Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 65/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-04-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 227
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. S. na Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie bezczynności w wykonywaniu obowiązków postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Z. S. w dniu 2 lutego 2014 roku wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na skandaliczną bezczynność Prezesa Rady Ministrów i tolerowanie bezprawia, i bezczynność podległego mu Ministra Sprawiedliwości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Właściwość rzeczową wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) zwanej dalej "p.p.s.a.". Z treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 - 8 tej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które dotyczą aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje administracyjne – pkt 1, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie - pkt 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3). Ponadto zaskarżalne są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4 wskazanego przepisu - pkt 8.

Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność rozszerzają też przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest bezczynność Prezesa Rady Ministrów i tolerowanie bezprawia i bezczynność podległego mu Ministra Sprawiedliwości.

Skarga Z. S. zawiera elementy, które pozwoliły zakwalifikować ją jako skargę obywatelską złożoną w trybie art. 227 k.p.a. - postępowania uregulowanego przepisami zawartymi w dziale VIII k.p.a. W utrwalonym orzecznictwie sądów administracyjnych podnosi się, że do skarg i wniosków na działalność organów państwowych i samorządowych, uregulowanych przepisami Działu VIII k.p.a., nie mają zastosowania przepisy dotyczące sądowej kontroli administracji publicznej.

W ocenie sądu, zaskarżone postepowanie nie podlega kontroli sądowoadministarcyjnej. Oznacza to także, że poszczególne czynności wykonywane w ramach bądź w związku z tym postępowaniem skargowym nie mogą rodzić prawa strony tego postepowania do formułowania skarg do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Prezes Rady Ministrów działając na mocy art. 231 kpa poinformował skarżącego, że nie jest właściwy do rozpatrzenia jego skargi to takie działanie Prezesa Rady Ministrów nie może być przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej.

Tym samym, skoro skarga Z. S. nie mieści się w kategorii spraw z zakresu administracji publicznej, które wymienia art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a., stwierdzić należy, że skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.

Z uwagi na powyższe, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji postanowienia.