Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 332/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2009-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 10
journal: Dz.U. 2007 nr 64 poz 427
law: Ustawa z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju  Obszarów Wiejskich
article: art. 7, 8, 12, 77 par. 1, 80, 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Mieczysław Markowski, Sędziowie sędzia WSA Sławomir Presnarowicz, sędzia WSA Urszula Barbara Rymarska (spr.), Protokolant Beata Rusiecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 października 2009 r. sprawy ze skargi W. Z. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] maja 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności ONW do gruntów rolnych na rok 2007 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w Ł. działając na podstawie art.138 §1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz na podstawie art. 10 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U. Nr 98, poz. 634) oraz art. 5 ust. 1 pkt 12, art. 21 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich

z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. Nr 64 poz. 427, dalej jako "ustawa w sprawach pomocy ONW"), utrzymał

w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) w B. w sprawie odmowy przyznania Panu W. Z. (dalej także jako: "Skarżący"), pomocy finansowej z tytułu wpierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007 - zwanej dalej pomocą ONW.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2007r. Skarżący złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w B. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2007, w którym ubiegał się o przyznanie pomocy ONW Nizinna strefa I do powierzchni 33,95ha.

W wyniku przeprowadzonej kontroli administracyjnej wniosku stwierdzono nieprawidłowości dotyczący działki ewidencyjnej [...] (woj. p., powiat b., gmina Z.).

W odpowiedzi na wezwanie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR

w B. z [...] lipca 2007 r. w dniu [...] lipca 2007 r. Skarżący złożył korektę wniosku przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007, dodatkowo złożył oświadczenie o wycofaniu z wniosku płatności JPO i ONW do dziatek rolnych oznaczonych jako: A, B, C o powierzchni 5,45 ha.

W dniu [...] września 2007 r. w gospodarstwie Skarżącego została przeprowadzona kontrola na miejscu działek rolnych położonych na terenie woj. p., oznaczonych jako: A, B, C (wycofane z płatności w dniu [...].07.2007 r.). Natomiast w dniu [...] lutego 2008 r. przeprowadzono kontrolę na pozostałych działkach rolnych Skarżącego oznaczonych jako: D i E. W wyniku kontroli stwierdzono nieprawidłowości dotyczące zawyżenia powierzchni działki rolnej D

o 1,29 ha oraz błąd sankcjonujący, skutkujący wykluczeniem z płatności działki rolnej E o powierzchni 5,90 ha.

W dniu [...] kwietnia 2008 r. Skarżący złożył zastrzeżenia do kontroli wraz

z prośbą o ponowną kontrolę działek rolnych (D i E). We wspomnianym piśmie wyjaśnił, że działka rolna oznaczona jako E była w 2007 r. użytkowana rolniczo, natomiast na działce rolnej oznaczonej jako D pomiar został wykonany za pomocą urządzenia GPS, co wyklucza błąd pomiaru. Kierownik Biura Kontroli na Miejscu odmówił przeprowadzenia ponownej kontroli.

W dniu [...] maja 2008 r. Skarżący złożył korektę wniosku przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 wraz z oświadczeniem dotyczącym kontroli zobowiązań wieloletnich podtrzymując zastrzeżenia do wyników kontroli na miejscu przeprowadzonej w dniu [...] lutego 2008 r.

Decyzją z dnia [...] maja 2008 r. nr [...], Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w B. umorzył postępowanie w części dotyczącej działek rolnych oznaczonych jako: A, B, C oraz odmówił przyznania pomocy ONW. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że różnica między powierzchnią zadeklarowana a stwierdzoną w wyniku kontroli na miejscu przekracza 30%.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł., uchylił ww. decyzję i skierował sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Kierownik Biura Powiatowego w B. decyzją z [...] stycznia 2009 r. nr [...] umorzył postępowanie w części i odmówił przyznania Skarżącemu pomocy ONW za rok 2007. Rozstrzygając sprawę organ I instancji wziął pod uwagę zeznania świadków Panów: J. W., Z. S. oraz W. F., jak również dodatkowe wyjaśnienia inspektorów terenowych przeprowadzających kontrolę (oświadczenia).

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w Ł. zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że kontrola spornych działek, na miejscu przeprowadzona w dniu [...] lutego 2008 r. wykazała, iż deklarowana we wniosku do płatności bezpośrednich na rok 2007 działka rolna D, nie była użytkowana rolniczo na powierzchni 1,29 ha (stwierdzono tereny podmokle oraz zakrzaczenia), natomiast działka rolna E nie była użytkowana na całej powierzchni tj. 5,90 ha (stwierdzono brak wykonywania zabiegów agrotechnicznych tj. koszenia w ostatnim okresie wegetacyjnym, czego skutkiem było, występowanie chwastów wieloletnich).

Zdaniem organu drugiej instancji ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż Skarżący faktycznie nie użytkował w 2007 roku zdeklarowanej we wniosku działki rolnej E o powierzchni 5,90 ha oraz, że zawyżył powierzchnię działki rolnej D o 1,29 ha. Powyższe potwierdzają przede wszystkim ustalenia kontroli na miejscu, z których wynika, iż na części deklarowanej powierzchni działki rolnej D, znajdują się tereny podmokłe oraz zakrzaczenia, które nie były użytkowane rolniczo w 2007 roku. Natomiast, na powierzchni działki rolnej E stwierdzono, brak użytkowania rolniczo całej powierzchni działki, tj. stwierdzono, brak wykonywania zabiegów agrotechnicznych tj. koszenia w ostatnim okresie wegetacyjnym, czego skutkiem było, występowanie chwastów wieloletnich. Organ odwoławczy podniósł, że ustalenia organu pierwszej instancji, potwierdza również dokumentacja fotograficzna sporządzona w trakcie czynności kontrolnych oraz dowód z przesłuchania świadków (Panów: J. W., Z. S. oraz W.F.), które zdaniem organu nie potwierdziło jednoznacznie prowadzenia działalności rolniczej na spornych powierzchniach. Organ odwoławczy podkreślił, że w świetle obowiązujących przepisów prawa i zasad przyznawania pomocy ONW niedopuszczalne jest, aby w przypadku stwierdzenia zawyżenia powierzchni, nie zastosować odpowiednich potrąceń w stosunku do producenta, u którego stwierdzono zawyżenie powierzchni deklarowanej w stosunku do powierzchni stwierdzonej w wyniku przeprowadzonych kontroli.

Dodatkowo organ podniósł, że w świetle art. 21 ust. 2 pkt 4 ustawy

w sprawach pomocy ONW, organ administracji publicznej zapewnia stronom na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania. Z uwagi na to, że Skarżący żądania takiego nie złożył organy obu instancji odstąpiły od zawiadamiania strony

o prawie wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Tut. Sądu, zarzucając jej naruszenie art.21 ust.1 i ust. 2 ustawy w sprawach pomocy ONW oraz art.7, art. 8, art.10, art.12 i art.77 Kpa. W skardze zawarto również wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie Skarżącemu płatności ONW na 2007 r.

Odpowiadając na skargę Dyrektor [...] Oddziału ARiMR w Ł. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznych niezgodnych z prawem

i przywrócenie stanu zgodnego z prawem. Należy przy tym podkreślić, że sądy administracyjne nie mają uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia sprawy (np. do przyznania i wypłaty nienależnie potrąconych płatności, o co wnosi Skarżący), lecz posiadają uprawnienia kasatoryjne. Orzeczenie sądu administracyjnego stanowi dopiero podstawę uzyskania merytorycznego, zgodnego z prawem, rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej (tu przez właściwe organy ARiMR).

Na wstępie należy zaznaczyć, że Sąd rozstrzygając w granicach sprawy nie był związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną z uwagi na brzmienie art.134 §1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej w skrócie jako: "u.p.p.s.a.").

Skarżący podniósł m.in. naruszenie przepisów regulujących postępowanie art.7 Kpa i art.77 Kpa, warunkujących prawidłowe rozstrzygnięcie sprawy, które miało wpływ na ustalony w sprawie stan faktyczny. Spór w sprawie dotyczy, więc stanu faktycznego sprawy, który następnie stał się podstawą zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia.

W świetle art. 10 ustawy w sprawie ONW pomoc jest przyznawana na wniosek osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nieposiadające osobowości prawnej, jeżeli wnioskodawca spełnia warunki przyznania pomocy określone w rozporządzeniu nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich –EFRROW, Dz.U. UE. L 2005.227.1) oraz w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 11 kwietnia 2007 r. w sprawie szczególnych warunków

i trybu udzielania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)", wydanych na podstawie art.29 ust.1 pkt 1 ustawy w sprawie ONW. W § 2 wspomnianego rozporządzenia wskazano, że płatność ONW przyznaje się rolnikowi,

w rozumieniu przepisów art.2 lit. a) rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 z dnia 29 września 2003 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników: 1) który zobowiąże się do przestrzegania wymagań,

o których mowa w art. 14 ust. 2 tiret drugie rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich

z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) oraz zmieniającego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160

z 26.06.1999, str. 80, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 25, str. 391); 2) jeżeli łączna powierzchnia posiadanych przez tego rolnika działek rolnych w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności,

lub ich części, położonych na obszarach górskich i innych obszarach

o niekorzystnych warunkach gospodarowania, zwanych dalej "obszarami ONW",

na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 2 lit. c rozporządzenia wymienionego we wprowadzeniu do wyliczenia, zgodnie

z minimalnymi wymaganiami utrzymywania gruntów rolnych w dobrej kulturze rolnej zgodnej z ochroną środowiska (normami), określonymi w przepisach o płatnościach do gruntów rolnych i płatności cukrowej, wynosi co najmniej 1 ha; 3) do położonej

na obszarach ONW powierzchni działek rolnych lub ich części, wynoszącej nie więcej niż 300 ha; 4) jeżeli został mu nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów

o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych

oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Natomiast wysokość płatności

w danym roku kalendarzowym ustala się jako iloczyn deklarowanej przez rolnika powierzchni do płatności ONW, po uwzględnieniu zmniejszeń wynikających

ze stwierdzonych nieprawidłowości i stawek płatności na 1 ha gruntu rolnego.

Ustalając stan faktyczny sprawy organ powinien w pierwszej kolejności zbadać, więc czy wnioskodawca, któremu nadano numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów spełnia warunki uprawniające do przyznania wnioskowanej pomocy finansowej, w tym m.in. czy grunty rolne utrzymywane są w dobrej kulturze rolnej zgodnie z normami oraz ustalić faktyczną powierzchnię działek rolnych. Przy ustalaniu okoliczności faktycznych mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy organ powinien stać na straży praworządności i co do zasady stosować przepisy Kpa, a także zobowiązany jest

w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art.21 ust.1 i ust. 2 ustawy w sprawie ONW).

Organy administracji publicznej w toku postępowania, myśl art.7 Kpa, zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na uwadze interes społeczny i słuszny interes obywateli. Wyrażona w tym przepisie zasada prawdy materialnej jest naczelną zasadą postępowania administracyjnego, która

ma ogromne znaczenie dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy,

a w konsekwencji do prawidłowej subsumcji faktów uznanych za udowodnione pod właściwą normę prawną. W myśl tej zasady organy administracji zobligowane

są do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy. Gwarancje znajdujące się w przepisach regulujących postępowanie dowodowe, w tym w art. 77 Kpa, z którego wynika obowiązek organu wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego zapewniają realizację zasady prawdy obiektywnej. Organ oceniając materiał dowodowy nie może pominąć żadnego z zebranych dowodów, a oceny całokształtu materiału dowodowego powinien dokonać z uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów (art.80 Kpa). Organ oceniając znaczenie i wartość dowodów dla sprawy może odmówić poszczególnym dowodom wiarygodności, jednakże w taki przypadku obowiązany jest do wskazania przekonywujących podstaw dokonanej oceny i dać temu wyraz w uzasadnieniu rozstrzygnięcia.

W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, by nie przekształciła się w samowolę, musi być dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz z zachowaniem reguł tej oceny, tj. opierać się na materiale dowodowym zebranym przez organ, ponadto ocena ta powinna być oceną wszechstronną, a organ dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy (por. komentarz do art.77 Kpa w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX 2009, wyd. III).

Mając na uwadze powyższe rozważania należy uznać, że postępowanie

w trakcie, którego pomija się korzystne dla Skarżącego, twierdzenia świadków Z. S. oraz J. W., uznając za decydujące w sprawie oświadczenia złożone przez inspektorów terenowych bez wskazania przekonywujących podstaw takiej oceny oraz zaniechanie skonfrontowania rozbieżnych wypowiedzi świadków z treścią oświadczeń inspektorów terenowych jest postępowaniem naruszającym zarówno zasadę prawdy materialnej jak i zasadę swobodnej oceny dowodów, stanowiącym istotne naruszenie przepisów postępowania mającym wpływ na wynik sprawy. Przy dokonywaniu oceny wyników postępowania dowodowego, w tym ich wiarygodności, organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, z wyjątkiem dotyczących okoliczności niespornych lub niemających znaczenia dla sprawy. Pamiętać przy tym należy, że ocena dowodów powinna być oparta na zasadach logiki. Organ administracji może, zatem wysnuwać z zebranego materiału dowodowego tylko wnioski logicznie uzasadnione.

Świadek J. W. zeznał, że pod koniec czerwca 2007 r. na spornej działce wykonywał osobiście zabiegi agrotechniczne tj. dokonał koszenia użytków zielonych za pomocą kosiarki płozowej z rozdrabniaczem, co prawda na pytanie prowadzącego przesłuchanie pracownika nie wskazał dokładnej powierzchni działki poddanej tym zabiegom, lecz wskazał, że użytki zielone składały się z trzech kawałków. Ponadto wypowiadając się, co do treści okazanego zdjęcia, na którym zdaniem organu brak śladów użytkowania świadek zeznał, że może to być wynikiem późnego terminu przeprowadzenia kontroli w stosunku do terminu prowadzonych zabiegów, wyjaśniając, że na terenach podmokłych przyrosty są przyśpieszone

i dlatego w okresie ok. 8 miesięcy od koszenia tereny mogły wyglądać tak jak

na zdjęciach. W sprawie wynikających ze zdjęć z kontroli braków śladów użytkowania podobnie wypowiedział się również świadek Z. S., który bezpośrednio zlecał pracownikom wykonanie zabiegów agrotechnicznych na spornych działkach. Świadek ten potwierdzając treść swojego oświadczenia z [...] maja 2008 r. wyjaśnił również, że koszenie użytków zielonych odbyło się pod koniec czerwca 2007 r. i przeprowadzone było na obszarze ok. 6 ha. Tymczasem organ oceniając treść zeznań świadków przesłuchanych w ramach ponownego postępowania wskazał, że "prowadzone w uzupełniającym postępowaniu przesłuchanie świadków tj. Pana J. W., Pana Z. S. oraz Pana W. F., nie potwierdziło jednoznacznie prowadzenia działalności rolniczej w spornych powierzchniach". W świetle wypowiedzi świadków J. W. i Z. S. wniosków organu wysnutych z zebranego materiału dowodowego nie można uznać za wnioski logicznie uzasadnione.

Wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności w myśl postanowień art.107 §3 Kpa organ powinien zawrzeć

w uzasadnieniu decyzji. Tego zabrakło w decyzji, która była przedmiotem kontroli Sądu. Ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do przytoczenia wypowiedzi świadków oraz treści oświadczeń bez odniesienia się do rozbieżności z nich wynikających oraz brak próby ich wyjaśnienia stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie Sąd za zasadne uznał podniesione przez Skarżącego naruszeni art. 7 Kpa oraz art. 77 §1, a w konsekwencji nieprzestrzegania reguł postępowania przyjętych w Kpa również naruszenie art.8 Kpa, który zobowiązuje organy do prowadzenia postępowania w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do Państwa, a także stwierdził naruszenie przepisów: art. 80 Kpa

i art. 107 § 3 Kpa uznając, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co dało podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145

§ 1 pkt 1, lit. c) w związku z art. 134 i art.135 u.p.p.s.a.

Z uwagi na treść art.12 §2 Kpa, który nakłada na organy administracji obowiązek niezwłocznego rozpoznania spraw jedynie, gdy nie zachodzi potrzeba prowadzenia postępowania wyjaśniającego, a więc wtedy, gdy organ dysponuje dostatecznym materiałem dowodowym do ustalenia stanu faktycznego sprawy, Sąd za niezasadny uznał zarzut naruszenia art.12 Kpa, w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Pamiętać, bowiem należy, że realizacja zasady szybkości postępowania oraz wypływający z niej obowiązek niezwłocznego załatwienia sprawy nie mogą prowadzić do naruszenia prawa w tym również przepisów zobowiązujących organ do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Za niezasadny uznano również zarzut naruszenia art.10 Kpa (zasada czynnego udziału strony

w postępowaniu). Z uwagi na ekonomikę prowadzonych postępowań w sprawie przyznania pomocy z zakresu wspierania rozwoju obszarów wiejskich, na mocy art.21 ust.2 pkt 4 ustawy w sprawie ONW zasada ta doznaje ograniczenia. Organy zobowiązane są, bowiem zapewnić stronom czynny udział w każdym postępowaniu jedynie na ich żądanie, a przepisu art.81 Kpa, który określa warunki uznania okoliczności faktycznej za udowodnioną nie stosuje się w postępowaniu. Ponadto

z akt sprawy wynika, że Skarżący miał możliwość zapoznania się z aktami sprawy przed organami obu instancji (oświadczenie Skarżącego z [...] marca 2009 oraz zawiadomienie organu pierwszej instancji z [...] listopada 2008 r. o możliwości zapoznania się aktami i złożenia oświadczenia w sprawie przyznania płatności

do gruntów rolnych oraz pomocy finansowej z tytułu ONW na rok 2007). Nie zasadnym okazał się także zarzut naruszenia art.21 ust.1 i ust. 2 ustawy w sprawach pomocy ONW.

Rozpoznając ponownie sprawę należy wyjaśnić wszystkie istotne dla sprawy okoliczności niezbędne do przyznania wnioskowanej pomocy, w tym ustalić, jaka część spornej działki rolnej (nr [...] w obrębie N. M.) nie mogła być użytkowana rolniczo z powodu zalania czy zakrzewienia, a także rozważyć powołanie biegłego, który stwierdziłby w sposób jednoznaczny czy w określonych warunkach terenowych, mieszanki zdziczałe zawierające w sobie trawy i tatarak, które po koszeniu w czerwcu i uschły po okresie wegetacji mogą tworzyć obraz taki jak na zdjęciach wykonanych podczas kontroli w lutym 2008 r., a więc czy mogą być uznane za wieloletnie czy też nie oraz czy podmokłość terenu, która mogła mieć wpływ na okres wegetacji roślin miała charakter przejściowy (Np z uwagi na topnienie śniegu), czy też występuje permanentnie na tej działce.

Orzeczenie o niewykonywaniu decyzji wydano na podstawie art. 152 u.p.p.s.a., zaś o kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 u.p.p.s.a.