Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 715/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-10-17 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie - art.260 par.1 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja – Klimczyk (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 17 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu H. N. od zarządzenia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 19 września 2016 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy z dnia 8 sierpnia 2016 r. w sprawie ze skargi H. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2016 r. postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 19 września 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił wniosek skarżącej

o przyznanie prawa pomocy z dnia 8 sierpnia 2016 r. bez rozpoznania.

W uzasadnieniu powyższego zarządzenia referendarz sądowy wskazał, że skarżąca w piśmie z dnia 8 sierpnia 2016 r., stanowiącym sprzeciw od zarządzenia

o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, ponowiła wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych. Postanowieniem z dnia 22 sierpnia 2016 r. Sąd utrzymał w mocy zaskarżone zarządzenie jednocześnie wskazując, że wspomniany wniosek zawarty w sprzeciwie zostanie rozpatrzony w odrębnym postępowaniu

w przedmiocie prawa pomocy. Pismem doręczonym w dniu 5 września 2016 r. wezwano skarżącą do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, według załączonego wzoru, w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku

bez rozpoznania. W piśmie z dnia 5 września 2016 r. skarżąca zanegowała moc prawną wezwania wskazując, że wystarczające jest jej oświadczenie, które załączyła. Zostało ono złożone na fragmencie formularza wykorzystywanego w postępowaniu cywilnym według nieobowiązującego już wzoru. Nie przedłożyła jednak urzędowego formularza PPF,

o który ją wzywano.

Od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 19 września 2016 r. skarżąca, w terminie przewidzianym dla dokonania tej czynności, wniosła sprzeciw,

w którym wystąpiła o ponowne rozpoznanie sprawy oraz jej wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 260 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "ppsa"), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2

pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach takich wniesienie sprzeciwu wstrzymuje wykonalność zarządzenia lub postanowienia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy

o zażaleniu.

Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 ppsa wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – w przypadku osób fizycznych – załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 ppsa (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro zaś tak, to na podstawie art. 49 § 1 ppsa należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 ppsa. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania.

Taka sytuacja wystąpiła w omawianej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia. Wydający je referendarz sądowy słusznie wskazał, że termin do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy upłynął bezskutecznie z dniem 12 września 2016 r., a skarżąca konsekwentnie odmawia złożenia swojego wniosku w wymaganej prawem formie, tj. na urzędowym formularzu PPF, który zresztą ponownie załączono do kolejnego wezwania skierowanego w tym zakresie do skarżącej.

Wobec powyższego Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, że wniosek o przyznanie prawa pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 260 § 1 i § 3 ppsa, orzeczono jak

w sentencji postanowienia.