Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 744/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2013-12-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Przyznano pełnomocnikowi ustanowionemu z urzędu koszty nieopłaconej pomocy prawnej
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku r .pr. M. W.-M. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi T. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o umorzenie zaległości płatnika w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia: przyznać pełnomocnikowi r.pr. M. W.-M. wynagrodzenie tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielonej na zasadzie prawa pomocy, w kwocie 442,80 (słownie: czterysta czterdzieści dwa 80/100) złotych, w tym 23%VAT.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 13 sierpnia 2013 r. stronie skarżącej przyznane zostało prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Okręgowej Izby Radców Prawnych we W., na pełnomocnika jej została wyznaczona r. pr. M. W.-M., która zastępowała stronę przed tutejszym sądem. Na rozprawie w dniu 25 października 2013 r. pełnomocnik substytucyjny wniósł do protokołu o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części.

Po wyroku oddalającym skargę pełnomocnik z urzędu wniosła o sporządzenie jego uzasadnienia. W wyniku zapoznania się z jego treścią sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej i doręczyła ją stronie skarżącej. Wniosła również o zasądzenie wynagrodzenia ze dokonanie tej czynności składając stosowne oświadczenie, iż koszty w tym zakresie nie były zapłacone.

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji:

a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna - stawkę obliczoną na podstawie § 6,

b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzję lub postanowienie Urzędu Patentowego - 600 zł,

c) w innej sprawie - 240 zł.

Z kolei, zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b/ rozporządzenia, za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, radcy prawnemu prowadzącemu sprawę w I instancji, przysługuje wynagrodzenie w wysokości 50 % stawki minimalnej, określonej w § 18 ust. 1 pkt 1, jednak nie mniej niż 120 zł.

W związku z powyższym wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi należało przyznać wynagrodzenie za udział w pierwszej instancji w kwocie 240 zł oraz za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej w wysokości 120 zł – łącznie 360 zł. Kwota ta podlega podwyższeniu o wartość podatku od towarów i usług według stawki 23%, to jest 82,80 zł, na podstawie § 2 ust. 3 powoływanego rozporządzenia.

W tym stanie rzeczy postanowiono jak w sentencji, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 ustawy procesowej.