Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 217/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-07-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 134 par.1 , art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.), Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska, Protokolant Michał Iwanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lipca 2009 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisu z ewidencji gruntów i budynków I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] r., nr [...], II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na rzecz skarżącej Spółki A. kwotę [...] złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Spółka A., w imieniu J. E., wystąpiła do Prezydenta Miasta o udzielenie informacji w przedmiocie okoliczności, czy T. C. jest lub był właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, budynków lub lokali położonych w mieście [...] oraz o podanie numerów ksiąg wieczystych bądź numerów zbioru dokumentów dla ustalonych nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], Prezydent Miasta odmówił Spółce A. wydania wypisu z rejestru gruntów dla nieruchomości należących do T. C.

W uzasadnieniu wskazał, że Spółka A. nie posiadała, zgodnie z treścią art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.) oraz przepisów Działu VII ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.), dalej zwanej "Kpa", interesu prawnego, warunkującego wydanie stosownego zaświadczenia z ewidencji gruntów i budynków. Ponadto zaznaczył, że określony we wniosku zakres żądania nie obejmował potwierdzenia informacji zawartych w w/w ewidencji, a jedynie ustalenie majątku dłużnika. Stanowiło to czynność z zakresu prawa cywilnego, której nie można dochodzić w postępowaniu administracyjnym.

Na powyższe postanowienie Spółka A. wniosła zażalenie. Postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ II instancji w uzasadnieniu wskazał, że Spółka A., która w imieniu J. E. w dniu [...] r. wystąpiła do Prezydenta Miasta z wnioskiem o udzielenie informacji z ewidencji gruntów i budynków, nie wykazała istnienia przepisu wymagającego urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub istnienia interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanego wypisu. Dokumenty mające, zdaniem Spółki, udowadniać istnienie po jej stronie interesu prawnego, uzasadniającego uzyskanie zaświadczenia, potwierdzają jedynie, że dysponuje ona prawomocnym orzeczeniem sądowym wraz z tytułem wykonawczym, stanowiącym podstawę do wszczęcia egzekucji przeciwko dłużnikowi wskazanemu w orzeczeniu sądu. Okoliczność ta nie oznaczała jednak istnienia interesu prawnego uzasadniającego wydanie zaświadczenia, lecz świadczyła bezsprzecznie o istnieniu w pełni uzasadnionego interesu faktycznego w sprawie.

W dniu [...] r. Spółka A. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] r. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa materialnego, w szczególności przepisów:

1) art. 20 i art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 218 Kpa poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu że skarżąca nie ma interesu prawnego do uzyskania informacji z jawnej, prowadzonej przez organ administracji ewidencji gruntów;

2) przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków z dnia 29 marca 2001 r. (Dz. U. Nr 38 poz. 454), w tym przede wszystkim § 17, § 22, § 23, § 24, § 25, § 29, § 32, § 73 oraz załącznika nr 5;

3) art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2002 r. Nr 101 poz. 926, z późn. zm.); 4) art. 7 i art. 64 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483, z późn. zm.), poprzez ich niezastosowanie.

Ponadto zarzuciła także naruszenie prawa procesowego, w szczególności art. 7, 77, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 Kpa, polegające na nie wyjaśnieniu sprawy i nie uwzględnieniu słusznego interesu strony.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego potrzymał argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną i stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według wskazanego wyżej kryterium oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w ww. przepisach doprowadziła do uznania, że postanowienia organów I i II instancji wydane zostały w sposób niezgodny z prawem.

W przedmiotowej sprawie podstawowe zagadnienie wymagające ustalenia stanowi kwestia należytej reprezentacji J. E. w postępowaniu przed organami właściwymi w sprawie.

Wniosek do Prezydenta Miasta o udzielenie informacji z ewidencji gruntów i budynków w dniu [...] r., w imieniu J. E., złożyła Spółka A.

Zgodnie z treścią art. 33 Kpa, pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych.

Z powyższego wynika, że w zakresie instytucji pełnomocnictwa z mocy prawa wykluczeniu z zakresu podmiotowego podlegają inne, niż osoby fizyczne, podmioty, takie jak osoby prawne lub jednostki organizacyjne nie posiadające przymiotu osobowości prawnej. Niniejszy zakaz dotyczy również organów tego rodzaju jednostek. Powyższe stanowisko znajduje także odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 marca 2001 r., IV SA 41/99 oraz wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 24 marca 2009 r., IV SA/Gl 203/08 - dostępne w internecie na stronie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W sytuacji wniesienia pisma przez podmiot, który nie może w postępowaniu administracyjnym posiadać statusu pełnomocnika organ powinien wezwać stronę do uzupełnienia braków formalnych pisma, poprzez jego podpisanie lub o nadesłanie podpisanego przez stronę pełnomocnictwa, udzielonego osobie fizycznej, posiadającej pełną zdolność do czynności prawnych. W przypadku ustanowienia pełnomocnika, adresatem decyzji jest wówczas podmiot, w imieniu którego pełnomocnik podejmuje czynności w postępowaniu.

W rozpatrywanej sprawie organy obu instancji zaniechały podjęcia właściwych czynności procesowych wobec wnioskodawcy – J. E. Wskazane uchybienie stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art.135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

W przedmiocie kosztów postępowania sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 200 ww. ustawy.