Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 140/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2021-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy
Treść wyniku: Umorzono postępowanie w zakresie bezczynności organu
Powołane przepisy: article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.3 par.2 pkt 8, art.119 pkt 4, art.161 par.1 pkt 3, art.149 par.1a i par.2, art.200, art.205 par.2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.1 ust.1, art.4 ust.1 pkt 4, art.6 ust.1 pkt 3 lit.a, art.10, art.13 ust.1-2,art.14 ust.1, art.16 ust.1, art.17 ust.1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk Sędzia WSA Bogusław Jażdżyk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 listopada 2021 r. sprawy ze skargi M. W. na bezczynność Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w udostępnieniu informacji publicznej I. umarza postępowanie sądowe w zakresie bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. orzeka o niewymierzaniu organowi grzywny; IV. zasądza od organu na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1a – sentencja wyroku (tryb uproszczony)


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 17 września 2021 r. M. W. (dalej jako: strona, wnioskodawczyni lub skarżąca), na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 ze zm., dalej jako: u.d.i.p.), zwróciła się do Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w K. (dalej jako: organ lub Dyrektor PUP) o udostępnienie na podany adres e-mail, informacji w zakresie:

1. ilu radców prawnych/adwokatów prowadzi obecnie obsługę prawną PUP na podstawie umów o pracę i umów cywilnoprawnych wiążących PUP , mających za przedmiot świadczenie na rzecz PUP w zakresie obsługi prawnej, w tym reprezentację przed sądami powszechnymi i administracyjnymi oraz przed organami ścigania i organami władzy publicznej;

2. kiedy powyższe osoby podjęły zatrudnienie, zawarły umowę o obsługę prawną;

3. jaki jest wymiar czasu pracy i wynagrodzenie brutto wraz z dodatkami każdego z radców prawnych/adwokatów prowadzących obsługę prawną Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w O. na podstawie umów o pracę i umów cywilnoprawnych;

4. przesłania w formie e-mail skanów umów o pracę i umów cywilnoprawnych na obsługę prawną PUP;

5. czy PUP zawierał dodatkowo umowy cywilnoprawne na obsługę prawną w indywidualnych sprawach w okresie ostatnich dwóch lat a jeśli tak, to w jakich sprawach.

W odpowiedzi na powyższy wniosek pismem z dnia 28 września 2021 r. organ poinformował wnioskodawczynię, że obsługę prawną PUP prowadzi aktualnie jedna kancelaria, zaś pierwsza umowa o świadczenie pomocy prawnej z tą kancelarią została zawarta 3 stycznia 2019 r. i jest kontynuowana na podstawie kolejnych umów do chwili obecnej. Organ zaznaczył, że nie posiada wiedzy w zakresie informacji dotyczącej obsługi prawnej Wojewódzkiego Szpitala Specjalistycznego w O., a także podał, że nie zawierano dodatkowych umów cywilnoprawnych na obsługę prawną w indywidualnych sprawach w okresie ostatnich dwóch lat. W załączeniu organ przesłał stronie aktualną umowę cywilnoprawną nr "[...]" z 1 stycznia 2021 r. o świadczenie pomocy prawnej w formie zanonimizowanej.

Pismem z 15 października 2021 r. strona, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 10 ust. 1 u.d.i.p. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi o tym, że informacja, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieprawidłowym, gdyż tylko częściowym zrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W związku z powyższym, skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z 17 września 2021 r. w zakresie nieudostępnionych informacji publicznych, tj. treści umowy o świadczenie pomocy prawnej nr "[...]" z 1 stycznia 2021 r., w której nie udostępniono danych przedsiębiorcy oraz wysokości wynagrodzenia oraz uznanie, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszenie prawa i wymierzenie organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 154 § 6 tejże ustawy, a także zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że otrzymała odpowiedz na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, ale w załączonej kopii umowy o świadczenie pomocy prawnej nie udostępniono danych przedsiębiorcy oraz wysokości wynagrodzenia. Tym samym, w ocenie skarżącej, informacja publiczna została tylko częściowo udostępniona, bowiem treść umowy cywilnoprawnej, której jedną ze stron jest organ administracji publicznej, stanowi informację publiczną. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżąca zaznaczyła, że prawem do prywatności nie są objęte widniejące w umowie cywilnoprawnej takie dane, jak imię i nazwisko lub firma, przedmiot umowy czy wysokość wynagrodzenia. Wskazała również, że termin do udostępnienia żądanej informacji publicznej upłynął, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p., po 14 dniach od złożenia wniosku. Pomimo upływu terminu organ udzielił wyłącznie częściowej odpowiedzi. W związku z tym, zdaniem skarżącej, w odniesieniu do tej części wniosku, która nie została zrealizowana, organ pozostaje w bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych lub ewentualnie umorzenie postępowania i nieobciążanie organu kosztami postępowania. W uzasadnieniu organ podniósł, że udzielił skarżącej dodatkowej odpowiedzi, tj. przekazał treść umowy bez anonimizacji danych, 20 października 2021 r. Zdaniem organu treść wniosku z 17 września 2021 r. nie uzasadniała udzielenia spornych informacji. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazano, że udzielenie zanonimizowanej informacji publicznej przesądza o braku bezczynności po stronie organu, o ile ten sposób przetworzenia treści udostępnianego dokumentu nie niweczy pożądanego przez stronę rezultatu w postaci uzyskania informacji o konkretnie wskazanych sprawach. Wyjaśniono, że treść wniosku nie wskazywała, że w zakresie zainteresowania skarżącej są dane podmiotu świadczącego usługi, czy też wynagrodzenia, wobec czego te informacje zostały zanonimizowane, jako nieprzydatne dla realizacji wniosku. Dopiero w momencie wpływu skargi organ uzyskał informację, że dane te są według skarżącej istotne i objęte przedmiotowym wnioskiem, wobec czego udzielił odpowiedzi w tym zakresie, nie negując podstawy do jej udzielenia. W ocenie organu niewłaściwa redakcja wniosku, a w konsekwencji inne zinterpretowanie wniosku przez organ nie pozwala uznać zasadności wniesionej skargi. Organ wskazał również, że skarżąca do momentu złożenia skargi nie kwestionowała stanowiska organu, zaś organ pozostawał w przekonaniu co do kompletności udzielonej odpowiedzi na przedmiotowy wniosek. W związku z tym żądana informacja została udzielona, a skarga jest bezprzedmiotowa. Podniesiono, że zaskarżona bezczynność organu nie miała charakteru rażącego naruszenia prawa, bowiem brak właściwego działania organu nie stanowił celowego pozbawienia wnioskodawczyni dostępu do informacji publicznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekle prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony.

Przechodząc do meritum sprawy należy podnieść, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09, dostępny w Internecie). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Należy również zauważyć, że przy ocenie zasadności skargi na bezczynność decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny i fakt dokonania czynności przez organ (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008r., sygn. akt I OPS 6/08, dostępny w Internecie). Nie można bowiem zobowiązać organu do dokonania czynności, która została w momencie orzekania już dokonana, nawet jeżeli przekroczony został przez organ termin przewidziany do jej wykonania. W sytuacji wydania przez organ administracji aktu lub dokonania czynności już po wniesieniu skargi na bezczynność organu, a przed jej rozpoznaniem przez sąd, postępowanie staje się bezprzedmiotowe.

W rozpoznawanej sprawie wnioskodawczyni domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych. Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji są m.in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Należy w tym miejscu wskazać, że ustawa o dostępie do informacji publicznej przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie zaś z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnym z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast w myśl art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następuje w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto, organ może poprzestać na pisemnym zawiadomieniu wnioskodawcy, gdy nie jest podmiotem zobowiązanym w świetle art. 4 u.d.i.p., gdy żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, gdy nie dysponuje on przedmiotową informacją albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze oraz gdy w zakresie żądanej informacji publicznej przepisy prawa wprowadzają odrębny tryb dostępu.

Bezsporne jest, że Dyrektor PUP jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Zgodnie bowiem z art. 4 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego. Wskazać zaś należy, że powiatowy urząd pracy jest jednostką sektora finansów publicznych, działającą w formie jednostki budżetowej.

Nie jest również kwestionowane, że informacje, o udostępnienie których wnioskowała skarżąca, stanowią informację publiczną w rozumieniu przepisów u.d.i.p. Stosownie do art. 1 ust. 1 i u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi wątpliwości, że tak jak informację publiczną stanowi informacja o kosztach obsługi prawnej, tak też informację publiczną stanowią umowy zawarte przez podmiot publiczny odnoszące się do obsługi prawnej tego podmiotu (por. wyrok NSA z 22 marca 2016 r. sygn. akt I OSK 2317/14, wyrok NSA z 28 lipca 2017 r. sygn. akt I OSK 2916/15, wyrok NSA z 30 września 2015 r. sygn. akt I OSK 2093/14, dostępne w Internecie). Podkreślić należy, że obsługa prawna powiatowego urzędu pracy realizowana w ramach zawartej umowy cywilnoprawnej z podmiotem zewnętrznym, zapewniającym profesjonalną pomoc prawną, ma istotny, realny i skonkretyzowany wpływ na zarządzanie sprawami tego organu odnoszącymi się do sfery publicznej. Ponadto informacja o wysokości wydatkowanych na obsługę prawną środków publicznych odnosi się bezpośrednio do działania podmiotu, który został powołany celem wykonywania zadań publicznych i wykonującego powierzone mu zadanie ze środków pochodzących ze środków publicznych. Tym samym, żądane przez skarżącą informacje dotyczące obsługi prawnej PUP mają charakter informacji publicznej w myśl art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. a u.d.i.p., gdyż dotyczą sposobu dysponowania środkami publicznymi, co zobowiązuje organ do ich udostępnienia.

W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do dokonywania anonimizacji wskazanych wyżej danych. W orzecznictwie sądów co do zasady jawność danych osobowych podmiotów będących stronami umów zawieranych z podmiotami publicznymi, korzystających z majątku publicznego nie jest kwestionowana (por. wyroki NSA: z 19 grudnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2060/16; z 22 marca 2016 r., sygn. akt I OSK 2317/14; z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 2563/14; z 15 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 3217/14; z 25 listopada 2016 r., sygn. akt I OSK 2153/14; z 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 531/14; z 9 października 2014 r., sygn. akt I OSK 267/14 i I OSK 546/14, dostępne w Internecie). Podkreśla się bowiem, że przy kolizji prawa do informacji z prawem do ochrony danych osobowych, należy przyznać priorytet prawu do informacji publicznej, zważywszy, że w ramach gospodarki rynkowej nie istnieje przymus zawierania umów z podmiotami publicznymi. Z tego względu podmiot (w tym osoba fizyczna) zawierając umowę cywilnoprawną z podmiotem publicznym, z którą wiąże się wydatkowanie środków publicznych nie może oczekiwać, że w zakresie takich danych jak imię i nazwisko lub firma, przedmiot umowy, wysokość wynagrodzenia, zachowa prawo do prywatności (por. wyrok SN z 8 listopada 2012 r., sygn. akt I CSK 190/12, OSNC 2013/5/67, wyroki NSA: z 11 grudnia 2014 r., sygn. akt I OSK 213/14 oraz z 4 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 531/14, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 19 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Go 33/16, wyrok WSA w Poznaniu z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt IV SA/Po 47/17, dostępne w Internecie). W konsekwencji, dokonując anonimizacji danych przedsiębiorcy zawartych w umowie z 1 stycznia 2021 r. nr "[...]" – imienia, nazwiska, nazwy działalności gospodarczej oraz adresu przedsiębiorcy i wysokości ustalonego wynagrodzenia – organ bezpodstawnie ograniczył zakres udostępnianych informacji w stosunku do wniosku skarżącej z 17 września 2021 r., co doprowadziło do stanu bezczynności w zakresie pełnego rozpoznania jej wniosku. Zaznaczyć bowiem trzeba, że o bezczynności podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej świadczy nie tylko brak udzielenia informacji, ale także przedstawienie informacji zupełnie innej niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca, informacji niepełnej lub też wymijającej czy nieadekwatnej do treści wniosku (por. wyrok WSA w Lublinie z 16 grudnia 2010 r., sygn. akt II SAB/Lu 75/10, wyrok WSA w Łodzi z 23 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Łd 107/13, dostępne w Internecie).

Jednakże w dacie rozpoznawania sprawy przez Sąd nie można już mówić o bezczynności organu, gdyż stan bezczynności ustał wraz z udzieleniem skarżącej żądanej informacji publicznej pismem z 20 października 2021 r. Jeżeli bowiem w toku postępowania sądowoadministracyjnego, przed dniem orzekania organ administracji publicznej wydał akt lub dokonał czynności, chociażby z przekroczeniem ustawowych terminów, oznacza to, że organ nie pozostaje w stanie bezczynności i sąd nie może uwzględnić skargi na tzw. milczenie władzy. Nie może bowiem zobowiązać organu do określonego działania, które przed dniem orzekania zostało już podjęte (por. wyrok NSA z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt I OSK 1789/16, dostępne w Internecie).

W związku z powyższym, postępowanie sądowoadministracyjne w sprawie o bezczynność organu w przedmiocie udzielenia wnioskowanej informacji publicznej stało się bezprzedmiotowe i Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. zobowiązany był do jego umorzenia, o czym orzeczono w pkt I sentencji wyroku.

Jednocześnie należy wskazać, że podjęcie przez organ stosownego działania w toku postępowania sądowego, po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalnia sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). W ocenie Sądu w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. Nie każde bowiem naruszenie prawa wskutek bezczynności organu będzie naruszeniem rażącym. Jak wskazuje się w orzecznictwie rażącym naruszeniem prawa będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012r., sygn. akt I OSK 675/12, dostępny w Internecie). W ocenie Sądu okoliczności faktyczne stwierdzonej w niniejszej sprawie bezczynności organu nie przejawiają cech naruszenia prawa o szczególnym stopniu kwalifikacji. Należy mieć bowiem na względzie, że nieudostępnienie w terminie wnioskowanej informacji nie stanowiło przejawu złej woli organu, lecz było wynikiem błędnej interpretacji treści wniosku.

Sąd orzekł również o niewymierzaniu organowi grzywny (pkt III sentencji wyroku), uznając, że w niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające uwzględnienie tego wniosku. Jak wynika bowiem z treści art. 149 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. Sąd może więc orzec jeden z tych środków represyjnych albo oba łącznie (por. wyrok NSA z dnia 8 lutego 2017r., sygn. akt I OSK 1314/16, dostępny w Internecie). Zatem nałożenie na organ grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a.–podobnie, jak i zasądzenie sumy pieniężnej od organu – jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu (por. wyrok NSA z 3 lutego 2017r., sygn. akt II GSK 1695/16, dostępny w Internecie). W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do jej nałożenia.

O zwrocie kosztów postępowania (pkt IV sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu, wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego pełnomocnictwo oraz wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego ustalone stosownie do § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r. poz. 265).