Postanowienie WSA w Białymstoku, sygn. akt I SA/Bk 471/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2020-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6041 Profilaktyka  i   rozwiązywanie  problemów alkoholowych, ustalanie liczby punktów sprzedaży,  zasad  usytuowania miejsc
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 60, art. 161 par. 1 pkt 1 , art. 232 par. 1 pkt. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. w Ł. na uchwałę Rady Miasta Ł. nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. w przedmiocie zmiany uchwały w sprawie ustalenia maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie miasta Ł. p o s t a n a w i a: 1. umorzyć postępowanie sądowe; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku B. w Ł. kwotę 300 (trzysta) złotych uiszczoną tytułem wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lipca 2019 r. Rada Miejska Ł. podjęła uchwałę Nr [...] zmieniającą uchwałę w sprawie ustalenia maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie miasta Ł.

Ww. aktem zmieniono brzmienie § 1 uchwały Nr [...] Rady Miejskiej Ł. z dnia [...] czerwca 2018 r. Zgodnie z jego nowym brzmieniem, ustalono następującą maksymalną liczbę zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych:

I. przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży – 270, tj.:

A. zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa – 120;

B. zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) – 75;

C. zawierających powyżej 18% alkoholu – 75;

II. przeznaczonych do spożycia w miejscu sprzedaży – 200, tj.:

A. zawierających do 4,5% alkoholu oraz piwa – 70;

B. zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) – 65;

C. zawierających powyżej 18% alkoholu – 65.

Tym samym Rada Miejska Ł. zwiększyła łącznie o 50 liczbę maksymalnych zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych przeznaczonych do spożycia poza miejscem sprzedaży, zgodnie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz. U. z 2018 r. poz. 2137 ze zm., dalej: "ustawa").

Nie zgadzając się z powyższą uchwałą B. w Ł. (dalej: B.) wywiodło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarzucając jej naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: art. 12 ust. 1 w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 2 ustawy poprzez zwiększenie w Mieście Ł. liczby punktów sprzedaży napojów zawierających powyżej 4,5% do 18% alkoholu (z wyjątkiem piwa) - z 50 do 75 punktów oraz powyżej 18% alkoholu - z 50 do 25 punktów, co stoi w sprzeczności z zasadami dotyczącymi ograniczenia dostępności alkoholu wynikającymi z ustawy oraz założeniami określonymi w Ł. Programie Przeciwdziałania Alkoholizmowi i Rozwiązywania Problemów Alkoholowych oraz Innych Uzależnień na rok 2019, podczas gdy ustawa nakłada obowiązek ustalania limitów punktów sprzedaży dostosowanych do potrzeb ograniczania dostępności alkoholu. Z uwagi na powyższe Bractwo wniosło o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały.

Organ wywiódł odpowiedź na skargę, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie oraz wnosząc o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Ponadto wskazał, że w wyniku rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody P. z dnia [...] lipca 2019 roku, znak [...] stwierdzona została nieważność skarżonej uchwały.

Na rozprawie w dniu 6 listopada 2019 r. organ wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie do czasu prawomocnego zakończenia sprawy ze skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. dotyczące przedmiotowej uchwały.

Strona skarżąca przychyliła się do ww. wniosku.

Z uwagi na powyższe, postanowieniem z dnia 6 listopada 2019 r., sąd zawiesił postępowanie sądowe. Podstawę prawną zawieszenie postępowania stanowił art. 126 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."). Podstawą faktyczną zastosowanie tego przepisu było uzależnienie postępowania w niniejszej sprawie od rozstrzygnięcia w sprawie I SA/Bk 521/19 – sąd uznał, że postępowanie w niniejszej sprawie nie powinno się toczyć do czasu zakończenia ww. postępowania.

Wyrokiem z 16 października 2019 r., w sprawie I SA/Bk 521/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę Miasta Ł. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody P. z dnia [...] lipca 2019 r. Nr [...] w przedmiocie nieważności uchwały w sprawie ustalenia maksymalnej liczby zezwoleń na sprzedaż napojów alkoholowych na terenie miasta Ł. oraz z uwagi na uprawomocnienie się tego orzeczenia, w przedmiotowej sprawie ustała przyczyna uzasadniająca zawieszenie postępowania, dlatego też postanowieniem z dnia 11 marca 2020 r. tut. sąd postanowił podjąć postępowanie sądowe sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 60 p.p.s.a. skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.

W przedmiotowej sprawie, pismem z dnia 3 marca 2020 r. skarżące b. cofnęło skargę oraz wniosło o umorzenie postępowania sądowego.

W ocenie sądu, cofnięcie skargi w niniejszej sprawie jest dopuszczalne, albowiem nie zmierza do obejścia prawa ani nie spowoduje utrzymania w mocy aktu dotkniętego wadą nieważności.

Stosownie do treści art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Zwrot kosztów nastąpił na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.