Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1226/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 151, 145 § 1 pkt 1 lit b i c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Irena Kamińska sędzia del. NSA Wiesław Morys Protokolant Joanna Drapczyńska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 986/08 w sprawie ze skargi S. O. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o nadanie stopnia doktora nauk ekonomicznych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009r., sygn. akt I SA/Wa 986/08, oddalił skargę S. O. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2008r., nr [...], w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie o nadanie stopnia doktora nauk ekonomicznych.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy.

Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów, po rozpatrzeniu odwołania S. O., decyzją z dnia [...] marca 2008r., nr [...] utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Ł. z dnia [...] maja 2007r. o uchyleniu uchwały Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Ł. z dnia [...] kwietnia 2001r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu oraz o odmowie nadania S. O. stopnia doktora nauk ekonomicznych w dyscyplinie nauk o zarządzaniu.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów postanowieniem z dnia [...] listopada 2006r., nr [...] wznowiła z urzędu postępowanie w sprawie przewodu doktorskiego zakończonego uchwałą Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Ł. z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu S.O. stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu.

Rada Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Ł. podjęła w dniu [...] maja 2007r. uchwałę o uchyleniu uchwały Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Ł. z dnia [...] kwietnia 2001r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu oraz o odmowie nadania S. O. stopnia doktora nauk ekonomicznych w dyscyplinie nauk o zarządzaniu.

S. O. wniósł odwołanie od uchwały Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Ł. z dnia [...] maja 2007r.

Po rozpoznaniu tego odwołania Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] marca 2008r. utrzymała w mocy uchwałę Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Ł. z dnia [...] maja 2007r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku analizy sprawy i dyskusji na posiedzeniu Sekcji Nauk Ekonomicznych, członkowie Sekcji w głosowaniu tajnym jednogłośnie wypowiedzieli się przeciw uchyleniu uchwały Rady Wydziału z dnia [...] maja 2007 r. Organ stwierdził, że postępowanie Rady Wydziału było prawidłowe. Skarżący został powiadomiony o treści uchwały i środkach odwoławczych, a wcześniej o wznowieniu postępowania. Zdaniem Komisji, zarówno w postępowaniu przed Radą Wydziału jak i przed Centralną Komisją wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, że praca doktorska pt. "Zarządzanie ryzykiem w działalności eksportowej przedsiębiorstwa" nie spełnia wymogu ustawowego. Nie stanowi oryginalnego rozwiązania zagadnienia naukowego i nie wykazuje umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej (art. 13 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.). Komisja wskazała, że z zestawienia tekstów tej rozprawy z pracą dr T. K. wynika, że jest ona w znacznej części identyczna.(str. od 65 do 276). Prace te są oparte na tej samej literaturze, przy czym w opracowaniu S. O. nie ma ani jednego odwołania się do książki T. K. "Zarządzanie ryzykiem w przedsiębiorstwie eksportującym". Organ zauważył, że w tej sprawie toczyło się postępowanie przygotowawcze prowadzone przez Prokuraturę Rejonową dla Ł. – Ś. (sygn. 2 Ds 751/06), które zostało umorzone wobec przedawnienia karalności przestępstwa. W uzasadnieniu postanowienia Prokurator stwierdził, że analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że doszło do przywłaszczenia autorstwa pracy T. K. pt. "Zarządzanie ryzykiem w przedsiębiorstwie eksportującym". W tej sytuacji Komisja uznała, że fakt stwierdzenia niedopuszczalnego wykorzystania cudzej własności intelektualnej podważa w społeczności akademickiej zaufanie do efektów pracy naukowej doktoranta. Analiza przeprowadzona przez Radę Wydziału, jak i w Centralnej Komisji z udziałem bardzo kompetentnych recenzentów wykazała, że rozprawa doktorska nie może być uznana za samodzielną pracę naukową. Ustanie karalności tego rodzaju występku nie oznacza, że praca doktorska nabrała cech samodzielnego dzieła naukowego. Również upływ czasu nie może być przeszkodą do wznowienia postępowania w sprawie stopnia naukowego, jeżeli został on uzyskany niezgodnie z prawem. Nie stosuje się w tych przypadkach art. 146 k.p.a. W ocenie Komisji, takie postępowanie narusza drastycznie prawa autorskie oraz dobre obyczaje w nauce w rozumieniu art. 29 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi S. O. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił on:

1) naruszenie przepisów postępowania: a) art. 7 k.p.a. poprzez zaniechanie wyjaśnienia wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności, jak choćby okoliczności mogących wynikać z wyjaśnień świadka - dr B.; b) art. 146 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 29 ust 2 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wznowienie postępowania mimo upływu pięciu lat od wydania uchwały o nadaniu skarżącemu tytułu naukowego, bez jednoczesnego wskazania przyczyn, jakie zdaniem Centralnej Komisji przemawiają za wyłączeniem stosowania przepisu art. 146 k.p.a.; c) art. 29 ust 2 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki w związku z art. 145 § 1 k.p.a. polegające na wznowieniu postępowania w przewodzie doktorskim S. O., tj. w sprawie, która nie została zakończona decyzją ostateczną (nadal bowiem toczy się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o nadaniu stopnia naukowego); d) powołanie przez Radę Wydziału Zarządzania Komisji do zbadania "oceny oryginalności pracy doktorskiej" skarżącego jeszcze przed datą wszczęcia postępowania administracyjnego; e) art. 9 i 10 w związku z art. 79 k.p.a. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu sprowadzający się do nieinformowania strony o okolicznościach faktycznych w sprawie i odmowie udostępnienia wnioskowanych dokumentów z akt postępowania oraz brak doręczenia stronie opinii biegłych wydanych w sprawie; f) art. 73 k.p.a. poprzez odmowę wydania stronie uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy; g) art. 79 ust 1 i 2 i art. 81 k.p.a. poprzez brak umożliwienia stronie czynnego udziału w postępowaniu dowodowym polegający na braku zawiadomienia pełnomocnika o posiedzeniu Rady Wydziału z udziałem biegłych wydających w sprawie opinie i uznanie wniosków tych opinii bez umożliwienia stronie odniesienia się do ich treści; h) art. 84 § 2 w zw. z art. 24 k.p.a. poprzez wydanie opinii w sprawie przez osoby podlegające wyłączeniu na podstawie powołanych przepisów; i) art. 77, 88 i 75 § 1 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego rozważenia okoliczności sprawy i wybiórczej analizie materiału dowodowego poprzez oparcie rozstrzygnięcia jedynie na opiniach biegłych (przy istnieniu licznych zastrzeżeń do ich treści i wniosków jak i bezstronności autorów) z pominięciem pozostałych okoliczności jak np. wnioskowanego przez skarżącego przesłuchania świadka - dr B.) i brakiem ich omówienia w treści uchwały, a sprowadzających się do faktu umorzenia postępowania karnego prowadzonego przez organy ścigania w sprawie rzekomego plagiatu i oczywistego faktu, że praca S. O. została oddana promotorowi i recenzentom przed dniem wydania publikacji T. K.; j) oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na dowodach z opinii biegłych, które to opinie nie zawierają uzasadnionych stwierdzeń dotyczących powielenia przez stronę pracy T. K., ograniczając się jedynie do porównania elementów obu prac bez stwierdzenia która z obu prac jest plagiatem, w sytuacji, gdy obie opinie pozbawione są koniecznego uzasadnienia zawartych w nich wniosków; k) art. 148 k.p.a. poprzez wznowienie postępowania mimo upływu miesięcznego terminu od chwili uzyskania wiadomości stanowiących podstawę wznowienia. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Centralna Komisja Do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko prezentowane dotychczas w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie.

W uzasadnieniu wyroku podał, że postępowanie o nadanie S. O. stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu toczyło się w trybie wznowienia postępowania na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - zwanej dalej ustawą.

Obowiązkiem Sądu było zatem zbadanie, czy w postępowaniu tym Rada Wydziału Uniwersytetu Ł. oraz organy Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nie naruszyły uprawnień stron oraz, czy dochowały nałożonych na nie obowiązków procesowych i trybu postępowania, wynikającego z przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz wydanego na podstawie art. 35 ust. 5 tej ustawy statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przyjętego w dniu 15 października 2007r. oraz stosowanych odpowiednio przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 29 ust. 1 ustawy).

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że uwzględnienie skargi winno nastąpić tylko wtedy, gdy ustalone w toku postępowania uchybienia były tego rodzaju, iż miały lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, chyba, że w sprawie wystąpiły przesłanki nieważności z art. 156 § 1 k.p.a., przesłanki wznowieniowe z art. 145 § 1 i art. 145a lub przesłanki przewidziane w przepisach szczególnych (art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.).

Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie opisanych wyżej naruszeń. Wyjaś [...] listopada 2006r., w oparciu o przepis art. 29 ust. 1 - 3 ustawy, wznowiła z urzędu postępowanie zakończone prawomocną uchwałą Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Ł. z dnia [...] kwietnia 2001r. o nadaniu S. O. stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu. Podstawą wznowienia było pismo dr T. K. z dnia [...] marca 2006r. skierowane do Centralnej Komisji o przywłaszczeniu przez skarżącego cudzej własności intelektualnej i pismo Rektora Uniwersytetu Ł. z dnia [...] kwietnia 2006r. oraz załączone doń sprawozdanie Komisji Wydziału Zarządzania UŁ z dnia [...] marca 2006r. dotyczące oryginalności rozprawy doktorskiej S.O.

Postanowienie doręczono skarżącemu w dniu [...] grudnia 2006r.

Rada Wydziału UŁ uchwałą z dnia [...] stycznia 2007 r. w głosowaniu tajnym, bezwzględną większością głosów ponad połowy osób uprawnionych do głosowania (15 głosów "za" na 20 osób uprawnionych do głosowania - lista osób uprawnionych z tytułem profesora i doktora habilitowanego w aktach sprawy) powołała dwóch recenzentów w przewodzie doktorskim w osobach: prof. zw. dr hab. J. W. z Akademii Ekonomicznej w K. i prof. zw. dr hab. J. S. z Akademii Ekonomicznej w P.. Powołani w sprawie recenzenci RW sporządzili opinie o pracy doktorskiej S. O.. W opinii z dnia [...] kwietnia 2007 r. prof. J. W. wskazał, że po pierwsze - podstawą rozprawy doktorskiej S. O. pt. "Zarządzanie ryzykiem w działalności eksportowej przedsiębiorstwa" jest praca T. K. pt. "Zarządzanie ryzykiem w przedsiębiorstwie eksportującym" i po drugie - że rozprawa doktorska skarżącego jest w 75 % (bez spisu literatury) kopią pracy T. K. i nie stanowi oryginalnego rozwiązania problemu naukowego w rozumieniu ustawy z 2003 r., a także narusza prawo własności intelektualnej i dobre obyczaje w nauce. W odniesieniu do pierwszej kwestii recenzent stwierdził, że taki wniosek wynika z porównania dorobku naukowego i zainteresowań naukowych obu autorów. Jeżeli zaś chodzi o drugą kwestię to takie wnioski prof. J. W. sformułował na podstawie analizy komparatywnej istoty, struktury i szczegółowej treści obu prac i ich załączników. Na podstawie dokonanej analizy biegły stwierdził, że zbieżność obu prac dotyczy rozdziałów 2-6 rozprawy. Również prof. J. S. w opinii z dnia [...] kwietnia 2007r. wskazał, że po pierwsze - S. O. w rozprawie pt. "Zarządzanie ryzykiem w działalności eksportowej przedsiębiorstwa" zawłaszczył w znacznym stopniu dorobek naukowy T. K. i po drugie - że tekst rozprawy doktorskiej skarżącego jest w ok. 70 % zbieżny z pracą T. K., a przez to nie spełnia wymogów art. 13 ustawy (ma charakter niesamodzielny i pozbawiony oryginalności) i ewidentnie narusza dobre obyczaje w nauce i prawa autorskie. W odniesieniu do pierwszej kwestii recenzent stwierdził, że taki wniosek wynika z sekwencji czasowej ukazywania się obu porównywanych utworów, porównania dorobku naukowego i zainteresowań naukowych obu autorów i dokumentacji sprawy. Jeżeli zaś chodzi o drugą kwestię to takie wnioski prof. J. S. sformułował na podstawie analizy merytorycznej treści obu prac i ich załączników. Na podstawie dokonanej analizy biegły stwierdził, że zbieżność obu prac dotyczy stron: 43-54 i 65-270 (łącznie 218 stron bez spisu treści i bibliografii) na 282 strony tekstu ogółem.

O sporządzeniu recenzji i o możliwości zapoznania się z nimi w siedzibie organu pełnomocnik strony został zawiadomiony w dniu [...] maja 2007r. i z prawa tego skorzystał (pismo RW z dnia [...] maja 2007r. wraz z dowodem doręczenia, notatka urzędowa z dnia [...] maja 2007r.).

Na posiedzeniu przeprowadzonym w dniu [...] maja 2007r. Rada Wydziału podjęła, na podstawie art. 29 ust. 2 ustawy, uchwałę o uchyleniu uchwały Rady Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Ł. z dnia [...] kwietnia 2001 r. o nadaniu stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu oraz o odmowie nadania S. O. stopnia doktora nauk ekonomicznych w dyscyplinie nauk o zarządzaniu. Z treści uchwały wynika, że przewodniczący posiedzenia prof. UŁ dr hab. J. R. poinformował uczestników o dotychczasowym toku postępowania wznowieniowego, a następnie otworzył dyskusję po odczytaniu swych recenzji przez prof. W. i S.. Po przeprowadzeniu dyskusji, ustaleniu że w sprawie wystąpiły okoliczności stanowiące podstawę wznowienia z art. 29 ust. 2 ustawy i po odczytaniu projektu uchwały, członkowie RW i zaproszeni recenzenci w głosowaniu tajnym jednogłośnie opowiedzieli się za uchyleniem uchwały z 2001r. i odmową nadania skarżącemu stopnia naukowego doktora (22 uprawnionych głosowało na "tak"). Powyższą uchwałę doręczono pełnomocnikowi skarżącego w dniu [...] czerwca 2007r. (pismo RW z dnia 25 maja 2007r. wraz z dowodem doręczenia).

W tej sytuacji, Sąd pierwszej instancji uznał, że Centralna Komisja wznowiła postępowanie z zachowaniem wymogów z art. 29 ust. 3 ustawy, a Rada Wydziału przeprowadziła postępowanie co do przyczyn wznowienia i co do rozstrzygnięcia istoty sprawy z zachowaniem wymogów określonych w art. 29 ust. 2 oraz art. 147, 149 § 2, 150 § 1 i 2, 151 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy, nie stwierdzając na podstawie zbieżnych opinii recenzentów wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 13 ust. 1 ustawy. W sprawie zostały zachowane też wymogi proceduralne z art. 14 ust. 2 pkt 2, art. 20 ust. 1-3 i 5 ustawy.

Analizując przebieg postępowania zakończonego decyzją Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2008r., Sąd stwierdził, że w postępowaniu odwoławczym powołano dwóch kolejnych recenzentów w osobach: prof. zw. dr hab. S. S. i prof. zw. dr hab. J. B. z Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w T.. W opinii z dnia [...] listopada 2007r. prof. S. S. w pełni podzielił wnioski płynące z recenzji prof. J. W. i prof. J. S., co do tego, że rozprawa skarżącego w granicach od 70 do 75 % stanowiła plagiat pracy T. K. oraz że rozprawa skarżącego ma charakter niesamodzielny i nie jest wynikiem wieloletnich zainteresowań skarżącego. W opinii z dnia [...] lutego 2008r. prof. J. B. stwierdził, że to rozprawa S. O. jest niewątpliwie plagiatem, ponieważ kopiowana praca T. K. jest oparta o wcześniejszą pracę tego autora opublikowaną w 1999 r. pt. "Zarządzanie ryzykiem handlowym i finansowym dla praktyków". Drugi z recenzentów CK podkreślił, że fragmenty rozprawy doktoranta zawarte na stronach: 50, 65-68, 72-87, 87-część 88, 89-97, 97-106, poza 35 stronami początkowymi i zakończeniem, są identyczne z odpowiednimi stronami pracy T. K., a zatem większość rozprawy została przepisana z obu książek tego ostatniego.

Na posiedzeniu Sekcji Nauk Ekonomicznych w dniu [...] marca 2008r. po przedstawieniu przez recenzentów CK swych opinii, zapoznaniu się z treścią odwołania i po dyskusji członkowie Sekcji jednogłośnie, w głosowaniu tajnym, uznali (14 głosów "przeciw" z pośród 15 osób uprawnionych do głosowania), że S. O. przeniósł do rozprawy doktorskiej znaczną część pracy T. K. pt. "Zarządzanie ryzykiem w przedsiębiorstwie eksportującym", a zatem nie ma podstaw do uchylenia i zmiany uchwały Rady Wydziału odmawiającej nadania S. O. stopnia doktora.

W posiedzeniu Prezydium Centralnej Komisji przeprowadzonym w dniu [...] marca 2008 r. jego członkowie po dyskusji jednomyślnie stwierdzili, że zgodne opinie recenzentów dowodzą tego, iż rozprawa doktorska skarżącego jest w ponad 70 % rozległym plagiatem pracy T. K., co nie uprawnia do podważenia zasadności uchwały Rady Wydziału zaskarżonej odwołaniem. W głosowaniu tajnym dotyczącym utrzymania w mocy uchwały Rady Wydziału udział wzięło 11 na 12 uprawnionych, którzy jednomyślnie podzielili stanowisko Sekcji.

W decyzji z dnia [...] marca 2008 r. Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołała się na stanowisko Sekcji i Prezydium wskazując, że postępowanie Rady Wydziału było prawidłowe, skarżący został powiadomiony o treści uchwały i środkach odwoławczych, a wcześniej o wznowieniu postępowania. Zdaniem Komisji, zarówno w postępowaniu przed Radą Wydziału jak i przed Centralną Komisją wykazano w sposób nie budzący wątpliwości, że praca doktorska pt. "Zarządzanie ryzykiem w działalności eksportowej przedsiębiorstwa" nie stanowi oryginalnego rozwiązania zagadnienia naukowego i nie wykazuje umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej (art. 13 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki). Komisja wskazała - powołując się na kompetentnych recenzentów - że z zestawienia tekstów tej rozprawy z pracą dr T. K. wynika, że jest ona w znacznej części identyczna.(str. od 65 do 276). Prace te są oparte na tej samej literaturze, przy czym w opracowaniu S. O. nie ma ani jednego odwołania się do książki T. K. "Zarządzanie ryzykiem w przedsiębiorstwie eksportującym". W ocenie Komisji, takie postępowanie narusza drastycznie prawa autorskie oraz dobre obyczaje w nauce w rozumieniu art. 29 ust. 2 ustawy. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącego w dniu 5 maja 2008r.

W świetle powyższego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że również postępowanie organów Centralnej Komisji zostało przeprowadzone z zachowaniem wymogów określonych w przepisach art. 13 ust. 1, art. 21 ust. 2, art. 29 ust. 2, art. 35 ust. 4 oraz w § 14, § 15, § 18 ust. 1, § 19, § 22 ust. 2, § 23 ust. 1, § 25 ust. 1 statutu Centralnej Komisji. Decyzja organu odwoławczego wskazuje motywy podjętego rozstrzygnięcia i jego podstawę prawną, przez co spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że przepis art. 146 § 1 k.p.a. dotyczy podstaw wznowienia określonych w art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a. Przepis ten przewiduje dwa terminy przedawnienia (termin 5 i 10 letni), w zależności od konkretnej kodeksowej przesłanki wznowieniowej. Tymczasem ustawodawca w przepisie art. 29 ust. 2 ustawy wprowadził nową, samodzielną przesłankę wznowienia o charakterze szczególnym. Przesłanka ta w sprawie o nadanie stopnia naukowego ma pierwszeństwo przed przesłankami wymienionymi w art. 145 § 1 k.p.a. W tego rodzaju sprawach nie stosuje się przesłanek terminu, w tym terminu przedawnienia z art. 146 § 1 k.p.a.

Sąd nie podzielił poglądu skarżącego, że podstawa wznowienia z art. 29 ust. 2 ustawy jest odpowiednikiem podstawy wznowienia z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 stycznia 2007r., sygn. akt I OSK 1537/06 (niepublikowany) podniósł bowiem, że praca naukowa mająca znamiona przestępstwa z art. 115 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, poza odrębnym przypadkiem z art. 29 ust. 2 ustawy, może być różnie kwalifikowana, w zależności od znaczenia, jakie nadaje jej organ wznowieniowy. Plagiat może bowiem stanowić podstawę z art. 145 § 1 pkt 2 (przestępstwo), art. 145 § 1 pkt 1 (fałszywy dowód) lub z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. (nowy, istotny dla sprawy i nieznany organowi dowód przed wydaniem decyzji).

Za bezzasadny uznał Sąd zarzut naruszenia art. 148 § 1 k.p.a., bowiem postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte z urzędu, a nie na wniosek strony.

Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił także zarzutu skargi, że Centralna Komisja wznowiła postępowanie o nadanie S. O. o nadanie stopnia doktora, które nie zostało zakończone ostateczną uchwałą. Sąd zauważa, że postępowanie wznowieniowe wszczęto pod rządem przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki. Od dnia 1 maja 2003r. przepis art. 15 ust. 1 tej ustawy przewiduje, że uchwała o nadaniu stopnia doktora staje się prawomocna z chwilą jej podjęcia (taki też skutek przewidywał art. 13 ust. 1 ustawy poprzednio obowiązującej w tej materii). Na gruncie przepisów ogólnej procedury administracyjnej uchwała ta jest zatem ostateczna dopóty, dopóki nie zostanie wycofana z obrotu prawnego we właściwym trybie (art. 16 § 1 i 269 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy). Nie można więc uznać - jak to przyjął skarżący - że postępowanie wznowieniowe toczyło się w stosunku do nieostatecznej uchwały z 2001 r., skoro Rada Wydziału UŁ nie stwierdziła nieważności postępowania o nadanie skarżącemu stopnia naukowego doktora. Przeciwnie, w momencie zakończenia postępowania wznowieniowego nie toczyło się już postępowanie o stwierdzenie nieważności postępowania o nadanie stopnia doktora zakończone uchwałą z 2001r. Uszło uwadze skarżącego, że Rada Wydziału Zarządzania Uniwersytetu Ł. na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2007r. podjęła w głosowaniu tajnym, korzystną dla S. O., uchwałę o umorzeniu postępowania nieważnościowego (wyciąg z protokołu posiedzenia Rady Wydziału Nr 6/2007 w aktach sprawy). Uchwała z dnia [...] stycznia 2007 r. była decyzją kończącą postępowanie nadzorcze w inny sposób, a więc doprowadziła do załatwienia tej sprawy w rozumieniu art. 104 k.p.a. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy. Nie było więc przeszkód procesowych, które uniemożliwiały prowadzenie postępowania wznowieniowego i wydanie w tej sprawie decyzji. Co prawda w momencie wszczęcia postępowania wznowieniowego istniała podstawa do zawieszenia tego postępowania w oparciu o art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. (postępowanie nieważnościowe ma pierwszeństwo przed postępowaniem wznowieniowym), lecz uchybienie to nie miało istotnego wpływu na wynik tej sprawy, skoro organ rozstrzygający o nieważności przed sporządzeniem w sprawie opinii przez recenzentów RW tę ostatnią sprawę zakończył.

W ocenie Sądu nie istniała także podstawa do wyłączenia z postępowania recenzentów RW w osobach prof. J. S. i prof. J. W.. Z akt sprawy wynika bowiem, że biegli ci w sprawie o nadanie S. O. stopnia doktora zakończonej uchwałą Rady Wydziału UŁ z 2001 r. nie pełnili roli ekspertów. Także w postępowaniu wznowieniowym powołani wyżej recenzenci nie byli pracownikami Uniwersytetu Łódzkiego. Pierwszy z recenzentów jest pracownikiem naukowym Akademii Ekonomicznej w P., natomiast drugi Akademii Ekonomicznej w K.. Z materiału dowodowego nie wynika też aby wspomniani biegli pozostawali ze skarżącym w jakimkolwiek stosunku prawnym, czy faktycznym, który mógłby wywołać wątpliwości co do ich bezstronności (art. 24 § 1 k.p.a.). Na etapie postępowania administracyjnego strona ani jej pełnomocnik nie wnosili o wyłączenie tychże osób od udziału w postępowaniu (art. 24 § 3 k.p.a.).

Zdaniem Sądu prawidłowo także Rada Wydziału Zarządzania UŁ powołała komisję do spraw oceny oryginalności rozprawy doktorskiej skarżącego przed wszczęciem postępowania wznowieniowego, musiała bowiem poczynić czynności przedprocesowe zmierzające do dostatecznego uwiarygodnienia wystąpienia podstawy do wznowienia z urzędu postępowania o nadani stopnia doktora naukowego.

Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił również zarzutów dotyczących naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, 9, 10, 75 § 1, 77, 79, 81, 88 i 107 k.p.a., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdził, że w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego doktora uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji stanowi podsumowanie postępowania, w którym kluczowe znaczenie ma element fachowy (opinie recenzentów), a uczestnictwo doktoranta ograniczone jest do możliwości złożenia środka odwoławczego, a następnie skargi do sądu administracyjnego. Samo zaś postępowanie ma charakter niejawny (§ 23 statutu), a zapadające w jego toku uchwały podejmowane są w głosowaniu tajnym (§ 15 ust. 2 statutu). Dlatego też w postępowaniu tym strona nie bierze czynnego udziału w każdym stadium postępowania, jak to ma miejsce w ogólnym postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu tym nie ma zastosowania art. 75 § 1 k.p.a. dlatego też nie przeprowadza się dowodów z przesłuchania świadków (por. wyrok NSA z dnia 27 października 2006r., sygn. akt I OSK 192/06, LEX nr 281415), a protokoły z posiedzenia Sekcji i Prezydium Komisji mają ograniczoną treść. Brak szczegółowego uzasadnienia motywów podjęcia decyzji - z uwagi na specyfikę tych rozstrzygnięć - nie może być uznany za naruszenie prawa dające podstawę do uwzględnienia skargi, jeżeli rozstrzygnięcie organu znajduje oparcie w materiale dowodowym sprawy, którym dysponował organ. Z materiału dowodowego wynika zaś, że pełnomocnik skarżącego adw. M. W.-W. została poinformowana o zamiarze podjęcia przez Radę Wydziału uchwały o wystąpieniu do Centralnej Komisji o wydanie postanowienia o wszczęciu postępowania wznowieniowego (pismo RW z dnia 19 października 2006r.), pełnomocnik strony został też poinformowany o wznowieniu z urzędu postępowania przez Centralną Komisję, o sporządzeniu recenzji oraz o miejscu i terminie zapoznania się z tymi dowodami (pismo RW z dnia 7 maja 2007r.). Pełnomocnikowi doręczono też uchwałę RW kończącą postępowanie wznowieniowe w pierwszej instancji (pismo RW z dnia 25 maja 2007r.), jak też zaskarżoną decyzję Centralnej Komisji.

Ponadto, Sąd dodał, że w postępowaniu wznowieniowym organ ponownie rozstrzygnął sprawę co do istoty, a więc ustalił, czy w sprawie wystąpiła podstawowa przesłanka pozytywna z art. 13 ust. 1 ustawy, tzn. czy rozprawa doktorska stanowi oryginalne rozwiązanie problemu naukowego oraz czy kandydat wykazał się umiejętnością samodzielnego prowadzenia pracy naukowej. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w niniejszej sprawie przesłanki te nie zostały spełnione, co wykazali czterej recenzenci RW i CK w jednoznacznych w swej treści opiniach, wskazujących na okoliczności, które mają potwierdzenie w ustaleniach organów ścigania (postanowienie Prokuratora Prokuratury Rejonowej Ł. – Ś. z dnia [...] września 2006 r., sygn. akt 2D 751/06).

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę oddalił.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego S. O. i zaskarżając go w całości zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej - p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, zamiast zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. b), c) p.p.s.a i uchylenia zaskarżonej decyzji w sytuacji, w której przyjęto w wyroku, iż postępowanie poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji odpowiadało wymogom k.p.a. i było wolne od wad, podczas, gdy naruszało ono przepisy art. 7 k.p.a., art. 9 i 10 w związku z art. 19 k.p.a., art. 77 § 1, art. 88 i art. 75 § 1 k.p.a., art. 73 k.p.a., art. 79 ust. 1 i 2 k.p.a. i art. 81 k.p.a., art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 148 k.p.a., art. 146 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w związku z art. 29 ust 2 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki.

Wskazując na powyższe podstawy skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podał, że w przedmiotowej sprawie doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem przepisów o terminach regulujących kwestię wznowienia postępowania. Zgodnie z art. 148 k.p.a. skargę o wznowienie postępowania można wnieść w terminie miesiąca od chwili uzyskania informacji o podstawie wznowienia. Informację taką Rada Wydziału uzyskała już w marcu 2006 r. wtedy to, bowiem wpłynęło pismo T. K. wskazujące na zaistnienie okoliczności, które legły u podstaw wydania negatywnej dla skarżącego decyzji. Tymczasem wniosek w tej sprawie do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wpłynął dopiero w drugiej połowie 2006 r. Przekroczony został więc w sposób ewidentny termin przewidziany dyspozycją powołanego wyżej przepisu.

Ponadto, autor skargi kasacyjnej zaznaczył, że zgodnie a treścią art. 146 § 1 k.p.a. uchylenie decyzji nie może nastąpić, gdy od dnia wydania decyzji upłynęło 10 lat, a w wypadku przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 okres ten wynosi lat 5.

Skarżący podkreślił, że z przepisów ustawy o stopniach i tytułach naukowych wynika, że w zakresie nieuregulowanym przepisami w/w ustawy stosuje się przepisy k.p.a. Takie uregulowanie przewiduje m.in. art. 29 ust 1 ustawy o stopniach naukowych. Zdaniem skarżącego, ustawa nie wskazuje jednak, by przepisy k.p.a. miały jedynie zastosowanie odpowiednie. Niewątpliwie zatem podstawa wznowienia z art. 26 ustawy o stopniach naukowych jest w swej konstrukcji tożsama z podstawą opisaną w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ma do niej więc zastosowanie pięcioletni termin, o którym mowa powyżej. Wynika to z braku uregulowania kwestii terminu, w jakim można wznowić postępowanie, a więc zgodnie z art. 29 ust 1 powołanej wyżej ustawy, stosować należy odpowiednio przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.

Ponadto, w skardze kasacyjnej podniesiono, że w chwili podejmowania uchwały o nadaniu skarżącemu stopnia doktora Radzie Wydziału znana była okoliczność istnienia pracy T. K. pt: "Zarządzanie ryzykiem w przedsiębiorstwie eksportującym", zbieżnej w swej treści z pracą doktorską S. O., co przemawia za brakiem podstaw do wznowienia postępowania w związku z upływem pięcioletniego terminu.

Uzasadniając zarzut naruszenia podstawowych gwarancji strony w postępowaniu administracyjnym (art. 7, 77, 88 i 75 § 1 k.p.a.), wskazano, iż w sprawie nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadka - dr B., które w swej treści miały dotyczyć przebiegu pracy skarżącego nad pracą doktorską i jego kontaktów z W. K., co miało istotne znaczenie w świetle stawianych skarżącemu zarzutów. W sprawozdaniu z posiedzenia Rady Wydziału wynika, iż dowód ten uznano za zbyteczny, jako że dotyczy okoliczności ":towarzyszących przestępstwu", czym zajmuje się prokuratura. Stanowisko takie jest całkowicie nieuzasadnione, gdyż okoliczności te wynikające z samego pisma W. K., i pozostają w związku z niniejszym postępowaniem, a ocena ich wartości bez znajomości treści zeznań, jest nieuzasadniona.

Ponadto, organ administracyjny powołał komisję do zbadania "oceny oryginalności pracy doktorskiej" skarżącego jeszcze przed datą wszczęcia postępowania administracyjnego.

Autor skargi kasacyjnej podniósł także, że Rada Wydziału przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób wybiórczy i powołała biegłych, którzy przez wiele lat związani byli z wydziałem zarządzania. Dodał, że recenzenci w osobach prof. dr hab. J. S. i prof. dr hab. J. W. występowali w niniejszym postępowaniu w charakterze biegłych. Wyrażenie przez nich opinii o zaistnieniu przesłanek do uchylenia uchwały z dnia [...] kwietnia 2001r. wykracza poza ramy ich uprawnień.

W kasacji zauważono, że analiza treści opinii w/w biegłych prowadzi jedynie do wniosku, że materiał zawarty w obu opracowaniach jest w części ze sobą zbieżny. Nie stanowi to jednak odpowiedzi na pytanie która praca jest "kopią" której. Analiza tych dowodów w oderwaniu od pozostałego materiału w sprawie, czego niewątpliwie dopuściła się Rada Wydziału, prowadzi do nieuzasadnionych wniosków przyjętych w uchwale. Uzasadnienie tego dokumentu nie zawiera analizy pozostałych dowodów i okoliczności sprawy poprzestając jedynie na ogólnikowych sformułowaniach dotyczących głosów w dyskusji. Nie podjęto się nawet analizy wyjaśnień skarżącego dotyczących zawartości jego pracy powstałej w oparciu o wcześniejsze publikacje T. K.. Brak jest również ustosunkowania się do faktu, że praca skarżącego została oddana promotorowi i recenzentom jeszcze przed opublikowaniem opracowania T. K..

Ponownie skarżący podniósł, że został pozbawiony czynnego udziału w postępowaniu, bowiem nie był informowany o jego przebiegu, w tym zwłaszcza o przeprowadzonych dowodach. Organ administracji nie umożliwił także pełnomocnikowi poczynienie notatek z wydanych opinii, ani nie wydał ich odpisów, ograniczając prawo skarżącego jedynie do zapoznania się z ich treścią w siedzibie organu. Pełnomocnik skarżącego nie został ponadto zawiadomiony o posiedzeniu Rady Wydziału, co pozbawiło go możliwości czynnego udziału w postępowaniu poprzez brak możliwości zadawania pytań biegłym wydającym w sprawie opinie.

W ocenie skarżącego zaskarżone rozstrzygnięcie uchybia również treści art. 107 kpa, gdyż nie zawiera szczegółowego uzasadnienia faktycznego poprzez pominięcie analizy materiału dowodowego i stanu faktycznego sprawy.

W piśmie procesowym z dnia 23 kwietnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego przedstawił dodatkowe uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazując na to, że Sąd pierwszej instancji uznając, iż w momencie zakończenia postępowania wznowieniowego nie toczyło się postępowanie nieważnościowe nie ustalił czy uchwała o umorzeniu postępowania nieważnościowego została doręczona skarżącemu. Wskazano również, iż postanowienie Prokuratury Ł. –Ś. z dni [...] września 2006r. prowadzone było w sprawie a nie przeciwko skarżącemu stąd też postanowienie to nie powinno stanowić niezbędnego elementu w ocenie faktycznej Sądu. Ponadto wskazano na opinię prof. J. B. , która podaje jako źródło plagiatu inną pracę niż wynika to z trzech pozostałych opinii, która to praca wymieniona została w bibliografii. Podniesiono, że kwestia ta pozostała poza ustaleniami Sądu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy, które w rozpoznawanej sprawie nie występują.

W tej sytuacji kontrola instancyjna ograniczała się jedynie do zbadania zasadności zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, te zaś jako nieusprawiedliwione nie zasługiwały na uwzględnienie.

Odnosząc się zatem do wskazanych w kasacji zarzutów naruszenia prawa procesowego podkreślić należy, iż stosowanie do treści art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Konstrukcja normy prawnej zawartej w tym przepisie składa się z hipotezy w postaci: jeżeli Sąd stwierdzi inne naruszenie przepisów postępowania... oraz dyspozycji w postaci: ...uchyla decyzję lub postanowienie.

Zatem warunkiem zastosowania dyspozycji tej normy prawnej jest spełnienie hipotezy w postaci stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej.

Natomiast stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a. uchylenie decyzji lub postanowienia następuje wskutek naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w wypadku stwierdzenia jednej z przesłanek tego wznowienia określonych w odpowiedniej ustawie procesowej. Chodzi tu o przesłanki wznowienia w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. oraz art. 240 § 1 pkt.1-8 Ordynacji podatkowej. Naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego powoduje uwzględnienie skargi niezależnie od tego czy uchybienie to miało wpływ na wynik sprawy.

Jeżeli Sąd nie stwierdzi naruszenia przepisów postępowania przez organ administracji publicznej, lub zaistnienia przesłanek wznowieniowych w ocenianym postępowaniu to nie może stosować przepisu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) i c) p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie wbrew zarzutom kasacji brak było podstaw do zastosowania w/w przepisów gdyż zasadnie uznano, że zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia 31 marca 2008r. wydana została w postępowaniu, które nie zawierało takich wad, które pozwalały by na wyeliminowanie jej z obrotu prawnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie było podstaw do zastosowania przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., wobec wskazywania w tej sprawie na zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a.(wyjścia na jaw nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w chwili wydawania decyzji). Natomiast zauważyć należy, iż wobec użycia w tym przepisie zwrotu: "naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania", niezbędne jest podzielenie przesłanek wznowienia na takie, które są tożsame z "naruszeniem prawa" (art. 145 § 1 pkt 1-4 i 6 k.p.a.) i na przesłanki, którym nie da się przypisać tej cechy (art. 145 § 1 pkt 5, 7 i 8 k.p.a.). Tylko pierwsza z wyodrębnionych grup może stanowić podstawę do uchylenia decyzji. Pozostałe przesłanki nie mogą stanowić podstawy do uchylenia decyzji administracyjnej przez Sąd, gdyż uchylenie takie byłoby niezgodne nie tylko z analizowanym przepisem, ale i z ogólnym celem działania Naczelnego Sądu Administracyjnego ( porównaj wyrok NSA z dnia 6 listopada 2009r. sygn. akt I GSK 284/09 publikowany w zborze Lex nr 550347). Wskazywana zatem w kasacji podstawa wznowienia z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. nie pozwalała więc przy uwzględnieniu powyższych rozważań na zastosowanie konstrukcji prawnej uchylenia zaskarżonej decyzji z powodu zaistnienia przesłanki wznowieniowej.

Jednakże normy tej nie można było zastosować przede wszystkim dlatego, iż podstawę wznowienia w rozpoznawanej sprawie nie stanowił przepis art. 145 § 1 k.p.a. lecz przepis art. 29 ust.1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595 ze zm.).

Stosownie do treści art. 29 tej ustawy w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnień do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Do zaskarżania decyzji wydanych w tych postępowaniach stosuje się przepisy o zaskarżaniu decyzji administracyjnych do sądu administracyjnego (ust. 1). Przesłankami do wznowienia postępowania o nadanie stopni doktora i doktora habilitowanego oraz tytułu profesora mogą być także oprócz wymienionych w Kodeksie postępowania administracyjnego ujawnione okoliczności wskazujące na to, że stopień doktora lub doktora habilitowanego albo tytuł profesora, został nadany na podstawie dorobku powstałego z naruszeniem prawa, w tym praw autorskich lub dobrych obyczajów w nauce (ust. 2). W przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora, organem wydającym postanowienie o wznowieniu postępowania jest Centralna Komisja (ust. 3)".

Przypomnieć w tym miejscu należy, że instytucję wznowienia postępowania wprowadziła też ustawa z 12 września 1990r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.), stanowiąc w art. 29 "W postępowaniach dotyczących nadania stopnia naukowego albo tytułu naukowego oraz ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadania stopnia naukowego, w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 1). W razie zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania o nadanie stopnia naukowego albo tytułu naukowego, organem wydającym postanowienie o wznowienie postępowania jest Centralna Komisja (ust. 2)".

Realizacją zasady praworządności ustanowionej w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak i w art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego jest działanie na podstawie przepisu prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji. Od tej reguły można odstąpić tylko w razie gdy tak stanowi przepis prawa przejściowego. Takiego przepisu w zakresie podstaw wznowienia postępowania nie przyjmuje powołana ustawa z 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki. Przepis przejściowy zawarty w art. 51 ust. 1 tej ustawy dotyczy tylko prowadzenia na podstawie przepisów dotychczasowych przewodów doktorskich i habilitacyjnych, niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy. Sprawa wznowienia postępowania jest nową sprawą, a zatem art. 51 tej ustawy nie ma zastosowania.

W zaskarżonym wyroku w pełni prawidłowo Sąd pierwszej instancji z powołaniem się na orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego zastosował art. 29 ust. 2 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki, który wprowadza przesłankę szczególną wznowienia postępowania w sprawie nadania stopnia naukowego, która z tego względu ma pierwszeństwo w zastosowaniu przed przesłankami wyliczonymi enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a. Zastosowanie jej, zarówno z powodu przepisów przejściowych, jak i pełnej regulacji w art. 29 powołanej ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule naukowym w zakresie sztuki, nie zostało ograniczone przesłanką terminu. Może mieć zatem zastosowanie do decyzji podjętych przed wejściem w życie tej ustawy oraz nie obowiązuje przesłanka przedawnienia ustanowiona w art. 146 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Tożsamy pogląd wyrażono w wyroku NSA z dnia 8 stycznia 2008r. sygn. akt I OSK 1590/07 publikowanym w internetowym zbiorze orzeczeń NSA)

W tych okolicznościach całkowicie nieusprawiedliwione pozostają zarzuty skarżącego dotyczące kwestii przesłanki negatywnej uchylenia decyzji administracyjnej wynikającej z art. 146 § 1 k.p.a. Tym samym upływ podnoszonego przez stronę 5 letniego terminu przedawnienia wynikającego z art. 145 § 1 pkt. 5 k.p.a. wobec jego nieobowiązywania nie uniemożliwiał wszczęcia postępowania w sprawie a w konsekwencji wydania zaskarżonych rozstrzygnięć.

Ponadto jest okolicznością niesporną , że postępowanie to wszczęto z urzędu gdyż jak wynika z analizy akt sprawy Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów działając z urzędu postanowieniem z dnia 27 listopada 2006r. wznowiła postępowanie w sprawie przewodu doktorskiego na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Ł. o nadaniu skarżącemu stopnia naukowego doktora nauka ekonomicznych. Dlatego też należy podzielić stanowisko Sądu pierwszej instancji, który uznał wskazywany również w kasacji zarzut naruszenia art. 148 § 1 k.p.a. za bezzasadny skoro postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte z urzędu. Nie budzi wątpliwości, że miesięczny termin wniesienia podania o wznowienie postępowania od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia odnosi się wyłącznie do strony. Przepis ten nie odnosi się jednakże do tego postępowania wszczynanego z urzędu a taki właśnie przypadek występował w tej sprawie.

Dlatego też generalnie nie można uznać zarzutów skarżącego , który w sposób nieusprawiedliwiony podnosił w kasacji, że w tej sprawie doszło do wydania decyzji z rażącym naruszeniem przepisów o terminach regulujących kwestię wznowienia postępowania.

Również Sąd pierwszej instancji w pełni ocenił materiał dowodowy co do podstaw wznowienia, a ocenę tą przedstawił w uzasadnieniu wyroku, które w pełni odpowiada wymogom z art. 141§ 4 p.p.s.a.

Strona skarżąca zarzuca w kasacji naruszenie przepisów w zakresie prowadzenia postępowania oraz naruszenia podstawowych gwarancji strony udziału w postępowaniu administracyjnym w tym art. 7 , 9, 10, 73, 75, 77, 79, 80, 81 , 88 oraz 107 § 1 k.p.a. Dokonując oceny stanowiska przedstawionego w zaskarżonym wyroku nie można jednak uznać powyższych zarzutów za uzasadnione .

Naruszenia przepisów postępowania mogą być podstawą do stosowania środków wobec zaskarżonej decyzji, ale tylko w razie gdy to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Niewątpliwie prawidłowo wyjaśniono w zaskarżonym wyroku, iż w postępowaniu w sprawie nadania stopnia naukowego doktora uzasadnienie decyzji Centralnej Komisji stanowi podsumowanie postępowania dowodowego, w którym to jak wynika z ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym (...) podstawowe znaczenie posiada opinia recenzentów. Dowód ten jest dowodem mającym znaczenie decydujące. Uczestnictwo doktoranta ograniczone jest do możliwości złożenia środka odwoławczego a następnie skargi do sądu administracyjnego. W postępowaniu tym nie ma zastosowania przepis art. 75 § 1 k.p.a. stąd też trafnie Sąd pierwszej instancji wskazał, iż nie przeprowadza się w tym postępowaniu dowodu z przesłuchania świadków. Zatem zarzut kasacji, iż w tej sprawie nie przeprowadzono dowodu z zeznań świadka – dr B. mającego zeznawać w zakresie przebiegu pracy skarżącego nad praca doktorska i jego kontaktów z W. K., nie zasługiwał na uwzględnienie.

Ponadto należy uznać w niniejszej sprawie, że jednoznaczne opinie czterech recenzentów nie dają możliwości zarzucenia organom orzekającym w postępowaniu administracyjnym wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co prawidłowo uznano w zaskarżonym wyroku.

Przede wszystkim na podstawie tych czterech opinii recenzentów przyjęto, iż praca doktorska skarżącego pt. "Zarządzanie ryzykiem w działalności eksportowej przedsiębiorstwa " nie jest pracą samodzielną albowiem jest w 70-75% identyczna co do istoty, struktury i szczegółowej treści z pracą dr T. K. pt. "Zarządzanie ryzykiem w przedsiębiorstwie eksportującym". Przy czym w skardze kasacyjnej przywołano opinię prof. J. B., z dnia 15 lutego 2008r., która zdaniem skarżącego wskazuje jako źródło plagiatu inną pracę dr T. K. a to z roku 1999 zatytułowaną "Zarządzanie rynkiem handlowym i finansowym dla praktyków ".

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego analiza opinii prof. J. B. nie pozwala na wyprowadzenie wniosku, iż ten recenzent wskazał na inne źródło plagiatu niż pozostali trzej recenzenci co nakazywałoby uznać wadliwość ustaleń faktycznych w sprawie.

W opinii w/w przede wszystkim podniesiono, że książka T. K. z 2001r. " Zarządzanie ryzykiem w przedsiębiorstwie eksportującym", która jest wskazywana jako źródło plagiatu stanowi kontynuację rozważań zawartych w opublikowanej w roku 1999 innej pracy dr T. K. zatytułowanej "Zarządzanie ryzykiem handlowym i finansowym dla praktyków "(ODDK, Gdańsk). Jak wyjaśniono w opinii w rzeczywistości znaczna część tej wcześniejszej książki została niemal wiernie przeniesiona do kolejnej publikacji i to ona, ponieważ ukazała się przed obrona kwestionowanej rozprawy doktorskiej i jak wskazuje analiza pokrywa się w znacznej części z tekstem rozprawy – pozwala wyjaśnić ponad wszelką wątpliwość, kto od kogo zaczerpnął materiał do swego opracowania. Uznano niewątpliwie, że plagiat stanowi rozprawa doktorska skarżącego. Podsumowując wykazano w tej opinii, iż nie próbowano ustalić pierwszych 35 stron tekstu rozprawy bo nie pochodzi ona z książki T. K. i jest bez znaczenia dla wartości merytorycznej opracowania. Reszta tekstu została przepisana z obu podanych wyżej książek i musi wywoływać niesmak bezceremonialnością z jaką osoba podająca się za autora rozprawy w zakończeniu przypisuje sobie osiągnięcia metodologiczne i merytoryczne dokonane przez kogoś innego.

Tym samym z opinii prof. J. B. wynika jednoznacznie podobnie jak z trzech dalszych opinii ( recenzji ) wykonanych w tej sprawie, że skarżący w swojej pracy doktorskiej dopuścił się w sposób jednoznaczny i do tego bezceremonialny plagiatu pracy dr T. K. ( identyczne od 65 do 276). To, że ten autor wykorzystał swoją wcześniejszą prace z 1999r. jak zaznaczono w znacznej części w późniejszej, którą uznano za źródło plagiatu nie stanowi rozbieżności w zebranym materiale dowodowy lecz potwierdza dobitnie nie pozostawiając jakiejkolwiek wątpliwości, że praca doktorska pt. ’’Zarządzanie ryzykiem w działalności eksportującej przedsiębiorstwa " nie stanowi oryginalnego rozwiązania zagadnienia naukowego i nie wykazuje umiejętności samodzielnego prowadzenia pracy naukowej ( art. 13 ustawy ). Natomiast wskazywane w bibliografii pracy naukowej pozycji, z której się korzystało i wykorzystało większy fragment nie ekskulpuje od zarzutu popełnienia plagiatu.

Ponadto mimo, iż postępowanie karne w Prokuraturze Rejonowej dla Ł.- Ś. ( sygn. akt 2 Ds. 751/06 ) zostało umorzone wobec przedawnienia karalności przestępstwa to jednak niezależnie od tego, że postępowanie to prowadzono w sprawie a nie przeciwko osobie, to w jego ramach ustalono ponad wszelką wątpliwość, że doszło przez skarżącego do przywłaszczenia autorstwa pracy T. K. pt. " Zarządzanie ryzykiem w przedsiębiorstwie eksportujący " a więc niedopuszczalnego wykorzystania cudzej własności intelektualnej. Postanowienie to stanowi materiał dopełniający to co zostało ponad wszelką wątpliwość potwierdzone w czterech jednakowych opiniach recenzentów.

Tym samym kwestionowanie w kasacji przez skarżącego, że przedstawione w sprawie opinie recenzentów nie dają odpowiedzi na pytanie, która praca jest kopią której, w okolicznościach rozpoznawanej sprawy jest polemiką z niebudzącym wątpliwości materiałem dowodowym.

Jednocześnie nie uargumentowany został w sposób pozwalający Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na należyte odniesienie się do niego zarzut dotyczący recenzentów, w osobach prof. J. W. oraz J. S.. Zarzucono bowiem, że wyrażane przez nich opinie o zaistnieniu przesłanek do uchylenia uchwały z dnia [...] kwietnia 2001r. wykraczają poza ramy ich uprawnień. Stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie o braku podstaw do wyłączenia w/w biegłych jest należycie i prawidłowo umotywowane zaś skarga kasacyjny w sytuacji braku należytego uzasadnienia tego zarzutu nie pozwala na zwalczenie prawidłowego poglądu Sądu pierwszej instancji w tym zakresie.

Zasadnie Sąd pierwszej instancji podkreślił również, że samo przedmiotowe postępowanie ma charakter niejawny ( § 23 statutu) a zapadające w jego toku uchwały są podejmowane w tajnym głosowaniu ( § 15 ust.2 statutu) Stąd też nie można mówić o czynnym udziale strony w każdym stadium postępowania. Ponadto nawet kwalifikowane naruszenie prawa procesowego przez pozbawienie prawa strony do udziału w postępowaniu, ulega sanacji, jeżeli wydana decyzja po uchyleniu poprzedniej decyzji byłaby takiej samej treści. W sprawie o nadanie stopnia naukowego, ze względu na szczególny tryb postępowania nie można przyjąć zasadnie naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Dlatego w tych sprawach stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

Ponadto należy zwrócić uwagę, że skoro decyzje Centralnej Komisji to decyzje organu kolegialnego, które stanowią podsumowanie postępowania mającego charakter niejawny i zapadają w głosowaniu tajnym to brak przedstawienia szczegółowych motywów podjęcia tej decyzji z uwagi na specyfikę tego postępowania nie może być uznane za naruszenie prawa dające podstawę do uchylenia decyzji. Ograniczenie uzasadnienia decyzji Centralnej Komisji zatem nie stanowi naruszenia prawa gdyż są to decyzje kolegialne podejmowane w głosowaniu tajnym a wyniki tajnego głosowania nie można przedstawić w formie uzasadnienia, o jakim mowa w art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego też zarzut naruszenia tej normy procesowej nie można uznać za usprawiedliwiony.

Nie można zgodzić się ze skarżącym, iż organ administracji jeszcze przed datą wszczęcia postępowania administracyjnego w tej sprawie powołał komisję do zbadania oryginalności pracy doktorskiej. Ja wynika z analizy akt sprawy Rada Wydziału Zarządzania UŁ przed wszczęciem postępowania wznowieniowego podejmowała czynności, które nie były czynnościami postępowania administracyjnego. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji w motywach zaskarżonego wyroku uznał, iż w/w organ musiał poczynić czynności przedprocesowe zmierzające do dostatecznego uwiarygodnienia wystąpienia podstawy do wznowienia z urzędu postępowania o nadanie stopnia doktora naukowego.

Na koniec zauważyć należy, iż prawidłowe jest również stanowisko wyrażone w zaskarżonym wyroku, że w momencie zakończenia postępowania wznowieniowego nie toczyło się postępowanie nieważnościowe albowiem Rada Wydziału Zarządzania UŁ na posiedzeniu w dniu [...] stycznia 2007r. podjęła w tajnym głosowaniu uchwałę o umorzeniu postępowania nieważnościowego ( wyciąg z protokołu posiedzenia Rady Wydziału Nr [...]. dołączony do akt sprawy). Również w sposób prawidłowy oceniono wszczęcie niniejszego postępowania przed ostatecznym zakończeniem postępowania nieważnościowego jako naruszenie prawa lecz nie mające istotnego wpływu na wynik postępowania. Jednakże cytowana uchwała w inny sposób zakończyła postępowanie nadzorcze, doprowadzając w efekcie do ostatecznego rozstrzygnięcia w sprawie nieważnościowej. W piśmie uzupełniającym kasację wskazano, że Sąd nie ustalił czy uchwała o umorzeniu postępowania nieważnościowego została doręczona skarżącemu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można skutecznie zarzucić Sądowi pierwszej instancji braku ustaleń w tym zakresie, gdyż przedmiotem oceny Sądu były decyzje wydawane w ramach wznowionego z urzędu postępowania w sprawie przewodu doktorskiego zakończonego uchwała Rady Wydziału Zarządzania UŁ z dnia [...] kwietnia 2001r. o nadaniu S. O. stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych w zakresie nauk o zarządzaniu nie zaś postępowanie nieważnościowe o jakim mowa w art. 29a ustawy z dnia 14 marca 2003r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki. Ewentualna bowiem wadliwość doręczenia uchwały z dnia [...] stycznia 2007r. winna być kwestionowana w postępowaniu, którego dotyczy ta uchwała.

W tym stanie rzeczy, skoro skarga kasacyjna nie został oparta na usprawiedliwionych podstawach, to na mocy art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.