Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 170/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art, 17 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 22 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Ewa Osipuk Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2020 roku sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz radcy prawnego A. I. kwotę 240 złotych (dwieście czterdzieści) powiększoną o należny podatek VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną z urzędu.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z "[...]" r., nr "[...]", Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w wyniku rozpatrzenia odwołania K. K. (dalej jako: "skarżąca"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z "[...]" r., odmawiającą przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu niepodejmowania bądź też rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawnym synem N. K. na okres od 16 listopada 2019 r. do 30 czerwca 2020 r. Kolegium podzieliło w całości ustalenia i stanowisko organu I instancji.

Wyjaśniono, że małoletni N. (ur. 2 marca 2018 r.) jest osobą niepełnosprawną od urodzenia, orzeczenie o niepełnosprawności wydane zostało na czas określony – do 30 czerwca 2020 r. Chłopiec wymaga całodobowej opieki i pomocy w procesie leczenia, rehabilitacji i edukacji. Do dnia 15 listopada 2019 r. do świadczenia pielęgnacyjnego na N. uprawniona była jego babcia – E. K. z uwagi na fakt, że matka dziecka była osobą małoletnią, a ojciec dziecka jest nieznany. Organ I instancji uznał, że skoro skarżąca z dniem 16 listopada 2019 r. uzyskała pełnoletność, to na niej jako matce ciąży obowiązek alimentacyjny wobec małoletniego syna N.

W dniu 15 listopada 2019 r. skarżąca wystąpiła z wnioskiem

o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad synem. Podała, że uczęszcza do technikum w systemie dziennym, jednocześnie sprawuje opiekę nad synem. Oświadczyła, że nauka nie koliduje ze sprawowaną opieką. Wskazała, że nie podejmuje żadnego zatrudnienia i nie uzyskuje żadnego dochodu. Określiła zakres sprawowanej opieki nad synem. Wyjaśniła, że w czasie jej nieobecności w domu z powodu nauki w szkole, synem opiekuje się jej mama.

Podczas wywiadu środowiskowego ustalono, że skarżąca zamieszkuje wspólnie z rodzicami i siostrą. Jest uczennicą klasy III ZSZ w O. w zawodzie technik spedytor. Do szkoły uczęszcza od poniedziałku do piątku. Średnio nauka z dojazdami (35 km) zajmuje jej około 8 godzin dziennie. W czasie jej nieobecności synem opiekuje się babcia. Poza tym skarżąca samodzielnie opiekuje się synem. Dziecko od urodzenia choruje przewlekle, ma niedorozwój lewej części serca, systematycznie przyjmuje leki, jest pod kontrolą lekarza kardiologa, stomatologa i pediatry. Wymaga szczególnej opieki i pielęgnacji przez 24 godziny na dobę. Każda drobna z pozoru infekcja może zagrozić życiu dziecka.

W ocenie pracownika socjalnego skarżąca prawidłowo opiekuje się synem

i poświęca mu niezbędny czas i uwagę; systematycznie stawia się na wizyty kontrolne; dba o jego dobro i prawidłowy rozwój.

Organ I instancji odmówił skarżącej wnioskowanego świadczenia z powodu kontynuowania przez nią nauki w szkole średniej w systemie stacjonarnym. Organ

I instancji uznał, że brak jest związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją

z pracy lub jej niepodejmowaniem a sprawowaniem opieki.

Skarżąca nie zgodziła się z tym stanowiskiem. Podniosła w odwołaniu, że nie podejmuje pracy oraz rezygnuje z jej podjęcia. W ocenie skarżącej fakt, że kontynuuje naukę i w tym czasie opiekę nad synem sprawuje jego babcia nie wyklucza prawa skarżącej do świadczenia. Okoliczność, że nadal się uczy nie świadczy o tym, że nie rezygnuje z możliwości podejmowania zatrudnienia, ponieważ gdyby syn nie wymagał stałej opieki i pielęgnacji mogłaby podjąć pracę zarobkową (wykonywaną po zajęciach szkolnych). Skarżąca podkreśliła, że w ustawie o świadczeniach rodzinnych mowa jest o rezygnacji z zatrudnienia (bądź jego niepodejmowaniu), a nie rezygnacji z nauki.

Z przepisów nie wynika również, że rodzic musi być bezwzględnie przy dziecku 24 godziny na dobę. Wskazała, że pozostaje bez środków do życia i na leczenia syna.

W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przytoczył treść art. 17 ust. 1 ustawy

z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm., dalej jako: "u.ś.r."). Wyjaśnił, że podstawową przesłanką, jaką musi spełnić osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne, należąca do kręgu osób zobowiązanych do alimentacji, jest rezygnacja z pracy zarobkowej bądź jej niepodejmowanie spowodowane koniecznością sprawowania opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności. W istocie bowiem celem świadczenia pielęgnacyjnego jest udzielenie materialnego wsparcia osobom, które rezygnują z aktywności zawodowej, by opiekować się osobą niepełnosprawną. Świadczenie pielęgnacyjne ma zatem zastąpić dochód wynikający ze świadczenia pracy, której nie może podjąć osoba pielęgnująca. Istotą świadczenia pielęgnacyjnego jest więc częściowe zrekompensowanie opiekunowi strat finansowych spowodowanych niemożnością podjęcia pracy lub rezygnacją z niej

w związku z koniecznością opieki nad osobą niepełnosprawną. Podniesiono, że świadczenie pielęgnacyjne nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Związek między rezygnacją z zatrudnienia albo jego niepodejmowaniem a sprawowaną opieką musi być "bezpośredni" (wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2019 r., sygn. akt I OSK 4023/18). Kolegium oceniło, że w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do przyjęcia, że niepodejmowanie przez skarżącą zatrudnienia spowodowane jest koniecznością opieki nad synem, ponieważ rzeczywistą przyczyną niepodejmowania zatrudnienia jest kontynuowanie przez nią nauki w szkole średniej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Zarzuciła organowi błędną wykładnię art. 17 ust. 1 u.ś.r. w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy oraz brak zastosowania art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu strony i zasad współżycia społecznego, które przemawiają za przyznaniem skarżącej wnioskowanego świadczenia. Skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu z zeznań jej mamy na okoliczność sprawowania opieki nad synem przez skarżącą.

W uzasadnieniu skarżąca akcentowała, że jest jedynym opiekunem prawnym syna

i sprawuje nad nim stałą opiekę. Oświadczyła, że nie podejmuje zatrudnienia z uwagi na konieczność sprawowania opieki nad synem, a kontynuuje naukę w szkole średniej dla dobra dziecka w celu zapewnienia mu lepszych warunków bytowych, licząc, że stan zdrowia syna się poprawi. Podkreśliła, że nauka w szkole nie uniemożliwia jej sprawowania opieki nad synem. Opisała jakie czynności opiekuńcze podejmuje przed

i po powrocie ze szkoły. Zaznaczyła, że ma 178 dni w roku wolnych od szkoły. Powołując się na wyroki sądów administracyjnych, podniosła, że jako uczennica nie może być traktowana gorzej niż inny rodzic, który uczy się i sprawuje opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP).

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumenty przedstawione

w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z 6 lipca 2020 r. pełnomocnik skarżącej, ustanowiony

z urzędu, podtrzymał skargę i wniósł o uchylenie decyzji wydanych w obu instancjach oraz o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej według norm przepisanych. Oświadczył, że koszty te nie zostały zapłacone ani w całości, ani w części. Wyraził zgodę na rozpatrzenie sprawy w trybie uproszczonym. Radca prawny podniósł, że w realiach niniejszej sprawy w stosunku do skarżącej istnieją podstawy do uznania, iż nie podjęła ona pracy zarobkowej w celu sprawowania osobistej opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem. Organy obu instancji, w ocenie skarżącej, nie dokonały prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, w szczególności pominęły dowód

z przesłuchania matki skarżącej. Z zeznań tego świadka możliwe byłoby ustalenie czy skarżąca faktycznie sprawuję osobistą opiekę nad synem, na czym ona polega, w jakim wymiarze czasowym, co się dzieje z dzieckiem, gdy skarżąca uczęszcza na zajęcia. Przyznał, że ustawodawca wymaga, aby brak podejmowania zatrudnienia lub rezygnacja z zatrudnienia pozostawały w bezpośrednim związku przyczynowo-skutkowym z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Przy czym należy odróżnić pojęcie niepodejmowania i rezygnacji z zatrudnienia. Ten związek przyczynowo-skutkowy winien polegać na tym, że potencjalny świadczeniobiorca nie podejmuje zatrudnienia, musi bowiem się opiekować niepełnosprawnym. Tytułem przykładu można wskazać na matkę niepełnosprawnego dziecka, która przed jego urodzeniem nie pracowała, a następnie po urodzeniu dziecka niepełnosprawnego nie podjęła pracy w celu opiekowania się nim. W ocenie skarżącej odmowa przyznania świadczenia nie jest zasadna. Nie zachodzi bowiem żadna z przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 17 ust. 9 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Pełnomocnik wskazał, że zgodnie z wyrokiem WSA w Bydgoszczy z dnia 8 maja 2018 r. (II SA/Bd 1238/17) wykonywanie czynności nie mających zarobkowego charakteru, takich jak edukacja na poziomie szkoły średniej, czy studia na uczelni wyższej, nie stanowią podstawy do odmowy przyznania świadczenia rodzicielskiego. Podobne stanowisko zajął WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 1 marca 2017 r. (II SA/Po 896/16). Podkreślił, że brzmienie art. 17 ust. 9 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych wyraźnie wskazuje, iż możliwość przyznania świadczenia jest wykluczona w wypadku podjęcia zatrudnienia lub wykonywania innej pracy zarobkowej uniemożliwiającej sprawowanie osobistej opieki. Art. 17 ust. 9 pkt 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych należy więc wykładać zgodnie z celem, jaki przyświecał ustawodawcy, tj. nieprzyznawaniem świadczenia w sytuacji gdy matka po narodzinach dziecka podejmuje aktywność zawodową i uzyskuje z tego tytułu wynagrodzenie. Ustawodawca nie odmawia przy tym świadczenia osobom, które podejmują inną aktywność społeczną, chociażby jak u skarżącej - naukę w szkole średniej. Oczywistym jest przy tym, iż skoro syn skarżącej wymaga długotrwałej codziennej opieki to nawet gdyby nie uczyłaby się to i tak wymagałby pomocy osób trzecich - w realiach niniejszej sprawy jest to matka skarżącej, która musiałaby pomagać skarżącej, gdy ta musiałby udać się do lekarza, załatwić sprawę urzędową w innym mieście itd. Ustawodawca nie zabrania korzystania z takiej pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Tego rodzaju naruszeń prawa nie można przypisać zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Podstawę prawną, w oparciu o którą organy administracji publicznej zobowiązane były rozpatrzyć wniosek skarżącej o świadczenie pielęgnacyjne, stanowił art. 17 ust.1 cytowanej ustawy o świadczeniach rodzinnych. Ustawa ta reguluje prawa do różnych świadczeń, określając odrębnie przesłanki przyznania każdego z nich. Powoływane przez pełnomocnika skarżącej wyroki dotyczą świadczenia rodzicielskiego, o którym mowa w art. 17 c u.ś.r. Świadczenie rodzicielskie służy realizacji zupełnie innego celu niż świadczenie pielęgnacyjne, świadczenia te różnią się przesłankami warunkującymi ich przyznanie. Nieadekwatne jest powoływanie się na orzeczenia sądów administracyjnych, dokonujących interpretacji przepisów, które nie mają w sprawie zastosowania.

Natomiast orzeczenia przywołane przez skarżącą w skardze dotyczą co prawda świadczenia pielęgnacyjnego, ale zapadły one w zupełnie odmiennych stanach faktycznych, niż w przedmiotowej sprawie. Dwa z tych rozstrzygnięć dotyczą opieki nad osobami dorosłymi (babcią i matką), a jedno opieki nad małoletnim dzieckiem przez matkę będąca studentką ostatniego semestru studiów dziennych , studiującą w ramach indywidualnej organizacji studiów. Z całą pewnością zakres opieki nad dorosłą osobą niepełnosprawną różni się od zakresu opieki nad niespełna dwuletnim niepełnosprawnym dzieckiem, choćby co do konieczności ciągłej czujności i nadzoru nad wszystkimi czynnościami i zachowaniami tego dziecka, powodującymi zdecydowanie większe ciągłe zaangażowanie w tę opiekę. Natomiast ocenę, że sprawowanie opieki przez matkę studiującą w ramach indywidualnej organizacji studiów jest możliwe, należy uznać za jak najbardziej akceptowalną, z uwagi na możliwość samodzielnego ustalenia kontaktów z uczelnią przez taką studentkę i dostosowanie tych kontaktów do sytuacji, w których pomoc w opiece nad dzieckiem jest zapewniona.

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje:

1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r.

o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem

o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Przepis ten określa przesłanki, których łączne spełnienie warunkuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego. Tym samym, przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie zostało pozostawione uznaniu organów orzekających. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany. Na podstawie art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego organy administracji publicznej mają obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Dlatego organy orzekające musiały przestrzegać treści cytowanego przepisu. Podkreślić należy, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje tylko w sytuacji spełnienia wszystkich przesłanek pozytywnych z art. 17 ust. 1 u.ś.r. i braku wystąpienia przesłanek negatywnych określonych w ust. 5 art. 17 u.ś.r. Tym samym, organy orzekające, jak

i Sąd, nie mogły się kierować przy ocenie wniosku skarżącej zasadą słuszności czy zasadami współżycia społecznego. Świadczenie pielęgnacyjne zostało ukierunkowane na konkretny cel i tylko jego spełnienie może mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Z normy art. 17 ust. 1 u.ś.r wynika, że podstawową przesłanką przyznania wnioskowanego świadczenia jest rezygnacja z pracy zarobkowej, spowodowana koniecznością sprawowania permanentnej opieki nad osobą bliską o określonym stopniu niepełnosprawności. Na równi z rezygnacją z zatrudnienia należy traktować niepodejmowanie pracy w celu sprawowania takiej opieki. Świadczenie pielęgnacyjne,

o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., nie jest przyznawane za samą opiekę nad niepełnosprawnym dzieckiem, gdyż wynika ona z prawnego i moralnego obowiązku rodzica względem dziecka, lecz za faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia

z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub za rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Nie może być ono traktowane jako zastępcze źródło dochodu. Zastosowanie art. 17 ust. 1 u.ś.r. wymaga ustalenia w pierwszej kolejności czy niepełnosprawność osoby wymagającej opieki jest potwierdzona orzeczeniem

o niepełnosprawności oraz czy opieka jest faktycznie sprawowana i czy jej zakres obiektywnie uniemożliwia wykonywanie lub podjęcie zatrudnienia. Przepis art. 17 ust. 1 należy stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres sprawowanej opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej (tak np: Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 13 maja 2015 r., sygn. akt I OSK 2820/13; z 5 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2454/11; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyrokach z 24 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 231/18, z 7 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 265/19, dostępne na stronie Centralnej Bazy Orzeczeń Sadów Administracyjnych, na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl).

W wyroku z 4 grudnia 2018 r., sygn. akt I OSK 2572/18 (dostępnym pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że istota świadczenia pielęgnacyjnego z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych polega na tym, że jest ono adresowane wyłącznie do tych osób, których źródłem utrzymania jest wykonywanie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, z którego muszą zrezygnować z uwagi na konieczność sprawowania opieki lub niepodejmowanie zatrudnienia z tego powodu. NSA zauważył zasadnie, że intencją ustawodawcy przy wprowadzeniu art. 17 ust. 1 była pomoc osobom sprawującym długotrwałą opiekę lub niosącym długotrwałą pomoc osobom niepełnosprawnym, które przez tę okoliczność znajdują się w życiowej sytuacji zmuszającej ich do rezygnacji z pracy zarobkowej, pomimo istniejących na rynku pracy miejsc pracy i zdolności oraz gotowości do podjęcia zatrudnienia.

W warunkach niniejszej sprawy syn skarżącej legitymuje się orzeczeniem

o niepełnosprawności ze wskazaniem konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka

w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Skarżąca jednak nie sprawuje stałej opieki, gdyż regularnie od poniedziałku do piątku uczęszcza do szkoły stacjonarnej.

W tym czasie bezspornie, jak podawała sama skarżąca, przez czas około 8 godzin

w dni robocze synem opiekuje się jej mama. W takiej sytuacji nie ma znaczenia, że przed pójściem do szkoły czy po powrocie z niej, lub w dni wolne od nauki to skarżąca przejmuje opiekę. W takim układzie wielu rodziców sprawuje opiekę nad swoimi dziećmi, poświęcając im swój czas po powrocie z pracy lub realizacji innych zadań. Opieka nad dzieckiem w dni wolne od nauki stanowi normalny obowiązek rodziców,

w tym rodziców samotnie wychowujących dzieci, którzy borykają się z problemami związanymi z pogodzeniem zatrudnienia z koniecznością zapewnienia opieki swoim małoletnim dzieciom. Rodzice wykorzystują na ten cel przewidziane prawem rozwiązania, tj. urlopy, dni wolne związane z opieką nad dziećmi i zwolnienia lekarskie związane z chorobą dzieci, czy też korzystają z pomocy członków rodziny czy osób trzecich (tak NSA w powołanym wyżej wyroku z dnia 4 grudnia 2018 r.).

Przy ubieganiu się o świadczenie pielęgnacyjne istotnym jest natomiast, aby zobowiązany do opieki zrezygnował ze swojej aktywności w celu właśnie stałej gotowości do sprawowania wymaganej opieki nad osobą niepełnosprawną. Oczywiście może się zdarzyć sytuacja, że wnioskodawca będzie potrzebował skorzystać z pomocy innych osób w opiece nad osobą niepełnosprawną, np. chwilowego zastępstwa, ale nie może się to sprowadzać do sytuacji regularnych i to przez czas, który mógłby zostać spożytkowany na wykonywanie pracy zarobkowej. W niniejszej sprawie to w istocie mama skarżącej rezygnuje z podejmowania zatrudnienia, aby pomóc uczącej się córce, gdyż w dni robocze, w godzinach otwarcia większości zakładów pracy sprawuje opiekę nad wnukiem.

W rozpoznawanej sprawie nie można uwzględnić oświadczenia skarżącej

o rezygnacji z podejmowania zatrudnienia w celu sprawowania opieki nad synem również z tej przyczyny, że skarżącej nie można uznać, w świetle obowiązujących przepisów, za osobę gotową do podjęcia zatrudnienia, gdyż uczy się ona w szkole średniej w systemie stacjonarnym od poniedziałku do piątku. Z brzmienia ustawowej definicji bezrobotnego (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy – t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409) jednoznacznie wynika, że nie może być mowy o gotowości do zatrudnienia, jeżeli osoba uczy się

w szkole, z wyłączeniem systemów nauczania umożliwiających realizację regularnego zatrudnienia. Tym samym osoba, która zgłasza gotowość do podjęcia zatrudnienia nie może kontynuować nauki w systemie uniemożliwiającym podjęcie regularnego zatrudnienia.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako niezasadną.

O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu rozstrzygnięto w oparciu o art. 250 p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2019 r. poz. 68).