Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 14/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2005-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2004 nr 99 poz 1001
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Sygnatura akt: II SA/Ke 14/05 W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 września 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie: Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Beata Ziomek (spr.), Protokolant: referent stażysta Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2005 r. sprawy ze skargi J.P. na decyzję Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia [...]. Nr [...] utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]. Nr [...] Starosty w przedmiocie uznania J.P. z dniem 29.09.2003r. za osobę bezrobotną i odmowy przyznania prawa do zasiłku.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Wojewoda stwierdził, że J.P. nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych decyzją Starosty od dnia 28 marca 2002r. i zasiłek pobierał do 9 sierpnia 2002r. Z dniem 10 sierpnia 2002r. utracił status osoby bezrobotnej w związku z podjęciem pracy za granicą. Ponownie zarejestrował się w dniu 5 grudnia 2002r. i w oparciu o art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu zasiłek został wznowiony od dnia 6 grudnia 2002r. na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu osoby bezrobotnej. Następnie podjął pracę u pracodawcy zagranicznego w dniu 19 maja 2003r. i z tym dniem został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej. U pracodawcy zagranicznego był zatrudniony do dnia 14 czerwca 2003r. Po powrocie zarejestrował się w dniu 26 czerwca 2003r. i decyzją z dnia 26 czerwca 2003r. Starosta działając na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit d i lit. e powołanej ustawy, odmówił uznania J.P. za osobę bezrobotną.

W wyniku kolejnej rejestracji Starosta wydał w dniu [...]. decyzję nr [...] o uznaniu J.P. za osobę bezrobotną od dnia 29 września 2003r. i odmówił przyznania prawa do zasiłku, z uwagi na nieudokumentowanie okresu wymaganego art. 23 ust. 1 i 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

Od tej decyzji J.P. odwołał się do Wojewody wskazując, iż w jego sytuacji organ powinien zastosować przepisy dotyczące przywrócenia zasiłku dla bezrobotnych zawieszonego na skutek podjęcia pracy w Niemczech - o co wnosił do organu I instancji, a nie traktować go jako osoby składającej nowy wniosek o rejestrację.

Decyzją z dnia [...]. Nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...]. stwierdzając, że J.P. nie zarejestrował się w ciągu 7 dni od dnia ustania zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego wobec czego w sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 25 ust. 11 ustawy. Brak jest również podstaw do przyznania zasiłku dla bezrobotnych w oparciu o art. 25 ust. 12, ponieważ bezrobotny nie spełnia warunków określonych art. 23 ustawy tj. w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania nie wykazał 365 dni stażu zatrudnienia.

Skargę na decyzję Wojewody wniósł J.P. domagając się jej uchylenia. Zdaniem skarżącego organ błędnie przyjął, że sprawa dotyczy ustalenia na nowo prawa do zasiłku dla bezrobotnych w sytuacji, gdy powinien kontynuować zasiłek dla bezrobotnych przyznany od dnia 28 marca 2002r. decyzją Starosty z dnia 20 marca 2002r. Jak bowiem podkreśla, zasiłek ten na skutek pracy podejmowanej za granicą ulegał zawieszeniu, w związku z tym nie wyczerpał jeszcze ustawowego terminu jego pobierania. Nadmienia również, że po zakończeniu pracy u pracodawcy zagranicznego tj. w dniu 14 czerwca 2003r. dokonał rejestracji bezpośrednio po zakończonym leczeniu tj. w dniu 26 czerwca 2003r., a zatem spełnił warunki o których mowa w art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i podlega uwzględnieniu.

Na wstępie należy zwrócić uwagę na istotne zagadnienie o charakterze procesowym. Stosownie do § 2 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 13 sierpnia 2004r. w sprawie przekazania Wojewódzkim Sądom Administracyjnym w Gorzowie Wielkopolskim i Kielcach rozpoznawania spraw z obszaru województwa lubuskiego i świętokrzyskiego należących do właściwości Wojewódzkich Sądów Administracyjnych w Poznaniu i Krakowie, Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Kielcach przekazuje się sprawy, w których skargi na działalność organów administracji publicznej mających siedzibę na obszarze województwa świętokrzyskiego zostały wniesione do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i postępowanie nie zostało zakończone do dnia 1 lipca 2005r. Z tego względu właściwym do rozpoznania skargi J.P. wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie jest obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach.

Zgodnie z art. 1, art. 2 i art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania jeżeli mogły one mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpatrywanym przypadku kontrola sądowoadministracyjna wykazała naruszenie przepisów prawa materialnego i prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Ustalony w sprawie stan faktyczny jest bezsporny i wynika ze zgromadzonych w sprawie dowodów.

Organ II instancji dokonując analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego pominął fakt, że skarżący już na etapie postępowania przed organem I instancji przedłożył zaświadczenie lekarskie, z którego wynikało, że w okresie od dnia 21 czerwca 2003r. do dnia 25 czerwca 2003r. był niezdolny do pracy z powodu choroby. W sytuacji więc, gdy skarżący zgłasza się do Urzędu Pracy po ustaniu zatrudnienia u pracodawcy zagranicznego organ powinien rozważyć jakie znaczenie dla ponownej rejestracji ma zaistniała okoliczność. Stosownie bowiem do treści art. 25 ust. 11 ustawy z dnia 14 grudnia 1994r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz.U. z 2003r. Nr 58, poz. 514 ze zm.) bezrobotny, który utracił status bezrobotnego na okres krótszy niż 365 dni z powodu podjęcia zatrudnienia, innej pracy zarobkowej, pozarolniczej działalności lub uzyskiwania dochodu w wysokości przekraczającej połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie i zarejestrował się w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotny w okresie 7 dni od dnia ustania zatrudnienia, zaprzestania wykonywania innej pracy zarobkowej, prowadzenia pozarolniczej działalności lub osiągania dochodu przekraczającego połowę najniższego wynagrodzenia miesięcznie, posiada prawo do zasiłku na czas skrócony o okres pobierania zasiłku przed utratą statusu bezrobotnego oraz o okresy, o których mowa w ust. 8.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach, termin 7 dniowy do stawienia się w organie po ustaniu zatrudnienia nie może być traktowany jako termin materialnoprawny, bezwzględnie obowiązujący bez możliwości uwzględnienia okoliczności towarzyszących jego uchybieniu. Przepis ten niewątpliwie ma na celu dyscyplinowanie bezrobotnych i ich zobowiązania wobec urzędu pracy, nie mniej jednak w każdym przypadku organ powinien indywidualnie ocenić czy zaistniałe okoliczności uzasadniają przyjęcie, iż termin 7 dniowy został zachowany czy też nie został zachowany. Samo zatem stwierdzenie, że wskazany art. 25 ust. 11 ustawy termin nie został zachowany bez oceny okoliczności towarzyszących, jest niewystarczające. Podkreślić przy tym trzeba, że jak wynika z akt sprawy, Starosta Kielecki już raz uznał fakt doręczenia przez J.P. zaświadczenia lekarskiego potwierdzającego niezdolność do pracy spowodowanej chorobą w dniach 11.10.2002r. do 03.12.2002r za uzasadniające zachowanie siedmiodniowego terminu określonego w powołanym wyżej przepisie.

W rozpoznawanej sprawie organ II instancji z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 kpa nie zdołał należycie wyjaśnić stanu faktycznego leżącego u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w wydanej decyzji,

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ II instancji mając na względzie charakter terminu z art. 25 ust. 11 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu rozważy kwestię zaświadczenia lekarskiego i oceni na ile ten dowód ma wpływ na jego zachowanie. Dopiero wówczas miarodajne będzie ustalenie czy w przypadku zgłoszenia się J.P. do Urzędu Pracy mamy do czynienia z kontynuacją prawa do zasiłku dla bezrobotnych czy też z ustaleniem tego prawa na nowo.

W tym stanie rzeczy, Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i lit. c oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.