Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1418/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 11, art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
article: art. 1 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 3 par. 2, art. 141
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędziowie NSA Urszula Raczkiewicz del. WSA Jacek Czaja Protokolant Szymon Janik po rozpoznaniu w dniu 26 września 2012 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 24 lutego 2011 r. sygn. akt VI SA/Wa 2517/10 w sprawie ze skargi P.P. na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 24 lutego 2011 r., o sygn. akt VI SA/Wa 2517/10, oddalił skargę [...] na decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] września 2010 r., [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

W dniu [...] maja 2008 r. funkcjonariusze Policji poddali kontroli samochód marki [...] o nr rej. [...]. Z kontroli został sporządzony protokół – podpisany przez kontrolowanego kierowcę bez zastrzeżeń, z którego wynikało m.in., że: skontrolowany pojazd oczekiwał na pasażerów na postoju Taxi; kierowcą tego pojazdu był [...] (dalej skarżący); skarżący prowadził własną działalność gospodarczą, na którą zarejestrowana była znajdująca się w pojeździe kasa fiskalna. Skarżący do kontroli okazał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną dla [...] Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako spółka), identyfikator taxi osobowe oraz wydruk z kasy fiskalnej, na którym widniały dane skarżącego jako przedsiębiorcy. W dniu kontroli sporządzono również kserokopię okazanych dokumentów – w tym paragonu fiskalnego wystawionego przez skarżącego oraz przesłuchano skarżącego w charakterze świadka. Skarżący zeznał, że prowadzi działalność gospodarczą o charakterze przewozu osób taksówką, jednakże nie posiada obecnie licencji na wykonywanie takiego transportu, gdyż czeka na odbiór stosownej licencji; skontrolowany pojazd jest jego własnością, a kasa fiskalna znajdująca się w tym pojeździe jest zarejestrowana na niego; zlecenia przewozu otrzymuje od spółki, za które rozlicza się z nią w cyklu miesięcznym.

W oparciu o powyższe ustalenia Komendant Rejonowy Policji [...] wszczął wobec skarżącego postępowanie administracyjne. W jego toku ustalono - na podstawie informacji uzyskanych z Biura Działalności Gospodarczej i Zezwoleń Urzędu Miasta [...] (dalej jako Biuro), że skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówka, ani innej licencji przewozowej wydanej przez Prezydenta [...]. Nadto Biuro wyjaśniło, że identyfikator taxi osobowe – okazany przez skarżącego do kontroli, został wydany skarżącemu na pisemną prośbę spółki, która podała we wniosku o jego wydanie, że skarżący spełniał warunki określone w art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., nr 125, poz. 874 ze zm.; dalej u.t.d.) oraz, że był zatrudniony w firmie spółki do wykonywania przewozu osób taksówkami. Wobec tych informacji organ I instancji zwrócił się do spółki o wyjaśnienie, czy: skarżący był zatrudniony w jej firmie na podstawie umowy o pracę; czy w dniu kontroli wykonywał on zarobkowy przewóz osób skontrolowanym pojazdem oraz na jakiej podstawie posługiwał się jej licencją, którą okazał do kontroli. W odpowiedzi spółka wyjaśniła, że ze skarżącym łączy ją umowa o przekazywaniu zleceń w systemie radio-taxi. Skarżący w toku postępowania przedstawił umowę o współpracy zawartą pomiędzy nim a spółką oraz oświadczenie o przyznaniu spółce nieodpłatnego prawa do dysponowania – używania skontrolowanego pojazdu, w celu wykonywania transportu. Z umowy tej wynikało, że została ona zawarta w zakresie świadczenia przez skarżącego usług przewozu na rzecz klientów spółki. Nadto skarżący wniósł o zawieszenie niniejszego postępowania, z uwagi na złożenie skargi konstytucyjnej w przedmiocie zgodności z Konstytucją RP m.in. art. 18 ust. 5 u.t.d. oraz o przeprowadzenie dodatkowych dowodów.

Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. Komendant Rejonowy Policji [...] nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3.000 zł. W uzasadnieniu wskazano, że wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego transport drogowy taksówką odbywał się bez posiadania przez skarżącego wymaganej licencji na taki transport.

Od tej decyzji skarżący złożył odwołanie, w wyniku czego organ II instancji decyzją z dnia [...] marca 2010 r. uchylił decyzję organu I instancji i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenia. Wskazano przy tym, że w sprawie nie został rozpoznany złożony przez skarżącego wniosek o zawieszenie niniejszego postępowania, z uwagi na wniesioną skargę konstytucyjną.

Organ I instancji ponownie przystąpił do rozpatrzenia sprawy i decyzją z dnia [...] maja 2010 r. odmówił skarżącemu zawieszenia postępowania. Następnie Komendant Rejonowy Policji [...] decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w kwocie 3.000 zł. W uzasadnieniu wskazano, że wykonywany w dniu kontroli przez skarżącego transport drogowy taksówką odbywał się bez posiadania przez niego wymaganej licencji na prowadzenie takiego transportu.

W wyniku odwołania decyzją z dnia [...] września 2010 r. Komendant Stołeczny Policji utrzymał rozstrzygnięcie organu I instancji w mocy uznając, że bezsprzecznie z dowodów zgromadzonych w sprawie - w sposób należyty i wyczerpujący, wynikało, iż skarżący w dniu kontroli nie posiadał wymaganej licencji taksówkowej wystawionej na siebie, a mimo tego wykonywał transport drogowy osób taksówką, okazując przy tym licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką wystawioną na inny podmiot - spółkę. Organ odwoławczy wskazał, że skarżący jako przedsiębiorca, prowadzący własną działalność gospodarczą, polegającą m.in. na przewozie osób, ewidencjonujący przy pomocy zarejestrowanej na siebie kasy fiskalnej przychody osiągnięte z tego tytułu, winien posiadać własną – wystawioną na siebie stosowna licencję. Zdaniem organu odwoławczego skarżący naruszył przepis art. 6 ust. 1 u.t.d. – wykonywał transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji, co skutkowało koniecznością nałożenia na niego stosownej kary pieniężnej.

W skardze na powyższą decyzję skarżący wnosząc o jej uchylenie, zarzucił naruszenie: art. 6 ust. 1 u.t.d. oraz art. 6, art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odwołaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. oddalając skargę wskazał, że zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Jedną z takich licencji jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką, którą stosowanie do art. 6 ust. 1 u.t.d. udziela się przedsiębiorcy pod pewnymi warunkami oraz na określony pojazd. Licencja taka udzielana jest na pisemny wniosek przedsiębiorcy, do którego należy dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d.). WSA podkreślił, że skarżący w dniu kontroli wykonywał w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej transport drogowy taksówką bez wymaganej licencji, gdyż do kontroli okazał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wystawioną na inny podmiot – spółkę, a nie na siebie. Nadto skarżący nie był zatrudniony w firmie spółki na umowę o pracę, a jedynie zawarł z tą spółką umowę o współpracy. Okoliczności te potwierdzają okazana do kontroli licencja oraz zeznania skarżącego, który podał, że prowadzi własną działalność gospodarczą w charakterze przewozu osób taksówką i nie posiada licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, gdyż czeka na jej odbiór. Nadto skarżący zeznał, że ze spółką rozlicza się w cyklach miesięcznych za otrzymane zlecenia przewozu, które jak wynika ze znajdującej się w aktach sprawy umowy o współpracy dostaje z centrali radio-taxi spółki. W tym kontekście Sąd I instancji wskazał, że okazana licencja została wystawiona na skontrolowany pojazd, który jest własnością skarżącego. Zdaniem Sądu okoliczność, że skarżący złożył dokument nieodpłatnego użyczenia skontrolowanego pojazdu, na rzecz spółki dla wypełnienia dyspozycji z art. 8 ust. 3 pkt 8 u.t.d. - nie powodują, że skarżący jako przedsiębiorca współpracujący ze spółką, a nie jej pracownik, mógł na podstawie tej licencji wykonywać legalnie transport drogowy taksówką, w ramach swojej działalności gospodarczej i uzyskiwać z tego tytułu przychody.

W ocenie WSA nie można również twierdzić, że skarżący był pracownikiem spółki, bowiem wykonywał on swoją działalność gospodarczą, w zakresie przewozu osób taksówką, za co ewidencjonował przychody przy pomocy zamontowanej w skontrolowanym pojeździe kasy fiskalnej, zarejestrowanej - jak sam zeznał, na niego. Dodatkowo fakt uzyskiwania dochodów z przewozu osób taksówką potwierdza paragon fiskalny, na którym widnieją dane skarżącego, jako podmiotu go wystawiającego.

Powyższe okoliczności zdaniem Sądu I instancji bez wątpienia dowodzą, że skarżący dopuścił się w dniu kontroli naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, która stanowi, że aby legalnie, w ramach własnej działalności gospodarczej wykonywać transport drogowy taksówką, należy posiadać wymaganą na tą okoliczność licencję. Skarżący wyjaśnił, że licencji takiej nie posiadał w dniu kontroli, gdyż oczekiwał dopiero na jej odbiór. Zgodnie natomiast z art. 92 ust. 1 u.t.d. kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki, wynikające z przepisów ustawy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Według lp. 1.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym za naruszenie, jakiego dopuścił się skarżący - za brak licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, przewidziana jest kara w kwocie 3.000 złotych. Organ odwoławczy właśnie taką karę utrzymał w mocy.

Zdaniem Sądu I instancji zarzut przesłuchania skarżącego w charakterze świadka, a nie w charakterze strony jest bezzasadny. Jak zauważył WSA kontrola nie należała do czynności podejmowanych w toku postępowania administracyjnego, poprzedzała wszczęcie tego postępowania. Ze stroną postępowania nie mamy do czynienia w chwili kontroli, ale w chwili skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego. Wobec tego kontrolujący nie mieli prawa przeprowadzać dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony, a wyłącznie w charakterze świadka.

Reasumując, Sąd I instancji stwierdził, że skoro podjęty przez skarżącego w dniu kontroli przewóz osób taksówką wykonywany był z ewidentnym naruszeniem obowiązku posiadania licencji na taki przewóz – transport drogowy taksówką, to organy obu instancji prawidłowo zastosowały dyspozycję przepisu art. 92 ust. 1 u.t.d. w zw. z Ip. 1.3 załącznika do u.t.d. i nałożyły na skarżącego karę pieniężną w wysokości 3.000 złotych. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Ponadto stanowiska wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

II

W skardze kasacyjnej [...] wniósł o uchylenie powyższego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu kasator zarzucił:

I. Naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.:

a) art. 5 ust. 1 u.t.d., poprzez przyjęcie na podstawie materiału dowodowego, że skarżący wykonywał bez wymaganej licencji transport drogowy osób, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby,

b) art. 5 ust. 1 u.t.d., poprzez przyjęcie na podstawie materiału dowodowego braku posiadania przez skarżącego licencji na przewóz osób, podczas gdy powyższa okoliczność nie wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego;

c) art. 4 pkt 11 u.t.d., poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką,

d) art. 6 u.t.d., poprzez przyjęcie, że określa on, obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego.

II. Naruszenie przepisów postępowania, tj.:

a) art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej p.p.s.a.), poprzez nie rozstrzygnięcie kwestii prejudycjalnej (wpadkowej) wyroku, co jest objęte pojęciem transportu drogowego osób, przez co zaskarżony wyrok jest niekompletny, albowiem nie rozstrzyga co do istoty sprawy w zakresie ustalenia czy organy administracyjne w zaskarżonych decyzjach prawidłowo ustaliły przesłankę wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganej licencji. Powyższe naruszenie art. 134 p.p.s.a., zdaniem kasatora, jest naruszeniem prawa procesowego, które ma wpływ na wynik sprawy, ponieważ Sąd nie rozstrzygnął w zaskarżonym wyroku kwestii, która stanowi istotę odpowiedzialności skarżącego,

b) art. 1 § 1 oraz § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.; dalej jako p.u.s.a.), art. 3 § 2, art. 141 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. , a także art. 86 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganej licencji, podczas gdy ograny administracyjne ustaliły powyższą okoliczność z rażącym naruszeniem art. 86 k.p.a. – poprzez przesłuchanie skarżącego w toku kontroli drogowej w charakterze świadka, które naruszenie przepisów postępowania miało wpływ na wynik postępowania, gdyż skutkowało przesłuchaniem skarżącego nie w charakterze strony, chociaż podczas kontroli posiadał on już status strony postępowania,

c) art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganej licencji, podczas gdy okoliczność przewozu jakiejkolwiek osoby nie wynika z protokołu kontroli oraz pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem skutkuje zastosowaniem wobec skarżącego art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 u.t.d.,

d) art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganej licencji – na podstawie paragonu fiskalnego lub raportu dobowego, podczas gdy powyższe dowody nie są wystarczające dla ustalenia przewozu konkretnej osoby, które to ustalenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem powyższe błędne ustalenie skutkuje zastosowaniem wobec skarżącego art. 92 ust. 1 i 4 oraz art. 93 u.t.d.,

e) art. 1 § 1 oraz § 2 p.u.s.a., oraz art. 3 § 2 p.p.s.a. oraz art. 141 p.p.s.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a., poprzez błędne przyjęcie przez Sąd w zaskarżonym wyroku za prawidłowo ustaloną przez organy administracyjne okoliczność, że skarżący wykonywał transport drogowy osób bez wymaganej licencji – podczas gdy organy administracyjne obydwu instancji nie przesłuchały w charakterze świadka pasażera – osoby, która miała być przewożona skontrolowanym pojazdem.

II

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie została oparta na obu podstawach kasacyjnych określonych w art. 174 pkt 1 i pkt 2 p.p.s.a.

W związku z takim sformułowaniem podstaw kasacyjnych rozpatrzenia w pierwszej kolejności wymagają zawarte w skardze kasacyjnej zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania, ponieważ zarzuty dotyczące naruszenia prawa materialnego mogą być oceniane przez Naczelny Sąd Administracyjny wówczas, gdy stan faktyczny sprawy stanowiący podstawę wydanego wyroku został ustalony bez naruszenia przepisów postępowania.

Zarzuty zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art.174 pkt 2 p.p.s.a. i wymienione w punktach b)–e) petitum skargi kasacyjnej wskazują na naruszenie przez Sąd I instancji przepisów art.1 § 1 i § 2 p.u.s.a. oraz art. 3 § 2 p.p.s.a., art. 141 p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., a także art. 86, art. 77 § 1 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 151 p.p.s.a.

Na wstępie należy podkreślić, że skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że art. 1 § 1 i § 2 p.u.s.a. ma charakter przepisu ustrojowego, który Sąd I instancji mógłby naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem (vide wyrok NSA z 21.04.2009 r., II FSK 2/08, niepublikowany). W rozpoznawanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca, a więc tym samym brak jest podstaw do uznania za zasadny zarzut odnoszący się do naruszenia wskazanego wyżej przepisu prawa.

Również zarzuty skargi kasacyjnej, odnoszące się do art. 3 § 2 p.p.s.a., nie są zasadne. Przepis art. 3 § 2 p.p.s.a. określa zakres przedmiotowy postępowania, wyznacza zakres właściwości rzeczowej sądu administracyjnego, a tym samym zakres rzeczowy postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd administracyjny może zatem go naruszyć, wykraczając poza wyznaczoną nim właściwość rzeczową (rozpoznając skargę na akt lub czynność nie poddane jego kognicji), bądź odmawiając merytorycznego rozpoznania sprawy leżącej w jego właściwości (poprzez uznanie skargi za niedopuszczalną - art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Jednocześnie należy podkreślić, że Sąd nie może uchybić wskazanej normie prawnej, dokonując kontroli, nawet gdy jej wynik i zastosowany środek nie odpowiadają prawu.

Ponadto należy podkreślić, iż zarzut skargi kasacyjnej wskazujący na naruszenie przez Sąd I instancji przepisu art. 141 p.p.s.a jest całkowicie bezzasadny. W szczególności stwierdzić należy, że skarżący nie wskazał, która jednostka redakcyjna tego przepisu została naruszona w zaskarżonym wyroku. Oczywistym więc jest, iż takie przytoczenie podstawy kasacyjnej nie odpowiada w pełni wymaganiom materialnym skargi kasacyjnej, o których mowa w art. 176 p.p.s.a. Poza sporem winna pozostawać okoliczność, że przepis art. 141 p.p.s.a. reguluje warunki i terminy sporządzenia uzasadnienia przez Sąd I instancji oraz niezbędne jego elementy. Tymczasem kasator, formułując zarzut naruszenia w/w przepisu prawa nie podnosi, aby uzasadnienie orzeczenia nie spełniało przewidzianych nim wymogów, ani też, że sposób jego sporządzenia uniemożliwia stronie wdanie się w spór oraz kontrolę instancyjną. Dodać należy również, iż treść uzasadnienia odpowiada warunkom dla tej czynności przewidzianym w cyt. przepisie, zaś wywody WSA w sposób zrozumiały prezentują motywy podjętego orzeczenia.

Za bezzasadne należy również uznać zarzuty skargi kasacyjnej zgłoszone w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a odnoszące się do naruszenia pozostałych przepisów postępowania wymienionych szczegółowo w punktach a)–e) petitum skargi kasacyjnej.

Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] maja 2008 r. w W. został poddany kontroli samochód marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którego kierowcą był właściciel pojazdu, tj. skarżący. Ponadto z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą, a wykonany wydruk paragonu fiskalnego wskazywał skarżącego jako wystawcę tegoż paragonu i przedsiębiorcę. Podnoszone przez stronę wnoszącą skargę kasacyjną okoliczności dotyczące braku dowodów potwierdzających zarobkowy przewóz konkretnych osób, nie mają znaczenia przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy. Wbrew temu, co twierdzi kasator, dla stwierdzenia wykonywania zarobkowego przewozu osób nie jest niezbędne ustalenie, że kontrolowanym pojazdem przewożona była konkretna osoba; wystarczające jest stwierdzenie faktów, ujawnionych w protokole kontroli przedmiotowej sprawy. Podkreślić więc należy, że zasadnie Sąd I instancji uznał, iż zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy dawał podstawy do przyjęcia, że skarżący wykonywał transport drogowy w ramach przewozów okazjonalnych pojazdem przeznaczonym do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą.

Wobec powyższego uznać należy, że brak jest podstaw do przyjęcia, że stanowiące podstawę wyroku Sądu I instancji ustalenia faktyczne zostały dokonane przez Sąd I instancji z naruszeniem art. 77 § 1 k.p.a.

Za niezasadny należy uznać zarzut zawarty w pkt II lit. b) petitum skargi kasacyjnej, według której skarżący podczas kontroli powinien być przesłuchany w charakterze strony, a nie w charakterze świadka. W tym kontekście Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym kontrola nie należała do czynności podejmowanych w toku postępowania administracyjnego, lecz poprzedzała wszczęcie tego postępowania. Natomiast ze stroną postępowania nie mamy do czynienia w chwili kontroli, ale w chwili skutecznego wszczęcia postępowania administracyjnego. Zgodnie z poglądami Naczelnego Sądu Administracyjnego, ze stroną postępowania administracyjnego mamy do czynienia wówczas, gdy konkretna norma prawna pozwala ustalić wobec tej osoby uprawnienie bądź obowiązek (vide: wyrok NSA II GSK 433/07 z dnia 11 marca 2008 r. i przywołane w nim postanowienie NSA z 20 lipca 1981 r. SA 1452/81). Wobec tego kontrolujący na etapie kontroli nie mieli prawa przeprowadzać dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony, a wyłącznie w charakterze świadka. O wszczęciu postępowania skarżący został powiadomiony pismem z dnia [...] czerwca 2008 r., zaś przesłuchany w charakterze świadka w dniu kontroli, tj. [...] maja 2008 r.

Podkreślić należy, że w sytuacji, w której nie podważono skutecznie ustaleń stanu faktycznego Naczelny Sąd Administracyjny związany jest oceną, która legła u podstaw zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się do zarzutów zgłoszonych w ramach podstawy kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. należy stwierdzić, że nie jest zasadny zarzut wskazujący na błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 4 pkt 11 u.t.d. poprzez bezzasadne wyłączenie spod definicji przewozów okazjonalnych przewozu dokonywanego taksówką, a także błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 6 u.t.d. poprzez przyjęcie, że przepis ten określa obok transportu drogowego taksówką, także rodzaj przewozu taksówkowego. Zawarta w art. 4 pkt 11 u.t.d. definicja przewozów okazjonalnych wskazuje, że przewozem okazjonalnym jest przewóz osób niestanowiący przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej z definicji tej nie wynika, że wykonywanie transportu drogowego taksówką polega na wykonywaniu przewozu okazjonalnego. Natomiast stosownie do treści art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania licencji. Niewątpliwie innym rodzajem licencji, od tej wymienionej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja, o której mowa w art. 6 u.t.d. – licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką.

Wreszcie, w świetle obowiązujących przepisów ustawy o transporcie drogowym, prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i jednoznacznie wyrażonej przez Sąd I instancji oceny zaskarżonej decyzji, za chybiony należy uznać zarzut naruszenia art. 134 p.p.s.a. Zarzut ten, podobnie jak zarzut naruszenia art. 141 p.p.s.a. nie został sformułowany prawidłowo, jednak stwierdzić należy, iż Sąd orzekał w granicach sprawy, a wydane przez niego orzeczenie nie pogorszyło sytuacji prawnej skarżącego.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.