Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 837/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 3
journal: Dz.U. 2004 nr 29 poz 257
law: Ustawa z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym
article: art. 90 akapit 1
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1 art. 33
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku
article: § 7
journal: Dz.U. 2004 nr 87 poz 825
law: Rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zubrzycki, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Tomasz Kolanowski, Protokolant Marek Kleszczyński, po rozpoznaniu w dniu 1 października 2009 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 17 grudnia 2007 r. sygn. akt III SA/Gl 543/07 w sprawie ze skargi D.G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia 18 grudnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2) zasądza od D.G. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w K. kwotę 2.016,30 ( słownie: dwa tysiące szesnaście 30/100 ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 17 grudnia 2007 r., sygn. akt III SA/Gl 543/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w sprawie ze skargi D. G. uchylił decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z 18 grudnia 2006 r. nr ... w przedmiocie podatku akcyzowego, stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku i zasądził koszty postępowania sądowego.

Wymienioną decyzją Dyrektor Izby Celnej wskutek odwołania złożonego przez D. G. właściciela firmy "M." w R. uchylił w całości decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w G. z 28 kwietnia 2006 r. – określającą wysokość zobowiązania podatkowego i zarazem zaległości podatkowej w podatku akcyzowym za wrzesień 2005 r. – i określił kwotę zobowiązania w podatku od towarów i usług za ten okres. Ustalono bowiem, że podatnik dokonał importu z U. samochodu osobowego, uiszczając z tego tytułu kwotę akcyzy 5.504,80 zł. Następnie we wrześniu 2005 r. dokonał sprzedaży tego samochodu na terytorium kraju za 62.500 zł. W deklaracji AKC-3 za ten miesiąc podatnik zadeklarował podatek akcyzowy od samochodu osobowego w wysokości 4.937 zł, a następnie złożył korektę tej deklaracji, wykazując zobowiązanie podatkowe w kwocie 0 zł.

W oparciu o tak ustalony stan faktyczny organ odwoławczy stwierdził, że kwota 62.500 zł była kwotą z tytułu sprzedaży samochodu osobowego przed dokonaniem pierwszej rejestracji na terytorium kraju, a tym samym podlegała opodatkowaniu podatkiem akcyzowym na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 3 i art. 80 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. nr 29, poz. 257 ze zm., dalej u.p.a.). Organ odwoławczy przyjął, że podatek akcyzowy, również od samochodów osobowych, jest podatkiem z natury płatnym tylko raz, tzn. zgodnie z art. 4 ust. 5 u.p.a., jeżeli w stosunku do wyrobu akcyzowego powstał obowiązek podatkowy w związku z produkcją czy sprzedażą na terytorium kraju, to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności. W związku z tym organ zaznaczył, że jeżeli producent - sprzedawca czy importer zapłacił podatek akcyzowy od samochodu, to po jego zarejestrowaniu na terenie RP nie powstaje obowiązek z tytułu dalszej odsprzedaży.

Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że w odniesieniu do samochodów osobowych ustawodawca zawarł szczegółowe uregulowanie w art. 80 u.p.a., z którego jednoznacznie wynika, że każda sprzedaż samochodu osobowego dokonana przed jego pierwszą rejestracją na terytorium kraju podlega opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, niezależnie od tego, że obowiązek w podatku akcyzowym powstał wcześniej z tytułu importu pojazdu na terytorium kraju. W celu uniknięcia wielokrotnego opodatkowania ustawodawca wprowadził przy tym regulację zawartą w art. 79 u.p.a.

Odnosząc się do podnoszonego w ramach odwołania od decyzji pierwszej instancji zarzutu naruszenia prawa wspólnotowego dotyczącego zakazu dyskryminacji towarów, wskazano, że przepisy te dotyczą wyłącznie obrotu między państwami członkowskimi, a w przedmiotowej sprawie dokonywano importu wyrobów akcyzowych z państwa trzeciego.

W skardze na decyzję ostateczną podatnik w szczególności podkreślał, że samochód osobowy, który był importowany z państwa trzeciego, po uiszczeniu wymaganych opłat związanych z importem - w tym podatku akcyzowego, stał się towarem krajowym zgodnie z art. 24 TWE i że wysoka stawka wynosząca od 25,6 % spowodowała, że samochód ten stał się niekonkurencyjny w stosunku do samochodów krajowych sprzedawanych z drugiej ręki, które nie były objęte koniecznością zapłaty podatku akcyzowego. Ponadto skarżący podtrzymał zarzut odwołania, że nie jest on zobowiązany dodatkowo uiścić podatku wynikającego z art. 80 ust. 1 u.p.a., ponieważ dokonując importu samochodu osobowego obowiązek taki powstał na podstawie art. 80 ust. 2 pkt 3 u.p.a. z dniem powstania długu celnego, czyli że w momencie zapłaty podatku akcyzowego wykazanego w dokumencie SAD obowiązek podatkowy ustał.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził zasadność zarzutów podniesionych w skardze i wskazał, że w niniejszej sprawie organy podatkowe, określając wysokość podatku akcyzowego z tytułu sprzedaży samochodu osobowego, dokonały błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania prawa krajowego oraz nie zastosowały prawa wspólnotowego.

Sąd ten w pierwszej kolejności dokonał analizy przepisów ustawy o podatku akcyzowym, a następnie powołał się na treść art. 33 ust. 1 VI Dyrektywy Rady UE z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz.U.UE.L.77.145.1 ze zm.), który to daje prawo Państwom Członkowskim wprowadzania wszelkich opłat i podatków pośrednich, w tym podatku akcyzowego pod warunkiem, że podatki takie m.in. nie mogą mieć charakteru obrotowego. Wobec tego, że przepis ten nie zawiera definicji podatku obrotowego, ani też nie odsyła do innych regulacji, które mogłyby pomóc w jego zdefiniowaniu Sąd pierwszej instancji sięgnął do orzecznictwa Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (ETS), który wyjaśnił w tym zakresie, że za obciążające obrót towarów i usług w sposób podobny do tego, który charakteryzuje podatek obrotowy, należy uznać podatki i opłaty mające zasadnicze cechy charakterystyczne podatku od towarów i usług, nawet jeśli nie są we wszystkich aspektach identyczne względem niego. Natomiast jeśli chodzi o zasadnicze cechy charakterystyczne podatku od towarów i usług, to ETS wskazał, że są to: generalny sposób stosowania podatku do czynności, których przedmiotem są towary lub usługi; ustalenie jego kwoty w sposób proporcjonalny do ceny otrzymanej przez podatnika jako świadczenie wzajemne za dostarczone towary lub usługi; pobór podatku na każdym etapie procesu produkcji lub dystrybucji, niezależnie od ilości wcześniejszych transakcji; odliczenie od podatku należnego od podatnika kwot zapłaconych na poprzednich etapach procesu z tym skutkiem, że podatek na danym etapie stosuje się wyłącznie do wartości dodanej na tym etapie oraz że końcowe obciążenie podatkowe ponosi ostatecznie konsument.

Sąd pierwszej instancji dodatkowo zauważył, że w orzecznictwie ETS podkreślono, że osoby fizyczne mogą powoływać się przed sądami krajowymi na przepis dyrektywy, jeśli jest on jasny, precyzyjny i bezwarunkowy, oraz że zasada przewidziana w art. 33 VI Dyrektywy, uniemożliwiająca wprowadzanie przez Państwa Członkowskie podatków, ceł lub opłat, które można uznać za podatki obrotowe, spełnia te kryteria.

W tym kontekście WSA – odnosząc się do przepisów prawa krajowego – stwierdził, że za niedozwolony podatek obrotowy należy uznać podatek akcyzowy obciążający sprzedawców samochodów osobowych w przypadku, gdy sprzedaż jest dokonywana przed pierwszą rejestracją pojazdu na terytorium kraju, bowiem podatek akcyzowy faktycznie uiszczany zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 1 u.p.a. ma charakter podatku od wartości dodanej, ponieważ pobierany jest w każdej fazie obrotu samochodem osobowym aż do momentu jego pierwszej rejestracji na terytorium kraju, a ponadto sprzedawcy samochodów osobowych otrzymali prawo do obniżenia należnego podatku akcyzowego o podatek akcyzowy zawarty w cenach zakupu samochodów osobowych, a także zapłacony od importu towarów (art. 79 u.p.a.).

Wobec powyższego Sąd pierwszej instancji uznał, że zarówno art. 79 u.p.a., jak i art. 80 ust. 2 pkt 1 u.p.a. w rozumieniu w jakim przyjął organ odwoławczy jest sprzeczny z art. 33 ust. 1 VI Dyrektywy, wobec czego przepisy te nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy nie tylko przez WSA, ale i organy podatkowe, zgodnie z zasadą pierwszeństwa i bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego względem prawa krajowego.

WSA wskazał również, że w sprawie bezspornym jest, że z tytułu pierwszej czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, a mianowicie z tytułu importu samochodu osobowego powstał obowiązek podatkowy i zobowiązanie podatkowe, które skarżący zadeklarował w dokumencie SAD i uiścił w należnej wysokości. W związku z tym zostały spełnione warunki wynikające z art. 4 ust. 5 u.p.a., co oznacza, że względem następnej czynności polegającej na sprzedaży tego wyrobu akcyzowego nie powstał kolejny raz obowiązek podatkowy, a tym samym zobowiązanie podatkowe z tego tytułu.

WSA stwierdził zatem, że organ odwoławczy określając wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym naruszył wskazane przepisy prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, nie uwzględnił przy tym i nie ocenił całego zebranego materiału dowodowego w postaci deklaracji SAD i dokonanej z tego tytułu wpłaty podatku akcyzowego, naruszając przepisy procesowe art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Dyrektor Izby Celnej zaskarżył powyższy wyrok w całości, zarzucając mu w skardze kasacyjnej na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) naruszenie prawa materialnego - art. 90 akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (TWE) (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864) oraz art. 33 VI Dyrektywy i wiążącej Sąd wykładni przepisów wspólnotowych art. 90 TWE dokonanej przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 5 lipca 2007 r. w sprawach połączonych C-145/06 i C-146/06 Fendt Italiana Srl w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 3 u.p.a. oraz art. 72 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie.

Organ wniósł o uchylenie wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Organ podniósł, że art. 33 VI Dyrektywy nie zabrania państwu członkowskiemu utrzymywania i wprowadzania jakichkolwiek podatków, ceł lub opłat, które nie mogą być uznane za podatki obrotowe, pod warunkiem jednak, że te podatki, cła i opłaty nie prowadzą w handlu między państwami członkowskimi do powstawania formalności związanych z przekraczaniem granicy. Jednocześnie, powołując się na orzecznictwo ETS, wskazano, że przepis ten nie sprzeciwia się utrzymywaniu lub wprowadzaniu przez państwo członkowskie podatku, który nie ma chociażby jednej z cech podatku VAT. Zdaniem organu fakt, iż podstawa opodatkowania podatkiem akcyzowym od sprzedaży samochodów jest proporcjonalna do ceny, nie może stanowić wystarczającej przesłanki do uznania, że podatek ten jest podatkiem obrotowym.

W ocenie organu polski podatek akcyzowy od sprzedaży samochodów osobowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium RP nie sprzeciwia się uregulowaniu art. 90 TWE, gdyż nie odnosi się tylko do samochodów osobowych pochodzących z innych państw członkowskich, a nadto nie jest zróżnicowany w zależności od pochodzenia samochodu, a sposób jego obliczenia uwzględnia utratę wartości pojazdu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący odparł zawarte w niej zarzuty.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie z uwagi na trafność zarzutu naruszenia art. 33 VI Dyrektywy. Zagadnienie "czy podatek akcyzowy ustanowiony w państwie członkowskim, taki jak podatek akcyzowy przewidziany w ustawie o podatku akcyzowym, a opodatkowujący każdą sprzedaż samochodu osobowego przed pierwszą jego rejestracją na terytorium kraju, może być uznany za formę niedozwolonego podatku obrotowego w rozumieniu art. 33 ust. 1 VI Dyrektywy?", było przedmiotem oceny dokonanej przez ETS w wyroku z 17 lipca 2008 r. w sprawie C-426/07 Dariusz Krawczyński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Białymstoku.

W sprawie tej ETS orzekł, że artykuł 33 ust. 1 VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że nie sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu takiemu, jaki jest przewidziany w Polsce przez ustawę z 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym, któremu podlega każda sprzedaż pojazdów samochodowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju. Trybunał wyjaśniając, jakie są zasadnicze cechy charakterystyczne podatku VAT, wskazał na cztery takie cechy: powszechne stosowanie podatku VAT do czynności, których przedmiotem są towary lub usługi; ustalenie jego kwoty w sposób proporcjonalny do ceny otrzymanej przez podatnika jako świadczenie wzajemne za dostarczone towary lub usługi; pobór podatku na każdym etapie procesu produkcji i dystrybucji, w tym na etapie sprzedaży detalicznej, niezależnie od ilości wcześniejszych transakcji; odliczenie od podatku VAT należnego od podatnika kwot zapłaconych na poprzednich etapach procesu produkcji i dystrybucji, co oznacza, że podatek na danym etapie stosuje się wyłącznie do wartości dodanej na tym etapie oraz że końcowe obciążenie podatkowe ponosi ostatecznie konsument. W odniesieniu do pierwszej z tych cech, tj. powszechnego stosowania podatku VAT do czynności, których przedmiotem są towary lub usługi podkreślono, że zgodnie z art. 80 ust. 2 pkt 1 u.p.a. podatkowi akcyzowemu będącemu przedmiotem postępowania przed sądem krajowym podlegają jedynie czynności sprzedaży pojazdów samochodowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium polskim. W świetle tej okoliczności nie można zatem uznać, że podatek akcyzowy jest nakładany w sposób ogólny na wszystkie czynności, których przedmiotem są towary lub usługi, a zatem nie spełnia cechy podatku VAT jaką jest powszechność. Tym samym skoro nie spełnia on tej cechy, nie było zdaniem ETS konieczne badanie, czy podatek ten spełnia trzy pozostałe zasadnicze cechy charakterystyczne podatku VAT, gdyż oznacza to, że nie narusza on art. 33 ust. 1 VI Dyrektywy. Orzeczenie powyższe rozwiało wątpliwości co do zgodności konstrukcji krajowego podatku akcyzowego, któremu podlega każda sprzedaż pojazdów samochodowych przed ich pierwszą rejestracją na terytorium kraju, z art. 33 ust. 1 VI Dyrektywy. Z tych względów dokonana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w niniejszej sprawie wykładnia art. 80 ust. 2 pkt 1 u.p.a. w świetle jego zgodności z art. 33 VI Dyrektywy jest nieprawidłowa, co - z uwagi na sformułowanie w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia ostatniego z tych przepisów - skutkuje uznaniem w tym zakresie skargi kasacyjnej za uzasadnioną.

Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia art. 80 ust. 2 pkt 2 i ust. 3 pkt 3 u.p.a. oraz art. 72 pkt 1 Ordynacji podatkowej przez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, z uwagi na jakikolwiek brak uzasadnienia tego zarzutu, nie zasługuje on na uwzględnienie, zwłaszcza, że w niniejszej sprawie nie miało w ogóle miejsca stosowanie art. 72 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Podnieść dodatkowo należy, że ETS w powyższym orzeczeniu z 17 lipca 2008 r. w sprawie C-426/07 stwierdził, że art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on podatkowi akcyzowemu takiemu, jak będący przedmiotem postępowania przed sądem krajowym w zakresie, w jakim kwota podatku, któremu podlega sprzedaż przed pierwszą rejestracją pojazdów używanych sprowadzonych z innego państwa członkowskiego przewyższa rezydualną kwotę tego podatku zawartą w wartości rynkowej podobnych pojazdów, które zostały zarejestrowane wcześniej w państwie członkowskim, które nałożyło podatek. Do sądu krajowego należy zbadanie, czy uregulowanie sporne w postępowaniu przed sądem krajowym, a w szczególności stosowanie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z 22 kwietnia 2004 r. w sprawie obniżenia stawek podatku akcyzowego, ma takie skutki. W tym zakresie ETS powtórzył swoje stanowisko wyrażone w wyroku z 18 stycznia 2007 r., sygn. akt C-313/05, w sprawie Maciej Brzeziński przeciwko Dyrektorowi Izby Celnej w Warszawie. Ten zatem aspekt sprawy zobowiązany będzie zbadać Sąd pierwszej instancji przy ponownym rozpoznaniu tej sprawy.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za uzasadnioną i na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 2, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.