Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 1332/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Jagielska (spr.), Sędziowie NSA Stanisław Gronowski, as. WSA Izabela Głowacka – Klimas, Protokolant Arkadiusz Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi S. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2002r. Komendant Wojewódzki Policji w S., na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm. ), cofnął S. R. pozwolenie na broń myśliwską przyznane na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. dnia [...] maja 1992r. W uzasadnieniu podał, iż S. R. wyrokiem Sądu Rejonowego w D. z dnia [...] lutego 2000r. został uznany winnym czynu z art. 157 § 1 k.k. i skazany na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym jej zawieszeniem na okres 3 lat i fakt ten zobowiązywał wręcz organ administracji do cofnięcia pozwolenia na broń.

S. R. w złożonym odwołaniu od decyzji podniósł, że jako członek Koła Łowieckiego "C." nigdy nie był karany za przekroczenie regulaminu Koła, rygorystycznie przestrzegał postanowień regulaminu polowań, a od wydania wyroku skazującego upłynęło dwa lata, podczas których nigdy nie wszedł w konflikt z prawem i nie użył broni myśliwskiej niezgodnie z jej przeznaczeniem.

Powołał się na nagrodę pieniężną, która otrzymał od zarządu Koła myśliwskiego za ujawnienie przypadku kłusownictwa, które to zdarzenie było przyczyną późniejszego skazania go za zdarzenie, w którym, jak twierdzi, nie uczestniczył. Zarzucił, iż cofnięcie mu pozwolenia na broń jest dla niego karą dodatkową, a decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. opiera się na bezpodstawnej argumentacji opartej na donosie o karalności. Zarzucając organowi dowolną interpretacje przepisów, wniósł o uchylenie decyzji jako niezgodnej z prawem.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2002r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w S.. W uzasadnieniu powtórzył za organem pierwszej instancji, że ustawa o broni i amunicji obliguje organ, który wydał pozwolenie na broń do jego cofnięcia w przypadku, gdy dana osoba budzi obawę, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności gdy została skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. Ustalenia Sądu Karnego o użyciu przez S. R. przemocy wobec osoby nie stwarzającej dla niego zagrożenia, wiążą organ administracyjny i stwarzają przekonanie o słuszności zastosowania wobec odwołującego się art. 18 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji. Organ nie uwzględnił argumentów strony, że czyn za który został skazany S. R. nie został popełniony przy użyciu broni, a pozwolenie na broń cofnięto mu za fakt ujawnienia kłusownictwa przez funkcjonariuszy Policji. Organ podkreślił, że pozwolenie zostało cofnięte wyłącznie w wyniku powzięcia informacji przez ten organ o fakcie skazania za czyn, o którym stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

S. R. na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego domagając się uchylenia w całości decyzji jako niezgodnej z prawem. Nie kwestionując faktu ukarania go prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w D. za czyn w postaci uszkodzenia ciała, nie zgodził się z rozstrzygnięciem administracyjnym cofającym mu pozwolenie na broń, bowiem nie jest możliwym żeby incydentalny przypadek bójki był tym, o którym stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podkreślił, że jako myśliwy posiada bardzo dobrą opinię wśród kolegów i za swoją pracę był wielokrotnie nagradzany.

Udzielając odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł ojej oddalenie podając, że w ocenie organów Policji, fakt popełnienia przestępstwa, za które został skazany skarżący, jest wystarczający do uznania, iż strona nie daje gwarancji bezpiecznego posiadania broni i posługiwania się nią w przyszłości. Dodał, że art. 18 ust. 1 pkt 2 jest wiążący dla organu administracyjnego i w przedmiotowej sprawie musiała zapaść decyzja o cofnięciu pozwolenia na broń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który przejął sprawę do rozpoznania na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. -Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ) zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji ( Dz. U. Nr 53, poz. 549 z późn. zm. ) stanowi, iż właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 tj. takich, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej. W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, iż skarżący został skazany za przestępstwo określone w art. 157 § 1 k.k. tj. za czyn z użyciem przemocy i że orzeczenie to, w dacie wydawania decyzji I instancji, było prawomocne. Wypełnienie przesłanki zaliczenia skarżącego do osób, o których stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy musiało skutkować, zgodnie z dyspozycją art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, cofnięciem pozwolenia na broń przez właściwy organ. Bez znaczenia pozostaje podnoszony przez skarżącego fakt, iż od ukarania skarżącego do wydania decyzji cofającej pozwolenie na broń, minęły dwa lata. Organ Policji wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń niezwłocznie po otrzymaniu informacji z Krajowego Rejestru Karnego o skazaniu S. R. za

przestępstwo, o którym stanowi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podnoszone przez skarżącego argumenty: nienaganna postawa jako myśliwego potwierdzona opinią Koła Łowieckiego, do którego należy, niekonfliktowy i zrównoważony tryb życia, jak też prowadzona przez niego walka z kłusownictwem nie mogły mieć wpływu na decyzje organów Policji związanych ustaleniami i orzeczeniem Sądu Karnego pozwalających organowi na uznanie, że S. R. jest osobą, co do której istnieje obawa, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Twierdzenie skarżącego, że incydentalny przypadek bójki bez użycia broni nie może być tym, co powoduje utratę udzielonego wcześniej pozwolenia na broń, stanowi o niezrozumieniu przez niego podstawy, na której oparto decyzję cofającą to pozwolenie. Podstawą tą jest prawomocne orzeczenie sądu skazujące za przestępstwo z użyciem przemocy i bez znaczenia pozostaje tu, iż bójka miała miejsce bez użycia broni jak też, że był to jak pisze skarżący "incydent".

Rozpoznając przedmiotową sprawę, Sąd nie dopatrzył się naruszenia zaskarżoną decyzją przepisów tak prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - ppsa ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) orzekł jak w sentencji.