Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 440/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2011-12-08 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 246 § 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Jacek Boratyn po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2011 r., na posiedzeniu niejawnym, wniosku "A" s.c. o przyznanie jej prawa pomocy, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia (...) kwietnia 2011 r., nr (...), w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych oraz odmowy umorzenia odsetek za zwłokę od tych zaległości - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

"A". s.c. – zwana dalej skarżącą – wystąpiła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. W oświadczeniu o stanie majątkowym i dochodach, złożonym na urzędowym formularzu PPPr, podała, że wartość jej środków trwałych (według bilansu za ostatni rok obrotowy),wynosi 480 965,47 zł, natomiast za ostatni rok obrotowy odnotowała dochód w wysokości 13 346,42 zł. Dodała jednocześnie, że z dniem 1 stycznia 2011 r. zawiesiła prowadzoną przez siebie działalność gospodarczą i w związku z tym nie posiada żadnych dochodów.

Skarżąca w złożonym oświadczeniu zadeklarowała również, że jej zadłużenie na dzień 20 listopada 2011 r. wynosi: wobec Skarbu Państwa ok. 150 000 zł, wobec banku 1 100 000 zł, wobec dostawców ok. 100 000 zł.

W uzasadnieniu wniosku zwrócono także uwagę na to, że w wyniku długotrwałego procesu odwoławczego skarżąca straciła możliwość funkcjonowania. W tej więc sytuacji współwłaściciele, chcąc uregulować jej zobowiązania, zwrócili się o rozłożenie na raty jej zobowiązania podatkowego i umorzenie odsetek. Podjęli także decyzję o sprzedaży należącej do skarżącej stacji paliw.

W dalszej części uzasadnienia przytoczono ponadto okoliczności dotyczące sytuacji materialnej wspólników.

Zgodnie z art. 246 § 2 pkt 2, ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.) przyznanie jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej prawa pomocy w zakresie częściowym może nastąpić, gdy wykaże ona że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Przyznanie tego prawa pozostawione zostało uznaniu sądu, lub referendarza rozpoznającego taki wniosek, albowiem nawet w sytuacji spełnienia przesłanek o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. po stronie wnioskodawcy nie powstaje swoistego rodzaju roszczenie o przyznanie prawa pomocy. Przedmiotowe uznanie ograniczone zostało jedynie poszanowaniem prawa strony do sądu.

Niezależnie jednak od powyższego do przyznania prawa pomocy niezbędne jest wykazanie przez wnioskodawcę, że spełnia on przesłanki o których mowa w art. 246 P.p.s.a.

W niniejszej sprawie skarżąca nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, ponieważ z treści złożonego przez nią oświadczenia wynika, że dysponuje ona odpowiednim majątkiem, z którego koszty te mogłyby zostać pokryte. Chodzi tutaj o składniki majątkowe, których wartość – jako środków trwałych - została oszacowana na kwotę 480 965,47 zł. Potwierdzeniem istnienia tego majątku jest wyrażona w oświadczeniu spółki wola sprzedaży stanowiącej jej własność stacji paliw, z której to zamierza ona spłacić część swoich zaległości. Okoliczność ta nie pozwala więc na przyznanie spółce prawa pomocy.

Niezależnie od powyższego w tym miejscu należy dodać, że na ocenę zasadności wniosku spółki nie wpływa sytuacja majątkowa jej wspólników, którzy nie są wnioskodawcami, a jedynie reprezentują skarżącą spółkę.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a., w związku z w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.