Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1866/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1591
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - t. jedn.
article: art. 18 ust. 1, art. 28
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Sędzia WSA - Alina Balicka po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. L. w przedmiocie nieuwzględnienia przez Radę W. uwag do ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżąca E. L. w dniu 22 września 2010 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na nieuwzględnienie przez Radę W. uwag złożonych przez nią do ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] w Dzielnicy [...] W.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, iż w związku z nieuwzględnieniem uwag złożonych przez nią do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarzuca organowi nadużycie przysługującego mu władztwa planistycznego. Podkreśliła, iż według zapisów znajdujących się w projekcie nowego planu nastąpi poszerzenie drogi publicznej [...] kosztem jej działki ( działka nr [...]). W ocenie skarżącej takie działanie jest niezgodne z prawem, bowiem nie uwzględnia aktualnego stanu zagospodarowania przedmiotowej działki.

W odpowiedzi na skargę Rada W. wniosła o jej odrzucenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny rozpoznając skargę w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt, czynność lub bezczynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu.

Zakres kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne został określony w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz.1269 ze zm.), zgodnie z którą sądy administracyjne w zakresie swej właściwości sprawują kontrolę pod względem zgodności z prawem, działań lub zaniechań organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej, sprawowana przez sądy administracyjne, ma charakter ograniczony, co oznacza, że objęte są nią jedynie działania administracyjne wskazane w ustawie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm., dalej w skrócie: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).

Sąd rozpoznaje również skargi na bezczynność organów administracji publicznej, gdy organ - w przewidzianym przepisami terminie - nie wyda któregokolwiek z wymienionych w art. 3 § 2 pkt 1 – 4a ustawy aktów administracyjnych, tj. decyzji administracyjnej, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służyło zażalenie oraz innego niż wymienione aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczącego uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w indywidualnych sprawach

Wniesioną do Sądu skargą E. L. zakwestionowała nadużycie przez organ uchwałodawczy W. przyznanego mu ustawowo uprawnienia w postaci władztwa planistycznego, poprzez nieuwzględnienie uwag wniesionych przez nią do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ul. [...] w Dzielnicy [...] W.

Przechodząc do oceny skargi wniesionej przez E. L. jak wskazano powyżej w pierwszej kolejności należało zbadać, czy zaskarżony akt, czynność lub bezczynność organu administracji publicznej podlega kontroli sądu administracyjnego.

Należy mieć na uwadze, iż na podstawie obowiązującej aktualnie ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.), która to ustawa z dniem 11 lipca 2003 r. zastąpiła ustawę z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn.: Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 z późn. zm.) jednym z etapów procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest umożliwienie wyrażenia stanowiska wobec projektu planu przez podmioty kwestionujące jego ustalenia, m.in. poprzez wniesienie uwag do projektu planu.

Zgodnie art. 18 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uwagi do projektu planu miejscowego może wnieść każdy, kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu, wyłożonym do publicznego wglądu, o którym mowa w art. 17 pkt 10 cyt. ustawy. Wprowadzenie instytucji uwag do projektu planu ma na celu uwzględnienie udziału podmiotów indywidualnych w kształtowaniu treści planu.

Należy jednak wyraźnie podkreślić, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewiduje możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego czynności organu planistycznego poprzedzających uchwalenie planu. Potwierdzeniem tej tezy jest argumentacja przedstawiona w druku sejmowym nr 622 z 2002 r., iż ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ma między innymi na celu uproszczenie i skrócenie procedury planistycznej. Cel ten zrealizowany został poprzez wyeliminowanie odrębne skargi na protesty, zarzuty, wprowadzając jednocześnie możliwość wnoszenia uwag do projektu planu.

W uzasadnieniu projektu ustawy wskazywano, że regulacje zawarte w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym mają na celu "uproszczenie procedur planistycznych- art. 12 ust. 1 i 2 i art. 20 ust. 1 i 2" poprzez odejście od istniejącej pod rządami ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym możliwości dwukrotnego zaskarżania do Naczelnego Sądu Administracyjnego tych samych ustaleń planu, na etapie składania zarzutów do planu i na etapie uchwalania planu.

Regulację taką zawiera art. 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którego treścią rozstrzygnięcia wójta, burmistrza, prezydenta miasta albo marszałka województwa o nieuwzględnieniu odpowiednio wniosków dotyczących studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, uwag dotyczących projektu tego studium, wniosków dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uwag dotyczących projektu tego planu albo wniosków dotyczących planu zagospodarowania przestrzennego województwa - nie podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W obowiązującym stanie prawnym istnieje zatem możliwość jedynie jednorazowego zaskarżenie uchwalonego planu przez podmiot posiadający w tym względzie legitymację skargową. Wskazać bowiem należy, iż każdy, czyje prawo, bądź interes prawny zostałyby naruszony w toku procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zachowuje prawo do zaskarżenia uchwały o planie miejscowym do sądu w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. tj. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 ze zm.).

Uregulowanie zawarte w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminny daje zatem prawną możliwość poddania kontroli sądowej również ewentualnego naruszenia procedury uchwalania planu, przy czym należy mieć na uwadze, iż możliwość ta istnieje dopiero po uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd administracyjny kontrolując w trybie powyższego przepisu uchwałę w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w przypadku stwierdzenia naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotnego naruszenia trybu jego sporządzania, a także naruszenia właściwości organów w tym zakresie zobowiązany jest do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub części ( art. 28 ustawy o planowaniu zagospodarowaniu przestrzennym).

Powyższe bezspornie dowodzi, iż nie można w drodze wykładni rozszerzać procedury zaskarżania uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego o możliwość zaskarżania odrębnej uchwały w sprawie rozstrzygnięcia uwag wniesionych do projektu tego planu.

W związku z powyższym stwierdzić należy, iż niedopuszczalna jest skarga na uchwałę ( czynność) w sprawie nieuwzględnienia uwag do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak podkreślono bowiem powyżej ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stanowiąca podstawę prawną do sporządzenia kwestionowanego przez skarżącą projektu planu nie przewiduje możliwości skarżenia do sądu administracyjnego czynności organu planistycznego z etapów poprzedzających uchwalenie planu. Jedynie kończąca proces planistyczny uchwała w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego może być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego, wnoszonej na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.