Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 1015/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6560
6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 34, art. 17 ust. 4
journal: Dz.U. 1992 nr 21 poz 86
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych oraz o zmianie niektórych ustaw regulujących zasady opodatkowania.
article: art. 16
journal: Dz.U. 1994 nr 123 poz 600
law: Ustawa z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych.
article: § 5 ust. 5
journal: Dz.U. 2008 nr 232 poz 1548
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie  zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędzia WSA Dominik Mączyński (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 05 lutego 2015r. sprawy ze skargi A S.A. na interpretację indywidualną Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od Ministra Finansów działającego przez organ upoważniony Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącej spółki kwotę [...] zł ( [...] 00/100 ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 31 marca 2014 r. A. S.A. z siedzibą we W. (dalej zwana spółką albo skarżącą) złożyła wniosek o wydanie interpretacji podatkowej dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia, czy odpisy amortyzacyjne dokonywane przez spółkę od wartości początkowej środków trwałych stanowią koszt uzyskania przychodów z działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia (działalność strefowa), a w konsekwencji czy przedmiotowe odpisy amortyzacyjne nie powinny być uwzględniane w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Spółka prowadzi działalność gospodarczą na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (w skrócie: SSE) na podstawie odpowiedniego zezwolenia. Przedmiotem działalności gospodarczej wykonywanej przez spółkę na terenie SSE jest między innymi działalność produkcyjna w zakresie wyrobów objętych zezwoleniem (dalej: wyroby strefowe). W związku z prowadzeniem działalności na terenie SSE dochód osiągany przez spółkę z działalności polegającej na wytwarzaniu wyrobów strefowych korzysta ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych.

Wytwarzanie wielu półproduktów i materiałów (dalej: komponenty) wykorzystywanych przez spółkę do produkcji wyrobów strefowych zostało zlecone podmiotom zewnętrznym (dalej: dostawcy). W związku ze specjalistyczną produkcją komponentów realizowaną na zlecenie spółki, dostawcy często nie dysponują odpowiednimi środkami trwałymi takimi jak maszyny i urządzenia, w tym matryce, formy i wzorniki (dalej: środki trwałe), które są niezbędne do produkcji komponentów na rzecz spółki. W rezultacie decyzji biznesowych ustala się, że środek trwały zostanie nabyty przez spółkę i udostępniony dostawcy wyłącznie w celu produkcji komponentów. Najczęściej dostawca nabywa lub wytwarza we własnym zakresie odpowiednie środki trwałe, a następnie odsprzedaje je spółce. Spółka staje się właścicielem środków trwałych i ujmuje je w ewidencji środków trwałych spółki, przy czym fizycznie środki trwałe pozostają u dostawcy, który wykorzystuje je wyłącznie do produkcji komponentów, które następnie są sprzedawane wyłącznie spółce i wykorzystywane w produkcji wyrobów strefowych.

Fakt wykorzystywania przez dostawców środków trwałych należących do spółki wpływa na wysokość ceny, po jakiej wytworzone komponenty są sprzedawane spółce. Dostawcy opierają bowiem kalkulację ceny za wytwarzane komponenty o koszty ponoszone w związku z ich wytwarzaniem. Jeżeli dostawcy nabywaliby środki trwałe we własnym zakresie, ich koszt stanowiłby element kalkulacji ceny, która byłaby wtedy odpowiednio wyższa (o koszt środków trwałych i narzut/marżę dostawcy). Spółka zawiera z dostawcami porozumienia regulujące zasady korzystania przez dostawców ze środków trwałych oraz potwierdzające, że fakt wykorzystania środków trwałych przez dostawców do produkcji ma wpływ na cenę sprzedaży komponentów.

Dochody uzyskiwane przez spółkę ze sprzedaży wyrobów strefowych, dla potrzeb wytworzenia których nabywane są komponenty od dostawców, pochodzą z działalności prowadzonej przez spółkę na terenie SSE, przy czym działalność ta mieści się w zakresie uzyskanego zezwolenia - w konsekwencji omawiane dochody są wolne od podatku. Powyższego nie zmienia fakt, że spółka prowadząc działalność gospodarczą na terenie SSE dokonuje zakupu komponentów od dostawców zlokalizowanych poza obszarem strefy, którym udostępniane są środki trwałe stanowiące własność spółki, gdyż fakt wykorzystywania przez dostawców środków trwałych stanowiących własność spółki dla potrzeb produkcji komponentów, które następnie są sprzedawane spółce i wykorzystywane przez nią w produkcji wyrobów strefowych nie oznacza, że to spółka prowadzi działalność poza obszarem strefy (działalność taką prowadzą bowiem dostawcy).

Spółka wskazuje, iż fakt udostępnienia środków trwałych dostawcom w celu produkcji komponentów wyłącznie na rzecz spółki jest rezultatem decyzji biznesowych podyktowanych specjalistycznym charakterem procesu produkcji komponentów i koniecznością spełnienia przez nie ściśle określonych wymagań jakościowych i technologicznych przyjętych przez spółkę w ramach realizacji procesu produkcji wyrobów strefowych. Co więcej, fakt udostępniania środków trwałych dostawcom wpływa na wysokość ceny, po jakiej komponenty są sprzedawane spółce. W przeciwnym bowiem razie, jeżeli dostawcy nabywaliby środki trwałe we własnym zakresie, ich koszt stanowiłby element kalkulacji ceny, która byłaby odpowiednio wyższa. W konsekwencji, fakt udostępnienia środków trwałych dostawcom prowadzącym działalność gospodarczą poza terenem SSE nie jest tożsamy z prowadzeniem działalności gospodarczej przez spółkę (fakt udostępnienia środków trwałych nie stanowi bowiem, iż spółka prowadzi działalność gospodarczą w lokalizacjach dostawców).

Spółka posiada interpretację indywidualną z [...] listopada 2012 r. o sygn. [...], w której Dyrektor Izby Skarbowej w P. potwierdził, że spółka ma prawo traktować jak koszty uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej środków trwałych (takie jak matryce, formy, wzorniki), które stanowią własność Spółki, a jednocześnie są wykorzystywane przez dostawców spółki, na zasadach analogicznych do wskazanych powyżej zasad korzystania przez dostawców z środków trwałych. Organ potwierdził w szczególności, że: "odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej form wykorzystywanych przez dostawców do produkcji komponentów na rzecz spółki mogą stanowić koszty uzyskania przychodów, jeżeli fakt korzystania przez dostawcę z form będących własnością spółki jest uwzględniony przez dostawcę przy kalkulacji ceny sprzedaży komponentów na rzecz spółki niezależnie od faktu uregulowania tej kwestii w formie pisemnego porozumienia".

Na gruncie tak przedstawionego stanu faktycznego skarżąca zadała pytanie czy odpisy amortyzacyjne dokonywane przez spółkę od wartości początkowej środków trwałych stanowią koszt uzyskania przychodów z działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia (działalność strefowa), a w konsekwencji czy przedmiotowe odpisy amortyzacyjne nie powinny być uwzględniane w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych. Równocześnie, na wypadek uznania przez organ podatkowy, że zaprezentowane przez spółkę stanowisko jest nieprawidłowe, spółka poprosiła o wskazanie prawidłowego sposobu alokowania odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych do dochodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych oraz dochodu zwolnionego z podatku dochodowego od osób prawnych.

W ocenie skarżącej odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środków trwałych stanowią koszt uzyskania przychodów z działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia. W konsekwencji, przedmiotowe odpisy amortyzacyjne nie powinny być uwzględniane przez spółkę w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Spółka wskazała, że w związku z prowadzeniem działalności na terenie SSE na podstawie zezwolenia, korzysta ona ze zwolnienia w podatku dochodowym od osób prawnych, o którym mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, co oznacza, że przy ustalaniu dochodu podlegającego opodatkowaniu spółka nie uwzględnia, stosownie do art. 7 ust. 3 pkt 1 ustawy, wolnych od podatku przychodów z działalności polegającej na produkcji wyrobów strefowych. W konsekwencji, zgodnie z art. 7 ust. 3 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, spółka nie powinna również uwzględniać przy ustalaniu dochodu podlegającego opodatkowaniu kosztów uzyskania przychodów z działalności prowadzonej na terenie SSE.

W interpretacji indywidualnej z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej uznał przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji stanowisko spółki za nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji organ wskazał, że na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.), wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, z 2008 r. Nr 118, poz. 746 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami.

Nie podlegają natomiast zwolnieniu z opodatkowania na tej podstawie dochody uzyskane z działalności, która wykonywana jest poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej.

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w P. w niniejszej sprawie bezsporne jest to, że środki trwałe, które są nabywane przez spółkę lub przez dostawcę, a następnie odsprzedane spółce, stanowią jej własność. Jednakże z treści wniosku jednoznacznie wynika, że zamiarem skarżącej nie jest wykorzystywanie środków trwałych bezpośrednio przez spółkę, lecz przez dostawców spółki. Zatem środki trwałe są/będą wykorzystywane dla celów prowadzonej działalności gospodarczej poza obszarem specjalnej strefy ekonomicznej przez inny podmiot.

Skoro zatem środki trwałe są/będą wykorzystywane - jak wskazuje spółka - poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej przez dostawcę, to należy uznać, że koszt ich nabycia nie może zostać uznany za koszt działalności strefowej.

Tym samym, odpisy amortyzacyjne dokonywane przez spółkę od wartości początkowej środków trwałych stanowią koszty podatkowe uwzględniane w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

W interpretacji wskazano także, że na spółce ciąży obowiązek prowadzenia ksiąg rachunkowych w taki sposób, aby możliwe było precyzyjne rozdzielenie przychodów i kosztów uzyskania przychodów związanych z działalnością zwolnioną z opodatkowania oraz z pozostałą działalnością podlegającą opodatkowaniu.

Nie zgadzając się z powyższą interpretacją przepisów prawa podatkowego skarżąca po bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszeń prawa wniosła skargę na wyżej wskazaną interpretację podatkową skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze tej skarżąca domaga się uchylenia zaskarżonej interpretacji w całości a także zasądzenia na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wedle norm prawem przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji zarzuca się naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego, w szczególności:

- art. 17 list. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że wykorzystywanie przez podmioty zewnętrzne, od których spółka nabywa półprodukty i materiały, środków trwałych stanowiących własność spółki, stanowi działalność gospodarczą prowadzoną poza terenem strefy;

- art. 7 ust. 3 w zw. z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że na gruncie przedstawionego przez spółkę stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środków trwałych stanowić będą koszty podatkowe uwzględniane w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych;

- art. 15 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uzależnieniu kwalifikacji odpisów amortyzacyjnych, jako kosztu uzyskania przychodów zwolnionych z opodatkowania na podstawie tego przepisu, od miejsca wykorzystania środków trwałych, z którymi te odpisy są związane;

2) przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 121 §1 ordynacji podatkowej (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 z późn. zm.) poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu, ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania oraz równego traktowania interesów budżetu państwa i podatnika.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w P. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 34 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t.j. - Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm.; dalej: ustawa o PDOP) wolne od podatku są dochody, z zastrzeżeniem ust. 4-6, uzyskane z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej na podstawie zezwolenia, o którym mowa w art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 października 1994 r. o specjalnych strefach ekonomicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 42, poz. 274, z 2008 r. Nr 118, poz. 746 oraz z 2009 r. Nr 18, poz. 97), przy czym wielkość pomocy publicznej udzielanej w formie tego zwolnienia nie może przekroczyć wielkości pomocy publicznej dla przedsiębiorcy, dopuszczalnej dla obszarów kwalifikujących się do uzyskania pomocy w największej wysokości, zgodnie z odrębnymi przepisami. Natomiast na podstawie art. 17 ust. 4 ustawy o PDOP zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 34, przysługuje podatnikowi wyłącznie z tytułu dochodów uzyskanych z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie strefy. Ponadto na mocy § 5 ust. 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 grudnia 2008 r. w sprawie pomocy publicznej udzielanej przedsiębiorcom działającym na podstawie zezwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej na terenach specjalnych stref ekonomicznych (Dz. U. nr 232, poz. 1548; dalej: rozporządzenie) zwolnienia, o których mowa w ust. 1 i 3, przysługują wyłącznie z tytułu działalności prowadzonej na terenie strefy. W przypadku prowadzenia przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej również poza obszarem strefy, działalność prowadzona na terenie strefy musi być wydzielona organizacyjnie, a wielkość zwolnienia określa się w oparciu o dane jednostki organizacyjnej prowadzącej działalność wyłącznie na terenie strefy.

W przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym spór pomiędzy skarżącą spółką a organem podatkowym sprowadza się do interpretacji powołanych powyżej przepisów i w konsekwencji stwierdzenia, czy spółka uzyskuje dochody z działalności gospodarczej prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej (SSE).

W ocenie organu podatkowego, wyrażonej w zaskarżonej interpretacji, skoro środki trwałe są/będą wykorzystywane poza terenem specjalnej strefy ekonomicznej przez dostawcę, to należy uznać, że koszt ich nabycia nie może zostać uznany za koszt działalności strefowej. Tym samym, odpisy amortyzacyjne dokonywane przez spółkę od wartości początkowej środków trwałych stanowią koszty podatkowe uwzględniane w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Zdaniem skarżącej spółki odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej środków trwałych w opisanym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym stanowią koszt uzyskania przychodów z działalności produkcyjnej prowadzonej na terenie SSE na podstawie zezwolenia. W konsekwencji, przedmiotowe odpisy amortyzacyjne nie powinny być uwzględniane przez spółkę w kalkulacji dochodów stanowiących podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób prawnych.

Stanowisko zawarte w zaskarżonej interpretacji nie zasługuje na aprobatę.

W ocenie Sądu rozpatrującego sprawę istotne znaczenie dla dokonania wykładni spornych przepisów ustawy o PDOP ma wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 listopada 2014 r., II FSK 2826/12 (wyrok dostępny w bazie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uzasadnieniu tego orzeczenia NSA podkreślił, że z § 5 ust. 5 rozporządzenia wynika konieczność wydzielenia organizacyjnego takiej działalności, która prowadzona jest poza terenem strefy. Przepis ten nie dotyczy jednak sytuacji, w której proces produkcyjny prowadzony jest na terenie SSE, a w jego trakcie podmiot korzysta z towarów i usług pochodzących od podmiotów działających poza terenem SSE. NSA zwrócił uwagę na fakt, że podmioty zewnętrzne kooperujące z podmiotem działającym na terenie SSE nie korzystają ze zwolnienia podatkowego z tego tytułu. Oznacza to, że ta "zewnętrzna" część procesu produkcyjnego, w zakresie, w jakim pochodzi od podmiotów dostarczających towary i usługi, jest w rzeczywistości opodatkowana podatkiem dochodowym, który uiszczają kooperanci podmiotu strefowego. Zaznaczono także, że w złożonych stosunkach gospodarczych charakteryzujących obecnie prowadzenie działalności gospodarczej trudno sobie wyobrazić jakąkolwiek działalność, w której podmiot nie korzysta z zakupu towarów i usług od podmiotów działających poza strefą, co w sposób oczywisty nie wpływa na wielkość zwolnienia podatkowego dla podmiotów działających na terenie SSE. Tego rodzaju sytuacja nie sprzeciwia się, zdaniem NSA, celowi, dla którego powołano SSE. Niewątpliwie był nim impuls do rozwoju regionalnego, poprzez zachęcenie potencjalnych inwestorów i przedsiębiorców do przenoszenia miejsc prowadzenia całości działalności z innych państw lub miejsc w kraju. W tym kontekście działalność podmiotów położonych na terenie SSE powinna przyczyniać się do tworzenia dodatkowych miejsc pracy na rynku regionalnym, to będzie to możliwe m.in. dzięki nabywaniu przez podmioty strefowe towarów i usług od lokalnych podmiotów działających poza terenem SSE. Interpretacja przepisów dotyczących zwolnienia podatkowego dla dochodów z działalności prowadzonej na terenie SSE dokonywana poprzez cel ustanowienia stref winna zatem prowadzić do wniosku, że zakup towarów i usług od podmiotów zewnętrznych nie prowadzi automatycznie do utraty zwolnienia podatkowego w części odnoszącej się do tych zakupów. W ocenie NSA problemem jest natomiast ustalenie, jak duży może być udział zakupów towarów i usług od zewnętrznych kontrahentów, aby działalność nie utraciła przymiotu "prowadzonej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej". W uzasadnieniu powołanego powyżej wyroku NSA wskazuje, że kryteriami pozwalającymi na zwolnienie dochodu z podatku dochodowego, przy udziale usług zakupionych od podmiotów spoza strefy, mogłyby być następujące okoliczności:

- nadanie towarom produkowanym przez inwestora nowej jakości dodanej,

- sytuacja, w której usługi świadczone przez podmioty zewnętrzne stanowią jedną z faz produkcji produkowanych i sprzedawanych przez podmiot strefowy wyrobów, a produkcja i sprzedaż wyrobów mieści się w zakresie PKWiU określonym w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE,

- istnienie ścisłego, funkcjonalnego i nierozerwalnego związku pomiędzy czynnościami podstawowymi wykonanymi na terenie strefy, a czynnościami wykonanymi poza strefą, przy czym te ostatnie muszą mieć charakter pomocniczy (akcesoryjny) wobec tych wykonanych na terenie strefy.

Ponadto zdaniem NSA, dla ustalenia powyższego kryterium konieczne będzie w pierwszej kolejności określenie, czy wszystkie elementy procesu produkcyjnego (włącznie z usługami zleconymi podmiotom zewnętrznym) mieszczą się w zakresie wskazanym w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie strefy.

Odnosząc powyższe uwagi do opisanego we wniosku stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego, stwierdzić należy, że w świetle wykładni zaprezentowanej przez NSA nie ulega wątpliwości, że nabywanie półproduktów i materiałów (komponentów) wykorzystywanych przez spółkę do produkcji wyrobów strefowych od podmiotów zewnętrznych samo w sobie nie może wpływać na wielkość zwolnienia podatkowego dla skarżącej spółki z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej na terenie SSE. Z wniosku o wydanie interpretacji wynika, że nabywane komponenty są niezbędne do prowadzenia działalności strefowej. Ponadto, muszą one spełniać ściśle określone wymagania jakościowe i technologiczne przyjęte przez skarżącą spółkę w ramach realizacji procesu produkcji wyrobów strefowych. W takiej sytuacji, w ocenie Sądu rozpatrującego sprawę, znajdą zastosowanie tezy zaprezentowane przez NSA w powołanym powyżej wyroku. Towary produkowane przez skarżącą spółkę zyskują nową jakość dodaną. Nabycie komponentów stanowi jedną z faz produkcji produkowanych i sprzedawanych przez podmiot strefowy wyrobów, a produkcja i sprzedaż wyrobów mieści się w zakresie określonym w zezwoleniu na prowadzenie działalności gospodarczej na terenie SSE i istnieje ścisły, funkcjonalny i nierozerwalny związek pomiędzy czynnościami podstawowymi wykonanymi na terenie strefy, a czynnościami wykonanymi poza strefą, przy czym te ostatnie mają charakter pomocniczy (akcesoryjny) wobec tych wykonanych na terenie strefy.

Na zaprezentowaną powyżej ocenę prawną przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego nie może mieć wpływu fakt, że komponenty wytwarzane są dzięki udostępnionym w tym celu dostawcom środkom trwałym. Wbrew twierdzeniom organu podatkowego udostępnienie przez skarżącą spółkę środka trwałego innemu podmiotowi, który przy jego wykorzystaniu wytwarza komponenty nie jest tożsame z prowadzeniem działalności gospodarczej poza terenem SSE. Podkreślić bowiem przede wszystkim należy, że działalność gospodarcza, przy wykorzystaniu udostępnionych przez skarżącą spółkę środków trwałych, prowadzona jest przez odrębny podmiot gospodarczy. Po drugie, jak wskazał NSA w powołanym wyroku, podmiot będący kontrahentem skarżącej spółki i działający poza strefą nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 17 ust.1 pkt 34 ustawy o PDOP i podlega opodatkowaniu według zasad wynikających z tej ustawy. Po trzecie, we wniosku o wydanie interpretacji skarżąca spółka wskazała, że fakt wykorzystywania przez dostawców środków trwałych należących do spółki wpływa na wysokość ceny, po jakiej wytworzone komponenty są sprzedawane spółce. Dostawcy opierają bowiem kalkulację ceny za wytwarzane komponenty o koszty ponoszone w związku z ich wytwarzaniem. Jeżeli dostawcy nabywaliby środki trwałe we własnym zakresie, ich koszt stanowiłby element kalkulacji ceny, która byłaby wtedy odpowiednio wyższa (o koszt środków trwałych i narzut/marżę dostawcy). Spółka zawiera z dostawcami porozumienia regulujące zasady korzystania przez dostawców ze środków trwałych oraz potwierdzające, że fakt wykorzystania środków trwałych przez dostawców do produkcji ma wpływ na cenę sprzedaży komponentów. Po czwarte wreszcie, wytworzenie niezbędnych dla realizacji działalności strefowej komponentów przez podmiot zewnętrzny nie jest możliwe bez udostępnienia mu specjalistycznych środków trwałych.

Biorąc powyższe wyjaśnienia pod uwagę, uznać należy za prawidłowe twierdzenie skarżącej spółki, że dochody uzyskiwane przez spółkę ze sprzedaży wyrobów strefowych, dla potrzeb wytworzenia których nabywane są komponenty od dostawców, pochodzą z działalności prowadzonej przez spółkę na terenie SSE. Przy czym działalność ta – jak deklaruje skarżąca spółka – mieści się w zakresie uzyskanego zezwolenia, wobec czego dochody te wolne są od podatku. Powyższego nie zmienia fakt, że skarżąca spółka, prowadząc działalność gospodarczą na terenie SSE dokonuje zakupu komponentów od dostawców zlokalizowanych poza obszarem strefy, którym udostępniane są środki trwałe stanowiące własność spółki.

Konkludując stwierdzić należy, że w zaskarżonej interpretacji organ podatkowy dokonał wadliwej interpretacji art. 17 ust. 1 pkt 34 oraz art. 17 ust. 4 ustawy o PDOP. Ponownie wydając interpretację indywidualną przepisów prawa podatkowego organ podatkowy zobowiązany jest uwzględnić zaprezentowaną powyżej wykładnię powołanych powyżej przepisów ustawy o PDOP.

W tym stanie rzeczy orzeczono, na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. nr 270 ze zm.), jak w sentencji wyroku.