Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 493/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Gorski, Sędziowie Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Protokolant Robert Daduń, po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi E.O. na decyzję Inspektora Sanitarnego w G. z dnia 28 lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

III SA/Gd 493/04

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 8.06.2004r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie stwierdził u E. O. choroby zawodowej.

W uzasadnieniu podał, iż E. O. w latach 1980-1996 pracowała jako pielęgniarka. Następnie wskazał jej miejsca pracy oraz charakter wykonywanej pracy oraz wynikający z niego zakres obowiązków. Na podstawie przeprowadzonych badań Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wydał orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej gdyż w wyniku badań specjalistycznych rozpoznano choroby, które nie są wymienione w wykazie chorób zawodowych. W wyniku kolejnych badań, które zostały przeprowadzone na skutek odwołania E. O. przez Międzywydziałowy Instytut Medycyny Morskiej i Tropikalnej wydano orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej gdyż rozpoznane jednostki chorobowe nie są ujęte w wykazie chorób zawodowych. W odwołaniu od powyższej decyzji podniesiono, że choroby kręgosłupa należą do schorzeń układu ruchu a chorobę taką rozpoznano u odwołującej wiarygodnym badaniem a także była ona narażona w pracy na dźwiganie ciężarów.

Decyzją z dnia 28.07.2004r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że karta oceny narażenia zawodowego została sporządzona przez osobę upoważnioną i nie budzi zastrzeżeń. Wynika z niej, że odwołująca pracowała w różnych zakładach służby zdrowia na stanowisku pielęgniarki, zajmowała się pielęgnacją pacjentów po zabiegach operacyjnych oraz osób starszych i niedołężnych. Narażona byłą okresowo na dźwiganie chorych pooperacyjnych w trakcie przenoszenia ze stołu operacyjnego na wózek noszowy. Organ II instancji stwierdził, że orzeczenia lekarskie zostały wydane przez lekarzy uprawnionych i nie budzą zastrzeżeń. Podkreślił, że w sytuacji gdy orzeczenia obu jednostek orzeczniczych były całkowicie zgodne i nie budziły wątpliwości to słusznie organ I instancji wydał decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej.

W konkluzji organ ten stwierdził, że organy Inspekcji Sanitarnej nie kwestionują rozpoznanych u odwołującej schorzeń kręgosłupa pozostających w związku przyczynowym z wykonywaną pracą ale nie są to choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych co przesądza o braku możliwości rozpoznania choroby zawodowej w omawianym wypadku.

Z takim rozstrzygnięciem nie zgodziła się E. O. składając skargę w której podniosła, że brak ujęcia w wykazie chorób zawodowych rozpoznanych u niej chorób nabytych przez nią w związku z charakterem wykonywanej pracy stanowi o konieczności zwrócenia się do Sądu. W dalszej części skargi wskazała ponownie na rodzaj wykonywanej pracy i wynikających z niego konsekwencji w postaci nabytych chorób.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl przepisu art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r.( Dz. U nr 153 poz. 1269) Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...) pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( § 2 ust. 1 ). Kontrola legalności zaskarżonych decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji publicznej.

Zgodnie z art. 134§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosownie do postanowień §2 rozporządzenia RADY MINISTRÓW z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach(Dz. U. z dnia 19 sierpnia 2002 r.) przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej oraz jej rozpoznanie może nastąpić u pracownika lub byłego pracownika, zwanego dalej "pracownikiem", w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym lub po zakończeniu pracy w takim narażeniu, nie później jednak niż w okresie, który został określony w wykazie chorób zawodowych.

Ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach w sprawie sposobu dokumentowania chorób zawodowych i skutków tych chorób, przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej na podstawie odrębnych przepisów przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeśli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy. Zgodnie zaś z § 6. 1. lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego.

Pracownik, który nie zgadza się z treścią orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej lub o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania przez jednostkę orzeczniczą II stopnia. Wniosek o ponowne badanie składa się w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego za pośrednictwem jednostki orzeczniczej I stopnia, zatrudniającej lekarza, gdy wydał orzeczenie( §7.1 rozporządzenia)

Jak wynika z akt sprawy organ I instancji wydając decyzję o niestwierdzeniu choroby zawodowej u skarżącej oparł się na orzeczeniach lekarskich Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy nr [...] i Międzywydziałowego Instytutu Medycyny Morskiej i Tropikalnej nr [...] oraz karcie oceny narażenia zawodowego z dnia 14.04.2004r. i 12.05.2004r. Dokonując kontroli tego rozstrzygnięcia organ II instancji, zasadnie zdaniem Sądu, nie stwierdził uchybień w zakresie przeprowadzonego postępowania. Stwierdzić należy, iż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone prawidłowo na podstawie obowiązujących w tym przedmiocie przepisów. Przy czym na każdym etapie przeprowadzonych badań u skarżącej nie rozpoznano choroby zawodowej ujętej w załączniku do rozporządzenia.

Badania te wykazały, iż cierpi ona na szereg schorzeń pozostających w związku przyczynowym z charakterem wykonywanej pracy ale aby organ mógł stwierdzić chorobę zawodową konieczne jest jej uprzednie rozpoznanie przez powołane jednostki orzecznicze wymienione w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Podkreślenia wymaga, że chorobą zawodową nie jest każda rozpoznana choroba wywołana charakterem wykonywanej pracy ale tylko ta, która jednocześnie została wymieniona w załączniku do rozporządzenia. U skarżącej rozpoznano dwupoziomową dyskopatię L4-L5 i L5-S1, rwę kulszową naprzemienną bez objawów ubytkowych, torbiel szyszynki, przepuklinę rozwoju przełykowego. Żadna z tych chorób nie została wymieniona w § 19 i 20 rozporządzenia. Tak więc organy prawidłowo uznały, iż brak jest podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej u skarżącej. Zresztą sama E. O. zasadności takiego stanowiska nie kwestionuje natomiast podnosi w skardze, że takie ujęcie tych kwestii jest niesprawiedliwe. Wyjaśnić w tym miejscu ponownie należy, że sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem. Zatem zarzuty skarżącej jak i jej oczekiwania uznać należy za całkowicie chybione na gruncie omawianej sprawy albowiem Sąd rozpoznając ją nie może spełniać roli ustawodawcy w kompetencji, którego wyłącznie leży zmiana obowiązującego prawa. A zatem w sytuacji gdy rozpoznane u skarżącej choroby nie figurują w załączniku do w/w rozporządzenia organy nie mogły stwierdzić u niej choroby zawodowej a Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji uznając, że postępowanie zostało przeprowadzone prawidłowo, nie miał podstaw do jej zakwestionowania jako niezgodnej z prawem.

Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.

Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem, zdaniem Sądu, obligatoryjne tylko wówczas, gdy zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja nadaje się ze swej istoty do wykonania. Decyzja utrzymująca w mocy decyzję nie stwierdzającą choroby zawodowej nie nadaje się zaś do wykonania. Wobec tego zbędnym jest orzekanie w trybie 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o możliwości jej wykonania.