Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 80/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia P. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 294/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia opłaty z tytułu niezgodnego z przepisami wyłączenia gruntów rolnych z produkcji postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 listopada 2015 r. sygn. akt II SA/Gd 294/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w sprawie ze skargi P. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia [...] marca 2015 r. w przedmiocie nałożenia opłaty z tytułu niezgodnego z przepisami wyłączenia gruntów rolnych z produkcji, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżący – wnosząc o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji – w sposób niewystarczający uzasadnił swoje żądanie, a tym samym nie wykazał zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Oceniając zasadność złożonego wniosku Sąd wziął pod uwagę także oświadczenia skarżącego złożone w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, z których wynika, że jest on właścicielem kilku nieruchomości. W tej sytuacji uzasadnienie wniosku okolicznością dotyczącą wysokości miesięcznego wynagrodzenia skarżącego w kwocie 2.800 zł brutto nie może być wystarczającą podstawą do wykazania, że uiszczenie nałożonej na skarżącego opłaty spowoduje wyrządzenie mu znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Skarżący nie przedstawił bowiem jakichkolwiek powodów, które pozwalają zaakceptować sytuację, w której skarżący nie podejmuje jakichkolwiek starań aby osiągnąć dochody z tytułu przysługującego mu prawa własności licznych nieruchomości w celu uiszczenia ustalonej opłaty. Podobnie argumentacja związana z grożącą w ocenie skarżącego egzekucją skierowaną do tych nieruchomości, w sytuacji potencjalnej możliwości uzyskania ewentualnych dochodów z posiadanych nieruchomości, nie mogła być uznana za wystarczającą. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, iż skarżący nie wykazał, że obciążenie go kwotą nałożonej opłaty w wysokości 13.989,60 zł spowoduje kwalifikowaną, tj. znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Dlatego Sąd wniosek oddalił.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł skarżący zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez błędne uznanie, że skarżący nie wykazał zaistnienia przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji SKO w Gdańsku. Dlatego skarżący wniósł o uchylenie zakwestionowanego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem skarżącego wszechstronna i wnikliwa analiza oświadczenia o przyznaniu prawa pomocy wskazuje, że poza faktem, iż jest on właścicielem kilku nieruchomości, to uzyskiwany przez niego dochód w wysokości 2.800 zł brutto jest w zasadzie w całości przeznaczany na ponoszenie kosztów utrzymania oraz spłatę kredytów.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z konstrukcji powyższego przepisu wynika, że na skarżącym spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu, jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Przy czym wskazać należy, że szkoda, o jakiej mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., nie musi mieć charakteru materialnego, zaś trudne do odwrócenia skutki oznaczają takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe, powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

W niniejszej sprawie stwierdzić należy, że rację ma Sąd pierwszej instancji, iż skarżący nie wykazał, by wykonanie zaskarżonej decyzji ustalającej skarżącemu opłatę w wysokości 13.989,60 zł za niezgodne z przepisami ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji gruntów rolnych, mogłoby spowodować skutki o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Podkreślić bowiem należy, że znaczna szkoda w rozumieniu tego przepisu ma charakter kwalifikowany, w więc nie chodzi tutaj o zwykłą szkodę jaką skarżący może ponieść w związku z wykonaniem decyzji, ale o szkodę znaczną. Natomiast informacja o stanie majątkowym skarżącego wynikająca z akt sprawy nie potwierdza argumentów strony by na skutek wykonania zaskarżonej decyzji mogło zajść niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody. Dostrzec przy tym należy, co również wynika z akt sprawy, że oprócz skarżącego stałe comiesięczne dochody osiąga także jego żona. Zatem argumentacja zażalenia, że dochód skarżącego jest przeznaczany w całości na utrzymanie i spłatę zaciągniętych kredytów, pod kątem spełnienia przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a., nie zasługiwała na uwzględnienie.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.