Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1447/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Ochrona dóbr kultury
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 § 1, art. 75 § 1, art. 80, art. 8
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 53 ust. 4 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 6 ust. 1, art. 7 pkt 1, art. 89 pkt 1, art. 93 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), Sędziowie asesor WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Marian Wolanin, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2008 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o. o. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji 1. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Prezydenta W. z dnia [...] października 2007 roku; 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz skarżącego G. Sp. z o. o. z siedzibą w K. kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IVSA/Wa 1447/08

UZASADNIENIE

Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego postanowieniem z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 6 ust.1 pkt 1 lit. b, art. 7 pkt 1, art.89 pkt 1 i art.93 ust.1 ustawy z dnia 23 lipca 2003r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami ( Dz. U. Nr 162, poz. 1568 ze zm.), art. 60 ust.1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz.717 ze zm.) oraz art. 106 § 1 i § 5, art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 kpa, po rozpatrzeniu zażalenia G. Sp. z o. o. z siedzibą w K., utrzymał w mocy postanowienie [...] Konserwatora Zabytków nr [...], z dnia [...] października 2007 r., działającego z upoważnienia Prezydenta [...], o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie jednego dwuczęściowego budynku mieszkalno-usługowego wraz z parkingiem podziemnym na działce nr [...], obręb [...] oraz niezbędnej infrastruktury technicznej towarzyszącej: a) infrastruktury drogowej i wjazdu (działki ew. nr [...],z obrębu [...]), b) infrastruktury technicznej: sieci, instalacja, przyłącza (działki ew. nr [...] z obrębu [...]), c) prac tymczasowych i zabezpieczających (działki ew. nr [...],z obrębu [...]), przy ul. [...].

W uzasadnieniu postanowienia podano, iż zgodnie z przepisem art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt ww. decyzji uzgadnia się z wojewódzkim konserwatorem zabytków - w odniesieniu do obszarów i obiektów objętych ochroną konserwatorską. Nieruchomość objęta planowaną inwestycją znajduje się na obszarze "Historycznego zespołu miasta [...] ", uznanego za pomnik historii zarządzeniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia [...] września 1994 r. Zespół staromiejski w [...], został w [...] r. wpisany na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Ponadto, założenie urbanistyczne ulicy [...] zostało wpisane do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] lipca 1965 r. Założenie urbanistyczne ulicy [...] zostało wpisane do rejestru zabytków pod numerem [...] decyzją Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] lipca 1965 r. Jednocześnie, IV SA/Wa 1447/08

kamienice usytuowane na działkach sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, położone przy ul. [...], przy ul. [...], zostały wpisane do rejestru zabytków decyzjami Konserwatora Zabytków [...] z dnia [...] lipca 1965 r., odpowiednio pod numerami: [...].

W rejonie planowanej lokalizacji inwestycji znajduje się luźna zabudowa, głównie mieszkaniowa oraz zieleń urządzona na przedpolu Starego Miasta od strony [...] Przedmiotowa działka o powierzchni 707 m2 i różnicy poziomów ok. 6 m pomiędzy górną i dolną krawędzią, aktualnie użytkowana jako teren zielony, położona jest u podnóża murów obronnych Starego Miasta, na Skarpie [...], pomiędzy ul. [...].

Jak wynika z projektu decyzji o warunkach zabudowy, planowana inwestycja miałaby polegać na budowie jednego, dwuczęściowego budynku mieszkalno-usługowego (o powierzchni zabudowy ok. 517 m2), wraz z parkingiem podziemnym w pełnym obrysie ww. działki. Gabaryty budynku od strony ul. [...] miałyby być analogiczne do gabarytów budynku zlokalizowanego przy ul. [...], tj. dwie kondygnacje, poddasze użytkowe, stromy dwuspadowy dach bez lukarn lub z ograniczoną ich ilością, z zachowaniem zbliżonych wysokości gzymsu i kalenicy. Od strony ul. [...] budynek nie powinien przekroczyć wysokości jednej kondygnacji z poddaszem użytkowym, a kalenica tej części budynku nie może przewyższać gzymsu d. Spichlerza [...]. Powierzchnia zabudowy (kondygnacji naziemnych) nie powinna przekroczyć 75 % powierzchni działki. Ponadto, projektowana zabudowa powinna nawiązywać charakterem wystroju do budynków niegdyś tu istniejących i staromiejskiego otoczenia. Jednocześnie, ze względu na zagrożenie osuwaniem się mas ziemnych i sąsiadującej na skarpie zabudowy, projekt budowlany należy poprzedzić wykonaniem dokumentacji geologiczno-inżynierskiej.

W projekcie decyzji wskazano także, iż "wobec decydującego znaczenia warunków sformułowanych przez służby konserwatorskie, drugorzędne znaczenie mają pozostałe wielkości, wynikające z wyliczenia średnich wartości cech i parametrów zabudowy na obszarze analizowanym". Zgodnie z wynikami analizy zagospodarowania obszaru, "zlokalizowanie wnioskowanej zabudowy [...] W powyższej IV SA/Wa 1447/08

analizie stwierdzono jednocześnie, iż "przesłanką najistotniejszą przesądzającą o możliwości realizacji planowanej zabudowy oraz ewentualnie o jej formie i gabarytach jest możliwość wkomponowania nowych budynków w panoramę Starego Miasta [...].

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jednoznacznie wynika, iż stanowisko [...] Konserwatora Zabytków na temat planowanej inwestycji sprowadza się do konstatacji, iż nie jest możliwa jakakolwiek zabudowa przedmiotowej działki. W ocenie organu pierwszej instancji, "istniejąca w okresie międzywojennym i wcześniej zabudowa przy ul. [...] narastała w sposób chaotyczny i bezplanowy; miała charakter substandardowy, degradujący zabudowę zabytkową i historyczną". Zdaniem tego organu, pozostawienie otwartej przestrzeni w tym miejscu było działaniem świadomym, podyktowanym dążeniem do "rozluźnienia zabudowy", wprowadzenia terenów zielonych oraz wyeksponowania murów obronnych. Na potwierdzenie tego stwierdzenia wskazano Plan zabudowy rejonu Starego Miasta po odbudowie ze zniszczeń wojennych wg projektu wykonanego w Wydziale Architektury Zabytkowej [...] w 1946 r. pod kierunkiem W. P., zgodnie z którym przedmiotowa działka została niezabudowana. [...] Konserwator Zabytków uznał, iż pozostawienie otwartej przestrzeni jest cenniejsze z punktu widzenia wartości historycznej kompozycji urbanistycznej niż jakakolwiek nowo wprowadzana zabudowa", gdyż zapewnia właściwą ekspozycję Starego Miasta od strony [...]. Ponadto, zabudowanie omawianej działki byłoby naruszeniem warunków wpisu na listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, jak też pozostałych form ochrony, ustanowionych dla tego obszaru, w tym przede wszystkim wpisu do rejestru zabytków założenia urbanistycznego ulic [...], które w momencie obejmowania tą ochroną, w przedmiotowym rejonie nie były zabudowane. Organ ten powołuje się także na Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] uchwała Rady [...] z dnia [...] października 1965 r.), gdzie zostały określone zasady ochrony obszaru uznanego za pomnik historii, w szczególności: zachowanie zabytkowego układu urbanistycznego, w tym zachowanie wszystkich parametrów urbanistycznych zabudowy, układu placów i ulic z zachowaniem ich przebiegu, przekrojów, linii rozgraniczających i linii zabudowy, podziałów parcelacyjnych, a także kompozycji

IV SA/Wa 1447/08

zieleni, oraz zachowanie układu przestrzennego i kontrolowanie zieleni kształtujących sylwetę miasta historycznego (panorama miasta).

[...] Konserwator Zabytków, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wskazał ponadto opinie, na których się oparł, odmawiając uzgodnienia projektu decyzji: stanowisko Społecznej Rady Ochrony Dziedzictwa Kulturowego przy Prezydencie [...] z dnia [...] lutego 2007 r. oraz opinię eksperta ICOMOS A. M. z dnia [...] maja 2007 r.

Społeczna Rada Ochrony Dziedzictwa Kulturowego przy Prezydencie [...] w protokole z posiedzenia z dnia [...] lutego 2007 r. stwierdziła, iż "lokalizacja nowych obiektów na terenie objętym wpisem na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO jest niedozwolona w świetle konwencji o światowym dziedzictwie UNESCO".

Z opinii eksperta ICOMOS A.M. wynika, iż "mury - częściowo odnowione a częściowo odbudowane - stanowią bardzo ważny element fortyfikacji miasta, będący bez wątpienia jednym z istotnych materialnych elementów [...]". W opinii tej stwierdza się, że budowa nowych budynków, mogąca spowodować zmiany zabudowy skarpy Starego miasta oraz wyglądu panoramy Starówki od strony [...], stanowi "większe zagrożenie aniżeli niebezpieczeństwo, że Stare Miasto nabierze muzealnego charakteru".

W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie organu i instancji G. Sp. z o. o., zarzuciła organowi pierwszej instancji naruszenie art. 53 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez nieuzgodnienie planowanej inwestycji pomimo braku wskazania niezgodności powyższej inwestycji z przepisami ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 7 Kpa, poprzez brak szczegółowej analizy materiału dowodowego.

Zdaniem organu naczelnego zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji jest prawidłowe i trafnie przyjęto, że realizacja planowanej inwestycji spowodowałaby degradację wartości przestrzennych chronionego konserwatorsko obszaru Starego Miasta oraz wpisanych do rejestru zabytków układów urbanistycznych ulicy [...].

Odpowiadając na zarzuty skarżącej, dotyczące braku wskazania konkretnego przepisu, pozostającego w sprzeczności z planowanym przedsięwzięciem, organ odwoławczy wskazał, iż organ ochrony zabytków w postępowaniach dotyczących IVSA/Wa 1447/08

uzgodnień decyzji o warunkach zabudowy działa w ramach tzw. uznania administracyjnego. Brak jest bowiem przepisów ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, który regulowałyby szczegółowo możliwość i zasady realizacji inwestycji na terenie chronionym pod względem konserwatorskim. Ogólna zasada, unormowana w art. 4 tej ustawy stanowi natomiast, iż ochrona zabytków polega na podejmowaniu przez organy administracji publicznej działań, mających na celu zapobieganie zagrożeniom mogącym spowodować uszczerbek dla wartości zabytków (pkt 2), a także udaremnianie niszczenia i niewłaściwego korzystania z zabytków (pkt. 3). Wobec powyższego, zadaniem organu ochrony zabytków jest ustalenie, czy zamierzenie nie narusza wartości zabytkowego obszaru bądź obiektu, a następnie wyczerpujące uzasadnienie dokonanej oceny.

Odnosząc się natomiast do zarzutów zażalenia co do prawidłowości przeprowadzonego postępowania pierwszoinstancyjnego, Minister stwierdził, że analiza akt sprawy nie daje podstaw do uznania, ze organ pierwszej instancji naruszył art. 7 kpa, gdyż w sposób logiczny i przekonywujący wyjaśnił przesłanki, jakimi się kierował oraz przedstawił wszystkie okoliczności, mające wpływ na dokonane rozstrzygnięcie. Ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ pierwszej instancji nie budzą wątpliwości organu odwoławczego, a wydane rozstrzygnięcie nie ma cech dowolności.

Zdaniem Ministra nie jest trafny zarzut skarżącej Spółki, że organ pierwszej instancji nie przeprowadził analizy dwóch opinii, zleconych przez inwestora na potrzeby innego postępowania administracyjnego, dotyczących zasadniczej kwestii dla przedmiotowego postępowania, czyli możliwości zabudowy działki przy ul. [...], tj. opinii z grudnia 2005 r: dr arch. M. L. oraz prof. dr hab. K.P., w których autorzy uznali za zasadne z konserwatorskiego punktu widzenia przywrócenie zabudowy na terenie przedmiotowej parceli [...], działania rewitalizacyjne na terenie podskarpia powinny polegać na odtworzeniu ważnych elementów historycznego układu przestrzennego, pochodzących z przed drugiej połowy XIX w. Zdaniem Ministra, wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia nie wymieniono ww. opinii, niemniej jednak, podano przyczyny, z powodu których organ oparł się na innych dowodach w sprawie. Rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji zostało zatem oparte na innych ustaleniach i opiniach innych biegłych, co powoduje, iż nie miało miejsca naruszenie art. 7 i 77 Kpa.

IVSA/Wa 1447/08

Jednocześnie Minister podkreślił, iż organ konserwatorski, powołany do ochrony zabytków, dysponuje stosowną wiedzą merytoryczną, umożliwiającą samodzielne dokonywanie rozstrzygnięć w tym zakresie. Stanowisko takie zostało wielokrotnie potwierdzone przez orzecznictwo Sądów Administracyjnych. W tym kontekście, uznał, że stwierdzenie [...] Konserwatora Zabytków, iż nie jest możliwa jakakolwiek zabudowa przedmiotowej działki, nie zostało oparte przez organ pierwszej instancji na dowolnie dokonanych ocenach tego organu.

W skardze na powyższe postanowienie skarżąca Spółka zarzuciła naruszenie art. 15 w związku art. 138 kpa poprzez brak merytorycznego rozpoznania sprawy i oparcie rozstrzygnięcia wyłącznie na ustaleniach organu I instancji, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do państwa, wyrażonej w art. 8 kpa, w związku z art. 139 kpa poprzez utrzymanie w mocy postanowienia odmawiającego jakiejkolwiek zabudowy przedmiotowej nieruchomości, podczas gdy we wcześniejszym postanowieniu, Minister nie wykluczył możliwości zabudowy przedmiotowej nieruchomości. Zdaniem skarżącej, organ II instancji przekroczył także granice uznania administracyjnego. Nie wskazał bowiem w jaki sposób planowana inwestycja może spowodować uszczerbek dla wartości zabytku, podczas gdy rozstrzygnięcie podejmowane w granicach uznania wymaga wyczerpującego uzasadnienia, tak by nie nosiło znamion dowolności. W niniejszej sprawie naruszono art. 7, 77 § 1 kpa poprzez brak szczegółowej analizy materiału dowodowego mającej na celu ustalenie stanu faktycznego zgodnego z rzeczywistością, oraz przez bezpodstawne przyznanie prymatu interesowi publicznemu, polegające na wzięciu pod uwagę wyłącznie ochrony układu urbanistycznego i pominięciu uzasadnionych interesów skarżącej. Prawidłowe zastosowanie art. 7 kpa w przypadku konfliktu między interesem publicznym a prywatnym wymaga natomiast udowodnienia, że interes publiczny jest przede wszystkim nie tylko rzeczywisty, ale także na tyle ważny, że nie jest możliwa ochrona interesu prywatnego w sytuacji ewentualnego konfliktu wartości. Skarżąca zarzuciła także naruszenie art. 124 § 1 kpa poprzez pominięcie w komparycji zaskarżonego postanowienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, czyli art. 4 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zbytków i opiece nad zabytkami.

W odpowiedzi na skargę Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.

IVSA/Wa 1447/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie przede wszystkim wymaga podkreślenia, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego określoną w art. 15 kpa, organ administracji publicznej orzekający w postępowaniu zażaleniowym nie może ograniczyć się jedynie do kontroli postanowienia wydanego przez organ pierwszej instancji, lecz zobowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą orzeczeniem organu pierwszej instancji, a w razie potrzeby przeprowadzić uzupełniające postępowanie dowodowe zgodnie z art. 136 kpa. Organ drugiej instancji jako organ o charakterze reformatoryjnym nie jest związany granicami środka odwoławczego zakreślonymi przez wnoszącą je stronę i nie może w związku z tym ograniczyć się tylko do rozpatrzenia zarzutów strony podniesionych w zażaleniu i dokonania oceny ich zasadności. W orzecznictwie przyjęto, że wydanie rozstrzygnięcia z pogwałceniem zasady dwuinstancyjności obowiązującej w postępowaniu administracyjnym godzi w podstawowe prawa i gwarancje procesowe strony i musi być ocenianie jako rażące naruszenie ( por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 1989r., II SA 1198/08. ONSA 1989, Nr 1, poz.36).

W ocenie Sądu trafnie podniesiono w skardze, że organ naczelny dopuścił się naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jednoznacznie wynika, że Minister ograniczył się do oceny rozstrzygnięcia wydanego przez organ pierwszej instancji w kontekście zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą w zażaleniu, gdy tymczasem powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w oparciu o materiał dowodowy zgromadzony w sprawie na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego, a w razie stwierdzenia braków, przeprowadzić postępowanie w celu uzupełnienia materiału dowodowego. Wydanie rozstrzygnięcia przez organ II instancji jest możliwe dopiero po zakończeniu postępowania wyjaśniającego, przy czym wyniki ustaleń dokonanych w tym postępowaniu powinny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu orzeczenia, jak również w uzasadnieniu organ odwoławczy ma obowiązek ustosunkować się do zarzutów strony podniesionych w zażaleniu.

IVSA/Wa 1447/08

Uzgodnienie warunków zabudowy na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) ze względu na ochronę konserwatorską ma charakter uznania administracyjnego. Sąd dokonując kontroli orzeczeń obu instancji uznał, iż słuszny jest zarzut skargi przekroczenia granic uznania administracyjnego, jakoże rozstrzygnięcia zostały wydane z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 art. 75 § 1 kpa, co w konsekwencji doprowadziło do naruszenia art. 80 kpa. W orzecznictwie podkreśla się, że organ, działając w granicach uznania administracyjnego, zanim podejmie rozstrzygnięcie i zdecyduje w jakim zakresie uczyni użytek ze swoich uprawnień, ma obowiązek wyjaśnić wnikliwie i wszechstronnie stan faktyczny sprawy, wysłuchać strony w tracie postępowania, przed wydaniem rozstrzygnięcia ( por. wyrok NSA z 19 lipca 1982r, sygn. II SA 883/82 ( Pip z 1983, z. 6, s. 141). Wedle zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa oraz zasady zupełności postępowania dowodowego zawartej w art. 77 § 1 kpa organ administracji publicznej prowadzący postępowanie obowiązany jest do ustalenia prawdziwego stanu faktycznego sprawy na podstawie zebranego w sposób wnikliwy materiału dowodowego. Przez rozpatrzenie całego materiału dowodowego należy rozumieć uwzględnienie wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu, jak i uwzględnienie wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, mających znaczenie dla oceny ich mocy i wiarygodności. Organ zgodnie z art. 75 § 1 kpa obowiązany jest jako dowód dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodami mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny. Organ rozpatrując materiał dowodowy, nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu, może natomiast zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowód ( art. 80 Kpa) odmówić wiarygodności, z tym że obowiązany jest uzasadnić, z jakiej to robi przyczyny. Według poglądów orzecznictwa zaniedbanie organu administracji publicznej w kwestii ustosunkowania się do wszystkich opinii zgromadzonych w sprawie, ustosunkowania się do istotnych różnic w opiniach biegłych, stanowi istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego mające wpływ na wynik sprawy ( por. wyrok NSA z dnia 30 grudnia 1980r., sygn. SA 645/80, ONSA1981, Nr1, poz., 2).

IVSA/Wa 1447/08

Wbrew powyższym zasadom organy orzekające obu instancji, jak słusznie podniesiono w skardze, nie uwzględniły wszystkich dowód zgromadzonych w sprawie, gdyż pominęły dwie opnie, jedną opracowaną przez dr arch. M.L. , i drugą opracowaną przez prof. dr. hab. K.P., z których wynika, iż planowana przez inwestora inwestycja na wskazanym we wniosku terenie jest możliwa do realizacji pod pewnymi warunkami. Nie ustosunkowano się również do stanowiska M.W. - rzeczoznawcy Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego przedstawionego w " Opinii n/.t projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji przy ul. [...]. ", według którego " Tradycja historyczna oraz względy urbanistyczne wymagają przywrócenia zabudowy ulic [...], aż do ulicy [...]". Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] października 2005r., wyraźnie stwierdził, że inwestycja określona we wniosku inwestora oraz w przedstawionym do uzgodnienia projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie może zostać uzgodniona, ale w przypadku gdy inwestor dokona zmian zamierzenia inwestycyjnego zgodnie z zaleceniami powyższych opinii, a więc opinii dr arch. M.L., prof. dr. hab. K.P. oraz M.W. to może ponownie zwrócić się z nowym wnioskiem o ustalenie warunków, zawierającym omówione zmiany. Aczkolwiek wskazana decyzja została uchylona wyrokiem WSA z dnia 10 kwietnia 2007r., sygn. I SA/Wa 10/07 , co oznacza ,że nie wywołuje ona żadnych skutków prawnych, to jednak zawarte w jej uzasadnieniu powyższe stwierdzenie nie może być w tym postępowaniu całkowicie zignorowane, zwłaszcza, że jak utrzymuje strona skarżąca uwzględniła te wskazania. Organ obowiązany jest w takiej sytuacji wyjaśnić, dlaczego uprzednio zajętego stanowiska teraz nie uwzględnił, a czego w niniejszej sprawie nie uczyniono, tym samym uprawniony jest zarzut skargi naruszenia art. 8 kpa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cyt. ustawy.