Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1932/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

W, IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 lutego 2005r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Grzeszek (spr.) Sędziowie WSA Urszula Zięba Asesor WSA Anna Znamiec Protokolant Krystyna Mech po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2005r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 28 czerwca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2001 r. I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 237,- zł (słownie: dwieście trzydzieści siedem złotych).


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2002 r. Nr [...] Pierwszy Urząd Skarbowy określił J.W. za miesiąc luty 2001 r. różnicę w podatku od towarów i usług stanowiącą nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 2.754,00 zł do przeniesienia na następny miesiąc.

Organ dokonał decyzyjnego rozliczenia podatku od towarów i usług za miesiąc luty 2001 r., ponieważ nie została złożona w terminie deklaracja podatkowa VAT- 7 za badany okres rozliczeniowy. Dopiero na wezwanie Urzędu Skarbowego z dnia [...] maja 2001 r. Podatnik złożył deklarację VAT-7 za miesiąc luty 2001 r. z napisem "Duplikat", twierdząc, że deklaracja za miesiąc luty została wysłana pocztą w dniu[...] marca 2001 r. listem poleconym Nr R 1682.

Urząd Skarbowy w oparciu o własną ewidencję otrzymanych listów poleconych ustalił, że pod wskazanym numerem znajduje się wprawdzie przesyłka z Biura Prawno-Podatkowego, lecz nie zawierała ona spornej deklaracji VAT-7.

Zdaniem organu podatkowego I instancji złożenie deklaracji po terminie pozbawia podatnika prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wyłącznie w tej deklaracji natomiast nie ogranicza prawa do odliczenia za miesiąc następny. Ponieważ Podatnik nie skorzystał z tego prawa, organ podatkowy przyjął do odliczenia w miesiącu lutym podatek naliczony w kwocie 0,00 zł / uwzględnił jedynie kwotę podatku do przeniesienia z miesiąca stycznia 2001r./, co zaskutkowało zmniejszeniem kwoty do przeniesienia na następny miesiąc z kwoty 3.819,00 zł do kwoty 2.754,00 zł.

Od decyzji Pierwszego Urzędu Skarbowego Podatnik złożył odwołanie z dnia [...]lutego 2002 r., w którym wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Decyzji zarzuca naruszenie art. 161 § 5 Ordynacji podatkowej w związku z art. 10 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że przedmiotowa deklaracja została wysłana pocztą, wskazuje na to numer przesyłki pocztowej, jak i numer dziennika podawczego prowadzonej przez kancelarię księgi korespondencji.

Odwołujący się podnosi, że decyzja pozostaje w sprzeczności z art. 161 § 5 Ordynacji podatkowej w myśl, którego podatnik powinien posiadać dowód nadania pisma. W niniejszej sprawie Odwołujący się taki dowód posiada.

Zdaniem Odwołującego się w dzienniku korespondencji prowadzonym przez Pierwszy Urząd Skarbowy wpisy dokonywane są w sposób budzący wątpliwości, co do ich rzetelności z uwagi na nieścisłości, jakie występują pomiędzy dokumentem przesłanym a jego opisem. Podatnik przytacza wyrok Sądu Rejonowego dla Krakowa Nowej Huty w Krakowie, w którym ponad wszelką wątpliwość Sąd ustalił, że rejestracja korespondencji przychodzącej w urzędzie skarbowym była prowadzona w sposób nierzetelny w przeciwieństwie do dziennika korespondencji kancelarii.

Po rozpatrzeniu odwołania Izba Skarbowa decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r. Nr [...] utrzymała w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w pełni ustalenia faktyczne i ocenę prawną wyrażoną w decyzji pierwszoinstancyjnej. Izba odrzuciła argument Podatnika, że zachował termin do złożenia deklaracji gdyż nie znajduje to potwierdzenia w materiale dowodowym zebranym w sprawie Na dowodzie nadania nr 1682 figuruje jedynie adnotacja, że jest to przesyłka skierowana do Urzędu Skarbowego z siedzibą przy ul. Rzemieślniczej 5, a w książce korespondencji zostały wymienione dokumenty, które zostały przesłane do urzędu, a wśród nich sporna deklaracja. Postępowanie wyjaśniające wykazało jednak, że w przesyłce R 1682 deklaracji VAT-7 za luty 2001 r. nie było.

Na decyzję ostateczną Izby Skarbowej została złożona skarga z dnia [...] lipca 2002 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie, która przedmiotowej decyzji zarzuca naruszenie art. 161 § 5 Ordynacji podatkowej w związku z art. 10 ust. 1 i art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.

W uzasadnieniu skargi przytoczone zostały te same zarzuty, co wcześniej w odwołaniu, a ponadto Skarżący dodał, że w sprawie nie przeprowadzono dokładnej analizy dziennika prowadzonego przez Pierwszy Urząd Skarbowy pod kątem innych przesyłek, których dotarcia do urzędu nigdy nie kwestionowano, a które w tymże dzienniku również nie zostały zaewidencjonowane. Końcowo Skarżący zauważył, że za ewentualne błędy w prowadzeniu dziennika podawczego organów skarbowych nie może ponosić odpowiedzialności podatnik.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa podtrzymała w całości stanowisko wyrażone w decyzji ostatecznej i wniosła o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Stosownie do postanowień art. 10 ust. 1 oraz art. 26 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym / Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm. /, podatnik obowiązany jest bez wezwania składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe dla podatku od towarów i usług za kolejne okresy miesięczne i powinien to czynić w terminie do 25 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstał obowiązek podatkowy. Równocześnie ustawa o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym stanowi, że podatnik ma prawo do obniżenia własnego podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, a obniżenie to następuje w rozliczeniu za miesiąc, w którym otrzymał fakturę albo w miesiącu następnym / art. 19 ust. 1 i 3 /. Oznacza to, że możliwość skorzystania przez podatnika z tego prawa, zależna jest od woli samego podatnika, który jednakże z tego prawa może skorzystać wyłącznie w ten sposób, że dokona stosownego obniżenia podatku w odpowiednim czasie w deklaracji podatkowej.

W rozpoznawanej przez Sąd sprawie przedmiotem sporu są ustalenia stanu faktycznego, co do złożenia przez Skarżącego deklaracji podatkowej VAT-7 za miesiąc luty 2001 r.

Skarżący opiera swój zarzut na stwierdzeniu, że dysponuje dowodem nadania przesyłki, w której znajdowała się przedmiotowa deklaracja podatkowa. Na potwierdzenie tego wskazuje na odpowiednie zapisy w książce korespondencji Biura Podatkowego obsługującego Skarżącego, które tą przesyłkę wyekspediowało do Urzędu Skarbowego.

Niewątpliwie ciężar dowodu zadośćuczynienia przez podatnika wymaganiom przepisu art. 10 i art. 26 ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego / złożenia deklaracji / spoczywa na podatniku. Przedstawione wyżej okoliczności faktyczne, w ocenie Sądu pozwalaj ą przyjąć, iż Skarżący dołożył należytej staranności w zakresie realizacji obowiązku złożenia w terminie deklaracji podatkowej. Przesyłka została nadana w polskim urzędzie pocztowym w dniu [...] marca 2001 r., a więc przed upływem zakreślonego terminu / art. 161 § 5 Ordynacji podatkowej /.

Zdaniem Sądu organy podatkowe nie wykazały w sposób nie budzący wątpliwości, że w przesyłce poleconej nr R [...]nie było deklaracji VAT-1 za miesiąc luty 2001 r. Jako dowód przeciwny przytaczają oświadczenie Kierownika Działu Ogólnego złożone w formie odręcznej notatki z dnia [...] lipca 2001 r. o zawartości przesyłki R [...] Przy czym wartość dowodowa tego oświadczenia nie została wzmocniona żadnym innym dowodem.

Organy podatkowe obu instancji odmawiając wiary dowodom przedstawionym przez Skarżącego nie wyjaśniły w dostatecznie przekonywujący sposób przyczyn takiej oceny.

W ocenie Sądu organy podatkowe dokonując w niniejszej sprawie oceny materiału dowodowego na niekorzyść Skarżącego przekroczyły granicę swobodnej oceny dowodów / art. 191 Ordynacji podatkowej /.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.