Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3023/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6203 Prowadzenie aptek i hurtowni farmaceutycznych
Hasła tematyczne: Inne
Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Inspektor Farmaceutyczny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 115 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 3,  art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, art. 86 ust. 2, art. 86 ust. 9, art. 87 ust. 2 pkt 1, art. 87 ust. 2 pkt 2, art. 88 ust. 5 pkt 1, art. 96 ust. 1, art. 103 ust. 1 pkt 2, ar
journal: Dz.U. 2008 nr 45 poz 271
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne - tekst jednolity.
article: art. 138 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.) Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 października 2016 r. sprawy ze skargi S. Sp. j. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki ogólnodostępnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2015 r. nr [...] Główny Inspektor Farmaceutyczny (dalej Główny Inspektor), po rozpatrzeniu odwołania złożonego przez S. Sp. Jawna z siedzibą w B. (dalej skarżąca) od decyzji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Farmaceutycznego w O. (dalej Wojewódzki Inspektor) cofającej zezwolenie na prowadzenie apteki ogólnodostępnej o nazwie S. położonej w O. przy ul. M. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Za podstawę prawną wydanej decyzji Główny Inspektor przyjął art. 115 ust. 2 pkt 4 w zw. z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 72 ust. 1 i 3, art. 74 ust. 1, art. 86 ust. 1, 2 i 9, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 88 ust. 5 pkt 1, art. 96 ust. 1, art. 103 ust. 1 pkt 2, art. 37ap ust. 1 pkt 2 w związku z art. 101 pkt 4 i art. 86a ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 ze zm., dalej też p.f.), a także art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej k.p.a.),

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Skarżąca prowadzi aptekę ogólnodostępną o nazwie S. położoną w O. przy ul. M. na podstawie koncesji/zezwolenia nr [...] z dnia [..] listopada 1990 r., zmienionej decyzją [...] z dnia [...] grudnia 1994 r., decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2001 r., decyzją nr [...] z dnia [...] września 2006 roku, decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r., decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. zmienionej decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...].

W dniu [...] października 2013 r. do Wojewódzkiego Inspektoratu wpłynęła informacja dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O., a następnie [...] października 2013 r. informacja Głównego Inspektora o dokonywaniu przez ww. aptekę sprzedaży produktów leczniczych do przedsiębiorcy posiadającego zezwolenie na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej.

Na podstawie przedstawionych dokumentów sprzedaży faktur VAT stwierdzono, że w miesiącach październiku i listopadzie 2011 r. (np. faktura nr [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...]) oraz w miesiącach: lutym 2012 r. (np. faktura nr [...] z dnia [...] lutego 2012 r.), wrześniu 2012 r. (np. faktur nr [...] z dnia [...] września 2012 r., nr [...] z dnia [...] września 2012 r., przedsiębiorca poprzez aptekę sprzedawał produkty lecznicze do podmiotu nieuprawnionego tj. do hurtowni farmaceutycznej M. Sp. z o. o mieszczącej się ówcześnie w miejscowości K., ul. J.

W grudniu 2013 r. Wojewódzki Inspektor zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia, ponadto zwrócił się do Okręgowej Rady Aptekarskiej w O. z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. W dniu [...] grudnia 2013 r. Okręgowa Rada Aptekarska, Okręgowej Izby Aptekarskiej w O. podjęła uchwałę Nr [...] zawierającą pozytywną opinię w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki. Po rozpoznaniu zażalenia na powyższą uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej działające w imieniu Naczelnej Rady Aptekarskiej uchwałą nr [...] z dnia [...] lutego 2014 r. uchyliło w całości zaskarżaną uchwałę i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Okręgowa Rada Aptekarska po ponownym rozpatrzeniu sprawy, uchwałą nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. pozytywnie zaopiniowała przedmiotowy wniosek. Uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2014 r. Prezydium Naczelnej Rady Aptekarskiej, utrzymało w mocy zaskarżoną uchwałę.

W grudniu 2014 roku organ I instancji poinformował pełnomocnika strony o zakończeniu postępowania administracyjnego oraz o prawie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona korzystając z tego uprawnienia wniosła o wyjaśnienie podstawy prawnej wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, z uwzględnieniem art. 88 ust. 5 pkt 5 p.f., regulującego zadania kierownika apteki; przesłuchanie w charakterze strony J. M. i K. P. na okoliczność spełnienia warunków do wykonywania objętej zezwoleniem działalności apteki ogólnodostępnej, w tym dokonywania sprzedaży na rzecz podmiotów uprawnionych oraz posiadania rękojmi należytego prowadzenia apteki; umożliwienie przejrzenia akt postępowania.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. organ odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów z uwagi na fakt, iż dowód z przesłuchania strony, o którym mowa w art. 86 k.p.a. ma charakter posiłkowy i znajduje zastosowanie wówczas, gdy po zgromadzeniu dokumentacji przez organ pozostały niewyjaśnione okoliczności istotne dla sprawy. Tego rodzaju dowód - w sytuacji, gdy możliwe jest złożenie stosownych dokumentów - nie może mieć przesądzającego znaczenia dla sprawy.

W dniu [...] marca 2015 r. Wojewódzki Inspektor zakończył postępowanie administracyjne i wydał decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia udzielonego na rzecz skarżącej na prowadzenie apteki ogólnodostępnej zlokalizowanej w O. przy ul. M.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona wniosła o uchylenie decyzji organu I instancji oraz umorzenie postępowania w całości ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ponadto zawarła wnioski dowodowe.

Główny Inspektor postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. odmówił przeprowadzenia wnioskowanych dowodów albowiem okoliczności, jakie miałyby zostać stwierdzone tymi dowodami zostały udowodnione w dokumentach zebranych podczas prowadzonego postępowania przez organem I instancji.

W lipcu 2014 r. strona została poinformowana o zakończeniu postępowania odwoławczego oraz o możliwości wypowiedzenia się wobec zebranych materiałów dowodowych, ewentualnie o możliwości złożenia wniosków dowodowych. W odpowiedzi na powyższe wniosła o udzielenie odpowiedzi w zakresie materiału dowodowego będącego w posiadaniu organu jak również o pozyskanie faktur, na podstawie, których organ wydał zaskarżoną decyzję. Główny Inspektor we wrześniu 2015 r. wyjaśnił, iż strona była wezwana do zapoznania się z materiałem dowodowym, natomiast decyzja zostanie wydana na podstawie ustalonego stanu faktycznego sprawy, jak również w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Główny Inspektor, po zapoznaniu się z zebraną w niniejszej sprawie dokumentacją utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ podał, iż w wyniku kontroli ustalono, że skarżąca dokonywała sprzedaży produktów leczniczych o kategorii dostępności na receptę (Rx) do nieuprawnionego podmiotu, tj. hurtowni farmaceutycznej prowadzonej przez M. Sp. z o.o. Produkty lecznicze wymienione na fakturach sprzedaży powinny zostać wydane z apteki na podstawie recepty lekarskiej - kategoria dostępności Rx. Prowadząca aptekę strona nie zachowywała elementarnych zasad wydawania leków z apteki, tym bardziej, że produkty lecznicze wydawane bez recepty w większości podlegały refundacji. Do produktów tych organ zaliczył: [...].

W dalszej części organ przypomniał, iż zgodnie z art. 65 ust. 1 p.f. obrót produktami leczniczymi może być prowadzony tylko na zasadach określonych w ustawie. Wspomniana ustawa przewiduje dwie formy prowadzenia obrotu produktami leczniczymi: obrót detaliczny (art. 68 ust. 1 p.f.) i obrót hurtowy (art. 72 ust. 3 p.f.). Organ podkreślił, że obrót hurtowy produktami leczniczymi ma miejsce m. in. wtedy, gdy ich nabywcą jest którykolwiek z podmiotów wymienionych w art. 72 ust. 3 p.f. Natomiast skarżąca dostarczała produkty lecznicze do nieuprawnionego podmiotu, tj. hurtowni farmaceutycznej prowadzonej przez M. Sp. z o.o., tzn., że prowadziła obrót hurtowy produktami leczniczymi, w tym lekami wydawanymi na receptę (Rx). Strona nie posiadała zezwolenia Głównego Inspektora na prowadzenie hurtowni farmaceutycznej (art. 74 ust. 1 p.f.) co oznacza, że nie mogła prowadzić działalności gospodarczej w zakresie obrotu hurtowego produktami leczniczymi (art. 72 ust. 1 p.f.). Wobec powyższego, w ocenie organu, skarżąca naruszyła art. 87 ust. 2 p.f., zgodnie z którym apteki ogólnodostępne przeznaczone są do: 1) zaopatrywania ludności w produkty lecznicze, leki apteczne, leki recepturowe, wyroby medyczne i inne artykuły, o których mowa w art. 86 ust. 8; 2) wykonywania czynności określonych w art. 86 ust. 1 i 2. Organ podkreślił, iż art. 86 ust. 2 – 5 i 8 (z uwzględnieniem art. 72 ust. 5) p.f. stanowi numerus clausus usług jakie świadczyć mogą apteki. Ponadto w ocenie Głównego Inspektora, dokonywanie przez w/w aptekę ogólnodostępną sprzedaży produktów leczniczych do podmiotów nieuprawnionych narusza art. 96 ust. 1 p.f. – albowiem produkty lecznicze i wyroby medyczne wydawane są z apteki ogólnodostępnej przez farmaceutę lub technika farmaceutycznego w ramach jego uprawnień zawodowych: na podstawie recepty, bez recepty, na podstawie zapotrzebowania uprawnionych jednostek organizacyjnych lub osób fizycznych uprawnionych na podstawie odrębnych przepisów. Powyższe działanie, zdaniem organu odwoławczego, naruszało również przepis § 10 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 października 2002 r. w sprawie podstawowych warunków prowadzenia apteki (Dz. U. Nr 187, poz. 1565), z którego wynika, że apteka prowadzi w szczególności dokumentację: zakupu produktów leczniczych i wyrobów medycznych, zgodnie z odrębnymi przepisami; sprzedaży produktów leczniczych i wyrobów medycznych, zgodnie z odrębnymi przepisami albowiem wydawane były produkty lecznicze bez przepisu lekarza, tj. recept.

Wobec powyższego organ uznał, że zaistniała przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenia określona w art. 37 ap ust. 1 pkt 2 p.f. – tj. utrata rękojmi należytego prowadzenia apteki (art. 101 pkt 4 p.f.). Postępowanie przedsiębiorcy naruszające przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej świadczy o tym, że przedsiębiorca ten nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki.

Ponadto organ wskazał, iż na dzień wydawania decyzji uległ zmianie przepis art. 103 ust. 1 p.f., do którego został dodany pkt 2 w brzmieniu: wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie na prowadzenie apteki, jeżeli apteka naruszyła przepis art. 86a, zgodnie z którym zakazane jest zbywanie produktów leczniczych przez aptekę ogólnodostępną lub punkt apteczny hurtowni farmaceutycznej, innej aptece ogólnodostępnej lub innemu punktowi aptecznemu. Działania skarżącej, organ ocenił negatywnie nie tylko w świetle możliwości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, w przypadku sprzedaży produktów leczniczych do podmiotu nieuprawnionego, ale także ze względu na negatywne skutki społeczne, które przejawiają się w pozbawieniu dostępu do produktów leczniczych przez pacjentów.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, organ wskazał, że kopie faktur potwierdzały działania skarżącej, które polegały na sprzedaży produktów leczniczych do podmiotów nieuprawnionych, czego dowodem było pismo dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w O. z dnia [...] października 2013 r. Ponadto podkreślił, że skarżąca na żadnym etapie nie kwestionowała sprzedaży produktów leczniczych do podmiotu nieuprawnionego jak również wiarygodności faktur stanowiących podstawę wydanej decyzji w I instancji. W ocenie Głównego Inspektor tylko taki kontrdowód miałby znaczenie w sprawie i mógłby podważyć nie tylko ustalony stan faktyczny lecz stanowiłby o wadliwości prawnej zaskarżonej decyzji.

Ponadto organ nie zgodził się z przedstawionym przez stronę rozumieniem pojęcia rękojmi (ustalenie czy J. M. i K. P. posiadają dostateczny zasób przymiotów moralnych i etycznych gwarantujących prawidłowe prowadzenie działalności gospodarczej objętej zezwoleniem) bowiem o posiadaniu rękojmi lub nie decyduje samo postępowanie podmiotu prowadzącego aptekę. Strona podejmowała się działań sprzecznych z prawem a rękojmię należytego prowadzenia apteki przedsiębiorca powinien posiadać przez cały czas prowadzenia takiej działalności. Organ odwoławczy powtórzył za organem I instancji, iż dowód z przesłuchania strony (art. 86 k.p.a.) ma charakter posiłkowy i znajduje zastosowanie wówczas, gdy po zgromadzeniu dokumentacji przez organ pozostały niewyjaśnione okoliczności istotne dla sprawy.

Odnosząc się do przepisu szczególnego (art. 103 ust. 2 p.f.) wskazującego wprost zamknięty katalog przypadków, w których organ może podjąć decyzję w przedmiocie cofnięcia zezwolenia, organ wyjaśnił, że ma prawo samodzielnie decydować o tym, jaki przepis prawny jego zdaniem odzwierciedla stan faktyczny sprawy i wówczas zastosować przepis regulujący daną sytuację, natomiast strona ma prawo zakwestionowania tej oceny. Zakres stwierdzonych podczas kontroli uchybień spowodował utratę rękojmi przez przedsiębiorcę prowadzącego aptekę ogólnodostępną, czego konsekwencją jest cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki. W ocenie organu odwoławczego, nie było możliwe zastosowanie innego przepisu niż wskazanego w podstawie zaskarżonej decyzji, w tym tego, o którym wspomina pełnomocnik.

Główny Inspektor nie zgodził się z zarzutami dotyczącymi nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia decyzji, uznał, że organ I Instancji prawidłowo ustalił, iż strona dokonała działań sprzecznych z prawem polegających na sprzedaży produktów leczniczych, w tym na receptę, do podmiotu nieuprawnionego i do tego stanu faktycznego zastosował właściwe przepisy. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego innych rozstrzygnięć w sprawach innych przedsiębiorców, organ odwoławczy wskazał, że prowadząc każdą sprawę podchodzi do rozpatrywania jej w sposób indywidualny, tzn. że nie stosuje jakiegoś z góry przyjętego założenia, albowiem każda sprawa ma swoją specyfikę, każdy stan faktyczny jest inny i wymaga szczegółowego rozpatrzenia, aż do zastosowania właściwych przepisów prawnych. Dlatego też zdaniem organu rozwiązania prawne przyjęte w jednej decyzji nie mogą stać się tylko technicznym przełożeniem do innej sprawy. To samo, zdaniem organu, dotyczy wniosku strony odnośnie włączenia do akt niniejszego postępowania akt sprawy dotyczących przedsiębiorcy F. Sp. z o.o. z siedzibą w L.

Na powyższą decyzję skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora oraz zasądzenia kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie prawa materialnego:

1. a) art. 37 ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 101 pkt 4 p.f., b) art. 37 ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 65 ust. 1, art. 68 ust. 1, art. 87 ust. 2 pkt 1 i 2, art. 86 ust. 1 i 2, art. 96 ust. 1 p.f., c) art. 37 ap ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 72 ust. 1 i 3 p.f. poprzez niewłaściwe zastosowanie;

2. art. 86a p.f. poprzez błędne zastosowanie.

Ponadto zarzuciła naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci naruszenia:

a) art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, 80, art. 81 i art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnego zbadania sprawy pod względem faktycznym i prawnym, nie przeprowadzenie postępowania dowodowego (w tym oddalenie wniosków dowodowych skarżącego) w zakresie niezbędnym dla prawidłowego określenia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy;

b) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji spełniającego wymogi prawa;

c) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 106 § 1 i 5 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 7 i art. 29 pkt 5 ustawy o izbach aptekarskich poprzez utrzymanie w mocy decyzji wydanej w I instancji i nie usunięcie naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji, mimo uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie Wydział VI wyrokiem z dnia 27 sierpnia 2015 r. (sygn. akt VI SA/Wa 344/15) uchwały Naczelnej Rady Aptekarskiej utrzymującej w mocy uchwałę Okręgowej Rady Aptekarskiej w O. pozytywnie opiniującej cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki przez skarżącą.

W treści uzasadnienia skargi skarżąca podniosła, że procedowanie bez zbadania i odniesienia się co do rękojmi, narusza fundamentalną zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (art. 15 k.p.a.). Ponadto wskazała, iż powołany przez organ art. 86a p.f. wszedł w życie dopiero 12 lipca 2015 r. co oznacza, że nie może mieć zastosowania do zdarzeń, które zdaniem organu miały miejsce przed dniem wejścia w życie tego przepisu.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a.").

W świetle powyższego, należy stwierdzić, że analizowana pod tym kątem skarga S. Sp. Jawna z siedzibą w B. nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd stwierdza, że w toku postępowania administracyjnego ustalono bezsprzecznie, że skarżąca dokonywała sprzedaży produktów leczniczych o kategorii dostępności na receptę (Rx) do nieuprawnionego podmiotu, tj. hurtowni farmaceutycznej prowadzonej przez M. Sp. z o.o. Produkty lecznicze wymienione na fakturach sprzedaży mogły zostać wydane z apteki jedynie na podstawie recepty lekarskiej - kategoria dostępności Rx. W tych okolicznościach należy zgodzić się ze stanowiskiem organu administracji, że strona nie zachowywała elementarnych zasad wydawania leków z apteki, tym bardziej, że produkty lecznicze wydawane bez recepty w większości podlegały refundacji. Do produktów tych należy zaliczyć: [...].

W tej sytuacji należy uznać, że zaistniała przesłanka uzasadniająca cofnięcie zezwolenia określona w art. 37 ap ust. 1 pkt 2 p.f. – tj. utrata rękojmi należytego prowadzenia apteki (art. 101 pkt 4 p.f.). Postępowanie przedsiębiorcy naruszające przepisy regulujące prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na prowadzeniu apteki ogólnodostępnej świadczy o tym, że przedsiębiorca ten nie daje rękojmi należytego prowadzenia apteki.

Sąd stwierdza także, że organ zasadnie podkreślił, iż na dzień wydawania decyzji uległ zmianie przepis art. 103 ust. 1 p.f., do którego został dodany pkt 2 w brzmieniu: "wojewódzki inspektor farmaceutyczny cofa zezwolenie na prowadzenie apteki, jeżeli apteka naruszyła przepis art. 86a, zgodnie z którym zakazane jest zbywanie produktów leczniczych przez aptekę ogólnodostępną lub punkt apteczny hurtowni farmaceutycznej, innej aptece ogólnodostępnej lub innemu punktowi aptecznemu".

Zasadnie organ administracji wskazał, że działania skarżącej, należy ocenić negatywnie nie tylko w świetle możliwości cofnięcia zezwolenia na prowadzenie apteki, w przypadku sprzedaży produktów leczniczych do podmiotu nieuprawnionego, ale także ze względu na negatywne skutki społeczne, które przejawiają się w pozbawieniu dostępu do produktów leczniczych osób potrzebujących - pacjentów.

W tym miejscu trzeba także wskazać, że przedstawiane przez stronę rozumienie pojęcia rękojmi (ustalenie czy J. M. i K. P. posiadają dostateczny zasób przymiotów moralnych i etycznych gwarantujących prawidłowe prowadzenie działalności gospodarczej objętej zezwoleniem) jest błędne, bowiem o posiadaniu rękojmi lub nie decyduje samo postępowanie podmiotu prowadzącego aptekę. Strona podejmowała się działań sprzecznych z prawem a rękojmię należytego prowadzenia apteki przedsiębiorca powinien posiadać przez cały czas prowadzenia takiej działalności. Zasadnie organ odwoławczy stwierdził, iż dowód z przesłuchania strony (art. 86 k.p.a.) ma charakter posiłkowy i znajduje zastosowanie wówczas, gdy po zgromadzeniu dokumentacji przez organ pozostały niewyjaśnione okoliczności istotne dla sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca bowiem zgromadzone przez organy administracji dokumenty (w tym faktury) dawały dostateczną wiedzę o niezgodnych z prawem działaniach skarżącej.

Zakres stwierdzonych podczas kontroli uchybień spowodował utratę rękojmi przez przedsiębiorcę prowadzącego aptekę ogólnodostępną, czego konsekwencją było cofnięcie zezwolenia na prowadzenie apteki.

Mając na względzie powyższe, Sąd nie podzielił zarzutów skargi odnośnie naruszenia wskazanych przez skarżącą spółkę przepisów postępowania, w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, organy administracji wypełniły obowiązki wynikające z art. 7, 77 k.p.a. gromadząc w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuściły jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja zawiera również niezbędne elementy określone w art. 107 k.p.a.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia innych przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego. Decyzje organów obu instancji nie naruszają unormowań kpa, w tym w szczególności art. 7, 77 § 1 oraz 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.