Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 138/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 4 ust. 1 pkt 4, par. 5 ust. 4
journal: Dz.U. 2001 nr 152 poz 1732
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędziowie WSA Alina Dominiak, WSA Felicja Kajut, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 czerwca 2010 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 3 lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia terminu nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rozkazem personalnym nr [...] z dnia 31 grudnia 2009 r. Komendant Miejski Policji działając na podstawie art. 101 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z póżn. zm.) określił A. R. – asystentce Referatu Dochodzeniowo – Śledczego (Komisariat Policji) mianowanej funkcjonariuszem rozkazem nr [...] z dnia 26 sierpnia 1998 r. termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 30 grudnia 2006 r. w wysokości 13 %.

W uzasadnieniu przedmiotowego rozkazu wskazano, że w dniu 30 grudnia 2009 r. dokonano przeliczenia wysługi lat do celów jubileuszowych w oparciu o zgromadzone w aktach osobowych dokumenty potwierdzające okres zatrudnienia.

W toku w/w przeliczenia ustalono, że wysługa do celów uposażeniowych i jubileuszowych w rozkazie personalnym z dnia 26 sierpnia 1998 r. została błędnie zaliczona gdyż praca w charakterze pracownika obsługi gospodarczej wykonywana była przez w/w w niepełnym wymiarze czasu pracy, tj. 0,5 etatu.

Stąd też zaliczono funkcjonariuszce 3 lata 4 miesiące i 14 dni (zamiast 8 lat, siedmiu miesięcy i 23 dni).

W świetle przepisów obowiązujących na dzień przyjęcia do służby (tj. zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 11 czerwca 1997 r.) jak i regulacji obecnych (tj. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego – Dz. U. Nr 152, poz. 1732 z póżn. zm.) do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zalicza się bowiem zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy.

W odwołaniu od w/w rozkazu A.R. wskazała, że wydane rozstrzygnięcie jest krzywdzące i niezgodne z obowiązującymi przepisami dotyczącymi praw nabytych. W ocenie strony pracując na ½ etatu posiadała uprawnienia pracownicze i okres zatrudnienia został zaliczony do wysługi lat przy zatrudnianiu na pełen etat sekretarski. Tym samym obecne odebranie w/w uprawnień jako wcześniej nabytych jest niezgodne z literą prawa i powoduje ujemne skutki finansowe.

Rozkazem personalnym z dnia 3 lutego 2010 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z póżn. zm.) utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny organu I instancji.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wskazano, że w świetle obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w formie decyzji określa się wyłącznie termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość. Z kolei rozkaz nr [...] z dnia 26 sierpnia 1998 r. nie przyznawał odwołującej uprawnień związanych z wysługą lat. Zawarte w tym rozkazie zestawienie liczbowe stanowić bowiem mogło podstawę do wydania odrębnej decyzji administracyjnej dotyczącej prawa do uposażenia lub do innego świadczenia zależnego od wysługi lat.

Organ I instancji prawidłowo zaś przyjął, iż do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zalicza się zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy, przy czym wymiar czasu pracy podlega sumowaniu w przypadku równoczesnego wykonywania zatrudnienia u różnych pracodawców w wymiarze nie niższym niż połowa obowiązującego w danym zawodzie lub na danym stanowisku.

Okres zatrudnienia na ½ etatu od dnia 1 stycznia 1993 r. do dnia 14 maja 1996 r., a wiec 3 lata, 4 miesiące i 14 dni nie może zatem wchodzić w skład obliczania wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego w omawianym przypadku.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego A.R. wniosła o uchylenie wydanych w sprawie rozstrzygnięć Komendanta Wojewódzkiego Policji oraz Komendanta Miejskiego Policji.

Wydanemu rozstrzygnięciu w odniesieniu do naruszenia przepisów postępowania skarżąca zarzuciła:

- wystąpienie kwalifikowanej wady postępowania stanowiącej przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uniemożliwienie brania udziału w postępowaniu;

- naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez bezzasadne utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia organu I instancji;

- art. 7, 77, 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności faktycznych sprawy oraz art. 81 k.p.a. poprzez uznanie za udowodnione okoliczności stanu faktycznego podane w rozkazach z dnia 31 grudnia 2009 r. i 3 lutego 2010 r.;

- art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. – poprzez brak pouczenia skarżącej przed wydaniem rozstrzygnięć o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, co stanowi naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu;

- art. 10 § 1 i § 3 k.p.a. – poprzez uniemożliwienie skarżącej wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań;

- art. 7 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym rozstrzygnięciu i uzasadnieniu wydanych rozkazów personalnych.

W kwestii naruszenia przepisów prawa materialnego skarżąca zarzuciła naruszenie:

- § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego oraz § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 r. w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U. Nr 100, poz. 913) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;

- § 5 ust. 4 w/w rozporządzenia z dnia 6 grudnia 2001 r. w zw. z art. 107 ust. 1 ustawy o Policji poprzez ich niewłaściwe zastosowanie;

- art. 113 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 1998 r., Nr 21, poz. 94 z póżn. zm.) poprzez naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na zatrudnienie skarżącej w niepełnym wymiarze czasu pracy.

W skardze zawarty został także zarzut naruszenia art. 6 – 8 k.p.a. oraz art. 2, 7, 24, 31 ust. 3, 32 ust. 2 w zw. z art. 8 ust. 2 Konstytucji RP poprzez pozbawienie skarżącej przez organy Policji praw nabytych na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia 26 sierpnia 1998 r.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała m.in., iż zakwestionowanie okresu pracy na ½ etatu pozbawia ją praw nabytych na podstawie rozkazu personalnego nr [...] z dnia 26 sierpnia 1998 r. potwierdzonych w umowie o pracę z dnia 15 maja 1996 r. Z kolei przepisy Kodeksu pracy zrównują uprawnienia do świadczeń pracowników zatrudnionych na pełen etat bądź jego część. Zawarty w tym akcie prawnym zakaz dyskryminacji ma zaś zapobiegać naruszeniom przepisów prawa.

W ocenie skarżącej przepisy mających zastosowanie w sprawie rozporządzeń Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji pozostają w oczywistej sprzeczności z powyższym zakazem dyskryminacji.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póżn. zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 101 ust.1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 roku o Policji (tj. Dz. U z 2007 r., Nr 43 poz. 277 z późn. zm) - w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji – wysokość uposażenia zasadniczego policjanta jest uzależniona od grupy zaszeregowania jego stanowiska służbowego oraz od posiadanej wysługi lat. Zaś w myśl art. 107 ust. 1 tej ustawy roszczenia z tytułu prawa do uposażenia i innych świadczeń oraz należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne.

Z kolei § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U Nr 152 poz. 1732 ze zm.) stanowi, iż do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zalicza się: zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy [...]. Stosownie do przepisu § 1 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 czerwca 2002 roku w sprawie okresów wliczanych do okresu służby, od którego zależy nabycie prawa do nagrody jubileuszowej, oraz trybu jej obliczania i wypłacania policjantom (Dz. U Nr 100, poz. 913) - do okresu służby, od którego zależy nabycie przez policjanta prawa do nagrody jubileuszowej, wlicza się okresy służby i pracy oraz inne okresy uwzględniane policjantom przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat.

Jednocześnie w myśl § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat oraz procentową jego wysokość określa się w decyzji ustalającej lub zmieniającej wysługę lat w trybie określonym w ust. 2 i 3, z uwzględnieniem przepisów o przedawnieniu.

Na podstawie w/w aktów prawnych rozkazem personalnym nr [...] z dnia 31 grudnia 2009 roku Komendant Miejski Policji ustalił A.R. wysługę lat oraz poszczególne okresy składkowe na dzień 24 sierpnia 1998 roku tj. na dzień przyjęcia do służby w Policji w liczbach podanych w rozkazie, zwracając uwagę, że rozkaz ten nie jest decyzją. Natomiast decyzją jest rozkaz personalny z tego samego dnia o nr [...], w której na podstawie art. 101 ustawy o Policji oraz § 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U Nr 152, poz. 1732 ze zm.) określił skarżącej termin nabycia prawa do wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień 30 grudnia 2009 roku w wysokości 13 %. W uzasadnieniu stwierdzono, iż w rozkazie personalnym nr [...] z dnia 26 sierpnia 1998 roku błędnie zaliczono jej okres pracy w wymiarze ½ etatu w charakterze pracownika obsługi gospodarczej.

Wyżej ustalony stan faktyczny nie był kwestionowany przez skarżącą, która wadliwość decyzji organów obu instancji upatruje w braku zaliczenia do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia, okresu pracy na ½ etatu w charakterze pracownika obsługi gospodarczej KWP. Akcentując zaliczenie jej powyższego okresu przy kolejnym zatrudnieniu w 1996 roku na pełny etat w charakterze sekretarki wnioskuje, iż uzyskała prawa do zaliczenia jej tego okresu pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego właśnie z tej przyczyny, iż w poprzednich latach ten okres jej zaliczono.

W ocenie Sądu zarzut ten nie jest trafny. Podstawa materialna żądania ukształtowana jest powołanymi wyżej przepisami. Skoro § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów [...], umożliwia zaliczenie do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego zakończonych okresów zatrudnienia wykonywanych w pełnym wymiarze czasu pracy a skarżąca była zatrudniona na ½ etatu i nie wykonywała jednocześnie zatrudnienia u różnych pracodawców zaś praca ta ponad wszelką wątpliwość nie była okresem służby w Policji, to fakt błędnego zaliczenia jej tego okresu pracy przy następnych zatrudnieniach nie rodzi po jej stronie żadnych praw nabytych. Może mieć jedynie wpływ przy ewentualnej ocenie czy pobierane przez nią, nieprawidłowo przez organ wyliczone świadczenie, winno podlegać zwrotowi.

Dodatkowo jedynie wskazać należy, że zarówno przepis regulujący zaliczenie wysługi lat na dzień przyjęcia skarżącej do służby w 1998 roku tj. § 74 ust.2 pkt 3 zarządzenia nr 29 Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 czerwca 1997 roku w sprawie przebiegu służby, praw i obowiązków policjantów, zawieszenia w czynnościach służbowych oraz zaliczenia okresów służby i pracy do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zasadniczego jak i obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis § 4 ust.1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 roku określają, że do wysługi lat uwzględnianej przy ustalaniu wzrostu uposażenia zalicza się zakończone okresy zatrudnienia wykonywanego w pełnym wymiarze czasu pracy.

Za całkowicie chybiony w okolicznościach sprawy uznać należy zarzut naruszenia art. 113 ustawy z dnia 26.06. 1974 r. Kodeks pracy poprzez naruszenie zakazu dyskryminacji ze względu na zatrudnienie skarżącej w niepełnym wymiarze czasu pracy. Zauważyć należy, iż organ w omawianej sprawie jedynie dla potrzeb ustalenia wysługi lat badał dokumenty stanowiące podstawę prawną do jej obliczenia i w żaden sposób nie był uprawniony do ingerencji w ich treść. Ze świadectwa pracy z dnia 21 sierpnia 1998 roku wynika, iż skarżąca w okresie od 1.01.1993r. do 14.05.1996r. była pracownikiem obsługi gospodarczej Komisariatu Policji [...] w wymiarze 0,5 etatu i fakt ten organ zobowiązany był uwzględnić w dokonanych ustaleniach. Przy tej czynności organ nie występował w charakterze zatrudniającego.

Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 73 § 1 k.p.a. w powiązaniu z wystąpieniem kwalifikowanej wady postępowania stanowiącej przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stwierdzić trzeba, iż postawienie organom takiego zarzutu dla jego skuteczności wymaga wskazania na czym polegał brak udziału w postępowaniu (w sytuacji gdy skarżąca de facto postępowanie zainicjowała) a zatem podania konkretnej czynności procesowej, której nie mogła dokonać, dowodu w sprawie, którego nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. przez brak zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności przewidzianych procedurą. Nie ma podstaw do przyjęcia, iż taka okoliczność wystąpiła w sytuacji, gdy organy obu instancji przeprowadzały wyłącznie dowody z dokumentów znanych skarżącej – były nimi świadectwa pracy (por. wyrok z dnia 6 listopada 2007 r. NSA w Warszawie I OSK 1512/06).

Sąd nie dopatrzył się też naruszenia innych przepisów postępowania, co mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Powyższa konstatacja skutkuje uznaniem, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Komendanta Miejskiego Policji są zgodne z prawem.

Mając zatem na uwadze powyższe rozważania, Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.