Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 130/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Szpitala
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 13
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Agnieszka Nawara - Dubiel (spr.) SWSA Krystyna Daniel SWSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2018 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] na bezczynność "Szpitala Miejskiego w [...]" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w sprawie udzielenia informacji publicznej 1. zobowiązuje "Szpital Miejski w [...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością do wydania aktu lub podjęcia czynności w sprawie z wniosku Stowarzyszenia [...] z dnia 14 września 2017 r., 2. stwierdza, że bezczynność "Szpitala Miejskiego w [...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa WSA/wyr.1a - sentencja wyroku (tryb uproszczony) 3. zasądza od "Szpitala Miejskiego w [...]" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. WSA/wyr.1a - sentencja wyroku (tryb uproszczony)


UZASADNIENIE

[...] Stowarzyszenie A wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Dyrektor Szpitala w R. . w zakresie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z 14 września 2017 r. Wskutek bezczynności organu zarzucono naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku (Dz. U. 1997 nr 78, poz. 483) w zakresie, w jakim stanowi normatywną podstawę do udostępniania informacji o działalności jednostek organizacyjnych w zakresie w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, poprzez nieuprawnione ograniczenie konstytucyjnego prawa na kanwie mniejszej sprawy,

2) art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1764, dalej jako: UDIP) w zakresie, w jakim informację publiczną udostępnia się na wniosek bez zbędnej zwłoki, jednak nie później niż w ciągu 14 dni od złożenia wniosku, poprzez niezrealizowanie złożonego przez stowarzyszenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o zobowiązanie Dyrektor Szpitala w R. .do rozpatrzenia wniosku Stowarzyszenia z 14 września 2017 r., a także o zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu 14 września 2017 roku Stowarzyszenie złożyło wniosek za pośrednictwem poczty elektronicznej do Dyrektor Szpitala w R. o udostępnienie następujących informacji publicznych:

1. skanów faktur z okresu od 1 stycznia 2017 r. do 14 września 2017 r., związanych z wydatkami na obsługę prawną Szpitala,

2. skanów umów zawartych od 1 stycznia 2017 r. do 14 września 2017 r., związanych z obsługa prawną Szpitala,

3. skanów obowiązujących umów związanych z obsługą prawną Szpitala,

4. pełnej dokumentacji związanej z kontrolami (wewnętrznymi i zewnętrznymi), które odbyły się od 1 stycznia 2017 r. do 14 września 2017 r.

Pismem z 3 listopada 2017 r., znak [...], doręczonym 7 listopada, Dyrektor Szpitala w R. wezwał stowarzyszenie do złożenia pisemnego wniosku, z podpisami osób, które mogą reprezentować stowarzyszenie w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia pisma.

Stowarzyszenie wysłało wniosek pocztą tradycyjną 10 listopada 2017 r., znak pisma [...] Wniosek został doręczony do Dyrektor Szpitala w R. . 16 listopada 2017 r.

Pismem z pismem z 15 listopada 2017 r., znak [...], Dyrektor Szpitala w R. zawiadomił stowarzyszenie, iż w związku z brakiem uzupełnienia wniosku pozostawił go bez rozpoznania.

Stowarzyszenie wskazało, iż Dyrektor Szpitala w R. otrzymał prawidłowo złożony wniosek o udostępnienie informacji publicznej. Przyjmując, iż w przedmiotowej sprawie zachodziła konieczność uzupełnienia wniosku to Stowarzyszenie dokonało tej czynność w terminie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Szpitala w R. wniósł o odrzucenie skargi lub ewentualnie o oddalenie skargi.

W pierwszej kolejności wskazano, że Dyrektor Szpitala w R. nie pozostaje w bezczynności, bowiem zawiadomieniem z dnia 15 listopada 2017 r. znak: [...] pozostawił wniosek skarżącej z dnia 14 września 2017 r. bez rozpoznania – tym samym dokonał czynności, do której był zobowiązany. Nie można więc postawić mu zarzutu bezczynności.

Zwrócono uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26.05.2017 r. I OSK [...], zgodnie z którym "Sytuacja wygląda inaczej, gdy w sprawie chociażby potencjalnie zachodzi możliwość podjęcia decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub decyzji o umorzeniu postępowania, albo też jakiegokolwiek innego aktu administracyjnego, który wiązałby się ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas do usunięcia braków formalnych wniosku znajduje zastosowanie art. 64 § 2 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2016 r., I OSK [...]). Jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r., I OSK [...], "wszystkie te przypadki, w których ma dojść do podjęcia przez organ aktu administracyjnego, w tym zwłaszcza kwalifikowanego, jakim jest decyzja administracyjna (odmowna oraz o umorzeniu postępowania), bezwzględnie wymagać będą własnoręcznego podpisu wnioskodawcy (podpisu elektronicznego) na wniosku o udostępnienie informacji publicznej, a jego brak winien być usuwany w postępowaniu naprawczym, regulowanym w art. 64 § 2 k.p.a.".

Pismem z dnia 3 listopada 2017 r. znak: [...] Szpital wezwał skarżącą do opatrzenia wniosku z dnia 14 września 2017 r. własnoręcznymi podpisami pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, wskazując równocześnie, że sprawa zostanie załatwiona do dnia 14 listopada 2017 r.

Wskazane pismo skarżąca otrzymała w dniu 7 listopada 2018 r., więc siedmiodniowy termin upływał w dniu 14 listopada 2017 r. Ponieważ równocześnie upłynął także dwumiesięczny termin do załatwienia sprawy wynikający z art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej Dyrektor Szpitala w R. musiał dokonać stosownego rozstrzygnięcia i zawiadomieniem z dnia 15 listopada 2017 r. nadanym w Urzędzie Pocztowym tego samego dnia pozostawił wniosek skarżącej z dnia 14 września 2018 r. bez rozpoznania. Dopiero następnego dnia, tj. 16 listopada 2017 r. skarżąca doręczyła własnoręcznie podpisany wniosek.

Skoro Dyrektor Szpitala w R. rozstrzygnął już sprawę i o tym rozstrzygnięciu zawiadomił już skarżącą, to nie miał żadnych możliwości prawnych zmienić swojego zawiadomienia wydanego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Przepisy k.p.a. nie przewidują bowiem możliwości uchylenia lub zmiany zawiadomienia wydanego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. Dyrektor Szpitala w R. nie mógł postąpić w inny sposób.

Ponadto skarżąca złożyła skargę na bezczynność, gdy tymczasem powinna, jeżeli uważa, że Dyrektor Szpitala w R. . źle załatwił jej sprawę złożyć skargę na zawiadomienie z dnia 15 listopada 2017 r., tymczasem skarżąca całkowicie pomija tą sytuację.

Należy także zwrócić uwagę, że skarżąca w jakikolwiek sposób nie zwróciła się do Dyrektor Szpitala w R. ., żeby wskazaną wyżej sytuację naprawić, tylko po upływie ponad 8 miesięcy złożyła skargę do WSA. Zwrócono uwagę, że wniesienie skargi na bezczynność powinno być poprzedzone ponagleniem do właściwego organu zgodnie z art. 53 § 2b prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tymczasem skarżąca takiego ponaglenia nie wystosowała do Dyrektor Szpitala w R.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w zakresie wydawania przez nie decyzji administracyjnych - art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) - dalej określanej jako "p.p.s.a.".

W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.

W kwestii wyczerpania środka zaskarżenia, jako warunku formalnego skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej trzeba wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone było stanowisko, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Pogląd ten zachował aktualność na gruncie aktualnego brzmienia przepisów p.p.s.a., po nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r., poz. 935).

Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przepis ten nie został zmieniony wspomnianą nowelizacją. W myśl wprowadzonego z dniem 1 czerwca 2017 r. art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Instytucja ponaglenia została uregulowana w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) również na mocy nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. (zastąpiła zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa). Regułą jest, więc, że tam gdzie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego skarga na bezczynność powinna być poprzedzona środkiem, o którym mowa w art. 37 § 1 kpa. Jednakże ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764, dalej u.d.i.p.) jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy przepisy ww. ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła zaś do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 16 ust. 2, odnosząc stosowanie przepisów tego kodeksu jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. W konsekwencji przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do innych przypadków aktywności organów podejmowanych w trybie i na zasadach ww. ustawy, w tym do mającej charakter czynności materialno-technicznej czynności udostępnienia informacji publicznej. Tym samym, w przypadku bezczynności organu w zakresie podjęcia tej czynności (udzielenia informacji publicznej), przepis art. 37 k.p.a. nie znajduje zastosowania. Środków zaskarżenia w takiej sytuacji nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na brak środków zaskarżania, w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej w dalszym ciągu wyłączony jest obowiązek, o którym mowa w art. 52 § 1 i art. 53 § 2b p.p.s.a.

Zgodnie z art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Dla oceny zasadności skargi na bezczynność kluczowy jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a. Natomiast w sytuacji, gdy już w dacie wniesienia skargi bezczynność nie istniała - skargę należy oddalić.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, Dz. U. z 2018 r. poz. 1330 – dalej "u.d.i.p."), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Poza sporem w niniejszej sprawie pozostaje przebieg wydarzeń poprzedzających wniesienie niniejszej skargi, a opisanych we wstępnej części uzasadnienia.

Nie jest również sporne między stronami, ani też nie budzi wątpliwości Sądu, że wniosek z dnia 14 września 2017 r. obejmował w całości informacje mające charakter informacji publicznych, a Dyrektor Szpitala w R. . jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznych jako jednostka dysponująca majątkiem publicznym, której jedynym udziałowcem jest Gmina R.-Z. oraz jako podmiot wykonujący zadania publiczne tj. zadania zakresu ochrony zdrowia. Złożony w dniu 14 września 2017 r. wniosek skarżącego stowarzyszenia podlegał więc rozpoznania na podstawie i w trybie określonym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 13 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

Dyrektor Szpitala w R. stoi na stanowisku, że nie pozostaje w bezczynności, bowiem załatwił wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób wymagany prawem tj. poprzez pozostawienie go bez rozpoznania. Podnosi, że w ten sposób rozstrzygnął sprawę i "nie miał żadnych możliwości prawnych zmienić swojego zawiadomienia wydanego na podstawie art. 64 § 2 k.p.a.". Strona skarżąca winna wnieść skargę na to zawiadomienie, nie zaś skargę na bezczynność.

Stanowisko to jest całkowicie błędne.

W uchwale z dnia 3 września 2013 r., sygn. I OPS 2/13 (ONSAiWSA 2014/1/2) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 K.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). W okolicznościach niniejszej sprawy strona skarżąca wybrała więc prawidłowy tryb zaskarżenia do sądu administracyjnego. Nie ma bowiem innej możliwości zakwestionowania przed sądem administracyjnym pisma o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania.

Trzeba również podkreślić, że pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest możliwe tylko w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

a) podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa;

b) organ administracji publicznej wezwał wnoszącego podanie do usunięcia braków, określając termin do ich usunięcia oraz pouczając o skutkach nie usunięcia braków;

c) upłynął bezskutecznie termin do usunięcia braków.

Nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie trzeci z wymienionych warunków nie został spełniony. Wezwanie do uzupełnienia braków zostało stronie skarżącej doręczone w dniu 7 listopada 2017 r., a stowarzyszenie wysłało uzupełniony wniosek pocztą tradycyjną 10 listopada 2017 r. – a więc w zakreślonym terminie. Szpital nie miał więc podstaw, aby wniosek ten pozostawić bez rozpoznania. W żaden sposób nie uzasadniała takiego zakończenia sprawy okoliczność, że 15 listopada 2017 r. upływał dwumiesięczny termin do załatwienia wniosku, wynikający z art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Rzeczą podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej jest takie rozplanowanie kolejnych czynności w sprawie, aby terminy załatwienia wniosku, wynikające z art. 13 u.d.i.p. zostały zachowane. W niniejszej sprawie z całą pewnością Dyrektor Szpitala w R. obowiązku tego nie dopełnił. Wprawdzie pismem z dnia 28 września 2017 r. poinformował wnioskodawcę, że jego wniosek zostanie załatwiony do dnia 3 listopada 2017 r. (zachowując przy tym czternastodniowy termin wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), jednakże wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku przesłał wnioskodawcy dopiero 3 listopada 2017 r. – a więc po upływie pięciu kolejnych tygodni, w ostatnim dniu wyznaczonego przez siebie terminu załatwienia sprawy. Oczywiste jest, że przesłanie wezwania za pośrednictwem Poczty [...] oraz konieczność udzielenia odpowiedzi tą samą drogą (wezwanie dotyczyło opatrzenia wniosku własnoręcznymi podpisami) wymagało dodatkowego czasu dla obiegu korespondencji. Nadanie przesyłki wzywającej - w terminie 7 dni od jej doręczenia - do uzupełnienia braków formalnych zaledwie dwanaście dni przed upływem dwumiesięcznego terminu wynikającego z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. praktycznie niemal całkowicie uniemożliwiało zachowanie ustawowych terminów.

Wreszcie nie ma racji Szpital kiedy twierdzi, że kierując do wnioskodawcy pismo o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania "rozstrzygnął sprawę" i nie miał możliwości prawnych zmienić tego rozstrzygnięcia. Nie mamy tu bowiem do czynienia z rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej. Omawiane pismo nie stanowi aktu administracyjnego, nie powoduje skutku w postaci zakazu ponownego rozpoznania wniosku. W powołanej już wcześniej uchwale 7 sędziów NSA, sygn. I OPS 2/13 stwierdzono: "Nie ulega wątpliwości, że pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. następuje w drodze czynności materialno-technicznej, o podjęciu której należy powiadomić wnoszącego podanie na piśmie. W najnowszej literaturze przedmiotu nie ma w tej kwestii wątpliwości (por. np. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2012, s. 311; W. Chróścielewski, J. P. Tarno, Postępowanie administracyjne i postępowanie przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2011, s. 120; G. Łaszczyca [w:] G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, t. I, Warszawa 2013, s. 625; R. Stankiewicz [w:] M. Wierzbowski, A. Wiktorowska, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, s. 386). Nie jest to jednak czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., ponieważ nie spełnia kryteriów określonych w tym przepisie".

W świetle powyższego nic nie stało na przeszkodzie, aby po uzupełnieniu przez wnioskodawcę (w wyznaczonym terminie) braków formalnych wniosku o udostępnienie informacji publicznej nadać mu prawidłowy bieg – pomimo wcześniejszego wystosowania pisma o pozostawieniu tego wniosku bez rozpoznania oraz pomimo upływu dwumiesięcznego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p.

Obowiązek załatwienia wniosku w dalszym ciągu nie został wykonany, a Szpital pozostaje w dalszym ciągu w stanie bezczynności i dlatego Sąd w pkt 1 wyroku zobowiązał Szpital do wydania aktu lub podjęcia czynności w załatwieniu wniosku – na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

W pkt 2 wyroku orzeczono, że zaistniała bezczynność nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa. Dyrektor Szpitala w R. podejmował czynności, wprawdzie były one wadliwe, nieprawidłowo rozplanowane i sprzeczne z art. 64 § 2 k.p.a., jednakże zostały one wykonane w terminach – dwutygodniowym i dwumiesięcznym – od złożenia wniosku, a więc w terminach wynikających z art. 13 u.d.i.p. Mimo upływu roku od daty wpływu wniosku Szpital w dalszym ciągu pozostaje w bezczynności, jednakże mógł pozostawać w usprawiedliwionym, choć błędnym przekonaniu, że wniosek został załatwiony. W okolicznościach niniejszej sprawy ten wielomiesięczny okres bezczynności wynika wyłącznie z woli skarżącego, który zdecydował się zaskarżyć tę bezczynność do sądu administracyjnego dopiero w lipcu 2018 r., a więc po upływie 8 miesięcy od pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Wszystkie te okoliczności doprowadziły do oceny, iż zaistniała bezczynność w załatwieniu wniosku nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa.

W pkt 3 wyroku zasądzono na rzecz skarżącego od strony przeciwnej koszty sądowe w postaci wpisu od skargi – na podstawie art. 200 p.p.s.a.