Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 244/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Ochrona zdrowia
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 ust. 1, art. 134 ust. 2, art. 135 ust. 1, art. 139 ust. 1, art. 139 ust. 3, art. 142 ust. 5 pkt 1, art. 142 ust. 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1938
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Urszula Wilk po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Spółki A od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 listopada 2018 r. sygn. akt III SA/Po 358/18 w sprawie ze skargi Spółki A na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od Spółki A na rzecz Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 7 listopada 2018 r. (sygn. akt III SA/Po 358/18) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej zwany "WSA"), działając na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej zwanej "ppsa"), oddalił skargę Spółki A (dalej zwanej "Skarżącą") na decyzję Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej zwanego "Dyrektorem OW NFZ") z [...] kwietnia 2018 r. (nr [...]) w przedmiocie oddalenia odwołania w sprawie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

WSA orzekał w następującym stanie sprawy.

W dniu [...] stycznia 2018 r. Dyrektor OW NFZ ogłosił postępowanie w trybie konkursu ofert w sprawie zawarcia umowy o udzielanie w okresie 1 kwietnia 2018 r. - 31 marca 2023 r. świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju "leczenie szpitalne" w zakresie "otorynolaryngologia – zespół chirurgii jednego dnia" na obszarze powiatów: [...]. W ogłoszeniu o konkursie wskazano m.in., że: 1) wartość zamówienia wynosi 330 000 zł, 2) zostanie zawarta maksymalnie jedna umowa o udzielanie świadczeń.

W postępowaniu konkursowym oferty złożyły: [...] (dalej zwana "Spółką B") oraz Skarżąca (przy czym w kilku miejscach uzasadnienia zaskarżonego wyroku WSA jako oferentów wskazał dwukrotnie Spółkę B). Spółka B w ofercie zaproponowała cenę wyższą niż cena maksymalna podana w ogłoszeniu konkursowym.

Komisja konkursowa uznała, że oferty obu oferentów spełniają warunki wymagane do udziału w konkursie. Przeprowadziła negocjacje z każdym z oferentów. W wyniku negocjacji obie oferentki otrzymały tożsame punkty oceny za ofertę cenową, kryterium "kompleksowość" i kryterium "ciągłość". Z kolei za kryterium "jakość" Spółka B otrzymała 16 punktów, zaś Skarżąca 10 punktów. Natomiast za kryterium "dostępność" Spółka B otrzymała 6 punków, zaś Skarżąca 5 punktów. Ostatecznie w wyniku negocjacji Spółka B otrzymała 50 punktów oceny, a Skarżąca otrzymała 43 punktów oceny. Wobec tego komisja konkursowa w ogłoszeniu z [...] lutego 2018 r. o rozstrzygnięciu konkursu podała, że umowa o udzielanie świadczeń zdrowotnych zostanie zawarta ze Spółką B.

Skarżąca złożyła od tego rozstrzygnięcia odwołanie określone w art. 154 ust. 1 ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1938, ze zm.; dalej zwanej "ustawą o świadczeniach opieki zdrowotnej"). Zarzuciła m.in., że nie zapewniono równego traktowania wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy. Podniosła, że w ogłoszeniu o konkursie nie zamieszczono informacji o stosowanych kryteriach oceny ofert oraz wymaganych kwalifikacjach zawodowych i technicznych świadczeniodawców, ani o uprawnieniach przysługujących świadczeniodawcy w zakresie postępowania odwoławczego. Dodała, że w trakcie postępowania konkursowego nie wyjaśniono jakie kryteria i warunki są stosowane wobec świadczeniodawców oraz jaka waga jest im przypisana. Podniosła też, że członkowie komisji konkursowej wskazywali na bezcelowość postępowania odwoławczego.

Decyzją z [...] marca 2018 r. Dyrektor OW NFZ oddalił odwołanie Skarżącej. Stwierdził m.in., że NFZ zapewnił równe traktowanie świadczeniodawców. Podał, że ogłoszenie o konkursie wskazywało podmioty, jakie mogą brać udział w postępowaniu, odnosząc się do obowiązujących i powołanych w tym ogłoszeniu przepisów. Zaznaczył, że kryteria wyboru ofert zostały określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016 r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372 ze zm.; dalej zwanego "rozporządzeniem MZ z 5 sierpnia 2016 r."), zaś wymagane kwalifikacje zawodowe i techniczne świadczeniodawców zostały opisane m.in. w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 22 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 2295; dalej zwanym "rozporządzeniem MZ z 22 listopada 2013 r.") oraz w zarządzeniu nr 119/2017/DSOZ Prezesa NFZ z 30 listopada 2017 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne (dalej zwanym "zarządzeniem nr 119/2017/DSOZ"), które to akty prawne zostały powołane w ogłoszeniu o konkursie. Zdaniem Dyrektora OW NFZ, okoliczność, że Spółka B pierwotnie złożyła ofertę cenową na kwotę wyższą, aniżeli ta podana w ogłoszeniu, nie dyskwalifikowała oferty tego oferenta. Podkreślił, że decyzja o wyborze danej oferty wynika dopiero z rankingu końcowego zawierającego dane z oferty końcowej (po negocjacjach).

Skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Powtórzyła w nim zarzuty i argumenty zawarte w odwołaniu.

Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. Dyrektor OW NFZ utrzymał w mocy swoją decyzję z [...] marca 2018 r.

Skarżąca złożyła do WSA skargę na decyzję Dyrektor OW NFZ z [...] kwietnia 2018 r. Podniosła zarzuty zbieżne z tymi, które postawiła w odwołaniu i wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 11 i "art. 107 ust. 3" ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej zwanej "kpa"), a także art. 142 ust. 5 pkt 1 i art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Podniosła w szczególności, że: 1) nie wyjaśniono jej w jakim celu została zaproszona do negocjacji, skoro żadne elementy jej oferty nie były negocjowane, 2) bezprawnie prowadzono negocjacje z oferentem niespełniającym warunków określonych w ogłoszeniu, 3) doszło do naruszenia jej interesu prawnego.

WSA oddalił skargę.

Powołując się na art. 149 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, WSA uznał za prawidłowe stanowisko Dyrektora OW NFZ, że podanie przez oferenta wyższej ceny za usługi aniżeli wynikało to z warunków konkursu nie stanowi braku formalnego oferty, skutkującego jej odrzuceniem. WSA wskazał, że komisja konkursowa zdecydowała się przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej i ceny za te świadczenia. WSA ocenił, że postępowanie takie było zgodne z art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, który to przepis uprawnia komisję konkursową do prowadzenie negocjacji w celu ustalenia liczby świadczeń i ceny, co z kolei oznacza, że komisja nie jest związana ofertą w tej części, czyli może zaproponować oferentowi inną (w tym wypadku niższą) cenę czy też mniejszą ilość świadczeń.

WSA stwierdził, że negocjacje stanowią przejaw autonomii woli stron co do poczynionych uzgodnień końcowych. Zdaniem WSA, uwzględniając istotę i cel negocjacji prowadzonych w ramach niejawnej części konkursu ofert, Skarżąca miała możliwość aktywnego udziału w negocjacjach, w tym miała prawo negocjować zarówno cenę, jak i liczbę świadczeń planowanych do udzielenia. Natomiast ustalenie wspólnego ostatecznego stanowiska przez strony prowadzące negocjacje oznacza, że Skarżąca zaakceptowała propozycję komisji konkursowej.

W ocenie WSA, komisja konkursowa nie naruszyła zasady równego traktowania wynikającej z art. 134 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Przy wyborze oferenta komisja konkursowa kierowała się bowiem tymi samymi kryteriami wyboru, które wynikają z powszechnie obowiązujących przepisów prawa dostępnych w tym samym stopniu dla każdego oferenta. Zdaniem WSA, argumenty (wskaźniki, kryteria), jakimi kieruje się komisja konkursowa w trakcie negocjacji przy proponowaniu liczby świadczeń nie są dodatkowymi kryteriami oceny ofert, natomiast wynik przeprowadzonych negocjacji podlega ocenie na podstawie kryteriów ustawowych.

WSA nie znalazł też podstaw do uwzględnienia zarzutu Skarżącej, że doszło do naruszenia jej interesu prawnego w wyniku naruszenia przez NFZ zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy. WSA ocenił, że wszystkie procedury postępowania w tej sprawie zostały zachowane, a Skarżąca miała możliwość zapoznać się z nimi, bowiem wszystkie akty prawne, na podstawie których konkurs się odbywał, zostały podane w ogłoszeniu o konkursie, jak i na stronie internetowej, a Skarżąca miała również dostęp do materiałów w siedzibie Wielkopolskiego OW NFZ.

Skarżąca złożyła skargę kasacyjną od wyroku WSA, zaskarżając to orzeczenie w całości. Wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie, a następnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania za obie instancje według norm przepisanych.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

- art. 141 § 4 ppsa przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia i błędne wskazanie, jakoby udział w konkursie brały dwa podmioty o tej samej nazwie, tj. Spółka B, który to błąd był powielany w dalszej części uzasadnienia;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 11 kpa i "art. 107 ust. 3" kpa przez oddalenie skargi przez WSA pomimo tego, że w toku postępowania administracyjnego Skarżącej nie zostało wyjaśnione w jakim celu została zaproszona do negocjacji, skoro żadne elementy oferty Skarżącej nie były negocjowane;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej przez oddalenie skargi przez WSA, mimo że w sprawie nie został należycie zastosowany ww. przepis, co skutkowało brakiem dokonania wyboru oferty najkorzystniejszej bez prowadzenie negocjacji i w konsekwencji bezprawne prowadzenie negocjacji z oferentem, którego oferta nie spełniała warunków określonych w ogłoszeniu o konkursie, w szczególności w zakresie ilości oraz wartości świadczeń; NFZ w ogłoszeniu o konkursie wskazał, że posiada środki w kwocie 330 000 zł, tymczasem wybrany oferent przedłożył ofertę na kwotę 405 000 zł, czyli w kwocie o 75 000 zł wyższej niż środki przewidziane na realizację ww. umowy, a w związku z tym oferta nie powinna podlegać dalszej ocenie ze względu na fakt, że oferta Skarżącej w tym czasie spełniała wszelkie warunki wymagane przez organ, bowiem była ofertą korzystniejszą i winna być wówczas wybrana;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 142 ust. 6 i 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej przez oddalenie skargi przez WSA, mimo że w sprawie nie został należycie zastosowany ww. przepis, co skutkowało zaproszeniem do negocjacji Skarżącej oraz oferenta, który ostatecznie wygrał konkurs, w sytuacji gdy ze Skarżącą negocjacje nie były faktycznie prowadzone, gdyż zarówno liczba świadczeń oraz cena od początku spełniały warunki określone przez organ, a zaproszenie do negocjacji Skarżącej miało na celu jedynie umożliwienie Spółce B zmianę liczby świadczeń i kwoty ofert; zgodnie z ust. 7 ww. przepisu organ ma obowiązek przeprowadzić negocjacje z co najmniej dwoma oferentami, w związku z tym, aby spełnić ww. warunek organ zaprosił do negocjacji Skarżącą, choć obiektywnie negocjacji z nią nie przeprowadził, naruszając w ten sposób ww. przepis;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej przez oddalenie skargi przez WSA, mimo że nie zostało zapewnione równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielenie opieki zdrowotnej i postępowanie nie było prowadzone w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji, w szczególności przez: odmowę udostępnienia dokumentacji konkursowej przed wniesieniem odwołania, w szczególności dokumentów dotyczących oceny ofert wykonawców oraz zastosowanych kryteriów oceny ofert oraz wskazanie przez członków komisji konkursowej na bezcelowość postępowania odwoławczego, co wskazuje na brak obiektywizmu i równego traktowania wykonawców;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej przez oddalenie skargi przez WSA, mimo że został naruszony interes prawny wskutek uchybień w postępowaniu, tj. zasad postępowania, co spowodowało, że interes prawny Skarżącej doznał uszczerbku;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 139 ust. 3 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz § 7 ust. 2 zarządzenia nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ z 14 marca 207 r. w sprawie warunków postępowania dotyczącego zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (dalej zwanego "zarządzeniem nr 18/2017/DSOZ") przez oddalenie skargi przez WSA, mimo że w ogłoszeniu nie wskazano wymaganych kwalifikacji zawodowych i technicznych świadczeniodawców;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 147 w zw. z art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej przez oddalenie skargi przez WSA mimo braku zamieszczenia w ogłoszeniu oraz braku wyjaśnienia w trakcie postępowania administracyjnego, jakie są stosowane kryteria oraz warunki wobec świadczeniodawców oraz jaka waga została im przypisana;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z § 3 pkt 6, 11 i 12 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 22 grudnia 2014 r. w sprawie sposobu ogłaszania w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, składania ofert, powoływania i odwoływania komisji konkursowej, jej zadań oraz trybu pracy (Dz. U. z 2014 r., poz. 1980 ze zm.; dalej zwanego "rozporządzeniem MZ z 22 grudnia 2014 r.") przez oddalenie skargi przez WSA mimo braku zawarcia w ogłoszeniu o konkursie informacji na temat warunków zawierania i realizacji umowy oraz niepełnego pouczenia na temat przysługujących świadczeniodawcy uprawnień w zakresie postępowania odwoławczego.

W uzasadnieniu Skarżąca przedstawiła argumenty na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor OW NFZ (zastępowany przez radcę prawnego) wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej bez przeprowadzenia rozprawy, oddalenie skargi kasacyjnej jako nieuzasadnionej oraz zasądzenie zwrotu niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842) przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, przy czym na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Wobec tego, że taka sytuacja wystąpiła w tej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Skarga kasacyjna okazała się bezzasadna, dlatego podlegała oddaleniu.

Zarzuty skargi kasacyjnej ogniskują się wokół nieprawidłowego, zdaniem autora, przeprowadzenia przez Dyrektora OW NFZ konkursu o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z powodu uchybienia zasadom jego przeprowadzania, w tym zasad prowadzenia negocjacji oraz zasady równego traktowania świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy i zasady uczciwej konkurencji, co w konsekwencji spowodowało uszczerbek w interesie prawnym Skarżącej. W ocenie Skarżącej, naruszenie zasad przeprowadzenia konkursu wyrażało się w bezprawnym przeprowadzeniu negocjacji z oferentem, którego oferta nie spełniała warunków określonych w ogłoszeniu o konkursie w zakresie ilości i wartości świadczeń, ponadto naruszono przepisy poprzez niezamieszczenie w ogłoszeniu o konkursie informacji na temat stosowanych kryteriów oceny ofert, wymaganych kwalifikacji zawodowych i technicznych świadczeniodawców, brak wyjaśnienia w ogłoszeniu i w trakcie postępowania administracyjnego jakie są stosowane kryteria i warunki wobec świadczeniodawców oraz jaka waga została im przypisana, jakie są warunki zawierania i realizacji umowy oraz niepełnego pouczenia na temat przysługujących świadczeniodawcy uprawnień w zakresie postępowania odwoławczego, wreszcie wskazywanie przez członków komisji konkursowej na bezcelowość postępowania odwoławczego. Ponadto, w skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie art. "107 ust. 3" kpa poprzez niewyjaśnienie w jakim celu Skarżąca została zaproszona do negocjacji, skoro elementy jej oferty nie były negocjowane oraz naruszenie art. 141 § 1 ppsa poprzez błędne wskazanie, jakoby udział w konkursie brały dwa podmioty o tej samej nazwie tj. Spółka B.

W tym miejscu przypomnieć wypada, że WSA rozpoznawał skargę Skarżącej na decyzję Dyrektora OW NFZ wydaną na podstawie art. 154 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Wspomniana decyzja została podjęta w postępowaniu zainicjowanym odwołaniem wniesionym przez Skarżącą stosownie do art. 152 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, zgodnie z którym świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w wyniku naruszenia przez Fundusz zasad przeprowadzania postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 tej ustawy. Zatem przepis ten nie tylko przewiduje uprawnienie świadczeniodawców biorących udział w konkursie do wnoszenia środków odwoławczych, ale także określa niezbędne przesłanki determinujące wynik postępowań odwoławczych jak i wynik sądowoadministracyjnej kontroli. Dla uznania skuteczności wniesionych środków odwoławczych konieczne jest najpierw pozytywne ustalenie, że w przeprowadzonym postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej zostały naruszone zasady tegoż postępowania, po czym ustalenie, że naruszenie to spowodowało uszczerbek w interesie prawnym strony. Ustalenie, że nie doszło do naruszenia zasad postępowania czyni zbędnym dalsze badanie. Jak słusznie podkreśla się w orzecznictwie "do uszczerbku interesu prawnego uczestnika postępowania w procedurze zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej dojść może wówczas, gdy naruszenie zasad postępowania, tj. konkretnego przepisu prawa przez podmiot prowadzący postępowanie, ma wpływ na ocenę możliwości zawarcia umowy o świadczenie takich usług" (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 lutego 2012 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1881/12 powołany w "Ustawa o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Komentarz." Wyd. III WKP, pod. red Agnieszki Pietraszewskiej – Machety, komentarz do art. 152, 153, 154).

Stosownie do art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej Fundusz obowiązany jest zapewnić równe traktowanie wszystkich świadczeniodawców ubiegających się o zawarcie umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej i prowadzić postępowanie w sposób gwarantujący zachowanie uczciwej konkurencji. Sposób realizacji tej zasady jest określony w ust. 2, jak również w kolejnych przepisach ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej dotyczących zasad prowadzenia postępowania. Z art. 134 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej wynika obowiązek zapewnienia, aby wszelkie wymagania, wyjaśnienia i informacje, a także dokumenty związane z postępowaniem w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej udostępniane były świadczeniodawcom na takich samych zasadach. Z kolei w art. 135 ust. 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej została wyrażona zasada jawności ofert i umów. Kolejną zasadą postępowania jest zawieranie umów o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej w trybie konkursu ofert lub rokowań (art. 139 ust. 1), obowiązek publikowania ogłoszenia o postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (art. 139 ust. 3). Powyższym zasadom czynić zadość muszą kolejne czynności Funduszu podejmowane w ramach tego postępowania, w tym sposób opisania przedmiotu zamówienia (art. 140, art. 141 ustawy).

Zasada równego traktowania świadczeniodawców i zachowania zasad uczciwej konkurencji przejawia się zatem w różnych aspektach – stworzeniu jednakowych warunków udziału w konkursie, w tym pozyskiwania informacji dotyczących postępowania konkursowego, warunków jego przeprowadzania, dostępu do informacji ze strony organu, a także w stosowaniu takich samych kryteriów do wszystkich świadczeniodawców biorących udział w danym postępowaniu. Niedopuszczalne jest stosowanie do niektórych świadczeniodawców dodatkowych kryteriów, względnie wyłączenie stosowania określonych kryteriów wobec niektórych świadczeniodawców.

Do podstawowych zasad przeprowadzania omawianego postępowania zaliczyć należy, już wyżej wspomnianą, zasadę, że zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, z zastrzeżeniem art. 159, odbywa się po przeprowadzeniu postępowania w trybie konkursu ofert albo rokowań (art. 139 ust. 1). Konkurs ofert składa się z części jawnej i niejawnej (art. 142 ust. 1). Komisja w części niejawnej konkursu ofert może przeprowadzić negocjacje z oferentami w celu ustalenia liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej lub ceny za udzielane świadczenia opieki zdrowotnej (art. 142 ust. 6 ustawy), z tym, że obowiązek przeprowadzenia negocjacji obejmuje prowadzenie ich z co najmniej z dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent (art. 147 ust. 7 ustawy), co jest przejawem zapewnienia konkurencyjności postępowania w tym zakresie. Zasadą jest także zakaz zmian w toku postępowania kryteriów oceny ofert i warunków wymaganych od świadczeniodawców, które są jawne (art. 147).

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko WSA, że w toku postępowania o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej "leczenie szpitalne" w zakresie "otolaryngologia – zespół chirurgii jednego dnia" na obszarze powiatów: [...] w okresie 1 kwietnia 2018 r. – 31 marca 2023 r. nie naruszono tych zasad.

Zarzuty skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności dotyczą naruszenia przez organ zasad przeprowadzania negocjacji. Zdaniem autora skargi kasacyjnej, z niezrozumiałych względów i wbrew przepisom ustawy organ podjął decyzję o przeprowadzeniu negocjacji. Oferta Skarżącej od początku spełniała wymagania organu, jej wartość mieściła się w zakreślonych przez organ granicach, podczas gdy oferta konkurencyjnej Spółki B tę wartość przewyższała. Co prawda oba podmioty spełniały pozostałe warunki i wymogi dotyczące udziału w postępowaniu, w tym zaoferowały taką samą cenę jednostkową za jedno świadczenie, natomiast różną liczbę świadczeń. W ocenie autora skargi kasacyjnej, w postępowaniu naruszono art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej przez niezastosowanie - wobec niewybrania oferty Skarżącej bez przeprowadzenia negocjacji oraz art. 142 ust. 6 i 7 tej ustawy, oraz przez niewłaściwe zastosowanie, gdyż zaproszenie Skarżącej do negocjacji miało charakter pozorny. Uchybiono też przepisom § 15 ust. 6 pkt 3 i 4 rozporządzenia MZ z 22 grudnia 2014 r., zamieszczając w protokołach z negocjacji, wbrew ww. przepisom, jedynie informację z ustaleń końcowych.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, te zarzuty nie są zasadne, a dokonana w sprawie przez WSA ocena w tym zakresie była prawidłowa.

Zgodnie z art. 142 ust. 5 pkt 1 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w części niejawnej konkursu ofert komisja może wybrać ofertę lub większą liczbę ofert najkorzystniejszych pod względem kryteriów wyboru ofert określonych w art. 148 ust. 1 ustawy. W przypadku podjęcia decyzji o przeprowadzeniu negocjacji komisja może przeprowadzić je ze wszystkimi lub wybranymi oferentami. Do negocjacji zaprasza się wyłącznie oferentów, których oferty spełniają wymagania wynikające z warunków zawierania umów oraz nie podlegają odrzuceniu z innych przyczyn. Jak wynika z art. 142 ust. 7 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej komisja ma obowiązek przeprowadzić negocjacje co najmniej z dwoma oferentami, o ile w konkursie bierze udział więcej niż jeden oferent. Zgodnie z § 15 ust. 2 rozporządzenia MZ z 22 grudnia 2014 r. do negocjacji kwalifikuje się oferentów, licząc kolejno od najwyższej łącznej oceny uzyskanej na podstawie kryteriów niecenowych. W rozpoznawanej sprawie komisja przeprowadziła ocenę złożonych ofert według kryteriów wskazanych w art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Oferta uczestnika została w dwóch kryteriach - jakość i dostępność - oceniona wyżej niż oferta Skarżącej. Z kolei w kryterium ceny oba podmioty zaoferowały taką samą cenę jednostki rozliczeniowej (0,9) zł, z tym, że Spółka B zaproponowała liczbę świadczeń, która po pomnożeniu przez ww. cenę jednostkową dała wartość przekraczającą wartość zamówienia zaoferowaną przez organ, wymienioną w ogłoszeniu (tj. 405 000 zł). Skarżąca zaproponowała natomiast liczbę świadczeń (i w rezultacie kwotę całkowitą) mieszczącą się w kwocie określonej w ogłoszeniu (329 999,4 zł). W tym miejscu nadmienić trzeba, że z dniem 1 lipca 2016 r. zmieniono art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej w ten sposób, że zmieniono ust. 2 tegoż artykułu, w którym dotychczas, jako kryteria oceny ofert wymieniano cenę i liczbę oferowanych świadczeń. Kryterium ceny zostało przeniesione (znalazło się na ostatniej pozycji) do ustępu 1, natomiast kryterium liczby świadczeń zostało w ogóle zniesione (do tej pory powielane we wszystkich aktach prawnych regulujących problematykę konkursu ofert, a więc w ustawie o powszechnym ubezpieczeniu zdrowotnym, w ustawie o powszechnym ubezpieczeniu w NFZ oraz w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej), które nigdy nie było możliwe do zastosowania. Ustawodawca uznał, że liczba oferowanych do wykonania świadczeń nie może bowiem podlegać ocenie i nie wpływa w żaden sposób na merytoryczną wartość oferty.

Zatem sytuacja w sprawie przedstawiała się w ten sposób, że z jednej strony oferta Spółki B była ofertą lepszą pod względem kryteriów niecenowych - jakości i dostępności świadczeń, z drugiej strony organ nie mógł jej przyjąć wprost, ze względu na ogólną wartość zaoferowanych świadczeń przekraczających wartość środków jakie zostały przeznaczone w konkursie na ten rodzaj świadczeń na określonym terytorium. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że oferta Spółki B nie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 149 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, w którym wyczerpująco wskazano przypadki obligatoryjnego odrzucenia oferty. Nie znajduje też oparcia w okolicznościach sprawy twierdzenie Skarżącej, że organ błędnie przyznał ofercie Spółki B 20 punktów za ofertę cenową, przy czym nie wskazuje ona podstawy swoich twierdzeń i naruszonych w tym zakresie zasad. Zauważyć więc trzeba, że obie oferty oceniono pod tym względem według tych samych zasad przewidzianych w załączniku nr 17 do rozporządzenia MZ z 5 sierpnia 2016 r., co wynika wprost z wydanych w sprawie decyzji. W ofercie Spółki B zaoferowano identyczną cenę za jednostkę rozliczeniową (0,90 zł), jak w ofercie Skarżącej.

Dlatego słusznie oceniono, że w tej sprawie komisja konkursowa mogła przeprowadzić negocjacje, które, jak wynika z art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, mogą odbyć się co liczby planowanych do udzielenia świadczeń i ceny za udzielane świadczenia. Nie jest bez znaczenia dla tej oceny ta okoliczność, że rozstrzygnięcie postępowania w sprawie ogłoszonego konkursu zmierza do wyłonienia najkorzystniejszej oferty na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, co jest przecież działaniem w interesie ubezpieczonych. Zawieranie przez Fundusz umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej służy bowiem realizacji publicznoprawnego obowiązku zapewnienia kompleksowej opieki zdrowotnej osobom uprawnionym, które są beneficjentami świadczeń zdrowotnych określonych w zawartych umowach. Postępowanie prowadzone przez komisję, zmierzające do wyłonienia najkorzystniejszej oferty na udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, jest wzorowane na czynnościach poprzedzających zawarcie umowy cywilnoprawnej, uregulowanych w kodeksie cywilnym (art. 66 § 1 i nast. oraz art. 72 § 1 k.c.). Rozstrzygnięcie tego postępowania przez komisję nie jest niczym innym, jak wyborem najkorzystniejszej oferty (ofert) przez zamawiającego. Przyjmuje się jednak, że na gruncie ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej modyfikacji doznaje wyrażone w art. 72 § 1 kodeksu cywilnego zasada, że jeżeli strony prowadzą negocjacje w celu zawarcia umowy, umowa zostaje zawarta, gdy strony dojdą do porozumienia co do wszystkich jej porozumień, które były przedmiotem negocjacji. Ustalenie ceny i liczby świadczeń w trakcie negocjacji, o których mowa w art. 142 ust. 6 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, nie prowadzi do automatycznego zawarcia umowy docelowej. W każdym razie celem przeprowadzanych negocjacji jest ostateczne ustalenie dwóch niezbędnych elementów oferty (ilości jednostek świadczeń opieki zdrowotnej i ceny jednostki), zmierzające do wyłonienia najkorzystniejszej spośród złożonych ofert, której wyboru ostatecznie dokonuje komisja (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 5 kwietnia 2017 r. o sygn. akt II GSK 2209/15 i z 22 października 2018 r. o sygn. akt II GSK 1217/18). Podczas negocjacji oferenci i NFZ proponują liczbę punktów rozliczeniowych i cenę, a ich stanowiska w tym zakresie zawiera protokół z negocjacji. W ich wyniku może dojść do wzajemnych ustępstw stron i osiągnięcia porozumienia co do ceny i liczby świadczeń. Wynik negocjacji może zatem odbiegać zarówno od złożonej oferty, jak i pierwotnej propozycji NFZ. W efekcie negocjacji, na podstawie ustaleń dokonanych z oferentem, może dojść do zawarcia kontraktu na niższą kwotę.

Wyniki negocjacji przeprowadzonych w sprawie znalazły odzwierciedlenie w protokole z negocjacji, który spełniał warunki przewidziane w przepisach prawa. Stosownie do § 15 ust. 5 rozporządzenia MZ z 22 grudnia 2014 r. komisja konkursowa dokumentuje przebieg negocjacji z oferentami w protokole z negocjacji, zgodnie zaś z § 15 ust. 6 pkt 3 i 4 ww. rozporządzenia protokół z negocjacji zawiera: informację na temat składanych przez strony biorące udział w negocjacjach propozycji dotyczące ceny i liczby planowanych do udzielenia świadczeń opieki zdrowotnej oraz wskazanie wynegocjowanych wynegocjowanych cen i liczby planowanych do udzielenia świadczeń albo stwierdzenie o nieustaleniu ceny lub liczby świadczeń. Jak wynika z zamieszczonych w aktach administracyjnych protokołów końcowych z negocjacji (w aktach administracyjnych: żółte skoroszyty numer [...] oraz [...]) zawierały one wszystkie te elementy (rubryki – propozycje oferenta, propozycje NFZ) wraz z wynegocjowaną ceną i liczbą planowanych świadczeń (rubryka status pozycji oferty - pozycja zbieżna).

Z tych wszystkich względów nie można było przyjąć, zgodnie ze stanowiskiem zawartym w skardze kasacyjnej, że w sprawie naruszono zasady prowadzenia postępowania odnoszące się do zasad prowadzenia negocjacji, tym samym zarzuty zawarte w tiret 4-5 petitum skargi kasacyjnej okazały się bezpodstawne.

Przechodząc do oceny zarzutów dotyczących naruszenia zasad wymienionych w art. 134 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej, których uchybienia autor skargi kasacyjnej upatruje w nieudzielaniu dokumentacji konkursowej przed wniesieniem odwołania, w szczególności oferty konkurenta oraz zastosowanych kryteriów, wskazywanie przez komisję konkursową na bezcelowość postępowania odwoławczego, wreszcie brak zamieszczenia w ogłoszeniu o konkursie informacji na temat stosowanych kryteriów oceny ofert - stwierdzić należy, że i one są nietrafne.

W tym zakresie WSA prawidłowo uznał, że brak było podstaw do stwierdzenia, iż w sprawie naruszono zasady wynikające z ww. przepisów, gdyż podmioty biorące udział w konkursie były traktowane jednakowo, bez zróżnicowań zarówno faworyzujących, jak i dyskryminujących, komisja kierowała się tymi samymi kryteriami wyboru wynikającymi z powszechnie obowiązujących przepisów prawa dostępnych w tym samym stopniu wobec każdego oferenta. Oceny tej nie może podważyć gołosłowne twierdzenie Skarżącej o oświadczeniach członków komisji konkursowej w toku negocjacji, które - jak wynika z relacji samej Skarżącej - były raczej dyskryminujące dla uczestnika, a nie dla niej. Oferty obu uczestników konkursu zostały, co wyżej wskazano, ocenione w oparciu o tożsame kryteria ustawowe (i zostało to zweryfikowane w postępowaniu administracyjnym i sądowadministracyjnym), a nie w oparciu o jakiekolwiek oświadczenia członków komisji. Ostatecznie wybrano ofertę Spółki B, która została oceniona wyżej w dwóch kryteriach i oceny tych kryteriów Skarżąca nie podważa.

Ma rację Skarżąca, twierdząc że powinien zostać jej umożliwiony wgląd do konkurencyjnej oferty, jeszcze przed złożeniem odwołania, co wynika wprost z art. 135 ust 2 pkt 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Jednak naruszenie wspomnianej zasady postępowania w tym wypadku nie mogło przesądzić o skuteczności stawianego zarzutu. Z twierdzeń samej Skarżącej wynika bowiem, że co prawda udostępnienie jej dokumentacji dopiero po złożeniu odwołania skutkowało tym, że "pierwsze odwołanie skarżąca wniosła bez pełnego obrazu przedmiotowej sprawy", niemniej jednak odwołanie to już następnego dnia zostało uzupełnione, a z treści tego uzupełnienia wynika, że przedstawiciel Skarżącej sporządził je po zapoznaniu się z treścią oferty konkurenta. Ponadto, jeszcze przed rozpoznaniem odwołania udostępniono Skarżącej pozostałą dokumentację konkursową, co wprost wynika z jej pisma z 16 marca 2018 r. Stwierdzić więc należy, że uchybienie zasadom postępowania w tym wypadku nie przyczyniło się do uszczerbku w interesie prawnym Skarżącej, skoro jeszcze przed rozpoznaniem odwołania od rozstrzygnięcia postępowania mogła skorzystać z wglądu do dokumentacji konkursowej i formułować stosowne zarzuty.

Nie zasługuje również na podzielenie argumentacja skargi kasacyjnej, która łączy naruszenia zasady równego traktowania świadczeniodawców z twierdzeniem o braku zamieszczenia w ogłoszeniu o konkursie informacji na temat stosowanych kryteriów oceny ofert. Ponieważ tak sformułowany zarzut jest komplementarny z zarzutami wskazanymi w tiret 7, 8 i 9 petitum skargi kasacyjnej, zostaną one omówione łącznie.

W tym miejscu uzupełnić należy wcześniejsze wywody w ten sposób, że zasady postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej są zawarte zarówno w ustawie o świadczeniach, jak i w dokumentach wydanych na podstawie art. 31d ,146 ust. 1 oraz 148 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Zawarte w art. 146 ust.1 oraz art. 31d i art. 148 ust. 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej upoważnienia do określenia przedmiotu postępowania i szczegółowych warunków umów o udzielanie świadczenia opieki zdrowotnej, obejmujące w szczególności obszar terytorialny, dla którego jest przeprowadzone postępowanie w sprawie zawarcia umów ze świadczeniodawcami, z uwzględnieniem taryfy świadczeń w przypadku jej ustalenia w tym zakresie (Prezes Funduszu) oraz warunków realizacji danego świadczenia gwarantowanego, w tym dotyczących personelu medycznego i wyposażenia w sprzęt i aparaturę medyczną, a także szczegółowych kryteriów oceny ofert (Minister Zdrowia), wynikają z przyjętej zasady równego traktowania świadczeniodawców.

Jak wskazywał zarówno organ, jak i WSA wszystkie akty prawne na podstawie których kontrolowany konkurs się odbywał zostały podane w ogłoszeniu o konkursie (dotyczącym postępowania nr [...] i znajdującym się w aktach sprawy), jak i na stronie internetowej, strona miała również dostęp do materiałów w siedzibie OW NFZ w Poznaniu, czego nie kwestionuje. W ogłoszeniu jednoznacznie wskazano, że obowiązywać w nim będą zasady określone w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 5 sierpnia 2016r. w sprawie szczegółowych kryteriów wyboru ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1372), a także rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 23 listopada 2013 r. w sprawie świadczeń gwarantowanych z zakresu leczenia szpitalnego (tj. Dz. U. z 2017 r., poz. 2295) oraz zarządzeniu nr 119/2017/DSPZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z 30 listopada 2017 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju leczenie szpitalne

Uczestnikom konkursu na tych samych udostępniono dokumenty i regulacje, według których miał być przeprowadzony konkurs, w tym wymagania stawiane potencjalnym świadczeniodawcom, kryteria oceny ofert oraz warunki zawierania i realizacji umów. Wbrew stanowisku wynikającym z uzasadnienia skargi kasacyjnej, nie jest wymagane, aby w ogłoszeniu o konkursie przedrukowywano wszystkie szczegółowe i obszerne regulacji zawarte w podanych aktach i dokumentach, do których Skarżąca jako profesjonalista posiada nieskrępowany dostęp czy to przez dostępne bazy zawierające akty prawne, czy to strony informacyjne OW NFZ w Poznaniu, czy wreszcie w siedzibie tego oddziału. Zważyć należało, że adresy aktów prawnych, dostęp do strony internetowej, czy adres siedziby oddziału NFZ i godziny przyjęć, gdzie materiały te były dostępne zostały szczegółowo podane w ogłoszeniu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, podane w tym zakresie informacje wyczerpywały wymagania dla ogłoszenia o konkursie wskazane w ustawie o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz zarządzeniu Prezesa NFZ z 14 marca 2017 r.

Ogłoszenie o konkursie zawierało też stosowne pouczenie, że świadczeniodawcom, których interes prawny doznał uszczerbku w postępowaniu sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej przysługują środki odwoławcze i skarga na zasadach określonych w art. 153 i 154 ustawy. Skarżąca w ogóle nie uszczegółowiła w czym upatruje naruszenie prawa w tym zakresie, jednocześnie - jak wynika z przebiegu postępowania zarówno administracyjnego, jak i sądowego - bez przeszkód skorzystała z wszelkich środków odwoławczych, a następnie skargi do sądu.

Zatem uznać należało, że warunki, wymagania i kryteria w zaskarżonym konkursie od początku były jawne, właściwie podane do wiadomości oferentów i nie podlegały zmianie w toku postępowania, dlatego też bezzasadne są zarówno zarzuty z petitum skargi kasacyjnej (tiret 7,8 i 9) dotyczące naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa: - w zw. z art. 139 ust. 3 pkt 3 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej oraz § 7 ust. 2 zarządzenia nr 18/2017/DSOZ Prezesa NFZ z 14 marca 2017 r.; - art. 147 w zw. z art. 148 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej; - § 3 pkt 6, 11 i 12 rozporządzenia MZ z 22 grudnia 2014 r., jak i zarzut naruszenia zasady równości świadczeniodawców poprzez nieumieszczenie w ogłoszeniu o konkursie informacji na temat stosowanych kryteriów oceny ofert.

W efekcie niestwierdzenia naruszenia zasad prowadzenia postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielenie świadczeń opieki zdrowotnej nie było podstaw do przyjęcia, że interes prawny Skarżącej doznał uszczerbku, dlatego również zarzut opisany w tiret 6 petitum skargi kasacyjnej nie mógł zostać uwzględniony.

Nie mogły doprowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku również i zarzuty odnoszące się do nieprawidłowego uzasadniania orzeczeń – przez WSA i organ administracji (zarzuty zawarte w tiret 1 i 2 petitum skargi kasacyjnej). Pierwszy zarzut, dotyczący zaakceptowania przez WSA wadliwego uzasadnienia decyzji (zarzucono naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 11 kpa i art. "107 ust. 3" kpa) nie został uzasadniony, co jest wstępnym warunkiem skuteczności zarzutu skargi kasacyjnej. Co do drugiego zarzutu, zawarto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej krótkie, jednozdaniowe jego uzasadnienie, ale nie wyjaśniono w żaden sposób, czy i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć uchybienie polegające na podaniu we wstępnej części uzasadnienia dwa razy, że do konkursu przystąpiły dwa podmioty o nazwie "Spółka B". Wbrew stanowisku wynikającym ze skargi kasacyjnej, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego brak jest podstaw do uznania, że WSA mógł wadliwie ustalić i przeanalizować stan faktyczny sprawy. Analiza uzasadnienia wzroku WSA i jego argumentacji świadczy, że zarówno stan faktyczny, jak i kontrola dokonanej oceny w postępowaniu administracyjnym były niewadliwe i uwzględniające właściwą decyzję (na wstępie swych rozważań WSA wskazał, że przedmiotem skargi jest decyzja utrzymująca w mocy decyzję oddalającą odwołanie od ogłoszonego w dniu [...] stycznia 2018 r. rozstrzygnięcia postępowania przeprowadzonego w trybie konkursu ofert i że rozstrzygnięciem tym komisja konkursowa poinformowała, że w wyniku przeprowadzonego postępowania wybrano oferenta: Spółkę B) oraz konfigurację oferentów w postępowaniu. Dlatego wskazywaną w skardze kasacyjnej wadliwość należy uznać za omyłkę niemającą wpływu na wynik postępowania.

Z tych wszystkich przyczyn skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na podstawie art. 184 ppsa.

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 ppsa i art. 205 § 2 ppsa w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804, ze zm.), zasądzając od Skarżącej na rzecz Dzrektora OW NFZ 240 zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, który sporządził odpowiedź na skargę kasacyjną i prowadził sprawę w postępowaniu przed WSA.