Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 652/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 92a ust. 1, art. 92a ust. 3 pkt 2, art. 92a ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Felicja Kajut Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Protokolant asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem prawa oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na A. L. karę pieniężną w wysokości 20.000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, tj.:

- skrócenie dziennego czasu odpoczynku,

- przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu,

- przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy,

- skrócenie tygodniowego czasu odpoczynku,

- nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu za każdy dzień,

- naruszenie obowiązku wczytania danych z urządzenia rejestrującego,

- naruszenie obowiązku wczytania wymaganych danych z karty kierowcy.

W uzasadnieniu decyzji wskazano m.in. że, podczas kontroli dokonanej w przedsiębiorstwie, strona nie przedstawiła danych z tachografu cyfrowego i karty kierowcy - A. T. oraz Z. S. - co stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w zw. z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do tej ustawy. Relacjonując przebieg postępowania wskazano, że działalność przedsiębiorcy była kontrolowana w dniach od 8 stycznia 2013 r. do dnia 21 stycznia 2013 r. Wyniki kontroli ujęto w protokole z dnia 21 stycznia 2013 r., nr [...]. Następnie pismem z dnia 21 stycznia 2013 r. zawiadomiono stronę o wszczęciu postępowania, zaś w dniu 23 stycznia 2013 r. przedsiębiorca złożył wyjaśnienia w sprawie i dostarczył płytę z danymi pojazdu [...].

Orzekając na skutek odwołania Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej również jako - "GITD") decyzją z dnia z dnia 20 stycznia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję ego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 kwietnia 2013 r.

Jako podstawę prawną wydania decyzji wskazano art. 4 pkt 22 oraz art. 92a ust. 1 - 6, art. 92b, art. 92c ustawy o transporcie drogowym, lp. 5.1. lp. 5.2., lp. 5.3., lp. 5.4., lp. 6.3.7., lp. 6.3.11., lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 4, 6, 7, 8, i 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z dnia 11 kwietnia 2006 r.), art. 14 i 15 oraz Rozdział VI ust. 3 Załącznika I rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z dnia 31 grudnia 1985 r.), art. 23 a ustawy o systemie tachografów cyfrowych z dnia 29 lipca 2005 r. (Dz.U. Nr 180, poz. 1494 ze zm.), art. 1 Rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytywanie danych i art. 25 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców (Dz. U. 92 , poz. 879 ze zm.).

Odnosząc się do zarzutów odwołania, GITD wskazał, że w sprawie prawidłowo stwierdzono naruszenie polegające na nieokazaniu danych z tachografu i nałożono na przedsiębiorcę z tego tytułu karę w wysokości 18 000 zł.

Wskazano, że organ I instancji już w piśmie z dnia 4 stycznia 2013 r., tj. w zawiadomieniu o planowanej kontroli, wezwał stronę do przedłożenia szeregu dokumentów oraz plików z tachografów. Organ odwoławczy zauważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że skarżący podczas kontroli nie okazał wykresówek, danych cyfrowych z karty kierowcy bądź tachografu cyfrowego lub innych dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu:

- kierowcy Z. S., który prowadził pojazd za łącznie 32 dni (brak danych aktywności kierowcy z tachografu cyfrowego z pojazdu o nr rej. [...]);

- kierowcy A. T., który prowadził pojazd za łącznie 4 dni (brak danych aktywności z karty kierowcy).

W sumie przedsiębiorca nie udokumentował aktywności ww. kierowców za 36 dni. Biorąc pod uwagę powyższe organ odwoławczy stwierdził, że kara pieniężna za wyżej opisane naruszenie w łącznej wysokości 18 000 złotych została nałożona słusznie i zgodnie z przepisami prawa.

Organ wyjaśnił, że dane przedstawione przez stronę w toku wszczętego postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, lecz po dacie wystawienia protokołu i po zakończeniu kontroli, nie mogą zostać wzięte pod uwagę, ponieważ dokumenty te powinny być przechowywane w siedzibie przedsiębiorcy i okazane podczas kontroli przeprowadzonej w dniach od 8 stycznia 2013 r. do 21 stycznia 2013 r. Tym samym przedsiębiorca nie zrealizował ciążącego na nim w tym zakresie obowiązku w terminie wyznaczonym przez kontrolujących. Naruszenie opisane w lp. 6.3.7 załącznika nr 3 cyt. ustawy odnosi się bowiem do czasu kontroli. Wobec powyższego, wszelkie przesłane przez stronę dokumenty po tym okresie nie mają wpływu na kwalifikację prawną naruszenia i nie mogły skutkować nałożeniem niższej kary w oparciu o lp. 6.3.9. załącznika nr 3 cyt. ustawy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A. L. wniósł o uchylenie decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Strona podniosła zarzuty naruszenia: art. 2 Konstytucji RP, art. 55, 73, 92, 92a, 92b i 92c ustawy o transporcie drogowym, art. 8 i 9, rozdział 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U 2010 r., nr 220, poz. 1447 ze zm.), polegające na przeprowadzeniu kontroli przedsiębiorcy z pominięciem zawartych w tych aktach uregulowań prawnych, art. 6 - 10, 14, 40, 43, 50, 67, 75, 77, 78, 80 i 107 § 3 k.p.a., polegające na prowadzeniu postępowania niezgodnie z postanowieniami norm prawnych zawartych w wymienionych przepisach.

Skarżący stanął na stanowisku, że organy nie były uprawnione do nałożenia kary przewidzianej w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Wskazał, że podczas czynności kontrolnych, realizowanych w przedsiębiorstwie, okazał do kontroli dane cyfrowe z pojazdu o nr. rejestracyjnym GD 116CY za okres od 1 lutego do 23 kwietnia 2012 r. oraz pełne dane o okresach aktywności kierowców zawarte w przekazanych plikach cyfrowych z kart kierowców. Zgodnie z informacjami uzyskanymi od inspektora dane okazały się jednak niepełne. W dniu 21 stycznia 2013 r. skarżącemu przekazano protokół z kontroli. Skarżący w dniu 23 stycznia 2013 r. (a więc w ciągu 7 dni) stawił się osobiście w siedzibie organu i dostarczył organowi kompletne dane, tj. pliki cyfrowe pobrane z pojazdu o nr rej. GD116CY, zawierające pełne dane o aktywności kierowcy Z. S., uzupełniające wskazane w protokole braki i wyjaśnił, że braki danych zarejestrowanych w pamięci urządzenia były najprawdopodobniej związane z błędem wewnętrznym tachografu. Przed wydaniem decyzji organ dysponował kompletem dokumentów i danych cyfrowych pozwalających na ocenę aktywności kierowcy. Tym samym naruszenie, jakiego dopuścił się skarżący mogło być zakwalifikowane zgodnie z lp. 6. 3. 9. załącznika nr 3, dotyczącego sytuacji, gdy przedsiębiorca przedłoży dane cyfrowe, lecz są one niekompletne. Dokonana przez organ odmienna kwalifikacja podwyższyła wysokość nałożonej na skarżącego kary.

Wyrokiem z dnia 29 maja 2014 r., sygn. akt III SA/Gd 262/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę A. L., uchylając decyzje organów obu instancji.

Sąd I instancji uwzględnił zarzuty skarżącego o naruszeniu przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu wyroku podkreślono, że skarżący nie kwestionuje, że w trakcie kontroli, dokumentowanej protokołem, stwierdzono naruszenia prawa polegające na: skróceniu czasu dziennego odpoczynku, przekroczeniu maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, przekroczeniu maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skróceniu tygodniowego czasu odpoczynku. Wskazano przy tym, że skarżący nie godzi z zarzutami naruszenia obowiązku wczytywania wymaganych danych dotyczących danego kierowcy i pojazdu, w szczególności z zarzutem nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentów potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu (za każdy dzień) i podnosi, że omawiane dane okazał, a brakujące w czasie kontroli, uzupełnił w ciągu 7 dni od dnia doręczenia protokołu z kontroli, czego nie wzięto pod uwagę przy wymiarze kary. W świetle zapisów protokołu z kontroli oraz ww. okoliczności, zarzuty skarżącego są uzasadnione.

Ponadto, Sąd I instancji stwierdził, że organ odwoławczy nie odniósł się do zarzutów odwołania, w tym zwłaszcza zarzutu dotyczącego udokumentowania przez przedsiębiorcę czasu pracy kierowcy i nałożenia kary za - nieokazanie podczas kontroli wymaganych danych, zamiast ewentualnie, zakwalifikowania stwierdzonego naruszenia jako - udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy. W konsekwencji, Sąd ten uznał, że organy powinny przeprowadzić prawidłowe postępowanie wyjaśniające oraz ocenić zgromadzony materiał dowodowy w sprawie zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a.

Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Głównego Inspektora Transportu Drogowego Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GSK 2552/14 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku.

W uzasadnieniu wyroku Sąd II instancji przedstawił ocenę stanu faktycznego zaistniałego w niniejszej sprawie w odniesieniu do podniesionych zarzutów, a także dokonanej przez organy administracji kwalifikacji prawnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej również jako - "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd administracyjny dokonuje oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny z daty jej wydania.

Skarga jest nie zasadna i nie podlega uwzględnieniu.

Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 20 stycznia 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 kwietnia 2013 r., która nałożyła na A. L. karę pieniężną w łącznej wysokości 20 000 zł.

Podstawę materialnoprawną zapadłego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia stanowiły zasadniczo przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., zwanej w dalszej części uzasadnienia - "ustawą" lub "u.t.d.") oraz lp. 5.1., lp. 5.2., lp. 5.3., lp. 5.4., lp. 6.3.7., lp. 6.3.11., lp. 6.3.12. załącznika nr 3 do tej ustawy.

Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Suma natomiast kar pieniężnych nałożonych za stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20 000 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed rozpoczęciem kontroli (art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy).

Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6).

Bezspornym w sprawie było, że A. L. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Usługowo-Handlowe, a miejscem jej prowadzenia jest M.. Przedmiotem działalności gospodarczej jest m.in. transport drogowy towarów.

Nałożenie kar pieniężnych było następstwem kontroli przeprowadzonej w siedzibie podmiotu wykonującego transport drogowy w dniach od 8 stycznia do 21 stycznia 2013 r., podczas której stwierdzono naruszenia przepisów prawa udokumentowane protokołem kontroli z dnia 21 stycznia 2013 r., nr [...], który został podpisany bez zastrzeżeń przez skarżącego.

Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadzała się przede wszystkim do zasadności nałożenia na skarżącego kary pieniężnej przewidzianej w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy. Zdaniem skarżącego, w okolicznościach niniejszej sprawy, brak było podstaw do takiego kwalifikowania stwierdzonego podczas kontroli naruszenia prawa, a w konsekwencji do nałożenia kary wysokości 18 000 zł (36 dni x 500 zł).

Stanowiska skarżącego nie można podzielić z przyczyn wskazanych poniżej.

Naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego na gruncie ww. ustawy jest - nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z kart kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień (art. 92a ust. 1 i ust. 6 w zw. z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.).

Stwierdzone w toku kontroli, sankcjonowane w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d., naruszenie polegające na nieokazaniu podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, wiąże się z treścią art. 10 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.

Przepis ten stanowi, że przedsiębiorstwa transportowe używające pojazdów objętych zakresem niniejszego rozporządzenia i wyposażonych w urządzenia rejestrujące zgodne z załącznikiem IB do rozporządzenia (EWG) nr 3821/85: i) zapewniają wczytywanie danych z jednostki pojazdowej oraz karty kierowcy z częstotliwością określoną przez Państwo Członkowskie oraz wczytywanie odpowiednich danych częściej, tak aby zapewnić wczytanie danych dotyczących wszystkich działań podejmowanych przez to przedsiębiorstwo lub dla niego; ii) zapewniają, aby wszystkie dane wczytane zarówno z jednostki pojazdowej jak i z karty kierowcy, były przechowywane przez co najmniej dwanaście miesięcy po ich zarejestrowaniu oraz, na żądanie funkcjonariusza służb kontrolnych, były dostępne, bezpośrednio albo na odległość, na terenie tego przedsiębiorstwa.

Przed przystąpieniem do dalszych rozważań, trzeba podkreślić, że niniejsza sprawa była już rozpoznawana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, a następnie była objęta postępowaniem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w Warszawie w związku z wywiedzioną przez organ skargą kasacyjną.

Powyższe jest istotne dla dalszych rozważań prawnych. Zgodnie bowiem z treścią art. 190 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

"Przez ocenę prawną, o której mowa (...) w art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (...), należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego, a także po wzruszeniu wyroku pierwotnego środkami przewidzianymi prawem" (vide: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 20 września 2005 r., sygn. III SA/Wa 1434/05, Baza Orzeczeń Lex Polonica).

Podsumowując, obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego ciąży na Sądzie ponownie rozpoznającym sprawę.

Tak też w uzasadnieniu orzeczenia Sądu II instancji stanowczo zobowiązano do uwzględnienia dokonanych w nim wywodów, a także okoliczności, że braki, o których mowa w treści lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy, dotyczyły nie tylko kierowcy Z. S., lecz również kierowcy A. T. (co stwierdziły organy w uzasadnieniach decyzji i co znajduje potwierdzenie w protokole kontroli).

Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok WSA w Gdańsku z dnia 29 maja 2014 r. i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, w pierwszej kolejności podniósł, że Sąd i instancji niezasadnie uznał, że stan faktyczny sprawy nie został prawidłowo wyjaśniony - jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy organy prawidłowo oceniły całokształt zgromadzonego materiału dowodowego i należycie ustaliły stan faktyczny oraz przedstawiły motywy w wydanych decyzjach.

Przede wszystkim jednak Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił oceny Sądu I instancji, według którego przyjęte przez organy obu instancji ustalenia stanu faktycznego kolidowały z zapisami protokołu:

- odnośnie kontrolowanych kierowców,

- pobrania dokumentów przedłożonych przez przedsiębiorcę,

- opisu stwierdzonych naruszeń.

Jak wynika bowiem z akt administracyjnych sprawy, organ I instancji przeprowadził kontrolę w siedzibie skarżącego wzywając go m.in. do okazania plików źródłowych z zapisami z tachografów cyfrowych na nośniku elektronicznym, jeżeli pojazdy będące w dyspozycji kontrolowanego przedsiębiorcy są wyposażone w ww. urządzenia oraz plików kart kierowców sczytanych w okresie objętym kontrolą. Zaznaczono również, że w trakcie kontroli pobrano łącznie, za pokwitowaniem, 64 pliki danych z kart kierowców i 14 plików danych z tachografów cyfrowych.

Treść protokołu wskazuje, że kontrolujący zażądali zapisów z kart kierowców i tachografów cyfrowych wszystkich zatrudnionych przez skarżącego kierowców i użytkowników pojazdów w okresie objętym kontrolą, zatem również Z. S. oraz A. T.. Świadczy o tym zapis na trzeciej stronie protokołu "zażądano zapisy z kart kierowców i tachografów cyfrowych wszystkich zatrudnionych kierowców i użytkowników pojazdów w okresie objętym kontrolą". Z adnotacji zawartej w protokole kontroli wynika, że na żądanie kontrolujących okazano pliki z kart kierowców i tachografów cyfrowych (strona 3 protokołu).

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, z tego zapisu nie można wywodzić, że przedstawione przez skarżącego dokumenty dotyczyły wszystkich zatrudnianych przez niego kierowców, zgodnie z żądaniem kontrolujących. Z dalszej bowiem części protokołu zawierającej opis stwierdzonych naruszeń wynika, że skarżący nie przedstawił żądanych dokumentów dotyczących kierowców Z. S. oraz A. T.. Ta część protokołu wskazuje, które zapisy zostały okazane, a w konsekwencji poddane analizie pod kątem przestrzegania norm czasu pracy kierowców, a których zapisów przedsiębiorca nie okazał. Na stronie 9 protokołu kontrolujący wskazali, że podczas kontroli strona nie przedstawiła zapisów obejmujących dane z tachografu cyfrowego z pojazdu nr rej. [...] oraz karty kierowcy A. T. z danymi obejmującymi zapisy aktywności z okresu objętego kontrolą. W stosunku do Z. S. stwierdzono brak danych aktywności kierowcy z tachografu cyfrowego z ww. pojazdu - łącznie 32 dni. Natomiast na podstawie danych z pamięci masowej tachografu cyfrowego zamontowanego w pojeździe o nr rej. [...] stwierdzono brak danych aktywności z karty kierowcy A. T. - łącznie 4 dni.

W uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreślono, że skarżący w toku postępowania administracyjnego nie kwestionował okoliczności nieokazania wszystkich żądanych przez kontrolujących w czasie kontroli zapisów. Potwierdza to także zachowanie skarżącego, który po zakończeniu kontroli dostarczył płytę z danymi pojazdu o nr rej. [...], wyjaśniając jednocześnie, że ich brak wynikał najprawdopodobniej z błędu wewnętrznego cyfrowego urządzenia rejestrującego, zaś brak danych cyfrowych z karty kierowcy A. T. wynikał prawdopodobnie z faktu wymiany karty.

Sąd I instancji upatrywał zaś naruszenia przepisów k.p.a. w tym, że organy nie uwzględniły wyjaśnień i dowodów przedłożonych przez skarżącego w postaci zapisów z tachografu cyfrowego i zapisów z karty kierowcy przedłożonych organowi po zakończeniu kontroli.

Jednak, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, treść normatywna lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do u.t.d. jest jasna i nie wymaga dokonywania innej wykładni niż wykładnia literalna. Wobec tego nie ulega wątpliwości, że dokumenty związane z przestrzeganiem warunków i obowiązków przewozu drogowego (potwierdzające czas pracy kierowców) mogą być złożone przez kontrolowanego przedsiębiorcę wyłącznie do momentu zakończenia kontroli w przedsiębiorstwie (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 25 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1767/14; 10 września 2015 r., sygn. akt II GSK 1638/14; 29 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 573/14).

Tym momentem jest - sporządzenie przez kontrolujących protokołu kontroli.

Powyższy pogląd jest powszechnie przyjęty w orzecznictwie sądów administracyjnych. Kontrola rozpoczyna się z dniem okazania podmiotowi kontrolowanemu legitymacji służbowej kontrolującego i upoważnienia do jej przeprowadzenia wraz z podjęciem pierwszej czynności kontrolnej. Z kolei zakończenie kontroli następuje w dacie sporządzenia protokołu kontroli, jako ostatniej czynności kontrolnej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 13 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2098/13; 9 stycznia 2014 r. sygn. akt II GSK 1433/12; 20 listopada 2012 r. sygn. akt II GSK 1593/11; 16 grudnia 2011 r. sygn. akt. II GSK 1344/10).

W rozpoznawanej sprawie protokół kontroli został sporządzony przez kontrolerów w dniu 21 stycznia 2013 r. i tego samego dnia został podpisany przez A. L. (okoliczność bezsporna). Zatem - jak podniósł Naczelny Sąd Administracyjny - do dnia 21 stycznia 2013 r. skarżący powinien przedstawić organowi wszelkie dokumenty związane z prowadzoną działalnością w zakresie przestrzegania warunków i obowiązków przewozu drogowego, czego nie uczynił.

Wbrew stanowisku Sądu I instancji dotyczącym odniesienia się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji do zarzutów odwołania, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że organ odwoławczy na stronie 15 i 16 zaskarżonej decyzji odniósł się do zarzutów skarżącego w tym zakresie. Przy czym organ odwoławczy wyjaśnił w uzasadnieniu decyzji, dlaczego zaistniałe naruszenie zostało zakwalifikowane jako nieokazanie podczas kontroli wykresówek, danych z kart kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu - za każdy dzień (lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do u.t.d.), a nie jako naruszenie: udostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie niepełnych danych o okresach aktywności kierowcy - za każdy dzień (lp. 6.3.9. załącznika nr 3 do u.t.d.).

W konsekwencji też Naczelny Sąd Administracyjny uznał za nieuzasadnione wątpliwości Sądu I instancji co do poczynionych przez organy ustaleń w zakresie naruszenia kreślonego w lp. 6.3.7. załącznika nr 3 do ustawy.

Jak podniesiono na wstępie rozważań, powyższym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd ponownie orzekający w sprawie jest związany oraz w pełni je podziela.

Sąd miał również na uwadze, że protokół z przeprowadzonych czynności kontrolnych jest dokumentem urzędowym.

Zgodnie więc z art. 76 § 1 k.p.a. korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń, szczególnie w sytuacji, gdy został podpisany bez zastrzeżeń przez kontrolowany podmiot, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 214/12). Przy czym skarżący nie kwestionował innych stwierdzonych uchybień podczas przeprowadzonej kontroli w przedsiębiorstwie (vide: protokół rozprawy sądowej z dnia 29 stycznia 2014 r.). Suma kar pieniężnych za stwierdzone naruszenia podczas tej kontroli stanowiła kwotę 26 200 zł i została ograniczona do 20 000 zł stosownie do przepisu art. 92a ust. 3 pkt 2 ustawy.

W ocenie Sądu, organy obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń stanu faktycznego sprawy i właściwej jego kwalifikacji prawnej, z zachowaniem reguł postępowania i z zapewnieniem stronie w nim udziału. Dokonano także oceny braku przesłanek z art. 92c ustawy, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, a także braku przesłanek egzoneracyjnych, które określają kiedy nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach wypoczynku - art. 92b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym.

Sąd podziela stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego o braku podstaw do postawienia organom zarzutu naruszenia przepisów: art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81 oraz art. 138 § 1 w zw. z 15 art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Sąd nie dopatrzył się również innych naruszeń prawa, w tym naruszeń, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Tym samym zarzuty skargi nie mogą być uznane za zasadne.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jak w sentencji wyroku.