Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 171/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 19 ust. 2, art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym

SENTENCJA

Dnia 20 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.), , Protokolant Starszy sekretarz sądowy Aneta Panek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2018 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedzibą w L. Oddział Ł. na uchwałę Rady Gminy Jeżów z dnia 14 marca 2002 r. nr XXXI/195/02 w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Jeżów postanawia: odrzucić skargę. LS


UZASADNIENIE

A Spółka Akcyjna Oddział Ł., na podstawie art. 3 § 2 pkt 5 i 6, art. 50 § 1, art. 52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) w związku z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2016, poz. 446 ze zm., dalej u.s.g.) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J., zarzucając jej naruszenie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowani przestrzennym (Dz.U. z 2017 r., poz. 1073, dalej u.p.z.p.) w tym art. 10.

Wskazując na powyższe naruszenie strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności kontestowanej uchwały w części, w zakresie:

• braku zgodności załączników graficznych (mapa w skali 1:5000 obręb: [...] [...] [...], [...]) z rzeczywistym przebiegiem linii elektroenergetycznej 11 Ok1 [...],

• wadliwie sformułowanych zapisów planu tj. zakazu wznoszenia budowli i urządzeń technicznych w obszarze rezerwatu wodno-krajobrazowego [...] (§1 ust. 1.5 punkt i) oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi A Spółka Akcyjna Odział Ł. wyjaśniła, że w dniu [...] Rada Gminy J. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego gminy J.

W planie tym w załączniku graficznym (mapa w skali 1:5000 obręb: [...], [...], [...]) nastąpiło całkowicie błędne wkreślenie przebiegu linii elektroenergetycznej 110kV relacji [...]. Błąd polega nie tylko na przesunięciu przebiegu linii wobec jej rzeczywistego przebiegu, ale nawet na jej posadowieniu (na załącznikach graficznych) na całkowicie innych działkach gruntu niż te, na których ona rzeczywiście przebiega. Ponadto w zapisach planu nastąpiło wadliwe sformułowanie zapisów planu tj. wpisano zakaz wznoszenia budowli i urządzeń technicznych w obszarze rezerwatu wodno - krajobrazowego [...] (§1 ust. 1.5 punkt i).

Wskazane wyżej wady zaskarżonego planu uniemożliwiają dokonanie jakiejkolwiek modernizacji, przebudowy czy nawet remontu tej istniejącej już linii. Brak prawidłowo skonstruowanego PZG uniemożliwia uzyskanie zgód na dokonanie tych prac, co w konsekwencji skazuje tę linię na powolną degradację techniczną, zwiększoną awaryjność, możliwość wystąpienia katastrofy budowlanej a w dalszej perspektywie konieczność jej całkowitego wyłączenia z eksploatacji. Zarazem nie ma możliwości jej zastąpienia co uniemożliwia skarżącemu realizację ustawowego obowiązku utrzymania prawidłowego stanu sieci elektroenergetycznej, który to obowiązek wynika bezpośrednio z art. 9c ust 2 pkt 1-4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997r Prawo Energetyczne, a także z wymogów stawianych właścicielom obiektów elektroenergetycznych przez Prawo budowlane.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy J. wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz organu kosztów postępowania.

Organ wskazał, że w jego ocenie skarga powinna zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz.1369 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Przytaczając treść przywołanej regulacji oraz art. 101 ust. 1 u.s.g. Rada podkreśliła, że jeżeli uchwała gminy podejmowana w sprawach z zakresu administracji publicznej nie narusza interesu prawnego lub uprawnienia skarżącego, w rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g., to skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 ust. 1 pkt 5a p.p.s.a.

Rada wskazała, że skarżąca nie wykazała, że posiada interes prawny w zaskarżaniu przedmiotowej uchwały, a tym bardziej nie wykazała, aby interes ten został naruszony.

Organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia konkretnego, aktualnego interesu prawnego skarżącej opartego na konkretnym przepisie prawa materialnego. W konsekwencji, w ocenie organu, nie może ona żądać wyeliminowania przedmiotowej uchwały z obrotu prawnego - stwierdzenia jej nieważności, co skutkować powinno odrzuceniem skargi.

Odnosząc się do zarzutu naruszenie ustawy o planowaniu i gospodarowaniu przestrzennym organ wskazał, że w/w ustawa z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w chwili podejmowania przez organ zaskarżonej uchwały, nie obowiązywała. Ustawa ta weszła w życie już po podjęciu uchwały przez organ. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego gminy J. został sporządzony i uchwalony na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 139 ze zm.).

Organ podniósł także, że przedmiotowy plan został sporządzony z wykorzystaniem dostępnych w tym okresie (lata 1999r. - 2002r.) materiałów kartograficznych.

Organ podkreślił, że podczas sporządzania planu zachowana została procedura planistyczna określona w przepisach obowiązującej wówczas ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonano wówczas wszystkich właściwych uzgodnień oraz uzyskano konieczne opinie. Projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uzyskał wszelkie wymagane opinie i uzgodnienia, w tym dotyczące ponadlokalnej infrastruktury technicznej.

Istotna jest okoliczność, że skarżąca (Zakład A Ł. – T.) brała udział w procedurze sporządzania planu poprzez możliwość składania wniosków oraz opiniowanie projektu planu. Wszystkie uwagi Zakładu A zostały uwzględnione, po ponownym przesłaniu projektu planu do zaopiniowania Zakład A zaopiniował projekt pozytywnie i nie wniósł do niego żadnych uwag (dowód: dokumenty potwierdzające istnienie wszystkich opinii i uzgodnień). Organ prowadzący procedurę planistyczną dopełnił wszystkich niezbędnych czynności wymaganych przepisami prawa. Nie doszło zatem do naruszenia przez organ jakichkolwiek przepisów prawa.

Odnosząc się do twierdzenia skarżącej w zakresie rzekomo wadliwie sformułowanych zapisów planu tj. zakazie wznoszenia budowli i urządzeń technicznych w obszarze rezerwatu wodno-krajobrazowego [...] ( §1 ust. 1.5. punkt i ) organ wskazał, że nie sposób dopatrzeć się w powyższym zakresie jakiejkolwiek wadliwości. Zapis ten zakazuje wznoszenia (a więc budowy od podstaw) budowli i urządzeń technicznych, co wynika z prawnej ochrony przyrody. Zapis ten nie ma zastosowania do przebudowy istniejącej linii elektroenergetycznej. Zarzut wadliwie sformułowanych zapisów planu jest zatem bezzasadny.

W konsekwencji organ uznał, że zaskarżona uchwała Nr [...] Rady Gminy J. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy J. jest zgodna z przepisami prawa. Organ nie naruszył zasad sporządzania planu, trybu jego sporządzania ani nie została naruszona właściwość organów. Brak jest zatem podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części wskazanej przez skarżącą.

W piśmie z dnia [...] pełnomocnik skarżącego wskazał, że "zarzuca Organowi złamanie art. 10 oraz 15 ust. 2 pkt 10 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 27 marca 2003 r. (wg przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1995 r. były to przepisy art. 6 ust. 4 pkt 1 oraz ust. 5 pkt 6 oraz art. 10 ust. 1 pkt 5)". W uzasadnieniu odniósł się również do argumentów odpowiedzi na skargę.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Regulacje zawarte w ustawie o samorządzie gminnym przewidują możliwość zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwał podjętych przez organy gminy. Ponieważ przepis art. 101 ustawy o samorządzie gminnym podlegał w ostatnim okresie nowelizacji należy wyjaśnić, że w obecnym jego brzmieniu – co do zasady - wniesienie skargi na uchwałę organu gminy z zakresu administracji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa. Zauważyć jednak należy, że w myśl przepisów przejściowych ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017 r., poz. 935) przepisy ustawy o samorządzie gminnym w brzmieniu nadanym tą nowelizacją stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu jej wejścia, a więc po 1 czerwca 2017 r. (zob. art. 17 ust. 2 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r.). Jeżeli zatem wolą strony skarżącej było wniesienie skargi na uchwałę podjętą dnia 14 marca 2002 r., to należało – jak słusznie uczyniła to strona skarżąca - zastosować do niej art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym według brzmienia obowiązującego do dnia 31 maja 2017 r. (Dz. U. 2016 r., poz. 446 ze zm.). Przepis ten stanowił wówczas, że "Każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego".

Z akt sprawy wynika, że A Spółka Akcyjna Oddział Ł. pismem z dnia [...] wystąpiła z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa wskazaną wyżej uchwałą, jednakże adresatem przedmiotowego wezwania uczyniła przewodniczącego Rady Gminy J., a nie organ gminy. Niewątpliwie wskazane wezwanie, aby mogło być uznane za skuteczne, powinno być skierowane do tego organu gminy, którego akt jest kwestionowany, czyli Rady Gminy. Przy tym zaznaczyć należy, że w orzecznictwie akceptowany jest pogląd, że skierowanie wezwania do wójta ( burmistrza, prezydenta) uznaje się za skuteczne, a obowiązkiem tych organów jest w takim przypadku nadanie wskazanemu wezwaniu właściwego biegu (por. wyroki NSA: z dnia 14 listopada 2012 r. sygn. akt II OSK 2694/12, z dnia 10 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 2340/11, z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 910/11). Podkreślić jednak należy, że przewodniczący Rady Gminy nie jest takim podmiotem jak wymienione wyżej i ma bardzo wąsko zakreślone kompetencje ustawowe. Zgodnie z art. 19 ust. 2 zdanie pierwsze u.s.g., zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady i nie jest on organem gminy. Nie można więc utożsamiać skierowania wezwania do przewodniczącego Rady Gminy jako wezwania wniesionego do właściwego organu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g.

Z powyższych względów należało uznać, że skarga A Spółka Akcyjna Oddział Ł. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia [...] nr [...] jako niepoprzedzona wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa jest niedopuszczalna, co obligowało do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

M.K.