Wyrok NSA, sygn. akt III SA 137/00
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-03-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 631  Wytwarzanie i obrót bronią i materiałami wybuchowymi
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 1961 nr 6 poz. 43
law: Ustawa z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych.
Teza: Z uwagi na skutki jakie powoduje użycie broni palnej - pozwolenie na jej posiadanie, może otrzymać tylko ta osoba, której zagraża realne niebezpieczeństwo.

TEZY

Z uwagi na skutki jakie powoduje użycie broni palnej - pozwolenie na jej posiadanie, może otrzymać tylko ta osoba, której zagraża realne niebezpieczeństwo.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Grzegorz B. na decyzję z dnia 13.12.1999 r. Komendant Główny Policji (...) w przedmiocie odmowy pozwolenia na broń - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Podaniem z 23.06.99 r. (...) wystąpił do Komendy S. Policji o wydanie zezwolenia na "posiadanie broni ostrej w terenie nieograniczonym".

Broń miałaby mu zapewnić poczucie bezpieczeństwa osobistego i rodziny. Rodzice, z którymi zamieszkuje, są właścicielami dwu dużych gospodarstw rolnych, posiadają 2 samochody dostawcze, 3 osobowe, dwa ciągniki. Jedno z gospodarstw znajduje się w pobliżu L.-K. Sąsiedztwo lasu, metra i restauracji i stwarzają zagrożenie bezpieczeństwa.

Wnioskodawca wskazał na powszechnie znany zły stan bezpieczeństwa publicznego. "Ostatnio" został pobity przez nieznane osoby w restauracji "H." w W.

Komendant S. Policji decyzją z 12 października 1999 r. (...), wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o broni amunicji i materiałach wybuchowych, odmówił Grzegorzowi B. wydania pozwolenia na posiadanie broni palnej krótkiej jako, że nie wystąpiły okoliczności świadczące o szczególnym zagrożeniu bezpieczeństwa osobistego strony.

W odwołaniu Grzegorz B. ponowił argumenty świadczące o uzasadnionym - jego zdaniem - poczuciu zagrożenia wynikającego z ogólnie złego stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Decyzją z 8.12.1999 r. (...), wydaną na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy o broni (...) i art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa, Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji odmawiającego wydania pozwolenia na broń palną.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał na treść art. 5 ustawy o broni (...) i kryteria jakimi organy Policji kierują się wydając pozwolenie na broń. Grzegorz B. - w ocenie organu - nie wskazał zdarzeń świadczących o zagrożeniu jego osoby. Okolicznością uzasadniającą posiadanie broni nie mogło być pobicie w lokalu publicznym; na taki wypadek może być narażony każdy obywatel.

Jeśli chodzi o stan porządku publicznego to może on powodować poczucie zagrożenia u wielu osób; wyposażenie ich w broń ani nie usunie poczucie zagrożenia ani nie poprawi stanu bezpieczeństwa.

W skardze wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Grzegorz B. wniósł o ponowne rozpatrzenie jego wniosku w ramach art. 35 ust. 1. Skarżący odbył służbę wojskową i ma świadomość do czego i w jakich okolicznościach potrzebna jest broń.

Odpowiadając na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził:

Skarga na uwzględnienie nie zasługuje.

Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych /Dz.U. nr 6 poz. 43 ze zm./ dostęp osób fizycznych do broni był w Polsce reglamentowany.

Reglamentacja w tym wypadku polega nie na ograniczeniu ilości pozwoleń, co zdaje się sugerować G. B. w swojej emocjonalnie zredagowanej skardze, a na tym, że broń wolno posiadać wyłącznie na podstawie zezwolenia organu Policji.

Stanowiący materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia art. 5 ust. 1 ustawy o broni (...) uzależniał wydanie osobie fizycznej pozwolenia na broń od wystąpienia okoliczności, które uzasadniają posiadanie przez tę osobę broni określonego rodzaju i wyłącznie organom Policji powierzał obowiązek oceny okoliczności wskazanych we wniosku. Ani powołany przepis ani pozostałe postanowienia ustawy o broni nie wskazywały kryteriów jakimi organy Policji powinny się kierować oceniając argumenty przedstawione przez ubiegającego się o broń.

Zatem uznaniu tych organów pozostawiona została ocena każdego indywidualnego przypadku.

W orzecznictwie administracyjnym, które znalazło pełną aprobatę w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, utrwaliła się zasada, że m.in. z uwagi na skutki jakie powoduje użycie broni palnej - pozwolenie na jej posiadanie, może otrzymać tylko ta osoba, której zagraża realne niebezpieczeństwo. Są to w szczególności osoby pełniące funkcje lub wykonujące zawód albo czynności, z którymi wiąże się ryzyko zamachu na ich życie. Takiego zagrożenia skarżący nie wykazał, chociaż to przecież on powinien przekonać właściwy organ, że zagrożenie, o którym mowa realnie istnieje.

Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Ten wzgląd zaś dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń /zwłaszcza palną, której użycie w każdym wypadku zagraża życiu bądź zdrowiu innych osób/, tj. wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne.

Posiadanie gospodarstwa rolnego położonego pod L.-K. i zamożność rodziny, nie stwarzają sytuacji szczególnej obligującej organy Policji do wydania pozwolenia.

Sąd podzielił pogląd Komendanta Głównego Policji, że poczucie zagrożenia odczuwa z różnych przyczyn wiele osób. Zaopatrzenie ich wszystkich w broń palną ani poczucia zagrożenia rzeczywiście nie usunie ani nie poprawi stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ Sąd powołany jest do badania zgodności z prawem /legalności/ zaskarżonych decyzji. Sąd nie orzeka bezpośrednio o prawach i obowiązkach stron postępowania administracyjnego, tzn. nie wydaje ani nie odmawia wydania pozwolenia na broń osobie, która złożyła skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji.

Sąd uchyla zaskarżoną decyzję w wypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa procesowego dającego podstawę do wznowienia postępowania bądź naruszenie innych przepisów o postępowaniu jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy /art. 22 ust. 2 ustawy o NSA/.

Skarżący nie przedstawił żadnych zarzutów dotyczących naruszenia prawa przez organy Policji.

Wyżej wskazanych poważnych naruszeń prawa nie dopatrzył się również Sąd z urzędu, badając sprawę w granicach przedmiotu zaskarżenia; nie można organowi administracji zarzucić naruszenia prawa z tego jedynie powodu, że zaskarżona decyzja nie spełnia oczekiwań jej adresata.

W tym stanie sprawy, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy o NSA należało orzec jak w wyroku.