Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 345/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 28,33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36,35 ust. 1,
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: art. 138 par.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk-Meder Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Wojewody Z. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]., nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 – j.t. ze zm.), dalej jako "u.p.b." oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 – j.t. ze zm.), dalej jako "k.p.a.", Starosta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił [...] Sp. z o.o. w W., pozwolenia na budowę, obejmującego budowę stacji bazowej telefonii komórkowej - wieża typu BOT - E360 m o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t., na działce numer [...], położonej w miejscowości B., gm. [...]

Od decyzji tej odwołanie złożył Z. K., dalej również jako "skarżący", zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które legły u podstaw wydania decyzji, to jest:

I. braku dokonania ustaleń faktycznych, jakie działki gruntu znajdują się

w obszarze oddziaływania przedmiotowego obiektu, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie

II. braku dokonania ustaleń faktycznych, w jakiej odległości znajduje się przedmiotowy obiekt od istniejącego już w miejscowości B., masztu telefonii komórkowej mimo, iż istniejący maszt telefonii komórkowej znajduje się w odległości mniejszej niż 200m od działki nr [...], co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie

III. braku dokonania ustaleń faktycznych w zakresie łącznych poziomów gęstości mocy pół elektromagnetycznych dla przedmiotowego obiektu i dla istniejącego już masztu telefonii! komórkowej na działki sąsiednie, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie

IV. dokonaniu ustaleń w zakresie wartości pola elektromagnetycznego wyłącznie

w oparciu o sporządzoną na zamówienie [...] Sp. z o.o. analizę występowania obszaru pół elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,lW/m2, co rodzi uzasadnione wątpliwości co do jej wiarygodności i miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie

V. nieobjęcia zaskarżoną decyzją ilości i mocy anten, stanowiących integralną część przedmiotowego obiektu, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie

VI. niesprawdzenia kompletności projektu budowlanego i nieobjęcia zaskarżoną decyzją anten z określeniem ich ilości i mocy oraz przyłączy telekomunikacyjnych, stanowiących integralną część przedmiotowego obiektu, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał na brak dokonania przez organ

I instancji samodzielnych ustaleń, pominięcie istniejącej stacji bazowej w odległości

ok. 200 od działki nr [...] i łącznego oddziaływania na środowisko tej instalacji ze stacją projektowaną. Skarżący podnosił, że ustaleń dokonano wyłącznie w oparciu

o sporządzoną na zamówienie inwestora analizę występowania obszaru pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2. Wywodził również, że pole elektromagnetyczne emitowane przez anteny uniemożliwi mu wzniesienie budynku mieszkalnego na działce nr [...], bezpośrednio sąsiadującej z terenem inwestycji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., Wojewoda orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Po zreferowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania i przytoczeniu przepisów prawa, które znalazły w niniejszej sprawie zastosowanie, a także przywołaniu poglądów judykatury, organ wskazał, że w toku postępowania odwoławczego inwestor, przy piśmie z [...] sierpnia 2018 r., złożył dodatkowe opracowanie - aneks nr 1 z [...] września 2018 r. do kwalifikacji przedsięwzięcia.

Opracowanie to uwzględnia sumowanie efektywnej mocy EIRP promieniowanej przez wszystkie anteny panelowe (sektorowe) przewidziane do zainstalowania w ramach danego azymutu, tj. 4 anteny o sumarycznej równoważnej mocy promieniowania znajdującej się w przedziale od 5 000 W do mniej niż 10 000 W. Uwzględnia kumulację mocy anten, na poszczególnych azymutach w ramach przepisu § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Dla każdej z zsumowanych mocy EIRP wszystkich anten sektorowych umieszczonych na jednym azymucie określono przebieg osi głównej wiązki promieniowania od miejsc dostępnych dla ludności (poziomu terenu, poziomu dachu istniejącej zabudowy) z uwzględnieniem wysokości zawieszenia anteny, azymutu (kierunku wiązki każdej grupy anten), maksymalnego pochylenia jak również ukształtowania terenu.

Analizy dokonano w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a w części graficznej kwalifikacji przedstawiono otoczenie analizowanej lokalizacji projektowanej stacji bazowej potwierdzając brak występowania miejsc dostępnych dla ludności w osiach głównych wiązek promieniowania anten sektorowych - widok w płaszczyźnie poziomej (rysunki nr 1) oraz widok w płaszczyźnie pionowej sporządzony dla wysokości zawieszenia anten 59,5m n.p.t. dla najbardziej niekorzystnych warunków tj. z uwzględnieniem maksymalnego pochylenia głównej wiązki wynoszącego 12° w odległości do 200m od środka elektrycznego anteny (rysunki nr 2).

Szczegółowa analiza ww. rysunków z uwzględnieniem mapy do celów projektowych dla przedmiotowego terenu oraz wydruków z zasobów geodezyjnych Starostwa Powiatowego przekazanych przez organ I instancji potwierdziła, zdaniem organu odwoławczego, że wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania projektowanych anten w odległości do 200 m, mierzonej od środka elektrycznego anteny na każdym z azymutów nie występują miejsca dostępne dla ludności.

Zatem w ocenie organu odwoławczego projektowana stacja bazowa nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, gdyż przedsięwzięcie nie osiąga progów wskazanych w § 2 ust. 1 pkt. 7 i § 3 ust. 1 pkt. 8 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z 03 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2018 r. poz. 2081 – t.j.).

Dalej organ wyjaśnił, że przedłożony projekt zawiera analizę występowania obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach gęstości mocy większych lub równych 0,1 W/m2 sporządzoną w oparciu o rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. nr 192 poz. 1883). Podał, że na etapie postępowania odwoławczego inwestor przedłożył rozszerzoną analizę środowiskową, w której uwzględniono, że w odległości ok. 160 m od projektowanej stacji bazowej [...], na działce nr [...] znajduje się stacja bazowa operatora O. [...] Przy piśmie z [...] grudnia 2018 r. inwestor uzupełnił ww. dokument poprzez dopisanie w tabeli str. 13 i 14 sumarycznej mocy EIRP dla sektora oraz dołączył rysunki nr 4 (4/4) i nr 5 (4/4).

Organ wskazał, że w złożonych opracowaniach w sposób graficzny przedstawiono przewidywane obszary występowania pół elektromagnetycznych

o poziomach wyższych lub równych dopuszczalnym w płaszczyźnie poziomej i pionowej emitowane przez anteny projektowanej stacji bazowej [...] oraz przedstawiono zasięg sumaryczny tych obszarów. Dołączono tabelę zawierającą zestawienie parametrów technicznych i maksymalnych zasięgów obszarów pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych od dopuszczalnych oraz sumaryczne moce EIRP promieniowane izotropowo dla anten stacji bazowej [...] uzupełnioną o sumaryczna moc EIRP dla sektora.

Rzuty poziome zostały naniesione na kopię mapy sytuacyjno-wysokościowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Na rysunkach zostały oznaczone najmniejsze odległości pomiędzy granicą występowania obszaru

o gęstości mocy przekraczającej 0,1W/m2 a poziomem terenu. Na terenie ograniczonym rzutem poziomym ww. obszaru, w świetle aktualnego stanu prawnego nie przewidziano budowy budynków (nie wydano warunków zabudowy, pozwoleń na budowę, nie przyjęto zgłoszeń).

Analiza opisanych wyżej dokumentów doprowadziła organ do wniosku,

że prognozowany obszar oddziaływania poszczególnych anten oraz sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 (czyli przekraczającej dopuszczalne normy) emitowany przez projektowane anteny stacji [...] znajduje się w odległości do 77,9 m od projektowanej stacji i przebiega w taki sposób, że osiąga najniższą wysokości nad terenem niezabudowanym na azymucie 10° - 40,9 m (analiza rozszerzona rys. nr 1 i nr 5 (1/3); projekt budowlany - str. 105, str. 108).

Organ podkreślił, że w przedłożonych opracowaniach przeanalizowano również możliwość zwiększenia poziomu energetycznego wypadkowych wektorów sił pól E-M emitowanych przez planowaną do posadowienia instalacje P. oraz oddaloną od niej o ok. 160m instalację operatora O. i stwierdzono, że z uwagi na orientacje azymutów anten sektorowych, które będą różne dla ww. stacji oraz różnych wysokości zawieszenia tych anten i anten radioliniowych na stacji operatora P. i operatora O. nie będzie dochodzić do wspólnego (kumulatywnego) oddziaływania stacji w sposób skutkujący możliwością zwiększenia się poziomu energetycznego wypadkowych wektorów sił E-M pochodzących od obu tych instalacji, co przedstawiono na rysunkach dołączonych do opracowania.

Wyjaśniono również, że w odniesieniu do wyznaczonych graficznie i analitycznie obszarów ponadnormatywnych pól E-M obu rozważanych stacji kumulacja może zachodzić jedynie w znikomym stopniu na krańcach obszarów ponadnormatywnych, w miejscu niedostępnym dla ludności. Nie wpływa ona jednak na powiększenie się obszarów pól E-M przedstawionych na rysunkach (rys. 4 (4/4), rys. 5 (4/4) - uwagi).

Powyższe potwierdza, w ocenie organu, że prognozowany obszar pól elektromagnetycznych o poziomach wyższych lub równych wartości dopuszczalnej znajduje się znacznie powyżej miejsc dostępnych dla ludności zdefiniowanych

w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Zatem projektowana stacja bazowa nie będzie uciążliwa dla środowiska i będzie spełniać wymagania określone

w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

Jednocześnie organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 122a ustawy Prawo ochrony środowiska prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15 W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku m.in. bezpośrednio po rozpoczęciu użytkowania instalacji lub urządzenia. Wyniki pomiarów przekazuje się wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska

i państwowemu wojewódzkiemu inspektorowi sanitarnemu.

Zgodnie natomiast z art. 152 ust. 4 ww. ustawy do rozpoczęcia eksploatacji instalacji nowo zbudowanej lub zmienionej w sposób istotny można przystąpić, jeżeli organ właściwy do przyjęcia zgłoszenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia nie wniesie sprzeciwu w drodze decyzji. Sprzeciw, o którym mowa w ust. 4, jest wnoszony, jeżeli eksploatacja instalacji objętej zgłoszeniem powodowałaby przekroczenie standardów emisyjnych lub standardów jakości środowiska albo instalacja nie spełnia wskazanych w ustawie wymagań ochrony środowiska.

Tak więc inwestor, po zrealizowaniu inwestycji, jest zobowiązany do potwierdzenia wyników analiz przeprowadzonych na etapie projektowania i tym samym sprawdzenia dotrzymania standardów jakości środowiska w otoczeniu urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne poprzez wykonanie rzeczywistych pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku. Dopiero, gdy pomiary potwierdzą, że obowiązujące normy nie są przekroczone stacja bazowa będzie mogła być użytkowana.

Projektowana stacja bazowa oraz zasięg jej oddziaływania znajdują się poza obszarem chronionym Natura 2000.

W świetle dokonanych ustaleń brak było, zdaniem organu odwoławczego, podstaw prawnych do uznania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej, stacji bazowej projektowanej w miejscowości B., na działce nr [...], za przedsięwzięcie mogące oddziaływać na środowisko i wymagające uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017r. poz. 1405 - j.t. ze zm.). W ocenie organu nie wymaga również przeprowadzenia oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, o której mowa w art. 96 ww. ustawy.

Ponowna analiza złożonego wniosku o udzielenie pozwolenia na budowę dokonana przez organ odwoławczy potwierdziła, że budowa projektowanej stacji bazowej telefonii komórkowej operatora P. jest zgodna z decyzją Burmistrza [...] nr [...] z [...] października 2017 r. znak: [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego sprostowaną postanowieniem z [...] października 2017 r. znak: [...]

Projektowana inwestycja nie jest inwestycją mogącą zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

Projekt zagospodarowania terenu nie narusza przepisów w tym techniczno- budowlanych. Projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o przynależności do właściwej izby samorządu zawodowego. Projektanci i sprawdzający załączyli oświadczenia o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Projekt budowlany jest kompletny i posiada niezbędne uzgodnienia, co stanowiło podstawę do uznania, że spełnia on warunki wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane pod rygorem odpowiedzialności karnej.

Zatem w związku ze spełnieniem przez inwestora wymagań określonych

w art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane organ zgodnie z treścią art. 35 ust. 4 nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] polegającej na budowie wieży typu BOT-E3 60 m o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t. na działce nr [...] położnej w miejscowości B. gm. P.

Na etapie postępowania odwoławczego organ II instancji pismem znak: [...] [...] z [...] listopada 2018 r. na podstawie art. 106 § 1 Kpa w związku z art. 39 ust. 3 ustawy Prawo budowlane wystąpił do [...] Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków o uzgodnienie zamierzenia budowlanego. [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków postanowieniem z [...] grudnia 2018 r. znak: [...] nie wniósł zastrzeżeń do wydania pozwolenia na budowę.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w odwołaniu oraz piśmie złożonym na etapie postępowania odwoławczego, organ wyjaśnił, że działka skarżącego, nr [...] o powierzchni 1,45 ha bezpośrednio sąsiadująca z terenem inwestycji, znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej [...]

Działka ta stanowi w niewielkiej części grunty rolne zabudowane - Br - RIVb ([...]),

a w pozostałej części grunty orne RIVb ([...]).

Poza oznaczonym na mapie zagospodarowaniem (znajdującym się poza obszarem oddziaływania stacji) dla przedmiotowego terenu nie wydano decyzji

o warunkach zabudowy, decyzji o pozwoleniu na budowę, ani nie przyjęto zgłoszeń.

Z dołączonej do akt kwalifikacji przedsięwzięcia sporządzonej [...] września 2018 r. z uwzględnieniem przepisu § 3 ust. 2 pkt. 3 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko tj. zsumowanych mocy EIRP wszystkich anten sektorowych umieszczonych na jednym azymucie wynika, że osie główne wiązki promieniowania dla azymutu 10° i azymuty 140° znajdują się poza istniejąca zabudową i przebiegają znacznie powyżej terenu działki nr [...]. W ocenie organu analiza rysunków nr 1 oraz nr 2 cz. 1/4 +2/4 prowadzi do wniosku, że najniższy punkt ww. wiązek znajduje się powyżej 20 m n.p.t.

Zasięg sumaryczny pól elektromagnetycznych o gęstości mocy równej lub większej niż 0,1 W/m2 emitowanych przez projektowane anteny stacji [...] obejmuje częściowo działkę nr [...] przy czym obszary przekraczające dopuszczalne normy znajdują się znacznie powyżej terenu na wysokości nie mniejszej niż 40,9 m nad terenem działki nr [...] (analiza występowania obszaru pól elektromagnetycznych

- rys. 1; rys. 2 azymut 10° — projekt budowlany str. 105, 108; analiza rozszerzona

rys. nr 1, nr 4 (1/3, 4/4 ) i nr 5 (1/3, 4/4).

Zdaniem organu, przytoczone okoliczności potwierdzają, że w miejscach

w których mogliby przebywać ludzie nie zostaną przekroczone dopuszczalne wartości gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego określone na podstawie obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

W ocenie organu odwoławczego oddziaływanie projektowanej stacji bazowej na działkę nr [...], stanowiącą współwłasność pana Z. K., nie utrudnia w żaden sposób jej użytkowania i korzystania zgodnie z jej przeznaczeniem. Wbrew twierdzeniom skarżącego lokalizacja stacji bazowej nie utrudnia również ewentualnej nowej zabudowy jego nieruchomości. Mając bowiem na uwadze tylko ograniczenia zabudowy wynikające z rozkładu pól elektromagnetycznych emitowanych przez anteny stacji [...] oraz definicji miejsc dostępnych dla ludności zawartej w art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska (wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego) możliwa jest zabudowa o wysokości znacznie przekraczającej 30m.

Niezależnie od powyższego z rozszerzonej analizy środowiskowej wynika,

że działka nr [...] znajduje się w zasięgu istniejącej stacji bazowej operatora O. usytuowanej na działce nr [...], a emitowane przez nią pola elektromagnetyczne znajdują się na wysokości 28,0 m n.p.t. (analiza rozszerzona

rys. 2 i rys. 5 (4/4) co nie utrudnia ewentualnej nowej zabudowy tej nieruchomości

o wysokości do ok. 26 m n.p.t.

Ponadto jak wykazano w złożonym opracowaniu nie będzie dochodzić do wspólnego (kumulatywnego) oddziaływania stacji w sposób skutkujący możliwością zwiększenia poziomu energetycznego wypadkowych wektorów sił E-M pochodzących od instalacji obu operatorów.

Wbrew twierdzeniom skarżącego w świetle obowiązujących przepisów prawa brak jest podstaw do przyjęcia, że opracowanie dotyczące kwalifikacji przedsięwzięcia oraz analizy oddziaływania na środowisko winno pochodzić od innego podmiotu niż inwestor. Przedmiotowe opracowania są częścią składową, załącznikiem do projektu budowlanego, który został sporządzony i sprawdzony przez projektantów posiadających wymagane uprawnienia budowlane i legitymujących się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisaniu na listę członków właściwej izby samorządu.

Zdaniem organu, wnosząc odwołanie skarżący nie przedstawił dowodów, które podważyłyby dane wskazane przez inwestora. Samo twierdzenie o negatywnym oddziaływaniu projektowanej inwestycji, nie może skutkować uznaniem przedłożonych przez inwestora opracowań za wadliwe w sytuacji, gdy dokonana przez organ odwoławczy ich szczegółowa analiza nie budzi wątpliwości co do przedstawionych wniosków.

W związku z obawami o bezpieczeństwo użytkowania projektowanej stacji organ wyjaśnił, że w świetle przepisów ustawy Prawo budowlane organ nie ma prawa dokonywać ustaleń, czy zastosowane przez projektanta rozwiązania techniczne są prawidłowe. Za sporządzony projekt odpowiedzialność ponosi wyłącznie projektant. Zgodnie z treścią art. 20 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, obowiązkiem projektanta jest opracowanie projektu budowlanego pod względem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Do projektu projektant dołącza oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.

Wbrew twierdzeniom skarżącego Starosta prawidłowo w wydanej decyzji

nr [...] z [...] marca 2018 r. znak: [...] określił nazwę inwestycji, na którą udzielił pozwolenia na budowę. Decyzja została sporządzona wg obowiązującego wzoru określonego rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 sierpnia 2016 r. w sprawie wzorów: wniosku o pozwolenie na budowę lub rozbiórkę, zgłoszenia budowy i przebudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, oraz decyzji o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę (Dz.U. z 2016 r. poz. 1493). Zastosowana nazwa inwestycji jest zgodna z nazwą zamierzenia budowlanego wskazaną przez inwestora we wniosku o pozwolenie na budowę.

Organ podkreślił, że rozszerzona analiza środowiskowa, uzupełniona przy piśmie z [...] grudnia 2018 r., wbrew zarzutom skarżącego obejmuje oddziaływanie wszystkich anten stacji bazowej – przedstawia, m.in. sumaryczny zasięg pól elektromagnetycznych o gęstości mocy większej niż 0,1 W/m2 (czyli przekraczającej dopuszczalne normy) emitowanych przez wszystkie projektowane anteny oraz uwzględnia okoliczność, że w odległości ok. 160 m od projektowanej stacji znajduje się stacja bazowa operatora O.

Oceny czy przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko i czy wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dokonano z uwzględnieniem ww. opracowań. W świetle treści złożonych przez inwestora opracowań za bezzasadny należy uznać zarzut, że parametry planowanej inwestycji nie zostały zsumowane.

Dołączane do rozszerzonej analizy środowiskowej dokumenty w języku angielskim (karty katalogowe anten) nie dyskwalifikują złożonego opracowania. Parametry techniczne anten przedstawiono bowiem w tabelach stanowiących element sporządzonej analizy.

W złożonych dokumentach określono wysokość stacji bazowej telefonii komórkowej jako 61,95 m n.p.t. wysokość trzonu wieży - 60 m oraz wysokość zawieszenia anten (środka elektrycznego) - 59,5m n.p.t. Wbrew zarzutom skarżącego, wartości te są jednoznacznie opisane i nie budzą wątpliwości.

Końcowo organ wskazał, że potwierdził się zarzut nieuzupełnienia przez inwestora informacji o rzędnych terenu sąsiadującego z inwestycją, przyjęty

w kwalifikacji przedsięwzięcia i analizie środowiskowej. Wyjaśnił, że we własnym zakresie dokonał oceny wpływu ukształtowania terenu na prawidłowość wniosków zawartych w złożonych przez inwestora w opracowaniach na podstawie mapy sytuacyjno-wysokościowej z zasobów Starostwa Powiatowego w [...]

Ustalono m.in., że teren działki nr [...] (współwłasność wnoszącego odwołanie) znajdujący się w obszarze oddziaływania projektowanej stacji bazowej [...] jest położony powyżej poziomu posadowienia stacji maksymalnie o ok. 1,2 m (azymut 140°) oraz 9 maksymalnie o ok. 1,8 m (azymut 10°). Inwestor w częściach graficznych opracowań oznaczył poziom terenu jako zmienny, co jest spójne z ww. ustaleniami organu i wystarczające dla potwierdzenia prawidłowości wniosków zawartych w kwalifikacji przedsięwzięcia i analizie środowiskowej.

W świetle dokonanych przez organ odwoławczy ustaleń brak było podstaw prawnych do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej operatora [...] na działce nr [...] w B., bowiem jak wykazano inwestor spełnił wymagania wynikające z przepisów ustawy Prawo budowlane,

a przyjęte rozwiązanie projektowe nie naruszają uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym interesu prawnego wnoszących odwołanie.

Nie zgadzając się z rozstrzygnięciem Wojewody skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: obrazy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez:

1) niedokonanie ustaleń faktycznych, czy zachodzi możliwość zdalnego sterowania planowanymi przez inwestora [...] Sp. z o.o. dwunastoma antenami sektorowymi i związana z tym możliwość zmiany kierunku wiązek promieniowania, co miało istotny co miało istotny wpływ na ustalenie kumulacji pola elektromagnetycznego tych anten;

2) niedokonanie ustaleń faktycznych, ile, jakiego rodzaju i jakiej mocy anteny umieszczone są na istniejącej już w miejscowości B., znajdującej się

w odległości 160 m od planowanej inwestycji wieży telefonii komórkowej O. , co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie;

3) niedokonanie ustaleń faktycznych, czy zachodzi możliwość zdalnego sterowania istniejącymi antenami na wieży telefonii komórkowej O. i związana z tym możliwość zmiany kierunku wiązek promieniowania, co miało istotny wpływ na ustalenie kumulacji pola elektromagnetycznego tych anten i pola elektromagnetycznego planowanej inwestycji;

4) nieustalenie, czy wybudowanie stacji bazowej według przedłożonego projektu pozwoli na ewentualne przyszłe przemieszczenie anten w innym kierunku;

5) nieustalenie w jakikolwiek sposób, czy wartości EIRP wskazane w treści Kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnej pod względem oddziaływania na środowisko zostały wyliczone w sposób właściwy, w sytuacji, w której prawidłowe ustalenie wartości EIRP bezpośrednio rzutuje na konieczność uzyskania przez inwestora ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia

6) niezweryfikowanie materiałów, przedłożonych przez inwestora zarówno przy piśmie z dnia [...] września 2018 r., jak i [...] grudnia 2018 r., mimo iż nie wiadomo nawet co do materiałów przedłożonych w dniu [...] grudnia 2018 r. ani kto jest ich autorem, ani kiedy sporządzone zostały tabele sumarycznych mocy EIRP

i załączone do tych tabele rysunki i oparcie rozstrzygnięcia na podstawie tych materiałów bez poczynienia jakichkolwiek własnych ustaleń w tym zakresie

w sytuacji, gdy w przedmiotowym postępowaniu nie obowiązuje formalna teoria dowodów i tym samym organ ma ustawowy obowiązek zweryfikowania przedstawianych przez stronę dokumentów i w konsekwencji merytorycznego rozpatrzenia sprawy.

W ocenie skarżącego organy obu instancji nie zbadały i nie wyjaśniły wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Starosty [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podejmując polemikę

z zaprezentowanym w skardze stanowiskiem strony i podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, bowiem analiza akt sprawy doprowadziła sąd do przekonania, że zaskarżona decyzja i decyzja ją poprzedzająca naruszają prawo

w stopniu nakazującym ich usunięcie z obiegu prawnego.

Przedmiotem skargi w badanej sprawie jest decyzja Wojewody, którą organ ten utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę bazowej telefonii komórkowej - wieża typu BOT - E360 m o wysokości całkowitej

61,95 m n.p.t., na działce numer [...], położonej w miejscowości B., gm. P.

Organ odwoławczy przeprowadził analizę zgromadzonego w sprawie, również na etapie postępowania odwoławczego, materiału dowodowego i uznał, że przedłożony projekt spełnia wszystkie wymagania, o których mowa w przepisach prawa budowlanego. Organ odwoławczy przeprowadził również poszerzoną analizę

w zakresie zgodności projektu z wymaganiami ochrony środowiska, która doprowadziła go do przekonania, że zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Swoje przekonanie w tym zakresie organ oparł na załączonych do projektu oraz przedłożonych w postępowaniu odwoławczym przez inwestora dodatkowych analizach dotyczących oddziaływania wszystkich anten planowanej stacji bazowej oraz wzajemnego oddziaływania planowanej stacji ze stacją już istniejącą.

Zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji

o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi

w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy

z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa

w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Analiza wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę wskazuje, iż zamierzenie budowlane obejmuje "budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...], wieża typu BOT-E3 60m, o wysokości całkowitej 61,95 m.n.p.t. Kategoria obiektu budowlanego XXIX". Tak też został określony przedmiot decyzji Starosty [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę. Treść wniosku i sentencji decyzji sugerowałaby zatem, że przedmiotem pozwolenia na budowę jest sama wieża bez towarzyszących jej urządzeń.

W ocenie sądu doszło zatem do naruszenia art. 33 ust. 1 u.p.b., zgodnie

z którym pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Jakkolwiek pojęcie "stacja bazowa telefonii komórkowej" nie posiada definicji legalnej, to jednak niewątpliwym jest, że stacja bazowa telefonii składa się z poszczególnych urządzeń i w rozumieniu przepisów u.p.b., traktowana jest jako zamierzenie budowlane zaliczane do budowli – art. 3 pkt 3 tej ustawy. Do budowli w rozumieniu art. 3 pkt 3 u.p.b. zostały zaliczone także "urządzenia techniczne" oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową.

W świetle przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 – j.t.). dalej jako "p.o.ś." - art. 3 pkt. 6 lit. b, jako instalacja stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie emitujących pole elektromagnetyczne. W pojęciu "emisji" zdefiniowanym w art. 3 pkt 4 p.o.ś. mieści się również wprowadzanie bezpośrednio lub pośrednio, w wyniku działalności człowieka, do powietrza pola elektromagnetycznego.

Stacja bazowa telefonii komórkowej w świetle powyższych uwarunkowań prawnych jest niewątpliwie zamierzeniem budowlanym (przedsięwzięciem) zaliczanym do budowli w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego, natomiast w świetle przepisów Prawa ochrony środowiska jako instalacja stanowi zespół stacjonarnych urządzeń technicznych powiązanych technologicznie emitujących do powietrza pole elektromagnetyczne.

Tak więc stację bazową telefonii komórkowej na gruncie przepisów Prawa budowlanego należy traktować jako obiekt budowlany z wszelkimi tego konsekwencjami, składający się z szeregu urządzeń technicznych, będących instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem (art. 3 pkt 1 Pr.bud.). Sama stacja bazowa - wieża, bez anten sektorowych, jak również same anteny sektorowe, bez stacji bazowej , nie mogą być źródłem emisji fal elektromagnetycznych. Nie można zatem rozdzielać tych urządzeń, które łącznie składają się na instalację w rozumieniu ww. przepisów ustawy – Prawo ochrony środowiska.

W orzecznictwie sądowym najczęściej przyjmuje się, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami wymagającą pozwolenia na budowę (wyroki NSA z: 11 kwietnia 2013 r., II OSK 2400/11; 4 lutego 2014 r., II OSK 1793/13; 21 stycznia 2016 r., II OSK 1224/14 oraz z 15 lutego 2017r. II OSK 596/17, dostępne w Internecie na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych rozważań nie ulega wątpliwości, że decyzja o pozwoleniu na budowę powinna obejmować całość zamierzenia inwestycyjnego, a więc nie tylko budowę wieży, lecz także przewidzianą w projekcie budowlanym instalację anten sektorowych i innych urządzeń na stację bazową telefonii komórkowej się składających. W badanej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę obejmuje, jak już wyżej wspomniano, wyłącznie budowę wieży, bez towarzyszących jej urządzeń i instalacji, pomimo tego, iż w projekcie budowlanym je przewidziano. Sprzeczność pomiędzy treścią wniosku o pozwolenie na budowę a zawartością projektu budowlanego nie została dostrzeżona i wyjaśniona ani na etapie postępowania przed organem I instancji, ani na etapie postępowania odwoławczego. Jednocześnie organy obu instancji w swoich rozstrzygnięciach zawarły rozważania w przedmiocie wpływu całej instalacji, obejmującej również anteny sektorowe, na środowisko. Budzi to poważne wątpliwości co do zakresu udzielonego pozwolenia na budowę, czy obejmuje ono wyłącznie budowę wieży, czy także montaż innych urządzeń, w tym anten sektorowych. Jeżeli tak, to pozwolenie na budowę winno obejmować wszystkie elementy składające się na stację bazową telefonii komórkowej wraz ze szczegółową ich charakterystyką.

Przytoczony wyżej art. 33 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane przewiduje konieczność zbadania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej zgodności planowanej inwestycji z wymaganiami ochrony środowiska. W postępowaniu przez organem I instancji, opierając się na danych zawartych w projekcie, uznano, że wartości pola elektromagnetycznego o gęstości mocy równej lub większej wartości granicznej, określonej w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania tych poziomów, nie będą występowały na wysokościach dostępnych dla ludności, w związku z tym uzasadnione interesy osób trzecich, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy Prawo budowlane, są respektowane. W postępowaniu przed organem II instancji ocena została poszerzona w związku z ustaleniem, iż w bliskim sąsiedztwie planowanej stacji znajduje się już wybudowana

i działająca stacja bazowa telefonii komórkowej innego operatora. Organ odwoławczy, w oparciu o przedkładane przez inwestora poszerzone analizy uznał, że zamierzenie inwestycyjne nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jak również nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Swoje przekonanie w tym zakresie organ uzasadnił tym, że w miejscach w których mogliby przebywać ludzie nie zostaną przekroczone dopuszczalne wartości gęstości mocy promieniowania elektromagnetycznego określone na podstawie obowiązującego rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

Jakkolwiek należy przyznać, że organ odwoławczy starał się uzupełnić materiał dowodowy i przeprowadzić ocenę planowanej inwestycji w zakresie, w jakim nie została ona dokonana na etapie postępowania przez organem I instancji, to jednak starania te należy uznać za niewystarczające.

Ocena, czy i w jaki sposób inwestycja będzie oddziaływała na środowisko jest istotnym elementem każdego postępowania, którego efektem jest umożliwienie realizacji takich zamierzeń, co do których ustawodawca przewidział, iż mogą mieć negatywny wpływ na środowisko. Stąd też konieczność badania spełnienia wymagań stawianych przepisami w tym zakresie na każdym etapie procesu inwestycyjnego, począwszy od ustalenia lokalizacji, czy warunków zabudowy, poprzez etap pozwolenia na budowę, na eksploatacji skończywszy. Podkreślić przy tym należy, że ocena tego, czy i w jaki sposób inwestycja będzie oddziaływała na środowisko nie jest li tylko formalnością, ale powinna ona obejmować rzetelne ustalenie wszystkich uwarunkowań, łącznie z wzajemnym oddziaływaniem z podobnymi, już zrealizowanymi inwestycjami w pobliżu. O takim podejściu, które obejmuje konieczność badania oddziaływania na otoczenie nie tylko samej stacji bazowej, ale również kumulatywnego oddziaływania zamontowanych na niej anten i wzajemnego oddziaływania z już istniejącymi instalacjami tego typu, przesądza bogate i ugruntowane orzecznictwo sądów administracyjnych.

Zatem również na etapie postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obowiązkiem organu postępowanie to prowadzącego jest ustalenie, czy inwestycja spełnia wymagania stawiane przepisami szeroko rozumianej ochrony środowiska.

W badanej sprawie, z uwagi na specyfikę planowanej inwestycji,

w zainteresowaniu organu przy kwalifikacji przedsięwzięcia, powinny się znaleźć parametry, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, który stanowi, że do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż:

a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny

- przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna.

Rzeczą organu było zatem ustalenie mocy poszczególnych anten, a następnie rozważenie czy wystąpi zjawisko kumulacji, o którym mowa w art. 63 ust. 1 pkt 2 lit. f) u.i.o.ś., a także określenie, czy w zasięgu ich oddziaływania znajdują się miejsca dostępne dla ludności. W tym celu organ winien poczynić ustalenia w zakresie tego, czy w najbliższym sąsiedztwie znajdują się już zrealizowane inwestycje o podobnym charakterze, a jeżeli tak, to czy istnieje prawdopodobieństwo takiego wzajemnego oddziaływania istniejących stacji bazowych telefonii komórkowej i planowanej stacji, które doprowadzi do przekroczenia dopuszczalnej mocy promieniowania.

W postępowaniu przed organem I instancji okoliczności te zostały ustalone jedynie częściowo, bowiem dopiero na etapie postępowania odwoławczego ujawniono, iż w bliskim sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się już zrealizowana i działająca stacja bazowa telefonii komórkowej innego operatora. Wzajemne oddziaływanie tych stacji przedstawiono w kolejnych analizach, przy czym zjawisko kumulacji zobrazowano na załączonych do pisma inwestora z dnia [...] grudnia 2018 r. rysunkach, oznaczonych nr 4 4/4 i 5 4/4. Na rysunkach tych zobrazowano kumulację oddziaływania anten obu stacji przy ich maksymalnym i minimalnym pochyleniu. Uznano, za inwestorem,

że nakładanie się pola elektromagnetycznego uwidocznione na rysunku nr 5 4/4 znajduje się na wysokości niedostępnej dla ludności i nie wpływa na powiększenie się obszarów pól elektromagnetycznych uwidocznionych na rysunku. Brak jest jednak przy tym szczegółowego objaśnienia tego stanowiska zarówno w piśmie, do którego załączono rysunki, jak też w rozszerzonej analizie. Jej autor, dla uzasadnienia tezy, iż na skutek nakładania się pól elektromagnetycznych różnych anten nie dojdzie do powiększenia ich obszaru, powołał się na różne źródła, odwołujące się do rozważań teoretycznych, które w ocenie sądu nie znalazły przełożenia na ustalony w sprawie stan faktyczny. Jeżeli bowiem autor analizy wywodzi, że nakładające się pola elektromagnetyczne z różnych anten, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie nie prowadzą do kumulacji ich oddziaływania, to powinien to szczegółowo uzasadnić nie za pomocą odwołania się do teoretycznych rozważań, ale odniesienia ich do realiów sprawy i powinien to uczynić w taki sposób, aby jego tok rozumowania poddawał się kontroli. Podkreślenia bowiem w tym miejscu wymaga, że analiza – jakkolwiek zawiera wiadomości specjalne, jest dowodem, który podlega krytycznej ocenie organu. Inaczej mówiąc, jeżeli inwestor twierdzi, że nakładanie się pól elektromagnetycznych nie doprowadzi do zwiększenia oddziaływania anten, to powinien w jasny sposób wyjaśnić z jakich względów tak uważa.

Niezależnie od powyższego wskazać należy, że rysunki, o których mowa wyżej nie obrazują wszystkich możliwych kombinacji pochylenia anten. Brak jest na przykład takiej symulacji, w której anteny operatora Orange znajdowałyby się

w pochyleniu minimalnym, a anteny planowanej stacji w pochyleniu maksymalnym.

Uzupełnienie materiału dowodowego w tym zakresie i wyjaśnienie wskazanych wątpliwości jest zatem niezbędne dla dokonania prawidłowej oceny materiału dowodowego. Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego jest istotne również z punktu widzenia skarżącego, którego nieruchomość znajduje się w zasięgu oddziaływania obu instalacji (planowanej i istniejącej) i ochrony jego praw.

W tym stanie rzeczy, sąd – uznając, że doszło do naruszenia prawa,

a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 – j.t.), orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej.

Organ, prowadząc postępowanie, zobowiązany będzie do uwzględnienia przedstawionego wyżej stanowiska sądu, jak również rozważy (po uzupełnieniu materiału dowodowego), czy nie zachodzi konieczność zwrócenia się do organu właściwego do przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zważywszy na bliskie sąsiedztwo obu instalacji i możliwe ich negatywne oddziaływanie na nieruchomość skarżącego, o ustalenie, czy tego rodzaju ocena przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę powinna zostać przeprowadzona.