Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3069/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę o wznowienie postępowania sądowego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Śliwińska po rozpoznaniu w dniu 29 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. J. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1157/14 oddalającym skargę R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia oraz nakazu zwrotu licencji i wypisów na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób p o s t a n a w i a: odrzucić skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1157/14.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1157/14 oddalił skargę R. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia oraz nakazu zwrotu licencji i wypisów na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

Następnie skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. wyrokiem.

Zarządzeniem Sędziego referenta z dnia 14 stycznia 2016 roku wezwano skarżącego, na podstawie art. 279 w zw. z art. 276 i art. 49 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej też jako p.p.s.a.), do usunięcia w terminie 7 dni braków formalnych skargi o wznowienie postępowania w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1615/14 – pod rygorem jej odrzucenia – poprzez wskazanie:

a/ podstawy prawnej wznowienia postępowania wraz z uzasadnieniem,

b/ terminu (poprzez wskazanie konkretnej daty), w którym skarżący dowiedział się o zdarzeniach stanowiących podstawę wniesienia skargi o wznowienie postępowania,

c/ zakresu żądania.

Skarżącego pouczono zarazem o treści art. 271, 272, 273, 274, 277 i 279 p.p.s.a.

Przedmiotowe wezwanie doręczono skarżącemu w dniu 10 lutego 2016 roku.

W odpowiedzi (nadanej w placówce operatora pocztowego w dniu 17 lutego 2016 roku) skarżący wskazał jako podstawę wznowienia art. 277 p.p.s.a., podkreślając, że o wyroku Sądu dowiedział się w dniu 25 listopada 2015 roku a z uzasadnieniem zapoznał się w połowie grudnia 2015 roku. W treści pisma poczynił zarzuty odrośnie argumentacji ujętej w uzasadnieniu wyroku w zakresie: braku wymaganej decyzji starosty (strona 6 uzasadnienia), czy też braku podstaw do zastosowania w sprawie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej (strona 11 uzasadnienia). Podkreślił, że 25 listopada 2015 roku złożył wpis do ewidencji działalności gospodarczej i nie chce zwracać licencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Instytucja wznowienia postępowania uregulowana jest w przepisach art. 270 – 285 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przepisy te wskazują przypadki, w których można żądać wznowienia postępowania sądowego. Są to tzw. podstawy wznowienia, które muszą być wskazane w skardze o wznowienie postępowania.

Zgodnie z art. 270 p.p.s.a. w przypadkach przewidzianych w dziale VII p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem.

Art. 271 p.p.s.a. przewiduje, że można żądać wznowienia postępowania z powodu nieważności:

1) jeżeli w składzie sądu uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia;

2) jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub jeżeli wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; nie można jednak żądać wznowienia, jeżeli przed uprawomocnieniem się orzeczenia niemożność działania ustała lub brak reprezentacji był podniesiony w drodze zarzutu albo strona potwierdziła dokonane czynności procesowe.

Kolejne przesłanki zawiera art. 272 p.p.s.a. I tak można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie (§ 1).

W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (§ 2).

Można też żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy potrzeba taka wynika z rozstrzygnięcia organu międzynarodowego działającego na podstawie umowy międzynarodowej ratyfikowanej przez Rzeczpospolitą Polską. Przepis § 2 stosuje się odpowiednio, z tym że termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania biegnie od dnia doręczenia stronie lub jej pełnomocnikowi rozstrzygnięcia organu międzynarodowego (§ 3).

W myśl art. 273 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia na tej podstawie, że:

1) orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym;

2) orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa.

Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu (§ 2).

Wznowienia można żądać nadto w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy (§ 3).

Z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (art. 274 p.p.s.a.).

Ponadto skarga o wznowienie postępowania powinna odpowiadać wymaganiom formalnym stawianym pismom strony (art. 46 p.p.s.a.), a także zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie uchylenia lub zmiany zaskarżonego orzeczenia (art. 279 p.p.s.a.).

Podanie podstawy wznowienia powinno zawierać powołanie i wyraźne określenie, które z podstaw wymienionych w art. 271-274 p.p.s.a. uzasadniają wznowienie postępowania w danej sprawie, natomiast uzasadnienie podstaw wznowienia powinno zawierać w szczególności powołanie okoliczności powodujących istnienie wskazanej podstawy wznowienia.

Skarżący został prawidłowo zobowiązany do wskazania podstawy prawnej wznowienia w kontekście przepisów art. 271- 274 p.p.s.a. – pod rygorem odrzucenia skargi o wznowienie postepowania i przesłał w odpowiedzi w terminie pismo z dnia 17 lutego 2016 roku.

W ocenie Sądu nie udzielił on jednakże prawidłowej odpowiedzi na zobowiązanie Sądu.

W istocie bowiem podnoszone w odpowiedzi przez skarżącego argumenty stanowią zarzuty wobec wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2015 r. sygn. akt VI SA/Wa 1157/14 a nie wymienione powyżej podstawy do wznowienia postępowania. Kwestie te winny być więc podnoszone ewentualnie w ramach przysługującej skarżącemu skargi kasacyjnej od ww. wyroku. Nie mogą one jednak skutecznie zainicjować postępowania wznowieniowego, gdyż nie jest możliwe przypisanie ich do podstaw wznowienia uregulowanych w art. 271, 272, 273 i 274 p.p.s.a.

Również wskazany przez skarżącego jako podstawa prawna skargi o wznowienie art. 277 p.p.s.a., stanowi jedynie, że skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym

W konsekwencji ze skargi o wznowienie postępowania sądowego nie wynika, na jakiej podstawie skarżący żąda wznowienia postępowania sądowego.

Na podstawie art. 280 § 1 p.p.s.a., sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań sąd wniosek odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę.

Ponadto zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Sąd zatem odrzuci skargę, gdy brak jest któregokolwiek z powyższych wymagań oraz gdy w wyznaczonym terminie skarżący nie uzupełni braków skargi.

Z sytuacją taką mamy do czynienia w niniejszej sprawie, albowiem skarga R. J. o wznowienie postepowania sądowego nie spełnia wymagań wskazanych w art. 279 p.p.s.a oraz skarżący nie odpowiedział prawidłowo na wezwanie sądu do uzupełnienia braków skargi.

Wobec powyższego, należało odrzucić skargę w myśl art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 276 oraz 280 § 1 p.p.s.a.