Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 326/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Koszty postępowania
Skarżony organ: Dyrektor Szkoły
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 200
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak asesor WSA Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 lipca 2022 r. sprawy ze skargi B. P. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Państwowej Uczelni Zawodowej we [...] z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] w przedmiocie stypendium dla osób niepełnosprawnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części, w której utrzymuje w mocy poprzedzającą ją decyzję nr [...] Komisji Stypendialnej Państwowej Uczelni Zawodowej we [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. w zakresie w którym odmawia skarżącemu przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych w roku akademickim 2021/2022 za okres od [...] do [...] 2022 r.; 2. zasądza od [...] Komisji Stypendialnej Państwowej Uczelni Zawodowej we [...] na rzecz B. P. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania.


UZASADNIENIE

U z a s a d n i e n i e:

Komisja Stypendialna Państwowej Uczelniani Zawodowej we Włocławku decyzją z 16 grudnia 2021 r. na podstawie art. 86 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i 3, art. 89 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t. j. Dz. U. z 2021 r., poz. 478), oraz Regulaminu świadczeń dla studentów Państwowej Uczelni Zawodowej we Włocławku stanowiącego załącznik nr 1 do zarządzenia nr 75/19 Rektora Państwowej Uczelni Zawodowej we Włocławku z dnia 9 września 2019 r. w sprawie ustalenia Regulaminu świadczeń dla studentów Państwowej Uczelni Zawodowej we Włocławku, zmienionego zarządzeniem nr 97/21 Rektora Państwowej Uczelni Zawodowej we Włocławku z dnia 27 września 2021 r., zwanego dalej: "regulaminem", i § 1 Zarządzenia nr 108/21 Rektora Państwowej Uczelni Zawodowej we Włocławku z dnia 4 listopada 2021 r. w sprawie powołania na rok akademicki 2021/2022 Komisji Stypendialnej i Odwoławczej Komisji Stypendialnej oraz przekazania uprawnień tym komisjom w zakresie przyznawania świadczeń dla studentów, przyznała B. P. - skarżącemu w roku akademickim 2021/2022 (od października 2021 r. do grudnia 2021 r.) stypendium dla osób niepełnosprawnych w wysokości 1400,00 zł miesięcznie.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia stwierdzono, że skarżący złożył wniosek do Komisji Stypendialnej o przyznanie w roku akademickim 2021/2022 stypendium dla osób niepełnosprawnych. Do wniosku załączył orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. W związku z tym, że orzeczenie zostało wydane do dnia 31.08.2020 r. Komisja Stypendialna wzięła pod uwagę zapis art. 15 h ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw, w świetle którego orzeczenie to zachowuje ważność.

Wskazano, że zgodnie z art. 93 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 ustawy, przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat.

Wyjaśniono, że z posiadanej dokumentacji wynika, że skarżący w okresie studiów w Wyższej Szkole [...] (01.10.2012 r. - 30.09.2017 r.) oraz w Państwowej Uczelni Zawodowej we Włocławku (01.10.2019 r. - do nadal) pobierał stypendium dla osób niepełnosprawnych przez okres 57 miesięcy. Komisja Stypendialna biorąc pod uwagę zapis art. 93 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce postanowiła przyznać studentowi w roku akademickim 2021/2022 stypendium dla osób niepełnosprawnych na okres 3 miesięcy.

W odwołaniu od powyższej decyzji, skarżący zaskarżył ją w części dotyczącej odmowy przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2022 r. z powodu błędu w ustaleniu faktycznym polegającego na przyjęciu, że stypendium dla osób niepełnosprawnych pobierał przez okres 57 miesięcy, podczas gdy tego rodzaju stypendium pobierał przez 18 miesięcy, tj. - od 1 października 2019 roku do 30 czerwca 2020 r. oraz - od 1 października 2020 roku do 30 czerwca 2021 roku.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2022 r. i przekazanie sprawy w tej części do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania skarżący nie kwestionował faktu pobierania od 1 października 2012 roku do 30 września 2017 r., stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych określonego w art. 173 ust. 1 pkt 2) i art. 180 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r., Prawo o szkolnictwie wyższym. Wyjaśnił, że stypendium pobierane w okresie od 1 października 2019 roku do 30 czerwca 2021 roku nie jest stypendium specjalnym dla osób niepełnosprawnych w znaczeniu poprzedniej ustawy ponieważ z dniem 1 października 2018 roku weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2018 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, gdzie w art. 86 pkt 2) przewidziano stypendium dla osób niepełnosprawnych. Podniósł, że pobierane w latach 2012-2017 stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych nie ma wpływu na uprawnienia do stypendium będącego przedmiotem zaskarżonej decyzji.

Odwoławcza Komisja Stypendialna Państwowej Uczelni Zawodowej we Włocławku decyzją z dnia 18 stycznia 2022 r., na podstawie art. 86 ust. 1 pkt. 2, ust. 2 i 3, art. 89, art. 93 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 478) oraz art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 735), zwanej dalej: "kpa", oraz regulaminu utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy powyższe rozstrzygnięcie oparł o następujęac ustalenia i rozważania:

Skarżący w okresie studiów w Wyższej Szkole [...] (01.10.2012 r. - 30.09.2017 r.) oraz w Państwowej Uczelni Zawodowej we Włocławku (od 01.10.2019 r.) pobierał świadczenia przez okres 57 miesięcy.

Jak wynika z art. 93 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, na który powołała się w uzasadnieniu decyzji Komisja Stypendialna, świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 ustawy przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat.

Mając na uwadze orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie liczenia okresu 6 lat przysługiwania świadczeń oraz zapis art. 92 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, przyjęto, że 6 letni okres równa się 60 miesiącom pobierania świadczeń. Należy zwrócić uwagę na fakt, że zastosowano korzystną dla studenta wykładnię odmienną od stanowiska Ministerstwa Edukacji i Nauki, który przyjął, że okres 6 lat oznacza łączny okres (nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, tj. 72 miesięcy), w których danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów, niezależnie od tego, czy student świadczenie pobierał.

Nie są zasadne zarzutu odwołania, gdyż ustawą z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, nie wprowadzono nowego rodzaju świadczenia a jedynie dokonano zmiany nazwy. Zarówno w przypadku stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych (ustawa z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym) jak i stypendium dla osób niepełnosprawnych (ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce) podstawą przyznania stypendium jest niepełnosprawność studenta potwierdzona właściwym orzeczeniem. Sama zmiana nazwy nie zmienia jego charakteru i rodzaju. Do okresu owych 6 lat uwzględniać należy zarówno świadczenia określone w art. 86 ust. 1 pkt. 1-4 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (obowiązujące od 1 października 2019 r.) jak również świadczenia, które studenci aktualnie studiujący pobierali na podstawie przepisów poprzednio obowiązującej ustawy (świadczenia, o których mowa w art. 173 ust. 1 pkt. 1-4 i 8 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym). Zatem do okresu 6 lat przysługiwania świadczeń wlicza się okresy pobierania świadczeń sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce. Stypendium dla osób niepełnosprawnych jest kontynuacją stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych i ma znaczenie oraz wpływ na uprawnienie do przyznania świadczenia.

Mając zatem na uwadze, że student skonsumował już w poprzednich latach okres 57 miesięcy otrzymywania wnioskowanego świadczenia prawidłowe i zasadne było przyznanie mu w roku akademickim 2021/2022 stypendium dla osób niepełnosprawnych w wysokości 1400,00 zł miesięcznie jedynie na okres od października 2021 r. do grudnia 2021 r.

W skardze złożonej do Sądu, na ww. decyzję skarżący wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją w części dotyczącej nieprzyznaniu stypendium dla osób niepełnosprawnych za miesiące: styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec 2022 r.

W uzasadnieniu skargi zarzucono, że organy naruszyły przepis art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 roku Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, poprzez błędne uznanie, że stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych pobierane w latach 2012-2017 na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym, wlicza się do sześcioletniego okresu, który pojawił się w ustawie z dnia 20 lipca 2018 roku Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Wyjaśniono, że skarżący w czasie od 1 października 2012 roku do 30 września 2017 roku, otrzymywał stypendium specjalne dla osób niepełnosprawnych określone w art. 173 ust. 1 pkt 2 i art. 180 ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym. Podniesiono, że z dniem 1 października 2018 roku weszła w życie ustawa z dnia 20 lipca 2018 roku - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, gdzie w art. 86 pkt 2 przewidziano stypendium dla osób niepełnosprawnych, lecz świadczenie pobierane w okresie od 1 października 2019 roku nie jest stypendium specjalnym dla osób niepełnosprawnych w znaczeniu poprzedniej ustawy. Zmianie uległa nie tylko nazwa świadczenia, ale zmieniły się również kompetencje do ich przyznawania oraz sposób finansowania. Zarzucono, że Komisja Stypendialna dokonała błędnej wykładni przepisu art. 93 ust 2 zaliczając do sześcioletniego okresu przysługiwania stypendium dla osób niepełnosprawnych pobieranie świadczenia pod rządami poprzedniej ustawy z dnia 27 lipca 2005 roku Prawo o szkolnictwie wyższym naruszając, przy braku przepisów przejściowych, zasadę niedziałania prawa wstecz.

Wskazano, że wbrew stanowisku organu odwoławczego, stypendium dla osób niepełnosprawnych nie jest kontynuacją stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych i nie ma znaczenia oraz wpływu na uprawnienia do przyznania świadczenia. Zarzucono, że prezentowana wykładnia jest sprzeczna z zasadą zgodnie z którą nowe przepisy nie mogą mieć wstecznego oddziaływania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Na wstępne wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", doprowadziła Sąd do stanowiska, że w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, w sposób uzasadniający uwzględnienie skargi.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy zasadności domagania się przez skarżącego przyznania stypendium dla osób niepełnosprawnych za rok akademicki 2021/2022.

Jak wynika z art. 16 ustawy z dnia 17 listopada 2021 r. o zmianie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2021, poz. 2232), dalej zwaną: "ustawą zmieniającą", do przyznawania świadczeń, o których mowa wart. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy zmienianej w art. 1, w pierwszym semestrze roku akademickiego 2021/2022 stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym. Dlatego też przepisy dotychczasowe, tj. ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz.U. z 2021, poz. 2232), w wersji na dzień 17 grudnia 2021 r., miały zastosowanie do rozstrzygnięcia organu obejmującego przyznaną cześć wnioskowanego stypendium za okres od października 2021 r. do grudnia 2021 r. (niepełny okres semestru pierwszego) oraz za część okresu spornego, tj. od 1 stycznia do 23 lutego 2022 r. (pozostały okres semestru pierwszego). Natomiast do rozstrzygnięcia o pozostałym okresie stypendium o które wnosił skarżący, tj. od 24 lutego 2022 r., będą miały zastosowanie przepisy ww. ustawy w wersji na dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy, tj. na 18 stycznia 2022 r., co oznacza stosowanie ww. ustawy w wersji nadanej jej ustawą zmieniającą.

Przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, wprowadziły w jej art. 86 ust. 1 następujące rodzaje świadczeń dla studentów: 1) stypendium socjalne, 2) stypendium dla osób niepełnosprawnych, 3) zapomogę, 4) stypendium rektora, 5) stypendium finansowane przez jednostkę samorządu terytorialnego, 6) stypendium za wyniki w nauce lub w sporcie finansowane przez osobę fizyczną lub osobę prawną niebędącą państwową ani samorządową osobą prawną. Przyznanie świadczenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 1 - 4, oraz odmowa jego przyznania następują w drodze decyzji administracyjnej (ust. 2). Zgodnie natomiast z art. 93 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, w wersji na dzień 17 grudnia 2021 r., do świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 i art. 359 ust. 1 przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Organy słusznie uznały, że 6 letni okres, powinien uwzględniać jedynie okres faktycznego pobierania świadczenia, a nie okres posiadania przez stronę statusu studenta, jednakże okres ten obliczyły w sposób wadliwy, uznając, że należy do okresu tego zaliczyć świadczenie pobierane przez skarżącego na podstawie ustawy obowiązującej poprzednio, tj. ustawy z dnia 27 lipca 2005 r., Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2183).

Świadczenia o jakich mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w wersji do 17 grudnia 2021 r., przysługują przez okres nie dłuższy niż 6 lat, jednak nie ma podstaw do wliczania do tego okresu przysługiwania studentom świadczeń, na podstawie przepisów uprzednio obowiązującego Prawa o szkolnictwie wyższym z 2005 r.

Z przepisu art. 93 ust. 2 pkt 1 Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w wersji do 17 grudnia 2021 r., wynika, iż przepis ten odnosi się wyłącznie do świadczeń uzyskanych na gruncie tej ustawy, a zatem rozpoczęcie biegu tego terminu (niezależnie od tego jak go rozumieć ) nie mogło mieć miejsca wcześniej niż z dniem wejścia w życie tych regulacji, to jest z dniem 1 października 2019 r.

Zauważyć należy, że zaliczanie okresów pobierania wszelkich stypendiów (w tym stypendium dla osób niepełnosprawnych) przyznawanych studentom na podstawie wcześniej obowiązującego Prawa o szkolnictwie wyższym z 2005 r. do okresu, od wpływu którego uzależniona jest utrata prawa do świadczeń przyznawanych na podstawie ww. ustawy prowadziłoby do naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz, albowiem zdarzenia zaistniałe w całości pod rządami uprzednio obowiązującej ustawy z 2005 r., która tego rodzaju ograniczeń czasowych nie wprowadzała, przesądzałyby o bieżącym prawie do świadczeń na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów (wyrok WSA w Olsztynie z dnia 29.06.2021 r., sygn. akt II SA/Ol 216/21). W konsekwencji za jedyną prawidłową wykładnię 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, należy uznać rozpoczęcie liczenia okresu przysługiwania świadczeń od dnia wejścia w życie przepisów o pomocy materialnej w tej ustawie (v. K. Lewecki, Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów, (w:) Doradztwo podatkowe. Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych, nr 1/2020, Warszawa 2020, ISędzia SN 1427-2008).

W świetle powyższego nie można zaaprobować poglądu organów, wedle którego zastosowanie art. 93 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, może być rozszerzone na stypendia przysługujące na podstawie poprzednio obowiązującej ustawy z 2005 r. Odwołując się bowiem do wypracowanych przez doktrynę i orzecznictwo reguł intertemporalnych należy zaznaczyć, że zasadą jest działanie ustawy nowej na przyszłość, gdyż przy braku odmiennej regulacji (a z taką sytuacją mamy do czynienia w analizowanym przypadku) przepisy nowe nie mogą mieć wstecznego oddziaływania (lex retro non agit). Odstępstwo od zasady niedziałania prawa wstecz stanowiącej jeden z istotnych elementów państwa prawnego, jakkolwiek dopuszczalne (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 7 lutego 2001 r. sygn. akt K 27/00) nie może być domniemywane, lecz musi każdorazowo wynikać z konkretnej wypowiedzi ustawodawcy. Ponadto stypendia przewidziane w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 20 lipca 2018 r., stanowią inne świadczenia od tych, przyznawanych na podstawie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Zmianie uległo nie tylko nazewnictwo świadczeń, ale także kompetencje do ich przyznawania oraz sposób finansowania. Przemawia to dodatkowo przeciwko stanowisku organu co do domniemanego retroaktywnego działania art. 93 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. (vide: (wyrok WSA w Białymstoku z 15.06.2021 r., sygn. akt II SA/Bk 218/21).

W konsekwencji powyższego, organy obliczając okres pobierania przez skarżącego stypendium, winny były uwzględnić okres pobierania tego świadczenia na podstawie przepisów ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 20 lipca 2018 r., w wersji na dzień na dzień 17 grudnia 2021 r., stosując przepisy w wersji do 17 grudnia 2021 r., co do orzekania za pierwszy semestr (od 1 października 2021 r. do 23 lutego 2022 r.) oraz przepisy tej ustawy w wersji od 18 grudnia 2021 r., za drugi semestr (tj. od 24 lutego do 30 września 2022 r.).

Trzeba też zauważyć, że stosownie do art. 92 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce z dnia 20 lipca 2018 r., w wersji na dzień na dzień 17 grudnia 2021 r., jak i w wersji na 18 grudnia 2021 r., stypendia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1,2 i 4 są przyznawane na semestr lub na rok akademicki i wypłacane co miesiąc przez okres do 10 miesięcy, a gdy kształcenie trwa semestr - przez okres do 5 miesięcy. Tymczasem organy orzekły o przyznaniu świadczenia jedynie za część semestru, co stoi w sprzeczności z ww. regulacją.

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że organy obu instancji naruszyły prawo materialne w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe względy uzasadniały uchylenie zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a."). Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni powyższą ocenę prawną, zgodnie z art. 153 p.p.s.a.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., obejmując nimi kwotę uiszczonego przez skarżącego wpisu w kwocie 200 zł.