Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 677/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2010 nr 247 poz 1652
law: Ustawa z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kuczyńska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik Sędzia WSA Anna Wójcik Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 13 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia 12 lipca 2013 r., nr [...] w przedmiocie określenia w podatku od towarów i usług za luty 2012 r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

W wyniku kontroli podatkowej i następnie przeprowadzonego postępowania podatkowego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu wydał w dniu 26 marca 2013 r. decyzję nr [...], którą określił Spółce z o.o. A z siedzibą w O. za luty 2012 r. kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości 50.811 zł w miejsce zadeklarowanej nadwyżki w kwocie 101.547 zł.

Organ I instancji zakwestionował prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku naliczonego w kwocie 56.736,17 zł z tytułu zakupu używanego samochodu osobowego Mercedes-Benz model S 350L (nr [...]), przerobionego na samochód specjalny - bankowóz typu C. Transakcja została udokumentowana fakturą VAT nr 7/12/SPS z 24 lutego 2012 r., wystawioną przez B Sp. z o.o. w Ł. o wartości netto 246.679 zł.

Przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług transportu drogowego towarów o ładowności do 6 ton oraz towarów o ładowności do 24 ton, wykonywane własnym taborem samochodowym zarówno w kraju, jak i za granicą. Zgodnie ze złożonymi wyjaśnieniami bankowóz został zakupiony przede wszystkim do przewozu gotówki na wypłaty kosztów podróży służbowych dla pracowników (kierowców), których miesięczna wartość w 2011 r. wahała się od kwoty 143.572,67 zł do 207.568,77 zł, a w 2012 r. - od kwoty 144.934,82 zł do 192.718,47 zł. Delegacje wypłacane są gotówką z kasy. Jak ustalił organ I instancji, długość optymalnej trasy pomiędzy siedzibą banku, z którego pobierane były pieniądze, a siedzibą Spółki wynosi 4,13 km, a z zestawienia przedłożonego przez Stronę wynika, że w okresie od 1 marca 2012 r. do 8 listopada 2012 r. wykonano 33 wyjazdy do banku. Organ ustalił, że po 8 miesiącach od zakupu stan licznika zmienił się o 28.313 km, czyli jeden raz do banku samochód musiałby pokonywać średnio ok. 858 km. Okoliczność ta, a także przedmiot działalności Spółki wskazują, zdaniem Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Opolu, że zakupiony pojazd o specjalnym przeznaczeniu był i jest nadal wykorzystywany przez Spółkę przede wszystkim w celach innych, niż te, do których jest zasadniczo przeznaczony.

Organ I instancji nie przyjął też kolejnych wyjaśnień Strony, że użytkowanie bankowozu związane było z dokonanym w 2012 r. zakupem 8 ciągników i 5 przyczep poza granicami kraj u oraz ciągników w kraju, a każdorazowy taki zakup poprzedzały wyjazdy z pieniędzmi celem obejrzenia pojazdów i ewentualnego zakupu, bądź wpłacenia zaliczki. Zdaniem organu podatkowego, z treści faktur zakupu ciągników i przyczep nie wynika płatność gotówkowa, ani fakt wcześniejszego uiszczenia zaliczki. Ponadto, daty wystawienia faktur zakupu 5 ciągników i 2 przyczep świadczą, że transakcji dokonano przed zakupem bankowozu.

Uznano, że Spółce nie przysługuje prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku naliczonego, wynikającej z faktury dokumentującej nabycie pojazdu specjalnego, wykorzystywanego niezgodnie z jego przeznaczeniem. Podatnikowi przysługuje natomiast, zgodnie z obowiązującym w lutym 2012 r. art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 247, poz. 1652 ze zm.; zwanej dalej również "ustawą zmieniającą"), prawo do odliczenia 60% podatku naliczonego określonego w fakturze nr 7/12/SPS, nie więcej jednak niż 6.000 zł. Stąd, organ I instancji zmniejszył podatek naliczony zadeklarowany przez Spółkę w lutym 2012 r. o kwotę 50.736 zł (56.736 - 6.000).

W odwołaniu od decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 86 ust. 1 w związku z art. 86a ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) a w związku z tym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie.

Po zbadaniu i rozpatrzeniu argumentów podniesionych w odwołaniu, organ odwoławczy uznał, że zarzuty Spółki nie zasługują na uwzględnienie, wobec czego, decyzją z 12 lipca 2013 r., nr [...] utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Spółka, zastępowana przez pełnomocnika, zarzuciła naruszenie zarówno prawa procesowego, jak i materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) przez niepodanie w uzasadnieniu skarżonej decyzji podstawy prawnej twierdzeń, że przedmiotem działalności gospodarczej osoby korzystającej z bankowozu musi być wyłącznie ochrona przechowywanych i transportowanych wartości pieniężnych, a wykorzystywanie bankowozu w tej działalności musi być konieczne,

- art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 99 ust. 12 ustawy o VAT przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, którą określono wysokość zobowiązania podatkowego, pomimo że wysokość tego zobowiązania wskazana w deklaracji była prawidłowa,

- art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa przez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego i uznanie, że Skarżąca wykorzystywała bankowóz w celach przewozu środków pieniężnych jedynie w 37%, podczas gdy bankowóz, stosownie do wyjaśnień Skarżącej, był wykorzystywany wyłącznie w celu przewozu środków pieniężnych, w tym przewozu tych wartości za granicę, i uznanie, że bankowóz nie jest niezbędny Skarżącej w prowadzonej działalności, podczas gdy poza sporem jest, że bankowóz spełnia cechy bankowozu, a ponadto był wykorzystywany wyłącznie w działalności gospodarczej i przewożone środki pieniężne miały znaczną wartość, tj. od ok. 145.000 zł do ok. 193.000 zł,

- art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT w związku z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 oraz art. 4 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz ustawy o transporcie drogowym i w związku z art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), przez ich błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że warunkiem odliczenia całego podatku naliczonego od podatku należnego w przypadku ceny bankowozu nabytego przez Skarżącą jest wykorzystywanie tego bankowozu do działalności opodatkowanej, w której wykorzystywanie bankowozu jest konieczne, a przedmiotem tej działalności musi być przewóz wartości pieniężnych, podczas gdy taki dodatkowy warunek odliczenia podatku nie jest znany ustawie podatkowej. W związku z powyższym, Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji w całości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269, ze m.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa będące podstawą wznowienia postępowania lub inne naruszenie prawa mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2).

Badając przedmiotową sprawę według przedstawionych kryteriów Sąd takiego naruszenia się nie dopatrzył.

W pierwszej kolejności należy ocenić zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych dotyczące niezebrania i nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego, niewyjaśnienia wszystkich okoliczności faktycznych a tym samym naruszenia art. 121, art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 §1 i art. 191 i art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 poz. 749).

Zdaniem Sądu, nie można w niniejszej sprawie postawić skutecznego zarzutu niewystarczającego wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla dokonanych ustaleń. Wszystkie argumenty użyte przez organ w zaskarżonej decyzji zostały szczegółowo udokumentowane i opisane w jej uzasadnieniu. Prawidłowa była również ocena tych dowodów pod kątem dokonanych ustaleń. Postępowanie odwoławcze zostało zatem przeprowadzone zgodnie z regułami wynikającymi z art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej jak też z art. 121, 122 i 123 tej ustawy. Organy w sposób szczegółowy odniosły się do zgromadzonego materiału dowodowego, który należy ocenić jako pełny. Stronie zapewniono czynny udział w prowadzonym postępowaniu, wyznaczając siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego.

Niezrozumiały jest zarzut naruszenia przepisów art. 210 § 1 pkt 4 i 6 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którymi decyzja zawiera powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Badana decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy a nadto obszerne omówienie stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz pełną argumentację organu .

Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest prawo do odliczenia w pełnej wysokości podatku VAT naliczonego, wynikającego z tytułu zakupu używanego samochodu osobowego Mercedes-Benz przerobionego na samochód specjalny (bankowóz typu C) Przedmiotowa transakcja została udokumentowana fakturą VAT nr 7/12/SPS z 24 lutego 2012 r.

Bezsporna jest w sprawie okoliczność spełnienia przez nabyty przez Skarżącą samochód warunków technicznych dla bankowozu typu C. Potwierdza to przedłożony przez Spółkę certyfikat, protokół z badań certyfikacyjnych i zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu. Zauważyć jednak należy, że zgodnie z Załącznikiem nr 5 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 września 2010 r. w sprawie wymagań, jakim powinna odpowiadać ochrona wartości pieniężnych przechowywanych i transportowanych przez przedsiębiorców i inne jednostki organizacyjne (Dz.U. Nr 166, poz. 1128 ze zm.), bankowóz typu C powinien być wyposażony w m.in. monitorowany z zewnątrz system lokalizacji satelitarnej i system sygnalizacji napadu. Należący do Skarżącej pojazd marki Mercedes-Benz model S 350L posiada system alarmowy i monitorowania pojazdów o nazwie SAT-DOG. Ponadto, jak wynika z zebranego w sprawie materiału dowodowego Skarżąca zawarła ze spółką D w Ł. umowę, której przedmiotem jest zapewnienie możliwości monitorowania pojazdu (odbiór przez D danych z terminala zainstalowanego w pojeździe i dalej umożliwienie odbioru tych danych i sygnałów bezpośrednio przez abonenta). Zastrzeżono przy tym w umowie, że spółka D nie świadczy usługi monitorowania przeciwkradzieżowego pojazdów, zalecając zawarcie umowy o profesjonalny całodobowy monitoring przeciwkradzieżowy i przeciwnapadowy z koncesjonowaną przez MSW firmą ochrony mienia. Istnienia takiej umowy organy nie stwierdziły. Działalność polegająca na stałym dozorze sygnałów przesyłanych i przetwarzanych w elektronicznych urządzeniach i systemach alarmowych jest usługą ochrony osób i mienia realizowaną w formie bezpośredniej ochrony fizycznej i jej prowadzenie wymaga posiadania koncesji Ministra Spraw Wewnętrznych. Zatem nabyty przez Skarżącą bankowóz nie był objęty monitoringiem przeciwnapadowym przez firmę posiadającą stosowną koncesję.

Zdaniem Sądu, prawidłowe było stanowisko organów podatkowych, że Skarżącej przysługuje prawo do odliczania podatku naliczonego z tytułu nabycia bankowozu, udokumentowanego fakturą nr 7/12/SPS z 24 lutego 2012 r., jedynie w wysokości 6.000 zł, tj. zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej. Przepis ten stanowi, że w okresie od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy do dnia 31 grudnia 2013 r., w przypadku nabycia samochodów osobowych oraz innych pojazdów samochodowych o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony kwotę podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2 ustawy o VAT, stanowi 60% kwoty podatku określonej w fakturze lub kwoty podatku należnego z tytułu wewnątrz wspólnotowego nabycia towarów lub kwoty podatku należnego od dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca - nie więcej jednak niż 6.000 zł.

W realiach rozpoznawanej sprawy nie można zastosować art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy zmieniającej tj. pełnego odliczenie podatku naliczonego od nabytych pojazdów specjalnych o przeznaczeniach wymienionych w załączniku do tej ustawy. Po przystąpieniu Polski do Unii Europejskiej szczególnego znaczenia w procesie wykładni prawa implementowanego nabrała wykładnia celowościowa, zwłaszcza w zakresie podatku zharmonizowanego, jakim jest podatek od towarów i usług. Organ winien uwzględniać zasady i cele wynikające z dyrektyw a podczas interpretacji tych norm prawnych należy mieć na względzie to, że przepisy ustawy o podatku od towarów i usług skupiają się zasadniczo na ekonomicznych skutkach czynności i zdarzeń prawnych i z nich wywodzą obowiązek podatkowy lub brak takiego obowiązku, są w dużej mierze autonomiczne w stosunku do systemu prawa cywilnego. Dlatego też interpretacja ustawy o VAT winna uwzględniać także zasady i cele wynikające z przepisów prawa krajowego.

Ustawodawca, w celu zdefiniowania pojęcia "pojazd specjalny", użytego w przepisie art. 3 ust. 2 pkt 5 ustawy zmieniającej, odsyła do przepisów prawa o ruchu drogowym, tj. ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.). W art. 2 pkt 36 tej ustawy określono, że pojazd specjalny to pojazd samochodowy lub przyczepa przeznaczone do wykonywania specjalnej funkcji, która powoduje konieczność dostosowania nadwozia lub posiadania specjalnego wyposażenia; w pojeździe tym mogą być przewożone osoby i rzeczy związane z wykonywaniem tej funkcji. W zacytowanej definicji legalnej ustawodawca wyeksponował specjalną funkcję pojazdu oraz faktyczne jego przeznaczenie tj. przewóz osób i rzeczy związanych z wykonywaniem specjalnej funkcji. Jeśli zatem w omawianej definicji zawarto przesłankę przeznaczenia, to nie można jej pominąć przy interpretacji tego przepisu. Konsekwentnie należy stwierdzić, że w przypadku, gdy pojazd służy do innych celów, np. przewozu osób niebędących konwojentami, czy załatwiania spraw związanych z funkcjonowaniem przedsiębiorstwa (typowy samochód firmowy), to nie spełnia on istotnej przesłanki powołanej definicji pojazdu specjalnego.

W ocenie Sądu, wykorzystywanie pojazdu niezgodnie z jego prawnym przeznaczeniem zapisanym w art. 2 pkt 36 ustawy o ruchu drogowym, skutkuje brakiem prawa do odliczenia podatku naliczonego w pełnej wysokości wynikającej z faktury dokumentującej nabycie pojazdu. Pełne odliczenie przysługuje bowiem tylko podatnikom wykorzystującym bankowozy w zakresie wykonywanej działalności do przewozu dóbr o znacznej wartości ekonomicznej.

Za nieuprawnione należy uznać twierdzenie pełnomocnika Skarżącej, że bankowóz wykorzystywano wyłącznie w celu przewozu wartości pieniężnych. Twierdzenia takiego nie da się wysnuć w oparciu o zebrany materiał dowodowy. Dokonane w sprawie ustalenia, szczegółowo opisane w treści skarżonej decyzji, wręcz jej przeczą. Stwierdzony w sprawie stan faktyczny wskazuje bowiem, że nabyty w dniu 24 lutego 2012 r. bankowóz, oprócz przewozu gotówki, wykorzystywany był również jako samochód firmowy. Przedmiotem działalności Spółki jest świadczenie usług transportu drogowego towarów o ładowności do 6 ton oraz towarów o ładowności do 24 ton, wykonywane własnym taborem samochodowym zarówno w kraju, jak i za granicą. Zgodnie ze złożonymi wyjaśnieniami bankowóz został zakupiony przede wszystkim do przewozu gotówki na wypłaty kosztów podróży służbowych dla pracowników (kierowców), których miesięczna wartość w 2011 r. wahała się od kwoty 143.572,67 zł do 207.568,77 zł, a w 2012 r. - od kwoty 144.934,82 zł do 192.718,47 zł. Delegacje wypłacane są gotówką z kasy. Z ustaleń organów wynika, że długość optymalnej trasy pomiędzy siedzibą banku, z którego pobierane były pieniądze, a siedzibą Spółki wynosi 4,13 km, a z przedłożonego zestawienia wynika, że w okresie od 1 marca 2012 r. do 8 listopada 2012 r. wykonano 33 wyjazdy do banku. Organ ustalił, że po 8 miesiącach od zakupu stan licznika zmienił się o 28.313 km, to zaś prowadziło do ustalenia, że jeden raz do banku samochód musiałby pokonywać średnio ok. 858 km. Okoliczność ta, a także przedmiot działalności Spółki wskazują jednoznacznie, że zakupiony pojazd o specjalnym przeznaczeniu był wykorzystywany przez Spółkę przede wszystkim w celach innych, niż te, do których był zasadniczo przeznaczony.

Pojazd specjalny nie pełnił w Spółce funkcji bankowozu, nie był bowiem wykorzystywany w zakresie przedmiotowym prowadzonej działalności gospodarczej do przewozu dóbr o znacznej wartości ekonomicznej, sprawował niewątpliwie funkcję pomocniczą w prowadzonej działalności podatnika będąc de facto typowym samochodem firmowym.

Słusznie też organy nie uwzględniły kolejnych wyjaśnień Strony, prowadzących do stwierdzenia, że użytkowanie bankowozu związane było z dokonanym w 2012 r. zakupem 8 ciągników i 5 przyczep poza granicami kraju oraz ciągników w kraju, a każdorazowy taki zakup poprzedzały wyjazdy z pieniędzmi celem obejrzenia pojazdów i ewentualnego zakupu, bądź wpłacenia zaliczki. Z treści faktur zakupu ciągników i przyczep nie wynikała płatność gotówkowa, ani fakt wcześniejszego uiszczenia zaliczek. Ponadto, daty wystawienia faktur zakupu 5 ciągników i 2 przyczep świadczą, że transakcji dokonano jeszcze przed zakupem bankowozu.

Zdaniem Sądu, Skarżąca nie wykazała, iż w prowadzonej działalności gospodarczej niezbędny jest samochód specjalistyczny typu bankowóz. Nie przemawia za tym ani rodzaj czy też specyfika prowadzonej działalności, ani sposób wykorzystania tego samochodu. Jak już wcześniej wskazano, wykorzystywanie bankowozu do celów innych, niż jego specjalne przeznaczenie, wyklucza możliwość skorzystania z prawa do odliczenia w całości podatku od towarów i usług naliczonego w związku z jego zakupem

Trafnie zauważyły organy, że w zasadzie każdy podatnik VAT, który prowadzi działalność gospodarczą przy wykorzystaniu samochodu, przewozi jakieś środki pieniężne czy to z banku, czy od kontrahenta. Przy uwzględnieniu poglądu zaprezentowanego przez Skarżącą każdemu takiemu podatnikowi przysługiwałoby pełne odliczenie podatku naliczonego z tytułu nabycia bankowozu, co nie było celem ustawodawcy, gdyż zbędny byłby w takim przypadku przepis art. 3 ust. 1 ustawy zmieniającej.

Celem zatem art. 3 ust. 2 pkt 5 tej ustawy nie może być umożliwienie pełnego odliczenia podatku naliczonego podatnikom, którzy nie prowadzą działalności gospodarczej w zakresie przewozu dóbr o znacznej wartości ekonomicznej, przekraczającej kwotę 400.000 zł (pieniądze, kruszce itd.).

Wobec tego, w ocenie Sądu bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy o VAT w związku z art. 3 ust. 1 i ust. 2 pkt 5 oraz art. 4 ustawy zmieniającej i w związku z art. 217 Konstytucji RP.

Wobec powyższego, zarzut naruszenia art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa i art. 99 ust. 12 ustawy o VAT również jest chybiony, bowiem Organ I instancji prawidłowo określił Skarżącej za luty 2012 r. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w niższej od zadeklarowanej wysokości, zaś organ odwoławczy nie znalazł podstaw faktycznych i prawnych do uchylenia tego rozstrzygnięcia.

Nie jest trafna także argumentacja pełnomocnika Skarżącej dotycząca prawa do odliczenia podatku naliczonego przy zakupie samochodów typu "pick-up". Prawo do pełnego odliczenia podatku naliczonego wynika w tym przypadku z art. 3 ust. 2 pkt 3 ustawy zmieniającej a nie jak wskazuje Skarżąca z art. 2 ust. 3 pkt 3, który nie ma w niniejszej sprawie zastosowania.

Skarżąca przywołała w skardze szereg orzeczeń sądów administracyjnych w kwestii pełnego odliczenia podatku naliczonego przy zakupie bankowozów. Trzeba jednak stwierdzić, że orzecznictwo w przywołanym zakresie nie jest jednolite. Odmienne orzeczenia zapadały w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym Opolu wyrok z 24.10.2012 r., sygn. akt I SA/Op 305/12 i w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym Bydgoszczy - wyroki z 2.10.2012 r., sygn. akt I SA/Bd 733/12, z 12.11.2012 r., sygn. akt I SA/Bd 801/12 i z 28.05.2013 r., sygn. akt I SA/Bd 269/13, w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Szczecinie sygn. akt I SA/Sz 567/13, w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie III SA/Wa 1748/13 i wielu innych .

Mając na względzie powyższe, Sąd postanowił jak w sentencji wyroku tj. o oddaleniu skargi.