Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 86/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51;
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 36 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2003 nr 162 poz 1568
law: Ustawa z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia NSA Leszek Leszczyński (sprawozdawca), Sędzia NSA Krystyna Sidor, Protokolant Asystent sędziego Łucja Krasińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 maja 2009r. sprawy ze skargi Spółki L. w L. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] r., Nr [...] w przedmiocie nakazania doprowadzenia obiektu do stanu poprzedniego przez wykonanie określonych robót budowlanych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej k.p.a.), w związku z art. 80 ust. 2 pkt 2 oraz art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm. – dalej Prawo budowlane) po rozpatrzeniu odwołania L. sp. z o.o. w L. utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego m. L. z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...] - uchylającą w całości decyzję ostateczną z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...], w której organ nakazał Zarządowi L. wykonanie w terminie do dnia 1 października 2002 r. prac budowlanych (zgodnie z pkt. 4 opinii zawartej w inwentaryzacji architektoniczno-konstrukcyjnej) polegających na wzmocnieniu połączenia belek spocznika i podestu schodów wejściowych, wykonanych przy budynku przy ul. R.5 w L.

Powyższa decyzja wydana została po wznowieniu postępowania (postanowieniem z dnia 16 września 2002 r.) z powodu braku udziału stron w postępowaniu zakończonym decyzja z dnia [...] sierpnia 2002 r., a następnie, po wydaniu przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego decyzji pierwszoinstancyjnych (z dnia [...] maja 2003 r., [...] maja 2005 r., [...] sierpnia 2005 r.), które zostały decyzjami ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. uchylone (odpowiednio decyzje z dnia [...] lipca 2003 r., [...] lipca 2005 r., [...] listopada 2005 r.). W międzyczasie postępowanie było także zawieszone (postanowienie PINB z dnia 12 grudnia 2005 r.), po czym w dniu 5 czerwca 2006 r. - podjęte z urzędu.

Po uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] listopada 2005 r. ([...]) oraz oddaleniu skargi na tę decyzję wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2006 r. (II SA/Lu 1069/05), Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego m. L. (PINB) decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r. znak: [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy, opierając się na art. 51 ust.1 pkt 1 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, nakazał L. doprowadzenie ściany zewnętrznej budynku zlokalizowanego przy ul. R. do stanu poprzedniego poprzez wykonanie następujących robót budowlanych: usunięcie ościeżnicy drzwiowej i zamurowanie wykonanego otworu drzwiowego murem pełnym z cegły ceramicznej grubości 25 cm na zaprawie cementowej grubości 25 cm, rozebranie wykonanych biegów i spocznika schodów o konstrukcji stalowej wraz z ekranem oraz daszkiem nad otworem drzwiowym znajdujące się przy elewacji budynku przy ul. R., uzupełnienie elewacji budynku w miejscu zamurowanego otworu drzwiowego.

Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (LWINB) decyzją z dnia [...] marca 2007 r. znak: [...], uchylił decyzję organu I instancji z uwagi na fakt, że wydając ją w trybie wznowionego postępowania orzekł on o istocie sprawy nie uchylając decyzji ostatecznej z dnia [...] sierpnia 2002 r., co powodowało, że decyzja I instancji była dotknięta wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. gdyż dotyczyła sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...], uchylił w całości decyzję ostateczną z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...] i nakazał L. doprowadzenie ściany zewnętrznej budynku zlokalizowanego przy ul. R. do stanu poprzedniego poprzez wykonanie następujących robót budowlanych usunięcie ościeżnicy drzwiowej i zamurowanie wykonanego otworu drzwiowego murem pełnym z cegły ceramicznej grubości 25 cm na zaprawie cementowej grubości 25 cm, rozebranie wykonanych biegów i spocznika schodów o konstrukcji stalowej wraz z ekranem oraz daszkiem nad otworem drzwiowym znajdujące się przy elewacji budynku przy ul. R., uzupełnienie elewacji budynku w miejscu zamurowanego otworu drzwiowego.

Od decyzji odwołało się L. zarzucając organowi I instancji naruszenie interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, brak wyjaśnienia dlaczego organ oparł się na opinii Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] września 2006 r. a nie z dnia [...] lipca 2006 r., a także przekroczenie zakresu właściwości rzeczowej PINB i orzeczenie w zakresie właściwości rzeczowej Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w postępowaniu dotyczącym legalizacji samowolnie wykonanych robót budowlanych.

W wyniku rozpatrzenia sprawy w trybie odwoławczym Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w L., wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. znak: [...], utrzymał rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że przedmiotowa nieruchomość zlokalizowana przy ul R. 5 w L. objęta jest ochroną konserwatorską z racji położenia na terenie zespołu urbanistycznego Starego Miasta i Śródmieścia miasta L. wpisanego do rejestru zabytków województwa. W związku z powyższym jakakolwiek działalność inwestycyjna ingerująca w zachowanie wartości historycznej zespołu podlega obowiązkowi uzyskania decyzji służb konserwatorskich na ich realizację.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w postępowaniu naprawczym prowadzonym na podstawie art. 51 Prawa budowlanego organ nadzoru budowlanego rozważa możliwość doprowadzenia zaistniałego stanu inwestycji do zgodności z prawem. Przy czym możliwość doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem obiektu objętego ochroną konserwatorską uzależniona jest od jego akceptacji przez służby konserwatorskie. W postępowaniu naprawczym nie ma możliwości czasowego wykorzystania i odroczenia wykonania rozbiórki obiektu budowlanego lub jego części. Zgodnie z art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, jeżeli nie ma możliwości doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, organ zobligowany jest do wydania nakazu rozbiórki lub jego części bądź też doprowadzenie go do stanu poprzedniego. Odpowiadając na zarzut skarżącej spółki przekroczenia właściwości rzeczowej oraz oparcie się przez organ I instancji na opinii konserwatora zabytków z dnia [...] września 2006 r. a nie z dnia [...] lipca 2006 r., LWINB wskazał, że stanowisko wyrażone przez Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. zostało na wniosek organu I instancji sprecyzowane kolejnym pismem z dnia 29 września 2006 r., w którym to konserwator zabytków nie wyraził akceptacji dla takiego rozwiązania (wykonane drzwi, schody i daszek) jako docelowego, mającego funkcjonować przez nieokreślony czas. Taka ocena uniemożliwiła organowi nadzoru budowlanego możliwość zalegalizowania samowoli budowlanej. W związku z powyższym decyzja organu I instancji nakazująca doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego ocenie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie narusza prawa.

L., kwestionując powyższe rozstrzygnięcie, wniosło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W jej uzasadnieniu skarżąca spółka wskazała, że organy administracji publicznej zastosowały w niniejszej sprawie najbardziej dotkliwy dla strony środek przewidziany prawem budowlanym, czyli nakazał rozbiórkę dokonanej inwestycji. Podniosła, że praktycznie w każdym przypadku tzw. samowoli budowlanej istnieje możliwość jej zalegalizowania a żądania innych stron postępowania nie mogą stanowić podstawy nakazania rozbiórki, jeśli inwestycja spełnia wymogi prawne, a jej istnienie nie narusza albo narusza w znikomym stopniu interes tych stron. Zarzuciła organowi I instancji bezpodstawne wezwanie Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków do sprecyzowania zajętego w piśmie z dnia [...] lipca 2006 r. stanowiska, które wyraźnie wskazywało, że stosunkowo niewielka ekspozycja widokowa schodów, a tym samym minimalny wpływ na walory architektoniczno-przestrzenne historycznej części układu urbanistycznego m. L. pozwalają na tymczasowe pozostawienie schodów w ich dotychczasowej postaci, jednocześnie wskazując, że w przyszłości wydanie pozwolenia na ewentualny remont elewacji kamienicy będzie uzależnione od opracowania formy bardziej przystającej do charakteru budynku. Druga opinia konserwatora zabytków z dnia [...] września 2006 r. według strony skarżącej nie zawiera stanowiska, że istnienie przedmiotowych schodów na dzień wydania opinii jest niedopuszczalne, stwierdzając jedynie, że stan taki nie jest dopuszczalny przez czas nieokreślony jako rozwiązanie docelowe. Dodatkowo konserwator zabytków nie wydał w przedmiotowej sprawie decyzji nakazującej przywrócenie zabytku do poprzedniego stanu określając termin na wykonanie tych czynności. Biorąc pod uwagę powyższe, a także dobro pacjentów korzystających z przedmiotowych schodów, których interesu w ich istnieniu organ nie wziął pod uwagę naruszając tym samym art. 7 k.p.a., L. sp. z o.o. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Strona skarżąca wniosła ponadto pismo procesowe w dniu 14 marca 2008 r., wskazując, iż organem właściwym do wznowienia postępowania był Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego a nie Inspektor Powiatowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. zważył co następuje.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest decyzja ego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2007 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2007 r. znak: [...], którą organ uchylił w całości decyzję ostateczną z dnia [...] sierpnia 2002 r., znak: [...] i nałożył na Zarząd L. obowiązek doprowadzenia ściany zewnętrznej budynku zlokalizowanego przy ul. R., do stanu poprzedniego poprzez wykonanie robót budowlanych określonych w przedmiotowej decyzji. Organy obu instancji dokonały rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie w oparciu o przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1116 ze zm.).

Poza sporem jest fakt samowolnie wykonanych robót budowlanych w postaci wybudowania drzwi wejściowych ze schodami zewnętrznymi i daszkiem do budynku przy ul. R. 5 w L. przez inwestora L. sp. z o.o. w 2000 roku. Rozważania dotyczące prawidłowości zaskarżonej decyzji, będącej przedmiotem niniejszego postępowania, trzeba poprzedzić wzmianką, że w toku prowadzonego od 2000 r. postępowania, organy nadzoru wydały szereg decyzji zmierzających do doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, jednakże decyzje te zostały wyeliminowane z obrotu prawnego, a zatem nie są one wiążące w sprawie.

Zgodnie z przepisem art. 51 ust 1 ustawy - Prawo budowlane, przed upływem 2 miesięcy od dnia wydania postanowienia, o którym mowa w art. 50 ust. 1, właściwy organ w drodze decyzji: (1) nakazuje zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego albo (2) nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania, albo (3) w przypadku istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę - nakłada, określając termin wykonania, obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z dotychczas wykonanych robót budowlanych oraz - w razie potrzeby - wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem; przepisy dotyczące projektu budowlanego stosuje się odpowiednio do zakresu tych zmian.

Stosownie natomiast do treści art. 51 ust 7 Prawa budowlanego przepisy ust. 1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art. 48 albo w art. 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1.

Powyższe oznacza, że regulacja art. 51 ust 1 ustawy - Prawo budowlane dotyczy wyłącznie trzech alternatywnych przypadków prowadzenia postępowania legalizacyjnego (naprawczego), a mianowicie: (1), samowolnych robót budowlanych, których nie można zalegalizować, (2), samowolnych robót budowlanych podlegających legalizacji, lub (3), istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę.

Jeżeli zatem w wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego okaże się, że nastąpiło niedające się usunąć naruszenie prawa, wówczas właściwy organ jest obowiązany wydać decyzję zakazującą prowadzenia dalszych robót bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, a w przypadku szczególnym może także nakazać przywrócenie obiektu do stanu poprzedniego (art. 51 ust 1 pkt 1 omawianej ustawy). Decyzja taka kończy postępowanie naprawcze. Należy dodać, że rozbiórkę można nakazać w takim zakresie, w jakim wybudowano obiekt z naruszeniem prawa. Przepis ten ma bowiem charakter restytucyjny, a nie represyjny - jak widzi to strona skarżąca - gdyż jego istotą jest przywrócenie obiektu do poprzedniego stanu (por. Z Niewiadomski; Prawo budowlane Komentarz, C.H. BECK Warszawa 2007, s. 548). Przy czym organami właściwymi w sprawach podejmowanych i prowadzonych na podstawie art. 51 są organy nadzoru budowlanego tj. powiatowy inspektor nadzoru budowlanego i wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy należy stwierdzić, iż skarżąca spółka nietrafnie zarzuca decyzji z dnia [...] lipca 2007 r. naruszenie art. 51 ust. 1 i 7 prawa budowlanego poprzez nakazanie rozbiórki przy jednoczesnym istnieniu wszystkich przesłanek do legalizacji wykonanych robót. Zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy jednoznacznie w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć wskazał, że kwestionowana inwestycja nie może być uznana za wykonaną zgodnie z przepisami prawa z uwagi na położenie samej nieruchomości na terenie zespołu urbanistycznego Starego Miasta i Śródmieścia miasta L. wpisanego do rejestru zabytków województwa decyzją WKZ z dnia [...] stycznia 1967 r., znak: [...]. Obszar ten objęty jest ochroną konserwatorską.

Zgodnie natomiast z art. 36 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (Dz. U Nr 162, poz. 1568 ze zm.) prowadzenie prac konserwatorskich, restauratorskich lub robót budowlanych przy zabytku wpisanym do rejestru zabytków wymaga pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków. Obowiązek uzyskania pozwolenia wojewódzkiego konserwatora zabytków na prowadzenie robót budowlanych przy obiekcie budowlanym wpisanym do rejestru zabytków lub na obszarze wpisanym do rejestru zabytków przewiduje nadto art. 39 ust. 1 Prawa budowlanego.

Zasadnie więc Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 12 września 2006 r. zwrócił się do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków. o wyrażenie jednoznacznej opinii czy roboty budowlane, obejmujące wykonanie otworu drzwiowego w elewacji zachodniej budynku przy ul. R. 5 w L. oraz budowę schodów zewnętrznych prowadzących do pomieszczeń L. wraz z daszkiem mogą zostać zaakceptowane przez służby konserwatorskie na czas nieokreślony jako stan docelowy. W odpowiedzi Konserwator Zabytków stwierdził, że z uwagi na fakt, że obecna forma schodów została opracowana bez uwzględnienia konieczności zharmonizowania inwestycji z historycznym charakterem architektury śródmiejskiej, urząd nie może wyrazić akceptacji dla takiego rozwiązania jako docelowego. Organ I instancji uwzględnił przedłożoną opinię w swojej decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 r.

W ocenie Sądu, wskazany w opinii brak możliwości docelowego funkcjonowania danej inwestycji nie może oznaczać obowiązku dopuszczenia jego funkcjonowania przez czas określony (tymczasowe dopuszczenie), jak wydaje się odczytywać wskazaną wyżej opinię w związku z treścią opinii wcześniejszej (z dnia [...] lipca 2006 r.) strona skarżąca.

Stanowisko, według którego przed wydaniem decyzji co do nałożenia obowiązków na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego w odniesieniu do budynku mającego charakter zabytkowy, należy uzyskać opinię konserwatora zabytków, prezentowane jest także w orzecznictwie (zob. wyrok NSA OZ w Poznaniu z dnia 25 stycznia 2002 r. sygn. akt II SA/Po 1822/00).

Zgodzić się także należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że w postępowaniu naprawczym prowadzonym w trybie art. 51 Prawa budowlanego nie ma możliwości orzekania o czasowym wykorzystaniu wykonanego w ramach samowoli obiektu budowlanego.

Nie można także uznać trafności zarzutu naruszenia art. 150 § 1 i § 2 k.p.a., wskazanego w piśmie procesowym z dnia 14 marca 2008 r. Zasadą jest, że postępowanie jest wznawiane przez organ, który wydal decyzję w ostatniej instancji. Organ wyższego stopnia jest właściwy do wznowienia tylko wówczas, gdy przyczyną wznowienia jest działalność organu wskazanego w § 1 tego przepisu, w szczególności, gdy da się wykazać związek pomiędzy działaniem organu a podstawą uzasadniającą wznowienie postępowania (por. B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2006, s. 681). Organem właściwym do wznowienia postępowania w niniejszej sprawie był Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, którego decyzja z dnia [...] sierpnia 2002 r. nie została zaskarżona. Nie można uznać za trafne przyjęcie, że uchybienia tego organu przy podejmowaniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2002 r. w zakresie doręczenia jej stronom są takimi przyczynami, które, jak to wskazuje skarżący, zostały dokonane umyślnie. Uchybienie to z perspektywy późniejszego postanowienia wznawiającego postępowanie oraz decyzji podjętych później nie może być potratowane jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy prowadzonej po wznowieniu postępowania i w ocenie Sądu nie uzasadnia w tym przypadku dewolucji kompetencji do wznowienia postępowania.

Nie znalazły również potwierdzenia zarzuty skarżącej spółki dotyczące naruszenia zasad postępowania administracyjnego - w tym art. 7 k.p.a., który, stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i wskazuje, statuując między innymi zasadę prawdy obiektywnej, iż podejmują one wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący i sumienny cały materiału dowodowy, wskazały, jakie przepisy prawa stanowiły podstawę kwestionowanego rozstrzygnięcia oraz dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy i to w sposób umożliwiający jej załatwienie z poszanowaniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli.

Nie można w szczególności, w ocenie Sądu, utożsamiać roli kryterium interesu społecznego jedynie ze wskazanym w skardze zaspokajaniem istotnych skądinąd potrzeb pacjentów centrum medycznego oraz wiązać z tym kryterium możliwości usprawiedliwienia realizacji samowoli budowlanej. Łączne wymienienie w tym przepisie kryteriów interesu społecznego i słusznego interesu obywateli powoduje, że same one wymagają, jeśli wpływają na sposób załatwienia sprawy przez organ administracji, ważenia w kontekście interesów różnych podmiotów, w tym także interesów właścicieli i mieszkańców obiektu, korzystanie z którego jest ograniczone przez przedmiotową inwestycję, realizowaną samowolnie i niezgodnie z przepisami prawa budowlanego. Stąd też nietrafne jest na gruncie art. 7 k.p.a. wiązanie słusznego interesu obywateli z interesem strony skarżącej we wskazany w skardze sposób, opierający się na argumencie braku kolizji pomiędzy jej słusznym interesem a interesem społecznym. Ponadto, kryteria wskazane w art. 7 k.p.a. nie mogą co do zasady samodzielnie przesądzać o zgodności z prawem określonej inwestycji budowlanej, jeżeli sama inwestycja nie da się pogodzić z konkretnymi wymogami określonymi w ustawie prawo budowlane czy ustawie o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami.

Biorąc pod uwagę powyższe składniki oceny prawnej, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł stwierdzić niezgodności zaskarżonej decyzji z wskazanymi wyżej przepisami prawa. W związku z tym Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.