Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 976/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-07-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 1, par.3, i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi E. Sp. z o.o. w K. na decyzję Ministra Rozwoju i Finansów z dnia (...) marca 2017 r. nr (...) w przedmiocie określenia przypadającej do zwrotu kwoty środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Strona skarżąca zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika w skardze na wskazaną w sentencji decyzję zawarła wniosek o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że kwota zobowiązania wynikającego z decyzji, tj. 815.311,69 zł powiększona o odsetki przekracza ogólną wartość uzyskiwanych przez skarżącą przychodów z tytułu prowadzonej działalności. Zatem realizacja obowiązku finansowego nałożonego skarżoną decyzją prowadzi do całkowitej utraty płynności finansowej skarżącej i konieczności zaprzestania dalszego prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca podkreśliła, iż nawet kwota rocznego przychodu skarżącej, bez uwzględnienia wysokich kosztów jego uzyskania, nie daje możliwości wykonania zobowiązania wynikającego ze skarżonej decyzji. Następnie skarżąca podniosłą kwestię konieczności redukcji zatrudnienia i związanej z tym straty niemajątkowej polegającej na ustaniu współpracy z wysoce wykwalifikowanymi i zaufanymi pracownikami. Ponadto wskazano, że skarżąca nie ma możliwości finansowania wynikającego ze skarżonej decyzji zobowiązania źródłami zewnętrznymi, ponieważ nie posiada zdolności kredytowej. Do wniosku załączono zeznania podatkowe (CIT-8) za 2014 r., za 2015 r., deklarację roczną o pobranych zaliczkach (PIT-4R) za 2015 r. za 2016 r., dokumenty księgowe, umowy kredytowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu, Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej, co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych (por. postanowienie NSA z dnia 14 maja 2014 r., sygn. akt I OZ 363/14; przywołane orzeczenia są dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając na uwadze powyższe rozważania zauważyć należy, że według skarżącej wyegzekwowanie kwoty określonej w zaskarżonej decyzji znacznie wykracza poza jej możliwości finansowe, a w takiej sytuacji udzielenie ochrony tymczasowej jest w zasadzie niezbędne i jednocześnie konieczne, z uwagi na zapewnienie skarżącej dalsze prowadzenie działalności gospodarczej.

Należy zatem wyjaśnić, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 13 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 640/13). Wykonanie zaskarżonej decyzji – związane bezpośrednio ze świadczeniem pieniężnym – ze swej natury ma charakter odwracalny. W sytuacji bowiem ewentualnego wzruszenia przez sąd decyzji administracyjnej istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot.

A zatem argumentacja skarżącej wskazująca na brak możliwości zapłacenia określonej w zaskarżonej decyzji kwoty nie jest wystarczająca do zastosowania wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Również okoliczność redukcji zatrudnienia ma charakter odwracalny i nie stanowi o znacznej szkodzie, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

W ocenie Sądu skarżąca nie uprawdopodobniła zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem Sąd nie ma do czynienia z sytuacją, która uzasadniałaby zastosowanie wobec skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.