Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 249/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 71
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.), Protokolant sekr. sąd. Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia E. z siedzibą w S. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia - oddala skargę -


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 249/14

U Z A S A D N I E N I E

I. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] (dalej "zaskarżoną decyzją") Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej "GDOŚ"), wydaną po rozpatrzeniu odwołań: 1) Stowarzyszenia E. (dalej "Stowarzyszenie"), 2) Stowarzyszenia P. od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (dalej "RDOŚ") z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia, polegającego na budowie napowietrznej linii elektroenergetycznej [...] , orzekł o:

(1) uchyleniu decyzji RDOŚ w części i orzeczeniu w części uchylonej co do istoty - w odniesieniu do: pkt I.2.13, I.2.17, I.2.26, I.2.36, II.2.ww decyzji RDOŚ;

(2) uchyleniu decyzji RDOŚ w części i umorzeniu w tej części postępowania administracyjnego - w odniesieniu do: I.2.16, I.2.22, I.2.24, I.2.35 decyzji RDOŚ,

(3) utrzymaniu decyzji RDOŚ z mocy w pozostałej części.

II. Zaskarżona obecnie decyzja odwoławcza GDOŚ zapadła w następującym stanie faktycznym:

1. W dniu 28 lutego 2013 r. do RDOŚ wpłynął wniosek spółki P. S.A. (dalej "inwestor") o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na budowie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej [...] (dalej "(planowane) przedsięwzięcie"). Pismem z dnia 8 marca 2013r. oraz 28 marca 2013 r. RDOŚ wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych. Kompletny wniosek o wydanie decyzji wraz z załącznikami określonymi w art. 74 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej "ustawy ocenowej", inwestor przedłożył organowi pismem z dnia 8 kwietnia 2013 r.

2. Po przeprowadzeniu oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko RDOŚ, decyzją z dnia [...] lipca 2013 r., orzekł o ustaleniu dla tego przedsięwzięcia środowiskowych uwarunkowań.

3. Skarżące Stowarzyszenie oraz Stowarzyszenie P. wniosły do GDOŚ odwołania od decyzji RDOŚ.

III. Rozpatrzywszy zaskarżoną obecnie decyzją z dnia [...] grudnia 2013 r. odwołania od decyzji RDOŚ z dnia [...] lipca 2013 r. GDOŚ orzekł, jak wskazano na wstępie. W uzasadnieniu zaskarżonej obecnie decyzji GDOŚ wyjaśnił przesłanki, powodujące konieczność zreformowania decyzji RDOŚ w określonym zakresie, w innym umorzenia postępowania administracyjnego. W decyzji odniesiono szczegółowo do zarzutów odwołań.

GDOŚ podniósł zatem w szczególności, co następuje:

1. Skarżące stowarzyszenia podważają normatywne parametry fizyczne, dotyczące pól elektromagnetycznych, określone przez Ministra Środowiska w rozporządzeniu z dnia 30 października 2003 r., wskazując, iż nie stanowią one żadnych skutecznych i prawomocnych norm sanitarnych zapewniających ochronę zdrowia ludzi.

2. Wskazać należy, iż podstawowym przepisem określającym standardy jakości środowiska dotyczące ochrony przed polami elektromagnetycznymi jest rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. Akt ten został wydany zgodnie z upoważnieniem zawartym w art. 122 ustawy Prawo ochrony środowiska w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia. Celem nałożenia przez ustawodawcę na organ upoważniony do wydania rozporządzenia, tj. ministra właściwego do spraw środowiska, obowiązku uzyskania porozumienia z ministrem właściwym do spraw zdrowia było zapewnienie takiego stanu środowiska, który nie będzie powodował negatywnych skutków ani dla środowiska, ani dla zdrowia ludności.

3. W przywołanym powyżej rozporządzeniu z 2003 r. określono m.in. dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych o częstotliwości równej 50 Hz, a więc o częstotliwości wykorzystywanej w liniach elektroenergetycznych. Standard jakości określony jako dopuszczalny poziom składowej elektrycznej pola elektromagnetycznego o częstotliwości 50 Hz dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wynosi 1 kV/m, natomiast składowej magnetycznej 60 A/m. Dla miejsc dostępnych dla ludności dopuszczalne poziomy składowej elektrycznej oraz magnetycznej dla pól elektromagnetycznych o częstotliwości 50 Hz wynoszą odpowiednio 10 kV/m oraz 60 A/m.

4. Wymagania przepisów krajowych dotyczące dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych są znacznie ostrzejsze od uregulowań europejskich w tym zakresie, np. Rekomendacji Rady Europy z 12 lipca 1999 r., dotyczącej ograniczania ekspozycji ogółu ludności na promieniowanie elektromagnetyczne (1999/519/EC). Poziomy odniesienia dla częstotliwości pól równej 50 Hz wskazane w Rekomendacji kształtują się w sposób następujący:

— poziom natężenia pola elektrycznego wynosi 5 kV/m,

— poziom natężenia pola magnetycznego wynosi 80 A/m,

— indukcja magnetyczna — 100 mikroT.

W kontekście przedstawionych powyżej danych, pomimo braku wskazania w rozporządzeniu z 2003 r. parametru indukcji magnetycznej odpowiadającej natężeniu poła magnetycznego równego 60 A/m dla częstotliwości 50 Hz, jej wartość jest możliwa do wyliczenia i wynosi 75 mikroT.

5. W konsekwencji powyższego zarzuty podnoszone przez odwołujący się podmiot w zakresie szkodliwości naświetlania terenów położnych w sąsiedztwie planowanej linii [...] indukcją magnetyczną poła o częstotliwości 50 Hz równą 200 nT i powyżej, emitowaną przez tę inwestycję, nie znajduje uzasadnienia w świetle obowiązujących w Polsce standardów jakości środowiska wynikających z rozporządzenia z 2003 r. Raz jeszcze podkreślenie wymaga, iż wartość 200 nT = 0,2 mikroT, stanowi nieznaczną wartość w świetle indukcji magnetycznej obliczonej dla składowej magnetycznej pola częstotliwości 50 Hz, tj. w stosunku do 75 mikroT.

6. Nawiązując do zarzutu skarżącego stowarzyszenia podważającego zasadność dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych określonych w rozporządzeniu z 2003 r. z Konstytucją RP, podkreślenia wymaga, iż w przypadku niezgodności ustaw bądź rozporządzeń z ww. aktem prawnym, właściwym do orzekania jest Trybunał Konstytucyjny. Ani Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska, ani Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. nie mają kompetencji do podważania standardów emisyjnych określonych w danym akcie prawnym przez właściwego w tej sprawie Ministra.

7. Na etapie postępowania odwoławczego GDOŚ dokonał powtórnej analizy informacji zawartych w raporcie, m.in. pod kątem dotrzymania standardów jakości środowiska w zakresie pól elektromagnetycznych, jakie będą emitowane od planowanej linii [...] .

Obliczenia, które przeprowadzono dla odcinka linii planowanej do wybudowania na słupach dwutorowych serii E33 przy maksymalnych dopuszczalnych napięciach roboczych obu torów projektowanej linii (420 kV), wykazały, że natężenie pola elektrycznego pod linią (w dowolnym przęśle, niezależnie od typu zastosowanych słupów) nie przekroczy w żadnym miejscu wartości 6,57 kV/m, a wartość ta może wystąpić wyłącznie w przęsłach zbudowanych z wykorzystaniem słupów serii E33 typu M6 przy maksymalnym zwisie linii (maksymalna temperatura przewodów: +80°C) i w najbardziej niekorzystnych warunkach jej pracy. Zestawienie wartości maksymalnych natężenia pola elektrycznego oraz szerokości obszarów, w których natężenie to może być większe od 1 kV/m dla wszystkich reprezentatywnych przęseł linii zestawiono w tabeli 6.1 na str. 191 raportu ooś. Uzyskane wyniki wykazały, że w żadnym miejscu pod linią natężenie pola elektrycznego nie przekroczy, ustalonej w rozporządzeniu z 2003 r., wartości dopuszczalnej dla miejsc dostępnych dla ludzi (E = 10 kV/m). Przeprowadzone pod kątem dotrzymania standardów jakości środowiska w zakresie natężenia pola elektrycznego na terenach przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową (E = 1 kV/m) obliczenia wykazały, że w otoczeniu dwutorowego odcinka linii wykonanego z użyciem słupów serii E33 szerokość obszaru, w którym natężenie pola elektrycznego może (w niektórych sytuacjach) przekraczać wartość 1 kV/m nie będzie większa niż: 58 m (-29 +29 m od osi linii). Autorzy raportu podkreślili jednak, iż z punktu widzenia implikacji środowiskowych jest to i sytuacja najbardziej niekorzystna i może ona wystąpić jedynie w przypadku przęsła wykonanego z użyciem słupów mocnych M6 - M6, co zostało zobrazowane na rys. 6.8 na str, 197 raportu ooś. W każdym innym przęśle szerokość tego obszaru będzie mniejsza, co potwierdzają wyniki obliczeń zawarte w tabeli 6.1. na str. 191 raportu ooś. Przeprowadzone obliczenia wykazały, iż zasięg oddziaływania pola elektrycznego emitowanego od planowanej linii [...] , zamknie się w pasie technologicznym przedsięwzięcia o szerokości 70 m (po 35 m od osi linii w obydwie strony), do którego inwestor zabezpieczy sobie tytuł prawny.

8. W odniesieniu do wyliczeń emisji pola magnetycznego od planowanej linii elektroenergetycznej przyjęto identyczne, jak w obliczeniach pola elektrycznego, charakterystyczne (reprezentatywne) przęsła linii, a także jej przekroje wyznaczone w miejscu, w którym odległość najniżej zawieszonych przewodów roboczych jest najmniejsza (h = 11 m). Wyznaczając rozkłady natężenia pola magnetycznego w wyspecyfikowanych przekrojach, autorzy raportu przyjęli, że maksymalny (dopuszczalny) prąd obciążenia linii torów [...] wynosi Imax=2500 A/fazę. Wykonane obliczenia wykazały, że natężenie pola magnetycznego pod analizowanym odcinkiem dwutorowym, linii nie przekroczy w żadnym miejscu (na wysokości 2,0 m n.p.t.) wartości 32,7 A/m. W konsekwencji eksploatacja planowanej linii elektroenergetycznej nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnego poziomu składowej magnetycznej dla pola o częstotliwości 50 Hz określonej w rozporządzeniu z 2003 r.( 60 A/m).

9. W świetle informacji przedstawionych powyżej nie znajduje uzasadnienia zarzut odwołującego się; stowarzyszenia w zakresie naruszenia art. 62 ust. 1 pkt 1a, 66 ust. 1 pkt 7a ustawy, poprzez usiłowanie zalegalizowania degradacji zdrowia ludności (zwłaszcza dzieci), wskutek bezustannego t ich naświetlania "indukcją magnetyczną 50 o natężeniu powyżej 200 nT".

10. Podkreślenia wymaga, iż organ pierwszej instancji, mając na uwadze ochronę życia i zdrowia ludzi przed oddziaływaniem planowanej linii w zakresie emisji pola elektromagnetycznego, nałożył na inwestora w punktach IV. 1 i 2 sentencji decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. obowiązek wykonania pomiarów kontrolnych pola elektrycznego i magnetycznego, niezwłoczne po uruchomieniu linii.

11. Ponadto wskazania wymaga, iż w toku postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji, w myśl art. 77 ust. 1 pkt 2 ustawy ocenowej, zasięga opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1-3 i 10-19 ww. ustawy. W przedmiotowej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w B. wystąpił o zaopiniowanie przedmiotowego przedsięwzięcia do [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego oraz [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. . Obydwa organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej pozytywnie zaopiniowały pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych planowaną inwestycję (opinia [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] oraz opinia nr [...] [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...]). Nadmienić należy, iż zgodnie z ustawą z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2011.212.1263 j.t.) do zadań tego organu należy m.in. sprawowanie nadzoru i kontroli nad przestrzeganiem normatywów promieniowania elektromagnetycznego na stanowiskach pracy oraz normatywów w środowisku życia człowieka, w szczególności mieszkaniach, miejscach użyteczności publicznej, miejscach dostępnych dla ludzi. Zatem organ ten jest jak najbardziej kompetentny do zajęcia stanowiska w przedmiocie oceny wpływu planowanej linii elektroenergetycznej [...] , zwłaszcza w zakresie emisji pól elektromagnetycznych na zdrowie i życie ludzi.

IV. Stowarzyszenie E. (dalej "Stowarzyszenie") wniosło do Sądu skargę na decyzję GDOŚ.

1. W skardze Stowarzyszenie powołało następujące uregulowania prawne:

a) art. 39; 64.2; art. 68.3; art. 68.4; art. 74.1; art. 74.2, art. 82; art. 104.2; art. 130, art. 151 Konstytucji RP (Dz.U. 1997.78.483),

b) art. 7; art. 9, art. 10, art. 19; art 28-29, art. 31 § 1, § 2 I § 3; art. 49, art. 77 § 1, art. 80, art. 84 § 1, art. 107 § 3, art. 108; art. 131. art. 136, art. 156 § 1 pkt 1) i 2) KPA,

c) § 3; § 4 pkt 2), § 5 pkt 3) i § 7 Regulaminu (Statutu) Stowarzyszenia nr R-01/06 (obrona konstytucyjnych praw Polaków przed PEM o nadmiernym natężeniu, degradującymi: środowisko, zdrowie oraz użytkową i rynkową wartość nieruchomości),

c) art. 62.1 pkt 1 a)-b); 63.1 pkt 1 b); art, 66.1 pkt 7a); art. 66.1 pkt 7 c) OOŚ - Dz.U.2013.1235 (ochrona środowiska naturalnego, zdrowia i nieruchomości Polaków), d) art. 136 ust. 1-H3 POŚ - Dz.U.2013.1232 (strefa ograniczonego użytkowania budynków i gruntów, okaleczonych przez indukcję magnetyczną B > 200-r75420 [nT]),

e) art. 6.2, art. 50.1 pkt 2) Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzeń (Dz.U.2003.80.717) w związku z nieuprawnionym wkroczeniem na cudze działki b. szkodliwej dla zdrowia i środowiska indukcji magnetycznej B > 200-r75420 [nT]), wykluczającej użytkowanie obecnej oraz planowanej zabudowy mieszkalnej.

f) art. 144 w związku z art. 143 i 245 Ustawy - Kodeks cywilny (Dz.U/1964.16.93) wskutek zawłaszczenia "przestrzeni powietrznej" nad cudzymi działkami przez wkroczenie indukcji magnetycznej B > 200-r75420 [nT]), wykluczającą użytkowanie obecnej i planowanej wg mpzp zabudowy mieszkalnej,

g) postanowienie RDOŚ z dn. [...].06.2013r. nr [...], potwierdzające Stowarzyszeniu przywilej strony w postępowaniu środowiskowym,

h) powołane w odwołaniu nr [...] orzecznictwo NSA, WSA w zakresie oceny oddziaływania PEM na środowisko (zdrowie ludzi, zwierząt i roślin).

2. W jednostce redakcyjnej skargi "Ustalenia i zarzuty do Decyzji GDOŚ" podniesiono następujące kwestie:

2.1 Decyzja GDOŚ nr [...] z dn. [....12.2013r. została przekazana pocztą elektroniczną na adres Stowarzyszenia w dn. 19.12.2013 r. W związkcfz tym termin skierowania niniejszej skargi do WSA/GDOŚ upływa dnia 18.01.2014r. -

2.2 Stowarzyszenie wyraża głębokie niezadowolenie z rozstrzygnięć Decyzji GDOS, usiłującej zalegalizować eksterminację polskiej ludności na znacznym obszarze P. i W. przy pomocy niedorzecznych, środowiskowych, normatywnych pól elektromagnetycznych Ministra Środowiska (E = 1000 V; H = 60 A/m co odpowiada 75420 nT) oraz nadać temu przedsięwzięciu - rygor natychmiastowej wykonalności.

2.3 Stowarzyszenie wnosi do Wysokiego Sądu o wnikliwe rozpatrzenie zarzutów i dowodów zawartych:

a) w opinii nr [...] z dn. [...].06.2013r. (Zał. 2),

b) w odwołaniu nr [...] z dn. [...].07.2013r. (Zał. 5),

które zostały odrzucone w całości przez GDOŚ, bez jakiejkolwiek konsultacji z Ministrem Zdrowia i Departamentem Zdrowia Publicznego.

GDOŚ przejmując właściwości Ministra Zdrowia (art. 19 KPA) oraz kierując się wyłącznie wyjaśnieniami i błędnymi rozstrzygnięciami inwestora zwartymi w jego Raporcie (str. 186), zdecydował z premedytacją o masowych chorobach nowotworowych, cierpieniach i przedwczesnej śmierci tysięcy Polaków na P. i W., co narusza przepisy wg art. 118 § 2; art. 165 § 1; art. 231 i 271 KK - prosimy por. pkt 4.3 opinii nr EK-105/13 z dn. 17.06.2013r. (Zał. 2).

2.4 Oszacowanie powierzchni zagrożonego indukcją gruntu i liczebności Polaków zaplanowanych do poddania eksterminacji przez Decyzję GDOŚ.

2.4.1 Zgodnie ze szwedzką normą sanitarną nr TCO 1999 (EK-132/13, zał. 12) obowiązującą w zasadzie dla ekspozycji 8 h/dobę, wartość indukcji w pomieszczeniach biurowych nie powinna przekraczać Bs = 200 [nT]. Natomiast wg ekspertyzy nr [...] (EK-132/13 zał. 14), wartość indukcji w pomieszczeniach mieszkalnych dla całodobowego pobytu ludzi - nie powinna przekraczać wartości 150 [nT].

2.4.2 Według szczegółowych obliczeń nr [...] (Zał. 11), indukcja magnetyczna o wartości powyżej 200 [nT], emitowana będzie przez planowaną linię energetyczną [...] na odległość ponad 3000 m liczą na prawo i lewo od osi tej linii - zał. 1 do obliczeń. Zatem indukcja ta spowoduje na powyższej szerokości 2 x 3 km i długości 197 km ([...]), eksterminację polskiej ludności, udokumentowaną szczegółowo w p. 6.1.3 do p. 6.1.6 odwołania nr EK- 132/13 oraz załączonych do tego odwołania dowodów nr 10-16 (guzy, leukemia dzieci, nowotwory, degradacja układu hormonalnego w tym szczególnie upośledzenie wydzielania antyrakowej melatoniny, syndrom ciągłego zmęczenia wskutek braku krzepiącego snu, itp.).

Powierzchnia zagrożonego eksterminacją obszaru wyniesie:

F = (2 x 3 km - 0,070

km) x (86 km + 111 km) = 1168 [km2] 0,701} km - przewidziany w Raporcie "mikropasek" bezpieczeństwa o szerokości 2 x 35 [m] = 70 [m] = 0.070 [km].

2.4.3 Wg GUS średnia gęstość zaludnienia w województwie [...] i [...] wynosi 59 osób/km2. Stąd ilość Polaków zaplanowana przez GDOŚ do objęcia eksterminacją wynosi:

N = 59 x F = 59 x 1168 = 68912 osób. Jest to więc zaplanowana eksterminacja polskiej ludności na niespotykaną skalę od czasu niemieckiej okupacji z lat 1939-45, która powinna być ścigana przez Prokuraturę z art. 118 § 2 i art. 165 § 1 KK - prosimy por. p. 6.1.3 do p. 6.1.6 odwołania nr [...].

2.5 Naruszenie przez GDOŚ przepisów prawa proceduralnego i materialnego.

2.5.1 RDOŚ-B. wszczynając postępowanie środowiskowe I stopnia i GDOŚ wszczynając postępowanie II stopnia po myśli art. 136 KPA, powinni uprzednio z urzędu przeanalizować i ustalić:

a) zasięg szkodliwego oddziaływania przez przedsięwzięcie, ze szczególnym zwróceniem uwagi na zdrowotne bezpieczeństwo Polaków w myśl art. 62.1 pkt a) oraz art. 66.1 pkt 7 a) OOŚ (Dz.U.2013.1235),

b) krąg osób i podmiotów, mających interes lub obowiązek prawny uczestnictwa w w/w postępowaniach na prawach strony.

Jak wynika z uzasadnienia zdrowotnego i obliczeń w p. 2.4, stron, które powinny być uznane za stronę wynosi ok. 68 912 osób.

Jednak w zgromadzonym przez GDOŚ materiale, nie notuje się dowodów, potwierdzających że czynności proceduralno-prawne jak w podpunktach (a-b) zostały dokonane.

2.5.3 Jak uzasadniono w p. 2.4, bez jakiejkolwiek wątpliwości można przyjąć, że ilość uprawnionych po myśli art. 28 - 29 k.p.a. stron przekroczyła na pewno liczbę 40. Dlatego GDOŚ po otrzymaniu z RDOŚ-B. odwołania Stowarzyszenia nr [...] oraz Stowarzyszenia P. i wszczynając postępowanie II stopnia dla ponownej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko - zobowiązany był do powiadomienia o tym fakcie stron i społeczeństwa w formie OBWIESZCZENIA na swojej stronie internetowej:

http://www.gdos.gov.pl/obwieszczenia.

Jednak GDOŚ nie zamieścił w Internecie żadnego obwieszczenia, celem ukrycia przed stronami oraz społeczeństwem P. i W. faktu złożenia odwołań stowarzyszeń ekologicznych od Decyzji RDOŚ-B.. Tym samym GDOŚ rażąco naruszył przepisy proceduralne wg art. 33 i art. 74.3 OOŚ (Dz.U.2013.1235) w związku z art. 131 KPA, co implikuje uchylenie jego Decyzji po myśli art. 156 § 1 pkt 2) KPA. Na dowód powyższego zarzutu, załącza się wydruk z Internetu WYKAZU OBWIESZCZEŃ GDOŚ, wg stanu na dzień 17.12,2013r. (Zał. 10).

2.5.4 GDOŚ pismem nr [...] z dn. [...]10.2013r. (Zał. 6) poinformował Stowarzyszenie o zamknięciu postępowania II stopnia i przystąpieniu do wydania decyzji rozstrzygającej odwołania od Decyzji RDOŚ-B.. Jednak GDOŚ ukrywając ten fakt przed pozostałymi stronami i pokrzywdzonym społeczeństwem, nie zamieścił do dnia 17.12.2013r. w swoim Internetowym portalu po myśli art. 10 KPA żadnego obwieszczenia o zamknięciu postępowania i przystąpieniu do wydania Decyzji nr [...], zamykającej sprawę.

Tym samym GDOŚ rażąco naruszył przepisy proceduralne wg art. 10 § 1 w związku z art. 49 KPA, co kwalifikuje jego decyzję do uchylenia.

2.5.5 Stowarzyszenie w p. 4.2 opinii nr [...] z dn. [...].06.2013r. (Zał. 2) oraz ponownie w p. 7.2 odwołania nr [...] - wnioskowało do RDOŚ i GDOŚ o wykonanie w myśl art. 84 § 1 KPA przez niezawisłą placówkę naukową, kontrolnych obliczeń rozkładu indukcji magnetycznej w otoczeniu linii [...] . Obliczenia te były niezbędne dla rzetelnej i samodzielnej oceny przez GDOŚ:

a) zasięgu szkodliwego oddziaływania przedsięwzięcia, ze szczególnym zwróceniem uwagi na zdrowotne bezpieczeństwo Polaków w myśl art. 62.1 pkt a) oraz art. 66.1 pkt 7 a) OOŚ (Dz.U.2013.1235),

b) kręgu osób i podmiotów, mających interes lub obowiązek prawny uczestnictwa w w/w postępowaniach na prawach strony.

GDOŚ na str. 33 i 34 Decyzji (Ad. 17) stwierdził, że wykonanie takich obliczeń jest zbędne, gdyż on jako organ publiczny ma "tylko strzec litery prawa", wydanego bezprawnie przez Ministra Środowiska w miejsce ubezwłasnowolnionego przez polityków Ministra Zdrowia - vide art. 19 KPA i Zał. nr 8; 9; 12 i 13 do skargi. Zgodnie z powyższą "literą prawa" (Dz.U.2003.192.1883, Zał. 1 Tabela 1, E=1000 V/m; H=60 A/m co odpowiada indukcji 75420 nT) wytłumaczalną tylko w konwencji ograniczonej poczytalności umysłowej prawodawcy - GDOŚ rozstrzygnął, że:

- skażenie środowiska w zabudowie mieszkalnej indukcją magnetyczną 75420, gwarantuje "wysoki standard jakości środowiska" w dostępnych dla ludności miejscach (budynkach mieszkalnych, żłobkach, przedszkolach, szkołach, szpitalach; domach opieki, itd.),

- zabijanie Polaków i okaleczanie ich dzieci indukcją 75420 [nT] jest w pełni zgodne z przepisami nadrzędnej Ustawy "O UDZIALE SPOŁECZEŃSTWA W OCHRONIE ŚRODOWISKA" - Dz.U.2013.1235 art. art. 62.1 pkt a) oraz art. 66.1 pkt 7 a).

Powyższe rozstrzygnięcia GDOŚ są zupełnie irracjonalne zważywszy, że formalnie obowiązują nadal przepisy wg art. 39; art. 68.3; art. 68.4; art. 104.2; art. 130; art. 151 Konstytucji RP i Kodeks Karny.

Kierując się deklaracją zawartą w p. 7.1 odwołania nr [...], Stowarzyszenie opracowało we własnym zakresie szczegółowe obliczenia nr [...] (Zał, 11), które potwierdziły brutalne skażenie środowiska nadmierną indukcją z obu stron linii [...] na szerokości co najmniej 2 x 3000 m, generującą eksterminację polskiej ludności na niespotykana skalę-vide odwołanie nr [...].

W sumie zaniechanie przez RDOŚ i GDOŚ kontrolnych obliczeń, spowodowało rażące naruszenie art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 KPA w związku z art. 84 § 1 KPA, co implikuje w całości nieważność Decyzji nr [...].

2.6 Błędna interpretacja przez GDOŚ niedorzecznego i nieuprawnionego prawa.

2.6.1 Stowarzyszenie w p. 6.1-rp. 6.1.6 odwołania nr [...], szczegółowo udokumentowało, że, Minister Środowiska nie może zawłaszczać właściwości rzeczowej Ministra Zdrowia (art. 19 KPA) i stanowić przepisów sanitarnych, chroniących zdrowie ludności w miejscach do spania, żłobkach, przedszkolach, szkołach, szpitalach, domach opieki itp.

Ponadto udokumentowano, że wykładnia inwestora, PWIS i RDOŚ odnośnie traktowania normatywów Ministra Środowiska jako normy sanitarne - jest nieuprawniona i wręcz absurdalna.

2.6.2 GDOŚ ustosunkowując się w swojej Decyzji do powyższych zarzutów (ad. 10; ad 15; ad. 16), przeprowadził bardzo obszerny wywód, rozstrzygając co następuje:

a) normatywne PEM Ministra Środowiska (E-1000 V/m; H = 60 A/m co odpowiada 75420 nT) - nie będą przekroczone poza technologicznym pasem 2 x 35 m (co nigdy nie było przez Stowarzyszenie kwestionowane),

b) występujące poza pasem technologicznym PEM o wartościach E < 1000 V/m i H < 60 A/m co odpowiada < 75420 nT - zapewniają wysokie standardy jakości środowiska i tym samym mogą bezkarnie wkraczać w miejsca dostępne dla ludności jak miejsca do spania, żłobki, przedszkola, szkoły, szpitale, domy opieki itp.

c) organ publiczny ma obowiązek "strzec litery prawa" zaś biologiczne skutki normatywnych PEM (wyniszczanie zdrowia Polaków i środowiska) - nie mogą być przedmiotem zainteresowania publicznego organu.

2.6.3 W p. 6.1.3-rp. 6.1.6 odwołania nr EK-132/13 Stowarzyszenie obszernie udokumentowało, że indukcja magnetyczna o wartości powyżej 100 [nT] już działa szkodliwie na zdrowie ludzi. W pomieszczeniach mieszkalnych do całodobowego pobytu ludności nie powinna przekraczać 150 [nT], zaś w pomieszczeniach biurowych z pobytem 8 h/dobę - nie powinna przekraczać 200 [nT]. Normatywne PEM Ministra Środowiska dopuszczają indukcję o wartości 75420 [nT], która przekracza powyższą najluźniejszą szwedzka normę sanitarną: n = 7542/200 = 377 razy Równocześnie obliczenia nr [...] wykazały, że indukcję o tak wysokiej wartości 75420 [nT] - nie jest w stanie wygenerować planowana linia [...] . Dlatego nieuprawniona wykładnia inwestora, PWIS, RDOŚ, GDOŚ i Ministra Środowiska, że indukcja o wartości poniżej 75420 [nT] jest nieszkodliwa dla zdrowia i może bezkarnie wkraczać do miejsc dostępnych dla ludności (miejsca do spania,, żłobki, przedszkola, szkoły, szpitale, domy opieki itp.) jest wytłumaczalna tylko w konwencji ograniczonej poczytalności umysłowej lub korupcji w/w organów. Dzięki właśnie takim organom i ich manipulacjom przy wydawaniu środowiskowych decyzji administracyjnych, już obecnie co czwarty Polak umiera na chorobę nowotworową z tendencją ciągłego wzrostu tej epidemii - zał. 14.

2.6.4 W p. 2.6.2 c) nin. skargi, powołano kilkakrotne stwierdzenie GDOŚ, że obowiązkiem organu publicznego jest "strzec litery prawa" bez względu na interes społeczny. ("Myśmy tylko strzegli litery prawa i wykonywali polecenia przełożonych" - Norymbergia, listopad 1945r.). Jednak GDOŚ uszło uwadze, że w myśl art. 6 KPA powinien strzec "całej litery prawa" a nie tyiko wybiórczych jednostek redakcyjnych prawa (Dz.U.2003.192.1883, Zał. 1 Tabela 1) a ponadto nie przemilczać licznych naruszeń prawa wg nadrzędnych hierarchicznie ustaw - vide p. 6.2-rp. 6.4 odwołania nr [...] -

2.6.5 Odnośnie powoływanej przez GDOŚ "litery prawa" stwierdzić należy, iż litera ta jest w zakresie PEM systemowo manipulowana przez przestępczość prawodawczą na zlecenia wielkich korporacje elektroenergetycznych i radiokomunikacyjnych. Celem tych manipulacji i handlu prawem jest całkowite uwolnienie korporacji i zagranicznego kapitału od wszelkiej odpowiedzialności finansowej i karnej za degradowane zdrowie i nieruchomości Polaków, na rzecz swawoli lokalizacyjnej szkodliwych przedsięwzięć i maksymalnych zysków tych korporacji.

Powyższe przykładowe przekręty przeciwko Polakom i Konstytucji, zestawione są tabelarycznie w Zał. 12, zaś mechanizmy tworzenia i ochrony tych przekrętów zawiera petycja Stowarzyszenia nr [...] z dn. [...].12.2011 r. skierowana do rąk Pana Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej (Zał. 13).

2.6.6 Jak udokumentowano w p. 2.6.5, wypracowany przez zagraniczny kapitał stan prawny jest ze względu na aktualne uwarunkowania polityczne - niemożliwy do naprawy - vide Zał. 7-8 oraz 12-13. Ponadto prawodawca wykluczył organizacjom społecznym możliwość obrony poniżanej Konstytucji, zamykając nam drogę do Trybunału Konstytucyjnego.

W związku z powyższym Stowarzyszenie wnosi do Sądu, aby przed rozstrzygnięciem skargi, skierował do Trybunału Konstytucyjnego w myśl art. 193 Konstytucji RP pytanie prawne, czy jednostka redakcyjna prawa wg Rozporządzenia Ministra Środowiska z dn. 30.10.2003r. - Dz.U.2003.192.1883, Zał. I, Tabela 1, zezwalającą inwestorom na eksterminację polskiej ludności przez indukcję magnetyczną o wielkości do 75420 [nT], emitowaną przez urządzenia elektroenergetyczne [...] - nie narusza przepisów wg art. 39; art. 68.3 i art. 68.4 Konstytucji RP.

3. W jednostce redakcyjnej skargi "Wnioski i sentencje" Stowarzyszenie podniosło, co następuje:

3.1 Stowarzyszenie nie jest w zasadzie przeciwne realizacji dwutorowej, napowietrznej linii elektroenergetycznej, która uchroniłaby kraj a w szczególności P. (M.; G.) przed budową elektrowni atomowej i bezpośrednim zagrożeniem promieniowaniem jonizującym (radioaktywnym).

3.2 Podstawowym warunkiem podjęcia realizacji planowanego przedsięwzięcia musi być jednak takie uprzednie skorygowanie projektu linii elektroenergetycznej i raportu o oddziaływaniu na środowisko, aby indukcja magnetycznej na linii zabudowy mieszkalnej nie przekraczała bezpiecznej, sanitarnej wielkości 200 [nT] - vide obliczenia nr [...], Zał. 1.

3.3 Z uwagi na liczne rażące naruszenia prawa materialnego i proceduralnego, udokumentowane w p. 2.1 - 2.6 niniejszej skargi zachodzą przesłanki do uchylenia w całości zaskarżonej decyzji GDOŚ oraz poprzedzającej ją decyzji RDOŚ.

V. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

VI. Sąd rozpoznał skargę na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1§1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r., Nr 153, poz.1269 z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3§2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tj. Dz.U. Nr 270 z późn. zm. – zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z przepisem art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Rady nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VII. Kontrola legalności zaskarżonej decyzji GDOŚ prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną obecnie decyzją GDOŚ było ustalenie na podstawie art.71 i nast. ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko ("ustawy ocenowej") środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia.

Planowane zamierzenie inwestycyjne należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r, w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213 poz. 1397), dla których raport jest wymagany.

Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 1 tiret trzeci ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.) organem właściwym w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla tego rodzaju przedsięwzięcia jest regionalny dyrektor ochrony środowiska.

Na potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania planowanego przedsięwzięcia inwestor przedłożył raport oddziaływania inwestycji na środowisko.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. zaopiniował pozytywnie planowane przedsięwzięcie, wskazując warunki jego realizacji.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w O. zaopiniował pozytywnie planowane przedsięwzięcie, wskazując warunki jego realizacji.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w O. w ramach porozumienia przedstawił swoje stanowisko pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...].

2. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy ocena oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowiska, dokonana przez organy obu instancji, a stanowiąca podstawę do określenia dla tego przedsięwzięcia środowiskowych uwarunkowań, jest prawidłowa. W ocenie Sądu analiza akt postępowania administracyjnego i skonfrontowanie treści obu decyzji z obowiązującymi w dacie ich wydania przepisami prawa upoważnia do stwierdzenia, że wskazana wyżej ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowiska, dokonana przez organy obu instancji na podstawie przedłożonego przez inwestora raportu, spełniającego wymagania z art.66 ustawy ocenowej, nie budzi zastrzeżeń co do jej prawidłowości. W ramach tej oceny zanalizowano bowiem całokształt zagadnień ujętych w przepisie art.62 ust.1 ustawy ocenowej, definiującym zakres oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, w tym w szczególności dokonano oceny bezpośredniego i pośredniego wpływu przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi (art.62 ust.1 pkt 1 lit.a ustawy ocenowej). W konsekwencji powyższego zarzuty skargi należy uznać za nietrafne. Uznać należy, że oceny sformułowane przez orzekające w sprawie organy znajdują pełne pokrycie w ustaleniach raportu.

Powyższe upoważnia Sąd do stwierdzenia, że zaskarżona do Sądu decyzja GDOŚ została wydana zgodnie z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

3. Zasadniczy zarzut skargi Stowarzyszenia sprowadza się do podnoszonego już w postępowaniu administracyjnym kwestionowania dopuszczalności emitowania przez planowaną linię energetyczną indukcji magnetycznej o wartości powyżej 200 nT (nanotesli), co w ocenie skargi zagraża zdrowiu i życiu znacznej liczby ludności. Jednakże analiza akt sprawy prowadzi w ocenie Sądu do wniosku, że kwestia emisji indukcji magnetycznej została w sposób wyczerpujący wyjaśniona i zanalizowana w postępowaniu administracyjnym. Wynik tych wyjaśnień i analiz prowadzi z kolei do konkluzji, że zastrzeżenia formułowane przez skarżące Stowarzyszenie nie znajdują dostatecznego merytorycznego uzasadnienia.

Organy orzekające w niniejszej sprawie wykazały bowiem, że parametry planowanego przedsięwzięcia zostały wyznaczone w zgodzie z obowiązującymi regulacjami prawnymi, w tym w szczególności z przepisami określającymi standardy jakości środowiska dotyczące ochrony przed polami elektromagnetycznymi, to jest przepisami rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

Przyjąć należy, że co do zasady skarżące Stowarzyszenie nie kwestionuje samej zgodności parametrów wyznaczonych dla planowanego przedsięwzięcia z przepisami powołanego wyżej rozporządzenia, konsekwentnie podtrzymując natomiast stanowisko, że rozporządzenie z 2003 r. zawiera zbyt liberalne uregulowania odnośnie standardów jakości środowiska, dotyczących ochrony przed polami elektromagnetycznymi poszczególnych, dopuszczając w sposób pośredni (albowiem rozporządzenie nie wypowiada się wprost o dopuszczalnym maksymalnym poziomie indukcji magnetycznej a jedynie o cząstkowych parametrach poszczególnych zjawisk fizycznych, determinujących powstawanie tej indukcji) emisję indukcji magnetycznej na poziomie zagrażającym zdrowiu i życiu ludzi (200 nT). Nie negując zatem samego faktu funkcjonowania w obrocie prawnym aktu wykonawczego, umożliwiającego tego rodzaju emisję, Stowarzyszenie podkreśla jego rażącą wadliwość, a w konsekwencji niekonstytucyjność, wnosząc do Sądu o skierowanie do Trybunału Konstytucyjnego, na podstawie art.193 Konstytucji RP i art.3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz.U. nr 102, poz.643 z późn. zm.), pytania prawnego o zgodność postanowień Załącznika nr I Tabeli I rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. z art.39, 68 ust.3 i art.68 ust.4 Konstytucji RP. Z przywołanych przepisów wynika, że każdy sąd może przedstawić Trybunałowi pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

4. Sąd nie podziela stanowiska skargi, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki, uzasadniające skorzystanie przez Sąd z instrumentu, o którym mowa powyżej, tj. wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym co do zgodności kwestionowanych przez Stowarzyszenie postanowień rozporządzenia w szczególności z art.39 (zakaz przymusowego poddawania eksperymentom naukowym, w tym medycznym), 68 ust.3 (obowiązek władz publicznych zapewnienia szczególnej opieki zdrowotnej dzieciom, kobietom ciężarnym, osobom niepełnosprawnym i osobom w podeszłym wieku), art.68 ust.4 (obowiązek władz publicznych zwalczania chorób epidemicznych i zapobiegania negatywnym dla zdrowia skutkom degradacji środowiska) Konstytucji RP. W ocenie Sądu argumentacja skargi, oparta w głównej mierze na fakcie obowiązywania w innym kraju ([...]) bardziej restrykcyjnych wymogów co do emisji indukcji magnetycznej (a ściślej wymogów co do wartości indukcji w pomieszczeniach biurowych i wartości indukcji w pomieszczeniach mieszkalnych dla całodobowego pobytu ludzi) nie stanowi bowiem wystarczającej przesłanki do powzięcia uzasadnionych wątpliwości co do konstytucyjności kwestionowanych przez Stowarzyszenie postanowień rozporządzenia z 2003 r. w szczególności w kontekście powołanych przez Stowarzyszenie przepisów Konstytucji RP.

Na tego rodzaju ocenę wpływa m.in. fakt, że jak trafnie podniosły orzekające w sprawie organy, że wymagania przepisów krajowych dotyczące dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych są znacznie ostrzejsze od uregulowań europejskich w tym zakresie, np. Rekomendacji Rady Europy z 12 lipca 1999 r., dotyczącej ograniczania ekspozycji ogółu ludności na promieniowanie elektromagnetyczne (1999/519/EC). Poziomy odniesienia dla częstotliwości pól równej 50 Hz wskazane w Rekomendacji kształtują się w sposób następujący:

— poziom natężenia pola elektrycznego wynosi 5 kV/m,

— poziom natężenia pola magnetycznego wynosi 80 A/m,

— indukcja magnetyczna — 100 mikroT.

W kontekście przedstawionych powyżej danych, pomimo braku wskazania w rozporządzeniu z 2003 r. parametru indukcji magnetycznej odpowiadającej natężeniu poła magnetycznego równego 60 A/m dla częstotliwości 50 Hz, jej wartość jest możliwa do wyliczenia i wynosi 75 mikroT (a zatem mniej aniżeli we wskazanej wyżej rekomendacji).

5. Podkreślenia wymaga, że powyższe stanowisko Sądu, nie znajdujące dostatecznych podstaw do kwestionowania konstytucyjności przepisów rozporządzenia w zakresie wskazanym w skardze, nie zamyka drogi osobom zainteresowanym do wniesienia do Trybunału Konstytucyjnego skargi konstytucyjnej, o której mowa w art.79 ust.1 Konstytucji RP. Stosownie do tego przepisu każdy, czyje konstytucyjne wolności lub prawa zostały naruszone, ma prawo, na zasadach określonych w ustawie, wnieść skargę do Trybunału Konstytucyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją ustawy lub innego aktu normatywnego, na podstawie którego sąd lub organ administracji publicznej orzekł ostatecznie o jego wolnościach lub prawach albo o jego obowiązkach określonych w Konstytucji. Szczegółowe uregulowanie tej instytucji nastąpiło w ustawie o Trybunale Konstytucyjnym (art.46 i nast.).

6. Sąd nie podziela także pozostałych zarzutów zawartych we wniesionej skardze. Konfrontacja z materiałem dowodowym sprawy argumentacji GDOŚ zawartej w odpowiedzi na skargę, w którym to piśmie szczegółowo odniesiono się do podniesionych zarzutów, upoważnia Sąd do podzielenia tej argumentacji w całości.

7. Nie można uznać za trafny zarzutu naruszenia przez GDOŚ art.33 i 74 ust. 3 ustawy ocenowej w związku z art.131 k.p.a. poprzez niezamieszczenie na stronie internetowej organu odwoławczego informacji o wpływie odwołań od decyzji RDOŚ. Z przywołanych przez stronę przepisów nie wynika bowiem, aby tego rodzaju obowiązek ciążył na GDOŚ jako na organie właściwym do rozpatrzenia odwołania od decyzji środowiskowej. W świetle ogólnych uregulowań k.p.a., dotyczących postępowania odwoławczego, obowiązek o którym wspomniano w skardze odnosi się nie do organu odwoławczego, a wyłącznie do organu, który wydał decyzję zaskarżoną odwołaniem, a zatem do organu I instancji (art.131 k.p.a.).

8. Nie można uznać za trafny zarzutu naruszenia przez GDOŚ art.10 § 1 k.p.a. w związku z art. 49 k.p.a. poprzez niezamieszczenie na stronie internetowej organu zawiadomienia z dnia [...] października 2013 r., znak: [...], informującego strony postępowania o toczącym się postępowaniu odwoławczym od decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] lipca 2013 r. oraz o możliwości zapoznania z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do jego treści przed wydaniem decyzji, przez co rażąco naruszył Na potwierdzenie podniesionego zarzutu skarżące stowarzyszenie załącza wydruk ze strony internetowej Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska wg stanu na dzień 17 grudnia 2013 r.

Z wyjaśnień GDOŚ, zamieszczonych w odpowiedzi na skargę wynika, że stosowna informacja została opublikowana zawiadomieniem z dnia [...] października 2013 r. nr [...]. Zawiadomienie to zostało opublikowane m.in. na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w dniach od [...] października 2013 r. do dnia [...] listopada 2013 r. Zawiadomienie to było widoczne na stronie internetowej Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska w okresie wymaganym przepisem art.49 k.p.a., tj. w okresie 14 dni. Powyższe potwierdza wydruk z systemu zarządzającego stroną internetową Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska, na którym widnieją daty rozpoczęcia i zakończenia publikacji zawiadomienia z dnia 23 października 2013 r.

9. Nietrafny jest zarzut nieskonsultowania przez GDOŚ stanowiska skarżącego Stowarzyszenia w przedmiocie negatywnego wpływu planowanego przedsięwzięcia na zdrowie ludzi z Ministrem Zdrowia. Stwierdzić należy, że przepisy ustawy ocenowej, w oparciu o którą procedowano w niniejszej sprawie, nie przewidują takiego wymogu. Podkreślić natomiast należy, że w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw zdrowia wydane zostało rozporządzenie Ministra Środowiska z 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów.

10. Nie można uznać za trafny zarzutu wadliwego ustalenia przez orzekające w sprawie organy zasięgu szkodliwego oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisku, a tym samym wadliwego oszacowania liczby ludności, narażonej na to negatywne oddziaływanie.

Ustalenie katalogu stron postępowania o ustalenie środowiskowych uwarunkowań odbywa się na zasadach ogólnych określonych w k.p.a. Zgodnie z brzmieniem art.28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego bądź obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniach w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach krąg stron postępowania ustala się w oparciu o analizę zasięgu negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia, określonego w raporcie o oddziaływaniu na środowisko. W konsekwencji powyższego podmiot będący właścicielem, współwłaścicielem, czy też użytkownikiem wieczystym nieruchomości, na których będzie realizowane przedsięwzięcie, które będą graniczyły z nim lub pozostawały w zasięgu negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia posiadać będzie przymiot strony postępowania.

Analizę zasięgu oddziaływania przedsięwzięcia przeprowadza się w oparciu o dokumentację dołączoną przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, w tym głównie w oparciu o raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Zgodnie z art. 66 ust. 1 ustawy ocenowej, w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko należy określić i opisać przewidywane oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko. Ponadto, zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 6 ustawy, do wniosku inwestor dołącza wypis z ewidencji gruntów, obejmujący przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmujący obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, a zgodnie z art. 74 ust. 1 pkt 3 tejże ustawy, do wniosku dołącza się poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie oraz obejmującej obszar, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie. Na podstawie tych dokumentów organ prowadzący postępowanie określa prognozowany zasięg oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, na którego podstawie może określić krąg stron postępowania.

W przedmiotowej sprawie, jako strony postępowania zostali uznani wszyscy właściciele, współwłaściciele, czy też użytkownicy wieczyści nieruchomości znajdujących się w pasie technologicznym planowanej linii wysokiego napięcia. Szerokość tego pasa został oszacowana na 70 m tj. po 35 m od osi linii w obydwie strony. Zasadność uznania za strony podmiotów, mających prawo własności do nieruchomości położonych w ww. pasie technologicznym, wynikała z faktu, iż to w jego granicach zamknie się zasięg negatywnego oddziaływania planowanej linii m.in. w zakresie dwóch głównych zanieczyszczeń emitowanych przez tego typu inwestycję: pola elektromagnetycznego i hałasu. Zarówno analiza wyników emisji pola elektrycznego i magnetycznego od planowanej linii elektroenergetycznej, jak i pomiarów w zakresie emisji hałasu, wykazała, iż poza pasem technologicznym nie zostaną przekroczone standardy jakości środowiska ustanowione w stosownych aktach wykonawczych, tj. odpowiednio w rozporządzeniu Ministra Środowiska w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 1 października 2012 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. 202.1109).

Rozszerzenie zasięgu negatywnego oddziaływania zamierzonej linii wysokiego napięcia, do terenów na których wartość indukcji magnetycznej będzie przekraczała 200 nT = 0,2 mikroT (tj. wartość, która nie przekracza zgodnie z ww. rozporządzeniem z 2003 r. poziomu dopuszczalnego w zakresie pól elektromagnetycznych o częstotliwości 50 Hz), nie znajduje uzasadnienia w polskim prawodawstwie. Standard jakości środowiska dla indukcji magnetycznej, przy uwzględnieniu natężenia pola magnetycznego o częstotliwości 50 Hz równego 60 A/m, wynosi zatem 75 mT i to tę wartość należy taktować jako poziom dopuszczalny.

11. Nie można również podzielić zarzutu skargi, że w postępowaniu przed organami obu instancji doszło do naruszenia art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie powołania przez organy biegłego celem wykonania kontrolnych obliczeń rozkładu indukcji magnetycznej w otoczeniu planowanej linii elektroenergetycznej.

W świetle art. 84 k.p.a. uznać należy, że organ administracji, prowadzący postępowanie administracyjne, związany jest żądaniem przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego jedynie wówczas, gdy ustalenie stanu faktycznego wymaga wiadomości specjalnych. Dotyczyć więc ono powinno okoliczności, których ustalenie przy pomocy wskazówek wiedzy, doświadczenia życiowego oraz zasad logicznego rozumowania dostępnych organom administracji jest niemożliwe.

Sytuacja tego rodzaju nie wystąpiła w niniejszej sprawie, albowiem orzekające w niej organy obu instancji były w stanie, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, jak i wiedzę własną dokonać oceny oddziaływania przedmiotowej inwestycji na poszczególne komponenty środowiska w zakresie emisji pól elektromagnetycznych, dotrzymując w ten sposób obowiązku wynikającego z art. 77 § 1 i 80 k.p.a.

Ocena ta obejmowała m.in. zbadanie, czy budowa planowanej linii elektroenergetycznej będzie przyczyną przekroczenia, w miejscach dostępnych dla ludzi, dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych określonych w rozporządzeniu z 2003 r. Stwierdzić należy kategorycznie, że wobec przyjęcia ustawowych (w drodze przepisów wykonawczych do ustawy) standardów oddziaływania określonych zagrożeń na środowisko, wyznaczających wielkości graniczne w tym zakresie, rola organu sprowadza się do zbadania, czy zamierzone oddziaływanie mieści się w wyznaczonych przez przepisy granicach, czy też je przekracza. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego pozwoliła na sformułowanie jednoznacznego wniosku, iż standardy jakości środowiska w zakresie pól elektromagnetycznych zostaną dotrzymane poza pasem technologicznym planowanej linii, do którego inwestor będzie dysponował tytułem prawnym. Powyższa okoliczność przesądzała o braku potrzeby zasięgania przez organy opinii biegłego na okoliczność, o której wspomina skarga.

12. Nie można podzielić zarzutu skarżącego Stowarzyszenia, że organy orzekające w sprawie w nieuprawniony sposób zastosowały przepisy rozporządzenia, wyznaczającego w wadliwy sposób parametry fizyczne, stanowiące podstawę do ustalenia dopuszczalnej wartości indukcji elektromagnetycznej, przekraczającej około 377 razy szwedzką normę sanitarną TCO 1999, w której indukcja magnetyczna w pomieszczeniach biurowych z pobytem 8h/dobę została wskazana na poziomie 200 nT.

Organy orzekające w sprawie były zobowiązane do jej rozstrzygnięcia w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego w dacie orzekania. W konsekwencji powyższego organy te były zobowiązane do zastosowania rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów. W toku prowadzonego postępowania organy administracji musiały ocenić czy określone w ww. rozporządzeniu standardy jakości środowiska w zakresie pól elektromagnetycznych, będą dotrzymane w związku z eksploatacją planowanej linii elektroenergetycznej.

W świetle powyższych okoliczności skargę należało oddalić.

Z tych względów i na podstawie art.151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.