Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1175/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono pkt. II wyroku
zasądzono od SKO na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 195 par 2 oraz art 200 w zw. z art. 205 par 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 14 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia skarżącej na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zawarte w pkt II wyroku z dnia 21 marca 2017 r., sygn. akt II SA/Kr 1175/16 w sprawie ze skargi B.K. na decyzję Samorządowego kolegium Odwoławczego w K. z dnia 11 lipca 2016 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za usunięcie drzew postanawia: I. na zasadzie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylić pkt II wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 21 marca 2017 r., w którym zawarto rozstrzygnięcie o kosztach postępowania wobec wniesienia w dniu 22 maja 2017 r. przez stronę skarżącą oczywiście uzasadnionego zażalenia, II. zasądzić od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej B.K. kwotę 7.200 zł. (siedem tysięcy dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W pkt II wyroku z dnia 21 marca 2017 r. (sygn. akt II SA/Kr 1175/16), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zawarł postanowienie, w którym zasądził od Samorządowego kolegium Odwoławczego w K. na rzecz skarżącej B.K. kwotę 2.400 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Zażalenie na ww. postanowienie wniosła skarżąca, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania polegające na niewłaściwym i bezpodstawnym zastosowaniu art. 206 p.p.s.a. i w rezultacie zasądzenie na rzecz skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwoty 2.400 zł, podczas gdy – zdaniem skarżącej – Sąd I instancji winien zastosować art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie i w rezultacie zasądzić na rzecz skarżącej B.K. tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 7.200 zł. Mając na uwadze powyższy zarzut skarżąca wniosła o zmianę postanowienia poprzez zasądzenie na rzecz skarżącej B.K. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwoty 7.200 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, iż nie zgadza się z dokonanym przez Sąd I instancji miarkowaniem zwrotu kosztów postępowania na podstawie art. 206 p.p.s.a., gdyż przedstawione w skardze przez pełnomocnika skarżącej zarzuty były trafne, a nadto zostały uwzględnione przez Sąd, co doprowadziło do uchylenia zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej. Odnosząc się zaś do wysokości zasądzonych kosztów postępowania skarżąca wskazała, że zgodnie z treścią § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, w brzmieniu obowiązującym na dzień wnoszenia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w związku z uwzględnieniem wniesionej skargi, Sąd I instancji winien zasądzić na rzecz skarżącej tytułem zwrotu kosztów postępowania kwotę 7.200 zł. Skarżąca podkreśliła bowiem, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W dalszej kolejności wskazań należy, iż Sąd I instancji uchylając zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą, na zasadzie art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył jednocześnie postępowanie administracyjne. Jak zostało to przedstawione w pisemnym uzasadnieniu, przyczyną umorzenia postępowania administracyjnego była dla Sądu I instancji nowelizacja ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, zgodnie z którą na dzień orzekania przez Sąd I instancji zezwolenie na wycięcie drzewa w okolicznościach przystających do niniejszej sprawy nie jest wymagane, a co za tym idzie brak jest podstaw prawnych do nałożenia kary pieniężnej w takiej sytuacji.

Dalej skarżąca zwróciła uwagę, że nowelizacja ustawy o ochronie przyrody na którą powołuje się Sąd I instancji, została wprowadzona ustawą z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie ustawy o ochronie przyrody oraz ustawy o lasach.

Dokonana przez ustawodawcę nowelizacja przepisów, która w okolicznościach sprawy dała podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, nastąpiła na kilka miesięcy po wniesieniu przez pełnomocnika skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W dniu wnoszenia skargi, wobec obowiązującego na tamten dzień stanu prawnego, pełnomocnik nie miał żadnej podstawy do przedstawienia argumentacji prawnej wyrażonej przez Sąd I instancji w uzasadnieniu wyroku z dnia 21 marca 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. – dalej: p.p.s.a.), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Stosownie zaś do treści art. 231 p.p.s.a. wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W innych sprawach pobiera się wpis stały. Jeżeli przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, stanowi ona wartość przedmiotu zaskarżenia (art. 216 p.p.s.a.).

W ocenie Sądu wniesione zażalenie skarżącej B.K. , zarzucające brak prawidłowego zasądzenia w punkcie II wyroku z dnia 21 marca 2017 r należnych kosztów postępowania jest oczywiście uzasadnione.

W rozpatrywanej sprawie wskazaną wartością przedmiotu zaskarżenia jest kwota 105.261,74 zł, wynikająca z kwestionowanej decyzji o wymierzeniu skarżącej administracyjnej kary pieniężnej za usunięcie 1 szt. drzewa gatunku lipa drobnolistna bez wymaganego zezwolenia. Nie ulega zatem wątpliwości, iż kwota ta stanowi podstawę do określenia wynagrodzenia adwokata reprezentującego skarżącą w niniejszym postępowaniu na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1800), w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia skargi do Sądu, zgodnie z którym minimalna kwota wynagrodzenia prowadzącego sprawę adwokata w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sporu 105.261,74 zł – to 7.200 zł, a nie 5.200 zł. Należy bowiem w tym miejscu podkreślić, że w dniu 27 października 2016 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2016 r., poz. 1668), w którym to rozporządzeniu w § 1 pkt 1 zmieniono m.in. minimalne stawki wynagrodzenia adwokata prowadzącego sprawę, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, gdzie wartość przedmiotu sporu mieści się w przedziale powyżej 50.000 zł do 200.000 zł – ustalając jego wysokość na 5.400 zł (§ 2 pkt 6 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r.). Niemniej jednak w § 2 ww. rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie opłat za czynności adwokackie zawarte zostały przepisy intertemporalne, a mianowicie wskazano, że do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Tym samym, z uwagi na fakt, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w dniu 31 sierpnia 2016 r. (data stempla pocztowego), a zatem przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. (tj. 27 października 2016 r.), w sprawie powinno znaleźć zastosowanie rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, w brzmieniu obowiązującym przed dniem 27 października 2016 r., zgodnie z którym minimalna kwota wynagrodzenia prowadzącego sprawę adwokata w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna, przy wartości przedmiotu sporu 105.261,74 zł – to 7.200 zł.

Dlatego też biorąc pod uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 marca 2017 r. uwzględnił skargę wniesioną w niniejszej sprawie, na co wskazuje treść pkt I sentencji wyroku, należna od organu kwota kosztów postępowania poniesionych przez stronę wygrywającą – B.K. , stosownie do art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz z uwagi na fakt, iż postanowieniem Referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 grudnia 2016 r. skarżąca została zwolniona od konieczności uiszczenia wpisu sądowego w niniejszej sprawie – obejmować powinna wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika w kwocie 7.200 zł. Tym samym, kwota ta stanowi podstawę do określenia wysokości kosztów postępowania podlegających zwrotowi na rzecz skarżącej. Niemniej jednak wskazać w tym miejscu należy, że Sąd w wyroku z dnia 21 marca 2017 r. na podstawie art. 206 p.p.s.a. dokonał miarkowania wysokości kosztów zmniejszając ich kwotę o połowę uzasadniając swoje rozstrzygnięcie tym, że argumentacja pełnomocnika skarżącej zawarta w skardze nie obejmowała okoliczności i argumentacji prawnej zasadniczej dla zapadłego w sprawie wyroku. Mając jednak na uwadze argumentację podniesioną przez skarżącą w treści zażalenia, Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie, ponieważ, pomimo iż co prawda nie wszystkie z licznie podniesionych przez pełnomocnika skarżącej zarzutów skargi okazały się zasadne, to jednak istotny wpływ na wynik sprawy miał zarzut naruszenia art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1 i 2 oraz art. 80 k.p.a., gdyż został on w całości uwzględniony przez Sąd i doprowadził do uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Sąd podziela także argumentację skarżącej uzasadniającą odejście Sądu od miarkowania kosztów a nawiązującą do wcześniejszej daty wniesienia skargi do Sądu w związku z późniejszą, niż data wniesienia skargi, datą uchwalenia i wejścia w życie nowelizacji ustawy o ochronie przyrody, która stanowiła o zasadności umorzenia postępowania.

Stąd też, w ocenie Sądu, należało uznać zażalenie za oczywiście uzasadnione i w następstwie tego orzec o zwrocie kosztów postępowania na rzecz skarżącej w pełnej wysokości 7.200 zł.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 195 § 2 oraz art. 16 § 2 p.p.s.a., orzeczono jak w punkcie I sentencji postanowienia oraz na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., jak w punkcie II sentencji postanowienia.