Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 246/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-06-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek rolny
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1381
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust.6
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity
article: art. 21 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 193 poz 1287
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Piotr Popek Sędzia WSA Kazimierz Włoch / spr./ Asesor WSA Jacek Boratyn Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2017 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2017r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej organ odwoławczy lub organ II instancji) utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy (dalej organ I instancji) z dnia [...] stycznia 2017 roku ustalającą J. D. (dalej określanej jako Skarżąca) łączne zobowiązanie pieniężne za rok 2017 w wysokości 338,00 zł.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 13 § 1 pkt 3 i art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) - dalej określana jako Ordynacja podatkowa oraz art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r.

o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1381 ze zm.) - dalej określana jako ustawa o podatku rolnym, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 poz. 849) - dalej określana jako ustawa o podatkach i opłatach lokalnych.

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że w informacji w sprawie podatku rolnego na 2017 r. Skarżąca wskazała łączną powierzchnię gruntów 0,8260 ha przeliczeniowego, która to powierzchnia wynikała również z dołączonej przez nią Księgi Wieczystej.

Z zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków z dnia 2 września 2013r. wynika, że wprowadzono zmiany dotyczące między innymi działek: nr [...] - w miejsce powierzchni 0,2 ha wpisano 0,1876 ha, nr [...]- w miejsce powierzchni 0,11 ha wpisano 0,1063 ha, nr [...] w miejsce 0,5160 ha wpisano 0,5159 ha. - razem 0,8098 ha.

W piśmie Starosty adresowanym do Wójta Gminy wskazano, że stan obowiązujący w ewidencji gruntów i budynków wynika z przeprowadzonej z urzędu modernizacji danych ewidencyjnych w roku 2012 - 2013 dokonanej w oparciu o art. 24 a ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r., Nr 193, poz. 1287) - dalej określanej jako prawo geodezyjne i kartograficzne. W jej wyniku zaktualizowano powierzchnie działek w granicach prawnych oraz rodzaj użytków gruntowych, stosownie do stanu na gruncie, założono ewidencję budynków. Zgodnie z informacją Starosty Sanockiego zamieszczoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Podkarpackiego z dnia 12 sierpnia 2013 r., poz. 3110 projekt operatu opisowo - kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków obrębów Kostarowce, Łodzina, Zabłotce stał z się z dniem 12 sierpnia 2013 r. obowiązującym operatem ewidencyjnym.

Decyzją z dnia [...]stycznia 2017 r. Nr [...] Wójt Gminy określił Skarżącej łączne zobowiązanie pieniężne na 2017 r. w wysokości 338 zł., w tym za użytki rolne o powierzchni 0,8098 ha (0,9013 ha przeliczeniowego) w wysokości 212 zł, za budynki mieszkalne o powierzchni 197,1 m2 w wysokości 126 zł.

W ustawowo przewidzianym terminie Skarżąca złożyła odwołanie. Wskazała, że nie zgadza się ze wskazaną przez organ w decyzji powierzchnią gruntów, że jest ona sprzeczna ze złożoną przez nią informacją, jak również z danymi wynikającymi z Księgi Wieczystej. W uzasadnieniu wskazała, że zmiany powierzchni gruntów wynikają z modernizacji operatu ewidencyjnego, tymczasem jej działka nie jest przedmiotem postępowania modernizacyjnego tylko rozgraniczeniowego.

Wskazaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy.

W uzasadnieniu, organ powołując się na obowiązujące w tym zakresie przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz podatku rolnym jak również prawo geodezyjne i kartograficzne wskazał, że dane co do powierzchni i klasyfikacji gruntów podlegających opodatkowaniu, organy podatkowe winny ustalać w oparciu o ewidencję gruntów i budynków. Ewidencja jest bowiem urzędowym źródłem informacji faktycznych, wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych w tym podatkowych i nawet w przypadku, gdy dane zawarte w informacjach składanych przez podatników są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z tejże ewidencji. Ewentualne zmiany tych danych, do których może dojść w wyniku postępowania rozgraniczeniowego, skutkować mogą dopiero na przyszłość, od daty ich wprowadzenia do ewidencji.

Wysokość podatku rolnego organ ustalił na podstawie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o podatku rolnym jako iloczyn powierzchni hektarów przeliczeniowych i równowartość 2,5 q żyta, obliczone według średniej ceny skupu żyta za 11 kwartałów poprzedzających kwartał poprzedzający rok podatkowy, wynoszącej według Komunikatu Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 18 października 2016 (MP 2016r., poz. 993) 52,44 zł za 1 dt. Natomiast podatek od nieruchomości budynkowej organ podatkowy naliczył w oparciu o powierzchnię budynku mieszkalnego wskazaną w informacji na 197,1m2. Podstawę ustalenia wysokości podatku od tego budynku stanowił iloczyn powierzchni 197,1m2 i stawki podatkowej 0,64 zł za 1 m2, przywidzianej dla budynków lub ich części mieszkalnych w Uchwale Nr XXIV/195/2016 Rady Gminy w Sanoku z dnia 18 października 2016 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości (Dz.Urz. Woj. Podkarpackiego z 2016 r. poz. 3428).

W skardze na powyższą decyzję SKO skarżąca wnosiła o jej uchylenie. W uzasadnieniu podniosła, że Wójt Gminy bezprawnie i złośliwie podał do rejestru gruntów Starostwa Powiatowego nieprawidłowe dane odnośnie działek gruntu o Nr [...], [...], [...] przez co zmniejszeniu uległa ich fizyczna powierzchnia 0,8260ha do 0,8098ha.

Skarżąca podniosła, że w księdze wieczystej w dalszym ciągu wykazana jest powierzchnia powyższych działek wynosząca 0,8260ha. Skarżąca zwracała się wielokrotnie do Starostwa Powiatowego i do Wójta Gminy o sprostowanie powierzchni, jednakże nie odniosło to żadnego skutku.

W odpowiedzi na skargę SKO wnosiło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczas zajmowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważy, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd kontroluje zaskarżone decyzje w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm.) - dalej: P.p.s.a., nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Kontrolę tę wykonują pod względem zgodności z prawem, jednakże nie posiadają uprawnień do dokonywania ustaleń faktycznych, stanowiących podstawy rozstrzygnięcia administracyjnego. Tak więc w następstwie wniesienia skargi Sąd nie rozpatruje sprawy na nowo, jest natomiast związany ustaleniami organu administracyjnego, badając jedynie czy zostały one poczynione w sposób prawidłowy, z zachowaniem wszystkich wymogów, przewidzianych przez przepisy prawa procesowego. Sąd podziela w tym zakresie pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, zawarty w wyroku z dnia 28 stycznia 2005 r. FSK 1457/2004 (niepubl.), iż sądy administracyjne nie zastępują organów administracyjnych w rozpoznawaniu spraw. W ocenie Sądu, zarzuty skargi są niezasadne.

Dokonując ustaleń odnośnie podmiotu i przedmiotu opodatkowania organy orzekające w sprawie prawidłowo oparły się na danych wynikających z ewidencji gruntów. Zgodnie bowiem z art. 21 ust. 1 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne podstawą planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki państwowej i gospodarki gruntami powinny być dane wynikające z ewidencji gruntów

i budynków. Z przepisu tego wynika, że ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych, w tym i w postępowaniu podatkowym. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 1995r., sygn. akt SA/Wr 1703/94, Wspólnota 1995/42/24). Zatem z mocy powyższego przepisu organ podatkowy ustalając wymiar podatku jest zobowiązany uwzględniać dane wynikające z tej ewidencji. Dopóki dane te nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy będzie zobowiązany uwzględniać je przy ustalaniu wymiaru podatku. Pogląd o wiążącej mocy powyższego przepisu dla ustalenia wysokości podatku ukształtowany jest zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w literaturze przedmiotu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 27 stycznia 2010 r. I SA/Lu 684/09, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010 r. III SA/Po363/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2011r. II FSK 1243/08) i Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę go podzielił. Dokument w postaci wypisu z rejestru gruntów jest dla organów podatkowych wiążący. Dodać należy, że ma on moc dokumentu urzędowego i zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Wskazać również należy, że wypis ten uwzględnia aktualne zmiany z projektu operatu opisowo - kartograficznego modernizacji ewidencji gruntów i budynków, który z dniem 12 sierpnia 2013 r. stał się obowiązującym operatem ewidencyjnym.

Wbrew twierdzeniom Skarżącej jej działki również zostały objęte modernizacją w wyniku której zmieniła się ich powierzchnia z 0,8260 ha na 0,8098 ha.

Zgodnie z § 46 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. nr 38, poz. 454 ze zm.), podstawą do dokonania takich zmian z urzędu są zmiany wynikające z:

1) prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych,

2) opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych,

3) dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej,

4) ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów.

Niezależnie od powyższego poglądu jaki zajął tu Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, zauważyć należy, że zachodzi brak korelacji pomiędzy danymi z księgi wieczystej, według której ogólna powierzchnia powyższych działek wynosi 0,8262ha, a ewidencją gruntów, w której powierzchnia tych działek wykazana jest na 0,8098ha. Wpis w księdze wieczystej w istocie stanowi orzeczenie zgodnie z art. 628 8 § 6 kpc, a orzeczenie ma charakter wiążący zgodnie z art. 365 § 1 kpc.

Mając powyższe na uwadze ponieważ organy nie naruszyły prawa procesowego jak i materialnego skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a.