także kierowcy tego przedsiębiorstwa.

Natomiast wysokość nakładanych na stronę kar pieniężnych za dane naruszenie, jest ściśle określona w załączniku do ustawy o transporcie drogowym. Organy orzekające nie mają możliwości dowolnego kształtowania wysokości nakładanych kar pieniężnych. Taryfikator w sposób ścisły określa wysokość kary za dane naruszenie. W konsekwencji stwierdzenie naruszenia przez inspektora transportu drogowego zawsze skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w odpowiedniej wysokości. Mając na uwadze powyższy stan faktyczny i prawny organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła przedsiębiorca S. B. kwestionując prawidłowość nałożenia kary pieniężnej. Podnosząc, iż kara pieniężna jest niezgodna z taryfikatorem. Jednak nie wskazała, jakie niezgodności stwierdziła. Natomiast z pisma dołączonego do skargi wynika, iż S. Ł., który jest nie tylko kierowcą, ale także pełnomocnikiem firmy jak określiła skarżąca zarządzającym, jej zdaniem został ukarany karą grzywny w wysokości 2400zł, gdy podczas jednej kontroli można nałożyć karę 2000 zł. Twierdzi, że S. Ł. został dwukrotnie ukarany za to samo naruszenie oraz dodatkowo 5000 zł za "niewskazanie się, jako kierowca (...) Jadąc autokarem był już pasażerem"

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji, natomiast odnośnie nałożenia na kierowcę mandatu karnego w niezgodnej wysokości, to sprawa w tym zakresie zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego nie dotyczy tej sprawy, bowiem niniejsza sprawa dotyczy odpowiedzialności przedsiębiorcy z art. 92a ust. 2, a nie odpowiedzialności kierowcy w postępowaniu mandatowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U z 2012, poz. 270, ze zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Na wstępie należy podnieść, iż przepisy ustawy z dnia 06 września 2001 r. o transporcie drogowym przewidują w rozdziale 11 zatytułowanym: "Kary pieniężne" (art. 92-95 "a" ustawy) dwa rodzaje kar pieniężnych za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Pierwszym rodzajem kary jest kara grzywny, mająca charakter środka karnego, albowiem orzekanie w sprawie nałożenia grzywny następuje w trybie określonym w Kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia (ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r., tj. Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848). Zgodnie z przepisem art. 92 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym orzekanie w sprawie nałożenia kary grzywny może dotyczyć:

1. Kierującego wykonującego przewóz drogowy (wykaz naruszeń kierującego oraz wysokość grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 1 do ustawy);

2. Osoby zarządzającej przedsiębiorstwem lub osoby zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie, o której mowa w art. 92 ust. 3 ustawy (wykaz potencjalnych naruszeń obowiązków takiej osoby oraz wysokość grzywien za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 2 do ustawy).

Drugim rodzajem kary jest przewidziana przepisem art. 92a ustawy o transporcie drogowym, administracyjna kara pieniężna, która może być nałożona na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wykaz naruszeń tych obowiązków lub warunków oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenie określony jest w załączniku nr 3 do ustawy.

Relacje normatywne pomiędzy dwoma rodzajami kar pieniężnych to jest między grzywną a administracyjną karą pieniężną reguluje przepis art. 92a ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z dyspozycją przytoczonego przepisu, jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów o których mowa w art. 92a ust. 1, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą fizyczną stosuje się wyłącznie przepisy o odpowiedzialności administracyjnej. Oznacza to, a contrario, iż jeżeli czyn będący naruszeniem przepisów o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy, wyczerpuje jednocześnie znamiona wykroczenia, w stosunku do podmiotu będącego osobą prawną zastosowanie mogą znaleźć przepisy o obu rodzajach kar pieniężnych. Przedsiębiorcy – podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy może być wymierzona administracyjna kara pieniężna na podstawie art. 92a ustawy, a osobie zarządzającej przedsiębiorstwem lub osobie zarządzającej transportem w przedsiębiorstwie może być wymierzona kara grzywny na podstawie art. 92 ust. 3 ustawy.

Z powyższej wynika konkluzja, iż przedsiębiorcy – podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy, będącemu osobą prawną może być wymierzona administracyjna kara pieniężna, jeżeli doszło do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego określonych w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, niezależnie od okoliczności czy w przedsiębiorstwie tym osoba zarządzająca przedsiębiorstwem lub osoba zarządzająca transportem w przedsiębiorstwie ponosiłaby odpowiedzialność w trybie określonym w kodeksie postępowania w sprawach o wykroczenia.

W świetle powyższego przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy, kierowcy S. Ł. na podstawie art. 92 ust. 1 i 2 ustawy o transporcie wymierzono karę grzywny a skarżącej na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 i art. 93 ust. 1 tej ustawy karę pieniężną.

Rozstrzygając sprawę Sąd stwierdził, że postępowanie wyjaśniające przeprowadzone było rzetelnie przez organy obu instancji zebrany w sprawie materiał dowodowy w postaci: protokołu kontroli nr [...] z dnia 21 września 2012 r., protokołu przesłuchania świadka z dnia 21 września 2012 r., okazanych wykresówek, dokumentacji fotograficznej oraz treści odwołania z dnia 30 października 2012 r. bezsprzecznie potwierdza ustalenia organów. Zaskarżona decyzja organu odwoławczego zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a. Protokół kontroli będący podstawą ustaleń jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 k.p.a., który jest potwierdzeniem tego, co zostało w nim zapisane. W związku z tym, skoro kontrolowani kierowcy nie wnieśli do niego żadnych uwag to oznacza, iż nie mieli jakichkolwiek zastrzeżeń, co do prawidłowości dokonanych ustaleń. Strona chcąc obalić wiarygodność protokołu kontroli była zobowiązana do przedstawienia dowodów przeciwnych, czego jednak nie uczyniła w przedmiotowej sprawie. Należy wskazać, iż zgodnie z art. 74 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym kierowca ma prawo odmówić podpisania protokołu kontroli, co powinno być odnotowane w protokole kontroli wraz ze wskazaniem przyczyn odmowy. Protokół kontroli podpisał S. Ł., a wbrew twierdzeniu skarżącej z protokołu jednoznacznie wynika, iż kierującym w załodze był także S. Ł., co własnoręcznym podpisem potwierdził. Jest faktem, że w chwili zatrzymania autobusu do kontroli kierującym był J. L., ale nie zmienia to faktu, że wykonywali transport w załodze i co należy podkreślić, podczas kontroli nie kwestionowali tego faktu.

Zarzuty skarżącej, iż w niewłaściwej wysokości wymierzono mandat kierowcy nie może być przedmiotem niniejszej sprawy, gdyż w sprawach nakładanych mandatów obowiązuje inna procedura. Dotyczy, bowiem odpowiedzialności na podstawie kodeksu postępowania w sprawach o wykroczeniach, wymierzenia kary grzywny a to postępowanie nie ma znaczenia dla wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i 2 ustawy o transporcie drogowym, które jest innym postępowaniem. Postępowanie w sprawie wykroczeń może się toczyć wyłącznie przed sądem powszechnym ( Sąd rejonowy – Sąd grodzki).

Podnoszony w skardze zarzut obrazy prawa materialnego poprzez nieprawidłowego zastosowanie przepisów załącznika nr 3 do ustawy o transporcie i w oparciu w/w przepisy wymierzenie błędnej kary pieniężnej w kwocie 7 100 złotych nie znajduje uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym i prawidłowych ustaleniach organów obu instancji. Ustalenia organów w tym zakresie sąd przyjmuje, jako własne. W tych okolicznościach faktyczno-prawnych wymierzenie B. S. administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 7100 złotych jest prawidłowe.

Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r, poz. 270, ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.