Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 111/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 7 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji.- tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 1990 nr 54 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Danuta Kania (spr.), Iwona Maciejuk, Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2015 r. sprawy ze skargi J.F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego dotyczącego ustalenia wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r., powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm.), dalej: "k.p.a.", utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2004 r.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] lipca 2004 r. Komendant Miejski Policji w B., na podstawie art. 6f i art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.) oraz art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. z 1990 r. Nr 54, poz. 310 ze zm.), dalej: " ustawa z dnia 20 lipca 1990 r.", art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. z 1998 r. Nr 7, poz. 25 ze zm.), dalej: "ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r.", § 4 i § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. z 2001 r. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), dalej: "rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r.", wydał rozkaz personalny, na mocy którego ustalił [...] J. F. na dzień przyjęcia do służby w Policji - [...] stycznia 1987 r. łączną wysługę lat uwzględnianą przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego: 4 lata, 12 dni oraz określił termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] czerwca 2001 r. (18%).

Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2014 r., na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i art. 158 § 1 k.p.a., stwierdził nieważność rozkazu personalnego Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. Przedmiotowej decyzji organ nadał rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a.

W odwołaniu od powyższej decyzji J. F., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucił, iż została wydana z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2, art. 75 § 1 k.p.a. oraz § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Wskazał, iż organ gminy wydający zaświadczenie przedłożone w Komendzie Miejskiej Policji w B. potwierdził fakt znany mu z urzędu (tj., że skarżący był zatrudniony w gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze pomocnika od [...] września 1982 r. do [...] czerwca 1986 r.) na podstawie danych, jakie posiadał. Zaznaczył, iż Komendant Miejski Policji w B. przed wydaniem rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. przeprowadził postępowanie administracyjne stosownie do art. 75 § 1 k.p.a. Gdyby natomiast organ ten powziął jakiekolwiek wątpliwości, mógł wezwać i przesłuchać w charakterze świadków osoby, które potwierdziłyby fakt pracy strony w gospodarstwie rolnym, bądź odmówić zaliczenia do wysługi lat ww. okresu pracy. Zdaniem skarżącego, nawet gdyby uznać, iż wydając ww. rozkaz personalny organ dopuścił się naruszenia prawa, to nie można stwierdzić, że naruszenie to miało charakter rażący. Powyższe skarżący odniósł także do kwestii daty nabycia prawa do podwyższenia wysokości uposażenia na dzień [...] czerwca 2001 r., tj. o 3 lata wstecz w stosunku do daty złożenia raportu. Stwierdził, iż powyższa kwestia pozostaje bez wpływu na wysokość wypłacanego uposażenia ze względu na upływ terminu przedawnienia.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2014 r., powołując w podstawie prawnej art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy scharakteryzował instytucję stwierdzenia nieważności decyzji (art. 156 § 1 k.p.a.). Podniósł, że w toku postępowania nadzwyczajnego stwierdzono, iż rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2014 r. został wydany bez podstawy prawnej oraz z rażącym naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).

W ocenie organu, w dacie wydania kwestionowanego rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2004 r. nie istniały unormowania prawne, które mogłyby stanowić podstawę wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia policjantowi wysługi lat, od której zależy nabycie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego. Przepis § 5 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., zgodnie z którym termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu, stanowi wyłącznie podstawę ustalenia w drodze decyzji administracyjnej terminu nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentowej jego wysokości. Powołany przepis, zgodnie z ukształtowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych poglądem, nie pozwala natomiast na ustalenie policjantowi wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w drodze samodzielnej sprawy administracyjnej podlegającej załatwieniu przez wydanie odrębnego rozstrzygnięcia w decyzji administracyjnej. Ustalenie wysługi lat jest bowiem tylko jednym z istotnych elementów sprawy o roszczenie z tytułu prawa do uposażenia zasadniczego w określonej wysokości. Ustalenie okresów pracy policjanta jest czynnością, której efektem jest przyjęcie określonego stanu faktycznego, zgodnie z kryteriami zawartymi w przepisach obowiązującego prawa. Ustaleń w tym zakresie, zarówno w przypadku wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, jak też wysługi lat, od której zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, nie dokonuje się w formie decyzji administracyjnej. W przypadku, gdy obowiązujące przepisy nie wymagają określenia albo ustalenia praw lub obowiązków w drodze decyzji, rozstrzygnięcie dokonane w takiej formie, jak uczynił to Komendant Miejski Policji w B., w części dotyczącej ustalenia łącznej wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, jest wydane bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., co skutkuje stwierdzeniem nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2004 r. w odnośnym zakresie.

Ponadto organ odwoławczy stwierdził, iż z § 5 ust. 2, 3 i 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. jednoznacznie wynika, że określenie terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego i jego procentowej wysokości przy ustaleniu lub zmianie wysługi lat, następuje na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Nie budzi więc wątpliwości, że w przypadku osoby przyjmowanej do służby, która przed datą przyjęcia do służby przedstawiła dokumenty potwierdzające okresy zaliczane do wysługi lat, określenie terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego i jego procentowej wysokości następuje na dzień przyjęcia do służby. Natomiast w sytuacji, gdy udokumentowanie okresów zaliczanych do wysługi lat następuje po dacie przyjęcia do służby, zastosowanie znajduje przepis art. 106 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym zmiana uposażenia następuje z dniem zaistnienia okoliczności uzasadniających tę zmianę.

W sprawie ustalenia procentowego wzrostu uposażenia z tytułu wysługi lat data złożenia przez policjanta w komórce organizacyjnej jednostki Policji właściwej do spraw kadr dokumentów, potwierdzających okresy zaliczane do wysługi lat, winna być zatem terminem uzasadniającym nabycie prawa do zwiększonego uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, a nie dzień przyjęcia do służby, czy też, jak w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2004 r., data przypadająca na trzy lata przed złożeniem stosownych dokumentów.

Z powyższego wynika, zdaniem organu, że ww. rozkaz personalny został wydany wbrew wskazanym normom prawnym, policjantowi zaś wskutek tego wadliwie został ustalony termin procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, co spowodowało zawyżenie wysokości uposażenia policjanta i generowanie nienależnych wydatków z budżetu państwa. Stanowiło także rażące naruszenie art. 107 ust. 1 ustawy o Policji poprzez błędną wykładnię instytucji przedawnienia, w oderwaniu od daty wymagalności roszczenia - daty zażądania świadczenia, co jest niedopuszczalne, bowiem abstrahuje od pojęcia wymagalności świadczenia, które to pojęcie jest immanentnie związane z instytucją przedawnienia i bez którego to pojęcia instytucja przedawnienia nie ma logicznego uzasadnienia.

W rozpoznawanej sprawie, Komendant Miejski Policji w B. w przypadku zaliczenia do wysługi lat wnioskowanego okresu, uprawniony był do określenia procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi, wyłącznie na dzień złożenia przez J. F. stosownego wniosku wraz z wymaganymi dokumentami. Określenie natomiast procentowej wysokości wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] czerwca 2001 r., czyli datę przypadającą na trzy lata wstecz przed dniem faktycznego złożenia przez policjanta wniosku, w oczywisty i rażący sposób narusza § 5 ww. rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w związku z art. 106 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy o Policji.

Organ odwoławczy wskazał również, że w rozkazie personalnym z dnia [...] lipca 2004 r., określając policjantowi termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego w określonej wysokości uwzględniono m.in. okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym od dnia [...] stycznia 1983 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. Powołano się przy tym m.in. na art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990r., w myśl którego wliczeniu do stażu pracy podlegają przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 1 ww. ustawy na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić okresy jej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy. Jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie, co wynika z art. 3 ust. 2 ww. ustawy. W wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (art. 3 ust. 3). Z powyższego wynika, że dopiero pisemne potwierdzenie przez urząd gminy, że nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym uprawnia do dowodzenia przed organem prowadzącym postępowanie administracyjne, okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w sposób, o którym mowa w art. 3 ust. 3 ww. ustawy.

Komendant Miejski Policji w B. wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. oparł swoje rozstrzygnięcie na przedstawionych przez stronę dokumentach, tj. zaświadczeniu Urzędu Gminy L. z dnia [...] czerwca 2004 r. oraz zaświadczeniu Przewodniczącego Rady Sołeckiej Sołtysa Gminy L. z dnia [...] czerwca 2004 r.

W zaświadczeniu Urzędu Gminy L. z dnia [...] czerwca 2004 r. potwierdzono, na podstawie zeznań świadków, iż [...] J. F. był zatrudniony w indywidualnym gospodarstwie rolnym swoich rodziców w miejscowości S. [...] gm. L. w charakterze pomocnika od dnia [...] września 1982 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. Treść tego zaświadczenia została ręcznie poprawiona w zakresie daty rozpoczęcia przez ww. "zatrudnienia" w gospodarstwie rolnym rodziców. Zaświadczenie to jest dokumentem urzędowym, w którym prawidłowym sposobem dokonania poprawki jest bądź wydanie nowego dokumentu bądź przekreślenie błędnego zapisu i zastąpienie go nowym, z jednoczesnym parafowaniem dokonanej poprawki.

Organ odwoławczy podkreślił, iż ustawa o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do stażu pracowniczego nie dopuszcza - jako dowodu - zaświadczenia urzędu gminy wystawionego na podstawie zeznań świadków bądź oświadczeń wnioskodawcy, bowiem art. 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. wymaga wystawienia zaświadczenia potwierdzającego okresy pracy w gospodarstwie rolnym osoby zainteresowanej w oparciu o posiadane przez urząd gminy dokumenty, np. rejestry gruntów, księgi podatkowe. Jedynym organem uprawnionym do oceny zeznań świadków (J. E. oraz Z. K.) był Komendant Miejski Policji w B., nie zaś Wójt Gminy L. Natomiast zaświadczenie Przewodniczącego Rady Sołeckiej Sołtysa gminy L. z dnia [...] czerwca 2004 r. wskazuje jedynie, iż w bliżej nieokreślonym czasie J. F. był zatrudniony w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika, a w latach 1982-1986 uczęszczał, dojeżdżając z miejsca zamieszkania, do Technikum Rolniczego w G. Wymienione powyżej dokumenty nie mogły zatem potwierdzić faktycznego okresu pracy policjanta w gospodarstwie rolnym jego rodziców.

Dodatkowo organ wskazał, iż w aktach osobowych J. F. znajduje się dokumentacja związana z przyjęciem wymienionego do służby w Policji. Z ankiety osobowej wypełnianej przez policjanta w dniu [...] listopada 1986 r. wynika, iż od dnia [...] listopada 1985 r. wymieniony zamieszkiwał pod adresem S., ul. [...], co związane było, jak sam wskazał w życiorysie z faktem, iż "w wyniku nieporozumień między ojcem a matką doszło do separacji obojga rodziców. W listopadzie matka wraz ze mną, siostrą M. i bratem D. przeprowadziła się do S. (...)". Przy czym miejscowość S. oddalona była od miejsca położenia gospodarstwa rolnego ok. 60 km w obie strony. Jednocześnie policjant w oświadczeniu z dnia [...] czerwca 2004 r. stwierdził, iż do dnia [...] czerwca 1986 r. był domownikiem gospodarstwa rolnego swoich rodziców w miejscowości S. [...]. Komendant Miejski Policji w B., mając wiedzę o wskazanych wyżej okolicznościach, zobowiązany był do dokonania konkretnych czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego, w szczególności wezwania strony do przedłożenia właściwie wystawionych dokumentów bądź wystąpienia do urzędu gminy z prośbą o przekazanie zeznań świadków, których oceny mógłby dokonać w prowadzonym postępowaniu. Obowiązkiem organu było podjęcie kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czego Komendant Miejski Policji w B. nie uczynił, naruszając tym samym art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Organ odwoławczy wskazał również, że do oceny stanu faktycznego mającego miejsce w okresie od dnia [...] stycznia 1983 r. do dnia [...] czerwca 1986 r. powinny znaleźć zastosowanie przepisy obowiązującej w tym okresie ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin (Dz. U. z 1989 r. Nr 24, poz. 133, ze zm.), a nie jak nieprawidłowo wskazał Komendant Miejski Policji w B. w rozkazie personalnym z dnia [...] lipca 2004 r. - przepisy ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników. Zgodnie z treścią art. art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r., obowiązującej do dnia 31 grudnia 1990 r., za domownika mógł być uznany członek rodziny rolnika lub inna osoba pracująca w gospodarstwie rolnym, jeżeli pozostawała we wspólnym gospodarstwie domowym z rolnikiem, ukończyła 16 lat, nie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia na podstawie innych przepisów, a ponadto praca w gospodarstwie rolnym stanowiła jej główne źródło utrzymania.

W omawianej sprawie Komendant Miejski Policji w B. winien był: (1) ustalić, na podstawie mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa, czy policjant spełnił wszelkie wymogi do uznania go za domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin, mając przy tym na uwadze fakt, iż z dokumentacji znajdującej się w aktach osobowych policjanta wynikało, iż wymieniony od dnia [...] listopada 1985 r. zamieszkiwał w miejscowości oddalonej od przedmiotowego gospodarstwa o 60 km w obie strony, (2) wystąpić do urzędu gminy o przekazanie zeznań świadków, a następnie dokonać oceny ich wiarygodności, (3) ustalić, czy rodzaj prac koniecznych do prowadzenia przedmiotowego gospodarstwa, przy uwzględnieniu ilości osób je wykonujących oraz struktury i wielkości gospodarstwa, wymagał od policjanta świadczenia w tym gospodarstwie stałej pracy w charakterze domownika.

Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, iż rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. został wydany z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przedmiotowe rozstrzygnięcie spowodowało nieuzasadnione zawyżenie wysokości wzrostu uposażenia policjanta z tytułu wysługi lat. Powyższe należy uznać za wadę o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Treść rozstrzygnięcia omawianego rozkazu personalnego jest w jawny i oczywisty sposób sprzeczna z obowiązującym porządkiem prawnym, zaś wykazane naruszenie w sposób fundamentalny wpływa na sposób załatwienia tej sprawy. Nadto, w wyniku mającego miejsce w tej sprawie naruszenia prawa powstały skutki niemożliwe do zaakcentowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

Końcowo organ wskazał, iż zaskarżonej decyzji zasadnie nadany został rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia w życie. Może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i w danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym, określonym w art. 108 § 1 k.p.a. W przedmiotowej sprawie nadanie zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności uwzględniało ważny interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiający się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez funkcjonariusza kwoty uposażenia zasadniczego, ustalanej z uwzględnieniem wysługi lat, do wymogów wynikających z przepisów prawa.

Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2014r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez J. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a. oraz § 4 ust. 1 pkt 5 i § 5 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W motywach skargi skarżący podniósł argumentację analogiczną jak w odwołaniu od decyzji organu I instancji kwestionując stanowisko organu nadzoru, iż rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. z dnia [...] lipca 2004r. jest dotknięty wadą kwalifikowaną, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o oddalenie skargi, jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), dalej: "p.u.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2).

Skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, jednak nie wszystkie argumenty podniesione przez organ nadzoru w zaskarżonej decyzji są trafne.

Zaskarżona decyzja została wydana w ramach jednego z nadzwyczajnych postępowań administracyjnych, tj. postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji. Postępowanie to zostało wszczęte z urzędu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. na podstawie art. 61 § 4 k.p.a., o czym skarżący został zawiadomiony w dniu [...] lipca 2014 r.

Celem postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1 - 7 k.p.a. Postępowanie to jest zatem ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. W postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji organ zasadniczo dokonuje ocen przez pryzmat akt postępowania zwykłego mając na względzie, iż ewentualne wady prowadzące do stwierdzenia nieważności decyzji muszą tkwić w samej decyzji (por. wyrok SN z dnia 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 570/95, publ.: OSNP 1996/18/258, wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12, publ.: LEX nr 1452703).

Nadzwyczajny tryb postępowania przewidziany w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. służy do eliminowania z obrotu decyzji wydanych bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy do wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej, przy czym brak ten musi mieć charakter obiektywny. Wydanie decyzji bez podstawy prawnej oznacza, że albo nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis taki jest, jednak nie spełnia wymagań działania tej administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1369/06, publ. LEX nr 315975).

Rażące naruszenie prawa zachodzi wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu niebudzącego wątpliwości interpretacyjnych, a nadto, że skutkiem tego naruszenia jest powstanie - w następstwie wydania tej decyzji - sytuacji niemożliwej do zaakceptowania w praworządnym państwie (por. wyroki NSA z dnia: 8 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 363/11, publ.: LEX nr 1145109 oraz z dnia 20 października 2011 r., sygn. akt II GSK 1056/10, publ.: LEX 1056/10). O rażącym naruszeniu prawa decydują zatem łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na istnieniu sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki, jakie wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji (por. wyroki NSA z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1522/10, publ.: LEX nr 965193, z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2098/11, publ.: LEX nr 1354893).

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że rażące naruszenie prawa może dotyczyć zarówno przepisów materialnych, jak i przepisów postępowania. Przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia przepisów proceduralnych jest uzasadnione wówczas, gdy naruszenie tych przepisów ma charakter oczywisty i pozostaje w związku z ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy. Za rażące naruszenie przepisów postępowania uznaje się oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania określonych w art. 6 - 11 k.p.a., zaś w odniesieniu do przepisów regulujących postępowanie dowodowe - wydanie decyzji bez uprzedniego przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy, czy też wydanie decyzji bez przeprowadzenia dowodów obligatoryjnych w danej sprawie (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Gd 694/12, publ.: LEX nr 1285281, wyrok NSA z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II GSK 534/10, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwagi na stan niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż organ nadzoru prawidłowo uznał, że rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. został wydany z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Uzasadnione zatem było podjęcie rozstrzygnięcia o stwierdzeniu nieważności ww. rozkazu personalnego stosownie do art. 158 § 1 k.p.a.

W myśl art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania ww. rozkazu personalnego, wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.), uposażenie zasadnicze policjanta wzrasta z tytułu wysługi lat o 2% po 2 latach służby i o 1% za każdy następny rok służby, aż do wysokości 20% po 20 latach służby, oraz o 0,5% za każdy następny rok służby powyżej 20 lat - łącznie do wysokości 25% po 30 latach służby.

Do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego, stosownie do § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia, zalicza się: (1) okresy służby w Policji, (2) okresy służby w Urzędzie Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biurze Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służbie Więziennej, (3) okresy traktowane jako równorzędne ze służbą, o której mowa w pkt 1 i 2, wymienione w art. 13 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 53, poz. 214 ze zm.), (4) zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy; wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku, (5) inne okresy, jeżeli na podstawie odrębnych przepisów podlegają wliczeniu do okresu pracy lub służby, od którego zależą uprawnienia pracownicze lub wynikające ze stosunku służbowego.

Za inne okresy, o których mowa w ww. przepisie i na podstawie których podlegają one wliczeniu do okresu pracy lub służby, uważa się art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310 ze zm.), w myśl którego ilekroć przepisy prawa lub postanowienia układu zbiorowego pracy albo porozumienia w sprawie zakładowego systemu wynagradzania przewidują wliczanie do stażu pracy, od którego zależą uprawnienia pracownika wynikające ze stosunku pracy, okresów zatrudnienia w innych zakładach pracy, do stażu tego wlicza się pracownikowi także przypadające po dniu 31 grudnia 1982 r. okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym w charakterze domownika w rozumieniu przepisów o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 1 ww. ustawy, na wniosek zainteresowanej osoby właściwy urząd gminy jest obowiązany stwierdzić, zgodnie z art. 1, okresy tej pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym, wydając stosowne zaświadczenie w celu przedłożenia w zakładzie pracy, a jeżeli organ, o którym mowa w ust. 1, nie dysponuje dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym, zawiadamia ją o tej okoliczności na piśmie (ust. 2), zaś w wypadku, o którym mowa w ust. 2, okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym mogą być udowodnione zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących w tym czasie na terenie, na którym jest położone to gospodarstwo rolne (ust. 3). Z powyższego wynika, że okresy pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym można potwierdzić albo stosownym zaświadczeniem urzędu gminy albo zeznaniami co najmniej dwóch świadków zamieszkujących na terenie, na którym jest położone gospodarstwo rolne. Zatem zasadnicze ustalenia muszą być udokumentowane we wskazany sposób.

W niniejszej sprawie skarżący na okoliczność pracy w gospodarstwie rolnym rodziców przedłożył zaświadczenie z dnia [...] czerwca 2004 r., wystawione przez Urząd Gminy L., o następującej treści: "Zaświadczam na podstawie zeznań świadków, że Pan J. F., syn A. i L. urodzony [...] kwietnia 1966 r. w C., po ukończeniu szkoły podstawowej w roku 1982 był zatrudniony w indywidualnym gospodarstwie rolnym swoich rodziców w miejscowości S. [...] gm. L. w charakterze pomocnika od [...].09.1982 r. do [...].06.1986 r. Jednocześnie w tym okresie uczęszczał dojeżdżając z miejsca zamieszkania do Technikum Rolniczego w G. Świadkowie składający zeznanie w sprawie pracy w gospodarstwie rolnym: Pan Z. J. syn W. i Pan K. Z., syn L.".

Dostrzegając wadliwości ww. zaświadczenia w postaci ręcznego poprawienia daty rozpoczęcia pracy J. F. w gospodarstwie rolnym, a także posłużenia się pojęciem "pomocnika" nieznanym ustawie z dnia 20 lipca 1990 r., podkreślić należy, iż ww. ustawa nie dopuszcza - jako dowodu - zaświadczenia właściwego urzędu gminy wystawionego na podstawie zeznań świadków bądź oświadczenia wnioskodawcy. Przepis art. 3 ww. ustawy wymaga wystawienia zaświadczenia w oparciu o dokumenty, a mianowicie np. rejestry gruntów, księgi podatkowe. Zeznania świadków stanowią natomiast alternatywę dowodową, jednak wyłącznie w sytuacji, gdy właściwy urząd gminy nie dysponuje "dokumentami uzasadniającymi wydanie zaświadczenia o pracy zainteresowanej osoby w indywidualnym gospodarstwie rolnym" i zawiadomi stronę o tej okoliczności na piśmie. Zaświadczenie z dnia [...] czerwca 2004 r., wydane wyłącznie na podstawie zeznań dwóch świadków, nie zaś na podstawie odpowiednich dokumentów, nie spełniało wymogów określonych w art. 3 ust. 1 i 2 ww. ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. W konsekwencji nie stanowiło "stosownego zaświadczenia" w rozumieniu ww. przepisu, niezbędnego do zaliczenia policjantowi do wysługi lat okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców.

Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a., w przypadkach, o których mowa w art. 217 § 2 pkt 2, organ administracji jest obowiązany wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Zaświadczenie jest czynnością materialno-techniczną i urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego. Stąd, nie rozstrzyga o żadnych prawach i obowiązkach, nie może też tworzyć nowej sytuacji prawnej - jest tylko przejawem wiedzy a nie woli organu. Przepis art. 216 § 2 k.p.a. stanowi, iż organ administracji, przed wydaniem zaświadczenia, może prowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. Jednakże "konieczne postępowanie wyjaśniające" w rozumieniu ww. przepisu nie może być substytutem danych wynikających z prowadzonych przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź innych danych znajdujących się w jego posiadaniu o jakich mowa w art. 218 § 1 k.p.a. Konieczne postępowanie wyjaśniające może odnosić się do zbadania okoliczności wynikających z posiadanych przez organ ewidencji, rejestrów i innych danych, czy też wyjaśnienia, czy dane te odnoszą się do osoby wnioskodawcy, faktów, stanu prawnego, którego poświadczenia domaga się wnioskodawca, a także ustalenia jakiego rodzaju ewidencja i rejestry mogą zawierać żądane dane i ustalenia ewentualnych jej dysponentów. Natomiast wydanie zaświadczenia w oparciu o zeznania świadków stanowi istotne naruszenie art. 218 k.p.a. Określenie "inne dane znajdujące się w jego posiadaniu", użyte w art. 218 § 1 k.p.a., nie może być bowiem rozumiane dowolnie i rozszerzająco przez obejmowanie nim także danych dostarczonych właściwemu organowi przez osobę ubiegającą się o zaświadczenie w celu potwierdzenia faktów z tych danych wynikających (por. wyrok NSA z dnia 2 września 1998 r., sygn. akt II SA/Łd 1119/96, publ. LEX nr 1684805).

Mając powyższe na względzie stwierdzić należy, że Komendant Miejski Policji w B. wydał kwestionowany rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. pomimo, iż nie dysponował niezbędnym materiałem dowodowym w postaci "stosownego zaświadczenia" w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. - potwierdzającego wykonywanie przez J. F. pracy w gospodarstwie rolnym rodziców we wnioskowanym okresie w charakterze domownika. Organ nie przeprowadził też obligatoryjnego - w takim stanie rzeczy - postępowania wyjaśniającego poprzez wezwanie strony do przedłożenia wymaganych dokumentów, nie zwrócił się również do urzędu gminy o ewentualne przekazanie zeznań świadków.

W ocenie Sądu, zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie obligatoryjnym i niezbędnym dla rozstrzygnięcia sprawy, uzasadnia stanowisko organu nadzoru, że Komendant Miejski Policji w B. dopuścił się rażącego naruszenia zasady praworządności (art. 6 k.p.a.), zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.) oraz podstawowych reguł postępowania dowodowego wyrażonych w art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W konsekwencji wydał ww. rozkaz personalny z rażącym naruszeniem art. 1 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 3 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. wadliwie uznając, iż przedstawione przez policjanta dokumenty spełniają wymagania jednoznacznie określone w ww. przepisach.

Dodatkowo zaznaczyć należy, że skarżący do raportu z dnia [...] czerwca 2004r. załączył również zaświadczenie sołtysa m. S. z dnia [...] czerwca 2004 r. oraz oświadczenie własne z dnia [...] czerwca 2004 r., jednak dokumenty te nie mogły - w świetle cytowanych powyżej przepisów ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. - stanowić wyłącznej podstawy zaliczenia do wysługi lat okresu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców. Na marginesie już tylko wskazać należy, że opinia prawna, na którą powołuje się organ w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. dotyczyła jedynie początkowej daty pracy w gospodarstwie rolnym, którą określono na dzień [...] stycznia 1983 r. (wniosek skarżącego obejmował okres od dnia [...] kwietnia 1982 r.).

Podsumowując tę część rozważań Sąd stwierdza, iż wobec nieprzeprowadzenia w niezbędnym zakresie ustaleń faktycznych w sprawie, a w konsekwencji wobec wydania rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. pomimo braku obligatoryjnych dowodów (zaświadczenia wydanego na podstawie dokumentów potwierdzających pracę funkcjonariusza w gospodarstwie rolnym rodziców bądź zeznań dwóch świadków zamieszkujących na terenie, na którym położone jest gospodarstwo rolne), podzielić należy stanowisko organu nadzoru, że ww. rozkaz personalny został wydany z rażącym naruszeniem ww. przepisów prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Jak wskazano powyżej, decyzja rażąco naruszająca prawo to m.in. taka, która wywołuje skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, w tym skutki gospodarcze lub społeczne, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa (por. wyroki NSA z dnia 7 października 2011 r. sygn. akt II OSK 1522/10, publ.: LEX nr 965193, z dnia 22 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 2098/11, publ.: LEX nr 1354893). Zaniechania jakich dopuścił się Komendant Miejski Policji w B., skutkują kwalifikowaną wadliwością ww. rozkazu personalnego również z powodu powstania negatywnych skutków w sferze społeczno-gospodarczej, niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.

Odnośnie natomiast podnoszonego przez organ nadzoru zarzutu naruszenia art. 106 ust. 1 i art. 107 ust. 1 ustawy o Policji oraz § 5 ust. 2 - 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., poprzez błędne ustalenie daty przyznania skarżącemu prawa do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat, Sąd zauważa, iż przepisy te są niejednoznacznie interpretowane w orzecznictwie.

Rozporządzenie z dnia 6 grudnia 2001 r., które wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 102 ustawy o Policji, w § 5 ust. 2 wyraźnie stanowi, że wysługę lat oraz poszczególne jej okresy składowe ustala się na dzień przyjęcia policjanta do służby, chyba że z przepisów odrębnych wynika inny termin zaliczenia danego okresu. Przepis ust. 3 tego paragrafu stanowi zaś, że przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku zmiany wysługi lat w związku z zaliczeniem policjantowi dotychczas nieudokumentowanych okresów, o których mowa w ust. 1. Termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się natomiast w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu (ust. 4 § 5).

Wbrew stanowisku zaprezentowanemu przez organ nadzoru nie można zatem uznać, że Komendant Miejski Policji w B., opierając się na ww. przepisach rozporządzenia i ustalając skarżącemu w rozkazie personalnym nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] czerwca 2001 r., dopuścił się rażącego naruszenia ww. przepisów.

To bowiem, jak należy odczytywać zapis zawarty w § 5 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r., że termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu, wywołuje w orzecznictwie rozbieżności interpretacyjne, czego przykładem są np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 823/13, z dnia 16 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 206/13, z dnia 13 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 1340/13 (publ. j.w.).

Zastosowanie zatem przez Komendanta Miejskiego Policji w B. przy wydawaniu ww. rozkazu personalnego jednej z możliwych interpretacji ww. przepisów o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Rażące naruszenie prawa w rozumieniu ww. przepisu, jak już wyżej wskazano, to oczywiste naruszenie jednoznacznego przepisu prawa, które równocześnie narusza zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym. Zastosowanie natomiast przy wydaniu decyzji jednej z możliwych interpretacji przepisów prawa o niejednoznacznej treści, nie może być uznane za rażące naruszenie prawa (por. wyrok NSA z dnia 17 września 2008 r., sygn. akt II OSK 1043/07, publ. j.w.).

Sąd nie podziela również stanowiska organu nadzoru, że rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] lipca 2004 r. został wydany bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przedmiotem rozstrzygnięcia Komendanta Miejskiego Policji w B. była w istocie kwestia terminu nabycia przez skarżącego prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym oraz procentowej jego wysokości, nie zaś kwestia ustalenia policjantowi wysługi lat, od której zależy nabycie prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego. Ustalając w drodze decyzji administracyjnej (rozkazu personalnego) termin nabycia przez policjanta prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość organ działał na podstawie § 5 ust. 4 rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. Dodatkowe określenie w sentencji decyzji łącznej wysługi lat, w sytuacji, gdy przedmiotem rozstrzygnięcia był termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego oraz procentowa jego wysokość z racji zaliczenia wymienionemu okresu pracy w gospodarstwie rolnym w charakterze domownika do wysługi lat, nie czyni ww. rozkazu personalnego wydanego bez podstawy prawnej.

Powyższe stanowisko pozostaje jednak bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, w sytuacji gdy - jak wywiedziono powyżej - organ nadzoru zasadnie uznał, że rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w B. nr [...] z dnia [...] lipca 2004r. został wydany z rażącym naruszeniem prawa. Dodatkowo wskazać należy, że nadając decyzji o stwierdzeniu nieważności ww. rozkazu personalnego rygoru natychmiastowej wykonalności (art. 108 § 1 k.p.a.) organ prawidłowo uwzględnił ważny interes społeczny, tożsamy w tym przypadku z interesem służby, przejawiający się koniecznością niezwłocznego dostosowania otrzymywanej przez funkcjonariusza kwoty uposażenia zasadniczego, ustalanej z uwzględnieniem wysługi lat, do obowiązujących przepisów prawa.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.