Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1744/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik (spr.) Sędziowie: WSA Małgorzata Miron WSA Tomasz Szmydt Protokolant starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 stycznia 2014 r. sprawy ze skarg F. z siedzibą w W. i F. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustanowienia prawa użytkowania do gruntu oddala skargi.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołań wniesionych przez pełnomocnika działającego w imieniu [...] oraz pełnomocnika Federacji [...] od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w sprawie ustanowienia na 99 lat prawa użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2 położonego w W., opisanego w ewidencji gruntów jako działka[...]– uchyliło w całości decyzję Prezydenta W. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w W. została wydana w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Nieruchomość położona w W., została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50 poz. 279). Na podstawie art. 1 tego dekretu powyższy grunt przeszedł na własność Gminy W., a po likwidacji gmin w 1950 r. na własność Skarbu Państwa. Następnie -z dniem 27 maja 1990 r. - stał się własnością D., co potwierdził Wojewoda [...] decyzjami z dnia [...]. Na podstawie zaś art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) powyższa nieruchomość przeszła na własność Miasta W.

Objęcie przedmiotowego gruntu w posiadanie przez Gminę W. nastąpiło w dniu [...] kwietnia 1948 r., tj. z dniem ukazania się ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Nr [...].

W dniu 18 sierpnia 1948 r. H. J. - właścicielka powyższej nieruchomości, co potwierdza świadectwo Sądu Grodzkiego [...]- złożyła wniosek w trybie art. 7 ust. 1 dekretu o przyznanie prawa własności czasowej do gruntu ww. nieruchomości [...].

Aktualnie dawną nieruchomość hipoteczną stanowi grunt oznaczony w ewidencji gruntów jako działka nr[...].

Prezydium Rady Narodowej W. orzeczeniem administracyjnym z dnia [...] marca 1950 r., nr [...] odmówiło dotychczasowej właścicielce przyznania prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 1999 r., nr [...] stwierdziło nieważność tego orzeczenia w części dotyczącej nieruchomości skomunalizowanej – działki nr [...].

Następnie, Burmistrz Gminy W. decyzjami z dnia [...] odmówił spadkobiercom H. J. ustanowienia prawa użytkowania wieczystego do gruntu oznaczonego w ewidencji nr [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...], zaś decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...] uchyliło decyzję Burmistrza Gminy W. z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...].

Prezes Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast decyzją z dnia [...] stycznia 2001 r., nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] marca 1950 r. nr [....] w części gruntu stanowiącego obecnie własność Skarbu Państwa - działki ewidencyjnej nr[...], zaś po ponownym rozpoznaniu sprawy organ ten - decyzją z dnia [...] kwietnia 2001 r., nr [...] - utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie. Wyrokiem z dnia 10 lipca 2003 r., sygn. I SA 1364/01 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższą decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia [...] kwietnia 2001 r.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] Prezydent W. orzekł (w pkt 1 tej decyzji) o ustanowieniu na 99 lat prawa użytkowania wieczystego do zabudowanego gruntu o pow. [...] m2 położonego w [...] opisanego w ewidencji gruntów jako działka [...], dla którego prowadzona jest księga wieczysta [...] na rzecz:[...]. Jednocześnie, organ stwierdził (w pkt 5 decyzji), że na gruncie oddawanym w użytkowanie wieczyste znajdują się budynki, które nie spełniają warunków z art. 5 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej wskazał, iż fakt ten wynika z pisma Archiwum Państwowego W. z dnia [...] stycznia 2011 r., znak: [...] wraz z załącznikami. Ponadto, Prezydent podniósł, że zgodnie z treścią art. 31 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami "Oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości gruntowej zabudowanej następuje z równoczesną sprzedażą położonych na tej nieruchomości budynków i innych urządzeń". Warunki sprzedaży budynków, w tym wysokość ceny należnej W., zostaną określone w protokole z rokowań. Podstawą ustalenia ceny będzie wartość budynków określona w operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego. Cena budynków podlega zapłacie najpóźniej w przeddzień podpisania umowy ustanowienia prawa użytkowania wieczystego, przy czym za dzień zapłaty przyjmuje się uznanie odpowiedniej kwoty na wskazanym w protokole z rokowań rachunku W..

Strony przedmiotowego postępowania organ I ustalił na podstawie: 1) postanowienia Sądu Rejonowego [...].

Za strony przedmiotowego postępowania Prezydent W. uznał również Federację [...]- z uwagi na przysługujące tym Federacjom prawo użytkowania przedmiotowej nieruchomości, wynikające z decyzji z dnia [...] kwietnia 1989 r., nr [...].

Od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2012 r. odwołanie wnieśli: pełnomocnik działający w imieniu [...] oraz pełnomocnik Federacji [...].

Pełnomocnik następców prawnych właścicielki dekretowej zarzucił organowi I instancji, iż ten lakonicznie odniósł się do kwestii stanu budynków posadowionych na gruncie, stwierdzając, że nie spełniają one przesłanek z art. 5 dekretu a opierając się przy tym jedynie na piśmie Archiwum Państwowego W. z dnia [...] stycznia 2011 r., według którego budynek przy ul. [...] miał zostać zakwalifikowany do kategorii VI/VII zniszczeń i podlegać całkowitej rozbiórce. Jednocześnie, zdaniem odwołującego się, organ I instancji nie wyjaśnił dlaczego pominął szereg dowodów w sprawie m.in. decyzję z dnia [...] kwietnia 1948 r. pozbawiającą H. J. prawa do naprawy budynku "...Wobec powyższego Wydział Inspekcji Budowlanej Zarządu Miejskiego w W. na zasadzie przepisów dekretu z dnia 26 października 1945 r. o rozbiórce i naprawie budynków zniszczonych i uszkodzonych w czasie wojny (Dz. U. R.P Nr. 50, poz. 281) - art. 7, oraz na zasadzie przepisów Rozporządzenia Ministra Odbudowy i Adm. Publ. z dnia 25 lutego 1946 r. (Dz. U. R.P. Nr 10, poz. 72) odbiera obywatelowi prawo do dalszego przeprowadzenia naprawy..." oraz decyzję z dnia [...] kwietnia 1948 r. przyznającą budynek do naprawy Zw. Zaw.[...]. Decyzja o podobnej treści została również wydana w dniu [...] sierpnia 1948 r., przez Ministerstwo Odbudowy Dep. Administracji Budowlanej "...przydzielając budynek do zastępczej naprawy - Ministerstwo Odbudowy wniesione odwołanie oddala, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję..." Ponadto, zdaniem odwołującego się, powołany w decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. przez organ I instancji protokół lustratora oraz odręczna notatka nie stanowią wystarczającego dowodu na okoliczność spełniania przesłanek z art. 5 dekretu, gdyż nie sposób uznać je za orzeczenia ówczesnej władzy budowlanej, oraz są one (pozbawione jakiejkolwiek mocy prawnej) jedynie informacją pisemną, która nie wiązała w jakikolwiek sposób ówczesnych organów administracji i nie stanowiła dla nich wskazówki przy orzekaniu w przedmiotowej sprawie. Nie jest zatem, w ocenie odwołującego się, dopuszczalne zastosowanie w niniejszej sprawie art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami przewidującego sprzedaż budynków położonych na nieruchomości gruntowej oddawanej w użytkowanie wieczyste.

Z kolei, pełnomocnik Federacji [...] zarzucił organowi, iż ten nie wziął pod uwagę istotnego faktu, że I. C. - spadkodawczyni po H. J. zmarłej w 1971 r. - była obywatelką Stanów Zjednoczonych, co oznacza, że organ miał obowiązek ustalić czy zostało wypłacone odszkodowanie należne I. C. na podstawie Układu między Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej a Rządem PRL z dnia 16 lipca 1960 r. dotyczącego roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych, jeżeli z wnioskiem o nie wystąpiła. W świetle bowiem postanowień umowy z dnia [...] lipca 1960 r., dotyczącej roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych, rząd Polski zobowiązał się wypłacić sumę 40 mln dolarów amerykańskich za całkowite uregulowanie i zaspokojenie wszystkich roszczeń obywateli Stanów Zjednoczonych, zarówno osób fizycznych, jak i prawych. Z powyższego wynika, że o ile obywatele Stanów Zjednoczonych, którym przysługiwały roszczenia z tytułu nacjonalizacji i innego przejęcia przez Polskę mienia, w szczególności nieruchomości, pozostawionych w Polsce, wystąpili do rządu Stanów Zjednoczonych o zaspokojenie ich roszczeń i roszczenia te uznane zostały za ważne, a następnie w celu otrzymania od rządu Stanów Zjednoczonych odszkodowania złożyli oświadczenie o zrzeczeniu się na rzecz Państwa Polskiego ich praw opartych na przejęciu własności lub utracie używania i korzystania z mienia położonego w Polsce, to w takim przypadku nie mogą oni występować skutecznie z roszczeniami przeciwko Skarbowi Państwa. W tej sytuacji organ I instancji winien ponownie dokonać analizy dopuszczalności zastosowania art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 roku o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy wobec spadkobierców I. C.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] maja 2013 r., nr [...] uchyliło w całości zaskarżoną decyzję Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2012 r. oraz przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że postępowanie przeprowadzone przez organ I instancji nie doprowadziło do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, ocena i interpretacja dołączonych do akt sprawy dokumentów była pobieżna, tym samym organ I instancji naruszył przepis art. 77 i 107 § 3, k.p.a. Zdaniem Kolegium, ogólnikowe uzasadnienie decyzji nie spełnia wymogów ustanowionych przepisami prawa. Kolegium zaznaczyło, że jakkolwiek kwestia własności budynków zlokalizowanych na gruncie objętym wnioskiem dekretowym i ewentualnej ich sprzedaży wraz z oddaniem nieruchomości w użytkowanie wieczyste pozostaje poza bezpośrednim zakresem rozstrzygnięcia wniosku złożonego w trybie art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945r. (Dz. U. 1945.50.279) to norma art. 7 ust. 3 tego dekretu, w związku z art. 31 ustawy o gospodarce nieruchomościami daje upoważnienie do ustalenia w decyzji jako warunku zawarcia umowy w przypadku istnienia stosownych przesłanek (przyszły użytkownik wieczysty nie jest właścicielem budynku), zasad sprzedaży budynku znajdującego się na przedmiotowym gruncie. Oceniając kwestię spełnienia, w omawianym stanie faktycznym, warunku art. 5 dekretu warszawskiego organ I instancji odwołał się do pisma Archiwum Państwowego W. z dnia [..] stycznia 2011 oraz dołączonych do niego załączników. Istotnie, z dosyć szczegółowych dokumentów tj.: [...]

Odnosząc się z kolei do zarzutu odwołania obu Federacji, a dotyczącego zaniechania dokonania przez organ I instancji ustaleń czy do spadkobierców po I. C. winien mieć zastosowanie układ zawarty pomiędzy Rządem Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej a Rządem PRL z dnia 16 lipca 1960 r. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji nawet wzmiankowo nie ustosunkował się do tej kwestii w swoim rozstrzygnięciu. Do akt sprawy dołączone zostało pismo Ministra Finansów z dnia 24 stycznia 2012r. w sprawie wyjaśnienia czy zostało przyznane odszkodowanie na podstawie polsko-amerykańskiego układu indemnizacyjnego za nieruchomość położoną przy ul. [...], jednakże z uwagi na wcześniejszą datę wydania zaskarżonej decyzji ([...] styczeń 2012 r.) wyjaśnienia zawarte w tym piśmie pozostały poza rozważaniami organu I instancji.

Skargi o identycznej treści, na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] maja 2013 r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły Federacja [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono w szczególności:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

a) art. 7 oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez niezbadanie całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a tym samym niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego;

b) art. 12 k.p.a. poprzez nieposługiwanie się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, co w rezultacie może prowadzić do przewlekłości postępowania.

Zdaniem skarżących organ pierwszej instancji wyczerpująco i dokładnie ocenił i wyjaśnił stan faktyczny i prawny sprawy, zaś badanie innych dokumentów w celu dowodzenia twierdzeń przeciwnych przyczyni się wyłącznie do przedłużenia postepowania.

Mając powyższe na względzie skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej uznania, że zgodnie z pkt 5 decyzji Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], budynki znajdujące się na spornym gruncie spełniają warunki z art. 5 dekretu o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy z dnia 26 października 1945 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skargi należy oddalić.

W pierwszej kolejności podniesienia wymaga, że zgodnie z treścią art. 50 § 1 p.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Oznacza to, że dwie kategorie podmiotów mają prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Pierwszą stanowią te, którym to uprawnienie przysługuje dla ochrony ich interesu prawnego. Druga kategoria natomiast to podmioty instytucjonalne, którym zostało przyznane prawo do wniesienia skargi w cudzej sprawie, ze względu na konieczność ochrony również obiektywnego porządku prawnego. Podstawę legitymacji procesowej strony (pierwszej kategorii podmiotów) musi więc stanowić przepis prawa materialnego wskazujący na własne prawo (interes prawny) lub obowiązek podmiotu, które podlegają skonkretyzowaniu w postępowaniu administracyjnym. Istotą interesu prawnego jest bowiem jego związek z konkretną normą prawa materialnego - taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot swojego zainteresowania sprawą nie może poprzeć przepisami prawa materialnego.

Skarżące - Federacja [...]oraz Federacja [...] swój interes prawny wywodzą z decyzji Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] kwietnia 1989 r., nr [...] zmieniającej decyzję Naczelnika Urzędu Dzielnicowego W. z dnia [...] lipca 1980 r. w ten sposób, że decyzją z dnia [...] kwietnia 1989 r. przekazano we współużytkowanie w częściach procentowych na rzecz Federacji [...]– 84 % oraz Federacji [...]" – 15,2 % terenu zabudowanego położonego w [...] w granicach oznaczonych literami:: A-B-C-D-E-F-H-I-J-K-L-Ł-T-W-Z-X-Y-M-N-O-P-R-S-A na planie geodezyjnym nr [...]

Decyzja Prezydenta W. z dnia [...] stycznia 2012 r. została wydana m.in. na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279). W orzecznictwie sadowoadministracyjnym utrwalony jest pogląd, że stronami postepowania prowadzonego na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. jest gmina lub Skarb Państwa jako właściciele gruntu oraz dawny właściciel przejętego gruntu lub jego następcy prawni. Inny podmiot może być stroną tego postępowania tylko wówczas gdy wykaże, że legitymuje się tytułem prawnym o charakterze rzeczowym do nieruchomości będącej przedmiotem postępowania dekretowego.

W rozpoznawanej sprawie wymaga więc ustalenia czy powyższa decyzja z dnia [...] kwietnia 1989 r. jest dokumentem, z którego słusznie skarżące Federacje wywodzą źródło swojego interesu prawnego, a tym samym są legitymowane do wniesienia przedmiotowych skarg.

W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że podstawę prawną decyzji z dnia [...] kwietnia 1989 r. stanowi m.in. przepis art. 4 ust. 1 pkt 2 oraz art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. o gospodarce gruntami i wywłaszczeniu nieruchomości (Dz. U. Nr 22, poz. 99 ze zm.). Zgodnie z nimi grunty państwowe niezbędne do prowadzenia działalności gospodarczej lub wykonywania innych zadań statutowych są oddawane odpłatnie organizacjom społecznym w użytkowanie. Za organizacje społeczne, w rozumieniu powyższej ustawy, uznano m.in. związki zawodowe. Z dniem 5 grudnia 1990 r., ustawą z dnia 29 września 1990 r. o zmianie ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości, dokonano zmiany przepisu art. 4, przy czym w przepisach przejściowych tej ustawy (art. 2 ust. 4) ustawodawca postanowił - grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy (związku międzygminnego), będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w użytkowaniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej - pozostawić nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek. Ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. oraz z dnia 29 września 1990 r. utraciły moc z dniem 1 stycznia 1998 r., tj. z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 115, poz. 741). Art. 210 ust. 1 przepisów przejściowych tej ustawy, w pierwotnym brzmieniu, które obowiązywało do dnia 15 lutego 2000 r., przewidywał, że grunty stanowiące własność Skarbu Państwa lub własność gminy, będące w dniu 5 grudnia 1990 r. w użytkowaniu osób prawnych lub jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej oraz znajdujące się na tych gruntach budynki, inne urządzenia i lokale pozostają nadal w użytkowaniu tych osób i jednostek. Do użytkowania tego stosuje się przepisy kodeksu cywilnego. Nowelizacją z dnia 7 stycznia 2000 r. (Dz. U. Nr 6, poz. 70) dokonano zmiany art. 210 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami nadając mu obecne brzmienie. Aktualne brzmienie art. 210 ust. 1 i 2 powtarza treść art. 2 ust. 4, 5 i 8 ustawy z dnia 29 września 1990 r., z tą jednak różnicą, że odsyła do odpowiedniego stosowania przepisów dotyczących trwałego zarządu (a więc nie nakazuje wzorem ustawy z dnia 29 września 1990 r. stosować tych przepisów wprost).

Przenosząc powyższe rozważania prawne na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że na dzień wydawania decyzji przez organy obu instancji, jak również wnoszenia skarg, skarżące Federacje bez wątpienia posiadają prawo do współużytkowania nieruchomością położoną w W., będącą przedmiotem postępowania prowadzonego z wniosku H. J. z dnia 18 sierpnia 1948 r., czyli ograniczone prawo rzeczowe. Prawo to daje wprawdzie skarżącym ograniczone władztwo nad rzeczą cudzą, podlega również ochronie prawnej, a także wywołuje określone skutki prawne, jednakże te sytuacje, nie podlegają w żadnym stopniu ocenie w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. W konsekwencji, w ocenie Sądu, skarżące posiadają w sprawie jedynie interes faktyczny, gdyż wprawdzie bezpośrednio są zainteresowane rozstrzygnięciem niniejszej sprawy administracyjnej, jednakże nie można tego zainteresowania poprzeć żadnymi przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowania ich żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez Prezydenta W.. Interes faktyczny nie tworzy zaś legitymacji procesowej. Skoro więc, istnienie legitymacji skargowej (art. 50 p.p.s.a.) podlega badaniu przez sąd administracyjny, to w rezultacie skarga wniesiona przez podmiot, który a limine nie może mieć legitymacji skargowej podlega odrzuceniu, natomiast stwierdzenie w toku postępowania (tak jak w niniejszej sprawie), że wnoszący skargę nie legitymuje się interesem prawnym - powoduje oddalenie skargi (zob. np. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2013 r., sygn. akt I OSK 478/12 http://orzeczenia.nsa.gov.pl; wyrok NSA z dnia 27 września 2000 r., sygn. akt II SA 2109/00, OSP 2001, nr 6 poz.86 a także Komentarz do ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Tadeusz Woś, Hanna Knysiak-Molczyk, Marta Romańska, pod redakcją Tadeusza Wosia - Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis Warszawa 2005).

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.