Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 288/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2008-01-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w całości
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Referendarz sądowy Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 maja 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 15 stycznia 2008 r., skarżący zwrócił się do Sądu o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Jednocześnie ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.).

W myśl art. 246 § 1 pkt 1 powołanej ustawy przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.

Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 Prawa

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zatem rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie sądu w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione.

Na podstawie złożonego przez skarżącego oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także załączonej do wniosku dokumentacji źródłowej Sąd ustalił, że wnioskodawca prowadzi gospodarstwo domowe z dwiema córkami oraz wnuczką. Źródłem utrzymania wnioskodawcy jest zasiłek dla bezrobotnych przyznany od dnia 10 stycznia 2008 r. do 9 stycznia 2009 r. w wymiarze 120% (dowód: zaświadczenie Powiatowego Urzędu Pracy [...] z dnia 7 stycznia 2008 r.). Jedna z córek skarżącego uzyskuje dochód ze stosunku pracy w kwocie 936 zł brutto miesięcznie (dowód: zaświadczenie o zatrudnieniu i wynagrodzeniu z dnia 9 stycznia 2008 r.), druga zaś uczy się w Zespole Szkół Handlowych [...] (dowód: zaświadczenie z dnia 21 listopada 2007 r.) i nie uzyskuje dochodów.

Ze złożonego oświadczenia wynika, że oprócz mieszkania o powierzchni 60 m2 skarżący i osoby, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe nie posiadają nieruchomości, jakichkolwiek zasobów pieniężnych oraz przedmiotów wartościowych o wartości powyżej 3000 euro.

Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy, skarżący wskazał m.in., że uzyskiwane dochody uniemożliwiają mu wykonanie obowiązku alimentacyjnego wobec córek oraz uiszczenie należnych opłat za korzystanie z lokalu, które wynoszą obecnie 549,82 zł (dowód: zawiadomienie spółdzielni mieszkaniowej z dnia 17 grudnia 2007 r.). Ponadto stan zdrowia nie pozwala skarżącemu na zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy.

Biorąc pod uwagę powyższe dane, a w szczególności aktualną sytuację finansową wnioskodawcy oraz osób, z którymi prowadzi wspólne gospodarstwo domowe, wysokość ponoszonych kosztów utrzymania oraz brak jakichkolwiek oszczędności, Sąd uznał, że skarżący dostatecznie wykazał, iż nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania jakie mogą powstać w niniejszej sprawie.

Z tych względów Sąd, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.