Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 265/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 57 § 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 115
journal: Dz.U. 2014 poz 121
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny - tekst jednolity.
article: art. 22 ust. 2, art. 29 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 173
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich - tekst jednolity.
article: art. 269 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: § 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 200 poz 1443
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA ROLNICTWA I ROZWOJU WSI z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu  przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Ułatwianie startu młodym rolnikom" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na  lata 2007-2013

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas (spr.) Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Sylwester Miziołek Protokolant asystent sędziego Nina Pruk po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 października 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 2581/15 w sprawie ze skargi W. B. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od W. B. na rzecz Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 13 października 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 2581/15, po rozpoznaniu skargi W. B. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków z budżetu Unii Europejskiej, 1/ uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie oraz 2/ zasądził na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania sądowego.

I

Sąd pierwszej instancji orzekał w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] kwietnia 2013 r. do Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu wpłynął wniosek W. B. o przyznanie pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego PROW na lata 2007-2013. Pismem z dnia [...].08.2014 r. wnioskodawcę poinformowano o konieczności aktualizacji danych zawartych we wniosku. W odpowiedzi na powyższe podmiot w dniu [...].10.2014 r. przedłożył formularz aktualizacyjny. Po dokonaniu wstępnej analizy wniosku i załączonej dokumentacji pod kątem spełnienia podstawowych wymogów formalnych wniosek uznano za kwalifikujący się do dalszej oceny.

Kolejny etap rozpatrywania wniosku stanowiła weryfikacja jego kompletności i poprawności, zgodności z zasadami przyznawania pomocy, weryfikacja krzyżowa oraz weryfikacja limitu pomocy. W jej wyniku stwierdzono, iż wniosek wymaga uzupełnienia oraz złożenia poprawnych dokumentów i wyjaśnień, o czym poinformowano wnioskodawcę pismem z dnia [...] grudnia 2014 r., wskazując, jakie dokumenty należy dostarczyć oraz jakie wyjaśnienia strona winna złożyć. Termin wyznaczony na dokonanie tych czynności wynosił 21 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisma. Pismo zostało odebrane w dniu 12 grudnia 2014 r., a zatem termin na uzupełnienie braków mijał w dniu 27 grudnia 2014 r. Wnioskodawca w wyznaczonym terminie nie dokonał uzupełnień, ponieważ pismo wraz z załącznikami wysłał w dniu 29 grudnia 2014 r.

Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. Kierownik Biura Wsparcia Inwestycyjnego Wielkopolskiego OR ARiMR odmówił W. B. przyznania pomocy finansowej, ze względu na niespełnienie warunków określonych w § 14 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 października 2007 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. z 2014 r., poz. 298 ze zm.; powoływanego dalej jako: rozporządzenie MRiRW z 17.10.2007 r.). W uzasadnieniu podniesiono, że wnioskodawca jest zobowiązany do kompletnego wypełnienia wniosku o pomoc oraz do złożenia wszystkich wymaganych dokumentów, potwierdzających dane ujęte we wniosku, zgodnie z Instrukcją wypełniania wniosku. Składając wniosek strona potwierdziła, że zna zasady przyznania pomocy określone w ww. rozporządzeniu oraz w Instrukcji, opisujące refundację kosztów kwalifikowanych określonych we wniosku i poniesionych w związku z realizacją operacji w ramach działania Modernizacja gospodarstw rolnych objętego PROW na lata 2007-2013. W ocenie organu, podmiot miał świadomość, iż uzupełnienia/poprawne dokumenty/wyjaśnienia należy składać w terminie 14 dni kalendarzowych od dnia otrzymania pisma, a w przypadku wysyłania dokumentów za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej o terminowości decyduje data stempla pocztowego. W Instrukcji organ pouczał również, że obliczanie i oznaczanie terminów w toku postępowania o przyznanie pomocy następuje zgodnie z art. 110-116 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. 2014, poz. 121, ze zm.; powoływanej dalej jako: k.c.) oraz o tym, że w sytuacji, gdy koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, termin upływa dnia następnego. Organ podkreślił, że w pouczeniu wyraźnie wskazano jakie są konsekwencje niezachowania terminu na złożenie uzupełnień oraz pouczono, że w przypadku gdy w terminie nie zostanie dostarczony żaden z brakujących dokumentów/żadne z wyjaśnień, nastąpi odmowa przyznania pomocy.

Pismem z dnia [...] marca 2015 r. wnioskodawca wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa, podnosząc, że w sprawie wystąpiły bardzo szczególne okoliczności niezależne od niego i organu. Wskazał, że w dniu 27 grudnia 2014 r., który przypadał w sobotę i powinien być normalnym dniem pracy oddziałów poczty, z powodu nieformalnego długiego weekendu, nie otwarto większości placówek. W tym dniu nie działał także Oddział ARiMR. Wnioskodawca stwierdził, że był gotowy do złożenia pisma, ale nie było takiej możliwości. Zdaniem strony, sytuację tę organ powinien przewidzieć i oddziały ARiMR powinny być w dniu 27 grudnia 2014 r. gotowe do przyjęcia pism i wniosków, w miejsce niedziałających placówek poczty. W związku z powyższym wnioskodawca uznał, że organ powinien przyznać pomoc przyjmując wniosek w ramach luzu decyzyjnego i wzięcia odpowiedzialności za brak otwarcia oddziałów w tym dniu. Organ usuwając naruszenie prawa, powinien zatem sięgnąć bezpośrednio do uregulowań unijnych i dokonać takiej ich interpretacji, która pozwoli przyznać pomoc w sytuacji, gdy nie było obiektywnej możliwości nadania listu w dniu 27 grudnia 2014 r., a przekroczenie terminu jest nieznaczne.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2015 r. organ poinformował wnioskodawcę o negatywnym wyniku rozpatrzenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Organ wskazał, że zgodnie z ustawą z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 90; powoływaną dalej jako: ustawa o dniach wolnych) sobota, będąca następnym dniem po 26 grudnia - drugim dniu Bożego Narodzenia - nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Podkreślił, że Sąd Najwyższy w uchwale w składzie 7 sędziów z dnia 25 kwietnia 2003 r., sygn. akt III CZP 8/03, OSNC 2004/1/1, wskazał, iż sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. w związku z art. 165 § 1 k.p.c. i nie ma podstaw prawnych do uznawania, że soboty poprzedzające lub następujące po świętach są dniami wolnymi od pracy.

W. B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skargę na odmowę przyznania pomocy przez ARiMR w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych". Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie § 18 rozporządzenia MRiRW z 17.10.2007 r. poprzez odmowę przywrócenia terminu do wykonania czynności oraz naruszenie prawa unijnego w fazie wdrożeniowej, poprzez ustanowienie przez polskiego prawodawcę warunków i terminów ograniczających-zawężających dostępność do płatności (dopisanie nowych warunków). Skarżący zarzucił również pominięcie dowodu z przesłuchania go na okoliczność braku możliwości złożenia wniosku w dniu 27 grudnia 2014 r. oraz pominięcie faktu, że placówki Poczty Polskiej w K. i P. były zamknięte, co skutkowało uznaniem, że dzień jest ustawowo wolnym od pracy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wyrokiem z dnia 13 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie.

Sąd I instancji nie podzielił rozważań organu w przedmiocie niezachowania przez skarżącego terminu do wniesienia prośby o przedłużenie terminu, podnosząc, że zgodnie z § 33 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 17.10.2007 r. do obliczania i oznaczania w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego. WSA wskazał na treść przepisu art. 115 k.c., zgodnie z którym jeżeli koniec terminu do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy, termin upływa dnia następnego. Zdaniem Sądu, przepis ten jest zbieżny z treścią art. 57 § 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257; powoływanej dalej jako: k.p.a.), zgodnie z którym jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. W tym zakresie Sąd I instancji przywołał uchwałę 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 kwietnia 2003 r., sygn. akt III CZP 8/03 i stwierdził, że sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.c., w związku z art. 165 § k.p.c. Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny, dokonując wykładni art. 57 § 4 k.p.a., w uchwale 7 sędziów z dnia 15 czerwca 2011 r., sygn. akt I OPS 1/11, uznał, że sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a.

W ocenie Sądu, aczkolwiek uchwała NSA nie dotyczy przepisu art. 115 k.c., to z uwagi na zbieżność tego przepisu z art. 57 § 4 k.p.a., który był przedmiotem wykładni NSA, należy dokonać interpretacji art. 115 k.c. w zgodzie z treścią uchwały NSA. Sąd podkreślił, że postępowanie przed organami Agencji do momentu podpisania umowy o dofinansowanie jest postępowaniem administracyjnym i podlega kontroli sądów administracyjnych. Dlatego też przepisy, które mają w tym postępowaniu zastosowanie powinny być, o ile to możliwe, interpretowane w identyczny sposób. WSA podniósł, że we wszystkich przepisach regulujących postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, sobota została zrównana z dniami ustawowo wolnymi od pracy. Zdaniem WSA, przyjęcie wykładni ustalonej przez Sąd Najwyższy prowadziłoby do tego, że w postępowaniu przed Agencją termin do dokonania czynności może upłynąć w sobotę, a w postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie, z uwagi na zastosowanie art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. ; powoływanej dalej jako: p.p.s.a.). Takie ujęcie omawianego zagadnienia - w ocenie Sądu - byłoby sprzeczne z wywodzoną z art. 2 Konstytucji zasadą zaufania do Państwa i stanowionego przezeń prawa. W ramach jednej gałęzi prawa – tutaj prawa administracyjnego - skutki prawne identycznych zdarzeń powinny być takie same. Skoro zatem w postępowaniu administracyjnym sobota jest traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy, zróżnicowanie uprawnień strony w zakresie skutków terminów upływających w sobotę, w zależności od tego do jakich przepisów odwołuje się dana ustawa, jest nie do przyjęcia także w świetle art. 32 Konstytucji RP i zasady równości wobec prawa. W sobotę nieczynne są urzędy organów administracji publicznej jak i wiele urzędów pocztowych, w konsekwencji dla znaczącej liczby obywateli termin dokonania czynności procesowej upływałby w piątek lub nawet – jak w przedmiotowej sprawie - w czwartek, bądź też dochowanie terminu wiązałoby się z koniecznością dojazdu do miejscowości, w której czynny jest urząd pocztowy. To z kolei mogłoby być uznane za faktyczną dyskryminację osób mniej zamożnych, ponieważ zachowanie terminu wymagałoby poniesienia dodatkowych kosztów dojazdu.

Sąd podkreślił, że zarówno organy jak i sądy administracyjne winny respektować postanowienia uchwały NSA oraz poglądy wyrażone w jej uzasadnieniu. NSA stwierdził, iż to że ustawodawca w innych procedurach wyraźnie wskazał, że w przypadku gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu wolnym od pracy oznacza tylko tyle, że w tych procedurach usunięte zostało źródło wątpliwości interpretacyjnych. Zdaniem WSA, nie może być to natomiast argument przemawiający za stanowiskiem, że wolą ustawodawcy było przyjęcie takiego unormowania, aby w ogólnym postępowaniu administracyjnym sobota nie była traktowana, jako dzień ustawowo wolny od pracy. Sąd I instancji podzielił zatem stanowisko wyrażone w powołanej uchwale NSA i w jego ocenie, 14 – dniowy termin upływał w dniu 26.12.2014 r. Ze względu na to, że 26 grudnia jest dniem ustawowo wolnym od pracy, termin upływał w sobotę 27.12.2014 r. Mając na uwadze, iż skarżącemu odmówiono przyznania pomocy z uwagi na niedokonanie w wyznaczonym 14-dniowym terminie żadnych uzupełnień, WSA uwzględnił skargę. Jako wytyczne dla organu Sąd wskazał, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ ponownie rozpatrzy wniosek skarżącego z dnia 29 grudnia 2014 r. jako złożony z zachowaniem terminu i dopiero potem rozważy kwestie możliwości przyznania wnioskowanej pomocy.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, zaskarżając to orzeczenie w całości oraz wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi organ zarzucił naruszenie:

I. prawa materialnego przez błędną wykładnię § 33 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 17.10.2007 r. w zw. z art. 115 k.c. i art. 1 ustawy o dniach wolnych, poprzez dokonanie błędnej wykładni art. 115 k.c., polegające na przyjęciu, że sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy, podczas gdy wyraźne odwołanie przez ustawodawcę w § 33 ust. 1 rozporządzenia do przepisów prawa cywilnego implikuje zastosowanie jednoznacznej interpretacji art. 115 k.c. - jako dnia nieuznanego ustawowo za wolny od pracy.

II. przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 269 § 1 p.p.s.a. poprzez oparcie swojego rozstrzygnięcia na uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. (sygn. akt I OPS 1/11) i uznanie jej mocy wiążącej, a w konsekwencji stwierdzenie, iż sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy, podczas gdy uchwała ta dotyczy przepisu, który nie znajduje zastosowania w sprawie (tj. art. 57 § 4 k.p.a.), w związku z czym brak jest podstaw do uznania, iż Agencja rozpoznając sprawę powinna respektować postanowienia tej uchwały;

2. art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. z 2013 r. poz. 173; zwaną dalej: ustawą o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich), poprzez zastosowanie art. 57 § 4 k.p.a., podczas gdy z art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu wprost wynika, że w sprawach o udzielenie pomocy w ramach działania "Modernizacja gospodarstw rolnych" nie stosuje się tego przepisu;

3. art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 4 p.p.s.a. poprzez wadliwą kontrolę zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem zgodności z prawem, co skutkowało jego uchyleniem, a zatem miało istotny wpływ na wynik rozpoznawanej sprawy.

Szczegółową argumentację na poparcie zarzutów sformułowanych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną W. B. wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie, gdyż ma usprawiedliwione podstawy, a zaskarżone orzeczenie nie odpowiada prawu (argumentum a contrario z art. 184 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki określone w § 2 art. 183 p.p.s.a. w tej sprawie nie występują.

Przystępując do oceny zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że zasadny okazał się zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

Problem prawny jaki zarysował się w sprawie poddanej kontroli instancyjnej dotyczył dopuszczalności stosowania art. 57 § 4 k.p.a. do postępowań administracyjnych prowadzonych w oparciu o przepisy ustawy z 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich a w konsekwencji tego, czy sobota winna być traktowana jako dzień ustawowo wolny od pracy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, opierając się na treści uchwały NSA z 15 czerwca 2011 r. sygn. akt: I OPS 1/11, w której stwierdzono, że sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 k.p.a., zakwestionował stanowisko organu wedle którego upływ terminu przypadający na sobotę traktowaną jako dzień roboczy, powoduje, że pismo złożone dopiero w poniedziałek jest pismem złożonym już po terminie, zakreślonym do dokonania określonej czynności.

Zasadnie autor skargi kasacyjnej zarzuca wadliwość wyroku Sądu I instancji w tej kwestii. WSA w Warszawie, w pisemnych motywach wyroku wyjaśnił, że aczkolwiek uchwała NSA nie dotyczy przepisu art. 115 k.c., jednakże z uwagi na zbieżność treści przepisu z przepisem, który był przedmiotem wykładni NSA (art. 57 § 4 k.p.a.) należy dokonać interpretacji art. 115 k.c. w zgodzie z treścią uchwały NSA. Taka interpretacja WSA powoduje, że za zasadny należy uznać zarzut naruszenia prawa procesowego, tj. art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, poprzez zastosowanie w przedmiotowej sprawie art. 57 § 4 k.p.a. oraz zarzut naruszenia art. 269 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Naczelny Sąd Administracyjny podziela i uznaje za własny wypowiedziany już w orzecznictwie pogląd, iż z § 33 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 17.10.2007 r., wydanego na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich jednoznacznie wynika, że obliczania i oznaczania terminów związanych z wykonywaniem czynności w toku postępowania w sprawie przyznania pomocy i wypłaty środków finansowych z tytułu pomocy dokonuje się zgodnie z przepisami k.c. dotyczącymi terminów (wyrok NSA z 2 października 2015 r., sygn. akt II GSK 2133/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe oznacza, że Sąd I instancji, kontrolując odmowę przyznania płatności skarżącemu, zupełnie pominął treść art. 22 ust. 2 ww. ustawy oraz przywołany przepis rozporządzenia wykonawczego. Powoduje to, że za zasadny należy uznać również zarzut naruszenia prawa materialnego, tzn. § 33 ust. 1 rozporządzenia MRiRW z 17.10.2007 r. w zw. z art. 115 k.c. Zdaniem NSA, Sąd I instancji wadliwie bowiem zanegował potrzebę odniesienia się do uchwały 7 sędziów Sądu Najwyższego z 25 kwietnia 2003 r., sygn. akt: III CZP 8/03, w której stwierdzono, że sobota nie jest dniem uznanym ustawowo za dzień wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. w zw. z art. 165 § 1 k.p.c. Za taką interpretacją art. 115 k.c. przemawia także wykładnia historyczna tego przepisy. W dniu 1 stycznia 2017 r. weszła bowiem w życie ustawa z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz. U. z 2016 r. poz. 2255). Na mocy art. 1 pkt 3 tej ustawy nadano nowe brzmienie art. 115 k.c. Zgodnie z obecnym brzmieniem tego przepisu, w sytuacji, w której termin do wykonania czynności przypada na dzień uznany ustawowo za wolny od pracy lub na sobotę, termin upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą. Trzeba jednak wziąć pod uwagę art. 21 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r., który wprost stanowi, że art. 115 k.c. w brzmieniu nadanym tą ustawą stosuje się do terminów, które nie upłynęły przed dniem jej wejścia w życie. W niniejszej sprawie termin do wniesienia pisma uzupełniającego braki wniosku upłynął w dniu 27 grudnia 2014 r. Nie ma więc do niego zastosowania art. 115 k.c. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. Innymi słowy, stosuje się art. 115 k.c. w dotychczasowym brzmieniu.

Według utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego sobota nie była uznawana za dzień ustawowo wolny od pracy w rozumieniu art. 115 k.c. w zw. z art. 165 § 1 k.p.c. (por. mającą moc zasady prawnej uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 25 kwietnia 2003 r., sygn. akt III CZP 8/03, OSNC 2004, Nr 1, poz. 1; zob. też np. postanowienie z dnia 20 października 2015 r., sygn. akt II UZ 14/15, nie publ.). Potwierdza to pośrednio zmiana art. 115 k.c. wprowadzona na mocy art. 1 pkt 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. (zob. postanowienie SN z 3 lutego 2017 r., sygn. akt II CZ 143/16, LEX nr 2241385). Wyraźne brzmienie art. 21 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. nie pozwala więc uznać za prawidłową wykładni art. 115 k.c. dokonanej w tej sprawie przez Sąd I instancji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle przedstawionych okoliczności faktycznych istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona. Poza sporem pozostaje bowiem, że skarżący nie uzupełnił braków wniosku do dnia 27 grudnia 2014 r., ale uczynił to dopiero w dniu 29 grudnia 2014 r., a zatem w świetle powyższych uwag z przekroczeniem terminu. W tym stanie rzeczy skarga wniesiona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego nie mogła zostać uwzględniona i podlegała oddaleniu.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 oraz art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. c) w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490). Na powyższe koszty należne wnoszącemu skargę kasacyjną organowi w wysokości 280 zł składały się: zwrot uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej - 100 zł oraz 180 zł tytułem wynagrodzenia (nowego) pełnomocnika organu będącego radcą prawnym za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym.