Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 927/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-12-01 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art.61 par.3 i par.5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 1 grudnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka po rozpatrzeniu w dniu 1 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. W. o wstrzymanie w całości postępowania egzekucyjnego z jej skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

S. W. (dalej: "skarżąca"), pismem z dnia 9 lipca 2015 r. wniosła skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, jednocześnie zwracając się o wstrzymanie w całości postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych

o nr [...] wystawionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w K.

W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że prowadzone na podstawie ww. tytułów egzekucyjnych postępowanie egzekucyjne powoduje skutki tragiczne dla niej i jej rodziny. W związku z powyższym traci pozycję społeczną, majątek, zdrowie i rodzinę.

Dalej wskazał, że to ona została oszukana przez inwestorów, którzy świadomie naruszyli obowiązki podatkowe, a mimo to nie ponoszą z tego powodu żadnych konsekwencji. Zdaniem skarżącej to organy mogą pomóc jej ujawnić prawdę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a.", wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Jednakże, jak stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania

w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły

w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dotyczy to także aktów wydawanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samem sprawy. Z treści ww. przepisu jednoznacznie wynika, że przedmiotem orzekania sądu w ramach instytucji wstrzymania wykonania mogą być objęte jedynie "akty lub czynności", na które wniesiono skargę, a także te "akty", które zapadły w granicach sprawy będącej przedmiotem zaskarżenia. Chodzi zatem o zakres aktów lub czynności przewidzianych w art. 3 § 2 i § 3 p.p.s.a., w szczególności decyzje

i postanowienia, przy jednoczesnym braku przesłanek negatywnych skutkujących koniecznością odrzucenia skargi w ramach art. 58 p.p.s.a. W oparciu o przepis

art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może, po uprzednim złożeniu stosownego wniosku przez stronę skarżącą, wstrzymać wykonanie (w całości lub w części) wskazanych wyżej aktów lub czynności albo odmówić takiego wstrzymania.

Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 p.p.s.a.).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że wniosek skarżącej dotyczył o wstrzymania w całości postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych o nr [...] wystawionych przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego

w K., a nie postanowienia z dnia [...] r. nr [...], czy też poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego

w K. z dnia [...] r. nr [...].

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że postępowanie objęte wnioskiem

o wtrzymanie nie może być przedmiotem zaskarżenia do sądu, ponieważ nie jest ani aktem ani czynnością, o których jest mowa we ww. przepisach. W związku z tym brak jest możliwości prawnych jego zawieszenia przez sąd administracyjny w oparciu

o wskazany ww. przepis (por. postanowienie WSA w Warszawie z dnia 10 maja 2007 r. sygn. akt III SA/Wa 4128/06, postanowienie NSA z dnia 21 maja 2004 r. sygn. akt

FZ 90/04 – orzeczenia nie publikowane).

Ponadto, gdyby przyjąć wbrew literalnemu brzmieniu wniosku o wstrzymanie egzekucji sformułowanemu w skardze, że dotyczy on zaskarżonego postanowienia, to wniosek taki również nie zasługiwałby na uwzględnienie.

Postępowanie w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania egzekucyjnego, z uwagi na swój charakter nie podlega bowiem wykonaniu

w rozumieniu art. 61 § 1 p.p.s.a. Możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek jest zatem przesłanką niezbędną przyznania ochrony tymczasowej. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozmieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny

z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122).

Nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania.

Sąd zwraca także uwagę, że co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego

w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonywania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązaniowych, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (zob. T. Woś, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. PWN, Warszawa 1996, s. 147).

W sprawie przedmiotem skargi jest postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Postanowienie to nie nakłada na skarżącą żadnych obowiązków, które mogłyby być wykonane dobrowolnie lub w sposób przymusowy. Brak mu zatem przymiotu wykonalność, co również uniemożliwiałoby wstrzymanie jego wykonania. Bezzasadny byłby zatem wniosek o wstrzymanie jego wykonania.

Skoro zaskarżone postanowienie nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można orzec o wstrzymaniu jego wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono

o oddaleniu wniosku o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego.