Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 224/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 223 par. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 224/10 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 21 kwietnia 2010r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Inga Gołowska, Sędziowie: WSA Beata Cieloch, WSA Ewa Długosz-Ślusarczyk (spr.), Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 kwietnia 2010r., sprawy ze skarg S. P., na postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 10 grudnia 2009r. Nr [...], w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania, - s k a r g i o d d a l a -


UZASADNIENIE

Sygnatura akt: I SA/Kr 224/10

UZASADNIENIE

Po ponownym rozpoznaniu sprawy postanowieniami z dnia 10 grudnia 2009 roku nr [...] (dotyczącym podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 roku) oraz nr [...] (dotyczącymi podatku VAT za styczeń –czerwiec, sierpień październik- grudzień 2005 roku) Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził wobec S.P. wniesienie odwołań od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 5 grudnia 2008 roku nr [...] (odnośnie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2005 rok) oraz nr [...] (odnośnie podatku VAT za styczeń –czerwiec, sierpień październik- grudzień 2005 roku z uchybieniem terminu do wniesienia odwołania, określonego w art. 223 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 ze zm.)

W uzasadnieniach w/w rozstrzygnięć organ podniósł, że decyzje organu pierwszej instancji doręczone zostały pełnomocnikowi strony M.P.w dniu 8 grudnia 2008 roku. Odwołania natomiast wniesiono osobiście w dniu 23 grudnia 2008 roku, a więc jeden dzień po upływie ustawowego 14 – dniowego terminu do wniesienia odwołania. Poza tym organ zaznaczył, iż całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego (szczegółowo opisanego w na wstępie wymienionych postanowieniach) przeczył zeznaniom oraz oświadczeniom M.P. i B.G. jakoby sporna przesyłka nr [...] (zawierająca decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 5 grudnia 2008 roku) została doręczona pełnomocnikowi strony M.G. najwcześniej 9 grudnia 2008 roku, gdyż 8 grudnia 2008 roku znajdowała się ona na budowie we W. i w żaden sposób nie mogła odebrać omawianej przesyłki.

W skargach z dnia 31 grudnia 2009 roku S.P. domagał się uchylenia zaskarżonych postanowień oraz zasądzenia kosztów według norm przepisanych, zarzucając organowi naruszenie art. 122, 152 § 1, 194 § 1 i 2, 210 § 4, 219 oraz 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej.

W swojej argumentacji skarżący wskazał przede wszystkim, że w sprawach brak oryginału należytego potwierdzenia odbioru decyzji organu pierwszej instancji, albowiem na tzw. "zwrotce" podpisała się B.G. zamiast M.P. Poza tym M.P. zeznała, iż omawianą przesyłkę odebrała najwcześniej 9 grudnia 2008 roku, gdyż dzień wcześniej nie było jej w miejscu zamieszkania. Na tzw. karcie doręczeń przesyłek poleconych wpisała zaś datę 8 grudnia 2008 roku tylko na prośbę listonoszki J.K. ale zrobiła to faktycznie, odbierając przesyłkę w dniu 9 grudnia 2008 roku. Podpisując natomiast duplikat potwierdzenia odbioru tej przesyłki nie wiedziała ona, że chodzi o decyzje Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, gdyż J.K. powiedziała jej, że chodzi o jakieś listy z dnia 5 grudnia 2008 roku. Wobec czego w opinii strony twierdzenia listonoszki są niewiarygodne i sprzeczne z zeznaniami M.P. oraz B.G. Zdaniem skarżącego także organ nie wyjaśnił wszystkich okoliczności sprawy, albowiem nie przesłuchał S.P. oraz nie przeprowadził dowodu z biegłego grafologa na okoliczność wpisania daty 8 grudnia 2008 roku na karcie doręczeń oraz duplikacie potwierdzenia odbioru przez J.K. co miałoby istotny wpływ na ocenę jej wiarygodności. S.P. stwierdził także, że przeprowadzona przez organ ocena materiału dowodowego była nierzetelna i stronnicza. Wreszcie wniósł zastrzeżenia co do prawidłowości sporządzenia uzasadnień zaskarżonych postanowień.

W odpowiedziach na skargę z dnia 16 lutego 2010 roku Dyrektor Izby skarbowej zażądał ich oddalenia, wskazując na bezzasadność zarzutów wniesionych skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Stosownie do a_@KON@aaart. 223 _@POCZ@__@KON§ 1 i § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie (od decyzji organu pierwszej instancji) wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji stronie.

Niemniej jednak zgodnie z art. 145 § 2 w/w ustawy jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika, pisma doręcza się pełnomocnikowi. Z art. 144 Ordynacji podatkowej wynika zaś, że organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. W przypadku gdy organem podatkowym jest wójt, burmistrz (prezydent miasta), pisma może doręczać sołtys za pokwitowaniem. Dalej na podstawie art. 152 § 1 i 2 omawianego aktu prawnego odbierający pismo potwierdza doręczenie pisma własnoręcznym podpisem, ze wskazaniem daty doręczenia. Jeżeli odbierający pismo nie może potwierdzić doręczenia lub uchyla się od tego, doręczający sam stwierdza datę doręczenia oraz wskazuje osobę, która odebrała pismo, i przyczynę braku jej podpisu Wreszcie w myśl art. 45 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 roku Prawo pocztowe (Dz.U. Nr 130, poz. 1188 ze zm.) potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę operatora publicznego ma moc dokumentu urzędowego.

W związku z powyższymi regulacjami, odnosząc ich treść, do rozważanej sytuacji, wskazać należy, iż sporna przesyłka nr [..] winna była zostać doręczona pełnomocnikowi strony tj. M.P., a dokumentem urzędowym stwierdzającym tą czynność byłoby prawidłowo wypełnione potwierdzenie odbioru lub jego duplikat, gdzie potwierdzenie doręczenia pisma wraz z datą doręczenia umieszczone zostałoby przez odbierającego pismo czyli M.P. (nie było bowiem okoliczności przemawiających za zastosowaniem art. 152 § 2 Ordynacji podatkowej). Skoro zaś ani oryginał potwierdzenia odbioru (z uwagi na podpis B.G.) ani jego duplikat (ze względu na umieszczenie daty odbioru nie przez M. P. lecz przez urzędniczkę poczty) nie spełniały powyższych wymogów niewątpliwie stwierdzić trzeba, że żaden z w/w dokumentów sam w sobie nie stanowi wystarczającego dowodu doręczenia pełnomocnikowi strony decyzji organu pierwszej instancji w dniu 8 grudnia 2008 roku a nie w innej dacie.

Dlatego ustalić należało, czy całokształt okoliczności faktycznych nie daje podstaw do jednoznacznego określenia daty doręczenia spornej przesyłki. Pamiętać bowiem należy, że tylko wówczas, kiedy by w tym zakresie na podstawie należycie przeprowadzonego postępowania dowodowego nadal zachodziły wątpliwości, których dostępne środki w żaden sposób nie mogłyby usunąć, nie można by było wobec naruszenia przepisów o sposobie doręczenia decyzji administracyjnych, wyciągać negatywnych skutków dla podatnika. Rozwiązania prawne, dotyczące potwierdzenia doręczeń decyzji w postępowaniu podatkowym, chociaż w sposób optymalny (zdaniem ustawodawcy) zabezpieczają interesy strony, to jednak nie zmieniają skuteczności samej czynności doręczenia, jeżeli okoliczności sprawy pozwalają na niebudzące wątpliwości określenie samego zdarzenia jak i daty doręczenia.

W rozpatrywanym przypadku, w opinii Sądu, zgromadzony materiał dowodowy daje właśnie podstawę do przyjęcia, że M.P. odebrała sporną przesyłkę dnia 8 grudnia 2008 roku, a nie jak obecnie twierdzi najwcześniej dnia 9 grudnia 2008 roku. Zauważyć należy, iż za takim stanowiskiem przemawia przede wszystkim jej osobiste potwierdzenie odbioru przesyłki oraz wpisanie daty na karcie doręczeń przesyłek poleconych, stanowiącej wewnętrzny, a nie jak wskazuje organ, urzędowy dokument. Niewiarygodne są jej oświadczenia jakoby data ta została przez nią wpisana dnia następnego tylko z uwagi na prośbę listonoszki. Po pierwsze wpis do wspomnianej karty doręczeń pełnomocnik strony dokonała w trakcie odbioru przesyłki. Wiedziała zatem, iż pochodzi ona od organów podatkowych. Jako pełnomocnik musiała również pamiętać, iż z taką a nie inną datą odbioru pism mogą być związane dalsze konsekwencje, również w zakresie biegu terminów. Dlatego trudno uznać, że świadomie wpisała odmienną datę niż rzeczywisty dzień odbioru. Po drugie, zgodnie z kategorycznym stanowiskiem poczty, listonoszka nie mogła dysponować kartą doręczeń z dnia 8 grudnia 2008 roku, w dniu następnym. Ta była bowiem w tym samym dniu zabierana. Po trzecie, gdyby prawdziwy był przebieg zdarzeń powoływany przez stronę, zarówno karta doręczeń jak i zwrotne potwierdzenie odbioru zostałby podpisane w dniu 8 grudnia 2008 roku przez B.G. albo w dniu 9 grudnia 2008 roku przez B.P.. W świetle zasad logiki ciężko sobie wyobrazić, że listonoszka po rzekomym zwróceniu jej w dniu 8 grudnia 2008 roku adresowanej do B.P. korespondencji (i mylnym poświadczeniu na tzw. "zwrotce"), w dniu następnym doręczając przesyłkę już właściwej osobie (B.P.), przedłożyła jej kartę doręczeń z dnia 8 grudnia 2008 roku, a nie przedłożyła do podpisu (konkretnie do poprawy) zwrotnego potwierdzenia odbioru, skoro musiałby wiedzieć wówczas, że "zwrotka" jest wadliwie wypełniona i że należałoby nanieść na nią poprawki (tj. powinna była zostać popisana przez M.P.). Na oryginale potwierdzenia odbioru omawianej przesyłki brak zaś jakichkolwiek poprawek, na których widniałby podpis M.P.. Poza tym zaznaczyć trzeba, że przedstawione przez J.K. wyjaśnienia są spójne oraz zgodne ze znajdującymi się w aktach dokumentami (tj. potwierdzeniem odbioru, jego duplikatem, kartą doręczeń oraz pismami operatora dotyczącymi wewnętrznych procedur poczty). Dlatego, w opinii Sądu, treść karty doręczeń z dnia 8 grudnia 2008 roku, na podstawie powyższych twierdzeń pełnomocnika strony oraz świadka B.G., nie może zostać podważona. Podkreślić nadto należy, że zarówno M.P. (żona skarżącego) jak i B.G. (jako pracownik skarżącego) są osobami pozostającymi w kontaktach osobistych lub służbowych ze S.P., co w świetle zasad logiki oraz doświadczenia życiowego ma wpływ na ocenę wiarygodności składanych przez nie zeznań.

Niezasadne są poza tym zarzuty skarżącego, dotyczące braku należytego wyjaśnienia niniejszej sprawy poprzez brak przesłuchania strony na okoliczność wyjazdu M.P. w dniu 8 grudnia 2008 roku oraz brak przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego grafologa z uwagi na podejrzenie, iż data na duplikacie oraz na oryginale potwierdzenia odbioru została wpisana przez J.K.. Powołanych dowodów S.P. w ogóle na etapie postępowania administracyjnego nie wnioskował. Organ natomiast, skoro doszedł do wniosku, że twierdzenia M.P. są niewiarygodne, to nie widział też potrzeby słuchania na tą okoliczność skarżącego. Nigdzie także nie była do tej pory kwestionowana osoba, wpisująca datę na duplikacie i na potwierdzeniu odbioru przesyłki. Dyrektor Izby Skarbowej nie widząc w wyjaśnieniach operatora publicznego w tym zakresie nić budzącego wątpliwości, nie miał również obowiązku powoływać biegłego.

Biorąc powyższe pod uwagę, nietrafne okazały się zarzuty złamania art. 122, 152 § 1, 194 § 1 i 2, 219 oraz 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, ponieważ stan faktyczny został należycie wyjaśniony. Wbrew stanowisku S.P. organ uzasadnił dlaczego nie dął wiary zeznaniom M.P. oraz B.G. stwierdzając, że ich treść sprzeczna jest z kartą doręczeń oraz zeznaniami J.K.. W opinii Sądu dokonana ocena nie miała charakteru dowolnej lecz mieściła się w granicach swobodnej oceny dowodów, która nadto prowadziła do jednoznacznej konkluzji, że skarżący odwołania wniósł z uchybieniem terminu do ich wniesienia.

Zasadny natomiast okazał się zarzut naruszenia art. 194 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, gdyż słusznie zaznacza S.P. karta doręczeń nie stanowi dokumentu urzędowego ze skutkami wynikającymi z w/w przepisu. Zgodnie bowiem z treścią już wspomnianego art. 45 Prawa pocztowego tylko potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę operatora publicznego ma moc dokumentu urzędowego. Przedmiotowe uchybienie nie miało jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej spray, ponieważ karta doręczeń na podstawie art. 180 Ordynacji podatkowej (jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem) stanowi dowód, który w świetle art. 191 tej ustawy (organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona) podlega swobodnej ocenie dowodów.

Poza tym zaznaczyć trzeba, że skarżący ma rację, wskazując, iż organ w uzasadnieniu decyzji nie przytoczył brzmienia art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Niemniej jednak jego treść wynikała z kontekstu argumentacji organu.

Mając na uwadze dotychczasową analizę, Sąd na zasadzie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa - (w razie nieuwzględnienia skargi są oddala skargę) orzekł jak w sentencji wyroku.

Sąd połączył sprawy do wspólnego rozpoznania w myśl art. 111 § 2 ppsa (sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą związku), ponieważ dotyczyły tego samego podatku tyle że w różnych miesiącach 2005 roku. Wspólny więc był przedmiot i problematyka omawianych spraw.