Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 617/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 2 pkt 3, art. 4 pkt 6a
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Zofia Przegalińska (spr.) Sędzia del. WSA Inga Gołowska Protokolant Dorota Gaj - Mizerska po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 17 listopada 2011 r. sygn. akt II SA/Bd 981/11 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2011 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w B., 2) zasądza od M. K. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego kwotę 525 (pięćset dwadzieścia pięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Objętym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 17 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 981/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w B[...], po rozpoznaniu skargi M[...] [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2011 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w B[...] z dnia [...] 2010 r.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

W dniu [...] 2010 r. w miejscowości [...] przeprowadzono kontrolę kierowanego przez A[...] [...]pojazdu marki Volkswagen T4, która wykazała, iż pojazdem tym wykonywany był krajowy transport drogowy osób na trasie [...], transport ten wykonywany był pojazdem innym niż autobus oraz że kierowca nie był w stanie okazać wypisu z licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, zaświadczenia o zatrudnieniu i spełnieniu wymogów ustawowych oraz zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych. Powyższe ustalenia zostały zawarte w protokole kontroli, który został sporządzony w oparciu o przeprowadzone w dniu [...] 2010 r. dowody w postaci przesłuchania świadków - kierowcy oraz jednego z pasażerów pojazdu. Z przeprowadzonych zaś w dalszym toku postępowania czynności wyjaśniających uzyskano informacje, kolejno ze Starostwa Powiatowego w G[...] i Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, iż właściciel pojazdu – M[...] nie posiada licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób oraz międzynarodowego transportu drogowego osób. Organ I instancji wystąpił również z zapytaniem do Urzędu Marszałkowskiego w T[...], w następstwie którego otrzymał odpowiedź, z której wynikało, że skarżącemu według stanu na dzień [...] 2010 r. nie wydano zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych i/lub regularnych specjalnych.

Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia faktyczne, organ I instancji decyzją z dnia [.] 2010 r. nałożył na M[...] karę pieniężną w wysokości 15.000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji z wyłączeniem taksówek (naruszenie art. 5 ust. 1 i 2, art. 8 ust. 1 i art. 87 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym; t.j. Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej: u.t.d.), bez wymaganego zezwolenia (naruszenie art. 18 ust. 1, art. 21 ust. 1, art. 22 ust. 4 oraz art. 87 ust. 1 pkt 1 lit. a/ ustawy o transporcie drogowym), pojazdem innym niż autobus (naruszenie art. 18b ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 lit. a/ i b/ ustawy o transporcie drogowym) oraz z naruszeniem warunków dotyczących dokumentacji pracy kierowcy w zakresie kierowania kierowcy na badania lekarskie lub psychologiczne (naruszenie art. 39a ust. 1 pkt 3 i 4, art. 39j ust. 1-3, art. 39k, art. 39I ust. 1 ustawy o transporcie drogowym).

Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, podtrzymując jego stanowisko, że materiał dowodowy wskazuje na fakt, że w chwili kontroli skarżący wykonywał przewóz regularny w ramach transportu drogowego osób. W dniu kontroli kierowca przewoził pasażerów będących pracownikami przedsiębiorstwa J[...] na trasie [...], jednakże z uwagi na brak umowy między przewoźnikiem a ww. przedsiębiorstwem brak było przesłanki do stwierdzenia, iż przewóz regularny miał charakter specjalny. Z przeprowadzonych czynności kontrolnych został sporządzony protokół kontroli w oparciu o zeznania kierowcy oraz jednego z pasażerów. Znajdujące się natomiast w aktach sprawy oświadczenia pasażerów, którym organ II instancji nie odmówił wiarygodności, stanowią w ocenie organu zarówno potwierdzenie okoliczności, że przewozy osób wykonywane przez stronę mają charakter zarobkowy, ponieważ każdy z pasażerów oświadczył, iż przekazywał stronie bądź kierującemu pojazdem określoną kwotę pieniędzy tytułem zwrotu kosztów paliwa, jak i że mają one charakter regularny, gdyż pasażerowie przewożeni są w określonym celu (do pracy w [...]) i w określonych, stałych godzinach. Zastrzegł też, że wniosek o przeprowadzenie dowodu w postaci przesłuchania osób przewożonych przez kierowcę w chwili zatrzymania na okoliczność niewykonywania przez niego przewozu regularnego w ramach transportu drogowego osób ma na celu wyłącznie przedłużenie postępowania w sprawie. Powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt II GSK 670/08 stwierdził, iż z przepisów ustawy o transporcie drogowym nie można wyprowadzić wniosku, że przewóz osób lub rzeczy bez licencji podlega sankcji tylko wtedy, gdy dokonujący przewozu podmiot prowadzi działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego o wszelkich cechach wynikających z przepisów o swobodzie działalności gospodarczej i jej ewidencjonowaniu. Uznał, że podlegające sankcji wykonywanie transportu drogowego traktowane winno być jako działanie faktyczne polegające na przewozie osób lub rzeczy, odpowiadające definiowanemu transportowi drogowemu, z tym jednak że nie musi stanowić ono przedmiotu trwale prowadzonej działalności gospodarczej, a tym bardziej działalności ewidencjonowanej. Dalej powołał się na art. 16 ust. 1 ustawy Prawo przewozowe, który stanowi, iż umowę przewozu zawiera się przez nabycie biletu na przejazd lub spełnienie innych określonych przez przewoźnika warunków dostępu do środka transportowego, a w razie ich nieustalenia przez samo zajęcie miejsca w środku transportowym. W rozpoznawanej sprawie z oświadczeń złożonych przez pasażerów pojazdu wynika, że przekazywali oni stronie bądź kierującemu pojazdem określone kwoty pieniędzy tytułem zwrotu kosztów paliwa, a zatem warunek określony przytoczonym przepisem został spełniony.

Na powyższą decyzję M[...] wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B[...], który dopatrzył się naruszeń prawa procesowego skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz poprzedzającego go rozstrzygnięcia organu I instancji.

W ocenie Sądu I instancji organy nie ustaliły w sposób odpowiadający wymogom określonym w k.p.a. okoliczności faktycznych sprawy, czy skarżący wykonywał krajowy transport drogowy w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. Jako dowolne należało traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Organy powzięły informację ze złożonych przez skarżącego oświadczeń osób przewożonych pojazdem strony, iż przewóz ten ma charakter koleżeński, jako że żona skarżącego pracuje w tym samym miejscu pracy co oni, a pracownicy ci nie mają żadnego innego dogodnego środka transportu oraz że przewóz ten odbywa się za drobną opłatą mającą zwrócić skarżącemu koszty zakupu paliwa. Także z oświadczenia kierowcy wynika, że nie jest on pracownikiem skarżącego, a wykonywany przez niego czasami przewóz żony skarżącego oraz jej koleżanek do miejsca ich pracy nie odbywa się za wynagrodzeniem, lecz ma charakter zwykłej pomocy. Nadto z oświadczenia koleżanki z zakładu pracy żony skarżącego wynika, iż także ona czasami podwozi swoim samochodem innych pracowników do zakładu pracy w ramach koleżeńskiej przysługi. Skarżący złożył również zaświadczenie pracodawcy jego żony, iż zakład pracy nie zapewnia dojazdu pracownikom.

W oparciu o wskazane dokumenty, skarżący starał się wykazać, iż nie wykonuje on transportu drogowego osób bez wymaganej licencji i zezwolenia w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym. W tym celu też złożył w piśmie z dnia [.] 2010 r. wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadków osób, które złożyły ww. oświadczenia. Pomimo tych okoliczności organ II instancji nie przeprowadził tychże dowodów wskazując, że wniosek ten ma jedynie na celu przedłużenie postępowania oraz że złożone oświadczenia stanowią wyłącznie dowód na to, że skarżący wykonuje przewóz regularny specjalny w ramach zarobkowego przewozu drogowego osób. Organ I instancji natomiast nie uznał ww. oświadczeń wskazując, że zostały one złożone dopiero w trakcie postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu takie działania organów naruszają art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W sprawie organy nie tylko nie wykazały żadnej inicjatywy w zakresie zweryfikowania wersji przebiegu zdarzeń przedstawionej przez skarżącego, ale przede wszystkim w sposób dowolny i niezasadny pominęły dowody przedstawione przez niego. Skarżący nie kwestionował okoliczności, iż określone działania faktyczne (a nie wyłącznie działania prawne - ewidencja, rejestracja, posiadanie licencja itd.) determinują posiadanie przymiotu przedsiębiorcy wykonującego działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, lecz próbował wykazać, iż działanie jego nie polegało na wykonywaniu transportu drogowego osób w rozumieniu ustawy o transporcie drogowym, lecz ma wyłącznie charakter grzecznościowy, koleżeński i jest związane z codziennym dowożeniem żony do miejsca pracy. Tą też okoliczność jako istotną organy miały obowiązek w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnić, czego jednak nie uczyniły. Tym samym więc naruszyły ww. przepisy postępowania administracyjnego w sposób istotny.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł organ, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie przepisów:

1) postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, że organ II instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w sposób dowolny i niezasadny pominął dowody przedstawione przez skarżącego w postaci oświadczeń pisemnych złożonych przez pasażerów przewożonych kontrolowanym pojazdem oraz bezpodstawnie odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów z przesłuchania ww. osób, podczas gdy w uzasadnieniu decyzji wyraźnie wskazano, iż organ ten dopuścił dowody z przedłożonych przez stronę dokumentów i uwzględnił jako wiarygodne fakty w nich przedstawione, wobec czego uznał, iż przeprowadzanie na tę okoliczność jeszcze dowodów z przesłuchania ww. osób w charakterze świadków byłoby już pozbawione sensu i mogłoby prowadzić wyłącznie do zbędnego przedłużenia postępowania, skoro okoliczności mające być przedmiotem tych dowodów zostały już stwierdzone innymi dowodami (pisemnymi oświadczeniami), przy czym organ II instancji korzystając z uprawnień przewidzianych w art. 80 k.p.a., analizując okoliczności faktyczne ustalone w toku kontroli oraz stwierdzone dowodami przedłożonymi przez stronę, dokonał na tej podstawie całkowicie odmiennej oceny i kwalifikacji przewozów realizowanych w dniu kontroli przez skarżącego, uznając, iż spełniały one kryteria regularnego transportu drogowego osób w rozumieniu przepisów ustawy o transporcie drogowym;

2) postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ oraz art. 133 § 1 i art. 134 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niewłaściwej ocenie sprawy przez Sąd I instancji, która skłoniła Sąd do stwierdzenia, że w rozpatrywanej sprawie nie wyjaśniono wszystkich okoliczności istotnych dla jej rozstrzygnięcia, czym organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., gdyż według Sądu taką okolicznością istotną było ustalenie, czy przewozy miały wyłącznie charakter grzecznościowy, koleżeński i były związane z codziennym dowożeniem żony do miejsca pracy, podczas gdy okoliczności i ustalenia faktyczne w sprawie były wszechstronne i rzetelne, a niewątpliwie wynikało z nich, że przewozy cechowała regularność i odpłatność świadczonych usług oraz że nie spełniały one warunków przewozów na potrzeby własne określonych w przepisach ustawy o transporcie drogowym, co oznaczało, iż musiały zostać zakwalifikowane przez organy jako transport drogowy osób, przy czym ustawa ta w żadnym razie nie przewiduje wyłączenia spod swoich uregulowań takiej kategorii przewozów, jak przewozy "grzecznościowe czy koleżeńskie";

3) prawa materialnego, tj. art. 3 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 3, art. 4 pkt 4 i pkt 6a, art. 5 ust 1 oraz art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sprawie, pomimo prawidłowej wykładni przepisów u.t.d. dokonanej przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku, podczas gdy z dyspozycji przywołanych norm prawnych jednoznacznie wynika, iż każdy, choćby nawet tylko jednorazowy, faktyczny przewóz drogowy, który cechuje odpłatność za świadczoną usługę, winien być uznany z mocy ustawy za transport drogowy, którego podjęcie i wykonywanie wymaga w konsekwencji spełnienia wymogów ustawowych, przy czym przepisy ustawy nie przewidują wyłączenia spod jej uregulowań takiej kategorii przewozów osób, jak przewozy "grzecznościowe czy koleżeńskie", gdy przewozy te mają charakter zorganizowanych i ciągłych oraz odpłatnych usług i nie spełniają warunków przewozów na potrzeby własne, nawet gdy są wykonywane przez podmioty niebędące przedsiębiorcami, wobec czego przewóz wykonywany przez skarżącego powinien wbrew stanowisku Sądu I instancji zakwalifikowany być jako transport drogowy.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w B[...] oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu organ podkreślił, że wbrew zarzutom Sądu I instancji organ odwoławczy dopuścił dowody z przedłożonych przez stronę pisemnych oświadczeń przewożonych pasażerów i w żadnym razie nie odmówił im wiarygodności, jednak w tym stanie rzeczy zasadnie uznał, iż przeprowadzanie na tę okoliczność jeszcze dowodów z przesłuchania ww. osób w charakterze świadków byłoby już pozbawione sensu i mogłoby prowadzić wyłącznie do zbędnego przedłużenia postępowania, skoro okoliczności mające być przedmiotem tych dowodów zostały już stwierdzone innymi dowodami, tj. właśnie pisemnymi oświadczeniami.

Ponadto nie sposób zaprzeczyć, że w sprawie miało miejsce świadczenie odpłatnych usług, wszyscy pasażerowie zgodnie przyznali, że ponoszą tego rodzaju opłatę za przewóz. Nie ma przy tym znaczenia, czy wysokość tej opłaty pokrywa jedynie same koszty przejazdu, czy też daje dodatkowy zysk wykonawcy przewozu. Zauważył, że zarobkowy charakter działalności transportowej skarżącego przejawia się już chociażby w korzyściach jakie odnoszą skarżący i jego małżonka poprzez ustalenie odpłatności za przejazd tylko na poziomie ponoszenia jego kosztów przez pasażerów, w sytuacji gdy sami korzystają z tych przewozów.

Wskazał, że działalność realizowana przez skarżącego miała zorganizowany i ciągły charakter, gdyż czynności kierowania pojazdem powierzone zostały innej osobie, która nie była pracownikiem zakładu, w którym zatrudnieni byli pasażerowie, a jak niezbicie wynikało to z zeznań i oświadczeń pasażerów, przewozy były realizowane na ustalonych trasach w porach umożliwiających dojazd na obie zmiany pracy w zakładzie, co przeczy niewiarygodnej tezie o wyłącznie "koleżeńskim i grzecznościowym" charakterze przewozów, wykonywanym niejako przy okazji dojazdu do pracy.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną M[...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej oraz zasądzenie od organu na jego rzecz kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W skardze kasacyjnej powołano obydwie podstawy kasacyjne wymienione w art. 174 p.p.s.a. W związku z tym w pierwszej kolejności należy odnieść się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, albowiem tylko w wypadku, gdy Sąd I instancji poprawnie oceni postępowanie administracyjne i prawidłowo przeprowadzi postępowanie sądowoadministracyjne, Naczelny Sąd Administracyjny może odnieść się do zarzutu naruszenia prawa materialnego.

Zgodnie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w tym przepisie może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, a więc może polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania lub niewłaściwym jego zastosowaniu.

Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy.

Skarga kasacyjna dotyczy wyroku Sądu I instancji wydanego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem decyzja lub postanowienie podlegają uchyleniu, jeżeli sąd stwierdzi inne, niż dające podstawę do wznowienia postępowania naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Brzmienie przywołanego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do tego, że obejmuje on wyłącznie przypadki, w których gdyby nie naruszono przepisów postępowania, to najprawdopodobniej zapadłaby decyzja o innej treści. W związku z tym obowiązkiem sądu uwzględniającego skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. jest nie tylko wskazanie przepisu czy przepisów postępowania, którym organ administracji publicznej uchybił i wyjaśnienie na czym to uchybienie polegało, ale również wykazanie prawdopodobieństwa oddziaływania naruszeń prawa procesowego na wynik sprawy administracyjnej.

W rozpoznawanej sprawie Sąd I instancji, uwzględniając skargę, powołał u podstaw orzeczenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., a w jego motywach wskazał jako naruszone art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Należy przy tym zauważyć, że poza ogólnym przytoczeniem treści wymienionych przepisów i stwierdzeniem, że skarżący złożył w piśmie z dnia [...] 2010 r. wniosek dowodowy o przesłuchanie w charakterze świadków osób przewożonych, które złożyły oświadczenia, iż przewóz miał charakter koleżeński, Sąd I instancji nie podjął nawet próby wykazania prawdopodobieństwa wpływu naruszeń na wynik sprawy administracyjnej, a tym bardziej że był to wpływ istotny.

Podkreślenia wymaga także i to, że stanowisko WSA dotyczące legalności zaskarżonej decyzji w płaszczyźnie stosowania przepisów postępowania nie uwzględniało całości akt sprawy. Nie można bowiem nie dostrzec, że Sąd I instancji całkowicie pominął fakt, że wnioskowane przez stronę skarżącą dowody miały jedynie potwierdzić to co zostało już zawarte w oświadczeniach osób przewożonych środkiem transportu będącym własnością skarżącego. Nadto w ocenie Sądu I instancji zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania – art. 7 w zw. z art. 77 i art. 80 k.p.a. – mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem w przedmiotowej sprawie nie ustalono w sposób dostateczny czy skarżący wykonywał transport drogowy w rozumieniu ustawy, co pozwoliłoby na stosowanie wynikających z niej sankcji.

Formułując powyższe stanowisko Sąd I instancji nie uwzględnił jednak, że zarówno z zeznań złożonych przez kierowcę oraz pasażerów w toku kontroli, a także ich oświadczeń pisemnych przedłożonych przez skarżącego w toku postępowania wynika, iż skarżący posługując się kierowcą, który nie był jego pracownikiem, regularnie, w ustalonych porach, świadczył na rzecz pracowników przedsiębiorstwa, w którym zatrudniona jest jego żona, usługi transportowe za ustaloną z góry (nawet w okresach miesięcznych) opłatą.

Przypomnieć należy, że zgodnie z art. 4 pkt 6a ustawy o transporcie drogowym, przewóz drogowy to transport drogowy lub niezarobkowy przewóz drogowy, a także inny przewóz drogowy w rozumieniu przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006, str. 1), czyli każda podróż odbywana w całości lub części po drogach publicznych przez pojazd w ładunkiem lub bez, używanym do przewozu osób lub rzeczy. Ustawa o transporcie drogowym w art. 3 ust. 2 pkt 3 stanowi, że do podmiotów niebędących przedsiębiorcami stosuje się odpowiednio przepisy ustawy dotyczące niezarobkowych przewozów drogowych. Należy również mieć na uwadze treść art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym (przewóz na potrzeby własne), jednakże aby uznać dany przejazd za przewóz na potrzeby własne muszą być spełnione kumulatywnie cztery warunki: dotyczący kierowcy, pojazdu, przewożonego ładunku lub osób i pozostawanie poza zasięgiem przedmiotowym działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych. Ustawodawca określił szczegółowo kryteria niezarobkowego przewozu na potrzeby własne.

Powyższe prowadzi do wniosku, że Główny Inspektor Transportu Drogowego trafnie zarzucił Sądowi I instancji naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a., a uchybienie to z podanych wyżej przyczyn mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.

Jeżeli natomiast chodzi o zarzut skargi kasacyjnej sformułowany w ramach podstawy kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., to wobec uznania za usprawiedliwiony zarzutu naruszenia przepisów postępowania, odnoszenie się do niego, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, było niecelowe.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.