Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1557/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 par. 1, art. 20 ust. 1a
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. art. 4 ust. 2 i 9, 40 ust. 8
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2012 r. sprawy ze skarg P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., R. Sp. z o.o. z siedzibą w W. oraz Z. W. i A. S. (obecnie P. Sp. z o.o. z siedzibą w W.) na uchwałę Rady [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] w przedmiocie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze [...] oddala skargi


UZASADNIENIE

W dniu [...] maja 2004 r. Rada Miasta W. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Powyższa uchwała zmieniona została m.in. uchwałą Rady W. z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...], zwaną dalej "uchwałą Nr [...]".

Pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. F. Sp. z o.o., R. spółka z o.o. oraz [...] s.c. (dalej: skarżący) wezwali Radę Miasta W. do usunięcia naruszenia prawa dokonanego uchwałą Nr [...]. W ocenie skarżących uchwała Nr [...] jest sprzeczna z bezwzględnie obowiązującymi przepisami prawa (w szczególności z art. 40 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych). Uchwała ta - w ocenie skarżących - w sposób ewidentny narusza ich interes prawny poprzez wprowadzenie bezpodstawnej dywersyfikacji stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, w zależności od tego czy dany pas drogowy zlokalizowany jest pod powierzchnią ziemi, czy na jej powierzchni, przy czym w tym drugim przypadku wprowadzając diametralnie wyższe stawki za zajęcie pasa ruchu, pomimo znacznie wyższych kosztów utrzymania przejścia podziemnego niż przejścia naziemnego.

Rada W. nie udzieliła odpowiedzi na wezwanie F. Sp. z o.o. i innych z dnia [...] kwietnia 2011 r. do usunięcia naruszenia prawa w/w uchwałą.

W dniu [...] czerwca 2011 r. F. Sp. z o.o. i inni wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na uchwałę Nr [...].

W dniu [...] czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przekazał skargę do Rady W. (koperta z datą nadania).

Niezależnie od powyższego w dniu [...] czerwca 2011 r. F. Sp. z o.o. i inni złożyli za pośrednictwem Rady W. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na uchwałę Nr [...].

Skarżące Spółki podtrzymały swoje stanowisko zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] kwietnia 2011 r. Wskazały, iż jako podmioty administrujące przejściami podziemnymi, zajmują ich powierzchnię na podstawie decyzji administracyjnych zezwalających na zajęcie pasa drogowego. W decyzjach tych, określono m.in. wysokość opłat z tytułu zajęcia pasa drogowego. Tymczasem zaskarżoną uchwałą dokonano zmiany w zakresie Załącznika 4 do uchwały Rady W. Nr [...] poprzez wydzielenie z dotychczasowej poz. 8 zorganizowanych targowisk i umieszczenie ich w odrębnej poz. 9 z podziałem na naziemne i położone w przejściach podziemnych, wraz ze zwiększeniem stawek opłat ponad trzykrotnie w stosunku do dotychczasowych. W ocenie Skarżących przedmiotowa regulacja narusza przepisy art. 7, 94 i 217 Konstytucji albowiem w sposób nieuprawniony dokonuje rozróżnienia stawek za zajęcie pasa drogowego zależności od tego, czy zajmowany element pasa drogowego znajduje się pod ziemią, czy na powierzchni ziemi. Zdaniem Skarżących takie zróżnicowanie zostało dokonane w oparciu o przesłanki pozaustawowe, tj. nieprzewidziane w art. 40 ust. 2 i 9 ustawy o drogach publicznych. Skarżący podkreślili, że skarżona uchwała naruszyła ich prawnie gwarantowane na podstawie konstytucyjnej zasady ochrony praw nabytych w dobrej wierze uprawnienia wynikające z prawomocnych decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego, a w efekcie ograniczyła uprawnienia wynikające z tych decyzji, czyniąc, ze względu na nieopłacalność, niemożliwym dalsze zajmowanie przejść podziemnych przez Spółki.

Powołując się na powyższe Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały Rady W. Nr [...], a w szczególności Załącznika Nr 2 do tej uchwały.

Odpowiadając na skargi, Rada W. wniosła o ich odrzucenie, ewentualnie - oddalenie.

Przede wszystkim podniosła brak legitymacji skargowej po stronie skarżących podmiotów w rozumieniu art. 101 ust. 1 usg. Legitymację skargową do zaskarżenia uchwały organu gminy z zakresu administracji publicznej określa art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W świetle tego przepisu skarżący musi wykazać naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia wywołanego zaskarżoną uchwałą. Jest to istotne zawężenie legitymacji skargowej w stosunku do zasady ogólnej wyrażonej w art. 50 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny.

Zdaniem Rady, zaskarżona uchwała nie naruszyła interesu prawnego skarżących. Ani bowiem podnoszone przez strony skarżące argumenty wskazujące na nieopłacalność dalszego zajmowania przejść podziemnych przy tak ustalonych stawkach, ani też zarzut ograniczenia przez to swobody działalności, nie może być uznane za naruszenie interesu prawnego w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. Podnoszone przez skarżące Spółki kwestie nieopłacalności prowadzonej działalności gospodarczej, dotyczą sfery ich interesu faktycznego i nie dają uprawnienia do kwestionowania przedmiotowej uchwały. Żaden przepis prawa nie gwarantuje skarżącym, że ich zobowiązanie z tytułu opłat za zajmowanie pasa drogowego będzie zawsze obowiązywało w niezmienionej wysokości.

Gdyby skarga nie została z jakichkolwiek przyczyn odrzucona, powinna ona być oddalona, ponieważ w ocenie Rady W., nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w skardze, w pierwszej kolejności organ zaznaczył, iż zgodnie z art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego. Przy ustalaniu przedmiotowej stawki - stosownie do art. 40 ust. 9 tej ustawy - uwzględnia się:

1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;

3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;

4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;

5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

Z kolei w świetle art. 4 ustawy o drogach publicznych elementami pasa drogowego są: droga, jej części (np. jezdnia, chodnik), pobocza etc., a także grunt stanowiący sam pas drogowy i przestrzeń nad i pod jego powierzchnią. Różnicowanie stawek opłat w zależności od tego, czy zajęta część pasa drogowego znajduje się na gruncie, czy też pod jego powierzchnia, albo w zależności od rodzaju zajęcia pasa drogowego, czy też kategorii zajmowanej drogi, znajduje więc oparcie w przepisach ustawy o drogach publicznych. Należy także podkreślić, że opłata za zajęcie pasa drogowego stanowiąca daninę publiczną, związana jest z odstępstwem od generalnego zakazu sformułowanego w art. 39 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy, który zabrania w pasie drogowym lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Udzielając, więc zgody na zajęcie pasa drogowego zarządca drogi musi mieć możliwość różnicowania opłaty za to zajęcie w zależności od oceny wpływu zajęcia na zasadniczą funkcję pasa drogowego, jaką jest prowadzenie ruchu.

Ustawodawca pozostawił do uznania właściwego organu, według jakich kryteriów organ ten dokona zróżnicowań czynników określonych w art. 40 ust. 9 ustawy o drogach publicznych, od których uzależniona będzie wysokość poszczególnych stawek opłaty za zajęcie pasa drogowego.

Rada W. działając na podstawie ustawowych kompetencji w powyższym zakresie, przyjęła racjonalne według jej uznania kryteria różnicowania stawek opłat ze względu na przesłanki przedstawione w art. 40 ust. 9 ustawy, co znalazło odzwierciedlenie m.in. w Załączniku Nr 4 do uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] marca 2011 r. zmieniającej uchwałę w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze Miasta W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych.

W Załączniku Nr 4 do uchwały [...] Rady miasta W. z dnia [...] maja 2008 r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych obowiązującej do czasu wejścia w życie jej pierwszej nowelizacji w 2005 r., dla targowisk obowiązywały dzienne stawki opłat od 0,50 zł/m2 do 1 zł/m2 (w zależności od kategorii zajmowanej drogi i rodzaju zajętego elementu pasa drogowego).

W wyniku zmiany w/w uchwały w 2005 r. (uchwała Nr [...] Rady W. z dnia [...] marca 2005 r.), najważniejsze stawki opłat dla zorganizowanych targowisk zostały obniżone. Dzienna stawka opłaty za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego dróg gminnych i powiatowych dla targowisk zlokalizowanych na poboczach, chodnikach, pracach, trawnikach, zatokach etc. uległa obniżeniu z 0,70 zł do 0,20 zł, a na drogach wojewódzkich i krajowych z 0,80 zł do 0,40 zł. W przypadku targowisk lokalizowanych w "pozostałych elementach pasa drogowego" na drogach gminnych i powiatowych stawka opłaty uległa obniżeniu z 0,50 zł do 0,15 zł, a na drogach wojewódzkich i krajowych z 0,70 zł do 0,30 zł.

W wyniku kolejnych nowelizacji uchwały stawki opłat dla targowisk nie były zwiększane ani waloryzowane o wskaźnik cen towarów i usług. Dopiero w uchwale Nr [...], która weszła w życie z dniem [...] kwietnia 2011 r. zmieniono stawki opłat dla zorganizowanych targowisk.

Przywołana wyżej nowelizacja zróżnicowała dodatkowo wysokość stawek opłaty dla zorganizowanych targowisk w zależności od tego, czy zajęta część pasa drogowego znajduje się na gruncie, czy pod jego powierzchnią.

Dzienna stawka opłaty za zajęcie 1 m2 powierzchni pasa drogowego pod targowiska naziemne zlokalizowane na poboczach, chodnikach, placach, trawnikach, w zatokach etc. dróg gminnych i powiatowych uległa zwiększeniu z 0,20 zł do 0,45 zł, dróg wojewódzkich i krajowych z 0,40 zł do 0,65 zł. Dla targowisk naziemnych zlokalizowanych w "pozostałych elementach pasa drogowego" dróg gminnych i powiatowych stawka opłaty uległa zwiększeniu 0,15 zł do 0,40 zł, a dróg wojewódzkich i krajowych z 0,30 zł do 0,55 zł. Natomiast dla targowisk zlokalizowanych w przejściach podziemnych dróg gminnych i powiatowych stawki opłat zwiększyły się z 0,15 zł do 0,50 zł, a na drogach wojewódzkich i krajowych z 0,30 zł do 1,00 zł.

Tym samym, obecnie obowiązujące dzienne stawki opłat dla zorganizowanych targowisk naziemnych są nadal niższe od tych, które uchwalono w 2004 r. Natomiast w przypadku targowisk w przejściach podziemnych stawki opłat na drogach gminnych i powiatowych wróciły do poziomu z 2004 r. a na drogach wojewódzkich i krajowych są wyższe o 0,30 zł od stawek z 2004 r., przy czym żadna ze stawek opłat nie przekracza maksymalnej wysokości (10 zł/m2) ustalonej w art. 40 ust. 8 ustawy o drogach publicznych.

Zdaniem organu, skarżący mylnie interpretują pojęcie "wyłączności" zajęcia pasa drogowego, o jakiej mowa w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych wskazując, iż sposób kalkulacji opłaty za zajęcie pasa drogowego opisany jest w art. 40 ust. 4 w/w ustawy i wynika z niego literalnie, iż opłata kalkulowana jest od powierzchni zajmowanej, a nie od części powierzchni zajmowanej, na której wnioskodawca ulokował jedynie naniesienia.

Pojęcie "wyłączności" zajęcia pasa drogowego oznacza, iż zezwolenie wydane wnioskodawcy ma mu "zagwarantować", iż w okresie wykonywania przez niego prawa wynikającego z legalnego zajęcia pasa nikt inny nie zajmie zajętej przez niego powierzchni pasa drogowego w sposób konkurencyjny, tj. w taki sposób, iż zniweczy lub utrudni temu beneficjentowi zezwolenia realizacje celów, dla których starał się o zezwolenie na dokonanie zajęcia i celu dla którego owo zezwolenie otrzymał. Oznacza to, iż takie "ingerencje" na powierzchni pasa drogowego zajętej przez wnioskodawcę dla celu opisanego w art. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych, jak np. przemieszczanie się przechodniów, w niczym nie kolidują z istotą wyłączności zajęcia przez niego tego pasa, o jakiej mowa w w/w przepisie ustawy.

Odnosząc się do zarzutów formalnych dotyczących procedury podjęcia uchwały organ podkreślił, że zgodnie z art. 20 ust. 1a ustawy o samorządzie gminnym rada gminy może wprowadzić zmiany w porządku obrad bezwzględną większością głosów ustawowego składu rady.

Natomiast w świetle § 28 ust. 3 Załącznika do Uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie uchwalania Statutu miasta W., Rada Miasta, na wniosek radnego lub Prezydenta, może wprowadzić zmiany w porządku obrad bezwzględną większością głosów składu Rady Miasta.

W rozpoznawanym przypadku Prezydent W. wystąpił w dniu [...].03.2011 r. z wnioskiem do Przewodniczącej Rady W. o rozszerzenie porządku obrad XII sesji Rady W. planowanej w dniu [...] marca 2011 r. o projekt uchwały Rady W. zmieniającej uchwałę w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego dróg publicznych na obszarze Miasta W., z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych. Wnioskowana przez Prezydenta W. zmiana porządku obrad została następnie przyjęta wymaganą bezwzględną większością głosów składu Rady Miasta. Organ nadzoru, jakim jest Wojewoda [...], nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały na podstawie art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, stwierdzając, że uchwała ta nie była sprzeczna z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.".

Ze względu na powyższą zasadę oraz treść art. 134 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest uchwała Rady W. z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...], na mocy której wprowadzono zmiany w zakresie Załącznika nr 4 do uchwały Rady W. Nr [...] poprzez wydzielenie z dotychczasowej poz. 8 zorganizowanych targowisk i umieszczenie ich w odrębnej poz. 9 z podziałem na naziemne i położone w przejściach podziemnych, wraz ze zwiększeniem opłat z tytułu zajęcia części pasa drogowego umiejscowionych w przejściach podziemnych.

W myśl art. 101 § 1 u.s.g. "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organy gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego".

W kontrolowanej sprawie podmiotami, które zakwestionowały ww. uchwałę byli adresaci stosownych decyzji zezwalających na zajęcie pasa drogowego w określonych lokalizacjach w W., przy czym każda z nich dotyczyła lokalizacji podziemnych "pod targowiska".

Wnosząc o stwierdzenie nieważności ww. aktu prawnego, swój interes wywodzili z faktu, iż jako podmioty administrujące przejściami podziemnymi, zajmują ich powierzchnię na podstawie wyżej opisanych decyzji administracyjnych.

W decyzjach tych określono m.in. wysokość opłat z tytułu zajęcia pasa drogowego. Tymczasem zaskarżoną uchwałą dokonano zmiany w zakresie Załącznika 4 do uchwały Rady W. Nr [...] poprzez wydzielenie z dotychczasowej poz. 8 zorganizowanych targowisk i umieszczenie ich w odrębnej poz. 9 z podziałem na naziemne i w przejściach podziemnych, wraz ze zwiększeniem stawek opłat ponad trzykrotnie w stosunku do dotychczasowych.

W ocenie Skarżących przedmiotowa regulacja narusza przepisy art. 7, 94 i 217 Konstytucji albowiem w sposób nieuprawniony dokonuje rozróżnienia stawek za zajęcie pasa drogowego w zależności od tego, czy zajmowany element pasa drogowego znajduje się pod ziemią, czy na powierzchni ziemi. Zdaniem Skarżących takie zróżnicowanie zostało dokonane w oparciu o przesłanki pozaustawowe, tj. nieprzewidziane w art. 4 ust. 2 i 9 ustawy o drogach publicznych.

Uchwała ta została podjęta na podstawie art. 40 ust. 8 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U z 2007 r. Nr 9 poz. 115) zgodnie z którym - organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, w drodze uchwały, ustala dla dróg, których zarządcą jest jednostka samorządu terytorialnego, wysokość stawek opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego, z tym, że stawki opłaty, o których mowa w ust. 4 i 6, nie mogą przekroczyć 10 zł za jeden dzień zajmowania pasa drogowego, a stawka opłaty, o której mowa w ust. 5, nie może przekroczyć 200 zł /ust. 8/. W myśl ust. 9 powołanego przepisu przy ustalaniu stawek, o których mowa w ust. 7 i 8, uwzględnia się:

1) kategorię drogi, której pas drogowy zostaje zajęty;

2) rodzaj elementu zajętego pasa drogowego;

3) procentową wielkość zajmowanej szerokości jezdni;

4) rodzaj zajęcia pasa drogowego;

5) rodzaj urządzenia lub obiektu budowlanego umieszczonego w pasie drogowym.

Zdaniem Sądu analiza wymienionych przepisów ustawy o drogach publicznych, a także orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dn. 02.02.2006r. sygn. akt IV SA/Wr 465/04 i wyrok WSA w Warszawie z dn. 06.02.2008r. sygn. akt VI SA/Wa 1824/07) umożliwiają zróżnicowanie stawki opłaty ze względu na przesłanki wymienione w art. 40 ust. 9 tej ustawy. Oznacza to, że rada ustalając stawki opłat nie może brać pod uwagę żadnych innych czynników niż te, które zostały wymienione w tym przepisie. Żaden z czynników wymienionych w ustawie nie dopuszcza zróżnicowania tych stawek z uwagi na podmiot finansujący inwestycje w związku z którą następuje zajęcie pasa drogowego bądź podmiot z którego środków finansowany jest umieszczany w pasie obiekt budowlany, baner lub reklama. Nie można więc ustalać stawek ze względu na to, że pas drogowy zajęty jest przez "urządzenia" finansowane ze środków budżetu gminy. Brak bowiem umocowania do podjęcia takiej uchwały w powołanym przepisie.

Podkreślenia wymaga, że omawiane przepisy nie dają podstaw dla zróżnicowania wysokości stawek, w oparciu o inne kryteria, aniżeli wymienione w art. 40 ust. 9 (przedmiotowe). Wyłącznie na takie bowiem uprawnienie organu gminy wskazuje powołany wyżej przepis (vide – wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2008r w sprawie II GSK 151/08; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 czerwca 2009 r. sygn. akt: III SA/Gd 247/09 .

Sąd uznał za niezasadny wniosek organu o odrzucenie skargi z powodu braku legitymacji skargowej z uwagi na fakt, iż legitymacja ta jest uzasadniona prawami podmiotowymi wynikającymi z decyzji zarządcy drogi wydanych w stosunku do poszczególnych podmiotów skarżących, o zezwoleniu na zajęcie pasa drogowego w lokalizacjach objętych działaniem zaskarżonej uchwały dotyczącej opłat z tego tytułu. Niemniej jednak, z uwagi na brak podstaw merytorycznych stwierdzenia jej nieważności, skargi podlegały oddaleniu.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia procedury podjęcia kwestionowanej uchwały, Sąd doszedł do przekonania, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

W myśl art. 20 ust. 1a u.s.g. rada gminy miała prawo wprowadzić zmiany w porządku obrad bezwzględną większością głosów ustawowego składu Rady.

Wprowadzenie zmian w porządku obrad bezwzględną większością składu Rady Miasta było dopuszczalne na mocy § 28 ust. 3 Załącznika do Uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] stycznia 2008 r. w sprawie uchwalenia Statutu W..

Nie było zatem przeszkód do rozszerzenia porządku obrad XII sesji Rady W. na wniosek Prezydenta W. (zgłoszony 6 dni przed sesją planowaną na dzień [...] marca 2011 r.) o głosowaniu nad przedmiotową uchwałą.

Zdaniem Sądu – uwzględnienie skarg polegające na stwierdzeniu nieważności uchwały z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] w kwestionowanym zakresie byłoby możliwe jedynie w wypadku stwierdzenia istotnego naruszenia prawa (procedury bądź prawa materialnego) (art. 147 p.p.s.a.; por. np. wyrok NSA z 20 marca 2009 r. sygn. akt II OSK 1527/08, Lex nr 576404).

W sytuacji, jaka ma miejsce w odniesieniu do kontrolowanej uchwały Rady W. – takich przesłanek brak.

Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.