Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2155/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6332 Należności  przedemerytalne
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16,  art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska, Sędziowie WSA Ewa Pisula – Dąbrowska (spr.), Joanna Kube, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2012 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją [...] z dnia [...] lipca 2011 r., na podstawie art. 138 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję, którą to decyzją odmówił stwierdzenia nieważności:

1. decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...],

2. Wojewody [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...].

Powyższe decyzje wydane zostały na podstawie art. 145a, art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.

Jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazał art. 156 § 1 w zw. z art. 157 i art. 158 k.p.a.

W motywach uzasadnienia organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r., sygn. akt II SA/Wa 170/08 oddalił skargę na powyższe decyzje (wydane w trybie wznowieniowym). Jednocześnie stwierdził, że w wyniku rozważenia przez sąd administracyjny także okoliczności odpowiadających wskazanym w żądaniu stwierdzenia nieważności decyzji przesłankom kwalifikującym do jej wznowienia, brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności powyższych decyzji.

Odmawiając stwierdzenia nieważności, organ wskazał ponadto na moc wiążącą wyroku, wynikającą z art. 107 p.p.s.a. i wyjaśnił, że moc wiążąca prawomocnego orzeczenia sądu wyraża się w tym, że także inne sądy i inne organy państwowe muszą brać pod uwagę fakt istnienia i treść prawomocnego orzeczenia sądu. Stwierdził również, że skutkiem zasady mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia jest to, że przesądzenie we wcześniejszym wyroku kwestii o charakterze prejudycjalnym oznacza, że w postępowaniu późniejszym ta kwestia nie może być już w ogóle badana. Nadto, że każde prawomocne oddalenie skargi przez sąd administracyjny na niezgodność decyzji z prawem zamyka organowi administracyjnemu drogę do stwierdzenia nieważności decyzji ze względu na związanie go treścią art. 153 p.p.s.a.

Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi A. B. do tutejszego Sądu. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 150a do 150d ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, art. 3 ustawy z dnia 20 grudnia 2002 r. o zmianie ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu oraz ustawy o systemie oświaty oraz art. 37j ust. 1, 2, art. 37l ust. 1, art. 37 ust. 1, art. 6 pkt 6 lit. b ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Nadto naruszenie art. 156 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim wskazać należy, iż zaskarżone decyzje były przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W trybie zwykłym, w trybie stwierdzenia nieważności oraz w trybie wznowieniowym - sygn. akt II SA/Wa 170/08.

W sprawie II SA/Wa 170/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oceniał legalność decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] oraz decyzji ją poprzedzającej, w trybie art. 145a § 1 k.p.a. (wznowienia postępowania).

W omawianej sprawie Sąd wyrokiem z dnia 21 maja 2008 r. oddalił skargę A. B. Wyrok ten jest prawomocny.

Powyższa okoliczność na zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy.

Rozpoznawana aktualnie sprawa dotyczy stwierdzenia nieważności decyzji wydanych w trybie art. 145a § 1 k.p.a. I co istotne i wymaga ponownego podkreślenia, decyzje te były już przedmiotem oceny przez tutejszy Sąd w sprawie II SA/Wa 170/08. Wydany w tej sprawie wyrok oddalający jest prawomocny.

A zatem w niniejszej sprawie mamy do czynienia z taką sytuacją, w której skarżący w trybie nadzwyczajnym (art. 156 k.p.a.) domaga się weryfikacji decyzji wydanych w innym trybie nadzwyczajnym – wznowieniowym (art. 145a § 1 k.p.a.), które zostały skontrolowane przez Sąd w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 170/08. Stwierdzić należy, iż co do zasady brak jest przesłanek negatywnych do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego (w trybie art. 156 k.p.a.), celem weryfikacji decyzji wydanych w innym trybie nadzwyczajnym (wznowieniowym). W rozpoznawanej przedmiotowej sprawie organ rozpoznał żądanie skarżącego, co do istoty i uznał, że brak jest przesłanek do stwierdzenia nieważności przedmiotowych decyzji, wydanych w trybie wznowieniowym w oparciu o art. 156 k.p.a.

Ocenę organu należało w pełni podzielić. Dokonując oceny legalności zaskarżonych decyzji przede wszystkim należało mieć na uwadze treść art. 16 k.p.a. Nadto, iż konstrukcja art. 156 k.p.a. powiązana jest z rażącym naruszeniem prawa.

Odnosząc się do żądań skarżącego o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2007 r. oraz decyzji ją poprzedzającej z uwagi na ich niezgodność z prawem oraz z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić należy, iż z uzasadnienia wyroku Sądu w sprawie II SA/Wa 170/08 wynika, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę również w oparciu o przesłanki z art. 156 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego w kontekście orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 września 2006 r., sygn. akt 15/05, wskazać należy, iż zarzut taki może być podnoszony w trybie art. 145a k.p.a. (możliwość wznowienia postępowania), co wyklucza w oparciu o tę samą przesłankę żądania stwierdzenia nieważności.

Nadto podkreślić należy, iż podstawę odmowy przyznania skarżącemu prawa do zasiłku przedemerytalnego stanowił przepis art. 150a ust. 1, 2, 5 i 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1011 z późn. zm.) i przepis ten nie został przez Trybunał Konstytucyjny zakwestionowany.

A zatem zarówno w postępowaniu wznowieniowym (II SA/Wa 170/08), jak i w postępowaniu o stwierdzenie nieważności tegoż postępowania argument ten nie mógł mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia. Trafnie podnosi zatem organ, że moc wiążąca wyroku w sprawie II SA/Wa 170/08 stosownie do art. 170 p.p.s.a. oznacza, że w kolejnym postępowaniu, w którym dana kwestia się pojawia, nie może być ona już ponownie badana.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.