Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 114/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 134, art. 129 par. 2, art. 39, art. 46 par. 1, art. 7, art. 8 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 21 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania uchyla zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. J. jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...] stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji.

W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Decyzją z dnia 17 stycznia 2018 r. nr [...] Starosta [...] ustalił K. J.:

- opłatę za pobyt dziecka M. J. ur. 18 kwietnia 2001r., umieszczonej w placówce opiekuńczo-wychowawczej w T. na okres od dnia 14 sierpnia 2017r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. w kwocie 2.894,41 zł oraz na okres od dnia 1 września 2017 r. do dnia 31 lipca 2018 r. w wysokości 4.984,82 zł miesięcznie, jednak nie dłużej niż na okres pobytu dziecka w pieczy zastępczej;

- opłatę za pobyt dziecka A. J. ur. 26 sierpnia 2004r., umieszczonej w placówce opiekuńczo-wychowawczej w T. na okres od dnia 14 sierpnia 2017r. do dnia 31 sierpnia 2017 r. w kwocie 2.894,41 zł oraz na okres od dnia 1 września 2017 r. do dnia 31 lipca 2018 r. w wysokości 4.984,82 zł miesięcznie, jednak nie dłużej niż na okres pobytu dziecka w pieczy zastępczej.

Pismem datowanym na dzień 2 lutego 2018 r., nadanym w placówce pocztowej w dniu 12 lutego 2018 r., K. J. wniósł odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji.

Postanowieniem z dnia 27 marca 2018 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej w skrócie jako "k.p.a.") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia Kolegium wskazano, że decyzję organu pierwszej instancji doręczono stronie w dniu 25 stycznia 2018 r. Natomiast odwołanie od tej decyzji zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 12 lutego 2018 r. Zgodnie z pouczeniem zawartym w zaskarżonej decyzji, termin do wniesienia odwołania wynosił 14 dni od daty jej otrzymania. Zatem odwołanie należało wnieść najpóźniej do dnia 8 lutego 2018r.

W sprawie nie zgłoszono wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, że odwołanie zostało złożone z naruszeniem 14 - dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia, co skutkuje wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

Nie zgadzając się z opisanym rozstrzygnięciem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. K. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że matka jego dzieci nie sprawowała nad nimi należytej opieki, dlatego sprowadził je do Niemiec, gdzie starał się spełniać ich potrzeby egzystencjalne oraz edukacyjne. Skarżący wskazał, że nie jest w stanie ponosić kosztów pobytu dzieci w placówce opiekuńczo-wychowawczej, ponieważ nie pozwala mu na to wysokość jego dochodów po odjęciu kosztów związanych z uiszczeniem opłat za wynajem mieszkania, ubezpieczenie oraz z dojazdami do pracy. Skarżący wskazał ponadto, że matka jego dzieci została zwolniona z ponoszenia tych opłat.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018 r. wydanym w sprawie o sygnaturze akt III SA/Gd 400/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił zaskarżone postanowienie organu odwoławczego.

W uzasadnieniu wydanego wyroku Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania zostało wydane na podstawie art. 134 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Sąd wskazał, że postanowienie, o którym mowa w art. 134 k.p.a., winno być oparte na wnikliwej analizie okoliczności danej sprawy, bowiem w istocie zamyka ono stronie możliwość ponownego rozpoznania jej sprawy rozstrzygniętej przez organ pierwszej instancji, czyli realizację zasady dwuinstancyjności postępowania mającą oparcie nie tylko w art. 15 ust. 1 k.p.a., ale przede wszystkim w art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie art. 134 k.p.a. został zastosowany przedwcześnie, ponieważ kwestia, czy decyzja organu pierwszej instancji z dnia 17 stycznia 2018 r. została doręczona stronie, tak jak twierdzi organ odwoławczy, w dniu 25 stycznia 2018 r. nie została dostatecznie wyjaśniona. Sąd wskazał, że zgodnie z art. 39 k.p.a. organ administracji publicznej doręcza pisma za pokwitowaniem przez operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe), przez swoich pracowników lub przez inne upoważnione osoby lub organy. Stosownie do treści art. 46 § 1 i § 2 k.p.a. odbierający pismo potwierdza doręczenie mu pisma swoim podpisem ze wskazaniem daty doręczenia. Jeżeli odbierający pismo uchyla się od potwierdzenia doręczenia lub nie może tego uczynić, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu.

Sąd podkreślił, że doręczenie jest czynnością procesową organu administracji publicznej, wywołującą skutki prawne przewidziane w przepisach

Kodeksu postępowania administracyjnego. Od daty doręczenia rozpoczynają bowiem bieg niektóre terminy do dokonania czynności procesowych, a ponadto doręczenie pisma może wywoływać także inne skutki prawne, w szczególności związanie organu decyzją administracyjną jest skuteczne od chwili jej doręczenia. Ponadto wskazano, że k.p.a. wprowadza zasadę oficjalności doręczeń. Ustawowy obowiązek dokonywania wszelkich doręczeń z urzędu spoczywa na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Zasada ta znajduje zastosowanie w każdym postępowaniu, niezależnie od jego struktury podmiotowej. Zapewnia organowi administracyjnemu stanowczy wpływ na sam tok postępowania, służy także zrównaniu w tym zakresie pozycji prawnej podmiotów uczestniczących w postępowaniu. Strony i inni uczestnicy postępowania ani nie muszą składać osobnych wniosków lub żądań co do doręczania im pism, ani nie muszą dowiadywać się w siedzibie organu, czy jest jakieś pismo do odebrania w ich sprawie. Nieprawidłowe, czyli niezgodne z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego doręczenie pisma, od którego rozpoczyna bieg termin procesowy, należy uznać za naruszenie zasady oficjalności doręczeń pism, mogące spowodować pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Prawidłowość postępowania organu w tym zakresie podlega także kontroli ze strony sądu administracyjnego. Niezgodne z przepisami postępowania administracyjnego doręczenie pisma (decyzji, postanowienia) może być uznane przez sąd w konkretnych okolicznościach sprawy za pozbawione znaczenia prawnego i uzasadniające stwierdzenie, że do doręczenia doszło w innej dacie, niż to przyjmuje organ, albo że w ogóle nie doszło do doręczenia. Wynika to z obowiązującej w postępowaniu administracyjnym zasady, że decyzja administracyjna wywiera skutki prawne od daty jej doręczenia lub ogłoszenia.

W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę, niewątpliwie wniesienie odwołania aktualizuje ciążący na organie odwoławczym obowiązek ustalenia, czy zostało ono wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. To zaś wymaga uprzedniego ustalenia, że kwestionowana decyzja została doręczona stronie w terminie, od którego należy liczyć spełnienie warunku zachowania terminu. Mając na uwadze wskazane zapatrywania Sąd wskazał, że w aktach sprawy brak jest wymaganego prawem zwrotnego potwierdzenia przez skarżącego doręczenia mu decyzji organu pierwszej instancji z dnia 17 stycznia 2018 r. Fakt ten uniemożliwia ustalenie rzeczywistej daty doręczenia decyzji, a tym samym ustalenie, czy odwołanie zostało złożone w ustawowym terminie. Podnieść należy, że wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej, na podstawie którego organ przyjął za udowodniony fakt doręczenia decyzji, nie stanowi potwierdzenia doręczenia skarżącemu decyzji w rozumieniu art. 39 i art. 46 § 1 k.p.a. Przez doręczenie decyzji należy bowiem rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39 i następnych k.p.a., za pokwitowaniem przez pocztę, przez pracowników organu lub inne upoważnione osoby bądź organy. Adnotacja Poczty Polskiej S.A poczyniona w systemie elektronicznym stwarza jedynie domniemanie doręczenia decyzji i nie zastępuje potwierdzenia, o jakim mowa w art. 39 i art. 46 § 1 i § 2 k.p.a. Pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Tylko taki dokument korzysta z domniemania prawdziwości.

W związku z tym nie można przyjąć, że w niniejszej sprawie w sposób pewny ustalono datę odbioru decyzji organu pierwszej instancji przez skarżącego. Zdaniem Sądu, kwestia dotycząca daty doręczenia decyzji powinna zostać wyjaśniona poprzez uzyskanie od operatora pocztowego duplikatu zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, zawierającej decyzję organu pierwszej instancji, czego jednak organ administracji zaniechał, poprzestając jedynie na informacjach, przekazanych przez organ pierwszej instancji na podstawie adnotacji zawartych na stronie internetowej operatora pocztowego. Stwierdzić zatem należy, że organ zaniechał uzyskania kluczowego dowodu, jakim mógł okazać się duplikat zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, zawierającej decyzję Starosty [...].

Sąd wskazał, że wydanie postanowienia na podstawie art. 134 k.p.a. powinno nastąpić wyłącznie wtedy, kiedy organ dysponuje jednoznacznym dokumentem urzędowym stwierdzającym wniesienie środka odwoławczego z naruszeniem terminu. W związku z powyższym Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane nieprawidłowo, ponieważ niewyjaśnienie ww. istotnych wątpliwości faktycznych w sprawie czyniło przedwczesnym zastosowanie art. 134 k.p.a. Zatem organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Sąd wskazał finalnie, że prowadząc postępowanie odwoławcze odwoławczy podejmie działania, mające na celu ustalenie okoliczności, kiedy faktycznie skarżący odebrał decyzję organu pierwszej instancji. W szczególności organ winien podjąć czynności związane z reklamacją przesyłki, zawierającej decyzję organu pierwszej instancji. W toku przeprowadzonej reklamacji operator powinien taki duplikat uzyskać, a następnie przedstawić reklamującemu jako zastępczy dowód doręczenia przesyłki. W dalszej kolejności organ odwoławczy winien dokonać ponownej oceny terminowości wniesienia odwołania w kontekście treści art. 129 § 2 k.p.a.

Powyższy wyrok uprawomocnił się w dniu 14 sierpnia 2018 r.

W następstwie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 10 września 2018 r. wydanego na podstawie art. 136 k.p.a. w przedmiocie uzupełnienia postępowania dowodowego Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w B. podjęło wobec operatora pocztowego – Poczty Polskiej S.A. czynności związane z reklamacją przesyłki zawierającej wyżej opisaną decyzję z dnia 17 stycznia 2018 r. Pismem z dnia 26 października 2018 r. Poczta Polska S.A. (Biuro Wsparcia Klientów – Dział Reklamacji Zagranicznych) poinformowało Powiatowe Centrum Pomocy Rodzinie w B., że z uwagi na regulację zawartą w art. 19 Światowej Konwencji Pocztowej wniesiona reklamacja pozostaje bez rozpoznania. Zgodnie z przepisami obowiązującymi w międzynarodowej wymianie pocztowej reklamację dotyczącą przesyłki poleconej można złożyć w okresie do 6 miesięcy licząc od dnia następnego po dniu nadania przesyłki.

Postanowieniem z dnia 28 listopada 2018 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. ponownie stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania, wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 czerwca 2018 r., działania organu pierwszej instancji oraz treść informacji uzyskanej z Poczty Polskiej S.A. wskazującej na pozostawienie złożonej reklamacji pocztowej bez rozpoznania.

Mając na uwadze podjęte działania jak i fakt, że organ pierwszej instancji nie dysponuje potwierdzeniem odbioru przez K. J. decyzji z dnia 17 stycznia 2018 r. Kolegium uznało, że okoliczności te nie stanowią przeszkody w uznaniu, że w niniejszej sprawie odwołanie zostało wniesione z uchybieniem przewidzianego przez przepisy k.p.a. 14 – dniowego terminu, którego upływ należy liczyć od dnia następującego po dniu wydania wskazanej decyzji. Kolegium wskazało, że decyzję organu pierwszej instancji doręczono stronie w dniu 25 stycznia 2018 r. Natomiast odwołanie od tej decyzji zostało nadane w placówce pocztowej w dniu 12 lutego 2018 r. Za tym, że doręczenie decyzji z dnia 17 stycznia 2018 r. nastąpiło w dniu 25 stycznia 2018 r. przemawia treść wydruku ze strony internetowej Poczty Polskiej. Dowód ten stwarza domniemanie doręczenia decyzji w tym dniu. Brak jest przy tym jakichkolwiek podstaw do stwierdzenia, że doręczenie nastąpiło w innym dniu niż data w nim wskazana. Dokument ten w ocenie Kolegium korzysta z domniemania prawdziwości. Domniemanie doręczenia decyzji organu pierwszej instancji w dniu 25 stycznia 2018 r. nie zostało bowiem obalone jakimkolwiek twierdzeniem czy dowodem. Zapatrywanie powyższe jest tym bardziej słuszne, że skarżący wnosząc skargę do WSA w Gdańsku nie podniósł by odwołanie przez niego wniesione nadane zostało w placówce pocztowej w ustawowym terminie, a zarazem by osobisty odbiór korespondencji pocztowej zawierającej decyzję organu pierwszej instancji nastąpił w innym dniu aniżeli w dniu 25 stycznia 2018 r. Okoliczność ta - w ocenie Kolegium – umożliwia ustalenie faktycznej daty doręczenia decyzji, a tym samym ustalenie czy odwołanie zostało złożone w ustawowym terminie.

W sprawie nie zgłoszono ponadto wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W konsekwencji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło, że odwołanie zostało złożone z naruszeniem 14 - dniowego terminu przewidzianego do jego wniesienia, co skutkuje koniecznością wydania postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania.

W skardze na wyżej wskazane postanowienie Kolegium skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. J. powtórnie wskazał, że w chwili obecnej nie jest w stanie ponosić kosztów pobytu dzieci w placówce opiekuńczo-wychowawczej, ponieważ nie pozwala mu na to wysokość jego dochodów po odjęciu koniecznych do poniesienia kosztów.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej w skrócie jako "p.p.s.a.") wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Oceniając zaskarżone postanowienie w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

W sprawie nie ma sporu co do tego, że w aktach administracyjnych brak jest wymaganego prawem zwrotnego potwierdzenia przez skarżącego doręczenia mu decyzji organu pierwszej instancji z dnia 17 stycznia 2018 r. Fakt ten wbrew twierdzeniu Kolegium zawartym w uzasadnieniu wydanego postanowienia uniemożliwia ustalenie rzeczywistej daty doręczenia decyzji, a tym samym definitywne uznanie, że odwołanie zostało złożone z uchybieniem ustawowego terminu. Respektując w pełni zapatrywania wyrażone w wyżej opisanym prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ponownie należy wskazać, że wydruk ze strony internetowej Poczty Polskiej, na podstawie którego organ odwoławczy przyjął za udowodniony fakt doręczenia decyzji, nie stanowi potwierdzenia doręczenia skarżącemu decyzji w rozumieniu art. 39 i art. 46 § 1 k.p.a. Przez doręczenie decyzji należy rozumieć doręczenie lub ogłoszenie w sposób unormowany w art. 39 i następnych k.p.a., za pokwitowaniem przez pocztę, przez pracowników organu lub inne upoważnione osoby bądź organy. Adnotacja Poczty Polskiej S.A poczyniona w systemie elektronicznym stwarza jedynie domniemanie doręczenia decyzji i nie zastępuje potwierdzenia, o jakim mowa w art. 39 i art. 46 § 1 i § 2 k.p.a. Istotnym jest w związku z tym wskazanie, że jedynie pocztowy dowód doręczenia adresatowi przesyłki jest dokumentem urzędowym, potwierdzającym fakt i datę doręczenia zgodnie z danymi na dokumencie tym umieszczonymi. Tylko taki dokument korzysta zatem z domniemania prawdziwości. Należy mieć ponadto na uwadze, że dane znajdujące się na stronie internetowej Poczty Polskiej (e-monitoring) mają charakter wyłącznie poglądowy. Powyższe potwierdza zastrzeżenie widniejące na stronie internetowej Poczty Polskiej (http://emonitoring.poczta-polska.pl/), zgodnie z którym "wyświetlane informacje mają jedynie charakter poglądowy i nie mogą stanowić podstawy do jakichkolwiek roszczeń wobec Poczty Polskiej S.A".

W świetle powyższych realiów nie można w ocenie Sąd obciążać skarżącego negatywnymi skutkami wynikającymi z tego, że w aktach administracyjnych brak jest zwrotnego potwierdzenia odbioru decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Skarżącego nie może również obciążać obiektywnie niezależna od organu niemożliwość reklamacji spornej przesyłki z uwagi na regulacje dotyczące międzynarodowego obrotu pocztowego. Wskazać w tym miejscu należy, że normy zawarte w art. 39 i n. ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego regulujące problematykę doręczeń stanowią w istocie gwarancje przestrzegania przez organy administracji publicznej zasady demokratycznego państwa prawnego. Ich celem jest w istocie ochrona strony (obywatela) w związku z czym nie mogą być one interpretowane niejako na jego niekorzyść, w sytuacji gdy ten podejmuje wszelkie starania mające zapewnić mu urzeczywistnienie prawa do zakwestionowania określonego rozstrzygnięcia. W sytuacji takiej jak ta zaistniała w rozpatrywanej sprawie organ odwoławczy winien był dokonać wyboru takiego sposobu oceny zebranego materiału dowodowego, przy którym prawa strony są najpełniej chronione. Przemawiają za tym zasady określone w art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a. W rozpatrywanej sprawie nie ujawniono dowodów, przy pomocy których można bezsprzecznie, czyli w sposób dobitny, a nie zaś pozostający w sferze domniemań, ustalić kiedy doszło do doręczenia skarżącemu spornej przesyłki. Jeśli zatem brak jest jednoznacznych przesłanek by stwierdzić w sposób pewny, że decyzja organu pierwszej instancji została skarżącemu doręczona w dacie przyjętej przez organ odwoławczy - co rzutuje na zamknięcie skarżącemu drogi do rozpatrzenia odwołania - to zachodził brak podstaw do wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Ta konstatacja uzasadnia w ocenie Sądu zniesienie z obrotu prawnego wydanego w sprawie postanowienia jako wydanego z naruszeniem art. 134 w zw. z art. 129 § 2, art. 39, art. 46 § 1, art. 7 i art. 8 § 1 k.p.a.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne jak i wskazane regulacje normatywne Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Skarga została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.

W dalszym toku postępowania rzeczą organu odwoławczego będzie rozpoznanie odwołania skarżącego od decyzji Starosty [...] z dnia 17 stycznia 2018 r. nr [...].