Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1953/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 a ust. 4 ust. 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1876
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe  - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1995 nr 281 poz 31  art. 6 ust. 1 art. 17 ust. 3 art.57 ust.1 art.58 ust. 1
law: Dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie  przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Łukasz Krzycki, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 października 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych (dalej jako "Prezes UUDO" lub "organ") działając na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej jako "k.p.a.") w zw. z art. 7 i art. 60 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 1000 ze zm.), art. 6 ust. 1 lit. c) i lit. f), art. 17 ust. 3 lit. b i lit. e), art. 57 ust. 1 lit f) oraz art. 58 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych

w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L 119 z 4 maja 2016 r., str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 127 z 23 maja 2018 r., str. 2 ze zm., dalej jako "rozporządzenie 2016/679"), w dniu [...] lutego 2019 r. wydał decyzję nr [...], którą odmówił uwzględnienia wniosku M. B. (dalej jako "wnioskodawczyni" lub "skarżąca") w przedmiocie przetwarzania jej danych osobowych przez Bank [...] z siedzibą w [...], przy ul. [...] (dalej jako "Bank"). W uzasadnieniu decyzji podniósł, że wnioskodawczyni wniosła skargę na nieprawidłowości w przetwarzaniu jej danych osobowych przez Bank. W treści skargi wskazała, że Bank przetwarza jej dane osobowe bez podstawy prawnej wynikającej

z rozporządzenia 2016/679, gdyż w 2013 r. jej umowa rachunku bankowego została rozwiązana. W związku z tym skarżąca wniosła o nakazanie Bankowi usunięcie jej danych osobowych przetwarzanych przez Bank (również archiwalnych) oraz wyciągnięcie konsekwencji wynikających z powyższych przepisów, w tym karnych. Organ ustalił, że dane osobowe wnioskodawczyni zostały pozyskane w związku z zawartymi przez nią umowami na wskazane w decyzji produkty bankowe. Celem przetwarzania w powyższych przypadkach było zawarcie i realizacja umów rachunku bankowego, umowy lokaty i umów karty. Bank przetwarza obecnie dane osobowe skarżącej w celu wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze, polegającym na ustaleniu, dochodzeniu lub obronie roszczeń wynikających z realizacji zawartych z wnioskodawczynią umów, a także w celu wynikającym z prawnie uzasadnionych interesów administratora. Jak wynika z uzasadnienia rozstrzygnięcia organu, przetwarzanie danych osobowych skarżącej pozyskanych w związku z zawartymi przez nią umowami na wymienione w decyzji produkty bankowe zostanie ostatecznie zakończone w 2029 r. Prezes UODO podał, że dokonał na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego jedynie oceny przetwarzania danych osobowych wnioskodawczyni pod kątem żądania usunięcia dotyczących jej danych osobowych ze względu na ich przetwarzanie niezgodnie z prawem, a zatem należało ocenić w postępowaniu, czy istnieją przesłanki do przetwarzania danych osobowych skarżącej przez Bank. Przesłanki zgodności z prawem przetwarzania danych osobowych określa art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679. Podstawę prawną do przetwarzania danych osobowych wnioskodawczyni przez Bank określa art. 6 ust. 1 lit c) i lit. f) przedmiotowego rozporządzenia w zw. z art. 105a ust. 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (Dz. U z 2018 r. poz. 2187 ze zm., dalej jako "ustawa Prawo bankowe"). Żądanie usunięcia danych osobowych nie ma zastosowania w przypadkach określonych w art. 17 ust. 3 lit. b) i lit. e) powoływanego rozporządzenia, tj. w zakresie

w jakim przetwarzanie jest niezbędne do wywiązania się z prawnego obowiązku wymagającego przetwarzania na mocy prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego, któremu podlega administrator, lub do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi lub do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń. W niniejszej sprawie Bank przetwarza dane osobowe wnioskodawczyni wyłącznie w tych celach. Terminy zakończenia przetwarzania określone są w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r Kodeks cywilny (Dz. U. z 2018 r., poz. 1025, 1104,1628,2073, dalej jako K.c.) oraz art. 105a ust. 5 ustawy Prawo bankowe. W ocenie organu, aktualne przetwarzanie danych osobowych wnioskodawczyni przez Bank ma oparcie w art. 6 ust. 1 lit. c) i f) rozporządzenia 2016/679 i nie ma podstaw do stwierdzenia, że dane osobowe skarżącej są przetwarzane przez Bank

w sposób niezgodny z przepisami przedmiotowego rozporządzenia. Zaistniała zatem niezbędna przesłanka do wydania decyzji odmawiającej spełnienia żądania wnioskodawczyni, tj. usunięcia jej danych osobowych z Banku. Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika – radcę prawnego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa UODO z [...] lutego 2019 r. Autor skargi zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 78 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

a w szczególności poprzez nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy, nieustalenie czy skarżąca otrzymała pismo z Banku, w którym Bank powiadamia ją o przetwarzaniu jej danych osobowych zgodnie z art. 105a ust. 3 ustawy Prawo bankowe; 2. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego,

poprzez brak odniesienia się przez organ do całości żądania skarżącej zawartej

w skardze z [...] maja 2018 r., w szczególności w zakresie "wyciągnięcia konsekwencji wynikających z powyższych przepisów, w tym karnych", co powoduje, że organ nie rozpoznał całości żądania skarżącej; 3. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów - dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, to jest błędne przyjęcie, iż nie ma podstaw do stwierdzenia, że dane osobowe skarżącej są przetwarzane przez Bank w sposób niezgodny z prawem, tj. z przepisami rozporządzenia 2016/679, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika wniosek odmienny; 4. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji

z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, brak precyzyjnego wyjaśnienia podstawy faktycznej i prawnej tej decyzji, co uniemożliwia właściwe zapoznanie się

z motywami działania organu administracji, zrozumienie tych motywów, a w rezultacie ustosunkowanie się do nich w rzeczowy i wyczerpujący sposób, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Pełnomocnik skarżącej zaskarżonej decyzji zarzucił również naruszenie prawa materialnego, przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie: 1. art. 6 ust. 1 lit. c) i f) rozporządzenia 2016/679 w zw. z art. 105a ust. 4 ustawy Prawo bankowe, poprzez zastosowanie w stanie faktycznym sprawy i przyjęcie, że Bank może przetwarzać dane osobowe skarżącej po zamknięciu rachunku bankowego bez zgody skarżącej. 2. art. 17 ust. 3 lit. b) i e) rozporządzenia 2016/679 poprzez jego zastosowanie

i przyjęcie, że Bank nie jest zobowiązany do usunięcia danych osobowych skarżącej, mimo, że upłynął termin dwóch lat przedawnienia roszczeń ze stosunku rachunku bankowego z art. 731 K.c. 3. art. 731 K.c. poprzez niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy i uznanie

w konsekwencji, że Bank może przetwarzać dane osobowe skarżącej bez jej zgody mimo upływu terminu przedawnienia roszczeń. Pełnomocnik skarżącej podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że umowa rachunku bankowego, którą skarżąca zawarła z Bankiem została przez nią wypowiedziana [...] listopada 2013 r., w związku

z tym brak jest podstaw prawnych do przetwarzania przez Bank danych osobowych skarżącej w 2017 r. Bank nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu na to, że powiadomił skarżącą o przetwarzaniu danych zgodnie z art. 105a ust. 3 ustawy Prawo bankowe. Niesłusznie organ pominął wniosek dowodowy skarżącej zawarty w piśmie

z [...] lutego 2019 r. w przedmiocie zobowiązania Banku do doręczenia Prezesowi UODO zgody skarżącej na przetwarzanie danych dla celów niezbędnych do wewnętrznych potrzeb Banku. W tej sytuacji wydaje się również, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącej było konieczne do przeprowadzenia w sprawie na okoliczność chociażby ustalenia czy do skarżącej była kierowana korespondencja

z Banku zawierająca oświadczenie woli o dalszym przetwarzaniu danych skarżącej bez jej zgody. Bank bowiem wcale nie musi danych tych w dalszym ciągu przetwarzać, wynika to wyłącznie z jego decyzji. Prezes UODO w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325; zwanej dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej

i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego aktu pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Kontrolując sprawę w ramach swoich kompetencji, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności zauważyć należy, że skarga skierowana do Prezesa UODO dotyczyła ewentualnych naruszeń w przetwarzaniu danych osobowych przez Bank. Tym samym organ miał obowiązek zbadać, czy Bank, dopuścił się jakichkolwiek nieprawidłowości w przetwarzaniu danych osobowych skarżącej. Prezes UODO był przy tym związany treścią żądania zawartego we wniosku skarżącej z [...] maja 2018 r., w którym to wnioskodawczyni wskazała, że Bank przetwarza jej dane osobowe bez podstawy prawnej wynikającej z rozporządzenia 2016/679. Zgodnie z art. 6 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, przetwarzanie jest zgodne

z prawem wyłącznie w przypadkach, gdy - i w takim zakresie, w jakim - spełniony jest co najmniej jeden z poniższych warunków: a) osoba, której dane dotyczą wyraziła zgodę na przetwarzanie swoich danych osobowych w jednym lub większej liczbie określonych celów; b) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania umowy, której stroną jest osoba, której dane dotyczą, lub do podjęcia działań na żądanie osoby, której dane dotyczą, przed zawarciem umowy; c) przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze; d) przetwarzanie jest niezbędne do ochrony żywotnych interesów osoby, której dane dotyczą, lub innej osoby fizycznej; e) przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi; f) przetwarzanie jest niezbędne do celów wynikających z prawnie uzasadnionych interesów realizowanych przez administratora lub przez stronę trzecią, z wyjątkiem sytuacji, w których nadrzędny charakter wobec tych interesów mają interesy lub podstawowe prawa i wolności osoby, której dane dotyczą, wymagające ochrony danych osobowych, w szczególności gdy osoba, której dane dotyczą, jest dzieckiem. Akapit pierwszy lit. f) nie ma zastosowania do przetwarzania, którego dokonują organy publiczne w ramach realizacji swoich zadań. Natomiast art. 57 ust. 1 lit. f) ww. rozporządzenia stanowi, że bez uszczerbku dla innych zadań określonych na mocy niniejszego rozporządzenia każdy organ nadzorczy na swoim terytorium rozpatruje skargi wniesione przez osobę, której dane dotyczą, lub przez podmiot, organizację lub zrzeszenie zgodnie z art. 80, w odpowiednim zakresie prowadzi postępowania w przedmiocie tych skarg i w rozsądnym terminie informuje skarżącego o postępach i wynikach tych postępowań, w szczególności jeżeli niezbędne jest dalsze prowadzenie postępowań lub koordynacja działań z innym organem nadzorczym. Zgodnie z art. 58 ust. 1 powołanego rozporządzenia, każdemu organowi nadzorczemu przysługują wszystkie następujące uprawnienia w zakresie prowadzonych postępowań: a) nakazanie administratorowi i podmiotowi przetwarzającemu, a w stosownym przypadku przedstawicielowi administratora lub podmiotu przetwarzającego, dostarczenia wszelkich informacji potrzebnych organowi nadzorczemu do realizacji swoich zadań; b) prowadzenie postępowań w formie audytów ochrony danych; c) dokonywanie przeglądu udzielonych certyfikacji na mocy art. 42 ust. 7; d) zawiadamianie administratora lub podmiotu przetwarzającego o podejrzeniu naruszenia niniejszego rozporządzenia; e) uzyskiwanie od administratora i podmiotu przetwarzającego dostępu do wszelkich danych osobowych i wszelkich informacji niezbędnych organowi nadzorczemu do realizacji swoich zadań; f) uzyskiwanie dostępu do wszystkich pomieszczeń administratora i podmiotu przetwarzającego, w tym do sprzętu i środków służących do przetwarzania danych, zgodnie z procedurami określonymi w prawie unijnym lub w prawie państwa członkowskiego. Sąd stwierdza, że organ prowadząc postępowanie zebrał dowody i ustalił stan faktyczny, stanowiący podstawę do wydania rozstrzygnięcia stosownie do zakresu określonego przez skarżącą, która wystąpiła do Prezesa UODO ze skargą z [...] maja 2018 r. na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jej danych osobowych przez Bank. Prezes UODO przeprowadził postępowanie administracyjne, w toku którego ustalił, że dane osobowe skarżącej były przetwarzane przez Bank zgodnie z właściwymi przepisami prawa, natomiast Bank nie dopuścił się żadnego z naruszeń wskazanych

w skardze. Kluczowe dla wydania przez organ decyzji odmawiającej uwzględnienia wniosku skarżącej było wykazanie przez Bank, że przetwarzanie danych osobowych skarżącej opiera się aktualnie na przesłankach prawnych wynikających

z rozporządzenia 2016/679. W przedmiotowej sprawie, podstawę prawną do przetwarzania danych osobowych skarżącej przez Bank, po wygaśnięciu zobowiązania określa wyżej już powołany art. 6 ust. 1 lit. c) i lit. f) rozporządzenia 2016/679 w związku z art. 105a ust. 4 ustawy Prawo bankowe, zgodnie z którym banki oraz instytucje, o których mowa w art. 105a ust. 4, mogą przetwarzać stanowiące tajemnicę bankową informacje dotyczące osoby fizycznej po wygaśnięciu zobowiązania wynikającego z umowy zawartej

z bankiem lub inną instytucją ustawowo upoważnioną do udzielania kredytów bez zgody osoby, której informacje dotyczą, do celów stosowania metod wewnętrznych oraz innych metod i modeli, o której mowa w części trzeciej rozporządzenia nr [...]. Wykazanie zaś przez Bank przetwarzania na podstawie art. 105a ust. 4 ustawy Prawo bankowe oznacza, że zgodnie z art. 105a ust. 5 ww. ustawy przetwarzanie informacji stanowiących tajemnicę bankową może być wykonywane przez okres 12 lat od dnia wygaśnięcia zobowiązania. Tym samym, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 17 ust. 3 lit. b)

i e) rozporządzenia 2016/679 poprzez jego zastosowanie i przyjęcie, że Bank nie jest zobowiązany do usunięcia danych osobowych skarżącej, mimo, że upłynął termin dwóch lat przedawnienia roszczeń ze stosunku rachunku bankowego z art. 731 K.c. Nietrafny jest też zarzut dotyczący naruszenia art. 731 K.c. poprzez niezastosowanie go w stanie faktycznym sprawy i uznanie w konsekwencji, że Bank może przetwarzać dane osobowe skarżącej bez jej zgody mimo upływu terminu przedawnienia roszczeń. Prezes UODO w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powtórzył treść ww. przepisu

w związku z powołaniem się Banku na dochodzenie roszczeń wynikających ze stosunku rachunku bankowego jako jedną z podstaw prawnych przetwarzania danych osobowych skarżącej. W dniu wydania zaskarżonej decyzji termin określony w art. 731 K.c. jeszcze nie upłynął. Prawidłowo organ wskazał w zaskarżonej decyzji, że żądanie usunięcia danych osobowych nie ma zastosowania w przypadkach określonych w art. 17 ust. 3 lit. b) i lit. e) rozporządzenia 2016/679, tj. w zakresie w jakim przetwarzanie jest niezbędne do wywiązania się z prawnego obowiązku wymagającego przetwarzania na mocy prawa Unii lub prawa państwa członkowskiego, któremu podlega administrator, lub do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi lub do ustalenia, dochodzenia lub obrony roszczeń. W niniejszej sprawie Bank przetwarza zaś dane osobowe skarżącej wyłącznie w tych celach. Terminy zakończenia przetwarzania określone są

w przepisach art. 118, art. 4421, art. 731 K.c. oraz art. 105a ust. 5 ustawy Prawo bankowe. Jak wskazał Prezes UODO przetwarzanie danych osobowych skarżącej pozyskanych w związku z zawartymi przez nią umowami na wymienione w decyzji produkty bankowe zostanie ostatecznie zakończone w 2029 r. W związku z powyższym, w ocenie Sądu zgodzić się należy ze stanowiskiem organu zawartym w odpowiedzi na skargę, że zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. Wyjaśnienia złożone przez Bank stanowiły podstawę do uznania, że podmiot ten w dniu wydawania rozstrzygnięcia przetwarzał dane osobowe skarżącej zgodnie z prawem do celów wynikających z jego prawnie uzasadnionych interesów. Prawa te nie naruszały interesów lub podstawowych praw i wolności skarżącej, wymagających ochrony danych osobowych. W stanie faktycznym niniejszej sprawy brak jest dowodów na to aby dane osobowe skarżącej były przetwarzane dla innych celów aniżeli wynikających z przepisów prawa. Reasumując, Sąd doszedł do przekonania, że w stanie faktycznym sprawy nie można było stwierdzić, by Bank - co raz jeszcze podkreślić należy - dopuścił się wskazanych przez skarżącą naruszeń prawa materialnego. Za niezasadne uznać również należy podniesione przez pełnomocnika skarżącej zarzuty natury procesowej. W ocenie Sądu postępowanie Prezesa UODO było prawidłowe. Organ przeprowadził zgodnie z art. 7, art. 77 § 1, art. 78 i art. 80 k.p.a. wymagane prawem postępowanie wyjaśniające wystarczające dla ustalenia okoliczności mających podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonania oceny, czy zaszły prawem przewidziane warunki do wydania decyzji. Kluczowe bowiem w postępowaniu wyjaśniającym, toczącym się na podstawie przepisów postępowania administracyjnego, jest przeprowadzenie nie każdego (jakiegokolwiek) dowodu, ale takiego, który dotyczy okoliczności istotnych w sprawie, mających wpływ na treść rozstrzygnięcia. Oznacza to, że w sytuacji, w której w świetle zebranego materiału dowodowego nie istnieją wątpliwości dla wydania rozstrzygnięcia kończącego, to organ nie jest obowiązany do przeprowadzania kolejnych dowodów, w tym wnioskowanych przez stronę, w szczególności, gdy uzna daną okoliczność za wystarczająco udowodnioną. Przypomnieć należy, że zgodnie z regułą wyrażoną w art. 80 k.p.a., organ prowadzący postępowanie według swojej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności. Oceniając wyniki postępowania dowodowego (wiarygodność i moc dowodów), organ powinien uwzględnić treść wszystkich przeprowadzonych i rozpatrzonych dowodów, wskazując

w uzasadnieniu decyzji fakty, które uznał za udowodnione, dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Analiza akt administracyjnych sprawy prowadzi do przyjęcia, że Prezes UODO dochował powyższych obowiązków i nie naruszył reguł swobodnej oceny dowodów. Organ nie może pominąć wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu tego rodzaju sytuacja nie wystąpiła jednak w niniejszym postępowaniu. Autor skargi zarzuca wprawdzie organowi pominięcie wniosku dowodowego w przedmiocie zgody skarżącej na przetwarzanie jej danych osobowych przez Bank. Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego, Prezes UODO słusznie jednak uznał, że Bank ma podstawy do przetwarzania danych osobowych bez zgody skarżącej. Odnośnie zaś nie przeprowadzenia dowodu z przesłuchania skarżącej, to zauważyć należy, że w aktach sprawy nie znajduje się żądanie przeprowadzenia takiego dowodu. Do przetwarzania danych osobowych skarżącej bez jej zgody, na ustalonych

w postępowaniu podstawach prawnych, nie było zaś wymagane złożenie jakiegokolwiek oświadczenia woli. W ocenie Sądu, również uzasadnienie zaskarżonej decyzji, wbrew zarzutowi skargi, nie narusza art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie obowiązany był oddalić skargę, o czym orzekł - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - w sentencji wyroku. Na koniec Sąd wyjaśnia, że zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z 13 października 2020 r., na podstawie art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem

i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 z późn. zm.) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (k. 79 akt sprawy).