Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 996/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-06-15 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 związku z art. 61 § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w dniu 15 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi XA na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] marca 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia[...] kwietnia 2016 r. skarżący, reprezentowany przez adwokata, złożył skargę na wskazaną w sentencji decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W argumentacji zgłoszonego żądania wnioskodawca podniósł, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia jemu znacznej szkody, albowiem będzie musiał zapłacić kwotę [...] zł. Zaznaczył, że nie dysponuje aby móc ewentualnie pokryć należność. Wykonanie decyzji spowoduje zatem, że nie będzie w stanie regulować bieżących zobowiązań, co z kolei może skutkować jego upadłością. Podkreślił przy tym, że już samo ewentualne zajęcie rachunku bankowego spowoduje znaczne utrudnienia w prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej. Do skargi załączono PIT-36L za 2014 r., PIT/B za 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej: "P.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Wyjątkiem od tej reguły ogólnej jest przyznanie sądowi w ściśle określonych przypadkach, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., możliwości udzielenia stronie ochrony tymczasowej poprzez wstrzymanie wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, chyba że ustawa szczególna wyłącza tę możliwość. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego jest zatem szczególną, a jednocześnie przejściową formą zabezpieczenia ważnych interesów strony. Zgodnie bowiem z art. 61 § 6 P.p.s.a., wstrzymanie wykonania aktu lub czynności traci moc z dniem wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Z uwagi na treść normatywną powyższych przepisów należy stwierdzić, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu może nastąpić wyłącznie w wyniku złożonego przez skarżącego wniosku oraz w granicach luzu decyzyjnego przyznanego sądowi przez ustawodawcę, wyznaczonego zakresem znaczeniowym przesłanek sformułowanych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnieniem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Będące podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu przesłanki niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków są pojęciami nieostrymi, co wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich ogólnej normy i nadania im treści z uwzględnieniem okoliczności faktycznych każdej indywidualnej sprawy. Szkoda, o jakiej mowa w przepisie art. 61 § 3 P.p.s.a., to taka szkoda, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 20 grudnia 2004 r., o sygn. akt GZ 138/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków.

Obowiązkiem strony, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania aktu lub czynności w całości lub w części, jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 P.p.s.a. został tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wniosek powinien zawierać spójną argumentację, popartą faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienia NSA: z dnia 15 stycznia 2015 r., o sygn. akt I OZ 1236/14 i z dnia 9 stycznia 2015 r., o sygn. akt I OZ 1205/14 dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków zależy orzeczenie Sądu. Brak wskazania we wniosku tych przyczyn uniemożliwia Sądowi merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., o sygn. akt FZ 65/04, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W świetle powyższych rozważań Sąd stwierdza, że złożony przez skarżącego wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zawiera żadnego konkretnego odniesienia do wymaganych ustawą przesłanek o jakich mowa w dyspozycji art. 61 § 3 P.p.s.a. Wskazać należy, że wnioskodawca jedynie w sposób bardzo lakoniczny stwierdził, że nie dysponuje środkami finansowymi na pokrycie kary pieniężnej wymierzonej mu zaskarżoną decyzją, a wykonanie tej decyzji spowoduje, iż nie będzie w stanie regulować bieżących zobowiązań, co z kolei może skutkować jego upadłością. Podniósł ponadto, że już samo ewentualne zajęcie rachunku bankowego spowoduje znaczne utrudnienia w prowadzeniu przez niego działalności gospodarczej.

Na poparcie swojej argumentacji skarżący wprawdzie przedłożył dokumentację, jednakże znajdujące się w aktach sądowych sprawy dokumenty, w tym zeznanie podatkowe PIT–36L, PIT/B, za 2014 r., nie są wystarczające do kompleksowej oceny przez Sąd sytuacji majątkowej skarżącego.

Odnosząc się argumentacji zawartej we wniosku wskazać należy, że w 2014 r., według zeznania PIT-36 o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) skarżący uzyskał przychód w wysokości [...] zł, koszty uzyskania przychodu w wysokości [...] zł, osiągnął dochód w kwocie [...] zł.

Zdaniem Sądu przedstawiony przez skarżącego dochód nie może być jedynym miarodajnym kryterium na badanie zdolności skarżącej do zapłaty wymierzonej kary.

Sąd zauważa, że skarżący na potwierdzenie swojej aktualnej kondycji finansowej nie wyjaśnił jaki jest jego stan majątkowy, czy i jakie ciążą na nim zobowiązania. Wskazane zaniechania uniemożliwiły Sądowi ocenę ewentualnych następstw zapłaty nałożonej na skarżącego kary w kwocie [...] zł. Sąd nie jest zatem w stanie jednoznacznie stwierdzić, czy i w jakim zakresie wykonanie zaskarżonej decyzji będzie się wiązało z niebezpieczeństwem wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Okoliczności te przesądziły zaś o braku podstaw do pozytywnego rozpoznania wniosku strony, którego zasadności skarżący, w ocenie Sądu, w żaden sposób nie uprawdopodobnił. Mając na uwadze powyższe stwierdzić zatem należy, że skarżący, wnosząc o przyznanie jemu ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania kwestionowanej decyzji, nie wykazał, aby w stosunku do niego zachodziła którakolwiek z przesłanek zawartych w art. 61 § 3 P.p.s.a.

Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 61 § 3 związku z art. 61 § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.