Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1012/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 364
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity
article: art. 188
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia del. NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant Daniel Zdzieszyński po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2011 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1557/09 w sprawie ze skargi [...] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wstrzymania działalności 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. zasądza od [...] S.A. z siedzibą w K. na rzecz Głównego Inspektora Ochrony Środowiska kwotę 340 (słownie: trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2010r., sygn. akt IV SA/Wa 1557/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi P. S.A. z siedzibą w K. (dalej zwanej Spółką) na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009r., nr [...], w przedmiocie uchylenia decyzji o umorzeniu postępowania w sprawie wstrzymania działalności – uchylił zaskarżoną decyzję, orzekł, że nie podlega ona wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od organu na rzecz strony skarżącej koszty postępowania.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd I instancji przytoczył następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Decyzją z dnia [...] lipca 2009r. Główny Inspektor Ochrony Środowiska, powołując art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję Opolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2009r. o umorzeniu postępowania w przedmiocie wstrzymania działalności prowadzonej przez Spółkę przy ul. K. [...] w K., z powodu emisji wibracji (drgań) do środowiska mogących powodować pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach, zagrożenie życia lub zdrowia ludzi i przekazał sprawę do ponownego rozparzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że organ I instancji powinien przeprowadzić kompleksową kontrolę zakładu Spółki w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska i zbadać wszelkie oddziaływania na środowisko (jego globalny wpływ). Zauważył także, że przepisy ustawy - Prawo ochrony środowiska nie przewidują tworzenia standardów jakości środowiska w związku z emisją do środowiska wibracji, dlatego też nie ma podstaw do prowadzenia w tym zakresie badań jakości środowiska przez organy ochrony środowiska. Dodał, że problem drgań, wynikających z prowadzenia działalności gospodarczej, dotyka budynków lub budowli a nie środowiska. Uznał jednak, że brak standardów w zakresie drgań nie może być podstawą do odstąpienia od kontroli w innych obszarach. Oceniając, czy nastąpiło "pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach" lub "zagrożenie życia i zdrowia ludzi" organ ochrony środowiska powinien dopuścić, jako dowód wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ I instancji został zobowiązany do uwzględnienia żądania dopuszczenia dowodów przedkładanych przez Prokuraturę Okręgową w O. oraz biorące udział w postępowaniu na prawach strony Stowarzyszenie "E.", które mają znaczenie dla sprawy oraz do rozważenia zasadności przeprowadzenia w sprawie rozprawy administracyjnej.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie – Spółka zarzuciła organowi odwoławczemu naruszenie przepisów postępowania (art. 7, 77 § 1, art. 80 k.p.a.), przez zaniechanie rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie, w szczególności opinii oraz protokołów i sprawozdań z przeprowadzonych pomiarów hałasu, w wyniku czego błędnie przyjęto, iż jest konieczne przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego. W ocenie Spółki, organ I instancji we właściwym zakresie przeprowadził postępowanie i zasadnie oparł się na opiniach inspektora sanitarnego (kompetentnego w sprawie szkodliwych wskaźników w miejscu pracy) i powiatowego inspektora nadzoru budowlanego, to jest organów posiadających największe rozeznanie w kwestii wibracji. Spółka, za niewiarygodne uznała przy tym dotychczas zgromadzone dowody, co do oddziaływania zakładu Spółki, w tym nagrania dostarczone przez Prokuraturę Okręgową. Jako bezzasadne Spółka uznała nałożenie obowiązku przeprowadzenia kontroli oddziaływania samowolnie wykonanych urządzeń, gdyż kontrola taka została już przeprowadzona, zgodnie z postanowieniem PINB w K., który jest organem właściwym w sprawie badań oddziaływania drgań na strukturę budynków (badania z maja i czerwca 2007 roku). Jako nieprawdziwe Spółka zakwalifikowała zarzuty Stowarzyszenia "E.", jakoby badania poziomów wibracji zostały przeprowadzone wadliwie (przez osobę niemającą stosownych kwalifikacji) oraz istnienie istotnych przekroczeń wartości drgań mechanicznych na miejscu pracy. Wskazała przy tym, że badania dopuszczalnego poziomu hałasu wykonywane są regularnie, corocznie, a wobec braku dopuszczalnych norm wibracji w środowisku, należy opierać się na opiniach niezależnych instytucji. Dodała, że zeznania świadków (skonfliktowanych ze Spółką) nie mogą zastąpić rzeczowej argumentacji popartej wnikliwymi badaniami i ich analizą w przeprowadzonych już ekspertyzach i sporządzonych opiniach.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.

Uwzględniając skargę Spółki, Sąd I instancji stwierdził, że organ odwoławczy naruszył przepisy prawa procesowego, w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy, co mogło mieć wpływ na jej wynik. Odnosząc się do uwarunkowań prawnych i faktycznych, w jakich zapadło kontrolowane rozstrzygnięcie, Sąd I instancji podał, że w myśl art. 12 ust. 1 pkt 2 ustawy o IOŚ, na podstawie ustaleń kontroli organ Inspekcji może wydać decyzję administracyjną. Zdaniem Sądu I instancji, z przepisu tego nie można wywodzić a contrario, iż wydanie decyzji przez ten organ nie jest możliwe bez przeprowadzenia kontroli. Przeczy temu expressis verbis brzmienie szeregu przepisów aktów normatywnych, upoważniających do wydawania orzeczeń (patrz np. art. 301 ust. 5 ustawy - Prawo ochrony środowiska). Sąd I instancji zauważył przy tym, że we wniosku Prokuratora o wszczęcie postępowania sformułowano wprawdzie także żądanie przeprowadzenia czynności kontrolnych w rozumieniu ustawy o IOŚ, jednak sama kontrola nie stanowi postępowania administracyjnego w rozumieniu k.p.a., lecz jest wyłącznie czynnością procesową organu, którego kompetencja do jej przeprowadzenia wynika z przepisu szczególnego (art. 9 i 11 ustawy o IOŚ). Konkretne ustalenia, dokonane w toku czynności kontrolnych, odzwierciedlone są w protokole, mającym szczególną moc dowodową w postępowaniu administracyjnym, wszczętym w następstwie ustaleń kontroli lub w toczącym się w czasie prowadzenia kontroli. W tych okolicznościach Sąd I instancji uznał, że prokurator nie ma kompetencji do żądania przeprowadzenia czynności kontrolnej (niestanowiącej postępowania administracyjnego), uprawniony jest natomiast do żądania prowadzenia postępowania w przedmiocie wstrzymania działalności, w związku z wystąpieniem przesłanek wskazanych w art. 364 ustawy - Prawo ochrony środowiska. Gospodarzem tego postępowania jest organ IOŚ, który musi uwzględnić zarówno obowiązek właściwego wyjaśnienia sprawy (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), jak i ekonomii postępowania (art. 12 k.p.a.). Przeprowadzenie czynności kontrolnych może być zasadne, o ile ma prowadzić do wyjaśnienia konkretnych, istotnych w sprawie okoliczności (dokonanie ustaleń faktycznych). Czynności te nie służą natomiast dokonaniu określonych ocen.

Sąd I instancji podał także, że we wniosku Prokuratora wskazano, iż przyczyną wszczęcia postępowania administracyjnego ma być uciążliwość zakładu Spółki, gdy chodzi o powstające w nim wibracje (kwestie hałasu w uzasadnieniu wniosku podniesiono jedynie na marginesie w kontekście oceny oddziaływań wibracji). Tymczasem, przedmiotem kontrolowanego postępowania nie jest ustalenie, czy zakład Spółki powoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach, względnie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi w ogóle, lecz czy istnieje zasadność wstrzymania danej działalności w związku z konkretnym oddziaływaniem (wibracji), w kontekście żądania Prokuratora. Za mylne uznano więc wywody organu odwoławczego, jakoby zachodziła konieczność dokonania ogólnej analizy wszelkich oddziaływań zakładu Spółki w kontekście wystąpienia przesłanek wstrzymania działalności. Okoliczność występowania innych, istotnych oddziaływań, nie została w toku postępowania ani ujawniona z urzędu ani podniesiona we wniosku Prokuratora. Sąd I instancji stwierdził przy tym, że wobec wszczęcia postępowania z urzędu, w związku z określonym oddziaływaniem, rolą organu IOŚ jest weryfikacja, czy wobec zgromadzonych dowodów, istnieją przesłanki do wydania decyzji o wstrzymaniu działalności, względnie w kontekście realiów sprawy, zasadne jest uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie, w jakim dotychczasowe ustalenia mogą budzić uzasadnione wątpliwości. W tym świetle, za bezzasadne uznano twierdzenie, iż organ I instancji zobligowany był w niniejszej sprawie do przeprowadzenia kontroli kompleksowej, przy jednoczesnym braku wskazania przez organ odwoławczy, jakie konkretnie fakty i okoliczności wymagają wyjaśnienia.

Jednocześnie Sąd I instancji nie zgodził się z tezą, iż sam fakt nie określenia normatywnie norm w zakresie jakości środowiska w odniesieniu do wibracji wyklucza potrzebę rozważania, czy w określonym przypadku konkretne wibracje powodują dla środowiska, w rozumieniu art. 3 pkt 39 ustawy - Prawo ochrony środowiska, negatywne skutki w postaci pogorszenia jego stanu w znacznych rozmiarach. Podał przy tym, że wibracje stanowią rodzaj emisji, w rozumieniu art. 3 pkt 4 lit. "b" (wprowadzanie do środowiska energii), których skutki w pewnych przypadkach mogą być negatywne dla elementów przyrodniczych.

Zdaniem Sądu I instancji, rolą organów obu instancji było w rozpoznawanej sprawie rozważenie, czy oddziaływanie zakładu Spółki poprzez wibrację, w świetle zgromadzonego materiału dowodowego powinno stanowić przyczynę wstrzymania działalności w ramach przesłanek wskazanych w art. 364 ustawy - Prawo ochrony środowiska. O ile w ocenie organu odwoławczego zgromadzony w sprawie przez organ I instancji materiał dowodowy jest niewystarczający dla orzeczenia, winien był wskazać konkretne okoliczności lub kwestie wymagające wyjaśnienia. Uchybienie wskazanemu wymaganiu prowadzi do naruszenia art. 138 § 2 k.p.a., w myśl którego sprawa może być przekazana do powtórnego rozpoznania, gdy istnieje potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego w całości lub w znacznej części. W sprawach, wymagających wiedzy specjalistycznej, kwestie, których wyjaśnienie jest niezbędne powinny zostać wskazane przez organ odwoławczy. W niniejszej sprawie organ ten nie zajął także stanowiska, czy ocena zgromadzonego dotąd w sprawie przez organ I instancji materiału dowodowego była prawidłowa. Nie wyjaśniono m.in., czy przeprowadzane uprzednio pomiary wibracji mają znaczenie dla przedmiotu niniejszej sprawy, a o ile mają, czy zostały dokonane prawidłowo. Organ nie zajął także stanowiska, jakie znaczenie dla oceny oddziaływań wibracji mogą mieć pomiary hałasu powodowanego przez zakład Spółki. W ocenie Sądu I instancji, powyższe uchybienia prowadziły także do naruszenia normy art. 7 i 77 i 107 § 3 k.p.a. poprzez nie wyjaśnienie, czy sprawa wymaga istotnie przekazania do ponownego rozpatrzenia (co musiałoby znaleźć odzwierciedlenie w treści uzasadnienia). Mogło to jednocześnie prowadzić do istotnego naruszania art. 12 k.p.a. (zasada szybkości i ekonomii postępowania).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Główny Inspektor Ochrony Środowiska reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Wnosząc o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie:

1) prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 364 ustawy Prawo ochrony środowiska;

2) przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku zawierającego sprzeczne treści oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c", poprzez uwzględnienie skargi mimo braku naruszeń prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ nie podzielił poglądu Sądu I instancji, że jeżeli zgłoszony został przez prokuratora zarzut negatywnego oddziaływania na środowisko w wyniku emisji wibracji, to organy inspekcji po wszczęciu postępowania na podstawie art. 364 Prawa ochrony środowiska powinny ograniczyć postępowanie w sprawie jedynie do wyjaśnienia sprawy emisji wibracji. Zdaniem organu, przedmiotem postępowania prowadzonego na podstawie tego przepisu jest ustalenie, czy działalność zakładu powoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub czy zagraża życiu lub zdrowiu ludzi. Dodał przy tym, że najważniejszym dowodem w tym postępowaniu są wyniki kontroli emisji do środowiska, bez której przeprowadzenia organ naraża się na zarzut niedostatecznego wyjaśnienia sprawy. W ocenie organu, w sytuacji, gdy postępowanie nie dostarczy dostatecznych dowodów na istnienie przesłanek do wstrzymania działalności zakładu, to organ mimo że wszczął te postępowanie z urzędu powinien wydać decyzję odmawiającą wstrzymania działalności, a nie o umorzeniu postępowania.

Organ nie podzielił także stanowiska Sądu I instancji, że w postępowaniu odwoławczym doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego w zakresie obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy. Podniósł, że właśnie w tym celu wydał decyzję kasacyjną, wskazując organowi I instancji na konieczność zbadania (przede wszystkim poprzez przeprowadzenia kompleksowej kontroli oraz dopuszczenia dowodów wskazywanych przez pozostałe strony) wszystkich oddziaływań na środowisko związanych z działalnością zakładu i ustalenia na podstawie uzyskanych wyników ich wpływu na środowisko. W tych okolicznościach, organ za nietrafny uznał pogląd Sądu I instancji, że nie wskazał w kontrolowanej decyzji spraw wymagających wyjaśnienia. Organ przytoczył także fragmenty uzasadnienia zaskarżonego wyroku, w których najpierw stwierdzono, że "zgromadzenie dowodów potwierdzających fakt wystąpienia przesłanek wskazanych w tym artykule jest przesłanką do wszczęcia postępowania", a następnie, że "w razie ustalenia, że zgromadzone dowody nie potwierdzają wystąpienia przesłanek wskazanych w art. 364, organ administracji umarza postępowanie". Podniósł przy tym, że w przytoczonych fragmentach zachodzi sprzeczność, gdyż dowody powinny być gromadzone dopiero po wszczęciu postępowania, wobec czego całość uzasadnienia jest niezrozumiała, tym samym nie można przyjąć, że zostały wyjaśnione podstawy prawne rozstrzygnięcia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze (skargi kasacyjne i zażalenia) od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, jednak z urzędu bierze pod rozwagę przesłanki nieważności postępowania, określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono naruszeń przepisów prawa mogących świadczyć o nieważności postępowania sądowego, tym samym sprawa ta może być rozpoznana w granicach zarzutów skargi kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w związku z art. 174 powołanej ustawy – mogą dotyczyć naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W niniejszej sprawie, jako podstawę skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie przez Sąd I instancji zarówno przepisów prawa materialnego, to jest art. 364 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (tekst jednolity Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.), jak i przepisów postępowania, to jest art. 141 § 4 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c" ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Analiza uzasadnienia wskazanych podstaw kasacyjnych pozwala jednak na stwierdzenie, że zarzut naruszenia przepisów postępowania został podniesiony przez organ w celu wzmocnienia zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się bowiem w zasadzie do rozstrzygnięcia, jaki jest zakres przedmiotowy postępowania wszczętego na podstawie art. 364 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli działalność prowadzona przez podmiot korzystający ze środowiska albo osobę fizyczną powoduje pogorszenie stanu środowiska w znacznych rozmiarach lub zagraża życiu lub zdrowiu ludzi, wojewódzki inspektor ochrony środowiska wyda decyzję o wstrzymaniu tej działalności w zakresie, w jakim jest to niezbędne dla zapobieżenia pogarszaniu stanu środowiska.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, przy zastosowaniu wykładni gramatycznej powołanego przepisu nie może budzić wątpliwości, że celem postępowania wszczętego w oparciu o art. 364 ustawy Prawo ochrony środowiska jest zbadanie wszystkich rodzajów oddziaływań zakładu na środowisko (jak słusznie zauważył organ - jego globalnego wpływu) i na podstawie wyników tych badań dokonanie oceny, czy oddziaływanie to w znacznych rozmiarach pogarsza stan środowiska lub też, czy stanowi zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Za konstatacją taką przemawia także umieszczenie tego przepisu w tytule ogólnym nr VI ustawy Prawo ochrony środowiska "Odpowiedzialność w ochronie środowiska", w dziale III "Odpowiedzialność administracyjna", podczas gdy inne działy ustawy odnoszą się do poszczególnych rodzajów ochrony środowiska (np. w tytule II dział II dotyczy ochrony powietrza, dział III - ochrony wód, dział V - ochrony przed hałasem, itp.) i stanowią w tym zakresie lex specialis względem regulacji zawartej w art. 364 ustawy Prawo ochrony środowiska (pod. wyrok NSA z 15.07.2005r., OSK 1764/04, LEX nr 190602).

Skoro art. 364 ustawy Prawo ochrony środowiska nie zawiera żadnych ograniczeń przedmiotowych, za błędne należy uznać stanowisko Sądu I instancji, jakoby organ wszczynając postępowanie na podstawie tego przepisu winien jedynie zbadać, czy istnieje zasadność wstrzymania danej działalności w związku z konkretnym oddziaływaniem (wibracji), w kontekście żądania Prokuratora. W tych okolicznościach za prawidłową należało uznać decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2009r., który uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, skoro organ ten prowadząc postępowanie ograniczył się jedynie do badania emisji przez zakład Spółki wibracji (drgań) do środowiska. Nie budzą przy tym zastrzeżeń Naczelnego Sądu Administracyjnego wytyczne organu odwoławczego dotyczące konieczności przeprowadzenia przez organ I instancji kompleksowej kontroli zakładu Spółki w zakresie przestrzegania przepisów ochrony środowiska i zbadania wszelkich oddziaływań na środowisko w kontekście wystąpienia lub nie w niniejszej sprawie przesłanek z art. 364 ustawy Prawo ochrony środowiska. Za nietrafne natomiast uznać należy zarówno rozważania organu jak i Sądu I instancji odnośnie braku potrzeby badania wpływu drgań – wibracji na środowisko, a w tym zdrowie i życie ludzi. Kwestia ta bowiem winna być w sposób szczególnie wnikliwy w tym postępowaniu wyjaśniona i to zarówno w kontekście art. 364 powołanej ustawy Prawo ochrony środowiska jak i art. 3 pkt. 4, 25, 39, 43 i 49 tej ustawy, na co zasadnie wskazał Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w postanowieniu z dnia [...] stycznia 2009 r rozpoznając spór o właściwość w przedmiotowej sprawie. Nietrafne jest też stanowisko organu odwoławczego, sformułowane w skardze kasacyjnej, że w przypadku nie potwierdzenia się wystąpienia w sprawie przesłanek do wstrzymania działalności podmiotu, organ winien wydać decyzję o odmowie jej wstrzymania a nie o umorzeniu postępowania. Niesporne w niniejszej sprawie jest bowiem, że postępowanie prowadzone w oparciu o art. 364 ustawy Prawo ochrony środowiska wszczynane jest z urzędu. Sposób wszczęcia tego postępowania determinuje zaś rodzaje rozstrzygnięć, które mogą być w nim wydane. Tak wszczęte postępowanie może bowiem zakończyć się albo wstrzymaniem działalności podmiotu albo umorzeniem postępowania w tej sprawie wobec nie potwierdzenia w toku postępowania istnienia przesłanek do wstrzymania. Okoliczność ta nie zmienia jednak faktu, że skarga kasacyjna jest zasadna.

Skarga jest też zasadna w kontekście niezrozumiałych rozważań Sądu I instancji odnośnie kwestionowania sformułowań użytych w wystąpieniu Prokuratora, podczas gdy oczywistym jest w jakim celu Prokurator wnioskował o przeprowadzenie działań kontrolnych w ramach wniosku o przeprowadzenie postępowania w sprawie. Ponadto, jeżeli postępowanie wszczęto w związku z wnioskiem Prokuratora o "ustalenie czy zachodzą przesłanki wydania decyzji w trybie art. 364 ustawy Prawo ochrony środowiska", to zalecenia organu odwoławczego i wskazania kierunku dalszego postępowania z uwzględnieniem środowiska- terenu – skupiska ludzkiego zamieszkałego osiedla, przylegającego bezpośrednio do terenu zakładu prowadzącego działalność o takim profilu produkcyjnym, wbrew wywodom Sądu I instancji stanowią właściwe wskazania dla organu I instancji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 188 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 203 pkt 2 w związku z art. 205 § 2 powołanej ustawy.