Postanowienie WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 374/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-04-28 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

l SA/Go 374/10 POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stefan Kowalczyk po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 kwietnia 2010 r. wniosku W.Ś. w sprawie przywrócenia terminu do złożenia skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania od decyzji bez rozpatrzenia postanawia odmówić przywrócenia terminu do złożenia skargi.


UZASADNIENIE

Sygn. akt l SA / Go 374 /10

UZASADNIENIE

Skarżący W.Ś. w dniu [...] marca 2010 roku wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia odwołania od decyzji bez rozpatrzenia. Jednocześnie w załączeniu przedłożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Uzasadniając swoją prośbę wyjaśnił, iż uchybienie trzydziestodniowemu terminowi do złożenia skargi spowodowane było tym, iż zaskarżone postanowienie zostało nieprawidłowo doręczone na niewskazany adres, wskutek czego otrzymał je od osoby trzeciej już po terminie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, iż zaskarżony akt przesłany został do strony za pośrednictwem poczty na adres pełnomocnika skarżącego, K.B., a odebrany w dniu 15 lutego 2010 roku przez pełnomocnika dla doręczeń B.K.G. - pełnomocnictwo [...]/ dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru - k. 15, t. III akt adm. /, natomiast termin do złożenia skargi upłynął w dniu 17 marca 2010 roku.

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, póz. 1270 ze zm./ czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna.

Stosownie jednak do postanowień art. 86 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jeżeli strona nie dokonała czynności bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Instytucja ta ma jednak charakter wyjątkowy i przywrócenie terminu może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona zgodnie z treścią art. 87 § 2 w/w ustawy w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy.

Przywrócenie terminu do dokonania czynności w postępowaniu sądowym uzależnione jest bowiem od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności. Można o nim mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku / post. NSA z 2.10.2002 r., V SA 793/03 /. Przeszkody te muszą mieć charakter zewnętrzny i obiektywny. Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym do okoliczności faktycznych, które uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu zalicza się np. nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą/ wyr. NSA z 3.VIII.2001r.T l SA/Wr 676/99, niepubl./ czy mylne pouczenie o środkach zaskarżenia/post. WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2004 r., III SA 1983/03, niepubl./. Natomiast do przesłanek negatywnych zalicza się np. nieodebranie pisma z urzędu pocztowego / post. NSAz 1.VI.2001r., II S A/Po 54/01 /, nieznajomość prawa / wyr. NSA z 6.XI.1998r, t SA/Id 153/97, czy choćby nie przebywanie pod adresem, który podano jako miejsce, na który miały być kierowane pisma / post. WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2004 r., III SA/Wa 368/04, niepubl. /.

Strona musi uwiarygodnić swą staranność, jak również fakt, że przeszkoda, która spowodowała niedotrzymanie terminu, była od niej niezależna. To z treści przepisu art 87 § 2 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika ciążący na wnioskodawcy obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona lub jej pełnomocnik nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (z post. NSA z 2.10.2002 r., VSA 793/03/. Zaś ocena braku winy w uchybieniu terminu należy wyłącznie do sądu, który powinien uwzględniać wszystkie okoliczności sprawy.

Z argumentacji przedstawionej przez skarżącego wynika jedynie, iż uchybienie terminowi do złożenia skargi spowodowane zostało doręczeniem zaskarżonego postanowienia na adres zamieszkania pełnomocnika, którego nigdy ani ona, ani jej pełnomocnik nie wskazywali i pod którym nie zamieszkują. Adresem, pod który skierowana została korespondencja organu jest adresem zamieszkania członka ich rodziny, niezwiązanego jednak z prowadzonym postępowaniem. Odebraną korespondencję osoba ta przekazywała co prawda pełnomocnikowi skarżącej ale w terminach późniejszych, bądź nie przekazywała jej wcale. To spowodowało, iż przedmiotowy akt wprawdzie został pełnomocnikowi doręczony, ale już po upływie terminu do wniesienia skargi.

Wbrew argumentacji zawartej w skardze należy stwierdzić, iż nie może ona stanowić pozytywnej przesłanki, pozwalającej na przywrócenie uchybionego terminu, albowiem w ocenie sądu nie został uprawdopodobniony brak winy skarżącej.

W sprawie niesporne jest, że w zakresie doręczeń obowiązuje sposób doręczenia przewidziany w art. 148-150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa / t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60 z późn. zm./. W przypadku doręczania pism osobom fizycznym, przez które należy rozumieć zarówno stronę postępowania, jak i jej przedstawiciela i ustanowionego pełnomocnika, w pierwszej kolejności dokonuje się do rąk adresata w jego mieszkaniu lub miejscu pracy /art. 148 § 1/, w siedzibie organu podatkowego /art. 148 § 2 pkt 1/ lub w każdym miejscu, gdzie się adresata zastanie /art. 148 § 3/, bądź też w drodze doręczenia pośredniego w miejscu pracy adresata, ale osobie upoważnionej przez pracodawcę do odbioru korespondencji /art. 148 § 2 pkt 21, jak również w drodze doręczenia zastępczego uregulowanego w art. 149-150.

W niniejszej sprawie organ skorzystał z możliwości doręczenia zaskarżonego postanowienia uregulowanego w art. 148 cyt. wyżej ustawy, był uprawniony do dokonania doręczenia na adres zamieszkania pełnomocnika skarżącej zwłaszcza, iż sam K.B. wskazał ten adres w zgłoszeniu aktualizacyjnym NIP-3. Obowiązkiem podatnika jest aktualizacja danych i bieżące informowanie o zmianach miejsca zamieszkania/pobytu dłuższego niż dwa miesiące /w szczególności wyjazdu za granicę/.

Podkreślić należy również to, że K.B. - pełnomocnik skarżącej ustanowił pełnomocnika do doręczeń w osobie B.K.G. / pełnomocnictwo [...]/, która zobowiązana była do przekazywania jemu odebranej korespondencji.

Powyższych ustaleń dotyczących winy skarżącej nie zmienia również argument, że zaskarżony akt jej pełnomocnik otrzymał dopiero po upływie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, gdyż jak wynika z akt sprawy skarga sporządzona została w dniu 17 marca 2010 r. tj. w 30-dniowym terminie do złożenia skargi. Dowodzi to tego, że pełnomocnik i jego mocodawca otrzymali zaskarżone postanowienie i zapoznali się z jego treścią co najmniej w dniu 17 marca 2010 roku, a nie jak twierdzili w uzasadnieniu skargi, że przedmiotowy akt został pełnomocnikowi doręczony po upływie terminu do jej wniesienia.

Wobec nie wykazania przez skarżącą takich okoliczności, które mogłyby uprawdopodobnić, że uchybienie terminu nastąpiło bez jej winy, przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, albowiem niedopełnienie obowiązku nastąpiło z powodu przeszkody możliwej do przezwyciężenia, czyli zawinionej przez Skarżącą.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd na podstawie art. 86 § 1 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.