Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 788/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 52 par. 3, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbietę Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na czynność materialno-techniczną Starosty Opolskiego z dnia 8 listopada 2011 r., nr [...] w przedmiocie opłaty za kartę pojazdu postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 4 listopada 2011 r. M. B. wystąpił do Starosty Opolskiego z żądaniem zwrotu nadpłaconej kwoty 425 zł, jaką uiścił za kartę pojazdu dla sprowadzonego z zagranicy samochodu marki [...], o numerze rejestracyjnym [...].

Ustosunkowując się do powyższego żądania, Starosta Opolski pismem z dnia 8 listopada 2011 r., nr [...], doręczonym M. B. w dniu 14 listopada 2011 r. za pisemnym pokwitowaniem, odmówił zwrotu żądnej kwoty. Uzasadniając swe stanowisko organ wskazał, że opłata za kartę pojazdu w kwocie 500 zł została pobrana na podstawie obowiązującego w dacie wydania karty rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Ponadto wyjaśnił, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 17 stycznia 2006 r. orzekł o niezgodności przepisu powyższego rozporządzenia z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP oraz ustawy Prawo o ruchu drogowym, ale jednocześnie określił, że przepis ten straci moc dopiero z dniem 1 maja 2006 r. Końcowo organ pouczył, że na powyższą czynność przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, którą można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu.

W piśmie z dnia 22 listopada 2011 r., skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu za pośrednictwem Starosty Opolskiego, M. B. wskazał, że nie zgadza się "z decyzją Starosty Opolskiego (pismo z dnia 08.11.2011 [...])". Domagał się zwrotu nadpłaty wraz z odsetkami i wywodził, że przepis, na podstawie którego uiścił opłatę, był niezgodny z prawem.

W odpowiedzi na skargę Starosta Opolski wniósł o jej odrzucenie, argumentując, że pomimo prawidłowego pouczenia skarżący wniósł skargę bez wyczerpania przysługujących środków zaskarżenia, a w szczególności wniesienie skargi nie zostało poprzedzone złożeniem organowi wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Niezależnie od tego organ podniósł, że opłata za kartę pojazdu została pobrana na podstawie obowiązującego wówczas prawa i brak jest podstaw do jej zwrotu.

Na wezwanie Sądu z dnia 17 stycznia 2012 r. o wyjaśnienie, czy skarżący przed wniesieniem skargi wzywał organ do usunięcia naruszenia prawa wywołanego pismem z dnia 8 listopada 2011 r., nr [...], M. B. w piśmie z dnia 23 stycznia 2012 r. poinformował, że wystąpił z pismem do Starostwa Opolskiego o zwrot nadpłaconej kwoty w dniu 4 listopada 2011 r. W załączeniu przesłał kserokopię swego pisma z dnia 4 listopada 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie wskazać trzeba, że sąd administracyjny rozpoznając sprawę w pierwszej kolejności zobowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. W tym celu sąd bada, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wskazanych enumeratywnie w przepisie art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Wśród nich wymieniona została również niedopuszczalność skargi (pkt 6), która zachodzi m.in. wówczas, gdy skarga zostanie wniesiona bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi.

Zważywszy, że skarga, którą wniósł M. B. do tut. Sądu, dotyczyła odmowy zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, podnieść przyjdzie, iż myśl art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. O tego rodzaju aktach można mówić wówczas, gdy akt lub czynność podjęte są w sprawie indywidualnej, skierowane są do oznaczonego podmiotu administrowanego, dotyczą uprawnienia lub obowiązku tego podmiotu, zaś samo uprawnienie lub obowiązek, którego akt lub czynność dotyczy, są określone w przepisie prawa powszechnie obowiązującego.

Odnośnie aktów wydawanych w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że uiszczenie opłaty za wydanie karty pojazdu jest wykonaniem przez stronę obowiązku wynikającego z przepisu prawa powszechnie obowiązującego, o którym organ nie rozstrzyga w drodze decyzji administracyjnej. Żądanie zwrotu uiszczonej opłaty za kartę pojazdu powoduje konieczność odniesienia się przez organ do takiego obowiązku w formie aktu lub czynności. W tych okolicznościach, skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ze zm.), jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2008 r., sygn. akt I OPS 3/07, opubl. ONSAiwsa 2008 nr 2, poz. 21).

Skuteczność omawianego rodzaju skargi uzależniona jest jednak od spełnienia warunku określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a., zgodnie z którym w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi (a taka okoliczność zachodzi w przypadku odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu) skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., można wnieść do sądu administracyjnego dopiero po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

W świetle powyższego, warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi, było uprzednie wystąpienie przez skarżącego do organu, w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o odmowie zwrotu żądanej kwoty, z pisemnym wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Dokonując oceny w powyższym zakresie, z uwzględnieniem stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie, należy mieć na uwadze, że pismo Starosty Opolskiego z dnia 8 listopada 2011 r., nr [...], będące odpowiedzią na pismo skarżącego z dnia 4 listopada 2011 r. i stanowiące czynność materialno-techniczną odmowy zwrotu nadpłaconej kwoty za wydanie karty pojazdu, skarżący odebrał osobiście w dniu 14 listopada 2011 r., a fakt ten potwierdził własnoręcznym podpisem na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Treść pisma skarżącego z dnia 23 stycznia 2012 r. świadczy zaś o tym, że pismo z dnia 4 listopada 2011 r. było jedynym, jakie skierował do organu w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu dla samochodu marki [...], nr rej. [...]. Przed wniesieniem skargi, zawartej w piśmie z dnia 22 listopada 2011 r., skarżący nie złożył natomiast w organie wezwania do usunięcia naruszenia prawa wywołanego pismem Starosty Opolskiego z dnia 8 listopada 2011 r., w terminie czternastu dni od dnia otrzymania tego pisma, pomimo, że organ zamieścił w nim prawidłowe pouczenie odnośnie przysługującego środka zaskarżenia. Tym samym, przed wniesieniem skargi nie został wyczerpany tryb przewidziany w art. 52 § 3 P.p.s.a., co z mocy art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. skutkuje odrzuceniem skargi. Z tej przyczyny skarga nie mogła podlegać merytorycznemu rozpoznaniu.

Z przedstawionych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.