Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 985/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2008-12-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17, 18, 102 par. 2, par. 4
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 130 a ust. 10
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie: Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, Asesor WSA Tomasz Świetlikowski (sprawozdawca), Protokolant: Marta Klimczak, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Wielobranżowego "A" Spółka Cywilna T. O., H. Z., A. Z. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia wynagrodzenia za dozór pojazdu oraz odmowy przyznania wynagrodzenia za usunięcie pojazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przystępując do rozstrzygania, Sąd uwzględnił następujący stan faktyczny

i prawny sprawy.

Postanowieniem z [...] nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. (dalej: Dyrektor Izby Skarbowej), w wyniku rozpoznania zażalenia PW "A" Spółka Cywilna T. O., H. Z., A. Z. w K. (dalej: spółka/ strona/ skarżąca), utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w K. (dalej: Naczelnik Urzędu Skarbowego) z dnia [...] nr [...], określające wysokość wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] (nr rej. [...]) w okresie od [...] do [...] (53 dni) w kwocie 175 zł oraz odmawiające przyznania wynagrodzenia za usunięcie pojazdu z drogi.

Z uzasadnienia postanowienia wynika, że w dniu [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przejścia na rzecz Skarbu Państwa w/w pojazdu, usuniętego z drogi [...] i umieszczonego na parkingu PW "A", położonym w K. przy ul. [...], z uwagi na nieodebranie pojazdu przez właściciela, w terminie zakreślonym w art. 130a ust. 10 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm. - dalej: Prawo o ruchu drogowym), tj. w okresie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi. Decyzją z dnia [...] nr [...] orzeczono o przejściu pojazdu na rzecz Skarbu Państwa.

Pismem z dnia [...], PW "A" wystąpiło o przyznanie wynagrodzenia za usunięcie i parkowanie pojazdu. Naczelnik Urzędu Skarbowego, postanowieniem

z dnia [...] nr [...], określił wysokość wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od [...] do [...] w kwocie 530,00 zł oraz odmówił przyznania wynagrodzenia za usunięcie pojazdu. W następstwie rozpoznania zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] nr [...], uchylił to postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uznał, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania co do wysokości należnego jednostce parkingowej wynagrodzenia za dozór pojazdu.

W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Naczelnik Urzędu Skarbowego, datowanym na [...] postanowieniem nr [...], określił wysokość wynagrodzenia za dozór pojazdu, za tożsamy okres, w kwocie 175,00 zł oraz odmówił przyznania wynagrodzenia za usunięcie pojazdu. W zażaleniu na to postanowienie spółka zanegowała okres, za jaki przyznano jej wynagrodzenie za dozór pojazdu, jego wysokość, oraz fakt braku naliczenia wynagrodzenia za usunięcie pojazdu z drogi.

Postanowieniem z dnia [...] (nr [...]), Dyrektor Izby Skarbowej postanowienie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy. Powołując się na regulacje art. 130a Prawa o ruchu drogowym organ odwoławczy dowodził, że decyzję o usunięciu - na koszt właściciela - pojazdu z drogi, z przyczyn określonych w ust. 1 i 2 tego artykułu, podejmuje, co do zasady, policjant lub strażnik gminny (miejski), natomiast samego usunięcia pojazdu dokonuje jednostka wyznaczona przez starostę, która umieszcza pojazd na wskazanym parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Podkreślił organ, iż wysokość opłat ustala rada powiatu, a wydanie pojazdu następuje po okazaniu dowodu uiszczenia opłaty. Organ drugiej instancji argumentował, że pojazd usunięty i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi, po tym okresie, na rzecz Skarbu Państwa, na mocy art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym. Mając na uwadze powyższe Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż skoro pojazd jest usuwany z drogi na koszt właściciela, to jednostka prowadząca parking nie może skutecznie domagać się przyznania wynagrodzenia za dokonanie tej czynności od Skarbu Państwa. Wywiódł, że wyzbycie się prawa własności pojazdu przez dotychczasowego właściciela następuje w momencie jego porzucenia, momentem tym zaś, w opinii organu, nie jest - jak podnosi strona - dzień usunięcia pojazdu z drogi, gdyż fakt ten nie stanowi o wyrażeniu przez właściciela zamiaru porzucenia pojazdu. Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, iż ustawodawca przyznaje właścicielowi prawo do odbioru pojazdu w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia z drogi, co oznacza, że w tym okresie pojazd jest nadal jego własnością. Uznał, że porzucenie pojazdu następuje dopiero po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia go z drogi. Organ odwoławczy przyjął, iż początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem winna być zatem data,

w której upłynął 6-miesięczny okres. Od tego bowiem momentu Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu.

Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż w oparciu o przepis art. 102 § 2 ustawy z dnia

17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r., Nr 229, poz. 1954 ze zm.) organ egzekucyjny przyznaje, na żądanie strony, zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem oraz wynagrodzenie za dozór. Zauważył, że brak jest natomiast regulacji, które nakładałyby na Skarb Państwa powinność pokrycia wydatków za usunięcie oraz parkowanie pojazdu, za okres, kiedy Skarb Państwa nie był właścicielem pojazdu. Podniósł organ, iż do uiszczenia opłat za ten okres obowiązany jest uprzedni posiadacz pojazdu.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że wynagrodzenie za dozór pojazdu przysługuje PW "A" za okres od [...] do [...].

Wskazał organ także na deklaratoryjny charakter decyzji wydanej w trybie art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, potwierdzającej jedynie przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa w chwili zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa wiąże to przejście.

Za nieuzasadniony uznał organ zarzut błędnej wykładni znajdujących zastosowanie

w sprawie przepisów, w tym również wykładni art. 180 i 181 Kodeksu Cywilnego.

Dyrektor Izby Skarbowej zaaprobował jednocześnie rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji co do wysokości przyznanego jednostce parkingowej wynagrodzenia za dozór pojazdu. Argumentował, że wartość tego wynagrodzenia, ustalona w oparciu o stawki oferowane przez parking znajdujący się w K. przy ul. [...], tzn. jednostkę sprawującą nadzór na pojazdami w warunkach bardzo zbliżonych do PW "A", jest prawidłowa. Zauważył, iż oferowane przez w/w podmiot stawki mogły - na zasadzie porównania - stanowić podstawę do ustalenia wynagrodzenia za dozór pojazdu.

W skardze, uzupełnionej pismem procesowym z dnia [...], spółka zarzuciła postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej, mające istotny wpływ na wynik sprawy, naruszenie przepisów prawa, tj.

- art. 17 § 1, art. 18 i art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 141 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego (KPA);

- art. 130a Prawa o ruchu drogowym;

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 15 oraz art. 77 KPA;

- art 180 i art 181 Kodeksu cywilnego (KC);

- § 3 pkt 1 lit. b/ w związku z § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji;

- art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 46 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości. Uzasadniała, że

w sprawie określono jej, jako jednostce prowadzącej parking i usuwającej pojazdy

z drogi na żądanie organów państwa, wynagrodzenie za parkowanie pojazdu

w zaniżonej wysokości oraz za niewłaściwy - zbyt krótki - okres. Wskazała, iż bezpodstawnie pozbawiono ją ponadto wynagrodzenia za usunięcie i transport pojazdu.

Skarżąca wyraziła pogląd, że dokonana przez organy podatkowe wykładnia art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, zgodnie z którą obowiązek uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu przechodzi na rzecz Skarbu Państwa dopiero w momencie upływu 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi, narusza obowiązujące przepisy. Uznała, iż podjęte w sprawie rozstrzygnięcie oparto na regulacji niezgodnej z Konstytucją RP, co zostało stwierdzone wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. Uzasadniała, że w związku z tym, iż przepis art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym jest niezgodny z Konstytucją, przepisami prawa, na podstawie których można uzyskać prawo własności ruchomości, są przepisy art. 180 i art. 181 KC.

Zdaniem strony, decyzja potwierdzająca przejście pojazdu na rzecz Skarbu Państwa ma charakter deklaratoryjny, potwierdzający, nie zaś tworzący, ten fakt.

Uzasadniając zarzut naruszenia regulacji art. 180 i 181 KC skarżąca spółka wywodziła, że uprzedni właściciel już w momencie porzucenia traci przymiot właściciela pojazdu.

W jej opinii, także z brzmienia art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym nie można wyprowadzić wniosku, iż ustanie prawa własności następuje dopiero po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi.

Strona zauważyła, iż po zakończeniu postępowania w przedmiocie przejęcia przez Skarb Państwa nieodebranego pojazdu, nowy jego właściciel, którym jest Skarb Państwa, wstępuje w taki stosunek administracyjny, jaki łączył dotychczasowego właściciela z podmiotem prowadzącym parking, mając obowiązek zapłaty za cały okres przechowywania pojazdu oraz za jego usunięcie. Dodała, iż w tej sytuacji następuje sukcesja praw i obowiązków.

Spółka wskazała, że gdyby nawet uznać, iż własność spornego pojazdu na rzecz Skarbu Państwa przeszła dopiero po upływie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia z drogi, to i tak, zgodnie z postanowieniami § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wydatki związane z przechowywaniem ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa pokrywa się z budżetu państwa, w części przekraczającej kwotę uzyskaną z ich sprzedaży.

Odnosząc się do wysokości samych stawek za parkowanie skarżąca uzasadniała, iż -

w jej ocenie - jedynie właściwą stawką jest stawka wynikająca z uchwały Rady Powiatu K., tj. stawka 12,42 zł i 12,16 zł za dzień. Stwierdziła, że w sprawie przyjęto, jako należną, stawkę stosowaną przez inny parking, który błędnie uznano za porównywalny. Za niewłaściwy, poprzez ich zaniżenie, a zarazem niezrozumiały, uznała strona także sposób wyliczenia wysokości stawek za parkowanie.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), właściwość sądów administracyjnych obejmuje sprawowanie kontroli decyzji i innych rozstrzygnięć administracyjnych

w oparciu o kryterium ich zgodności z prawem. Uchylenie przez sąd zaskarżonego aktu następuje tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu lub w wyniku naruszenia przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej: p.p.s.a.).

Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty oraz wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że postanowienie to znajduje dostateczne podstawy

w prawie materialnym, jego zaś wydanie poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.

Poddany kognicji Sądu spór sprowadza się zasadniczo do rozstrzygnięcia, za jaki okres Skarb Państwa winien przyznać skarżącej spółce, tj. wyznaczonej przez starostę jednostce parkingowej, obowiązanej do usunięcia i parkowania pojazdu,

w przypadkach określonych w art. 130a ust. 1-2 Prawa o ruchu drogowym, wynagrodzenie za dozór pojazdu, i czy wynagrodzenie to obejmuje zwrot kosztów związanych z samym usunięciem pojazdu z drogi. Zdaniem spółki, wynagrodzenie przysługuje za cały okres sprawowania dozoru, tzn. od momentu usunięcia pojazdu

i umieszczenia go na prowadzonym przez nią parkingu strzeżonym. W jej opinii, jednostce parkingowej należne jest również wynagrodzenie za usunięcie pojazdu

z drogi. Orzekające w sprawie organy wyrażają natomiast pogląd, iż podmiotowi prowadzącemu parking przysługuje od Skarbu Państwa wynagrodzenie na dozór pojazdu, liczone od momentu upływu, określonego w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, 6-miesięcznego terminu, po którym to okresie porzucony pojazd przechodzi na własność Skarbu Państwa. Według organów, koszty związane z usunięciem pojazdu ponosi natomiast podmiot będący właścicielem pojazdu w momencie jego usunięcia.

Sąd stwierdza, że w sprawie, prowadzącej parking strzeżony spółce, określono - należne od Skarbu Państwa - wynagrodzenie za dozór pojazdu w prawidłowej wysokości, przyjmując właściwy okres, za jaki to wynagrodzenie przysługuje. Słusznie ponadto uznano, iż to nie Skarb Państwa, lecz dotychczasowy właściciel winien pokryć koszty związane z usunięciem pojazdu z drogi.

Zagadnienie usuwania pojazdów z drogi regulują przepisy art. 130a Prawa

o ruchu drogowym. I tak, zgodnie z ust. 5a tego artykułu, pojazd jest usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę na koszt właściciela, w przypadkach określonych w ust. 1 i 2. Pojazd usunięty z drogi w tym trybie umieszczany jest na wyznaczonym parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie

i parkowanie (ust. 5c). Nieodebranie pojazdu przez uprawnioną osobę, w terminie 6 miesięcy od dnia jego usunięcia, uznaje się za porzucenie pojazdu z zamiarem wyzbycia się. W takiej sytuacji, z upływem w/w terminu, pojazd przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy (ust. 10). Wydane na podstawie delegacji zawartej

w art. 130a ust. 11 Prawa o ruchu drogowym przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 października 2007 r. w sprawie usuwania pojazdów (Dz. U. Nr 191, poz. 1377 ze zm.), w brzmieniu mającym zastosowanie

w niniejszej sprawie, stanowią, że w przypadku nieodebrania pojazdu z parkingu,

w terminie określonym w art. 130 ust. 10 Prawa o ruchu drogowym, jednostka prowadząca parking strzeżony powiadamia o tym, we wskazanym w tym przepisie terminie, miejscowy urząd skarbowy oraz podmiot, który wydał dyspozycję usunięcia pojazdu (§ 7 ust. 2). O przejęciu na rzecz Skarbu Państwa pojazdu orzeka naczelnik właściwego miejscowo urzędu skarbowego (§ 8 ust. 1).

Mając na uwadze powyższe regulacje Sąd zauważa, iż pojazd usunięty z drogi

i nieodebrany przez właściciela staje się, z mocy prawa, własnością Skarbu Państwa po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia. Decyzja organu podatkowego potwierdzająca ten fakt ma zatem charakter deklaratoryjny, co zgodnie przyznają strony sporu.

W konsekwencji, należy za orzekającymi w sprawie organami podatkowymi przyjąć, że początkowym terminem ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych ze sprawowaniem dozoru nad pojazdem winna być data upływu 6-miesięcznego terminu,

o którym mowa w art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym. Od tej chwili bowiem Skarb Państwa staje się właścicielem pojazdu, ze wszelkimi tego konsekwencjami odnośnie nabywanych praw i obowiązków. Z żadnego przepisu prawa, wbrew stanowisku wyrażonemu w skardze, nie można natomiast wywieść, iż Skarb Państwa obowiązany jest ponieść ciężar finansowy wynagrodzenia za usunięcie pojazdu z drogi oraz za jego dozór w okresie, w którym nie był on jeszcze właścicielem pojazdu.

Stwierdza się, że pogląd, iż terminem początkowym ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu jest dzień, w którym upłynął 6-miesięczny termin, liczony od momentu usunięcia pojazdu z drogi, jest ugruntowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (patrz wyroki: z dnia 8 września 2006 r. sygn. akt I OSK 1184/05; z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt

I OSK 569/07; z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 325/07; z dnia 17 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1848/06; z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt I OSK 325/07).

Zdaniem Sądu, przeciwnej - w stosunku do postawionej wyżej - tezy nie można wywieść, a co czyni strona w skardze, z treści § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 kwietnia 2002 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 50, poz. 449 ze zm.). Przepisy § 12 ust. 1 i 2 rozporządzenia określają bowiem jedynie, z jakich źródeł pokrywa się wydatki związane z przechowywaniem i sprzedażą rzeczy ruchomych niestanowiących własności Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 9 kwietnia 2008 r. sygn. akt I OSK 569/07). Potwierdzeniem tego stanowiska jest zapis § 12 ust. 3 rozporządzenia, zgodnie z którym środki pieniężne z tytułu nadwyżki kwoty uzyskanej ze sprzedaży ruchomości, o której mowa w ust. 1, nad wydatkami związanymi z jej przechowywaniem lub sprzedażą, przechowuje się na rachunku depozytowym organu likwidacyjnego do czasu rozstrzygnięcia sprawy własności ruchomości. W niniejszej sprawie, pojazd, w momencie jego sprzedaży, bezspornie stanowił już własność Skarbu Państwa. Pojazd ten nie był zatem ruchomością, której dotyczy § 12 rozporządzenia.

Reasumując Sąd rozstrzyga, iż chybiony jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Dyrektora Izby Skarbowej przepisów art. 130a Prawa o ruchu drogowym, przejawiającego się przede wszystkim błędną wykładnią ust. 10 tego artykułu.

Dalej Sąd wywodzi, że w sprawie nie naruszono również regulacji art. 180 i 181 Kodeksu Cywilnego (KC). Z treści art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym wynika bowiem wprost, o czym była mowa wyżej, że usunięty z drogi pojazd przechodzi na rzecz Skarbu Państwa dopiero w momencie upływu 6 miesięcy od dnia jego usunięcia

z drogi. Sąd stwierdza, czego zdaje się nie dostrzegać skarżąca spółka, iż do upływu tego terminu właściciel pojazdu, nie tracąc przymiotu bycia właścicielem, może odebrać pojazd, po uprzednim uiszczeniu opłaty za jego usunięcie i parkowanie. Dlatego też,

z punktu widzenia powołanego przepisu, abstrahując od rozwiązań cywilistycznych, należy przyjąć, a co prawidłowo uczynił Dyrektor Izby Skarbowej, że porzucenie pojazdu i związana z tym utrata prawa własności przez dotychczasowego właściciela następuje po upływie 6 miesięcy od jego usunięcia z drogi.

Wskazuje się, iż o instytucji porzucenia traktuje art. 180 KC, zgodnie z którym właściciel może wyzbyć się własności rzeczy ruchomej przez to, że w tym zamiarze rzecz porzuci. Powołany przepis dotyczy porzucenia rzeczy z zamiarem wyzbycia się prawa własności. Porzucenie wymaga wyzbycia się posiadania rzeczy przez właściciela w taki sposób, by umożliwić zawładnięcie nią przez kogokolwiek. Istotne jest zatem, iż w przypadku porzucenia rzeczy przez dotychczasowego właściciela mamy do czynienia z nabyciem pojazdu przez Skarb Państwa w sposób pierwotny. W przypadku pierwotnego nabycia prawa - inaczej niż przy nabyciu pochodnym - nabywca nie wywodzi swego prawa od poprzednika prawnego, bowiem nabywa to prawo niezależnie od czyichkolwiek uprawnień, uzyskując tym samym prawo własności bez obciążeń. Nie można zatem podzielić zaprezentowanego w skardze poglądu, że Skarb Państwa nabywa prawo własności pojazdu ze wszelkimi obciążeniami, w tym opłatami za holowanie pojazdu oraz jego parkowanie, za okres, w którym nie był on jego właścicielem. Dlatego też nie zasługuje na akceptację twierdzenie strony, że obowiązek ponoszenia przez Skarb Państwa opłat za cały okres dozoru pojazdu, tj. od momentu umieszczenia na parkingu, wynika z art. 180 i art. 181 KC.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, a za nim Dyrektor Izby Skarbowej, właściwie - zdaniem Sądu - określił także samą wysokość należnego jednostce parkingowej wynagrodzenia za dozór pojazdu. Pozbawiony jest tym samym, jako nieznajdujący oparcia w przepisach prawa, zarzut, iż w sprawie należało zastosować stawki za parkowanie, zgodne z uchwałą Rady Powiatu w K.. Z treści regulacji art. 130a ust. 6 w związku z ust. 5c Prawa o ruchu drogowym wynika, że rada powiatu ustala wysokość opłat za usunięcie i parkowanie pojazdu, jakie winien uiścić właściciel pojazdu (podkreślenie Sądu) w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi, czyli do czasu przejścia pojazdu na rzecz Skarbu Państwa. Opłaty te nie mają zastosowania do Skarbu Państwa, który stał się właścicielem pojazdu z uwagi na wystąpienie przesłanek wymienionych w ust. 10 art. 130a Prawa o ruchu drogowym (patrz: wyrok NSA z dnia 15 maja 2007 r. sygn. akt I OSK 1768/06). Rada powiatu nie posiada bowiem, w opinii Sądu, określonej przepisami, kompetencji do ustalenia wysokości stawek wynagrodzenia, jakie Skarb Państwa, od momentu wejścia

w posiadanie pojazdu, zobowiązany jest wypłacić jednostce parkingowej za dozór pojazdu. W związku z tym, że organy przy ustalaniu wysokości kosztów za dozór pojazdu nie były zobowiązane do zastosowania taryfy wynikającej z uchwały rady powiatu nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia przez skarżone postanowienie powołanych w skardze przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej: KPA).

Sąd zauważa, że wyznaczając wysokość stawek za parkowanie, przy braku regulacji prawnych w tym zakresie, prawidłowo postąpił organ pierwszej instancji przyjmując stawki stosowane przez jednostkę parkingową, która sprawuje dozór nad pojazdami w warunkach zbliżonych do skarżącej spółki. Uznając te stawki, jako przyjęte w danych stosunkach, organ ten postąpił m. in. zgodnie ze wskazaniem zawartym

w powołanym w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu z dnia 16 lutego 1999 r. (sygn. akt I SA/Wr 2390/97).

Skład orzekający w sprawie nie podziela równocześnie zarzutu spółki, iż jednostka parkingowa, z którą ją porównano, jako działająca w innej rzeczywistości prawno-gospodarczej, nie mogła stanowić punktu odniesienia dla ustalenia wysokości stawek za parkowanie (dozór). I tak, z materiału dowodowego oraz z uzasadnienia skarżonych postanowień wynika, że parking znajdujący się w K. przy ul. [...], należący do B Sp. z o.o., spełniał niezbędne kryteria wymagane dla parkowania i dozoru samochodów (parking ogrodzony, wyznaczone miejsca parkowania, całodobowa ochrona, monitoring). Samo natomiast posiadanie przez jednostkę wyznaczoną, jako porównywalną, statusu zakładu pracy chronionej nie przekreśla możliwości przyjęcia stawek za dozór pojazdów przez nią stosowanych. Wskazać bowiem trzeba, iż przyznanie tego statusu ma właśnie na celu umożliwienie podmiotom posiadającym ów status działanie w warunkach jak najbardziej zbliżonych do podmiotów, które nie posiadają tego statusu. Dlatego też oferowane przez tę jednostkę stawki mogą - na zasadzie porównania - stanowić podstawę do ustalenia wysokości wynagrodzenia za dozór pojazdów. Warunki przechowywania pojazdów i obowiązki związane z dozorem w obu jednostkach parkingowych, co wynika z akt sprawy, są bowiem zbliżone, a fakt, że PW "A" w ramach działalności parkingowej świadczy również inne usługi (np. usługi holowania), nie może wpływać na ustalenie wysokości tego wynagrodzenia. Przyjmując prawidłowo, jako właściwe dla skarżącej jednostki parkingowej, stawki stosowane przez B, Naczelnik Urzędu Skarbowego nie naruszył, wbrew zarzutom skargi, interesu spółki, powielając wdrożony przez nią sposób wyliczania stawek za parkowanie w zależności od okresu parkowania.

Sąd uznał, że chybiony jest także zarzut skargi traktujący o naruszeniu przez orzekające w sprawie organy regulacji art. 17 § 1, art. 18 i art. 102 § 2 ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w związku z art. 141 § 1 i 2 KPA.

W sprawie bowiem, wydając stosowane w tym zakresie postanowienie, Naczelnik Urzędy Skarbowego przyznał PW "A", jako dozorcy, na jego żądanie, wynagrodzenie za dozór pojazdu. Postanowienie to zostało następnie rozpoznane przez Dyrektora Izby Skarbowej, w wyniku wniesionego przez skarżącą zażalenia. Zauważa się, że wynagrodzenie było należne za okres po upływie 6 miesięcy od dnia usunięcia pojazdu z drogi.

W sprawie nie stwierdzono również naruszenia norm art. 6, art. 7, art. 8, art. 15 oraz art. 77 KPA. W opinii Sądu, wydane w sprawie postanowienia czyniły zadość regulacji art. 6 i 7 KPA, statuujących zasadę związania prawem oraz zasadę legalizmu (praworządności). Sąd stwierdza, że prowadząc postępowania a następnie wydając

w sprawie rozstrzygnięcia, w obu instancjach, organy działały w oparciu o obowiązujące przepisy prawa procesowego, przyjmując słusznie, jako materialno-prawną podstawę podjętych rozstrzygnięć, normy art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji w związku z art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym. W sprawie podjęto ponadto wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela. Za chybiony należało uznać także zarzut naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów administracji, wyrażonej w art. 8 KPA. Skład orzekający w sprawie nie dopatrzył się bowiem, aby organy administracji dopuściły się uchybień, powodując w ten sposób ujemne dla strony następstwa. Naruszenia w/w zasady nie stanowi natomiast sama tylko okoliczność podjęcia rozstrzygnięcia zgodnego z obowiązującymi przepisami, lecz sprzecznego z oczekiwaniami strony.

W sprawie znalazła poza tym pełne odzwierciedlenie zasada dwuinstancyjności postępowania, wyrażona w art. 15 KPA. I tak, niniejsza sprawa została dwukrotnie rozpoznana, pierwotnie przez Naczelnika Urzędy Skarbowego, a następnie, w wyniku wniesienia przez skarżącą zażalenia, przez Dyrektora Izby Skarbowej. Podkreślenia wymaga, iż organ drugiej instancji, na etapie odwoławczym, rozpoznał i rozstrzygnął sprawę w jej całokształcie, dokonując zarazem - jako organ instancyjnie wyższy - oceny legalności podjętego przez organ niższej instancji rozstrzygnięcia w kontekście jego zgodności z obowiązującymi przepisami. Zrealizowana w sprawie została także zasada kompletności materiału dowodowego, zawarta w art. 77 § 1 KPA, a prawidłowo ustalony stan faktycznego pozwalał na ocenę sytuacji strony w kontekście przepisów materialnych.

Stwierdza się, że wbrew temu, co twierdzi strona, znaczenia dla rozpoznawanej sprawy nie ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 3 czerwca 2008 r. (sygn. akt P 4/06), stanowiący o niezgodności z Konstytucją art. 130a ust. 10 i ust. 11 pkt 3 Prawa

o ruchu drogowym oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji w sprawie usuwania pojazdów, w zakresie, w jakim przepisy te dopuszczają objęcie prawa własności pojazdu bez prawomocnego orzeczenia sądu. Zauważa się bowiem, iż przedmiotem niniejszego postępowania nie jest ocena prawna decyzji stanowiącej o przyjściu pojazdu na własność Skarbu Państwa. Ponadto trzeba podkreślić, że w/w przepisy tracą moc obowiązującą z upływem dwunastu miesięcy od ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw. W sprawie mają zatem zastosowanie zarówno przepis art. 130a ust. 10 Prawa o ruchu drogowym jak i przepisy rozporządzenia wykonawczego wydanego na podstawie art. 130a ust. 11 tego prawa.

Sąd podziela natomiast wyrażony w skardze pogląd, zastrzegając, że nie ma to wpływu na zmianę stanowiska w sprawie, iż stosunek prawny, którego przedmiotem jest przechowywanie na parkingu usuniętych z drogi pojazdów, jest typowym stosunkiem administracyjnoprawnym, powstałym na skutek władczych działań organów administracji.

Podsumowując Sąd stwierdza, iż zaskarżone postanowienie nie narusza obowiązujących przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1-3 powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 151 tej ustawy, skargę - jako nieuzasadnioną - oddalił.