Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 278/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6074 Przekształcenie użytkowania wieczystego w prawo własności
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  miała charakter rażący
Powołane przepisy: article: art. 12 par. 1, art. 35, art. 36, art. 97 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Żmich (spr.) Sędziowie: WSA Iwona Maciejuk WSA Małgorzata Miron Protokolant starszy sekretarz sądowy Aleksandra Borkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi M.L. i M.L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta W. w przedmiocie rozpoznania wniosku o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości 1. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 2. oddala skargę w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu; 3. zasądza od Prezydenta W. solidarnie na rzecz M.L. i M.L. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M.L. i M.L. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Prezydenta W. w sprawie dotyczącej przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...]. W skardze zarzucili organowi rażące naruszenie art. 8, art. 12, a także art. 35 § 3 Kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na niewydaniu decyzji pomimo upływu terminów wskazanych w tym przepisie oraz rażące naruszenie art. 36 § 1 Kpa poprzez jego niezastosowanie polegające na niepowiadomieniu wnioskodawców o niezałatwieniu sprawy w terminie, niewskazaniu przyczyn zwłoki oraz niewskazaniu nowego terminu załatwienia sprawy. W skardze skarżący wnieśli o: 1) stwierdzenie bezczynności Prezydenta W. w zakresie czynności prawem przewidzianych oraz wynikającej z niej przewlekłości przedmiotowego postępowania, do której doszło z rażącym naruszeniem prawa; 2) zobowiązanie Prezydenta W. do wydania decyzji stwierdzającej przekształcenie prawa użytkowania nieruchomości gruntowej przy ul. [...] w W. na gruncie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 lipca 2003 r., przewidujących nieodpłatność przekształcenia, które obowiązywały w dacie, w której decyzja taka zostałaby wydana bez cech rażącego naruszenie prawa w postaci wieloletniej bezczynności organu administracji publicznej, zaniechań obligatoryjnych czynności i przewlekłości działania organu; 3) zasądzenie na rzecz skarżących kosztów postępowania według norm przepisanych; 4) zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. do przekazania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu akt postępowania wywołanego zażaleniem na bezczynność Prezydenta W. prowadzonego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze za sygn. akt. [...] oraz dołączenie tychże akt do akt sprawy wywołanej skargą oraz dopuszczenie dowodu z wszystkich dokumentów wskazanych w uzasadnieniu skargi, a znajdujących się w aktach Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. W uzasadnieniu skarżący wskazali, że postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. uznało złożone przez skarżących M. i M.L. dnia 24 kwietnia 2013 r. zażalenie na bezczynność organu za nieuzasadnione, z czym nie zgadzają się skarżący. M. i M. małż. L. podali, że – wobec wydania przez Prezydenta W. w dniu [...] lipca 2008 r. bezpodstawnej decyzji nr [...], umarzającej wszczęte w 2004 r. z urzędu postępowanie w sprawie nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...] oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2, prowadzonego na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, poz. 1209 ze zm.), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 11 kwietnia 2003 r. o kształtowaniu ustroju rolnego (Dz. U. Nr 64, poz. 592) – zaszła konieczność złożenia wniosku z dnia 23 lipca 2008 r. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości, aby jak najszybciej uzyskać prawo własności i zwolnić się z obowiązku ponoszenia corocznych i rosnących kosztów opłat z tytułu użytkowania wieczystego.

Skarżący wskazali, że w sprawie zainicjowanej tym wnioskiem Prezydent W. popadł w kilkuletnią bezczynność. Pomimo wielokrotnych interwencji w Urzędzie dopiero oficjalne zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie i przewlekłość postępowania związaną z bezczynnością organu administracji publicznej sporządzone przez skarżących 7 listopada 2011 r. i przesłane do rozpatrzenia według właściwości 18 listopada 2011 r. wywołało podjęcie przez organ administracji publicznej aktywności w celu ostatecznego załatwienia sprawy. W odpowiedzi pismem z dnia 6 grudnia 2011 r. Burmistrz [...] W. poinformował M. i M.L., iż w dniu [...] listopada 2011 r. zlecono rzeczoznawcy wykonanie operatu szacunkowego celem określenia wartości nieruchomości, a zaistniałą bezczynność organ wyjaśnił twierdząc że ,,liczne zmiany przepisów, występujące luki w przepisach prawa (spowodowane stwierdzeniem niezgodności z Konstytucją poszczególnych art. ustawy) oraz licznie złożone wnioski spowodowały brak możliwości bieżącego rozpatrywania wpływających spraw". Skarżący uważają, że wskazywane przez organ powody niewydania decyzji w sprawie nie mogą stanowić usprawiedliwienia dla tak rażącego opóźnienia w wydaniu decyzji. Tym bardziej zaś przedstawiona argumentacja nie stanowi uzasadnienia dla naruszenia obowiązku poinformowania stron o niemożności załatwienia sprawy w przepisanym czasie, podania przyczyn i wyznaczenia nowego terminu wydania rozstrzygnięcia.

Skarżący podali, że po zakończeniu postępowania wyjaśniającego w toku korespondencji prowadzonej przez skarżących z Urzędem W. na początku 2012 r., okazało się, iż zgodnie z obowiązującymi przepisami, na podstawie uchwały Rady Miasta nr [...] nie jest możliwe udzielenie skarżącym bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, w związku z czym będą oni zmuszeni do poniesienia kosztów w całej wysokości. Przyczyną tego stanu jest przyjęcie przez Radę Miasta unormowania, zgodnie z którym bonifikaty od opłaty z tytułu przekształcenia udziela się m.in. osobom fizycznym, których nieruchomości są zabudowane i wykorzystywane wyłącznie na cel mieszkaniowy. Na działce przy ul. [...] znajduje się natomiast wolnostojący budynek pełniący niegdyś funkcję garażu i jako taki oznaczony w ewidencji, powoduje iż przedmiotowa nieruchomość nie może być uważana za wykorzystywaną wyłącznie na cel mieszkaniowy.

Skarżący oświadczyli, że są świadomi tego, iż brak możliwości udzielenia bonifikaty nie powoduje automatycznie niemożności skorzystania z przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności, jednak może się to odbyć jedynie za pełną odpłatnością. Skarżący zauważyli, że pierwsza merytoryczna aktywność Prezydenta W. w sprawie zainicjowana została skargą na bezczynność złożoną pod koniec 2011 r. Zgodnie z art. 35 § 1 Kpa organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Art. 35 § 3 Kpa stanowi, że załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później, niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później, niż w ciągu dwóch miesięcy od wszczęcia postępowania. Biorąc pod uwagę długość ustawowych terminów do załatwienia sprawy, okres bezczynności organu administracji publicznej należy określić jako rażące naruszenie prawa i jest to stan z całą pewnością naruszający zaufanie obywatela do państwa. Tak długiego okresu bezczynności organu nie mogą usprawiedliwiać żadne względy. Organ administracji publicznej dopuścił się również naruszenia art. 36 § 1 Kpa. Przepis ten nakazuje organom administracji z urzędu powiadomić stronę o niezałatwieniu sprawy w terminie określonym w art. 35 Kpa, a ponadto podać przyczynę zwłoki oraz nowy termin załatwienia sprawy.

W odpowiedzi na skargę Prezydent W. wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu wskazał, że w dniu 22 lipca 2008 r. M. i M. małż. L. złożyli wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości (z zastosowaniem boniﬁkaty) na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości, tym samym organ uzyskał jednoznaczne stanowisko odnośnie żądania przekształcenia. Postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przy ul. [...] jest kontynuowane z udziałem M. i M.L. na zasadach obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W dniu [...] grudnia 2011 r. został sporządzony przez rzeczoznawcę majątkowego operat szacunkowy celem określenia wartości rynkowej przedmiotowej nieruchomości do celów przekształcenia. Zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2011 r. poinformowano stronę o zakończeniu postępowania wyjaśniającego oraz o możliwości składania ewentualnych wniosków lub pisemnych wyjaśnień. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., na wniosek użytkowników wieczystych, organ zawiesił postępowanie w sprawie przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności przedmiotowej nieruchomości. Podstawą zawieszenia był art. 98 Kpa. Postanowienie to nie zostało zaskarżone przez żadną ze stron. Do chwili obecnej nie został złożony wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 grudnia 2011 r., sygn. akt l OSK 168/11, bezczynność organu ma miejsce wówczas, gdy nie załatwia on sprawy w terminach wskazanych w art. 35 i art. 36 Kpa., przy czym od tych terminów należy odliczyć terminy przewidziane przepisami do dokonania danych czynności, okresy zawieszenia postępowania oraz opóźnienia wynikłe z winy strony lub niezależne od organu. Organ podał, że dysponował materiałem do załatwienia sprawy w formie wyznaczonej prawem, a nie wykonał tego zobowiązania z uwagi na wniosek M. i M.L. dotyczący zawieszenia postępowania. Jeżeli postępowanie administracyjne zostało zawieszone to nie biegnie termin do załatwienia sprawy, o którym mowa w art. 35 Kpa, co czyni skargę całkowicie nieuzasadnioną.

Obecny na rozprawie pełnomocnik skarżących wniósł o wzięcie przez Sąd pod uwagę dodatkowo tego, że organ w sposób przewlekły prowadzi postępowanie w sprawie i z rażącym naruszeniem prawa, do daty zawieszenia postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

W pierwszej kolejności Sąd zobligowany był do oceny, czy przedmiotem skargi wniesionej w piśmie z dnia 16 stycznia 2014 r. jest bezczynność Prezydenta W., czy przewlekłość w prowadzeniu postępowania uwłaszczeniowego. Jeżeli chodzi o to zagadnienie Sąd zauważa, że w sprawach ze skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w orzecznictwie sądowym wyrażono pogląd, że w zakresie postaci niedziałania organu, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, wskazanych w piśmie inicjującym postępowanie przed sądem administracyjnym, sąd administracyjny nie jest związany kwalifikacją wskazaną przez skarżącego. Ostateczną decyzję dotyczącą tego, czy w danej sprawie istnieje stan bezczynności organu, czy stan przewlekłości prowadzonego postępowania podejmuje Sąd i daje temu wyraz w wyroku wydanym po zamknięciu rozprawy (por. postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, LEX nr 1219576). Przy czym w przypadku stwierdzenia przewlekłego prowadzenia postępowania dokonywana przez sąd ocena zasadności podstaw skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego obejmuje nie tylko działania (zaniechania) organu mające miejsce po dacie wejścia w życie ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj. po 11 kwietnia 2011 r., ale również zachowania organu przed tą datą (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 194/14 - opubl. CBOiS).

Zdaniem Sądu, sposób prowadzenia przez Prezydenta W. postępowania uwłaszczeniowego świadczy o tym, że postępowanie organu, do czasu wydania postanowienia z dnia [...] marca 2012 r. o zawieszeniu postępowania, miało charakter przewlekły. Przez "przewlekłe prowadzenie postępowania" należy bowiem rozumieć sytuację prowadzenia postępowania w sposób nieefektywny poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. P. Tarno. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wydanie 5. Warszawa 2012, str. 44; J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69- 70), ewentualnie mnożenie przez organ czynności dowodowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy (J. Borkowski (w): B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2011, str. 238). Stan przewlekłości postępowania" obejmować będzie, zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy.

Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie, do czasu wydania postanowienia o zawieszeniu postępowania, Prezydent W. prowadził postępowanie uwłaszczeniowe w sposób przewlekły, ponieważ postępowanie to prowadzone było w sposób nieefektywny, opieszały i niesprawny, bez wymaganej koncentracji czynności procesowych celem załatwienia sprawy zgodnie z zasadą szybkości i ekonomiki postępowania wynikającą z art. 12 § 1 Kpa i zasadą zaufania obywatela do organu wyrażoną w art. 8 Kpa.

Wniosek o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości przy ul. [...] został wniesiony do Prezydenta W. w dniu 23 lipca 2008 r. W dniu 6 sierpnia 2008 r. Prezydent W. sporządził zawiadomienie informujące wnioskodawców o załatwieniu sprawy do dnia 31 grudnia 2009 r. Organ wskazał, że wyznaczenie nowego terminu na załatwienie sprawy wynika z konieczności rozpatrzenia wcześniejszych wniosków złożonych w II połowie 2000 r. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. Prezydent W. wezwał wnioskodawców do wpłacenia zaliczki na pokrycie kosztów sporządzenia wyceny nieruchomości. Organ pismem z dnia 6 grudnia 2011 r. poinformował wnioskodawców o braku możliwości bieżącego rozpatrywania wpływających spraw, co jest spowodowane licznymi zmianami przepisów, lukami w prawie wynikającymi ze stwierdzenia niekonstytucyjności poszczególnych art. ustawy oraz licznymi wnioskami. Organ poinformował, że w dniu 30 listopada 2011 r. zlecił rzeczoznawcy sporządzenie operatu szacunkowego określającego wartość nieruchomości oraz że po sporządzeniu operatu szacunkowego wnioskodawcy zostaną poinformowani o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i wydaniu decyzji. [...] grudnia 2011 r. rzeczoznawca majątkowy sporządził operat szacunkowy. Zawiadomieniem z dnia 19 grudnia 2011 r. Prezydent W. zawiadomił strony o zakończeniu postępowania i o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, prawie do składania wniosków i wyjaśnień, wartości nieruchomości oraz o warunkach udzielenia bonifikaty od opłaty za przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. Następnie pismami z dnia 6 lutego 2012 r. organ wystąpił do: 1) Wydziału Budżetowo- Księgowego dla [...] Urzędu W. o udzielenie informacji, czy wnioskodawcy nie zalegają z opłatami związanymi z prawem użytkowania wieczystego; 2) Wydziału Architektury i Budownictwa dla [...] o udzielenie informacji bądź nadesłanie dokumentów na temat charakteru istniejącej na gruncie zabudowy. Pismem z dnia 13 lutego 2012 r. Prezydent W. poinformował wnioskodawców, że przedmiotowa nieruchomość nie jest zabudowana wyłącznie na cel mieszkaniowy i w związku z tym istnieje możliwość przekształcenia prawa za pełną odpłatnością, warunkach rozłożenia opłaty na raty, prawie do domagania się zawieszenia postępowania na wniosek oraz o rozpatrywaniu wniosku w oparciu o przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości. W piśmie z dnia 12 marca 2012 r. organ poinformował wnioskodawców , iż wyjaśnienia zawarte w piśmie z dnia 13 lutego 2012 r. są aktualne i że istnieje możliwość wystąpienia do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu W. o zmianę sposobu użytkowania gruntu. Postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r. Prezydent W., na skutek wniosku M. i M. małż. L., zawiesił postępowanie uwłaszczeniowe. Powyższe postanowienie wnioskodawcy odebrali w dniu 21 marca 2012 r.

Z opisanego wyżej stanu faktycznego sprawy wynika, że do czasu zawieszenia postępowania w sprawie Prezydent W. prowadził postępowanie ponad 3,5 roku. Pomiędzy podejmowanymi w sprawie czynnościami były znaczne przerwy. Po wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy decyzja nie została wydana, mimo że istniały podstawy prawne umożliwiające wydanie decyzji – ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości oraz uchwała Rady W. z dnia [...] maja 2008 r., nr [...] określająca zasady udzielania bonifikat za przekształcenie. Działanie organu świadczy o unikaniu wydania w sprawie rozstrzygnięcia, co do istoty sprawy. Prezydent W., zamiast wydać decyzję, w pismach z dnia 19 grudnia 2011 r. i 13 lutego 2012 r. informował wnioskodawców o obowiązującym stanie prawnym, przedstawił swoje merytoryczne stanowisko na tle ustalonego w sprawie stanu faktycznego. W tym ostatnim piśmie sugerował możliwość złożenia wniosku o zawieszenie postępowania w trybie art. 98 Kpa. Działanie organu nie było konsekwentne. W zawiadomieniu z dnia 19 grudnia 2011 r. organ informował, że zostało zakończone postępowanie wyjaśniające i że po upływie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia zostanie wydane rozstrzygnięcie. Mimo tego organ nadal prowadził postępowanie wyjaśniające - podejmował czynności dowodowe (pisma z dnia 6 lutego 2012 r.).

Rację mają M. i M.L. twierdząc, że istniejące w sprawie przewlekłe prowadzenie postępowania, do czasu zawieszenia postępowania, miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa. O takiej kwalifikacji stanu przewlekłości świadczy – zdaniem Sądu – to, że pomiędzy zawiadomieniem z dnia 6 sierpnia 2008 r., a postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r. minęło ponad 3 lata. Pierwsza czynność mająca na celu merytoryczne rozpatrzenie sprawy została podjęta dopiero po ponad 3 latach od daty złożenia wniosku – 30 listopada 2011 r. organ zlecił sporządzenie w sprawie wyceny (pismo z dnia 6 grudnia 2011 r.). Rażącym naruszeniem zasady szybkości i ekonomiki postępowania (art. 12 § 1 Kpa) oraz zasady zaufania obywatela do organu (art. 8 Kpa) jest to, że organ po otrzymaniu w grudniu 2011 r. wyceny nieruchomości nie dążył do wydania w sprawie decyzji, aby umożliwić stronom ewentualne kwestionowanie rozstrzygnięcia w postępowaniu odwoławczym, skoro organ stał na stanowisku, że w istniejącym stanie prawnym przekształcenie jest możliwe za pełną odpłatnością. Przeciwnie, organ sugerował stronom złożenie wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego (nie wiadomo czemu ten środek prawny miałby służyć), mając świadomość tego, że zawieszenie postępowania na dłuższy okres czasu może spowodować utratę ważności sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego (art. 156 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami), na pokrycie kosztów którego organ zobowiązał strony do wpłaty stosownej zaliczki (postanowienie z dnia [...] listopada 2011 r.).

Uszło jednak uwadze skarżących, że w momencie orzekania przez Sąd wystąpiła przeszkoda do uwzględnienia skargi M.L. i M.L. w zakresie dotyczącym zobowiązania Prezydenta W. do załatwienia w formie decyzji administracyjnej wniosku skarżących z dnia 22 lipca 2008 r. o przekształcenie prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości położonej w W. przy ul. [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] m2.

Z akt sprawy wynika bowiem, że na skutek wniosku M. i M. małż. L., Prezydent W. postanowieniem z dnia [...] marca 2012 r., na podstawie art. 98 § 1 Kpa, zawiesił postępowania w przedmiotowej sprawie. Postanowienie organu jest ostateczne, ponieważ nie zostało zaskarżone poprzez wniesienie zażalenia, o którym mowa w art. 101 § 3 Kpa.

Wobec tego Sąd nie uwzględnił skargi M. L. i M.L. w zakresie zobowiązania organu do wydania aktu, ponieważ w ramach sprawy ze skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd nie mógł ocenić postanowienia wydanego w przedmiocie zawieszenia postępowania administracyjnego. Ocena stanu przewlekłości postępowania odnosi się w takim przypadku do czasu zawieszenia postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 23 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 84/14 – opubl. CBOiS). Orzeczenie przez Sąd o zobowiązaniu organu do wydania aktu mogłoby bowiem doprowadzić do sytuacji, w której organ wykonując wyrok Sądu zobowiązany byłby wydać akt (decyzję administracyjną) w warunkach rażącego naruszenia przepisów prawa procesowego. Zgodnie bowiem z art. 97 § 2 Kpa po zawieszeniu postępowania administracyjnego aktem, który może być wydany jest postanowienie o podjęciu zawieszonego postępowania, a nie decyzja administracyjna, załatwiająca sprawę co do istoty lub w inny sposób kończąca postępowanie administracyjne (art. 104 Kpa).

Wobec powyższego wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania administracyjnego w momencie wyrokowania przez Sąd eliminowało możliwość zobowiązania organu do wydania aktu bowiem przeniosło ciężar sporu na kwestię zasadności zawieszenia postępowania administracyjnego. Strona dysponuje wówczas środkiem zaskarżenia w postaci zażalenia (art. 101 § 3 Kpa), a jeżeli akceptuje zawieszenie postępowania ma możliwość wnioskowania o jego podjęcie, po ustaniu przyczyny zawieszenia postępowania (art. 97 § 2 Kpa).

Biorąc to wszystko pod uwagę Sąd, na podstawie art. 149 § 1 (pkt 1 wyroku), art. 151 (pkt 2 wyroku) Ppsa orzekł, jak w sentencji wyroku. O zwrocie skarżącym kosztów postępowania sądowego (pkt 3 wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Ppsa w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).