Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2197/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4 pkt 7 , art. 92 ust. 1 i 4
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2010 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2009 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2009 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego E. S. kwotę 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na E. S. karę pieniężną w wysokości 7000 zł. Kara została nałożona w związku ze stwierdzeniem naruszeń w zakresie wykonywania transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia. Skutkowało to nałożeniem kary w kwocie 6000 zł na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej u.t.d.) oraz lp. 2.1. załącznika do tej ustawy. Stwierdzono także naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego osób w zakresie przewozów regularnych pojazdem innym niż autobus, co skutkowało nałożeniem kary w kwocie 1000 zł na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 u.t.d. oraz lp. 2.4. załącznika do tej ustawy.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu [...] lutego 2009 r. w N. ok. godziny [...] na ul. P. ([...]) zatrzymano do kontroli drogowej samochód osobowy marki [...] kierowany przez Pana T. S. Kierowca okazał do kontroli wypis nr [...] z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób wystawiony na przedsiębiorcę E. S., UL. K. [...], [...] N. W momencie kontroli jak, w ocenie organu, wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, zeznań kierowcy oraz pasażera, wykonywany był regularny przewóz drogowy osób na trasie D. -N. Ponadto kierowca okazał: dowód rejestracyjny pojazdu, ubezpieczenie OC, prawo jazdy, dowód osobisty, zaświadczenie potwierdzające kwalifikacje.

Ponadto organ I instancji wskazał, że kierowca Pan T. S. nie okazał oraz nie posiadał wypisu z zezwolenia na wykonywanie regularnego przewozu osób w krajowym transporcie drogowym. Kierowca został przesłuchany w charakterze świadka. Zeznał, że przejazd na trasie D. – N. wykonuje od poniedziałku do piątku rozpoczynając przejazd pomiędzy godziną 07:00 a 07:20. Zeznał również, że w/w przewozy wykonuje na rzecz przedsiębiorcy Pana E. S. Większość pasażerów opłaca przejazd na w/w trasie z góry za cały miesiąc. W momencie kontroli z przystanku w miejscowości D. zabranych zostało około 12 pasażerów, z których 4 wysiadło na ul. B. w N., a pozostali na ul. P., również w N. Ponadto przesłuchano pasażera, który zeznał, że w dniu kontroli wsiadł do kontrolowanego pojazdu o godzinie 07:15 w miejscowości D. (bez wcześniejszej rezerwacji) w celu dojazdu do miejscowości N. płacąc kierowcy za przejazd 4 zł., nie otrzymując biletu. Jak zeznał kierowca, w chwili kontroli nie posiadał kasy, ponieważ rano zapomniał przełożyć z innego pojazdu.

Wobec powyższych ustaleń organ stwierdził, że w momencie kontroli wykonywany był transport osób w zakresie przewozów regularnych pojazdem innym niż autobus. Kontrolowany pojazd zarejestrowany został jako samochód osobowy na 9 osób łącznie z kierowcą.

Powołując art. 4 i 18 u.t.d. organ stwierdził, że w momencie kontroli opisanym wyżej pojazdem wykonywany był regularny krajowy transport drogowy osób z D. do N.

Odnosząc się do przedstawionych w toku postępowania wyjaśnień strony, organ I instancji powołując się na orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazał, że przewóz dzieci do szkoły spełnia warunki przewozu regularnego i w związku z tym faktem jest przewozem regularnym specjalnym.

Organ podniósł, iż strona sama przyznała, że takie przewozy wykonuje już od 3 lat w związku z czym nie może być żadnych wątpliwości co do charakteru przewozu oraz treści i zasadności naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej.

Organ I instancji wskazał też, że w tutejszym Inspektoracie prowadzone było postępowanie wobec przedsiębiorcy Pana E. S. również dotyczące przewozów regularnych na trasie D.-N, w którym udowodnione zostało wykonywanie regularnego przewozu drogowego osób, co stanowi kolejne potwierdzenie faktu wykonywania przez stronę przewozów regularnych.

W toku dalszego postępowania Wydział Infrastruktury i Transportu w Urzędzie Marszałkowskim w [...] pismem nr [...] poinformował organ, iż w dniu [...] października 2008 r. strona postępowania wystąpiła z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linii N.-K.-W.-O.-B.-X.-Z.-D. Jednakże w związku z licznymi brakami formalnymi we wniosku oraz zmianami wprowadzanymi do rozkładu jazdy w trakcie rozpatrywania wniosku, postępowanie w tej sprawie nie zostało jeszcze zakończone i do dnia [...] marca 2009 r. strona nie uzyskała zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych na linii N. – D. - N. Wystąpienie strony z wnioskiem w październiku 2008 r. o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów w ramach linii regularnej, w ocenie organu I instancji, potwierdza fakt, iż strona świadomie wykonywała przewozy regularne nie posiadając wymaganego zezwolenia, natomiast sam fakt złożenia wniosku nie uprawnia do realizowania takich przewozów, które strona realizowała.

Odwołanie od tej decyzji wniósł E. S. podnosząc, iż transport wykonywany w dniu [...] lutego 2009 r. na trasie między D. a N. nie spełniał w zasadzie żadnej przesłanki umożliwiającej zakwalifikowanie go do przewozu regularnego osób.

Nadto wskazywał, iż wbrew zakazom dotyczącym przewozów regularnych (określonym w art. 18 ust. 2 ustawy) podczas przejazdu w dniu [...] lutego 2009 r. na trasie D.-N. kierowca korzystał z wielu przystanków, które nie były ściśle określone, oznaczone i przyporządkowane do trasy przejazdu, wysadzał pasażerów poza przystankami. Tym samym nieuzasadnione są twierdzenia [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, że wykonywany przewóz nosił znamiona regularnego krajowego transportu drogowego osób.

Powołując orzecznictwo skarżący wywodził, że organ pominął istotne przesłanki pozwalające odróżnić przejazd regularny od okazjonalnego. W szczególności podnosił, iż w toku przeprowadzonej kontroli pominięto kwestię opuszczania pojazdu przez pasażerów, kwestię cennika (poruszono jedynie kwestię jednostkowej ceny za przejazd z D. do N. i to w stosunku do jednego pasażera) oraz tego czy był on podany do publicznej wiadomości, jak również ustaleń co do rozkładu jazdy.

Skarżący wywodził, że kierowca w dniu kontroli wykonywał przejazd okazjonalny w oparciu o wymaganą prawem licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób.

O tym, że był to przejazd okazjonalny świadczą w ocenie skarżącego także zeznania kierowcy, który wskazał, że większość pasażerów opłaca z góry przejazd na danej trasie za cały miesiąc. Nie można mieć wątpliwości, że opłacenie z góry przejazdów na tej trasie przesądza o tym, że są to przejazdy umówione indywidualnie z pasażerami. A jeżeli są to przejazdy umówione indywidualnie z określoną grupa pasażerów, to nie mogą być uznane za przewozy regularne.

Skarżący wskazywał także, iż nietrafne jest stanowisko organu I instancji wskazujące, że przedmiotowy przewóz był przewozem grupy uczniów.

Przejazd ten nie miał charakteru zorganizowanego, nie był wykonywany autobusem, nie był wykonywany pod nadzorem opiekuna, ani też na podstawie umowy cywilnoprawnej między szkołą a przewoźnikiem. Przejazd ten dotyczył przewozu uczniów chodzących do szkoły w N., którzy są pasażerami firmy przewozowej E. S. Nie można z tego jednak wywodzić, że był to przejazd regularny specjalny, albowiem jak wykazano powyżej nie spełniał on przesłanek takiego przewozu.

Na trasie z D. do N. przewożeni byli uczniowie, lecz nie odbywało się to z wyłączeniem innych osób, które także były przewożone, nie wykonywano go na podstawie umowy cywilnoprawnej, ani w oparciu o harmonogram.

Skarżący podnosił, że nieprawdziwe są twierdzenia organu administracyjnego dotyczące "udowodnienia" we wcześniej toczącym się postępowaniu wobec niego wykonywania przewozów regularnych na trasie D.-N.

Skarżący wskazał, że wydana w tej sprawie decyzja nie jest prawomocna.

Strona zanegowała też wnioski zawarte w końcowej części uzasadnienia, zgodnie z którymi wystąpienie Pana E. S. w październiku 2008 r. o udzielenie zezwolenia na wykonywanie przewozów w ramach linii regularnej potwierdza fakt, że strona świadomie wykonywała przewozy regularne nie posiadając wymaganego zezwolenia.

Decyzją z dnia [...] października 2009 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ przytoczył ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji oraz art. 18, 87 i 92 u.t.d.

Organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia argumentów skarżącego.

Nie podzielił wykładni przepisów wynikających z powołanych przez skarżącego orzeczeń.

Zdaniem organu II instancji zeznania kierowcy jednoznacznie wykazały, iż kontrolowany przejazd miał znamiona przewozu regularnego, gdyż przewozy te odbywały się na stałej trasie, o stałych godzinach i za stałą opłatę. O regularności przewozów w ocenie organu II instancji świadczy także płatność przez pasażerów z góry za cały miesiąc. Nie można również stwierdzić, iż pasażerowie umawiali się na przejazdy indywidualne, gdyż przesłuchany w charakterze świadka pasażer zeznał, iż wsiadł do busa bez uprzedniego umawiania się i zapłacił za ten przejazd 4 zł. Również z wyjaśnień nadesłanych przez pełnomocnika wynika, iż tego typu przewozy odbywały się od 3 lat. Także odbieranie dzieci ze szkoły o stałych godzinach wyczerpuje znamiona przewozów regularnych.

W związku ze stwierdzeniem wykonywania przewozu regularnego osób, uzasadnione w ocenie organu było również nałożenie kary pieniężnej za wykonywanie tego typu przewozu pojazdem do tego nieprzystosowanym.

Skargę na tę decyzję wywiódł E. S. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, umorzenie postępowania w sprawie i zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący wskazał na definicję przewozów regularnych zawartą w art. 4 pkt 7 u.t.d. i zasady wykonywania takich przewozów określone w art. 18b u.t.d.

Podnosił, że transport wykonywany w dniu kontroli nie spełniał w zasadzie żadnej przesłanki umożliwiającej zakwalifikowanie go do przewozu regularnego. Wskazywał, że kierowca korzystał z wielu przystanków, które nie były ściśle określone i przyporządkowane do trasy przejazdu, wysadzał pasażerów poza przystankami, o czym świadczy sam fakt zatrzymania pojazdu do kontroli przy ulicy Poniatowskiego, gdzie wcześniej wysadzani byli pasażerowie.

Skarżący powołując orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywodził, że organ pominął istotne przesłanki, które pozwalają odróżnić przejazd regularny od okazjonalnego, jak kwestia opuszczania pojazdu przez pasażerów czy kwestia cennika. Skarżący powtórzył i rozbudował wszystkie zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym.

Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej p.p.s.a. - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja i decyzja utrzymana nią w mocy naruszają prawo w sposób, który mógł mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Zdaniem Sądu należy na wstępie stanowczo podkreślić, iż zarówno Główny Inspektor Transportu Drogowego, jaki i [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydając przedmiotowe decyzje administracyjne, poza wymogami wynikającymi z przepisów Ustawy o transporcie drogowym, związani byli także rygorami procedury administracyjnej.

Związanie rygorami procedury administracyjnej oznacza, że organ administracji jest obowiązany m.in. do przestrzegania zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Z zasady wyrażonej w art. 8 k.p.a. wynika przede wszystkim wymóg praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej, co jest zasadniczą treścią zasady praworządności. Tylko postępowanie odpowiadające takim wymogom i decyzje wydane w wyniku postępowania tak ukształtowanego mogą wzbudzać zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, nawet wtedy, gdy decyzje administracyjne nie uwzględniają ich żądań. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 7 grudnia 1984 r., sygn. akt III SA 729/84, ONSA 1984, nr 2, poz. 117, podkreślił, że w celu realizacji tej zasady konieczne jest przede wszystkim ścisłe przestrzeganie prawa, zwłaszcza w zakresie dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy, konkretnego ustosunkowania się do żądań i twierdzeń stron oraz uwzględnienia w decyzji zarówno interesu społecznego, jak i słusznego interesu obywateli, przy założeniu, że wszyscy obywatele są równi wobec prawa. Organ administracji jest ponadto obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i ocenić cały materiał dowodowy (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie organy dopuściły się naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i 80 k.p.a., a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy. Pamiętać przy tym należy, iż w kompetencjach Sądu administracyjnego nie leży czynienie jakichkolwiek ustaleń, czy też uzupełnianie uzasadnienia zaskarżonej decyzji własną oceną przedmiotu sprawy.

Naruszenia te w ocenie Sądu mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu w decyzjach organów obu instancji brak wskazania podstaw w oparciu o jakie konkretnie przesłanki ustalono, że przewóz wykonywany w przedmiotowej sprawie był przewozem regularnym. Organy obszernie powoływały treść obowiązujących w tym zakresie przepisów jednak zarówno decyzja organu I instancji, jak i decyzja GITD nie zawierają w swym uzasadnieniu subsumcji ustalonego stanu faktycznego do przywołanych przepisów.

Zgodnie z art. 4 pkt 7 u.t.d. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2000 r. Nr 50, poz. 601, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 18 u.t.d. wykonywanie przewozów regularnych w i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia.

Zgodnie z art. 18b u.t.d. przewozy regularne w krajowym transporcie drogowym wykonywane są według następujących zasad:

1) do przewozu używane są wyłącznie autobusy odpowiadające wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2) rozkład jazdy jest podawany do publicznej wiadomości przez ogłoszenia na wszystkich wymienionych w rozkładzie jazdy przystankach lub dworcach autobusowych;

3) wsiadanie i wysiadanie pasażerów odbywa się tylko na przystankach określonych w rozkładzie jazdy;

4) należność za przejazd jest pobierana zgodnie z cennikiem opłat, a pasażer otrzymuje potwierdzenie wniesienia opłaty w postaci biletu wydanego zgodnie z przepisami o kasach rejestrujących;

5) w kasach dworcowych oraz w autobusie znajduje się dostępny do wglądu pasażerów opracowany przez przewoźnika lub grupę przewoźników regulamin określający warunki obsługi podróżnych, odprawy oraz przewozu osób, bagażu i rzeczy;

6) cennik opłat został podany do publicznej wiadomości przy kasach dworcowych oraz w każdym autobusie wykonującym regularne przewozy osób, przy czym cennik opłat musi także zawierać ceny biletów ulgowych:

a) określone na podstawie odrębnych ustaw, a w szczególności ustawy z dnia 20 czerwca 1992 r. o uprawnieniach do ulgowych przejazdów środkami publicznego transportu zbiorowego (Dz. U. z 2002 r. Nr 175, poz. 1440, z późn. zm.),

b) wynikających z uprawnień pasażerów do innych ulgowych przejazdów, jeżeli podmiot, który ustanowił te ulgi, ustalił z przewoźnikiem w drodze umowy warunki zwrotu kosztów stosowania tych ulg;

7) zgodnie z warunkami przewozu osób określonymi w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18.

2. Podczas wykonywania przewozów regularnych zabrania się:

1) używania do przewozu:

a) innych pojazdów niż autobusy,

b) autobusów nieodpowiadających wymaganym ze względu na rodzaj przewozu warunkom technicznym;

2) korzystania z przystanków, na których nie została zamieszczona informacja o realizowanym rozkładzie jazdy zawierająca także nazwę, adres siedziby przewoźnika i numer telefonu przewoźnika lub niezgodnie z podanymi w tej informacji dniami i godzinami odjazdów;

3) zabierania i wysadzania pasażerów poza przystankami określonymi w rozkładzie jazdy;

4) pobierania należności za przejazd niezgodnie z cennikiem opłat podanym do publicznej wiadomości pasażerów;

5) naruszania warunków przewozu osób określonych w zezwoleniu, o którym mowa w art. 18. Zgodnie z art.92 ust.1 i 4 u.t.d. kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy - podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 15.000 złotych. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik do ustawy. W przedmiotowej sprawie nałożono karę za wykonywanie transportu drogowego osób bez wymaganego zezwolenia oraz wykonywanie transportu drogowego osób w zakresie przewozów regularnych pojazdem innym niż autobus. W ocenie Sądu w decyzji organów obu instancji zupełnie brak subsumcji powołanych w nich przepisów do ustalonego stanu faktycznego. Organy nie wskazały, które konkretnie cechy przewozu wykonywanego przez skarżącego w dniu kontroli uznały za świadczące o wykonywaniu przez niego przewozu regularnego. Zdaniem Sądu w uzasadnieniu decyzji organu I instancji zupełnie brak takiego przyporządkowania. Nie można też uznać za wystarczające w tym zakresie uzasadnienia decyzji GITD, wskazującego, że "przewóz miał znamiona przewozu regularnego, gdyż przewozy te odbywały się na stałej trasie, o stałych godzinach i za stałą opłatę. O regularności przewozów świadczy także płatność przez pasażerów z góry za cały miesiąc". W ocenie Sądu organ w niewystarczający sposób wskazał też w oparciu o które dowody, czyni poszczególne ustalenia faktyczne. Z przytoczonych przez organ zeznań kierowcy w sposób jednoznaczny wynika bowiem jedynie wykonywanie transportu na stałej trasie. Co do stałych godzin i opłaty zeznania te nie są jednoznaczne, organ zaś nie wskazał dlaczego uznaje przewozy wykonywane w godzinach 7.00. - 7.20. za wykonywane o stałych godzinach. Co do ustalenia, że przewozy te wykonywane były za stałą opłatą organ nie wskazał na jakiej podstawie uczynił to ustalenie faktyczne. Brak też wskazania w oparciu o jakie dowody organ ustalił, że skarżący odbierał dzieci ze szkoły o stałych godzinach. Za niedopuszczalne i wykraczające poza ramy swobodnej oceny dowodów uznał Sąd wnioskowanie organu I instancji w zakresie stwierdzenia, że skoro strona sama przyznała, iż takie przewozy wykonuje od 3 lat to nie może być żadnych wątpliwości co do charakteru tego przewozu oraz treści i zasadności naruszeń stwierdzonych podczas kontroli drogowej. Z samego faktu wykonywania przewozów od trzech lat nie można w ocenie Sądu wyprowadzić wniosków postawionych przez organ. W przedmiotowej sprawie strona legitymowała się licencją na wykonywanie transportu drogowego osób. Istotne jest zatem ustalenie charakteru przewozu wykonywanego w chwili kontroli, tj. czy jego cechy odpowiadają określonym w ustawie cechom przewozu regularnego. Z samego faktu wykonywania przewozów od trzech lat charakter ten nie wynika.

Również za wykraczające poza ramy swobodnej oceny dowodów uznać należy wnioskowanie organu I instancji wskazujące, że fakt wystąpienia przez stronę z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym, potwierdza fakt, iż strona świadomie wykonywała przewozy regularne nie posiadając wymaganego zezwolenia. Podobnie wskazanie, iż w stosunku do skarżącego prowadzone było inne postępowanie, w którym udowodnione zostało wykonywanie regularnego przewozu osób przez skarżącego, co zdaniem organu I instancji potwierdza fakt wykonywania przez stronę przewozu regularnego, jest w ocenie Sądu wykroczeniem poza ramy swobodnej oceny dowodów.

Reasumując w ocenie Sądu w przedmiotowych decyzjach organy czyniąc ustalenia faktyczne nie wskazały w oparciu, o które dowody uznają za udowodnione poszczególne fakty istotne w sprawie. Organy nie dokonały też prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do przywołanych przepisów. Mianowicie nie wskazano, które konkretnie cechy przewozu wykonywanego przez skarżącego uznano za świadczące o wykonywaniu przewozu regularnego. Nie wiadomo, które cechy przewozu wykonywanego przez skarżącego uznał organ za świadczące o wykonywaniu przewozu regularnego.

W tym miejscu zaznaczyć należy, że Sąd zgadza się wynikającą z powołanego przez organ orzecznictwa tezą, iż dla stwierdzenia wykonywania przewozu regularnego nie jest koniecznym ustalenie, że przewóz wykonywany przez stronę odpowiadał wszystkim wynikającym z ustawy przesłankom takiego przewozu. Jednak powołane wyżej zasady postępowania administracyjnego nakazują wskazanie, które cechy przewozu wykonywanego w sprawie, ustalone w oparciu o konkretne dowody organ uznał za wystarczające dla ustalenia, że dany przewóz był przewozem regularnym, tak aby wydawana decyzja nie miała charakteru dowolnego. W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie zabrakło takiego uzasadnienia.

Co do kary nałożonej za wykonywanie transportu drogowego osób w zakresie przewozów regularnych pojazdem innym niż autobus, zasadność jej nałożenia związana jest nierozerwalnie z prawidłowym ustaleniem czy w sprawie wykonywany był przewóz regularny .

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ winien zatem w prawidłowy sposób dokonać ustalenia stanu faktycznego, wskazując w oparciu o jakie dowody opiera się czyniąc poszczególne ustalenia faktyczne. Organ winien też rozważyć wynikające z ustawy znamiona przewozu regularnego i dokonać subsumcji tych przepisów do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, badając czy istotnie przewozowi wykonywanemu przez skarżącego można przypisać znamiona przewozu regularnego. Rozważenia te winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Wobec powyższego, Sąd uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa w zakresie wyżej opisanym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzekł jak w sentencji.

Na zasadzie art. 152 p.p.s.a. uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach orzeczono na mocy art. 200 p.p.s.a.