Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 536/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art 141 par 4, art 145 par 1 pkt 1 lit c)
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Gronowski Sędziowie NSA Jan Bała Joanna Kabat-Rembelska (spr.) Protokolant Maciej Nawrocki po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 marca 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 2481/08 w sprawie ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. odstępuje od zasądzenia na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego od J. W. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 2481/08 po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. W. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2008 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję O. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2008 r.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] lipca 2008 r. na drodze krajowej nr [...] O. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poddał kontroli samochód ciężarowy marki M. nr rej. [...] z naczepą marki W. o nr rej. [...], kierowany przez M. M. Na podstawie okazanych dokumentów stwierdzono wykonywanie transportu drogowego rzeczy przez Przedsiębiorstwo Handlowo – Usługowe "E." s.c. R. K., J. W. Kierowca okazał do kontroli wypis z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. wydany na rzecz Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "E." s.c. R. K. W związku z tym, że podczas kontroli nie okazano licencji na wykonywanie transportu drogowego rzeczy dla J. W. stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego rzeczy bez wymaganej licencji, z wyłączeniem taksówek.

W toku postępowania administracyjnego J. W. wyjaśnił, że z uwagi na zmianę miejsca zamieszkania, w dniu [...] maja 2008 r. złożył w Urzędzie Miasta M. wniosek o dokonanie zmian w licencji nr [...] na wykonywanie transportu drogowego rzeczy, której pierwotnie udzielono dla Przedsiębiorstwa Handlowo-Usługowego "E." s.c. R. K., J. W. W dniu [...] maja 2008 r. R. K. otrzymał z Urzędu Miasta M. nowe wypisy licencji nr [...] z uwagą, że po wymianie należy zwrócić stare wypisu z licencji. Podczas kontroli w dniu [...] lipca 2008 r. kierowca legitymował się tylko wypisem z licencji nr [...] wystawionym ma R K. Dla J. W. licencja nr [...] została wystawiona przez Starostę M. w dniu [...] lipca 2008 r.

O. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego Decyzją z dnia [...] sierpnia 2008 r., nałożył na J. W., wspólnika spółki cywilnej Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe "E." s.c. R. K., J. W. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu kontroli jedynie R. K. posiadał ważną licencję nr [...], natomiast J. W. nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Licencję nr [...] na wykonywanie transportu krajowego rzeczy, wydaną przez Starostę M., J. W. uzyskał w dniu [...] lipca 2008 r., a zatem w dniu kontroli nie posiadał ważnej licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy.

Główny Inspektor Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania J. W., decyzją z dnia [...] września 2008 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ podniósł, że decyzją Prezydenta Miasta M. z dnia [...] maja 2008 r. dokonano zmiany w licencji nr [...], poprzez zmianę nazwy przedsiębiorcy. W zmienionej nazwie przedsiębiorcy nie figurował J. W. Strona nie złożyła odwołania od decyzji pozbawiającej go licencji, która stała się ostateczna

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględniając skargę na powyższą decyzję stwierdził, że została ona wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd zauważył, że postępowanie związane z kontrolą transportu drogowego podlega ogólnym przepisom procedury administracyjnej zawartym między innymi w art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a. Następnie WSA podał treść wymienionych przepisów i stwierdził, że organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył je w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że z materiału dowodowego oraz wyjaśnień przekazanych przez skarżącego wynika, iż J. W. posiadał licencję (wspólnie z drugim wspólnikiem), na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. W związku ze zmianą adresu zamieszkania skarżący wystąpił do organu, który wydał licencję o zmianę danych w posiadanej licencji. Wniosek o dokonanie zmiany licencji został przekazany do załatwienia Staroście M., który wydał w dniu [...] lipca 2008 r. licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy z takim samym okresem ważności jak licencja pierwotna. Udzielona licencja nie była zatem nowym uprawnieniem.

Zdaniem Sądu, J. W. nie można stawiać zarzutu braku posiadania licencji albowiem licencja nie została mu cofnięta ani nie wygasła. Toczące się postępowanie w przedmiocie zmiany adresu zamieszkania przedsiębiorcy w posiadanej już licencji nie może być równoznaczne z brakiem licencji. Organ, do którego zwrócił się J. W. o dokonanie zmiany danych w licencji wydał w dniu [...] maja 2008 r. decyzję o zmianie licencji poprzez wykreślenie strony z rubryki nazwa przedsiębiorcy, ale kopii tej decyzji, nie otrzymał J. W.. Powyższe oznacza, że wbrew twierdzeniom organu, skarżący nie wiedział, że na podstawie złożonego wniosku o zmianę danych w licencji organ cofnął mu licencję.

W ocenie Sądu I instancji decyzja z dnia [...] maja 2008 r. o zmianie danych w licencji poprzez wykreślenie J. W. z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy, nie mogła stanowić podstawy do uznania, że strona nie posiada licencji w ogóle. Niewątpliwie J. W. w dacie kontroli nie posiadał dokumentu licencji wydanej po rozpatrzeniu jego wniosku o zmianę danych w licencji, co w ocenie Sądu, uzasadniało ewentualnie postawienie zarzutu wykonywania transportu drogowego lub przewozu na potrzeby własne z naruszeniem obowiązku wyposażenia kierowcy w odpowiednie dokumenty sankcjonowane karą w wysokości 500 zł., ale nie uznanie, że skarżący w ogóle nie posiada licencji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 w związku art. 145 § 1 pkt 1 lit c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a) polegające na nie zamieszczeniu w uzasadnieniu wyroku wskazań co do dalszego postępowania, pomimo uwzględnienia skargi przez Sąd I instancji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że w treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku Sąd pominął wskazania co do dalszego toku postępowania. Ocena prawna stanu faktycznego ustalonego w przedmiotowej sprawy, nie czyni zadość obowiązkowi przedstawienia przez Sąd jednoznacznych wskazań co do dalszego postępowania organu administracji. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, czy organy mają prowadzić dalsze postępowanie w kierunku stwierdzenia naruszenia określonego w lp. 1.7. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.) i jakie czynności mają w ramach tego postępowania wykonać, czy też uzasadnione byłoby odstąpienie od nakładania na skarżącego kary pieniężnej.

Skarżący organ zauważył, że sformułowanie wytycznych jest obligatoryjne w przypadku uchylenia decyzji, a ich brak stanowi uchybienie mające istotny wpływ na wynik sprawy. Jednoznaczne wskazanie przez Sąd wskazań co do dalszego postępowania, ma uchronić organy administracji publicznej od odgadywania intencji Sądu co do kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie aby wykluczyć jego wadliwość oraz uniknąć popełnionych już błędów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna dotyczy wyroku Sądu pierwszej instancji wydanego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów proceduralnych, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. W związku z tym obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. jest nie tylko wskazanie przepisu czy przepisów postępowania, którym organ administracji publicznej uchybił i wyjaśnienie na czym to uchybienie polegało, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, uwzględniając skargę powołał u podstaw orzeczenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a w jego motywach wskazał jako naruszone przepisy art. 7, art. 8, art. 9 i art. 107 § 3 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że poza ogólnym przytoczeniem treści wymienionych przepisów i stwierdzeniem, że zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów w nich określonych, Sąd pierwszej instancji nie wskazał w czym konkretnie przejawiały się uchybienia oraz nie podjął próby wykazania prawdopodobieństwa wpływu naruszeń na wynik sprawy administracyjnej, a tym bardziej, że był to wpływ istotny.

W związku z tym w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, uzasadniony jest zarzut naruszenia art. 141 § 4 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez nie zamieszczenie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazań co do dalszego postępowania. Zgodnie z art. 141 § 4 zdanie ostatnie p.p.s.a., jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno zawierać wskazania, co do dalszego postępowania. Wskazania te powinny być konkretne i jednoznacznie sformułowane, tak aby w ponowionym na skutek wyroku postępowaniu umożliwić organowi administracji usunięcie wszystkich uchybień prawa, z powodu których Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz - w następstwie tego - doprowadzenie w sprawie do pełnej i niewątpliwej zgodności z prawem. Podkreślenia także wymaga, że stosownie do art. 153 p.p.s.a., wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. W związku z tym konieczne jest, by zalecenia w zakresie dalszego postępowania zostały sformułowane i przekazane przez sąd w sposób niewątpliwy oraz niewymagający interpretacji.

Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego wyroku w sposób niewątpliwy wynika, że uchylając wydane w postępowaniu administracyjnym decyzje Wojewódzki Sąd Administracyjny nie sformułował i nie przedstawił jakichkolwiek wskazań w przedmiocie dalszego postępowania, co może mieć istotny wpływ na jego przebieg i wynik.

Stwierdzone uchybienie uzasadniało uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

Jeżeli w wyniku ponownego rozpoznania sprawy Sąd pierwszej instancji uwzględni skargę i uchyli zaskarżoną decyzję, uzasadnienie wyroku winno, zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a., zawierać jednoznaczne wskazania co do dalszego postępowania w sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a.