Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 175/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: zobowiązano do wydania aktu lub dokonania czynności
stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6, art. 15, art. 16
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 149 par. 1, par. 1 a
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka – Duda Sędziowie: Sędzia WSA Iwona Niżnik - Dobosz Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2017 r. sprawy ze skargi S. T. i T. T. na bezczynność Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia [...] maja 2017 r. I. stwierdza, że Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w M. dopuścił się bezczynności; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zobowiązuje Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w M. do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt organowi; IV. zasądza od Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w M. solidarnie na rzecz S. T. i T. T. 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący S. T. i T. T. pismem z dnia 12 lipca 2017 r. wnieśli do WSA w Krakowie skargę na bezczynność Miejskiego Zakładu Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w M. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 29 maja 2017 r., polegającą na nieudostępnieniu żądanej ww. wniosku informacji publicznej w postaci wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń przesyłowych ukonstytuowanych na działce skarżących nr ewid. [...], obręb M., gmina M., nr księgi wieczystej [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w M., w tym protokoły z odbioru budowlanych linii przesyłowych oraz plany z mapkami.

Skarżący domagali się w skardze stwierdzenia bezczynności wyżej wymienionej spółki oraz zobowiązania jej do udzielenia informacji w żądanym zakresie i żądanej formie oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę spółka Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w M. wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania (zastępstwa adwokackiego i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa).

Wskazała, że zgodnie z obowiązującymi przepisami skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Warunek ten nie został dochowany, a tym samym skarga podlega odrzuceniu.

Nadto z ostrożności wskazała, że ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej enumeratywnie wylicza, iż obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają po dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Zatem wobec powyższego skarga winna być ewentualnie skierowana wobec zarządu spółki MZWiK w M., nie zaś wobec Spółki.

Niezależnie od powyższej argumentacji zaprzeczono, aby spółka pozostawała w bezczynności. Bez zbędnej zwłoki bowiem do skarżących (pełnomocnika) kierowano pisma z prośbą o sprecyzowanie o przesłanie jakich dokumentów wnoszą. Treść pism skarżących nie pozwalała bowiem na identyfikację żądanych dokumentów, tym bardziej że spółka, która nie właścicielem sieci, posiada jedynie częściową dokumentację, pozwalającą na jej eksploatacje. Spółka nie dysponowała i nie dysponuje decyzjami administracyjnymi i "innymi stosownymi dokumentami dotyczącymi budowy, posadowienia, przebudowy". Dokumenty te przynależne są inwestorowi i właścicielowi sieci wodociągowo - kanalizacyjnej, którym to spółka nie jest.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.). Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawie skarg na bezczynność organów administracji publicznej (art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej "P.p.s.a."). Z kolei art. 149 § 1 P.p.s.a. stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

§ 1a. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

§ 1b. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego.

W niniejszej sprawie, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania (art. 1 - 2 u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p..

Skarga okazała się zasadna.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zostały spełnione warunki formalne do wystąpienia do sądu administracyjnego ze skargą na bezczynność. Zgodnie z utrwalonym i jednolitym poglądem orzecznictwa dla dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ani wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie ma też obowiązku wnoszenia ponaglenia. Wobec powyższego, skargę wniesioną w niniejszej sprawie Sąd uznał za dopuszczalną. Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Nie wprowadzają też obowiązku wskazania, a tym bardziej wykazania interesu prawnego. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z regulacją przyjętą w u.d.i.p. następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji. Pojęcie i przedmiot informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p., a podmioty zobowiązane do jej udzielenia w art. 4 u.d.i.p. W świetle powołanych przepisów informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu. Na gruncie przepisów ustawy, w doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują, bądź gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji, jak również odpowiednio taka wiadomość, która odnoszona jest do wyżej wskazanych organów władzy publicznej, jednostek organizacyjnych i innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie, jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi bowiem, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p. Nie budzi też wątpliwości, że przedsiębiorstwo wodno – kanalizacyjne, do którego skarżący zwrócili się z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej prowadzi działalność, którą należy zaliczyć do zadań publicznych, a zatem miało obowiązek rozpoznania tego wniosku w przewidzianej prawem formie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie przesądzono, że w myśl powołanego wyżej przepisu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, a w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów – a podmiotem takim jest Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w M. . Użyte w treści powyższego przepisu sformułowanie "zadania publiczne" jest pojęciem szerszym od "zadań władzy publicznej", bowiem pomija element podmiotowy, co w konsekwencji oznacza możliwość wykonywania zadań publicznych przez podmioty niebędące organami władzy. Tak rozumiane "zadania publiczne" w sumie cechują się powszechnością i użytecznością dla ogółu, co sprzyja osiąganiu celów zarówno konstytucyjnych, jak i ustawowych. Należy wskazać, że dostęp do zasobów wodnych i obsługi w zakresie funkcjonowania kanalizacji ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek. W związku z powyższym stwierdzić należy, że przedsiębiorstwo takie jak w niniejszej sprawie Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w M. jest przedsiębiorstwem użyteczności publicznej i wykonuje zadania publiczne, a w konsekwencji jest ono zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Podobne stanowisko zajął NSA w wyroku z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10.

Należy jednakże zauważyć, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, a nadto ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (ust. 2). Zatem, jeśli organ stanąłby na stanowisku, że wnioskowana informacja podlega tym ograniczeniom, to wówczas w myśl art. 16 ust. 1 u.d.i.p., może w formie decyzji odmówić jej udzielenia.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądów Wojewódzkich wyrażony m.in. w wyrokach z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 oraz z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym. Należy bowiem mieć na względzie, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu u.d.i.p. oraz z jej art. 10 ust. 2, stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało obwarowane żadnymi szczególnymi wymogami formalnymi, w szczególności nie wymaga uzasadnienia faktycznego ani prawnego, jak również dokładnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a jedynie w miarę precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz miejsca i sposobu dostarczenia tych informacji, zatem wniosek skarżących nadawał się do rozpoznania. Spełniał bowiem powyższe podstawowe elementy formalne pozwalające na jego rozpoznanie. W tej sytuacji Sąd stwierdził, że Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w M. miał obowiązek rozpoznać wniosek skarżących w przewidzianej prawem formie. Niepodjęcie przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosownych czynności, tj. nieudzielenie informacji, ani niepoinformowanie o braku posiadania żądanej informacji, ani niewydanie decyzji o odmowie jej udzielenia w terminie wskazanym w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej oznacza, że pozostaje on w bezczynności. Termin określony w art. 13 ust. 1 cytowanej ustawy wynosi – z wyjątkami w nim wymienionymi – 14 dni od dnia złożenia wniosku. Powyższe oznacza, że Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w M. powinien był zakończyć wszczęte wnioskiem postępowanie w sposób przewidziany prawem w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku.

Ponieważ żądane przez wnioskodawców informacje w postaci wszelkich ewentualnych decyzji administracyjnych i innych stosownych dokumentów dotyczących budowy, posadowienia, przebudowy urządzeń przesyłowych ukonstytuowanych na działce skarżących nr ewid. [...], obręb M., gmina M., w tym protokoły z odbioru budowlanych linii przesyłowych oraz plany z mapkami są związane z wykonywaniem wspomnianego wyżej zadania publicznego, jakim jest zapewnienie powszechnego dostępu do zasobów wodnych i sieci kanalizacyjnej, co ma znaczenie dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianie dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP.

Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Taka informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Krakowie 15.01.2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 184/12, CBOSA).

Podsumowując powyższe rozważania należy stwierdzić, że Miejski Zakład Wodociągów i Kanalizacji Sp. z o.o. w M. powinien był załatwić wniosek skarżących przez udostępnienie żądanej informacji publicznej w drodze czynności materialno-technicznej albo przez wydanie decyzji odmownej, jeśli stwierdziłoby okoliczności wskazane w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., skutkujące zaistnieniem ustawowych przeszkód do udzielenia tej informacji w całości lub w części.

Jeżeli Spółka takowe decyzje, umowy posiada, to mogłaby je udostępnić anonimizując dane wrażliwe (dane osobowe, numery działek, cenę itp.) lub wydać decyzję o odmowie udostępnienia tych informacji np. ze względu na ograniczenia w dostępie do informacji publicznej np. prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorstwa.

Ponieważ spółka do dnia rozprawy przed sądem administracyjnym nie zakończyła postępowania w żadnej z prawem przewidzianych form należy stwierdzić, że podmiot ten pozostaje w bezczynności w kwestii rozpatrzenia wniosku skarżących S. T. i T. T. o udostępnienie informacji publicznej na wniosek z dnia 29 maja 2017 r..

Odpowiedź spółki nie polegała bowiem na udostępnieniu informacji publicznej. Spółka w piśmie z 2 czerwca 2017 r. wskazała bowiem, że zwraca się z prośbą o sprecyzowanie, o jakie dokumenty chodzi, gdyż na podstawie treści przesłanego wniosku brak jest możliwości ich identyfikacji. Jednocześnie spółka poinformowała, że wszystkie dokumenty w tej sprawie można przeglądać na terenie spółki, po wcześniejszym ustaleniu terminu ich udostępnienia oraz ich jednoznacznym określeniu.

Następnie w piśmie z 23 czerwca 2017 r. spółka zwróciła się ponownie do wnioskodawców o sprecyzowanie o jakie dokumenty chodzi, gdyż na podstawie treści przesłanego wniosku brak jest możliwości ich identyfikacji.

Zatem organ nie udzielił - w drodze czynności materialno-technicznej - wnioskodawcom żądanej informacji publicznej, ani też nie wydał decyzji o odmowie jej udostępnienia.

Wobec przedstawionych wyżej okoliczności faktycznych i prawnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w pkt I – III sentencji, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art. 149 § 1a P.p.s.a.. Sąd uznał, że zaistniała w sprawie bezczynność nie nosi cech rażącego naruszenia prawa, jak również nie kwalifikuje się ona do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 P.p.s.a..

Ustawa nie reguluje przesłanek takiego orzeczenia. Stwierdzenie zatem, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa musi stanowić wynik oceny sądowej, nawiązującej do okoliczności sprawy. Sąd, oceniając aktywność organu w trakcie prowadzonego postępowania, doszedł do przekonania, iż bezczynność nie nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Spółka pismem z dnia 2 czerwca 2017 r. zareagowała na wniosek skarżących z 29 maja 2017 r., a następnie pismem z dnia 23 czerwca 2017 r. odpowiedziała na pismo skarżących z 20 czerwca 2017 r. o ponowne rozpoznanie sprawy. Organ nie pozostawał zatem bierny, zaś zaniechanie udostępnienia wnioskodawcom żądanej informacji publicznej, czy też wydania decyzji o odmowie jej udostępnienia jest efektem określonej interpretacji obowiązujących przepisów i błędnego stanowiska organu o konieczności doprecyzowania przez skarżących ich wniosku z 29 maja 2017 r..

Za bezczynność organu z rażącym naruszeniem prawa można natomiast uznać bezczynność wynikającą z oczywistego niezastosowania lub zastosowania oczywiście nieprawidłowego, jak również nieuzasadnionego, czy też brak jakiejkolwiek aktywności organu, co w niniejszej sprawie – w ocenie Sądu – nie miało miejsca (vide np.: wyrok WSA w Warszawie z 20.10.2011 r., l SA/Wa 353/11, wyrok WSA w Poznaniu z 18.08.2011 r., II SAB/Po 60/10, wyrok WSA w Gdańsku z 11.08.2011 r., II SAB/Gd 30/11).

O kosztach postępowania Sąd orzekł w pkt IV sentencji, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając od organu na rzecz skarżących – solidarnie - kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na zasądzoną kwotę składa się uiszczony przez skarżących wpis od skargi w wysokości 100 zł, koszt zastępstwa procesowego w wysokości 480 zł - wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata określone w § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie(Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.) oraz uiszczona opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.