Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2930/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Zarząd Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Anita Wielopolska-Fonfara Sędziowie: Sędzia WSA Magdalena Durzyńska Sędzia WSA Elżbieta Sobielarska (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi D. V. na uchwałę Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 2013 r. nr [...] w przedmiocie sprzedaży lokalu mieszkalnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zarząd Dzielnicy [...] Miasta W. podjął w dniu [...] października 2013 r. uchwałę nr [...] w sprawie przeznaczenia do sprzedaży w trybie bezprzetargowym niesamodzielnego lokalu mieszkalnego (izby) oznaczonego nr [...], przyległego do nieruchomości lokalowej nr [...] znajdującego się w budynku położonym w W. przy pl. [...] wraz z oddaniem w użytkowanie wieczyste ułamkowej części gruntu. Uchwała podjęta została na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 41, poz. 361 z późn. zm.) oraz na podstawie § 45 pkt 5 statutu Dzielnicy [...] m. W. stanowiącego załącznik nr [...] do uchwały Nr [...] Rady W. z dnia [...] stycznia 2010 r. w sprawie nadania statutów dzielnicom W. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] i [...]), a także na podstawie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651 z późn. zm.) w związku z § 11 uchwały Rady W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie zasad obrotu lokalami mieszkalnymi W. (Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...], poz. [...] z późn. zm.).

Organ przedstawił następująco stan faktyczny sprawy.

Na podstawie decyzji Urzędu Dzielnicy [...] z dnia [...] października 1990 r. i aneksu do umowy najmu podpisanego przez strony w dniu [...] grudnia 1999 r., na rzecz właścicieli lokalu nr [...], usytuowanego w budynku położonym w W. przy pl. [...], przydzielona została przylegająca do tego lokalu wolna izba o powierzchni [...] m², oznaczona porządkowo nr [...].

Z pisma Wydziału Zasobów Lokalowych z dnia 30 stycznia 2009 r. wynika, że z uwagi na trwałe (techniczne i funkcjonalne) połączenie wynajmowanej części komunalnej z lokalem nr [...], stanowiącym odrębną własność osób fizycznych, wypowiedzenie umowy najmu na podstawie art. 11 ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz. U. z 2005 r. Nr 31, poz. 266 z późn. zm.) w omawianej sprawie nie jest zasadne. Właściwym rozwiązaniem jest sprzedaż przedmiotowej izby na rzecz właścicieli lokalu nr [...]. Zbycie omawianego lokalu (izby) oznaczonego nr [...] powinno nastąpić zdaniem organu na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, bez zastosowania bonifikat.

Przedmiotowe pomieszczenie zostało wycenione przez rzeczoznawcę majątkowego. Cena sprzedaży lokalu (izby) została ustalona w wysokości wartości rynkowej lokali w tej części W.

Organ ustalił, że w stosunku do nieruchomości przy pl. [...] obecnie nie zostały zgłoszone roszczenia byłych właścicieli lub ich spadkobierców oraz że nie toczą się postępowania administracyjne dotyczące prawidłowości nabycia nieruchomości przez Skarb Państwa lub jednostkę samorządu terytorialnego.

Wobec powyższego, organ w dniu [...] października 2013 r., podjął uchwałę

nr [...] o przeznaczeniu do sprzedaży przyłączonego pomieszczenia (wolnej izby).

O podjęciu powyższej uchwały D. V. została powiadomiona pismem z dnia 28 listopada 2013 r., w którym przedstawiono cenę lokalu przeznaczonego do sprzedaży i zaproponowano jej podpisanie protokołu uzgodnienia warunków sprzedaży lokalu w przypadku wyrażenia zgody na zaproponowaną cenę.

W odpowiedzi na powyższe pismo pełnomocnik D. V. wystosował do organu pismo z dnia 16 grudnia 2013 r., w którym wniósł o wstrzymanie procedury zbycia lokalu do czasu wyjaśnienia możliwości udzielenia bonifikaty na jego nabycie.

Odpowiedź organu na powyższe została zawarta w piśmie z dnia 20 lutego 2014 r., w którym wyjaśniono podstawy faktyczne i prawne podjętej w dniu [...] października 2013 r. uchwały oraz ponownie wskazano możliwość złożenia przez Państwo V. oświadczenia woli nabycia lokalu, co pozwoliłoby na podpisanie protokołu uzgodnień warunków sprzedaży lokalu, a następnie zawarcia umowy sprzedaży lokalu.

W piśmie z dnia 1 lipca 2014 r. D. V. wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem przedmiotowej uchwały.

Zarząd Dzielnicy [...] po ponownym przeanalizowaniu sprawy stanął na stanowisku, iż uchwała jest zgodna z przepisami prawa regulującymi zasady zbywania nieruchomości obowiązującymi w dniu jej podjęcia. W związku z tym organ nie znalazł podstaw do uchylenia uchwały. Poinformowano o tym pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 1 sierpnia 2014 r.

Pismem z dnia 1 września 2014 r. D. V., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę na uchwałę nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] Miasta W. z dnia [...] października 2013 r., zarzucając naruszenie:

* prawa materialnego, tj. art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, dalej u.g.n. poprzez jego zastosowanie w odniesieniu do lokalu, który może być zagospodarowany jako samodzielna nieruchomość,

* przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

* art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j..: Dz. U. z 2013 r. poz. 267), dalej K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem rzetelnej procedury, a przez to naruszenie art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. wyrażającego konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawa oraz naruszenie art. 72 § 2 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. jedn.: Dz. U. 2014 r. poz. 121), dalej K.c. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem dobrych obyczajów, w szczególności opóźnianie rozpoczęcia negocjacji (rokowań),

* art. 7 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu strony, poprzez korzystanie z uprawnień w sposób niezgodny z prawem, a przez to naruszenie art. 5 K.c. w wyniku nadużycia pozycji organu administracji i uczynienia ze swojego prawa i użytku sprzecznego z jego społeczno- gospodarczym przeznaczeniem i z zasadami współżycia społecznego,

* art. 8 K.p.a. poprzez prowadzenie sprawy w sposób nieprzejrzysty i niesprawiedliwy, a tym samym sprzeczny z zasadami dobrej administracji,

* art. 12 K.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób przewlekły.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie można wysnuć wniosek, że organ oczekiwał na wejście w życie uchwały z dnia [...] grudnia 2011 r., Nr [...], która zastąpiła obowiązującą do dnia [...] grudnia 2012 r. uchwałę Nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie sprzedaży, zamiany i nabywania lokali mieszkalnych w domach wielolokalowych. Tymczasem wola dokonania sprzedaży i nabycia lokalu oznaczonego nr [...] została wyrażona w czasie obowiązywania uchwały z 2004 r. (w tym regulacji przewidujących, że sprzedaż powinna nastąpić z 90-procentową bonifikatą). Wola ta była następnie wielokrotnie podtrzymywana. Podkreślono, że lokal dwukrotnie został przeznaczony do sprzedaży wykazami z 1993 r. i 2001 r. - a zatem procedura sprzedaży została uruchomiona. Ponadto nakłady finansowe na procedurę tę ponosiła zarówno zainteresowana, jak i organ z pozostających w jego dyspozycji środków.

W ocenie skarżącej rażący jest brak podejmowania działań przez organ po złożeniu przez nią pisma z dnia 6 lutego 2012 r. i bierność urzędu do czasu upływu vacatio legis uchwały nr [...]. Roczny okres to, zdaniem skarżącej czas wystarczający aby umożliwić nabycie mieszkania przez najemcę i dokonać sprzedaży lokalu. Zainteresowany w sprawie (najemca) nie może ponosić negatywnych konsekwencji postępowania właściciela nieruchomości, które należy ocenić jako nielojalne także w świetle przepisów Kodeksu cywilnego o zawarciu umowy (art. 66 i nast.). Tak bowiem zdaniem skarżącej trzeba kwalifikować, spowodowany przewlekaniem postępowania, brak możliwości realizacji praw skarżącej, w szczególności brak możliwości przeprowadzenia rokowań i podpisania protokołu przed datą wejścia w życie uchwały z 2011 r., tj. przed 1 stycznia 2013 r.

Pełnomocnik D. V. wyraził przekonanie, że roszczenie jego mocodawczyni powstało już przy poprzednim skierowaniu lokalu do sprzedaży, to na wypadek gdyby Sąd nie podzielił tego poglądu, wskazał, że sytuacja prawna skarżącej, wynikająca z łączącego ją z organem wieloletniego stosunku najmu i pierwszeństwa w nabyciu lokalu, doznaje uszczerbku wobec treści uchwały nr [...]. Uchwała nr [...] odwołuje się bowiem do § 11 uchwały Rady W. nr [...], w którym przewidziano możliwość zbywania lokali przez odesłanie do art. 37 ust. 2 pkt 6 u.g.n. bez zastosowania bonifikat. Zdaniem pełnomocnika skarżącej sytuacja prawna D. V. uległa zatem pogorszeniu. Naruszono jej interesy będące w toku, pozbawiając ją w świetle uchwały z 2011 r. możliwości uzyskania (jakiejkolwiek) bonifikaty.

Skarżąca podkreśliła, że z § 12 uchwały z 2004 r. wynikało iż bonifikata (pięćdziesięcioprocentowa), przysługuje przy sprzedaży lokalu najemcom korzystającym z izby przylegającej do lokalu stanowiącego jego własność. Taką ocenę przedmiotowego lokalu (jako izby przylegającej) prezentuje organ, a pełnomocnik organu wydając opinię prawną w dniu [...] listopada 2012 r. stwierdził, że "nie ma przeszkód do dokonania sprzedaży pomieszczenia przyległego do lokalu własnościowego nr [...] na podstawie § 12 uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie sprzedaży, zamiany i nabywania lokali mieszkalnych w domach wielolokalowych (...)".

W skardze zaznaczono również, że z zaświadczenia wydanego przez Burmistrza Gminy [...] z dnia 10 października 2001 r., nr [...] wynika, że "lokal nr [...] przy pI. [...] w W., o pow. całkowitej [...] m² w tym część wykupiona – [...] m² i cześć komunalna – [...] m² stanowi samodzielny lokal mieszkalny w rozumieniu (...) ustawy o własności lokali". Zaświadczenie wydane przez Naczelnika Biura Architektury i Planowania Przestrzennego z dnia 25 lipca 2008 r. wskazuje, że lokal [...] jest samodzielny.

W tym stanie rzeczy nieprawidłowe jest, zdaniem skarżącej, zawarte w preambule zaskarżonej uchwały, odniesienie do § 11 uchwały nr [...], a także nieprawidłowe jest wskazanie w jej uzasadnieniu art. 37 ust 2 pkt 6 u.g.n. W jej ocenie art. 37 ust. 1 pkt 6 u.g.n. nie powinien mieć zastosowania, gdyż pokój o pow. [...] m² można zagospodarować jako lokal samodzielny. Nie spełnia on zatem zdaniem skarżącej warunku określonego w tym przepisie.

Ponadto w skardze podkreślono, że stan faktyczny sprawy wskazuje, że środkiem do osiągnięcia celu, do którego zmierzał organ (czyli do sprzedaży lokalu na nowych zasadach), było przewlekanie postępowania w ostatnich latach, a w szczególności w okresie, który nastąpił po uchwaleniu uchwały nr [...] tj. po dniu [...] grudnia 2011 r. Przewlekanie to skutkuje dla skarżącej naruszeniem jej interesów. Prowadzenie spraw w ten sposób godzi w zasadę demokratycznego państwa prawnego, zasadę sprawiedliwości społecznej, a także podważa zasadę zaufania obywateli do państwa wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP. Uchwała nr [...] zostały podjęta z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, w szczególności zasady prawdy obiektywnej i uwzględniania interesu społecznego, zasady słusznego interesu obywateli oraz zasady szybkości i prostoty postępowania. Ponadto zdaniem skarżącej zaskarżona uchwała godzi w zasadę ochrony praw nabytych. W ocenie skarżącej doszło bowiem w niniejszej sprawie do nabycia prawa (ekspektatywy), gdyż procedura wykupu na własność przedmiotowego lokalu była zaawansowana: lokal został (przed wejściem w życie uchwały nr [...] dwukrotnie przeznaczony do sprzedaży przez właściwy organ, zawiadomiono o przeznaczeniu do zbycia najemcę, który złożył stosowny wniosek, a stan prawny nieruchomości został zbadany i zdaniem skarżącej nie budził wątpliwości, zatem nie było przeszkód formalno-prawnych, aby doszło do zawarcia umowy sprzedaży. Tymczasem zaskarżona uchwała stanowi podstawę, w oparciu o którą z D. V. (a w przypadku nieskorzystania przez najemczynię z prawa pierwszeństwa - z każdym kolejnym potencjalnym nabywcą) będą ustalane w drodze rokowań warunki zawarcia umowy. Na jej podstawie organ, jak wynika z uzasadnienia uchwały, nie udzieli bonifikaty od ceny sprzedaży lokalu. Na jej podstawie również organ (ostatecznie) odmawia przedmiotowemu lokalowi charakteru samodzielnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o oddalenie.

W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi organ stwierdził, że sprawa dotycząca sprzedaży lokalu nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego, a uchwała Zarządu Dzielnicy [...] w tym przedmiocie nie ma charakteru uchwały z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Oświadczenia woli dotyczące sprzedaży lokali mieszkalnych mają zdaniem organu charakter cywilnoprawny. Tym samym roszczenia związane z zawieraniem umów nie podlegają kontroli sądowoadministracyjnej, lecz mogą być dochodzone wyłącznie w drodze powództw cywilnoprawnych.

W przypadku nieuwzględnienia wniosku o odrzucenie skargi organ wniósł o jej oddalenie podnosząc, że skarga jest niezasadna. Pełnomocnik organu zaznaczył, że zarzut skargi dotyczący nieprawidłowości zaskarżonej uchwały z uwagi na niezastosowanie, przy określaniu ceny lokalu przeznaczonego do sprzedaży, bonifikaty na podstawie uchwały nr [...] Rady W. z dnia [...].12.2004 r. w sprawie sprzedaży, zamiany i nabywania lokali mieszkalnych w domach wielolokalowych, jest całkowicie nieuzasadniony. Powyższa uchwała nie obowiązywała bowiem w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały. Organ nie mógł zatem przyjąć za podstawę prawną uchwały wydanej w dniu [...] października 2013 r. przepisów, które przestały obowiązywać z dniem 31 grudnia 2012 r. Niezależnie jednak organ wskazał, że nawet w okresie obowiązywania powyższej uchwały udzielenie 90% bonifikaty możliwe było jedynie w odniesieniu do lokali samodzielnych, a przedmiotowy lokal takim nie jest (vide: art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U Nr 153, poz. 1269 ze zm) sąd administracyjny kontroluje określony akt administracyjny pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że kontrola sądowa sprowadza się do zbadania, czy organ wydając zaskarżony akt nie naruszył przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przy czym oceny tej sąd dokonuje według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania tego aktu, na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach rozpatrywanej sprawy. Rozpoznając sprawę w oparciu o powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie gdyż zaskarżona uchwała nie narusza prawa.

W pierwszej kolejności należy stwierdzić, iż brak jest podstaw prawnych do odrzucenia skargi, o co wnosi organ, gdyż uchwała Zarządu Dzielnicy [...] m. W. przeznaczająca do sprzedaży lokal mieszkalny, jest aktem z zakresu administracji publicznej, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a., który to przepis obejmuje różnorodne formy działania wynikające z ustaw samorządowych. Kategoria aktów, wymieniona w art. 3 § 2 pkt 6 tej ustawy obejmuje także uchwały, o których mowa w art. 101 ust.1 z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Uchwała taka, w świetle orzecznictwa, jest traktowana jako dotycząca zakresu administracji publicznej. Dominują w niej bowiem elementy władztwa publicznego z zakresu gospodarowania mieniem samorządowym, nie rodzi ona natomiast bezpośrednio skutków cywilnoprawnych, gdyż stanowi dopiero etap poprzedzający zawarcie umowy cywilnoprawnej.

Z uchwał i wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego podjętych w składzie siedmiu sędziów (por. uchwała z dnia 1 czerwca 1998 r., sygn. akt OPS 3/98, ONSA z 1998 r., z. 4, poz. 109; wyrok z dnia 17 maja 1999 r., sygn. akt OSA 1/99, ONSA z 1999 r., z. 4, poz. 109; wyrok z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 2/00, ONSA z 2001 r., z. 2, poz. 48; uchwała z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OPS 11/00, ONSA z 2001 r., z. 2, poz. 52; uchwała z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08) oraz z uchwały Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 września 1994 r., sygn. akt W 10/93 wynika, że działalność gmin również w odniesieniu do mienia komunalnego nie opiera się wyłącznie na przepisach prawa cywilnego, ale ze względu na publicznoprawny status gmin i mienia komunalnego działalność ta odbywa się także według przepisów prawa samorządowego. Z tego względu działania i akty prawne podejmowane przez organy samorządu terytorialnego mogą być kwalifikowane jako działania z zakresu wykonywania administracji publicznej, mimo, że zmierzają do wywołania w przyszłości skutków cywilnoprawnych. Tak więc nie można przyjąć stanowiska organu, że uchwała, która pozostaje lub może pozostawać w związku ze sprawą cywilną nie jest sprawą z zakresu administracji publicznej. Tym bardziej nie można uznać, że nie jest uchwałą w sprawie z zakresu administracji publicznej uchwała organu gminy, która sama przez się nie wywołuje skutków cywilnoprawnych, lecz jedynie zmierza do podjęcia czynności, które skutki takie wywołają w przyszłości.

Przedmiotem skargi wniesionej do sądu w trybie w/w art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. przez D. V. jest uchwała Zarządu Dzielnicy [...] Miasta W. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w sprawie przeznaczenia do sprzedaży w trybie bezprzetargowym niesamodzielnego lokalu mieszkalnego (izby).

Stosownie do art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Strona skarżąca dopełniła wymogu wynikającego z art. 101 ust. 1 ustawy samorządowej wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa oraz zachowała termin do wniesienia skargi. Także jej legitymacja skargowa oparta na interesie prawnym znajduje uzasadnienie w zaskarżeniu w/w uchwały.

Samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy o własności lokali jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba bądź zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Również lokal wykorzystywany na inne cele niż mieszkalne z odpowiednim uwzględnieniem różnic winien posiadać przywołaną cechę samodzielności. Wyłącznie lokal posiadający taki przymiot może stanowić odrębny od gruntu przedmiot własności. Potwierdzenie wymagań stawianych przez ustawę w formie zaświadczenia powierzone zostało staroście, jako organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

Zatem zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali za samodzielny lokal mieszkalny należy uznać jedynie taki, który:

* jest izbą lub zespołem izb,

* jest wydzielony trwałymi ścianami w obrębie budynku,

* jest przeznaczony na stały pobyt ludzi,

* wraz z pomieszczeniami pomocniczymi zaspokaja potrzeby mieszkaniowe.

Biorąc pod uwagę kryterium funkcjonalne, izbą lub zespołem izb są pomieszczenia, w których mieszkańcy co do zasady stale przebywają. Bez wątpienia więc należy uznać, iż w rozumieniu ustawy izbami są pokoje. Kolejnym desygnatem samodzielności lokalu jest jego wydzielenie trwałymi ścianami. Oznacza to, że funkcjonalnie nie stanowi on części składowej innego lokalu, a korzystanie z niego nie wiąże się z koniecznością użytkowania urządzeń znajdujących się w innym lokalu (vide: wyrok NSA z dnia 6 lipca 2005 r., sygn. akt OSK 1653/04). Bez wątpienia zdaniem Sądu przylegająca do lokalu nr [...], usytuowanego w budynku położonym w W. przy pl. [...], wolna izba o powierzchni [...] m² oznaczona porządkowo nr [...], tego warunku samodzielności nie spełnia wbrew znajdującemu się w aktach przedmiotowej sprawy zaświadczeniu wydanym z upoważnienia Prezydenta W. przez po. Naczelnika Delegatury Biura Architektury i Planowania Przestrzennego w Dzielnicy [...], że izba ta jest samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Dlatego Sąd podziela stanowisko organu, że izba oznaczona nr [...] o pow. [...] m² jest niesamodzielnym lokalem (częścią przynależną), stanowiącą część samodzielnego lokalu mieszkalnego nr [...] o pow. [...] m² położonego przy pl. [...] będąc związan a z nim funkcjonalnie i technicznie, ponieważ dostęp do powyższego lokalu jest obecnie wyłącznie możliwy poprzez lokal oznaczony numerem [...] (po przebudowie i sprzedaży lokalu przylegającego do lokalu nr [...] zlikwidowano stare wejście do tego lokalu).

Faktem jest, że obecnie samodzielnym lokalem mieszkalnym w rozumieniu ustawy o własności lokali jest lokal oznaczony nr [...] o pow. [...] m², powstały z połączenia wykupionego przez skarżącą lokalu nr [...] i lokalu komunalnego o nr [...]. Przy czym należy zaznaczyć, że lokal nr [...] nie posiada ani łazienki ani kuchni jest lokalem przechodnim co uniemożliwia przyznanie go innym osobom niż właścicielom lokalu nr [...].

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, organ prawidłowo uznał, iż zbycie omawianego lokalu (izby) oznaczonego nr [...] powinno nastąpić bez zastosowania bonifikat na podstawie art. 37 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w zw. z § 11 uchwały Rady W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. w sprawie zasad obrotu lokalami mieszkalnymi W. Obowiązująca na dzień wydania zaskarżonego aktu uchwała z dnia [...] grudnia 2011 r. dopuszcza bowiem możliwość zbycia części nieruchomości lokalowych, lecz z uwagi na ich niesamodzielny charakter bez zastosowania bonifikat.

Jednocześnie z uwagi na zarzut skargi Sąd stwierdza, że organ przy wydaniu zaskarżonej uchwały miał obowiązek uwzględnić przepisy obowiązujące w dacie jej wydania. Zatem podstawę prawną uchwały z dnia [...] października 2013 r. nie mogły stanowić przepisy uchwały Rady W. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie sprzedaży, zamiany i nabywania lokali mieszkalnych w domach wielolokalowych, gdyż te przestały obowiązywać z dniem 31 grudnia 2012 r. tj. przed wydaniem zaskarżonej uchwały.

Natomiast skarżącej przysługiwały środki prawne związane z przewlekłym prowadzeniem postępowania przez organ z których jak wynika z materiału dowodowego sprawy nie skorzystała.

Reasumując, uchwała Zarządu Dzielnicy [...] Miasta W. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] została podjęta bez naruszenia powołanych w skardze przepisów prawa.

Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że w przedmiotowej sprawie obie strony postępowania (tak skarżąca, jak i organ) zainteresowane są doprowadzeniem do zawarcia umowy kupna-sprzedaży lokalu nr [...], ze względu na specyficzny charakter tego lokalu, który nie może być przedmiotem obrotu rynkowego ze względu na jego niesamodzielny charakter. Zatem, organ powinien rozważyć dla dobra obu stron ewentualne sporządzenie nowego operatu szacunkowego, ustalającego rzeczywistą wartość spornego lokalu, co umożliwiłoby osiągnięcie consensusu w tej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.