Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA/Ol 407/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2010-08-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.61 par.3 i 5;
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Włodzimierz Kędzierski po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2010 r. w Olsztynie na posiedzeniu niejawnym wniosku E. M. w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia "[...]" r., Nr "[...]" w przedmiocie określenia daty powstania długu celnego, określenia kwoty podatku akcyzowego, opłaty paliwowej oraz podatku od towarów i usług postanawia oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji.


UZASADNIENIE

E.M. w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze na w/w decyzję Dyrektora Izby Celnej zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podała, że wykonanie decyzji niewątpliwie spowoduje trudne do odwrócenia skutki dla jej rodziny i prowadzonej działalności gospodarczej, ponieważ kwota, jaką będzie zmuszona zapłacić stanowi ponad połowę rocznego dochodu rodziny. Tym samym nie będzie ona w stanie pokryć bieżących wydatków na utrzymanie rodziny i kosztów związanych z prowadzeniem działalności. Brak możliwości zaciągnięcia kredytu z powodu niskiego dochodu spowoduje z kolei likwidację prowadzonej działalności gospodarczej, która jest podstawą zdobywania środków do życia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej cyt. jako p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Wskazując na ukształtowane na gruncie powołanego przepisu orzecznictwo sądowe i dorobek przedstawicieli doktryny podnieść należy, iż przyjmuje się, że "szkoda", o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a, nie musi mieć charakteru materialnego. Chodzi bowiem o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (vide: post. NSA z 20.12.2004 r. w sprawie sygn. akt GZ 138/04, niepubl.). Pojęcie "trudnych do odwrócenia skutków" jest zaś interpretowane jako prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (post. NSA z 13.05.2010 r., sygn. akt II FZ 182/10, opubl. www.cbois.nsa.gov.pl).

W doktrynie podkreśla się, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (B.Dauter, B.Gruszczyński, A.Kabat, M.Niezgódka-Medek; Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Zakamycze 2006, s. 162). W przeciwnym przypadku brak takiego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że sformułowany w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie został należycie uzasadniony. Skarżąca co prawda powołała okoliczność, że kwota, którą będzie zobowiązania uiścić, stanowi ponad połowę rocznego dochodu rodziny, jednakże nie podała ani wysokości tego dochodu, ani też łącznej kwoty należności określonych przez organ celny w wydanych decyzjach. Tymczasem, z dotychczas przesłanych do Sądu złożonych przez stronę skarg wraz z aktami administracyjnymi wynika, że łączna kwota należności określonych przez Dyrektora Izby Celnej w sprawach o sygn. akt I SA/Ol 402/10 – I SA/Ol 417/10 oraz I SA/Ol 482/10 – I SA/Ol 486/10 wynosi 7.456 zł. Ponadto pomimo powołania się na fakt uzyskiwania niskiego dochodu, wnioskodawczyni nie wskazała jego wysokości ani nie przedstawiła dokumentów źródłowych, które miałyby jego wysokość potwierdzić. Nie odniosła się również do wartości posiadanego majątku nieruchomego i ruchomego. Pominęła również to, czy posiada oszczędności oraz nie określiła wysokości miesięcznych wydatków na utrzymanie siebie i rodziny.

Reasumując, poza wskazaniem opisanych powyżej okoliczności skarżąca nie uszczegółowiła, na czym miałoby polegać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w niniejszej sprawie. Tymczasem, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia w tym zakresie uniemożliwia zatem Sądowi dokonanie bezsprzecznej oceny, czy ewentualne wszczęcie egzekucji administracyjnej spowoduje, jak twierdzi strona w uzasadnieniu wniosku, trudne do odwrócenia skutki.

Mając powyższe na względzie na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia .