Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 264/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2009-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1 pkt 30 lit ai b, art. 17 ust. 1 pkt 4 i ust. 5
journal: Dz.U. 2000 nr 54 poz 654
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Gocki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędzia WSA Marta Wojciechowska Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Frydryk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 września 2009r. sprawy ze skargi N. Towarzystwa Społeczno – Kulturalnego w N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Opolu z dnia [...], nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w Opolu nr UKS [...] z dnia 31.10.2008 r., określono "A" w N. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2003 r. w kwocie 10.381,00 zł, w miejsce wskazywanego w zeznaniu CIT-8 za 2003 dochodu w kwocie 13.293,03 zł, w całości wolnego od podatku na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej: updop).

Jak wynikało z ustaleń kontroli skarbowej, w dokumentacji rachunkowej, z uwagi na stwierdzone nieprawidłowości w zakresie wysokości kosztów i przychodów podatkowych, zwiększeniu uległ dochód "A" w stosunku do zadeklarowanego w zeznaniu CIT 8 za 2003r., o kwotę 49.677,39 zł, ze względu na:

• podwyższenie przychodów o 2.274,45 zł, (o kwotę 1.822,12 zł z uwagi na błąd księgowy gdyż pomylono stronę Wn z Ma oraz o kwotę 452,33 zł dotyczącą odsetek od lokaty terminowej ),

• podwyższenie kosztów uzyskania przychodów o kwotę 40.638,76 zł, (o kwotę 38.234,00 zł dotyczącej wydatków poniesionych na druk gazety w listopadzie i grudniu 2003 r., a zaliczonych uprzednio do kosztów 2004r., oraz kwoty 2.404,76 zł ze względu na mylne jej księgowanie),

• obniżenia kosztów uzyskania przychodów o kwotę 88.041,70 zł, na którą złożyły się kwoty:

▪ 1.116,52 zł jako koszty sporządzenia aktu notarialnego, wpisu, odpisu, oraz opłaty sądowe, związane z nabyciem nieruchomości w B., wynikające z faktury VAT 118/2003 z dnia 30.07.2003 r. - na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 1 a i 1b updop,

▪ 44.051,59 zł jako nakłady na nieużytkowaną przez Jednostkę w 2003r. nieruchomość w B. - na podstawie art. 15 ust. 1, w związku z art.4a pkt 1 updop,

▪ 125,00 zł z tytułu amortyzacji nie oddanej do użytku nieruchomości w B. - na podstawie art. 16 h ust. 1 updop,

▪ 4.300,00 zł jako wydatku poniesionego na nabycie kserokopiarki Toshiba 2060, wg. faktury VAT M-TO: FA /00011/11/2003, będącej środkiem trwałym- na podstawie art. 16 ust 1 pkt. 1 lit. b updop,

▪ 1.155,49 zł jako wydatku na zakup ubiorów osobistych dla pracowników, nie pozostającego w związku z przychodami, na podstawie art. 15 ust. 1 updop,

▪ 365,85 zł jako wydatku na zakup części samochodowych do samochodu nie stanowiącego środka trwałego,

▪ 760,00 zł jako wydatki na zakup 105 kg żywej ryby – karpia,

▪ 250,00 zł dotyczącej zapłaty grzywny nałożonej na pracownika za niedopełnienie obowiązków służbowych oraz

▪ 35.917,25 zł dotyczącej części ryczałtów wypłaconych pracownikom za używanie prywatnych samochodów osobowych w celach służbowych do jazd lokalnych - na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 30 lit b updop,

Ostatecznie uwzględniając wszystkie powyższe korekty, według organu I instancji, dochód Jednostki w spornym roku podatkowym wynosił 62.970,42 zł.

Ponieważ w ocenie organu I Instancji wydatki dotyczące: zakupu ubiorów osobistych dla pracowników, części samochodowych, 105 kg karpia, grzywny nałożonej na pracownika oraz części ryczałtów wypłaconych pracownikom za używanie prywatnych samochodów osobowych, nie były poniesione na cele statutowe "A", to odpowiadający im dochód w łącznej kwocie 38.448,60 zł został uznany za podlegający opodatkowaniu wg obowiązującej w 2003r. stawki 27 %, a tym samym w 2003r. należny podatek dochodowy od osób prawnych wynosił 10.381,00 zł. Natomiast pozostały dochód w kwocie 24.521,82 zł (62.970,42 zł-38.448,60 zł) stanowił dochód wolny od podatku na podstawie art.17 ust.1 pkt 4 updop, jako przeznaczony i wydatkowany na cele statutowe.

W odwołaniu od powyższej decyzji Jednostka wskazała, iż w ramach działalności statutowej wydaje tygodnik [...] korzystając ze zwolnienia podatkowego. W jej ocenie wszelkie wydatki związane z pozyskiwaniem materiałów dziennikarskich, na druk gazety i kolportaż stanowią wydatki na cele statutowe. Dlatego też, odwołująca nie zgodziła się z kwalifikacją wyłączonych z kosztów uzyskania przychodów wydatków z tytułu używania przez pracowników prywatnych samochodów osobowych w celach służbowych, ponad obowiązujący limit, w wysokości 35.917,25 zł, jako podlegających opodatkowaniu w związku z brakiem udokumentowania wydatkowania ich na cele statutowe. Przyznała, iż wypłaty dla pracowników ponad limit nie były prawidłowo udokumentowane szczegółowym, comiesięcznym zestawieniem przejechanych kilometrów, jednakże jej zdaniem poniesiono je na cele statutowe. Jednostka uważa, że zwrot kosztów przejazdów ma wyraźny związek z wydawaniem gazety i działalnością dziennikarzy oraz pracowników kolportażu. Koszty te ponoszone są regularnie z przeznaczeniem na cele określone statutem, zatem potraktowanie ich jako wypłaty z podziału zysku jest bezpodstawne i stanowi restrykcję wobec "A", realizującego ważną misję społeczną.

Dyrektor Izby Skarbowej w Opolu, decyzją z dnia 31 marca 2009 r. nr [...], nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania, zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy.

W ocenie organu odwoławczego, zasadnie organ I instancji wyłączył z kosztów uzyskania przychodów ryczałty w łącznej kwocie 35.917,25 zł, wypłacone ponad limit wynikający Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy /Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm./, pozostawiając w kosztach ryczałty w wysokości 31.268,47 zł. W świetle regulacji zawartych w rozporządzeniu, zwrot kosztów używania przez pracowników pojazdów do celów służbowych w formie miesięcznego ryczałtu dotyczy wyłącznie jazd lokalnych tzn. wykonywanych w gminie lub mieście, w którym pracownik jest zatrudniony. Skoro zaś pracownicy "A" w roku 2003 byli zatrudnieni w N., wyjazdy służbowe do innych miejscowości stanowią podróże służbowe (jazdy zamiejscowe). Dyrektor wskazał, iż w tej sytuacji wydatki z tytułu zwrotu pracownikom kosztów przejazdu w podróżach służbowych prywatnymi samochodami mogły być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie z uwzględnieniem zasad określonych w art. 16 ust. 1 pkt 30 lit. a i ust.5 updop, tj. z uwzględnieniem stawek za 1 km przebiegu pojazdu, pod warunkiem prowadzenia przez pracownika ewidencji przebiegu pojazdu wg obowiązującego wzoru, potwierdzonej przez podatnika na koniec każdego miesiąca. Z ustaleń kontroli wynikało jednakże, iż Jednostka nie posiadała ewidencji przebiegu pojazdów ani żadnych innych dowodów dokumentujących cel tych wyjazdów i potwierdzających wykonanie jazd zamiejscowych w celach służbowych.

W dalszych rozważaniach Dyrektor zważył także, iż zwolnienie dotyczące podatników przeznaczających dochody na cele statutowe wymienione w art. 17 ust. 1 pkt 4 updop ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy dochód jest przeznaczony i wydatkowany na cele określone w tym przepisie, zaś jak wynikało z poczynionych ustaleń faktycznych, Jednostka nie wykazała, że dochód odpowiadający wydatkom poniesionym na wypłatę spornych ryczałtów został przeznaczony i wydatkowany na jej cele statutowe. Podniósł, iż brak jest jakichkolwiek dowodów, że wyjazdy odbywane poza teren miasta N., czyli nie mieszczące się w ryczałcie obejmującym jazdy lokalne, były związane z działalnością statutową "A". Jednostka nie prowadziła bowiem ewidencji przebiegu pojazdów używanych przez pracowników, która mogłaby świadczyć o celu odbytych wyjazdów i związku z działalnością statutową. Nie przedłożyła również, mimo wezwania organu, żadnych dowodów potwierdzających ten związek. Dlatego też, z uwagi na brak wiarygodnych dowodów źródłowych, nie znajdują pokrycia twierdzenia jednostki, że sporne ryczałty mają związek z powstawaniem gazety i działalnością dziennikarzy oraz pracowników kolportażu, a tym samym nie mogą również stanowić podstawy do skorzystania z tak szczególnej instytucji prawa podatkowego, jak zwolnienie dochodu z opodatkowania.

Reasumując, Dyrektor Izby stwierdził, że dochód w kwocie 35.917,25 zł, równy wydatkom poniesionym na zwrot pracownikom kosztów przejazdów należącymi do nich samochodami prywatnymi i niestanowiącym kosztów uzyskania przychodów ze względu na naruszenie przepisów art.16 ust.1 pkt 30 lit b updop, podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych, w związku z brakiem dowodów wydatkowania go na cele statutowe.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, stowarzyszenie domagało się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając błędne ustalenie, iż osiągnęło ono zysk pozastatutowy oraz błędne i bezpodstawne uznanie, iż część kosztów poniesionych przez pracowników redakcji (dziennikarzy i kolporterów) nie były kosztami związanymi z działalnością statutową.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, iż na podstawie zawartych z pracownikami umów cywilno - prawnych redakcja zwracała pracownikom koszty używania prywatnych samochodów do celów służbowych, tj. zbierania informacji i rozwożenia gazet przez kolporterów. Podniosła, iż obszar działania gazety [...] obejmuje 11 gmin, w tym N., w związku z czym błędne jest zaliczenie do kosztów uzyskania przychodów wyłącznie wydatków poniesionych na jazdy na terenie miasta N.. Jej zdaniem organ podatkowy nie uzasadnił dlaczego pozostałe poniesione koszty jazd nie są kosztami związanymi z działalnością statutową. Skarżąca nie zgodziła się z twierdzeniem, że brak jest dowodów potwierdzających poniesienie tych kosztów, wskazując, że dziennikarz z wykonania zawartej umowy był rozliczony na podstawie napisanych artykułów. Zdaniem Skarżącej, brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, iż wypłacony pracownikom zwrot poniesionych przez nich kosztów używania prywatnych samochodów do celów służbowych na jazdy poza teren N. był wypłacany na działalność pozastatutową, i z zysku na cele niestatutowe. Podkreśliła, iż kwoty wypłacone ponad limit zostały opodatkowane podatkiem od wynagrodzeń, który został zapłacony.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, jak wynika z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

Sąd, oceniając legalność zaskarżonych orzeczeń - zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270),- zwanej dalej u.p.p.s.a. - uwzględnia skargę i uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku wystąpienia naruszeń prawa stanowiących przesłankę stwierdzenia nieważności, Sąd stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji.

Dokonawszy oceny zaskarżonej decyzji w kontekście ww. kryteriów, Sąd doszedł do przekonania, iż zaskarżona decyzja nie narusza ani prawa materialnego, ani procesowego w sposób, który mógłby stanowić podstawę do jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności.

Zasady zaliczania kosztów podatnika podatku dochodowego od osób prawnych do kosztów uzyskania przychodów regulują przepisy artykułów 15 i 16 ustawy dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych – (Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm., dalej: updop). Z ich postanowień wynika, iż o zakwalifikowaniu danego wydatku podatnika do kosztów uzyskania przychodów decyduje spełnienie przesłanki zawartej w art. 15 ust. 1, tj. by były to koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów. Jednakże ustawodawca w ramach art. 16 ustawy jednocześnie wyłączył pewne rodzaje kosztów, stanowiąc, iż nie będą one uznawane za koszty uzyskania przychodu.

Taka sytuacja ma miejsce między innymi w ramach uregulowania art. 16 § 1 pkt 30 updop, zgodnie z którym nie uważa się za koszty uzyskania przychodu wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika:

a) w celu odbycia podróży służbowej (jazdy zamiejscowe) - w wysokości przekraczającej kwotę ustaloną przy zastosowaniu stawek za jeden kilometr przebiegu pojazdu lub w pełnej wysokości, jeżeli podróż służbowa pracownika nie jest udokumentowana delegacją służbową,

b) w jazdach lokalnych - w wysokości przekraczającej wysokość miesięcznego ryczałtu pieniężnego albo w wysokości przekraczającej stawki za jeden kilometr przebiegu pojazdu, określonych w odrębnych przepisach wydanych przez właściwego ministra.

Jednocześnie w ramach § 5 art. 16 cyt przepisu przewidziano, że przebieg pojazdu, o którym mowa w ust. 1 pkt 30, powinien być, z wyłączeniem ryczałtu pieniężnego, udokumentowany w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika według obowiązującego wzoru, potwierdzonej przez podatnika na koniec każdego miesiąca. W razie braku tej ewidencji, wydatki ponoszone przez podatnika na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika nie stanowią kosztu uzyskania przychodów.

A zatem, co wymaga szczególnego podkreślenia w niniejszej sprawie, w zakresie prawa do uwzględnienia w kosztach podatkowych wydatków ponoszonych na rzecz pracowników z tytułu używania przez nich samochodów na potrzeby podatnika, ustawodawca rozgraniczył dwie sytuacje, a mianowicie jazdy lokalne i jazdy zamiejscowe. W obu też z nich odmiennie uregulował warunki dokumentowania poniesionego wydatku. W odniesieniu do jazd lokalnych przyjęta została forma ryczałtowego rozliczenia wydatku, z jednoczesnym zastrzeżeniem górnego limitu kilometrów uprawniających do objęcia kosztami podatkowymi. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r. w sprawie warunków ustalania oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy /Dz. U. Nr 27, poz. 271 ze zm./ zwrot kosztów używania przez pracowników pojazdów do celów służbowych w formie miesięcznego ryczałtu dotyczy wyłącznie jazd lokalnych wykonywanych w gminie lub mieście, w którym pracownik jest zatrudniony, z jednoczesnym zastrzeżeniem, iż jego wielkość uzależniona jest od liczby mieszkańców w mieście lub gminie, w których pracownik jest zatrudniony. Limit ten nie może przekroczyć: 300 km - do 100 tys. mieszkańców, 500 km - ponad 100 tys. do 500 tys. mieszkańców, 700 km - ponad 500 tys. mieszkańców.

Uwzględniając zatem powyższe zapisy, nie budzą wątpliwości ustalenia organów, iż wydatki objęte spornymi umowami zawartymi z pracownikami dotyczące używania własnych samochodów w ramach jazd lokalnych, mogły dotyczyć jedynie jazd w obrębie gminy N. mieszczących się w ramach limitu wynoszącego 300 km.

W tym też zakresie organy podatkowe, działając niewątpliwie na korzyść podatnika, który w ramach zawartych umów z pracownikami określił miesięczny limit dla jazd lokalnych w tej gminie jedynie na 100 km miesięcznie, uwzględniły w kosztach podatkowych maksymalnie dopuszczone prawem wydatki wyliczone przy górnym pułapie 300 km limitu.

W pozostałym natomiast zakresie zasadnie uznano, iż wskazywane w umowach z pracownikami jazdy ich własnym samochodem, poza miastem w którym są oni zatrudnieni, mogą stanowić wyłącznie jazdy zamiejscowe o których mowa w art. 16 § 1 pkt 30 lit updop, a zatem udokumentowane delegacją służbową, oraz w ewidencji przebiegu pojazdu prowadzonej przez pracownika według obowiązującego wzoru.

Ponieważ takich dokumentów skarżąca nie posiadała, co w sprawie pozostaje bezsporne, wydatki poniesione na rzecz pracowników w zakresie przekraczającym ryczałty dotyczące jazd lokalnych, zasadnie nie uznano za koszty podatkowe.

O wiele jednak istotniejszą konsekwencją braku jakichkolwiek dowodów dokumentujących podróże służbowe pracowników jest niemożność wykazania przez skarżącą, że zakwestionowane przez organy podatkowe wydatki w łącznej wysokości 35.917,25 zł, faktycznie zostały poniesione na cele statutowe wskazane w art. 17 ust. 1 pkt 4 updop.

Niewątpliwie bowiem Stowarzyszenie, a taki charakter prawny ma skarżąca, podlega co do zasady przepisom ustawy dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych ( Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 ze zm.). A zatem zgodnie z art. 7 ust. 1 updop przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód bez względu na rodzaj źródeł przychodów, z jakich dochód ten został osiągnięty. Wprawdzie w tramach art. 17 updop ustawodawca przewidział wyjątki od zasady powszechności opodatkowania wszystkich uzyskanych dochodów, z tym jednakże zastrzeżeniem iż wolne od podatku są jedynie dochody tych podatników, których celem statutowym jest działalność naukowa, naukowo-techniczna, oświatowa, w tym również polegająca na kształceniu studentów, kulturalna, w zakresie kultury fizycznej i sportu, ochrony środowiska, wspierania inicjatyw społecznych na rzecz budowy dróg i sieci telekomunikacyjnej na wsi oraz zaopatrzenie wsi w wodę, dobroczynności, ochrony zdrowia i pomocy społecznej, rehabilitacji zawodowej i społecznej inwalidów oraz kultu religijnego - w części przeznaczonej na te cele ( art. 17 ust 1 pkt 4).

Dodatkowo w art. 17 ust 1b updop przewidziano, iż zwolnienie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4-8, ma zastosowanie, jeżeli dochód jest przeznaczony i - bez względu na termin - wydatkowany na cele określone w tych przepisach, w tym także na nabycie środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych służących bezpośrednio realizacji tych celów oraz na opłacenie podatków nie stanowiących kosztu uzyskania przychodów.

Mając na uwadze powyższe zapisy ustawowe, słusznie organy podatkowe uznały, że zwolnienie zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 4 updop jest zwolnieniem warunkowym i zależy od łącznego spełnienia dwóch przesłanek, tj. celem statutowym podatnika musi być działalność wymieniona w tym przepisie, a uzyskane przez niego dochody muszą być przeznaczone i wydatkowane na ten cel.

Skoro zatem jednym z warunków uprawniających do skorzystania ze zwolnienia jest wydatkowanie dochodu na cele wynikające z ustawy, to obowiązkiem skarżącej było dowiedzenie faktu przeznaczenia zakwestionowanego przez organy podatkowe wydatku na takie cele. Same twierdzenie skarżącej, o wykorzystywaniu przez pracowników gazety [...] własnych samochodów, w ramach jazd zamiejscowych, w celu zbierania informacji przez dziennikarzy i rozwożenia gazet przez kolporterów, nie zostało potwierdzone żadnym dowodem. W dokumentacji podatnika brak było bowiem w tym przedmiocie zarówno delegacji służbowych, jak i nie była prowadzona ewidencja przebiegu pojazdów. Z tego też względu nie tylko nie można ustalić czy rzeczywiście celem takowych wyjazdów była wskazywana przez skarżącą realizacja celów statutowych stowarzyszenia, ale co jest o wiele bardziej istotne, czy wyjazdy takie miały rzeczywiście miejsce. W odróżnieniu bowiem do jazd lokalnych, gdzie ustawodawca przyjmując formę miesięcznego ryczałtu, którego zasady obliczania określone zostały w § 4 rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r., w stosunku do jazd zamiejscowych, przyjął swoistą formę domniemania kosztowego charakteru takiego wydatku, to w odniesieniu do jazd zamiejscowych, prawidłowo prowadzona dokumentacja podróży służbowych nie tylko stanowi podstawę do uwzględnienia poniesionych wydatków w kosztach podatkowych, ale również stanowi potwierdzenie celu w jakim zostały one odbyte. Cel ten jest natomiast istotą dla możliwości skorzystania przez podatnika z szczególnej instytucji, jaką stanowi zwolnienie dochodu stowarzyszenia z podatku dochodowego w sytuacjach określonych w art. 17 ust 1 pkt 4 updop.

W tym miejscu należy zauważyć, iż prawo podatkowe jest prawem sformalizowanym i jeśli ze stanu prawnego wynika, że warunkiem zaliczenia konkretnego wydatku do kosztów uzyskania przychodów jest udowodnienie faktu jego poniesienia i wysokości w ściśle określony sposób i za pomocą konkretnie wskazanych dokumentów, to niespełnienie tego warunku przez podatnika nie tylko wyklucza zaliczenie tych wydatków do kosztów uzyskania przychodów, ale także uniemożliwia jakąkolwiek kontrolę charakteru tego wydatku w aspekcie związania go z celami statutowymi stowarzyszenia.

Aby dochód fundacji mógł być zwolniony z podatku dochodowego od osób prawnych (CIT), jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 marca 2007r. sygn. II FSK 1781/07 ( niepubl. Lex – 486149) konieczne jest, by cel statutowy pokrywał się z celem przeznaczenia dochodu.

Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżąca nie wykazała żadnymi dowodami , aby faktycznie miały miejsce wyjazdy zamiejscowe z wykorzystaniem prywatnych samochodów pracowników gazety [...] dla celów realizacji zadań statutowych stowarzyszenia, objętych zwolnieniem przewidzianym w art. 17 ust 1 pkt 4 updop, organy podatkowe zasadnie uznały, iż w takim zakresie dochód skarżącej nie korzystał ze zwolnienia podatkowego i podlegał opodatkowaniu na zasadach ogólnych.

Zdaniem Sądu, należy zwrócić uwagę, że przepis art. 17 ust. 1 pkt 4 updop, wprowadzający przywilej podatkowy w postaci zwolnienia od podatku, jest istotnym odstępstwem od zasady sprawiedliwości podatkowej (powszechności i równości opodatkowania), dlatego też jego wykładnia powinna być ścisła. Dlatego też w sytuacji gdy ustawodawca obejmując zwolnieniem podatkowym jedynie tą cześć dochodów podatnika, który jest przeznaczony na cele ściśle wymienione w powyższym zapisie ustawowym, tak istotne staje się wykazanie istnienia takiego związku.

Końcowo jedynie można zauważyć, iż zgodnie ze statutem "A" terenem działania "A" jest miasto i gmina N. ( art. 1 pkt 2 Statutu).

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał skargę za bezzasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153, poz. 1270) orzekł o jej oddaleniu.