Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1801/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 i art. 4 ust. 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 9 poz 87
law: Ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin - tekst jednolity.
article: art. 46 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka (spr.) Sędzia WSA Waldemar Śledzik Protokolant st. sekr. sąd. Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2011 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie uprawnienia do bezpłatnego zaopatrzenia w leki oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ stwierdzającą, że J. W., skarżącemu w niniejszej sprawie, nie przysługuje uprawnienie do bezpłatnego zaopatrzenia w leki, na podstawie art. 46 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych (Dz. U. 2008 r. Nr 164, poz. 1027) dalej ustawa o świadczeniach.

W dniu [...].05.2011 r. skarżący złożył wniosek do [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ o wydanie decyzji uprawniającej go do bezpłatnego zaopatrzenia w leki na podstawie art. 46 ustawy o świadczeniach.

Decyzją nr [...] z dnia [...].06.2011 r. Dyrektor [...] Oddziału Wojewódzkiego NFZ na podstawie art. 109 ust. 1 i ust. 4 w zw. art. 46 ust. 1 i 4 ustawy o świadczeniach i art. 36 § 1 kpa orzekł, iż skarżącemu nie przysługuje uprawnienie do bezpłatnego zaopatrzenia w leki na podstawie art. 46 cyt. ustawy.

W uzasadnieniu wskazano, że w trakcie postępowania skarżący przedstawił kserokopię orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej w [...] Nr [...] z [...].03.1995 r., zaliczającego go do II grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową, kserokopię książeczki inwalidy wojskowego Nr [...] wydanej [...].12.2004 r., kserokopię zaświadczenia Urzędu ds. kombatantów i osób represjonowanych Nr [...] z [...].09.2008 r. uprawniającego skarżącego do ulg i świadczeń określonych w ustawie z dnia [...].01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojskowych i okresu powojennego oraz kserokopię legitymacji Nr [...] wydanej przez Związek Represjonowanych Politycznie Żołnierzy i Górników.

Zdaniem organu powyższe dokumenty nie są jednakże wystarczające dla uzyskania uprawnień określonych w art. 46 powołanej ustawy. Skarżący nie przedstawił dowodów na to, że jest inwalidą wojennym bądź osobą represjonowaną w rozumieniu przepisów tej ustawy.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący podniósł, że w wyniku represji politycznych za działalność partyzancką rodziców został skierowany do przymusowej pracy w kopalni węgla na mocy rozkazu Ministra Obrony Narodowej. Ustawa z dnia 2.09.1999 r. uznaje, ze był to szczególny rodzaj represji z przyczyn politycznych. Został zaliczony do II grupy inwalidów w zw. ze służbą wojskową. Inwalidztwo wynikało z tytułu represji tj. przymusowej pracy w kopalni i będąc inwalidą wojskowym i osobą represjonowaną powinien być objęty uprawnieniem określonym art. 46 powołanej ustawy.

Decyzją z dnia [...].07.2011 r. Nr [...] Prezes NFZ na podstawie art. 102 ust. 5 pkt. 14 i art. 46 ust. 1 w zw. z art. 109 ust. 5 ustawy o świadczeniach i art. 138 § 1 pkt. 1 kpa utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia bądź zmiany kwestionowanej decyzji, bo skarżący nie wykazał, że spełnia warunki określone w art. 46 ust. 1 ustawy o świadczeniach.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił błędną ocenę materiału dowodowego i błędną ocenę prawną.

Zdaniem skarżącego poza sporem pozostaje fakt, że został on skierowany do oddziałów zastępczej służby wojskowej tylko dlatego, że był synem kombatanta. Skierowanie do oddziałów zastępczej służby wojskowej było aktem represji wobec członków rodzin ludzi skazanych i tępionych w okresie Polski Ludowej. Na tej podstawie skarżący otrzymał legitymację kombatancką i zaliczony został do kombatantów walczących o niepodległość Polski. Przedstawił także legitymację nr [...] wydaną przez Związek Represjonowanych Politycznie Żołnierzy Górników. Błędne jest zatem stanowisko, że nie posiada on uprawnień osoby represjonowanej, skoro jest posiadaczem legitymacji wydanej przez Związek Represjonowanych Politycznie Żołnierzy Górników. Również błędna i dowolna jest, zdaniem skarżącego, interpretacja pojęcia "kombatant", bowiem otrzymał legitymację kombatanta od urzędu ustawowo uprawnionego do stwierdzania kombatanctwa i potwierdzania takiego faktu stosowną legitymacją.

W odpowiedzi na skargę Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia wniósł o jej oddalenie przytaczając dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, nie zaś wg kryteriów słusznościowych. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. p.p.s.a. Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie nosi bowiem znamion wadliwości w rozumieniu art. 145 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, a ten przepis stanowi podstawę wniosku, inwalidom wojennym oraz osobom represjonowanym, ich małżonkom pozostającym na ich wyłącznym utrzymaniu oraz wdowom i wdowcom po poległych żołnierzach i zmarłych inwalidach wojennych oraz osobom represjonowanym, uprawnionym do renty rodzinnej, przysługuje bezpłatne zaopatrzenie w leki oznaczone symbolami "Rp" lub "Rpz", dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Podkreślić jednak należy, iż pojęcia "inwalidy wojennego" i "osoby represjonowanej" zostały w powołanej ustawie zdefiniowane odpowiednio w art. 5 ust. 5 i art. 5 pkt 21 i tymi przepisami zarówno organ dokonujący oceny wniosku skarżącego z punktu widzenia art. 46 ust. 1 tej ustawy, jak i Sąd są związane. Warunkiem uwzględnienia przedmiotowego wniosku było zatem ustalenie, że skarżący jest inwalidą wojennym bądź osobą represjonowaną w rozumieniu powołanej ustawy, a jak trafnie uznał organ brak było podstaw do poczynienia takich ustaleń, bo skarżący dowodów w tym względzie nie przedstawił.

Stosownie do art. 5 pkt. 5 powołanej ustawy inwalidą wojennym jest osoba, o której mowa w art. 6-8 lub art. 30 ustawy z dnia 29.05.1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. 2002 r., Nr 9, poz. 87), zaś zgodnie z art. 5 pkt. 22 ustawy osoba represjonowana tj. osoba, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego, a zatem osoba która została zaliczona do jednej z grup inwalidów wskutek inwalidztwa powstającego w zw. z pobytem w miejscach, o których mowa w art. 3 i art. 4 ust. 1 tej ustawy.

Ze złożonych przez skarżącego dokumentów, jak ustalił organ nie wynika jednak, aby inwalidztwo pozostawało w zw. z pobytem w miejscach wymienionych w art. 3 i art. 4 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. Skarżący nie przedstawił również dowodu na to, iż jest inwalidą wojennym w rozumieniu ustawy o świadczeniach.

Na potwierdzenie uprawnień określonych w art. 46 ust. 1 ustawy o świadczeniach skarżący przedstawił ksero orzeczenia Obwodowej Komisji Lekarskiej w [...] zaliczające go do II grupy inwalidów w związku ze służbą wojskową i ksero książeczki inwalidy wojskowego oraz ksero zaświadczenia Urzędu d/s kombatantów i osób represjonowanych i ksero legitymacji wydanej przez Związek Represjonowanych Politycznie Żołnierzy i Górników. Podkreślić jednak należy, że ww. zaświadczenie potwierdza jedynie, że skarżący posiada uprawnienia do ulg i świadczeń określonych w ustawie z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego zaś legitymacja inwalidy wojskowego jest podstawą uprawnień z art. 45 ustawy o świadczeniach.

Żaden ze złożonych przez skarżącego dowodów nie stanowi jednak podstawy do przyjęcia, iż skarżący jest inwalidą wojennym bądź osobą represjonowaną w rozumieniu ustawy o świadczeniach, a ta okoliczność w świetle art. 46 ust. 1 powołanej ustawy skutkuje zasadnością zaskarżonej decyzji.

W tym stanie sprawy Sąd uznał, iż brak jest podstaw do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.