Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 2955/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2005-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski Sędzia WSA - Anna Siedlecka /sprawozdawca/ Sędzia WSA - Andrzej Cisek Protokolant - Katarzyna Grott po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia na rzecz R. M. warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji obejmującej budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego we W. przy ul. M. [...] I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.na rzecz skarżącej K. S. kwotę 10 zł ( słownie: dziesięć ) tytułem zwrotu uiszczonego wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

Sygn. akt IISA/Wr 2955/02 1

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Prezydent W. ustalił na rzecz R. M. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu położonego we W. przy ul. J. M. [...] ( działka nr [...],[...],obręb B.) dla inwestycji obejmującej : budowę domu mieszkalnego jednorodzinnego dwukondygnacyjnego, krytego dachem stromym (bez poddasza użytkowego), podpiwniczonego, budowę infrastruktury technicznej i budowę zbiornika bezodpływowego ścieków.

W decyzji wskazano, że zamierzenie inwestora leży na obszarze planu miejscowego oznaczonym symbolem C28 MN, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna. Inwestycja usytuowana jest w obszarze zespołu urbanistycznego osiedla B. wpisanym do rejestru zabytków.

Obowiązujący plan miejscowy nie zawiera innych warunków, które mogłyby wpłynąć na sposób zagospodarowania terenu objętego niniejszą decyzją lub ograniczyć zakres inwestowania. Plan ten nie zawiera również wiążących ustaleń w zakresie sytuowania obiektów względem sąsiednich działek budowlanych, co oznacza, że ich dopuszczalne usytuowanie zostanie ustalone według przepisów techniczno-budowlanych zawartych w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, podczas postępowania zmierzającego do wydania inwestorowi pozwolenia na budowę.

W decyzji zawarte zostały również warunki : dotyczące uzgodnienia w zakresie ochrony zabytków, wynikające z przepisów szczególnych, obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz dotyczące ochrony interesów osób trzecich. W tym ostatnim wypadku organ I instancji wyjaśnił, iż precyzowanie wymogów ochrony interesów osób trzecich w niniejszym postępowaniu następuje w granicach określonych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ powołany w decyzji plan miejscowy nie zawiera stosownych ustaleń w tym zakresie - konkretyzacja wymagań dotyczących ochrony tych interesów nastąpi na etapie pozwolenia na budowę ze szczególnym uwzględnieniem przepisów art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawa budowlane i przepisów techniczno-budowlanych.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła K. S.. Odwołująca podnosi, że zgodnie z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania, inwestycja miała obejmować budowę domu jednorodzinnego, dwukondygnacyjnego wraz z infrastrukturą techniczną, gdy tymczasem wydane warunki zabudowy i zagospodarowania terenu są sprzeczne z zamierzeniem inwestycyjnym.

Sygn. akt IISA/Wr 2955/02 2

Decyzja nie spełnia wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, gdyż nie uwzględnia obowiązku usunięcia nawiezionego gruntu, który stwarza zagrożenie zalewania domu odwołującej, oraz nie wyznacza poziomu od którego należy liczyć wysokość przyszłego budynku. Odwołująca nie ma pewności, że wysokość projektowanego budynku nie zostanie policzona od powierzchni gruntu usypanego niezgodnie z prawem. Usypana powierzchnia jest ok. 70 cm powyżej poziomu posesji K. S. i działek sąsiednich. Podniesienie gruntu o powierzchni powyżej 2000m2 będzie powodowało stałe zalewanie pozostałych domów mieszkalnych znajdujących się przy ul. M., a w szczególności domu odwołującej.

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ II instancji stwierdził, że inwestycja leży na terenie oznaczonym w planie miejscowym symbolem "C 28 MN" i przeznaczonym pod zabudowę mieszkaniowa jednorodzinną. Inwestycja ta usytuowana jest w obszarze zespołu urbanistycznego osiedla B. wpisanego de rejestru zabytków, w strefie "A" pełnej ochrony konserwatorskiej. Kwestionowana decyzja wydana została po uzyskaniu pozytywnego uzgodnienia D. Wojewódzkiego Konserwatora zabytków we W. z dnia [...]r. Nr [...].

Zamierzenie inwestora jest zgodne, zdaniem Kolegium, z ustaleniami planu miejscowego, a precyzowanie wymogów ochrony interesów osób trzecich w decyzji lokalizacyjnej następuje w granicach określonych ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponieważ plan miejscowy nie zawiera ustaleń w tym zakresie, wobec tego organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji stwierdzając, iż dopiero na etapie opracowywania projektu budowlanego przepisy ustawy Prawo budowlane i przepisy techniczno-budowlane, będą wiążące w powyższym zakresie.

W skardze na powyższą decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego K. S. zarzuca jej niezgodność z przepisami Prawa budowlanego i ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

Wnosi zatem o unieważnienie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego i nakazanie inwestorom usunięcie nasypu zagrażającego życiu i mieniu skarżącej i jej rodziny.

W uzasadnieniu podnosi, że właściciele terenu dopuścili się samowoli budowlanej. Do dnia rozpoczęcia budowy inwestorzy nie otrzymali warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ani tym bardziej pozwolenia na budowę. Inwestycja, którą rozpoczęli polega na usypaniu gruntu na całej powierzchni działki. Usypana powierzchnia jest ok. 60 cm powyżej działki skarżącej i ok. 40cm powyżej poziomu drogi.

Sygn. akt IISA/Wr 2955/02 3

Ponieważ wysokość terenu ma wpływ na cały proces projektowy nie można wydawać warunków zabudowy i zagospodarowania terenu przed ustaleniem parametrów wyjściowych tego terenu.

Nie znajduje również potwierdzenia w faktach stwierdzenie SKO, iż w kwestii podniesienia terenu, sprawa była już badana przez Inspektora Nadzoru Budowlanego dla m. W., który -jak wynika z pisma tegoż Inspektora z dnia [...]r.- nie potwierdził podnoszonych zarzutów( dowód: decyzja [...]we W. z dnia [...]r.). Na tej podstawie skarżąca stawia zarzut organowi II instancji nie rzetelnego podejścia do prowadzonych przez siebie spraw, gdyż wydając decyzję w listopadzie [...]r., opiera się na pismach z listopada [...]r., tzn. zupełnie nie bada sprawy, nie opiera się zatem na faktach i dowodach.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. wniosło o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze Kolegium stwierdziło, że decyzja organu I instancji była weryfikowana na podstawie materiałów dowodowych i informacji nadesłanych przez od organu odwoławczego do dnia wydania zaskarżonego orzeczenia. Akta sprawy nie zawierały wówczas, jak i nie zwierają obecnie, kopii decyzji D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. z dnia [...]r Nr [...], na którą powołuje się skarżąca. Kolegium nie może zatem zająć stanowiska i przesądzić czy sprawa prowadzona przez inny organ mogła mieć wpływ na postępowanie lokalizacyjne w przedmiotowej sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm./ sprawy w których skargi wniesione zostały do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Celem postępowania sądowoadministracyjnego jest przeprowadzenie przez Sąd kontroli działalności administracji publicznej pod kątem jej zgodności z prawem, a więc zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i zgodności z normami prawa procesowego. Sąd zatem musi ocenić, czy organy orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia przez organ prawa Sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję.

Sygn. akt IISA/Wr 2955/02 4

Sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z istoty sądowej kontroli decyzji administracji publicznej wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu, a wynikającego z akt administracyjnych sprawy.

Zgodnie z art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu następuje w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z kolei z treści art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) wynika, że "nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami i ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego, z zastrzeżeniem art. 2 ust. 2." Ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu ma więc na celu skorelowanie warunków podejmowanego indywidualnie przedsięwzięcia z ustaleniami planu miejscowego i przepisami szczególnymi. Zakres tej korelacji został zaś określony w art. 42 powołanej ustawy.

Ewentualne więc warunki i ograniczenia dotyczące zagospodarowania określonego terenu muszą jednoznacznie wynikać z ustaleń planu dotyczących tego właśnie terenu.

Sąd rozpoznając sprawę stwierdził, że brak jest w aktach sprawy wypisu i wyrysu z planu szczegółowego zagospodarowania przestrzennego osiedla B. uchwalonego przez Miejską Rade Narodową uchwałą nr X/62/90 z dnia 16 marca 1990 r. o ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Wrocławskiego nr 7/90, na ustalenia którego powołują się organy obu instancji administracyjnych orzekające w sprawie. Sąd na rozprawie, wydał postanowienie zobowiązujące Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. do przedłożenia brakującego wypisu i wyrysu z powołanego wyżej planu szczegółowego, w zakresie terenu objętego skarżoną decyzją w terminie 7 dni. Sąd wyznaczył termin publikacyjny wyroku celem umożliwienia organowi, którego decyzja została zaskarżona do wykonania powyższego obowiązku. Pomimo wyznaczenia kolejnego(dodatkowego) terminu publikacyjnego, Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. nie przedłożyło brakujących materiałów sprawy.

W tych okolicznościach niemożliwym stało się skontrolowanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, czy zaskarżone decyzje zostały wydane z zachowaniem warunków i ustaleń prawa miejscowego jakim był, w dacie wydania zaskarżonej decyzji, obowiązujący plan miejscowy. Istnieje przy tym uzasadniona wątpliwość, w świetle zawartości akt sprawy, czy organ II instancji

Sygn. akt IISA/Wr 2955/02 5

wydając zaskarżoną decyzję dysponował wymienionym wyżej planem szczegółowym.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji. Orzeczenie o kosztach znajduje oparcie w art. 200 tej ustawy.