Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 630/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2007-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, 187 par. 1, 191, 210 par. 1 pkt 3 i 6
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 153
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Grzęda Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Asesor WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska Protokolant Inspektor Paweł Ksenycz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2007 r. sprawy ze skargi [...] SA na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie klasyfikacji taryfowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej Spółki kwotę 297,00 zł (dwieście dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

l SA/Go 630/07

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] czerwca 2001 r. uznającą zgłoszenie celne [...] sp. z o.o. SAD nr [...] z dnia [...] listopada 1998r. za nieprawidłowe w zakresie opisu towaru, klasyfikacji taryfowej oraz kwoty wynikającej z długu celnego.

W uzasadnieniu decyzji Dyrektor Izby Celnej wskazał, że przedstawiciel Skarżącej spółki, Agencja Celna [...] w dniu 9 listopada 1998 r. zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym aromaty stosowane w przemyśle spożywczym z kodem PCN 3302 10 90 O i stawką celną obniżoną 1,8% obniżoną w związku z zawartymi umowami o strefach wolnego handlu pomiędzy Unią Europejską a Polską.

W wyniku kontroli celnej przeprowadzonej w okresie od 2.06.2000 do 19.12.2000 r. ujawniono nieprawidłowość dotyczące klasyfikacji taryfowej importowanego aromatu. Stwierdzono, że prawidłowa klasyfikacja towaru winna obejmować kod. PCN 2103 90 90 O tj. mieszanki przyprawowe - aromatyczne, do których zastosowanie ma 30% stawka celna. W związku z powyższym Dyrektor Urzędu Celnego decyzją z 22 czerwca 2001 roku uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie opisu towaru, klasyfikacji taryfowej oraz kwoty długu celnego. Decyzję tę utrzymał w mocy Dyrektor Izby Celnej decyzją z 10 grudnia roku uznając, że produkt zadeklarowany do odprawy celnej przez skarżącą, stanowił mieszaniny niewielkiej ilości aromatów z substancjami wzmacniającymi smak i zapach, które w ocenie organu wyczerpują klasyfikację określoną w pozycji 2103 Taryfy celnej.

Na niniejszą decyzję skarżąca złożyła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Po rozpoznaniu skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 27 października 2005 roku, sygn. akt 3/ISA/Po 154/03 uchylił zaskarżoną decyzję.

Sąd uznał za niewystarczające określenie przez organy celne jedynie składu chemicznego mieszaniny i proporcji poszczególnych składników w wyrobie bez ustalenia, który składnik ma funkcję decydującą i wskazał, że "zgodnie z opisem do pozycji 3302 a także regułą 3B dla prawidłowej klasyfikacji spornego wyrobu do określonej pozycji Taryfy celnej, konieczne jest ustalenie nie tylko jego składu chemicznego, ale również funkcji poszczególnych składników mieszaniny, oraz ich wpływu na całość produktu".

Ponadto Sąd stwierdził, iż prawidłowe przypisanie spornego towaru do właściwej pozycji Taryfy celnej wymaga wiedzy specjalistycznej z zakresu towaroznawstwa i chemii spożywczej - dlatego też należy rozważyć konieczność przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, który określi właściwości towaru i wskaże, które jego składniki decydują o jego istocie.

Rozpatrując ponownie sprawę, Dyrektor Izby Celnej powołał biegłego, celem określenia m.in. jakie właściwości posiadają wymienione w załączonym certyfikacie produkty oraz które składniki decydują o ich istocie, jakie są funkcje poszczególnych składników i jaki wywierają one wpływ na całość produktów, czy w sytuacji, gdy w składzie preparatów znajdują się np. sproszkowane przyprawy

( pieprz czarny, kurkuma, itp.) laktoza, białko hydrolizowane, serwatka w proszku, mąka pszenna, glutaminian sodu, sproszkowane żółtka jaj, mleko w proszku -preparaty mogą być uznane za aromat, czy też za mieszankę przyprawowo-aromatyczną.

Po uzyskaniu opinii biegłego Dyrektor Izby Celnej decyzją z 21 marca 2007 roku utrzymał w mocy decyzję organu l instancji. Organ odwoławczy uznał, że sporny preparat Garlic Flavour MC 03012 to suszona mieszanka przyprawowa, której podstawowy składnik stanowi zmielony susz czosnku. Przedstawione w dokumentacji materiały producenta towaru o składzie preparatu dotyczą tylko składników uzupełniających recepturę produktu i brak jest informacji, że w składzie preparatu występuje inny składnik smakowo-zapachowy niż mączka czosnku. Biegły a za nim organ celny wskazał, że produkt ten ma charakter jednorodnej przyprawy warzywnej , która może służyć jako dodatek o smaku i aromacie czosnku. Składniki smakowo-zapachowe o nieokreślonym składzie ilościowym i jakościowym w ocenie biegłego nadają wytworzonemu z ich udziałem preparatowi smakowo-zapachowemu, typowy dla niego charakter sensoryczny, natomiast substancje uzupełniające ułatwiają stosowanie lub zwiększenie efektywności substancji smakowo-zapachowych. Ich funkcja technologiczna jest określona pod pojęciem nośników. Funkcje typowych nośników substancji aromatycznych pełnią tłuszcze lub ich pochodne, maltodekstryny itp. Wiele zawartych w tej grupie składników stanowią typowe dodatki smakowe, stosowane w przemyśle spożywczym. Należy do nich np. glutaminian sodu, inozynian diodowy, sacharoza, chlorek sodu, kwas cytrynowy. Wskazane składniki wzmacniają naturalną smakowość produktu oraz powodują przedłużenie czasu trwania przyjemnego doustnego wrażenia smakowego sosów, keczupów, zup itp. Te niezapachowe składniki chociaż wpływają na właściwości aromatyzujące preparatu, to przede wszystkim są istotnymi składnikami o właściwościach smakotwórczych i potęgujących odczuwanie wrażenia smakowego. Biegły w podsumowaniu opinii stwierdził, że preparat ma słabszą siłę aromatyzującą i jest określany jako przyprawa bezpośrednio użytkowana przez konsumenta, co odpowiada wymaganiom kwalifikacyjnym Taryfy celnej kod PCN 2104.20 - złożone przetwory spożywcze homogenizowane.

Dokonując analizy treści opinii oraz pozostałego materiału dowodowego zebranego w toku prowadzonego postępowania organ celny uznał, że funkcje typowych nośników substancji aromatycznych, chociaż wpływają na właściwości aromatyzujące preparatu, to przede wszystkim są istotnymi składnikami o właściwościach smakotwórczych i potęgujących odczuwanie wrażenia smakowego. Z powyższego zdaniem organu wynika, iż preparaty te spełniały wymogi pozycji 2103 Taryfy celnej, gdyż stanowiły mieszaninę różnych składników: przypraw, aromatów, nośników i substancji strukturotwórczych.

Ponadto przyjętą przez organ celny klasyfikację potwierdzała, w jego ocenie, także przywołana opinia klasyfikacyjna Rady Współpracy Celnej w Brukseli, zawarta w Kompendium Opinii Klasyfikacyjnych tomu V, część VI "Wyjaśnień do Taryfy celnej" -str. 2344 (zał. do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24.08.1999r.,Nr 74, póz. 830).

Dyrektor Izby Celnej powołał się na orzecznictwo sądów, w którym zostało jednoznacznie stwierdzone, iż opinia klasyfikacyjna miała charakter nie tylko wskazówek interpretacyjnych, ale należało ją uznać także za rodzaj wiążącej definicji legalnej o walorze obowiązującej normy prawnej - aby polskie prawo celne nie pozostawało w sprzeczności z obowiązującym w tym zakresie prawem międzynarodowym (wyroki 3/ISA/Po 4759/01 z 25.6.2004r. , z 25.2.2004r. sygn. akt 3 /ISA/Wr 3883/01 i 3/ISA/Wr 3884/01 z 25.2.2004r.)

Zdaniem organu celnego wobec przedmiotowych preparatów nie miała również zastosowania zasada klasyfikacyjna opisana regułą 3(b) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), na którą powołuje się skarżąca, a do której także nawiązał Sąd. Reguła ta stanowi, bowiem, że do wyrobów stanowiących mieszaniny wyrobów składających się z różnych materiałów lub wytworzonych z różnych komponentów oraz wyrobów stanowiących komplety do sprzedaży detalicznej, których klasyfikacja w myśl reguły 3 (a) nie może być przeprowadzona, należało stosować pozycję obejmującą materiał lub komponent decydujący o zasadniczym charakterze wyrobu, jeżeli takie kryterium było możliwe do zastosowania. Zastosowanie w niniejszej sprawie pozycji 2103 Taryfy celnej wynikało, bezpośrednio reguły 1 (ORINS), której należało przypisać pierwszeństwo w stosunku do pozostałych reguł. Kolejność posługiwania się poszczególnymi regułami nie mogła być dowolna, co oznaczało, że w przypadku niemożności przeprowadzenia klasyfikacji towarów z zastosowaniem reguły 1 ORINS, należałoby przejść do zasad opisanych kolejnymi regułami. Uwaga wyjaśniająca V do reguły 1 ORINS wskazywała, iż brzmienie pozycji i wszystkich uwag do sekcji i działów z nimi związanych należało traktować jako najważniejsze tj. podstawowe przy ustalaniu klasyfikacji.

Organ administracji nie wykluczył znaczącej roli składników aromatycznych w towarze, ani nie podważył ich wartości, uznał jednak, że kryterium komponentu decydującego o zasadniczym charakterze wyrobu nie może być przyjęte w niniejszej sprawie dla celów ustalenia prawidłowej klasyfikacji. Ponadto niska koncentracja składników aromatycznych w towarze, dodatek sproszkowanych nerek, sproszkowanej wołowiny, tłuszczu drobiowego, ekstraktu drożdżowego oraz niepodważalne znaczenie innych surowców (wzmacniaczy smaku i zapachu), wyklucza, zdaniem organu II instancji, w świetle uwagi 2 do działu 33 Taryfy celnej, objęcie importowanych preparatów pozycją wnioskowaną przez skarżącą spółkę. Zważywszy, zatem na przywołane powyżej fakty organ stwierdził, że importowany preparat nie był w rozumieniu Taryfy celnej, ani produktem w postaci mieszaniny olejków eterycznych, mieszaniną rezynoidów, mieszaniną wyekstrahowanych oleożywic, jak też żadną inną z tych substancji wymienionych w pozycji 3301, składnikiem zapachowym wyodrębnionym z tych substancji, ani też syntetyczną substancją zapachową. W ocenie organu nie można było też twierdzić, że występujące w produkcie substancje zapachowe stanowią podstawowy element mieszaniny, gdyż z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynikało, że substancje zapachowe nie stanowiły podstawowego pod względem ilościowym Elementu spornych mieszanin przyprawowych. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że przedstawione przez Skarżącą opinie Instytutu Technologii Żywności Pochodzenia Roślinnego Akademii Rolniczej i Instytutu Podstaw Chemii Żywności Politechniki, nie były przedmiotem analizy organów celnych, albowiem charakteryzują się zbyt wysokim stopniem ogólności w porównaniu do opinii biegłego, który analizując certyfikaty producenta w swojej opinii jasno określił właściwości spornych produktów.

Jakkolwiek biegły wydając przedmiotową opinię wskazał na klasyfikację spornych preparatów do kodu 3302, zdaniem organu celnego podkreślić należało, iż uprawnionym organem do dokonywania klasyfikacji taryfowej importowanych towarów wg Taryfy celnej są Naczelnicy Urzędów Celnych jako organy l instancji oraz Dyrektorzy Izb Celnych w postępowaniu odwoławczym. W świetle zaś wszechstronnej i wyczerpującej analizy zgromadzonego materiału dowodowego Dyrektor Izby Celnej stwierdził, iż klasyfikacja taryfowa spornych towarów do kodu PCN 2103 90 90 O, zastosowana w zaskarżonej decyzji już przez organ l instancji, była zgodna ze stanem faktycznym produktów w dacie dokonania odprawy celnej oraz z zasadami klasyfikacji taryfowej (reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej).

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżącą Spółka wniosła o uchylenie decyzji obu instancji jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa materialnego i procesowego oraz zasądzenia na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji spółka zarzucała naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie wobec importowanego towaru kodu PCN 2103 90 90 O, wynikającego z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 grudnia 1998 r. w sprawie ustanowienia Taryfy Celnej oraz rażące naruszenie reguły 3(b) Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej poprzez jej niezastosowanie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W zakresie przepisów prawa procesowego skarżąca zarzuciła:

* naruszenie art. 210 § 1 pkt 3 w związku, z art. 247 § 1 pkt 5 Ordynacji

podatkowej poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie,

co skutkować winno nieważnością zaskarżonych decyzji. Jednocześnie skarżąca

wniosła o przeprowadzenie dowodu z odpisu skarżącej z Krajowego Rejestru

Sądowego, celem udowodnienia wykreślenia z rejestru podmiotu, do którego

skierowano decyzje,

* naruszenie art. 153 P.p.s.a. poprzez zignorowanie oceny prawnej wyrażonej w prawomocnym wyroku WSA w Poznaniu,

* naruszenie art. 122, 187 § 1,191 i 210 § 4 ordynacji podatkowej poprzez nie

ustalenie stanu faktycznego sprawy, nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący

całego materiału dowodowego oraz pominięcie wskazywanych przez stronę

środków dowodowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ celny powołał się na dotychczasową argumentację, zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosząc o oddalenie skargi. Udzielając odpowiedzi organ celny wskazał, że zarzut nieważności postępowania jest chybiony, albowiem wszystkie pisma adresowane były na poprzednika prawnego skarżącej z tym, że doręczano je prawidłowo umocowanemu pełnomocnikowi skarżącej, który w toku całego postępowania ani razu nie podniósł rzeczonego zarzutu, prowadząc z organami celnymi ożywioną korespondencję, w której powielał sposób oznaczenia strony postępowania jako [...] sp. z o.o.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Istota sporu w niniejszej sprawie dotyczy klasyfikacji taryfowej zgłoszonego do odprawy celnej produktu o nazwie handlowej Garlic Flavour. Zdaniem skarżącej Spółki towar ten winien zostać zaklasyfikowany do kodu PCN 3302 10 90 0. W ocenie organów celnych , z uwagi na dodatki substancji wzmacniających smak i zapach oraz substancji strukturotwórczych i nośników, nie jest to możliwe, a właściwą grupą taryfikacyjną będzie pozycja 2103 90 90 O, obejmująca "sosy i przetwory z nich; zmieszane przyprawy i zmieszane przyprawy korzenne; mąka i mąka z gorczycy oraz gotowa musztarda".

Na wstępie, odnosząc się do zarzutu nieważności postępowania wskutek skierowania decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie - art. 210 § 3 w zw. z art. 247 § 1 pkt. 5 Ordynacji podatkowej, stwierdzić należy iż jest on niezasadny. Jakkolwiek rację ma skarżąca, iż oznaczenie strony w zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej z 21 marca 2007 roku nie było prawidłowe, bowiem decyzja została wydana, wobec [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Poznaniu to jednak, w ocenie Sądu, uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik postępowania.

Zgodnie z art. 210 § 1 pkt 3 ordynacji podatkowej decyzja powinna zawierać oznaczenie strony. Właściwe oznaczenie strony winno stanowić element każdej decyzji. Pozwala, bowiem na ustalenie podmiotu będącego adresatem praw i obowiązków wynikających z decyzji oraz ustalenie, czy decyzja została skierowana do właściwej osoby. Nie ulega wątpliwości, że firma [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie istniała w chwili wydania decyzji, bowiem firma [...] SA stała się sukcesorem firmy [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, poprzez przejęcie tejże firmy.

Z akt administracyjnych wynika, czego skarżąca nie kwestionuje, że nastąpiło połączenie spółki przez przejęcie majątku firmy, [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na skarżącą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 27 października 2005 roku wskazał w części wstępnej orzeczenia, iż przedmiotem rozpoznania sprawy jest skarga [...] SA jako następcy prawnego firmy [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością.

W toku postępowania toczącego się na skutek uchylenia decyzji wyrokiem WSA w Poznaniu pismem z 1 czerwca 2006 roku pełnomocnik skarżącej [...] SA był wzywany przez organ celny do przedłożenia pełnomocnictwa od powyższej spółki, które przedłożył. Po przedłożeniu pełnomocnictwa pełnomocnik reprezentował skarżącą w postępowaniu, był zawiadamiany o czynnościach procesowych, doręczano na adres pełnomocnika również dokumenty np. opinię, jak również podejmował czynności procesowe, złożył skargę do WSA w Gorzowie wskazując firmę [...] spółka akcyjna jako skarżącą.

W związku z powyższym skarżąca nie miała wątpliwości, iż jest stroną postępowania a z akt administracyjnych wynika, iż nie może być wątpliwości, co do tego, który podmiot jest stroną postępowania.

Z tego też względu Sąd uznał zarzut nieważności postępowania za nieuzasadniony. Powyższe naruszenie, bowiem można usunąć stosując art.215 § 1 Ordynacji podatkowej, a nie jest to naruszenie mające istotny wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organ celny art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm.) zwanej dalej P.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia, wskazać należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając decyzję organów celnych stwierdził, iż dla ustalenia poprawnej klasyfikacji do określonej pozycji Taryfy Celnej należy stosować postanowienia reguły nr 3b Ogólnych Reguł Interpretacyjnych Polskiej Nomenklatury Scalonej. W sposób niewątpliwy wynika to z uzasadnienia wyroku. Wbrew temu zaleceniu organ celny rozpatrując ponownie sprawę, zastosował postanowienia reguły 1 ORINS stwierdzając w uzasadnieniu, iż reguła 3b ORINS nie może być zastosowana. Takie postępowanie organu celnego stanowi o naruszeniu art. 153 P.p.s.a. Nie zastosowanie się do wskazań i oceny prawnej Sądu w zakresie zastosowania reguły 3b ORINS zdeterminowało postępowanie organu celnego w niniejszej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylając decyzję organów podatkowych wskazał, iż organ celny winien rozważyć przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, gdyż pozwoli ona na określenie właściwości towarów i wskaże, które składniki decydują o ich istocie, a także pozwoli na dokładną identyfikację towaru.

Zgodzić się należy z poglądem organu celnego, iż biegły nie jest uprawniony do dokonywania klasyfikacji taryfowej importowanych towarów według Taryfy celnej to jednak nie oznacza, iż organ może dowolnie potraktować wnioski zawarte w jego opinii odnoszące się do preparatów będących przedmiotem postępowania, a które stanowią podstawę do ustalenia klasyfikacji taryfowej towaru. Biegły bowiem zawarł w opinii argumenty przemawiające za zaklasyfikowaniem towaru do pozycji 3302 Taryfy celnej, czyli wskazanej przez skarżącą. Organ podatkowy wbrew tym wnioskom uznał, iż opinia biegłego potwierdza prawidłowość klasyfikacji zastosowanej przez organ celny do pozycji 2103. Skoro zatem organ podatkowy nie zgadzał się z wnioskami opinii to winien w uzasadnieniu wskazać, z jakich powodów nie uznał opinii za przydatną do ustalenia klasyfikacji taryfowej importowanego towaru, bądź uznając opinię za nieprzydatną dla celów postępowania, wskazać powody, dla których ta opinia jest nieprzydatna i ewentualnie przeprowadzić dowód z opinii innego biegłego. Każda decyzja, zgodnie z art. 210 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej, winna zawierać uzasadnienia faktyczne i prawne. Uzasadnienie faktyczne decyzji polega na wskazaniu faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Brak takiego uzasadnienia i to co do dowodu zasadniczego dla rozstrzygnięcia sprawy, jakim jest opinia biegłego, brak przesłanek którymi kierował się organ celny odmawiając opinii zasadności, nakazuje uznać, iż naruszono art. 210 § 1 pkt 6 ordynacji podatkowej. Nadto brak uzasadnienia, co do uznania za niewłaściwą klasyfikacji do pozycji 3302 taryfy celnej wbrew wnioskom zawartym w opinii, jak również wbrew tym wnioskom uznanie, iż potwierdza ona twierdzenia organu podatkowego, co do klasyfikacji substancji do pozycji 2103, nakazuje uznać, iż ocena dokonana przez organ celny narusza zasadę swobodnej oceny dowodów, a więc art. 191 ordynacji podatkowej. Należy również pokreślić, iż przeprowadzony dowód z opinii biegłego miał zadośćuczynić wskazaniom Sądu, co do zastosowania postanowień reguły 3b ORINS, bowiem bez przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego nie można przesądzić, które substancje mają podstawowe i decydujące znaczenie dla charakteru mieszanin.

W aktach sprawy znajduje się opinia biegłego, która mimo wyprowadzonych wniosków, została oparta na niepełnym materiale dowodowym bowiem biegły stwierdza, iż skład ilościowy i jakościowy substancji smakowo zapachowych stanowi tajemnicę wytwórcy i w związku z tym ustala przybliżony skład substancji i określa składniki tylko funkcjonalnie. Oznacza to, iż w przypadku substancji smakowo - zapachowych (aromatów) skład ten nie został określony. A niewątpliwie skład tych substancji mógł mieć wpływ na ocenę, które z składników spełniają rolę decydującą.

Organ podatkowy zdeterminowany obraną regułą 1 ORINS nie badał wnikliwie opinii, w której brak jest uzasadnienia czy na podstawie tak okrojonej wiedzy można formułować wnioski, które zostały tam zamieszczone.

Zdaniem Sądu brak reakcji organu celnego na powyższe braki stanowi o naruszeniu art. 122 i art. 187 § 1 ordynacji podatkowej. Z tych też względów Sąd uznał, iż nastąpiło naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania - art. 145 § 1 ust. 1c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ustalenie, poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, które substancje mają podstawowe. znaczenie w produktach, będzie skutkowało zaklasyfikowaniem do pozycji 3202 lub 2103 Taryfy celnej i w konsekwencji umożliwiać będzie ustalenie właściwej stawki celnej i kwoty należności celnych. Przeprowadzając, więc postępowanie ponownie, organ podatkowy winien zastosować się do przesłanek określonych w art. 153 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Dokonując klasyfikacji towaru do odpowiedniej pozycji Taryfy celnej winien kierować się regułą 3b ORINS i przeprowadzić postępowanie zmierzające do ustalenia składu chemicznego towaru, a w szczególności ustalenia składu i rodzaju tzw. aromatów, funkcji poszczególnych składników mieszanin i ich przeznaczenia. Następnie organ celny winien ustalić, która z substancji aromatycznych zawartych w mieszaninie: sztuczna czy naturalna ma podstawowe i decydujące znaczenie dla tej mieszaniny. W tym celu organ podatkowy winien wykorzystać wykonaną już opinię w zakresie, która jest przydatna dla celów postępowania. Nadto organ celny winien przesądzić czy należy przeprowadzić dowód z opinii uzupełniającej szczególnie w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy t]., co do składu mieszaniny w zakresie zawartości i rodzaju składników substancji smakowo - zapachowych (aromatów) i ich znaczenia w mieszaninach.

Podkreślić należy, że dowód z opinii biegłego jest przeprowadzany, gdy organ celny nie posiada wiedzy specjalistycznej w danym zakresie. Z tego też względu oparcie się biegłego tylko na dokumentach w sytuacji, gdy jest to niewystarczające dla wydania opinii kompletnej i odpowiadającej na zadane przez organ pytania, bez przeprowadzenia analizy składu chemicznego substancji, winno skutkować działaniem organu np. poprzez przeprowadzenie opinii uzupełniającej, żądaniem wyjaśnienia czy badanie dokumentów w tym zakresie jest wystarczające dla wydania opinii itp. Te ustalenia mają bowiem zasadnicze znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wobec wskazania w już przeprowadzonej opinii, iż pozostałe substancje zawarte w mieszaninie to nośniki aromatów.

Organ celny winien również mieć na uwadze, że w przypadku niemożliwości pełnego wyjaśnienia sprawy należy rozstrzygać wątpliwości na korzyść podatnika (B. Brzeziński, W. Nykiel. Zasady ogólne prawa podatkowego, PP 2002, nr 3, s. 10; Wyrok NSA z 19 września 2001 r.-1 SA/Łd 4/01, Mon Pod. 200/7/37).

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 lit.c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na postawie art. 200 P.p.s.a.

/-/ J. Niedzielski /-/ J. Grzęda /-/ A. Juszczyk - Wiśniewska