Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1713/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7,  art. 77  par. 1,  art. 80,  art. 81,  art. 162  par. 1  pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Iwona Dąbrowska, , Protokolant specjalista Ewa Kielak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2017 r. po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. stwierdzającej wygaśnięcie decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie rozłożenia na 21 rat nienależnie pobranego świadczenia z tytułu przyznanych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, z uwagi na to, że decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę warunku spłaty rat w określonych terminach a strona nie dopełniła tego warunku, utrzymał w mocy zaskarżona decyzję.

W podstawie prawnej decyzji Wojewoda [...] przywołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 162 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 76 ust. 9b w związku z art. 10 ust. 2 pkt 4) i ust. 7 pkt 2) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2017 r., poz. 1065 ze zm.).

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda [...] wskazał, iż w dniu [...] listopada 2014 r. Starosta [...] wszczął na wniosek M. M. postępowanie administracyjne w sprawie rozłożenia na raty zwrotu wypłaconych jej środków na podjęcie działalności gospodarczej i po przeprowadzonym postępowaniu, decyzją z [...] grudnia 2014 r. orzekł o rozłożeniu na raty zwrotu udzielonych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej w ten sposób, że podlegająca do zwrotu należność w kwocie 20.000,00 zł. wraz z odsetkami ustawowymi wynoszącymi 926,03 zł. rozłożył na 21 rat miesięcznych, które należało spłacać zgodnie z harmonogramem płatności stanowiącym załącznik do decyzji. W harmonogramie spłat zawarto warunek, wynikający z art. 76 ust. 9b ustawy, że jeżeli zapłata rozłożonej na raty należności nie zostanie dokonana w określonym terminie, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi od 30-dniowcgo terminu płatności określonego w art. 46 ust. 3 ustawy.

Od tej decyzji strona nie wniosła odwołania, natomiast zwróciła się z wnioskiem do Starosty [...] o umorzenie całej należności ze względu na trudną sytuację materialną i zdrowotną. Starosta [...] odmówił w umorzenia całości zadłużenia. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...] a skarga M. M. na tę decyzję została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2016 r. , sygn. akt II SA/Wa 1096/16.

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. wygasił własną wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie rozłożenia na 21 rat nienależnie pobranego świadczenia z tytułu przyznanych jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej z uwagi na to, że decyzja została wydana z zastrzeżeniem dopełnienia przez stronę warunku spłaty rat w określonych terminach, a strona warunku tego nie dopełniła. W uzasadnieniu decyzji wskazano na art. 162 § 1 pkt 2 Kpa.

Od tej decyzji M. M. odwołała się do Wojewody [...], który po rozpatrzeniu odwołania decyzją z dnia [...] września 2017 r. podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji z dnia [...] lipca 2017 r.

Wojewoda wskazał na art. 162 § 1 pkt 2 Kpa i na konsekwencji niedopełnienia przez stronę warunku spłaty rat w określonych terminach, który nadto wynikał z treści art. 76 ust. 9b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach tynku pracy. M. M. nie dopełniła warunku terminowej spłaty rat określonych w decyzji Starosty [...] instancji z dnia [...] grudnia 2014 r. - nie wpłaciła żadnej z rat w ustalonym okresie, tj. od [...] stycznia 2015 r, do [...] września 2016 r. Zgodnie z harmonogramem spłat, stanowiącym załącznik do decyzji, spłata pierwszej raty w inna nastąpić do [...] stycznia 2015 r., a ostatniej (21 raty) do [...] września 2016 r. Niewywiązanie się strony z powyższego warunku skutkuje wygaszeniem decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu na 21 rat należności dotyczących jednorazowo przyznanych środków na podjęcie działalności gospodarczej.

Natomiast podnoszona w odwołaniu kwestia wygaszenia przedmiotową decyzją ugody zawartej w dniu [...] października 2016 r. pomiędzy stroną a Starostą [...] w sprawie spłaty należności w 43 ratach nie nastąpiła niniejszą decyzją i nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wygaszenie dotyczy tylko decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu należności na 21 rat, nie dotyczy zaś ustaleń dokonywanych pomiędzy Starostą a stroną w podpisanej ugodzie.

M. M. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, a mianowicie:

art. 162 § 1 pkt 2 Kpa, poprzez wydanie orzeczenia o wygaśnięciu decyzji w sytuacji, gdy nie zachodziły przesłanki do wydania takiego orzeczenia;

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 Kpa, poprzez zaniechanie zebrania i wszechstronnego rozważenia całego materiału dowodowego, a w konsekwencji wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o niepełny i nierozważony w pełni materiał dowodowy z pominięciem sytuacji życiowej i finansowej skarżącej i przyczyn niewywiązywania się przez nią z decyzji;

art. 80 Kpa, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, która przybrała w niniejszej sprawie cechy oceny arbitralnej;

art. 81 Kpa, poprzez dokonywanie ustaleń faktycznych stanowiących podstawę faktyczną zaskarżonej decyzji, mimo faktycznego pozbawienia skarżącej przez organy obu instancji możliwości wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów;

art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy decyzję tę natężało uchylić i umorzyć postępowanie.

W konkluzji skargi wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2017 r. a także poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga jest w całości chybiona.

W decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. orzeczono o rozłożeniu na 21 rat należność z tytułu przyznanych skarżącej jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej, pod warunkiem terminowej spłaty rat przez stronę. Warunek ten wynika z treści art. 76 ust. 9b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Stanowi on, że jeżeli zapłata odroczonej lub rozłożonej na raty należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowo środków (...) nie zostanie dokonana w terminie określonym w decyzji (...), pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie (...).

W decyzji tej wskazano, że raty należy spłacać zgodnie z harmonogramem płatności stanowiącym załącznik do niniejszej decyzji. W harmonogramie spłaty należności - zobowiązania powstałego w związku z otrzymaniem jednorazowo środków na podjęcie działalności gospodarczej - wskazano kwoty należnych rat w poszczególnych miesiącach oraz terminy spłaty. Stronę pouczono też, że jeżeli zapłata rozłożonej na raty należności nie zostanie dokonana w terminie określonym w decyzji, pozostała do spłaty kwota staje się natychmiast wymagalna wraz z odsetkami za zwłokę naliczonymi od terminu płatności zgodnie z art. 76 ust. 9b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

W niniejszej sprawie oczywistym jest, że M. M. nie dopełniła warunku terminowej spłaty rat określonych w decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. (nie spłaciła żadnej z rat) i okoliczności tej skarżąca nie kwestionuje.

Brak spłaty rat, czyli brak wykonania przez skarżąca warunku, dla którego Starosta [...] rozłożył decyzją z dnia z dnia [...] grudnia 2014 r. wymagalną należność na raty, spowodował wydanie, na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 Kpa, przez Starostę [...] w dniu [...] lipca 2017 r. decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie rozłożenia należności na 21 rat. Natomiast Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Starosty [...] z dniu [...] lipca 2017 r. decyzją z dnia [...] września 2017 r. zasadnie utrzymał rozstrzygniecie organu pierwszej instancji w mocy.

W tej sytuacji inne rozstrzygniecie niniejszej sprawy nie było możliwe, jak jedynie wygaszenie, na podstawie art. 162 § 1 pkt 2 Kpa, decyzji o rozłożeniu należności na raty.

Rozstrzygając sprawę w postępowaniu odwoławczym Wojewoda [...] prawidłowo i wszechstronnie rozpatrzył i ocenił całość dokumentacji dotyczącej okoliczności wygaszenia decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu należności na 21 rat. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał podstawę prawną decyzji. Przytoczył i wyjaśnił przepisy prawa, mające zastosowanie w niniejszej sprawie oraz wskazał dowody, na których oparł swoje rozstrzygnięcie.

Dlatego w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wszystkie zarzuty skargi są chybione.

Podnoszona przez skarżącą kwestia wygaszenia przedmiotową decyzją ugody cywilno-prawnej zawartej ze Starostą [...] w dniu [...] października 2016 r. w sprawie spłaty należności w 43 ratach, nie była i nie mogła być przedmiotem niniejszego postępowania administracyjnego i nie mogła też stanowić rozstrzygnięcia organów obu instancji z dnia [...] lipca 2017 r. jak i z dnia [...] września 2017 r. Wygaszenie dotyczyło tylko decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu należności na 21 rat. Nie dotyczyło zaś ustaleń dokonywanych pomiędzy Starostą [...] a stroną w ugodzie cywilnoprawnej z dnia [...] października 2016 r.

Zawarte w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych: art.7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 Kpa, poprzez niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego oraz przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ustaleń faktycznych oraz pozbawienia strony możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów - są bezzasadne.

Skarżąca nie przedstawiła nowych okoliczności merytorycznych i formalnych, mogących mieć wpływ na inne rozstrzygniecie sprawy.

Żądanie skarżącej - umorzenia przez Wojewodę postępowania w sprawie wygaszenia decyzji o rozłożeniu należności na raty - nie ma żadnego umocowania ani w stanie faktycznym ani prawnym sprawy.

Natomiast w postępowaniu o wygaszenie decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu należności na 21 rat istotny był jedynie brak uiszczenia przez skarżąca jakiejkolwiek rat, stanowiący o niewykonaniu warunków dla których organ rozłożył należność na raty. Na tym etapie postępowania badanie przyczyn braku spłat rat nie ma znaczenia. Były one natomiast przedmiotem postępowania zakończonego decyzją decyzji Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu należności na 21 rat. Skarżąca była świadoma obowiązku spłaty rat i nadto sama o takie załatwienie sprawy wnosiła, gdy składała wniosek o rozłożenie na raty zwrotu wypłaconych środków na podjęcie działalności gospodarczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie ma kognicji do oceny cywilnoprawnej ugody z dnia [...] października 2016 r. zawartej przez skarżącą i Starostę [...]. Nie wchodząc zatem w zakres tej ugody, wskazać jedynie należy, iż w obrocie prawnym nie może istnieć taka sytuacja, gdy zagadnienie zwrotu należności jest uregulowane jednocześnie w trybie administracyjnym (decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o rozłożeniu należności na 21 rat) i w drodze cywilnoprawnej ugody. Dlatego, z tej także przyczyny, zaskarżona decyzja Wojewody [...] i poprzedzająca ją decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2017 r. są uzasadnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.