Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 288/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Opłaty administracyjne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i art.135, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Jarmasz, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Rojek, Asesor WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Dominik Gajek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 grudnia 2006r. sprawy ze skargi B.B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów na postępowanie egzekucyjne 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji; 2. zasądza na rzecz skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

I SA/Ke 288/06

UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...], nr [...], w przedmiocie zarzutów B. B. na postępowanie egzekucyjne prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy [...].

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy, akceptując stanowisko wierzyciela, uznał za nieuzasadnione zarzuty B. B. w przedmiocie prowadzenia egzekucji administracyjnej dotyczącej opłaty dodatkowej z tytułu braku opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania. Podał, że zgodnie z przepisem art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 229, poz. 1954 z ze zm.) podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. Zgodnie natomiast z obowiązującym od dnia 24 listopada 2003r. znowelizowanym przepisem art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2004r. Nr 204, poz. 2086 z poźn. zm.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Z kolei przepisy art. 13 b ust. 1 i ust. 4 pkt 3 tej samej ustawy stanowią, iż opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo, zaś rada gminy (rada miasta) ustalając strefę płatnego parkowania określa sposób pobierania tej opłaty. Uchwałą z dnia 27 listopada 2003r., nr XX/338/2003, zmienioną w dniu 21 października 2004r., Rada Miejska ustaliła strefy płatnego parkowania na drogach publicznych. Załącznik nr 3 do tej uchwały zawiera Regulamin strefy płatnego parkowania, określający zasady funkcjonowania tej strefy i sposób pobierania opłat za parkowanie. W myśl przepisu § 14 Regulaminu, z tytułu nieuiszczenia opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania Miejski Zarząd Dróg pobiera opłatę dodatkową w wysokości 50 zł. Przepisy § 15 ust. 1, 2 i 4 Regulaminu określają sposób postępowania w przypadku, gdy pojazd samochodowy zaparkowany na obszarze strefy nie posiada opłaconego czasu postoju lub gdy postój trwa dłużej niż opłacony czas. Zgodnie natomiast z uregulowaniem zawartym w § 20a ust. 1 Regulaminu obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej spoczywa na właścicielu (współwłaścicielach) pojazdu, który jest zobowiązany do zwrotu wszystkich kosztów, jakie poniósł MZD w związku z wezwaniem, ustaleniem informacji adresowej, upomnieniem i egzekucją należności. Ponieważ zatem przedmiotowy samochód stanowił w dacie wystawienia upomnienia współwłasność B. B. i D. B. za niezasadny organ uznał zarzut, iż obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej nie powinien ciążyć na właścicielu (współwłaścicielach) pojazdu. Kolegium podzieliło również stanowisko organu pierwszej instancji, zgodnie z którym w przypadku, gdy obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej spoczywa na współwłaścicielach pojazdu są oni zobowiązani w ten sposób, iż wierzyciel może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich współwłaścicieli łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna a uiszczenie należności przez któregokolwiek ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych. Sprawy ewentualnego wyjścia ze współwłasności, zdaniem Kolegium, należą do kompetencji i właściwości sądów powszechnych, ewentualnie dokonywane są w drodze umów cywilnoprawnych. Organ egzekucyjny, zdaniem Kolegium, nie jest zaś uprawniony do rozpatrywania zarzutu dotyczącego kwestii, która ze względu na jej cywilnoprawny charakter winna być rozstrzygnięta na drodze procesu cywilnego. W sytuacji zaś, gdy pojazd, wobec którego prowadzone jest postępowanie egzekucyjne stanowi współwłasność, organ egzekucyjny może kierować egzekucję wobec wszystkich współwłaścicieli, ci zaś między sobą mają prawo dochodzić roszczeń regresowych na podstawie art. 376 Kodeksu cywilnego.

Na powyższe rozstrzygnięcie B. B. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o stwierdzenie nieważności postanowienia. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż z pojazdu, którego dotyczy egzekwowany od niej obowiązek zapłaty, korzystała nie ona, a jej mąż (będący współwłaścicielem samochodu). Ten zaś, nigdy nie "stwierdził" mandatu. Ponadto, zdaniem skarżącej, nie można uznać za skuteczne doręczenia mandatu poprzez umieszczenie go za wycieraczką samochodu. Powiadomienie zbiorcze o obowiązku zapłaty dotarło natomiast do skarżącej po roku i trzech miesiącach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnosząc się do zarzutu skarżącej dotyczącego niewłaściwego doręczenia zawiadomienia organ powołał się na uregulowanie zawarte w § 15 ust. 1, 2 i 4 Regulaminu strefy płatnego parkowania twierdząc, że przepisy te wskazują, iż wezwanie do zapłaty dokonane poprzez umieszczenie zawiadomienia za wycieraczką przedniej szyby pojazdu jest możliwe i zgodne z przepisami prawa miejscowego. W tym przypadku nie jest zaś wymagana procedura doręczeń, o której mowa w art. 39-49 Kpa, albowiem stosowanie tych przepisów zostało wyłączone przez przepisy prawa miejscowego jako unormowanie szczególne. Organ podniósł dodatkowo, iż obowiązek uiszczenia opłat za korzystanie z dróg spoczywa na podmiocie korzystającym z dróg. Wynika to bezpośrednio z przepisów prawa (art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych), a nie z faktu doręczenia stronie zawiadomienia - wezwania do zapłaty opłaty dodatkowej. Organ powołał się w tym zakresie na stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku wyrażone w wyroku o sygn. II SA/Bk 1082/05. W ocenie organu brak zatem podstaw do uznania, że doręczenie mandatu poprzez umieszczenie go za wycieraczką dokonane zostało nieskutecznie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa P.p.s.a., Sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem i nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało uwzględnić.

Zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je stanowisko wierzyciela podjęte zostało na skutek zarzutu złożonego przez osobę, wobec której skierowano postępowanie egzekucyjne w związku z nieuiszczeniem opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania. Spór dotyczy więc zasadności zarzutu nieistnienia obowiązku po stronie tej osoby. W szerszym ujęciu można mówić też o zarzucie błędu co do osoby zobowiązanej.

W przedmiotowej sprawie znamiennym jest, że wierzyciel zajmując stanowisko w trybie art. 34 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ( t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa egzekucyjna, stwierdził, że tytuł wykonawczy wystawiono przeciwko B. B., jako podmiotowi zobowiązanemu na mocy przepisów prawa miejscowego. Na poparcie tego stanowiska wierzyciel wskazał na treść § 20a Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania (stanowiącego załącznik nr 3 do Uchwały Rady Miejskiej z 27 listopada 2003r., nr XX/338/2003, zmienionej w dniu 21 października 2004r. Uchwałą Rady Miejskiej, nr XXXII/593/2004 - Dz. Urz. Woj. Święt. z 2003 r., Nr 257, poz.2544 ze zm.), powoływanego dalej jako Regulamin, który stanowi, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej spoczywa na właścicielu (współwłaścicielach) pojazdu. Przy czym kilku właścicieli (współwłaścicieli) pojazdu samochodowego jest zobowiązanych w ten sposób, że Miejski Zarząd Dróg może żądać całości lub części świadczenia od wszystkich współwłaścicieli łącznie, od kilku z nich lub od każdego z osobna, a uiszczenie należności przez któregokolwiek ze współwłaścicieli zwalnia pozostałych. Skoro więc, zdaniem wierzyciela, pojazd samochodowy o numerze rejestracyjnym [...], którego B. B. jest właścicielem/współwłaścicielem, był zaparkowany w strefie płatnego parkowania bez uiszczenia stosownych opłat, to ta osoba jest zobowiązana do zapłaty opłaty dodatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze rozpoznając zażalenie na to stanowisko wierzyciela w całości je zaakceptowało, wskazując dodatkowo, że katalog zarzutów ujęty w art.33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej ogranicza się do przypadków wykonania lub umorzenia w całości albo w części obowiązku, przedawnienia, wygaśnięcia albo nieistnienia obowiązku. Ponadto zdaniem Kolegium "wskazane we wniosku strony okoliczności związane z faktem, iż osobą odpowiedzialną za brak opłaty za parkowanie pojazdu o numerze rejestracyjnym KJE 4014, jest mąż (współwłaściciel) pojazdu nie mogą mieć wpływu na egzekucję solidarnego w swej istocie zobowiązania i nie mogą prowadzić do odstąpienia od egzekucji wobec jednego ze współwłaścicieli [...]" oraz że "pojazd samochodowy, którego tytuł wykonawczy o nr MZD/S/290/06 dotyczy stanowi współwłasność i organ egzekucyjny może kierować egzekucję wobec wszystkich współwłaścicieli pojazdu [...]".

Dokonując analizy stanu faktycznego sprawy oraz obowiązujących w tym zakresie przepisów należy, na wstępie, stwierdzić, że zobowiązany jest podstawowym podmiotem administracyjnego postępowania egzekucyjnego. Stosownie do definicji legalnej zawartej w art.1a pkt 20 ustawy egzekucyjnej zobowiązanym jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nie posiadająca osobowości prawnej albo osoba fizyczna, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym, a w postępowaniu zabezpieczającym - również osoba lub jednostka, której zobowiązanie nie jest wymagalne albo jej obowiązek nie został ustalony lub określony, ale zachodzi obawa, że brak zabezpieczenia mógłby utrudnić lub udaremnić skuteczne przeprowadzenie egzekucji, a odrębne przepisy na to zezwalają.

W przedmiotowej sprawie obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej wynika wprost z przepisu art. 13f ust. 1 w związku z art.13 ust.1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2004, Nr 204, poz. 2086 ze zm.), powoływanej dalej jako ustawa o drogach. Stosownie do treści tej normy za nieuiszczenie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się opłatę dodatkową. Obowiązek uiszczenia dodatkowej opłaty parkingowej podlega egzekucji administracyjnej. Wynika to z kolei wprost z treści art. 40d ust.2 ustawy o drogach, który stanowi, iż opłaty określone w art. 13f ust. 1 tej ustawy podlegają przymusowemu ściągnięciu w trybie określonym w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy mieć też na uwadze, że stosownie do treści art. 3 § 1 w związku z art. 2 ustawy egzekucyjnej egzekucję administracyjną stosuje się również do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa.

Odnosząc się do kwestii zasadniczej należy wskazać, że z treści art.13 f ust.1 w związku z art.13 ust.1 pkt 1 ustawy o drogach w sposób jednoznaczny wynika, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej ciąży na podmiocie korzystającym z dróg publicznych (co zostało również wyeksponowane w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia), w następstwie niewypełnienia obowiązku uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu samochodowego w strefie płatnego parkowania. Redakcja tych przepisów w sposób niewątpliwy wskazuje na podmiotowy i przedmiotowy charakter obowiązku ponoszenia opłat dodatkowych.

W niniejszej sprawie egzekucja obowiązku uiszczenia dodatkowej opłaty została skierowana do B. B., będącej współwłaścicielem samochodu. Ta z kolei w reakcji na wystawiony na nią, jako zobowiązaną, tytuł wykonawczy wniosła pismem z dnia 11 maja 2006 r. zarzut wskazując, że w pismach z 5 kwietnia 2005 r. i 5 lipca 2005 r. podawała osobę, która jeździ przedmiotowym samochodem. Był to D. B., który przyznał się, że użytkował ten samochód. Stąd, zdaniem składającej zarzut, egzekucja nie powinna być kierowana do jej osoby.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, zarzut ten należało rozpoznać w aspekcie ustawowych elementów stosunku daninowego, jakim jest obowiązek ponoszenia opłat za parkowanie w strefie płatnego parkowania i opłat dodatkowych, będących konsekwencją nieuiszczenia tych pierwszych. Z ustawy o drogach, co wyżej wskazano, w sposób niewątpliwy wynika, że podmiotem tego stosunku jest korzystający z dróg publicznych, a przedmiotem parkowanie pojazdu samochodowego na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Regulacja ta w sposób wyczerpujący określa treść tego stosunku daninowego. Nie ma więc ustawowych podstaw nakładanie na właściciela pojazdu samochodowego obowiązku uiszczenia opłaty dodatkowej. Należy przy tym mieć na uwadze, iż nie zawsze istnieje tożsamość podmiotowa pomiędzy właścicielem pojazdu samochodowego a korzystającym z tego pojazdu. Właściciel może z różnych powodów nie realizować swego władztwa w formie korzystania przy pomocy pojazdu samochodowego z dróg publicznych w postaci parkowania w strefie płatnego parkowania.

Zważywszy na powyższe, Sąd w niniejszej sprawie, odmawia zastosowania przepisu § 20a Regulaminu, który modyfikuje, ustawową kategorię podmiotów zobowiązanych do ponoszenia przedmiotowych opłat dodatkowych i który to podmiotem zobowiązanym do uiszczenia opłaty dodatkowej czyni właściciela bądź współwłaścicieli na zasadzie odpowiedzialności solidarnej.

Po pierwsze, Sąd stwierdza, że brak było podstaw prawnych dla organu samorządu terytorialnego (tu: Rady Miejskiej) do dokonania po stronie podmiotowej modyfikacji obowiązku uiszczania przedmiotowych opłat. Z uwagi bowiem na to, że wskazana wyżej regulacja ustawowa w sposób wyczerpujący określa elementy tego stosunku daninowego (podmiot i przedmiot), w aspekcie zasady nadrzędności ustawy w systemie źródeł prawa, stwierdzić należy sprzeczność materialną pomiędzy treścią przepisu § 20a Regulaminu a przepisem art. 13f ust.1 w związku z art. 13 ust.1 pkt 1 ustawy o drogach. Sprzeczność ta ma również charakter formalny, bowiem Rada Miejska uchwalając powyższy przepis wyszła poza granice upoważnienia ustawowego zawartego w art. 13f ust 2 ustawy o drogach publicznych. Upoważnienie ustawowe tam zawarte delegowało bowiem na radę gminy (tu Radę Miejską) jedynie prawo do określenia sposobu pobierania opłaty dodatkowej.

Po drugie, taki stan implikuje również konieczność stwierdzenia, że Rada Miejska wychodząc poza granice delegacji ustawowej w swym akcie prawotwórstwa, dopuściła się naruszenia art. 94 w związku z art. 87 ust.2 Konstytucji RP. Uchwała Rady Miejskiej wkroczyła bowiem swą treścią w materię zastrzeżoną dla ustawy, a więc naruszyła przepis art. 94 Konstytucji RP, z którego wynika, że organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Nałożenie obowiązku pieniężnego w postaci ponoszenia opłat dodatkowych na wszystkich właścicieli pojazdów samochodowych (bez względu na to czy korzystają ze stref płatnego parkowania) nie służy wykonaniu ustawy, lecz zastępuje normę ustawową. Przepis art. 94 Konstytucji RP określa podstawowe standardy i wymagania w zakresie dotyczącym stanowienia aktów prawa miejscowego władzy prawodawczej m.in. rady gminy, zaś art. 7 Konstytucji RP nakłada na organy władzy publicznej obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa, co niewątpliwie odnosi się także do kompetencji prawotwórczych tychże organów. Dodatkowo należy podkreślić, że upoważnienie ustawowe nie może podlegać wykładni rozszerzającej ani celowościowej (vide wyrok TK z 5 marca 2001 r., sygn. P. 11/00, OTK ZU nr 2/2001, poz. 33).

Po trzecie, zgodnie z art. 217 Konstytucji RP nakładanie podatków, innych danin publicznych, określanie podmiotów, przedmiotów opodatkowania i stawek podatkowych, a także zasad przyznawania ulg i umorzeń oraz kategorii podmiotów zwolnionych od podatków następuje w drodze ustawy. Stosownie natomiast do treści art.168 Konstytucji RP jedynie w zakresie określonym w ustawie jednostki samorządu terytorialnego mają prawo ustalania wysokości podatków i opłat lokalnych. Przepis ten przesądza więc kwestię zakresu samodzielności jednostek samorządu terytorialnego w odniesieniu do decydowania jedynie o wysokości podatków i opłat lokalnych. Oznacza to, że jednostki samorządu terytorialnego nie są całkowicie autonomiczne w ustalaniu obciążeń podatkowych. W szczególności samodzielność ta nie obejmuje określania strony podmiotowej czy też przedmiotu stosunku daninowego. Tym samym przepisy aktów wykonawczych wydane wbrew zasadzie wyłącznej materii ustawowej, jako sprzeczne z Konstytucją RP, nie mogą stanowić podstawy prawnej do nałożenia obowiązków na podmioty w nich wskazane. Oznacza to, że powyższym przepisem §20a Regulaminu rozszerzono i zmodyfikowano ustawowy krąg podmiotów zobowiązanych. Powstała zatem sprzeczność pomiędzy treścią art. 217 Konstytucji RP, a tym uregulowaniem.

Przy czym uprawnionym jest stwierdzenie, że w sferze prawa daninowego wydawanie przepisów gminnych zdeterminowane jest przede wszystkim brzmieniem art. 217 i 168 Konstytucji RP, a w dalszej dopiero kolejności wymaganiami zawartymi w art. 94 Konstytucji RP (por. wyrok TK z 1 września 1998 r., sygn. U. 1/98, OTK ZU nr 5/1998, poz. 65).

Mając na uwadze powyższe Sąd odmówił zastosowania w przedmiotowej sprawie przepisu § 20a Regulaminu jako sprzecznego z art. 94 i 217 Konstytucji RP oraz art. 13f ust.1 i 2 w związku z art.13 ust.1 pkt 1 ustawy o drogach. Uzasadnienie dla prawa badania konstytucyjności aktu podustawowego w procesie kontroli przez sąd legalności aktu administracyjnego w konkretnej sprawie znajduje oparcie w przepisach Konstytucji, a to: w art. 184, który stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny i sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co obejmuje nie tylko kontrolę stosowania, ale także kontrolę stanowienia prawa; w art. 178 ust. 1, który stanowi o podległości sędziów tylko Konstytucji oraz ustawom (a nie wszelkim innym aktom prawnym); w art. 8, który stanowi, że Konstytucja jest najwyższym prawem i że przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio (vide: wyrok NSA z 16 stycznia 2006 r., I OPS 4/05 publ. ONSA i WSA 2006/2/39). Także Trybunał Konstytucyjny m.in. w postanowieniu z dnia 13 stycznia 1998 r. sygn. akt U. 2/97 (OTK 1998, nr 1, poz. 4), stwierdził, że ocena konstytucyjności i legalności przepisu rangi podustawowej może być dokonana przez sąd rozpatrujący sprawę indywidualną, w której przepis ten może być zastosowany.

W niniejszej sprawie ocena Sądu, że przepis aktu prawa miejscowego, stanowiący podstawę prawną rozstrzygnięć administracyjnych, jest niezgodny z Konstytucją i ustawą, oraz oparta na tej ocenie odmowa stosowania takiego przepisu oznaczają, że rozstrzygnięcia administracyjne zostały wydane z naruszeniem określonych przepisów prawa rangi konstytucyjnej i ustawowej, co uzasadnia ich uchylenie. Cechą systemu prawa jest bowiem niesprzeczność jego elementów. Zatem za kryterium kontroli aktów administracji publicznej przez sądy administracyjne należy uznać prawo materialne niesprzeczne z Konstytucją lub ustawami. Jeśli jakiś akt indywidualny nie znajduje oparcia w tak rozumianym prawie, to znaczy, że jest wydany z naruszeniem prawa materialnego (vide: wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2005 r., I FSK 395/05, publ. LEX nr 187699).

Dodatkowo należy w tym miejscu wskazać, że tytuł wykonawczy wystawiony wobec B. B. obejmuje również należności wynikające ze zdarzeń mających miejsce przed wejściem w życie § 20a Regulaminu.

Rozpoznając ponownie sprawę należy uwzględnić stanowisko sądu wyrażone w uzasadnieniu wyroku, a w szczególności co do tego, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej ma oparcie w ustawie i ciąży na podmiocie korzystającym z miejsc parkingowych w strefie płatnego parkowania.

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i art.135 ustawy P.p.s.a. oraz art. 178 ust. 1 i art. 8 w związku z art. 87 ust. 2 , art. 94 i art.217 Konstytucji RP orzekł jak w sentencji wyroku. Uzasadnieniem rozstrzygnięcia o kosztach jest przepis art. 200 ustawy P.p.s.a.