Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 383/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 141 § 4, art. 145  1 pkt 1 lit. a i c, art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 8, art. 10, art. 80
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia del. WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.) Protokolant Monika Tutak-Rutkowska po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej "T." J. N. Spółka jawna w O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt VI SA/Wa 979/10 w sprawie ze skargi "T." J. N. Spółka jawna w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W., wyrokiem z dnia 16 września 2010 r. o sygn. akt VI SA/Wa 979/10, oddalił skargę "T." J. N. Sp.j.

z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2009 r., nr [...], o nałożeniu na wymienioną Spółkę kary pieniężnej w wysokości 1 000,00 zł.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji przyjął następujące ustalenia:

W oparciu o protokół kontroli nr [...], w którym jako datę przeprowadzenia kontroli wpisano [...] lutego 2009 r. (godz. 16.10), natomiast miejsce – drogę krajową [...] w M. (DK [...] M.), stwierdzono, że inspektor transportu drogowego zatrzymał do kontroli pojazd marki M. o nr rejestracyjnym [...] wraz z dołączoną do niego naczepą marki S. o nr rejestracyjnym [...] i ustalił fakt używania w tym pojeździe tachografu marki S. V. nr [...] bez aktualnego badania okresowego. Legalizacja wymienionego urządzenia, zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe, została bowiem przeprowadzona [...] lutego 2007 r. i, zgodnie z obowiązującym prawem, była ważna do [...] lutego 2009 r. Jako dowód przeprowadzonej kontroli wykonano dokumentacje fotograficzną. Kierowcą opisanego pojazdu był M. M., który w momencie kontroli wykonywał czynności na rzecz Spółki "T.". Kierowca okazał do kontroli wymagane dokumenty. Nie zgłosił do protokołu żadnych zastrzeżeń i podpisał go bez uwag.

W załączniku do opisanego protokołu kontroli, jako datę przeprowadzenia kontroli, wskazano [...] stycznia 2007 r., natomiast jako miejsce podano: autostrada [...] w M.

Mając na uwadze powyższe, Ś. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, decyzją z [...] marca 2009 r. nr [...], nałożył na Spółkę "T." karę pieniężną w wysokości 1 000,00 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące (tachograf), które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2009 r., nr [...], który w sentencji wskazał, że rozpatrzył odwołanie "od decyzji Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...], o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 1 000,00 (jeden tysiąc) złotych".

Decyzja ta stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W., który wyrokiem z dnia [...] października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1402/09, uwzględnił skargę, stwierdzając, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z uchybieniem przepisom postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, to jest art. 8 oraz art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej w skrócie: K.p.a.). Uchybienia te polegały na istotnej niejasności w rozstrzygnięciu organu odwoławczego, który wskazał jako organ pierwszej instancji – Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, zamiast Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, a jako datę decyzji tego organu – [...] marca 2008 r., a nie [...] marca 2009 r.

Sąd podkreślił przy tym, że w realiach niniejszej sprawy wymienione uchybienie organu drugiej instancji jest rażące również ze względu na okoliczności sprawy. W uzasadnieniu decyzji organ uzasadniał bowiem oczywistość wskazanej powyżej omyłki, zawartej w załączniku do protokołu kontroli drogowej, dotyczącej daty i miejsca jej wykonania. Wobec tego, że odwołanie zarzucało brak staranności organu w sporządzeniu protokołu kontroli, na Głównym Inspektorze Transportu Drogowego spoczywał szczególny obowiązek dołożenia staranności przy podejmowaniu i sporządzaniu decyzji odwoławczej tak, aby nie zostały popełnione żadne kolejne błędy.

Sąd pierwszej instancji jednocześnie nie przesądził o merytorycznym rozstrzygnięciu sprawy, polecając jedynie organowi, aby przy ponownym rozpatrzeniu sprawy uporządkował zebrane materiały i wydał decyzję czyniącą zadość regułom postępowania administracyjnego, przewidzianym w art. 8 i art. 107 K.p.a., jak również w art. 7, art. 77 i art. 80 K.p.a., a przede wszystkim wyeliminował wszelkie błędy i niedokładności, które wyłączają możliwość sądowej weryfikacji zaskarżonej decyzji.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy zainicjowanej odwołaniem skarżącej Spółki, decyzją z dnia [...] lutego 2010 r., wydaną z powołaniem się na art. 138 § 1

pkt 1 K.p.a., art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.), ust. 3b rozdziału VI załącznika I Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE nr L 370 z 31.12.1985, P.0008-0021 ze zm.), § 7 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 11 kwietnia 2005 r. w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych (Dz. U. Nr 33, poz. 295), Lp. I 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do ustawy o transporcie drogowym – Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Ś. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] marca 2009 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ drugiej instancji stwierdził, że w chwili kontroli doszło do naruszenia przepisów o urządzeniach rejestrujących, a działanie organu pierwszej instancji było zgodne z prawem. Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ uznał, że z dokumentu przewozowego oraz kwitu WZ, okazanych w trakcie kontroli przez kierowcę, wynika jednoznacznie, że transport i kontrola wykonywane były w dniu [...] lutego 2009 r. Przyznając, że w treści protokołu kontroli o nr [...] i jego załączniku, który jest integralną częścią protokołu kontroli, zaistniała sprzeczność w określeniu dnia i miejsca przeprowadzenia kontroli, organ stwierdził jednocześnie, że ustalenie faktycznej daty przeprowadzenia tej kontroli jest możliwe na podstawie innych dokumentów, w tym pozostałych załączników do protokołu, które są potwierdzone za zgodność z oryginałami dokumentów przedstawionych przez kierowcę podczas kontroli (dokument przewozowy oraz kwit WZ) i opatrzone datą dokonania czynności potwierdzenia na dzień [...] lutego 2009 r. Dodatkowo każdy kolejny załącznik opatrzony jest pieczęcią inspektora transportu drogowego, parafą jego podpisu oraz parafą podpisu kierowcy. Organ odwoławczy podkreślił także, że datownik aparatu, którym wykonywane były fotografie w trakcie oględzin pojazdu podczas kontroli, ustawiony był na datę – [...] lutego 2009 r., co widać na załączonych do akt sprawy fotografiach.

Oddalając skargę Spółki "T." na powyższą decyzję, Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. nie podzielił stanowiska skarżącej, że popełniony w protokole kontroli błąd co do daty przeprowadzenia kontroli uniemożliwia dokonanie ustaleń odnośnie tej daty w oparciu o całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w czasie kontroli. Nadto, Sąd uznał, że ponownie rozpoznając sprawę, organ wykonał zalecenia zawarte w wyroku z dnia [...] października 2009 r.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, Sąd pierwszej instancji przywołał treść ust. 3 lit. b rozdziału VI załącznika I Rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie zezwoleń na wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie instalacji lub napraw oraz sprawdzania urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym - tachografów samochodowych oraz art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy o transporcie drogowym i stwierdził, że konsekwencją naruszenia wskazanych norm jest treść Lp. I 11.1 ust. 1 lit. d załącznika do wymienionej ustawy, który nakłada karę w wysokości 1 000,00 zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem wyposażonym w urządzenie rejestrujące, które nie zostało poddane wymaganej kontroli okresowej lub badaniu kontrolnemu.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy wyczerpująco omówił dokonane ustalenia w kontekście materialnej podstawy odpowiedzialności administracyjnej skarżącej Spółki oraz odniósł się w zaskarżonej decyzji do zarzutów strony. Sąd zgodził się z ustaleniem organu, że kontrola drogowa została przeprowadzona w dniu

[...] lutego 2009 r., a okoliczność tę potwierdza m.in. dokument WZ okazany

do kontroli przez kierowcę. Sąd wskazał także na inne dokumenty potwierdzające datę dokonania kontroli (w tym na pismo skierowane do strony zawiadamiające ją

o wszczęciu postępowania administracyjnego datowane na [...] lutego 2009 r.)

i stwierdził, że sprzeczność pomiędzy danymi zawartymi w protokole kontroli

co do miejsca oraz terminu przeprowadzenia kontroli została wyjaśniona i oceniona

na podstawie załączników do protokołu, które zostały okazane przez kierowcę

do kontroli i potwierdzone za zgodność z oryginałem podczas czynności kontrolnych.

Spółka, nie zgadzając się z takim rozstrzygnięciem, zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji.

Skarga kasacyjna została oparta o zarzut naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: P.p.s.a.), tj.:

1) art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a. w zakresie, w jakim Sąd, dokonując kontroli działalności administracji, nie dostrzegł błędu w ustaleniach faktycznych, a także błędnie ustalił stan faktyczny i nie uzasadnił swego rozstrzygnięcia, w szczególności w zakresie miejsca kontroli;

2) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej w skrócie: P.u.s.a.)

w zakresie, w jakim - na gruncie zebranego materiału dowodowego - Sąd

za prawidłowy przyjął stan faktyczny ustalony przez organy administracji,

w szczególności w zakresie miejsca kontroli;

3) art. 141 § 4 oraz 134 § 1 P.p.s.a. w zakresie, w jakim Sąd pominął podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty w stosunku do decyzji organu odwoławczego, między innymi uznając, że wystarczającym dla ustalenia niebudzącej wątpliwości daty kontroli jest oparcie rozstrzygnięcia o protokół kontroli i jego załączniki oraz błędnie ocenił przeprowadzone dowody, nie dostrzegając, iż nieprawdopodobnym było wysłanie [...] lutego 2009 r. zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sytuacji, w której kontrolę rozpoczęto w terenie o godzinie 16:10 rzekomo w tym samym dniu;

4) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c P.p.s.a. w związku z art. 80, art. 7, art. 8, art. 10 K.p.a. w zakresie, w jakim Sąd nie dostrzegł, że organy administracji dokonały błędnej

i tendencyjnej oceny materiału dowodowego, "wyprowadzając" z góry założone wnioski;

5) art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 80, art. 7, art. 8, art. 10 K.p.a. w zakresie,

w jakim Sąd nie dostrzegł, że organy administracji bezzasadnie przyjęły stan faktyczny zbieżny z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania oraz uznały, iż w oparciu o zebrany materiał można uznać za udowodnione wszystkie okoliczności niezbędne do przypisania odpowiedzialności skarżącemu - w szczególności co do czasu i miejsca kontroli;

6) art. 3 § 1 i § 2, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz 151 P.p.s.a. - wszystkie

w związku z art. 81 i art. 10 § 2 K.p.a. - z uwagi na fakt, że po uchyleniu pierwszej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ odwoławczy nie pouczył i nie poinformował strony o zakończeniu zbieraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tymże materiałem, co należało dokonać

w świetle uzasadnienia wyroku Sądu z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt

VI SA/Wa 1402/09 i co stanowi naruszenie procedury mogące mieć wpływ na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej podkreślił przy tym, że w wymienionym orzeczeniu Sąd nakazał ponowne przeprowadzenie postępowania z uwzględnieniem art. 7, art. 77 oraz 80 K.p.a., a strona oczekiwała stosowanego zawiadamiania ze strony organu, w szczególności w kontekście art. 153 P.p.s.a. w związku z art. 80 K.p.a. w związku z art. 7 in media K.p.a.;

7) art. 153 P.p.s.a. w zakresie, w jakim Sąd pominął ocenę i wskazania zawarte

w wyroku z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1402/09;

8) art. 141 § 4 P.p.s.a. w zakresie, w jakim Sąd nie uzasadnił, na jakiej podstawie (dowodach) ustalił miejsce kontroli (skoro w aktach sprawy widniały dwa miejsca kontroli), pomimo iż wyroku z dnia 14 października 2009 r. kwestia ta pozostawała sporna i Sąd nakazał jej ustalenie.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej przedstawił argumentację

na poparcie stawianych zarzutów, akcentując przede wszystkim braki i sprzeczności w ustaleniach oraz argumentacji organów administracji publicznej oraz Sądu pierwszej instancji w zakresie miejsca i daty przeprowadzonej kontroli drogowej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje, wynikająca z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej w skrócie: P.p.s.a.), zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego, wskazanymi w skardze kasacyjnej, podstawami i granicami zaskarżenia. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 P.p.s.a., które w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły.

Podniesione zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że stosownie do treści art. 174 P.p.s.a. skarga kasacyjna może być oparta na następujących podstawach:

– naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

– naruszenie przez sąd pierwszej instancji przepisów postępowania w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Są to dwie odrębne podstawy kasacyjne, które nie podlegają łączeniu, ponieważ odnoszą się do różnego rodzaju uchybień. O ile zarzut naruszenia prawa procesowego ma na celu wykazanie, że stan faktyczny przyjęty przez sąd

w zaskarżonym wyroku jest nieprawidłowy, o tyle przy ocenie zarzutu naruszenia prawa materialnego przez jego niewłaściwe zastosowanie, ocenie podlega proces subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd przepis prawa materialnego.

Kwestie dotyczące ustalenia stanu faktycznego podważać można za pomocą zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w powiązaniu z odpowiednimi przepisami postępowania administracyjnego, zaś podstawę prawną rozstrzygnięcia - za pomocą zarzutu naruszenia prawa materialnego (w ramach podstawy wskazanej w art. 174 pkt 1 P.p.s.a.), ewentualnie poprzez zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1

lit. a) P.p.s.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego (por. uchwała z dnia

15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09, LEX nr 552012 i wyrok NSA z dnia 18 lutego 2009 r., sygn. akt I GSK 450/08, LEX nr 516681).

Dla skutecznego podania należycie określonej podstawy kasacyjnej konieczne jest szczegółowe wskazanie naruszonego przez sąd pierwszej instancji przepisu, uzasadnienie zarzutu jego obrazy, a w sytuacji oparcia skargi kasacyjnej

na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. konieczne jest też wykazanie, że uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy (vide wyrok NSA z dnia

25 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1045/10, LEX nr 1067926).

Jak wynika z treści skargi kasacyjnej, cała skarga została oparta o zarzut naruszenia prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynika sprawy (art. 174 pkt 2 P.p.s.a.). Wobec tego niezrozumiałe jest podniesienie w pkt. 4 i 6 petitum skargi naruszenie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a., zwłaszcza iż nie powiązano tego przepisu z przepisami prawa materialnego, lecz przepisami prawa procesowego, wskazując wyłącznie na uchybienia w sposobie procedowania. Powyższe uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do tak skonstruowanych zarzutów.

Podobnie, z uwagi na brak wyczerpującego uzasadnienia, nie sposób ocenić, na czym miało polegać wskazywane w pkt. 4 i 5 petitum skargi kasacyjnej naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 151 P.p.s.a. w związku z art. 10 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej w skrócie: K.p.a.) w zakresie, w jakim Sąd nie dostrzegł, że organy administracji dokonały błędnej i tendencyjnej oceny materiału dowodowego oraz bezzasadnie uznały, iż w oparciu o zebrany materiał można uznać za udowodnione wszystkie okoliczności niezbędne do przypisania odpowiedzialności skarżącej Spółce.

Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. – oba w związku z art. 80, art. 7 i art. 8 K.p.a. Będąc związanym treścią wyroku z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1402/09, Sąd ten zasadnie przyjął bowiem, że organy administracji publicznej dokonały ustalenia istotnych elementów stanu faktycznego i wszechstronnej analizy materiału dowodowego. Działaniom i ocenom organów nie można zarzucić braku należytej staranności, czy też wybiórczego działania i tendencyjności. Podkreślić przy tym należy, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał, na czym właściwie miało polegać "wyprowadzanie" przez organy z góry założonych wniosków. Sama polemika z oceną organów oraz negowanie przyjętego przez nie stanowiska wymogu tego nie spełnia.

Jak wynika z treści skargi kasacyjnej, strona skarżąca, kwestionując prawidłowość ustaleń faktycznych w zakresie czasu i miejsca przeprowadzonej kontroli, zarzuca także, że przy orzekaniu Sąd pierwszej instancji pominął ocenę i wskazania zawarte w wyroku z dnia 14 października 2009 r. sygn. akt VI SA/Wa 1402/09.

Odnosząc się do powyższego zarzutu, wskazać należy, że prawidłowe jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ administracji publicznej wykonał zalecenia, zawarte w wyroku z dnia 14 października 2009 r. o sygn. akt VI SA/Wa 1402/09, bowiem, wbrew stanowisku strony skarżącej, data i miejsce kontroli zostały ustalone ponad wszelką wątpliwość w zestawieniu z innymi dowodami w sprawie. W sytuacji, gdy nie ma procesowej możliwości wyeliminowania błędu czy niedokładności w załączniku do protokołu kontroli drogowej, na przykład poprzez sprostowanie oczywistej omyłki, najwłaściwsza jest konfrontacja z innymi dokumentami zgromadzonymi w sprawie, co uczynił organ odwoławczy.

Tym samym, jako niezasadny należy ocenić zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia art. 153 P.p.s.a. (pkt 7 petitum).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, brak jest również podstaw

do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej w zakresie naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 3 § 1 i § 2 P.p.s.a., art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej w skrócie: P.u.s.a.) oraz art. 141 § 4 P.p.s.a. (pkt 1, 2 i 8 petitum), poprzez błędne ustalenie oraz ocenę stanu faktycznego sprawy, oraz brak uzasadnienia rozstrzygnięcia Sądu, zwłaszcza w odniesieniu do miejsca przeprowadzenia kontroli.

Analiza akt sprawy, w tym dokumentu WZ okazanego do kontroli przez kierowcę, potwierdza jednoznacznie, jak prawidłowo przyjął Wojewódzki Sąd Administracyjny, że kontrola drogowa została przeprowadzona w dniu [...] lutego 2009 r. na DK [...] M. Sprzeczność pomiędzy danymi zawartymi w protokole kontroli co do miejsca, terminu przeprowadzenia kontroli została niewątpliwie wyjaśniona i oceniona na podstawie załączników do protokołu oznaczonych cyframi: 1a/1, 1a/2, 1b/1, 1b/2, 1c/1, 1c/2, 1d/1, 1d/2, 1e/1, 1e/2, 1f, które zostały okazane przez kierowcę do kontroli i potwierdzone za zgodność z oryginałem podczas czynności kontrolnych. Widnieje na nich bowiem wyraźnie data [...] lutego 2009 r., zaś każdy załącznik opatrzony jest nie tylko pieczęcią i parafą inspektora transportu drogowego – R. B., ale i parafą kierowcy – M. M. Także na dokumentacji fotograficznej widnieje data sporządzenia fotografii, tj. [...] lutego 2009 r. (załącznik nr 1e/1, 1e/2).

Powyższą ocenę potwierdza również skierowane do strony zawiadomienie

o wszczęciu postępowania administracyjnego z [...] lutego 2009 r.

Również w załączniku do protokołu kontroli nr [...], w prawym górnym rogu znajduje się bowiem zapis następującej treści: "załącznik do protokołu kontroli nr [...] z dnia 2009-02-[...] 16:10 Opis stwierdzonych naruszeń".

W tym miejscu wskazać należy, że jakkolwiek w zaskarżonym wyroku Sąd pierwszej instancji zasadniczo skupia się na wykazaniu prawidłowości ustaleń co do czasu przeprowadzenia kontroli drogowej, brak jest podstaw do przyjęcia, że Sąd nie zweryfikował ustaleń w zakresie miejsca przeprowadzonej kontroli czy też przeprowadzona przez niego ocena dotknięta jest wadą. Podkreślenia przy tym wymaga, że w okolicznościach niniejszej sprawy, w której żadna ze stron nie kwestionowała samego faktu przeprowadzenia kontroli drogowej, zasadnicze znaczenie miało de facto ustalenie prawidłowej daty tej kontroli, tj. czy nastąpiła ona po upływie terminu do dokonania legalizacji tachografu zainstalowanego w kontrolowanym pojeździe. Legalizacja tego urządzenia została bowiem przeprowadzona [...] lutego 2007 r. i, zgodnie z obowiązującym prawem, była ważna do dnia [...] lutego 2009 r. Posługiwanie się niezalegalizowanym urządzeniem, co stwierdzono w dniu kontroli, musiało zaś skutkować nałożeniem kary na podstawie art. 92 ust. 1 pkt 2, 7 i 8 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm.).

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi kasacyjnej co do naruszenia art. 141 § 4 i art. 134 § 1 (pkt 3 petitum) P.p.s.a., poprzez błędną ocenę Sądu w zakresie przeprowadzonych dowodów,

a w tym w szczególności skierowanego do Spółki zawiadomienia o wszczęciu

o wszczęciu postępowania administracyjnego datowanego na dzień [...] lutego 2009 r. Wbrew stanowisku autora skargi kasacyjnej, treść zaskarżonego orzeczenia ani materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdzają, że Sąd wadliwie przyjął, iż wysłanie tego zawiadomienia nastąpiło w dniu [...] lutego 2009 r. W zaskarżonym wyroku wskazano jedynie, że z treści tego zawiadomienia wynika, iż postępowanie wobec przedsiębiorcy zostało wszczęte w związku

z kontrolą przeprowadzoną w dniu [...] lutego 2009 r., oraz że na zwrotnym potwierdzeniu odbioru tegoż pisma widnieje data [...] lutego 2009 r. Ostatni zapis, odnoszący się do informacji zawartych na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, dotyczy zaś niewątpliwie daty sporządzenia przedmiotowego zawiadomienia, a nie jego nadania w urzędzie pocztowym.

Odnosząc się zaś do pozostałych zarzutów skargi, stwierdzić należy, że brak jest również podstaw do uznania, że Sąd pierwszej instancji dopuścił się naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 151 P.p.s.a. – oba w związku z art. 80, art. 7 i art. 8 K.p.a. Będąc związanym treścią wyroku z dnia 14 października 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1402/09, Sąd ten zasadnie przyjął bowiem, że organy administracji publicznej dokonały ustalenia istotnych elementów stanu faktycznego i wszechstronnej analizy materiału dowodowego. Działaniom i ocenom organów nie można zaś zarzucić braku należytej staranności, czy też wybiórczego działania i tendencyjności. Podkreślić przy tym należy, że autor skargi kasacyjnej nie wykazał, na czym właściwie miało polegać "wyprowadzanie" przez organy z góry założonych wniosków. Sama polemika z oceną organów oraz negowanie przyjętego przez nie stanowiska wymogu tego nie spełnia.

Na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszenia art. 3 § 1 i § 2,

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz 151 P.p.s.a. - wszystkie w związku z art. 81 i art. 10 § 2 K.p.a. - z uwagi na fakt, że po uchyleniu pierwszej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego organ drugiej instancji nie pouczył i nie poinformował strony

o zakończeniu gromadzenia materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tymże materiałem. W sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych koniecznym jest bowiem ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć takie uchybienie organu odwoławczego. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej powyżej normy prawa. Tego w rozpatrywanej sprawie autor skargi kasacyjnej nie uczynił, ograniczając się wyłącznie do stwierdzenia, że strona mogła i oczekiwała na stosowne zawiadomienie organu.

Mając na uwadze powyższe, uznając, że skarga kasacyjna nie dostarczyła podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, na podstawie art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.