Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 684/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art.14d
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 15 ust. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zofia Przegalińska, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska (spr.),, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Joanna Marska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M.K. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia [...] nr [...] w przedmiocie interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. M. K. złożył do Dyrektora Izby Skarbowej wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek. Z opisu zdarzenia przyszłego wynikało, że na zasadzie wspólności małżeńskiej wnioskodawca jest wraz z żoną współwłaścicielem nieruchomości niezabudowanych, o obszarze [...] ha położonych w województwie [...], które zostały zakupione przez małżonków w [...] r. w celach rolnych. W dniu nabycia nieruchomość zakwalifikowana była jako rolna i posiadała klasę gruntów [...], [...], [...], [...]. Dla opisanej nieruchomości brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w studium uwarunkowań określona jest jako osadniczo-mieszkaniowa. Gmina wydała decyzję o podziale działek na mniejsze. Ponadto, wnioskodawca wskazał, że nie prowadzi działalności gospodarczej, zaś żona prowadzi indywidualną specjalistyczną praktykę lekarską i nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług.

Przedstawiając ten stan faktyczny, wnioskodawca zapytał, czy w momencie sprzedaży działek, stanowiących osobisty majątek, będzie on zobowiązany do odprowadzenia podatku od towarów i usług, zarówno przy sprzedaży jednorazowej wszystkich działek, jak i przy dokonaniu tego w kilku transakcjach.

Według wnioskodawcy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, sprzedaż działek, stanowiących majątek osobisty, nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Okoliczność, że podmiot wykonuje czynności wymienione w art. 5 ustawy o podatku od towarów i usług nie jest bowiem wystarczającą przesłanką do ich opodatkowania podatkiem VAT, bowiem musi on działać w charakterze podatnika, czyli podmiotu wykonującego samodzielnie działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy.

Pismem z dnia [...] r., wysłanym w dniu [...] r., Dyrektor Izby Skarbowej wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku. W odpowiedzi na to wezwanie, M. K. pismem z dnia [...] r. podał następujące informacje:

- grunty przeznaczone do sprzedaży, zakupione w celach rolnych, zamierzał wykorzystać pod uprawę wierzby energetycznej, jednakże ze względu na pogarszający się stan zdrowia, nie rozpoczął tej działalności, na terenach tych nie prowadził działalności rolniczej, a grunty leżały odłogiem,

- w wyniku podziału powstało [...] działek, a obecnie trwa uzbrajanie całego terenu (media),

- gmina nie posiada miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednakże dla opisanych nieruchomości wydana została decyzja o warunkach zabudowy zezwalająca na budownictwo mieszkaniowe,

- wnioskodawca nie zdecydował jeszcze, w jaki sposób dokona sprzedaży swoich gruntów (istnieje możliwość, iż dokona tego w kilku transakcjach, jednakże nie jest wykluczone, że będzie to zbycie jednorazowe),

- obecnie nie podjął również jeszcze decyzji, w jaki sposób działki będą oferowane na rynku nieruchomości, prawdopodobnie będą to ogłoszenia prasowe, bądź zleci to zadanie lokalnemu biuru nieruchomości,

- w przeszłości nie nabywał, ani nie zbywał nieruchomości gruntowych, nie był i nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Pismo wnioskodawcy wpłynęło do organu w dniu [...] r.

Dyrektor Izby Skarbowej, działając z upoważnienia Ministra Finansów, w wydanej interpretacji indywidualnej z dnia [...] r. nr [...] uznał to stanowisko M. K. za nieprawidłowe.

Uzasadniając swoje stanowisko organ ten wskazał, że pojęcia podatnik i działalność gospodarcza na potrzeby podatku od towarów i usług zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Podatnikami, zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1, są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel i rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, zgodnie z ust. 2 tego artykułu, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Ponadto, ustawa w art. 15 ust. 2 wykracza poza definicję zawartą w art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy, przewidując, iż w odniesieniu do wszystkich kategorii osób wymienionych w tym przepisie, z działalnością gospodarczą mamy do czynienia również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy, czego nie zawiera definicja wynikająca z art. 4 ust. 2 VI Dyrektywy. Stwierdzić jednakże należy, iż jest to formuła wykorzystująca możliwość stworzoną dla państw członkowskich w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy, na podstawie którego państwa te mogą również uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie zawiera transakcje związane z działalnością, określoną w ust. 2, w tym również związane z dostawą działek. A zatem, aby stać się podatnikiem VAT wystarczy wykonać czynności, o których mowa w art. 15 ust. 2 ustawy w sposób jednorazowy, jednak w okolicznościach wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy. Nie jest przy tym istotna sama częstotliwość wykonywania tych czynności, ale istnienie okoliczności wskazujących na zamiar ich wykonywania w sposób częstotliwy.

Odnosząc te ww. uregulowania do stany faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, organ stwierdził, że z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż wnioskodawca planuje, jako współwłaściciel, sprzedaż [...] niezabudowanych działek, wydzielonych z zakupionego w [...] r. gruntu rolnego. Dla tych działek została wydana decyzja o warunkach zabudowy, zezwalająca na budownictwo mieszkaniowe. Zatem, wnioskodawca podjął działania polegające na przekształceniu pierwotnego przeznaczenia gruntu rolnego na grunt budowlany. Ponadto, w chwili obecnej na gruntach, które zamierza przeznaczyć do sprzedaży, przeprowadzane są czynności uzbrojenia terenu. W takim stanie rzeczy, według organu, już sama okoliczność podziału nieruchomości gruntowej niezabudowanej na mniejsze działki i uzbrojenie terenu wskazuje, iż powzięto zamiar sprzedaży działek w sposób częstotliwy. W przeciwnym razie, dzielenie gruntów byłoby niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione. Ponadto, odnosząc powołane regulacje prawne do przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, w ocenie organu, wskazać należy na istotny fakt w aspekcie opodatkowania powyższej czynności, iż nabycie przedmiotowej nieruchomości w przypadku wnioskodawcy nie było związane z przeznaczeniem jej na cele osobiste, bowiem mienie to zostało zakupione z zamiarem prowadzenia na nim działalności rolniczej. W złożonym wniosku nie wskazywano, aby opisane nieruchomości służyły kiedykolwiek do zaspokajania osobistych potrzeb wnioskodawcy. Dlatego też nie można zgodzić się ze stanowiskiem, że sprzedaż przedmiotowych gruntów to sprzedaż majątku prywatnego. Aby przedmiotowe nieruchomości można było uznać za majątek prywatny, w całym okresie posiadania nieruchomości, podatnik musi wykazywać zamiar jej wykorzystania w ramach majątku osobistego, a taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie ma miejsca. Pod wpływem okoliczności życiowych może dojść do sytuacji, w której zaczyna się wykorzystywać posiadany majątek osobisty w celach handlowych, np. handel gruntami, pomimo faktu, że wcześniej dokonujący dostawy nie zamierzał działać jako handlowiec. Wnioskodawca nie wskazał, aby działki przeznaczone pod zabudowę zostały wyodrębnione na jego własne potrzeby, ale jasno określa, iż ma zamiar dokonywać sprzedaży wydzielonych gruntów. Planowana dostawa przedmiotowych gruntów ma więc niewątpliwie charakter zorganizowany i powtarzalny co oznacza, że został spełniony warunek, określony w art. 15 ustawy, tj. zamiar wykonania czynności w sposób częstotliwy. Jeżeli zatem, wnioskodawca, jako osoba fizyczna, zamierza dokonywać sprzedaży kilkudziesięciu działek ze swojego majątku, z zamiarem powtarzania tych czynności, to czynności te należy zakwalifikować jako działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, zaś osobę, która je wykonuje, jako podatnika VAT, a sprzedaż działek podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Powyższa interpretacja indywidualna została doręczona wnioskodawcy w dniu [...] r.

M. K., nie zgadzając się z tą interpretacją w dniu [...] r. wniósł do Dyrektora Izby Skarbowej wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W wezwaniu tym zarzucił, że organ podatkowy, wydając zaskarżoną interpretację, w sposób nieuzasadniony naruszył wynikającą z art. 120 Ordynacji podatkowej zasadę oparcia się przez organy podatkowe w toku prowadzonego postępowania na przepisach prawa, poprzez błędną interpretację przepisów prawa materialnego, tj. art. 9 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej oraz art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, a także przepisu art. 187 Ordynacji podatkowej, poprzez nieuwzględnienie wskazanego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego faktu, iż w momencie nabycia w 1998 r. gruntu, nie miał on zamiaru jego dalszej odsprzedaży. Według niego, w złożonym wezwaniu organ podatkowy dokonując rozstrzygnięć na gruncie konkretnej indywidualnej sprawy, zobowiązany jest do zbadania dwóch przesłanek warunkujących uznanie danego podmiotu dokonującego dostawy działek za podatnika VAT. Po pierwsze, do ustalenia, czy dany podatnik występuje w roli handlowca, tj. czy w momencie nabycia gruntu miał zamiar dalszej jego odsprzedaży, po drugie, czy zbycie działek gruntu ma charakter wielokrotny bądź też jednorazowy, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania tej czynności w sposób częstotliwy, a organ, rozpatrując wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, pominął kwestię zbadania, czy w momencie nabycia gruntu w [...] r. wnioskodawca występował w charakterze handlowca i miał zamiar dalszej odsprzedaży zakupionego gruntu. Wskazał także, iż czynność podziału gruntu na mniejsze działki oraz ich planowana sprzedaż wynika z okoliczności osobistych i powinna być kwalifikowana jako wyprzedaż majątku osobistego. W rezultacie, ostateczna sprzedaż działek gruntu, nawet jeśli można byłoby jej przypisać walor częstotliwości, nie może skutkować uzyskaniem przez danego wnioskodawcę statusu podatnika podatku od towarów i usług.

Dyrektor Izby Skarbowej, w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdził brak podstaw do zmiany indywidualnej interpretacji.

M. K. zaskarżył ww. interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. skargą z dnia [...] r., uzupełnioną pismem pełnomocnika z dnia [...] r., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie.

W skardze skarżący podniósł zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej

poprzez błędną interpretację przepisów prawa materialnego:

- art. 9 ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 lit. a Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.) oraz

- art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, a także naruszenie zasady prawdy materialnej, poprzez błędną ocenę stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o udzielenie pisemnej interpretacje przepisów prawa podatkowego i przyjęcie, iż nieruchomość gruntowa, która ma być przedmiotem zamierzonej sprzedaży, nie stanowi majątku osobistego skarżącego.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości.

Uzasadniając skargę, skarżący ponowił argumentację podnoszoną w postępowaniu w przedmiocie udzielenia interpretacji indywidualnej i podkreślił, że organ podatkowy w żaden sposób nie wykazał, że w przypadku sprzedaży działek będzie on działał w charakterze handlowca, czego wymaga przepis art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Organ ten nie wskazał w szczególności, że skarżący nabywając nieruchomość rolną w [...] r. działał jako handlowiec i miał zamiar dalszej odsprzedaży nieruchomości. Na poparcie swojego stanowiska skarżący powołał treść wyroku NSA z dnia 29 października 2007 r. o sygn. akt FPS 3/07 oraz wyroku WSA w Szczecinie z dnia 24 kwietnia 2008 r. o sygn. akt I SA/Sz 826/07.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Interpretacja indywidualna wydana została (doręczona) w terminie określonym w przepisie art. 14 d Ordynacji podatkowej, tj. terminie 3 miesięcy od dnia otrzymania wniosku, gdyż w sprawie do tego terminu należało wliczyć okres, o których mowa jest w art. 139 § 4, tj. oczekiwanie organu na odpowiedź skarżącego na wezwanie z dnia [...] r. (13 dni).

Zaskarżoną interpretację indywidualną należało uchylić, gdyż wydana ona została z naruszeniem prawa materialnego – art. 15 ust. 1 ustawy z ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.).

W rozpatrywanej sprawie spór pomiędzy organem podatkowym, a stroną skarżącą dotyczy pojęcia "podatnika" określonego w przepisach art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Przepisy te stanowią, że podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa jest w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności (ust. 1). Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (ust. 2).

Na gruncie powyższego unormowania, dla przypisania danemu podmiotowi statusu podatnika podatku od towarów i usług, tj. działania w charakterze handlowca, nie jest wystarczające ustalenie i ocena okoliczności związanych z samą sprzedażą, lecz konieczne jest również ustalenie i ocena okoliczności towarzyszących nabyciu towarów, a zwłaszcza, czy zostały one nabyte w celu ich odsprzedaży, a nie na potrzeby własne. Nie jest bowiem działalnością handlową, a zatem i gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, sprzedaż, czy wyprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Ocena czynności podejmowanych przez dany podmiot pod kątem spełnienia przez niego przesłanek koniecznych do uznania go za podatnika podatku od towarów i usług powinna być kompleksowa i uwzględniać wszystkie podjęte przez ten podmiot działania. Dodać jednak należy, iż ocena ta powinna być dokonana w świetle prawidłowo zinterpretowanej normy prawnej, a jej dokonanie należy do organów podatkowych. Skoro bowiem istotą interpretacji podatkowej jest uznanie danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług, to powinnością organów podatkowych jest wykazanie, poprzez dokonanie prawidłowej oceny przedstawionych przez podatnika w stanie faktycznym zdarzeń, popartej stosowną argumentacją, że w danym przypadku spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące możliwość zastosowania w sprawie przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Prawidłowość tych właśnie działań podlega ocenie sądu administracyjnego. Jeżeli zatem, w zaskarżonej interpretacji organ podatkowy dokonał oceny zdarzeń przedstawionych przez podatnika, tj. zakupu nieruchomości, zmiany przeznaczenia nieruchomości, dokonania jej podziału oraz sukcesywnej sprzedaży działek, tylko pod kątem wykazania istnienia zamiaru częstotliwego wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu, z pominięciem wykazania możliwości przypisania stronie skarżącej cechy "handlowca", w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, to sąd administracyjny nie ma możliwości dokonania oceny legalności zaskarżonej interpretacji, ani tym bardziej dowodzenia i wykazania w zastępstwie organów podatkowych, że zdarzenia związane z planowaną sprzedażą nieruchomości przesądzają, iż strona skarżąca będzie występowała w charakterze handlowca, czyli podmiotu prowadzącego zorganizowaną działalność gospodarczą wykonywaną w celach zarobkowych.

Prawidłowość powyższego poglądu potwierdza stanowisko, jakie zajął, co do sposobu interpretacji przepisów art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług, Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 29 października 2007 r., wydanym w składzie siedmiu sędziów, o sygn. akt I FPS 3/07, opubl. w Lex pod nr 304985. Sprawa ta również dotyczyła sprzedaży przez osobę fizyczną działek budowlanych. W wyroku tym Naczelny Sąd Administracyjny, analizując uprzednio prawidłowość implementacji przepisów VI Dyrektywy na grunt przepisów krajowych zawartych w ustawie o podatku od towarów i usług, stwierdził m.in., że zarówno z brzmienia przepisów art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, jak i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika wyraźnie, że warunkiem niezbędnym do uznania danego podmiotu za podatnika podatku od towarów i usług jest ustalenie, że działa on niezależnie jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik czy wykonujący wolny zawód. Jeżeli dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód, to na gruncie przepisów art. 4 ust. 1 i 2 VI Dyrektywy, z tytułu wykonania takiej czynności, dany podmiot nie może być uznany za podatnika podatku od towarów i usług i to bez względu na to, czy czynność tę wykonał jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy, czy też wielokrotnie. Zwłaszcza w przypadku działalności gospodarczej w zakresie handlu, zamiar częstotliwego wykonywania czynności ujawniony być musi już w momencie nabycia towaru, a nie w momencie jego sprzedaży.

W rozstrzyganej sprawie organy podatkowe ograniczyły swoją ocenę w zakresie stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika we wniosku o interpretacje do strony przedmiotowej działalności gospodarczej, określonej w przepisie art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, z pominięciem jej strony podmiotowej. Konsekwencją tego jest brak ze strony organów podatkowych dokonania oceny tych elementów stanu faktycznego, które są istotne z punktu widzenia możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług i, który dotyczy w tym konkretnym przypadku okoliczności związanych z nabyciem przez stronę skarżącą nieruchomości gruntowej i wykazania, iż nabyła tę nieruchomość w celu jej odsprzedaży, a nie na potrzeby własne. Organy podatkowe bowiem, z okoliczności zmiany przeznaczenia nieruchomości oraz podziału nieruchomości gruntowej na mniejsze działki wywiodły, że powzięto zamiar sprzedaży działek w sposób częstotliwy. W przeciwnym razie, według tych organów, dzielenie gruntów byłoby niecelowe i ekonomicznie nieuzasadnione. W istocie do tych stwierdzeń ograniczyła się ocena organów podatkowych, a to oznacza, że okoliczności następcze, tj. zmiana przeznaczenia i podział nieruchomości posłużyły organom podatkowym tylko do wykazania strony przedmiotowej działalności gospodarczej. Organy podatkowe nie wykazały natomiast, że strona skarżąca spełnia kryteria podmiotowe określone w przepisach art. 15 ust. 1 w związku z ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Okoliczność, że skarżący wskazał we wniosku, iż w planach miał uprawę wierzby energetycznej na nabytej nieruchomości, nie jest okolicznością która dowodziłaby, że nieruchomość nabył w celach prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej, czy w innych, czyniących z niego handlowca w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 1 ustawy podatkowej. Organy nie wykazały, aby skarżący w chwili nabycia nieruchomości działał jako osoba wykonująca działalność gospodarczą, ani tym bardziej, aby w przyszłości sprzedając działki występował w takiej roli. Inaczej mówiąc, organ nie wykazał, że skarżący kupił nieruchomości, jako towar handlowy, czyli po to aby ją sprzedać.

Analogiczny pogląd, jak wyżej przedstawiony, wyraziły także inne składy orzekające w sprawach dotyczących sprzedaży wydzielonych działek gruntu (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11-02-2008 r., sygn. akt I SA/Wr 1541/07 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18-12-2008 r., sygn. akt I FSK 1631/07, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych), jak również w wielu wyrokach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie, który to pogląd podziela skład orzekający w tej sprawie.

W tej sytuacji, mając na uwadze powyższe okoliczności, wobec tego, że zaskarżona interpretacja indywidualna wydana została z naruszeniem prawa materialnego – art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zaskarżoną interpretację należało uchylić. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie przepisów art. 200 i 205 § 2 tej ustawy.