Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 8/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 10 ust. 1,  art. 13,  art. 14
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman Asesor WSA Piotr Pyszny (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi P.G. na bezczynność Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. P. G. (dalej jako strona, skarżący) złożył skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Sanitarnego w C. (dalej jako organ) w zakresie rozpatrzenia wniosku strony o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] r. Skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 61 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim ten przepis stanowi podstawę do uzyskania informacji publicznej, poprzez błędne uznanie, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej,

2. art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki jednak nie później niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez nieudostępnienie w tym terminie żądanej przez stronę informacji publicznej objętej wnioskiem.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący domagał się zobowiązania organu do udostępnienia informacji publicznej objętej wnioskiem oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych.

Uzasadniając skargę skarżący wskazał, że dnia [...] r. jako dziennikarz lokalnych mediów (art. 3a prawa prasowego), zwrócił się do organu

o udostępnienie informacji publicznej w postaci aktualnej sytuacji epidemiologicznej, tj. liczby nowych przypadków zakażeń SARS-CoV-2 w powiecie [...]

z podziałem na: gminy, liczbę nowych przypadków, liczbę łączną przypadków, liczbę zgonów, aktualnych od dnia otrzymania wniosku do dnia odpowiedzi na wniosek (włącznie), każdy dzień z osobna.

Dnia [...] r. organ poinformował skarżącego, że informacje dotyczące aktualnej sytuacji epidemiologicznej upubliczniane są w centralizowany sposób na stronie www.gov.pl. Nadto w ocenie organu żądane informacje przekraczają dane publikowane w BIP i z tego powodu nie stanowią informacji publicznej, a tym samym nie podlegają udostępnieniu. W ocenie organu dane żądane przez skarżącego służą jedynie wymianie informacji i gromadzeniu niezbędnych materiałów, nie mając przy tym waloru oficjalności i jako takie nie stanowią informacji publicznej.

W ocenie skarżącego stanowisko to jest błędne. Przede wszystkim organ jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Ponadto konstytucyjne prawo do informacji uregulowane w art. 61 Konstytucji obejmuje prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej, w tym prawo dostępu do dokumentów. Skoro zaś informacją publiczną jest każda informacja

o działalności organów władzy publicznej, to pojęcie to należy interpretować szeroko.

Skarżący wskazał również, że w zakresie chorób zakaźnych , zgodnie

z art. 24 ust. 1 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wskazano, że organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej zobowiązane są współdziałać w celu zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych rozpoznawania i monitorowania sytuacji epidemiologicznej oraz zapewnienia systemu wczesnego powiadomienia o zagrożeniu epidemicznym w kraju.

Kwalifikacji żądanej informacji jako informacji publicznej nie zmienia fakt, że od dnia [...] r. wprowadzono system raportowania nowych zakażeń

i zgonów z powodu SARS-Co§-2 do Ministra Zdrowia, który publikuje dane

w scentralizowany sposób na swojej stronie internetowej. Zresztą jak wskazał skarżący, przed dniem [...] r. Stacje Sanitarne publikowały stosowne informacje na swoich stronach internetowych. Nadto w mailach kierowanych również do redakcji, której szefem jest strona, przesyłały dane o ilości zakażeń.

W ocenie skarżącego błędne jest stanowisko organu, że skoro informacje nie podlegają publikacji w BIP nie stanowią informacji publicznej. W tym zakresie nie doszło do żadnej zmiany przepisów uzasadniającej przyjęcie takiego poglądu. Nadto żądane dane nie są objęte żadną z tajemnic prawnie chronionych. Celem prawa do informacji jest kontrola społeczna nad administracją publiczną. Aby ten cel mógł zostać osiągnięty obywatele powinni mieć prawo do jak najszerszego dostępu do informacji. Uzyskanie danych pozwoli na weryfikację rzetelności danych prezentowanych w stosunku do powiatów, a następnie w stosunku do województw.

Z przedłożonych akt administracyjnych wynika, że skarżący rzeczywiście

w dniu [...] r. wystąpił z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wyżej opisanym.

Na jego żądanie, w dniu [...] r. organ pismem wyjaśnił, że od dnia [...] r. informacje dotyczące liczby zakażeń publikowane są w sposób scentralizowany na stronie internetowej Ministra Zdrowia. Organ wskazał jednocześnie adres tejże strony. Organ wskazał również, że żądane informacje wykraczają poza zakres informacji publikowanych w BIP i jako takie nie stanowią informacji publicznej nie podlegając jednocześnie udostępnieniu w trybie i na zasadach określonych w ustawie. Dane te służą wyłącznie wymianie informacji

i gromadzeniu niezbędnych materiałów, nie mając przy tym waloru oficjalności i jako takie nie stanowią informacji publicznej. Są to bowiem dokumenty wewnętrzne.

W odpowiedzi na to pismo skarżący w dniu [...] r. ponownie zwrócił się o udostępnienie posiadanych przez organ danych, o które wnioskował w dniu

[...] r.

Odpowiadając na kolejny wniosek organ również pismem z dnia [...] r. ponownie wskazał, że podtrzymuje swoje dotychczasowe stanowisko. Ponadto podał, że wszystkie stacje sanitarno-epidemiologiczne gromadzą dane

i przesyłają celem ich udostępnienia przez organy rządowe w systemie dostępnym dla całego kraju i obejmującym cały kraj. Organ wskazał również, że skoro wniosek skarżącego dotyczy informacji nie będących informacją publiczną, nie było podstaw do wydania decyzji w tym przedmiocie.

W odpowiedzi na skargę na bezczynność organ wniósł o jej oddalenie. Przytoczył dotychczas prezentowaną argumentację, która sprowadza się do tego, że:

Po pierwsze – że od dnia [...] r. informacje na temat ilości zakażeń są publikowane w sposób scentralizowany;

Po drugie – organ nie był bezczynny, bowiem udzielił odpowiedzi na każde pismo skarżącego z zachowaniem ustawowego terminu;

Po trzecie – organ wskazał miejsce, z którego skarżący może pobrać stosowne informacje;

Po czwarte – gromadzone przez organ dane mają charakter informacji technicznych, przekazywanych do Ministra Zdrowia, a zatem nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Po piąte – skoro dane nie stanowią informacji publicznej organ nie miał obowiązku wydawania w tym przedmiocie decyzji.

W dniu [...] r. "A" złożyła wniosek o dopuszczenie jej do udziału w postepowaniu w charakterze uczestnika. Postanowieniem z dnia [...] r. tutejszy Sąd uwzględnił wniosek i dopuścił [...] do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej jako ppsa) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność w przypadkach określonych w pkt 1- 4 ppsa. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie

w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności wynikającej z przepisów prawa, przez zobowiązany do tego organ. Uwzględniając skargę na bezczynność Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 ppsa, zgodnie z którym zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1), zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2) oraz stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności. Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a ppsa, sąd stwierdza, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości Sądu, że organ dwukrotnie udzielił odpowiedzi pismem na de facto dwa wnioski skarżącego

o udostępnienie informacji publicznej. W pismach tych organ stanął na stanowisku, że żądane informacje nie stanowią informacji publicznej i nie podlegają udostępnieniu w trybie przewidzianym ustawą z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 2176 – dalej jako udip). Nie ulegało również wątpliwości, że pisma stanowiące odpowiedzi na wnioski z dnia

[...] i [...] r. zostały wysłane do wnioskującego odpowiednio

w dniach [...] i [...] r., a zatem w trzynastym dniu od daty wpływu wniosku. Organ zatem bez zbędnej zwłoki ustosunkował się do żądania, choć nie udzielił skarżącemu tych informacji, których ten się domagał. Organ zareagował na pismo skarżącego, a zatem już te okoliczności mogłyby pozwolić uznać skargę za niezasadną. W wyroku z dnia 29 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 3070/19 Naczelny Sąd Administracyjny uznał bowiem, że bezczynność występuje wówczas, gdy organ nie wydaje decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej na podstawie

art. 16 udip ze względu na ograniczenia ujęte w art. 5 tej ustawy bądź w związku

z niespełnieniem przez stronę warunku wskazanego w art. 3 ust. 1 pkt 1 udip (nie wykazanie szczególnie uzasadnionego interesu publicznego), jak też nie wydaje decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych we wniosku. Nadto, organ jest bezczynny wówczas, gdy nie zawiadamia wnioskodawcy w drodze zwykłego pisma o braku posiadania żądanej od niego informacji publicznej.

Sąd miał jednak na uwadze fakt, że podstawą pism stanowiących odpowiedź na wniosek skarżącego było stwierdzenie organu, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej. To stanowisko organu zostało zakwestionowane w złożonej skardze. Sąd zatem rozpoznając sprawę zobligowany był ustalić charakter żądanych danych po to, by ocenić, czy sposób udzielenia odpowiedzi, jakkolwiek dokonanego

z zachowaniem terminu ustawowego, był odpowiedni dla uczynienia zadość żądaniu skarżącego. Dla oceny prawidłowości działania organu niezbędne jest ustalenie, czy żądane dane stanowią informację publiczną podlegającą udostępnieniu na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Zgodnie z art. 4 udip obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne,

w szczególności:

1) organy władzy publicznej;

2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych;

3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa;

4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego;

5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne,

w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

2. Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są organizacje związkowe

i pracodawców, reprezentatywne w rozumieniu ustawy z dnia 24 lipca 2015 r.

o Radzie Dialogu Społecznego i innych instytucjach dialogu społecznego

(Dz. U. z 2018 r. poz. 2232 oraz z 2020 r. poz. 568), oraz partie polityczne.

3. Obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji.

Na podstawie art. 10 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 195 – dalej jako ustawa o PIS)

1. Zadania Państwowej Inspekcji Sanitarnej określone w rozdziale 1 wykonują następujące organy:

1) Główny Inspektor Sanitarny;

2) państwowy wojewódzki inspektor sanitarny, jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie;

3) państwowy powiatowy inspektor sanitarny, jako organ rządowej administracji zespolonej w województwie;

4) państwowy graniczny inspektor sanitarny dla obszarów przejść granicznych drogowych, kolejowych, lotniczych, rzecznych i morskich, portów lotniczych

i morskich oraz jednostek pływających na obszarze wód terytorialnych.

Oznacza to, że Państwowa Inspekcja Sanitarna wchodzi w skład administracji rządowej, na którą składają się organy oraz inne podmioty publiczne powoływane do wykonywania zadań z zakresu administracji, podległe - na mocy Konstytucji RP

i ustaw - Radzie Ministrów, Prezesowi Rady Ministrów i Ministrom. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny, jest organem władzy publicznej wykonującym zadania z zakresu administracji publicznej, nie ma więc wątpliwości co do jego obowiązku udzielania informacji publicznej zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 1 udip. Swojego obowiązku zresztą organ nie kwestionował na żadnym etapie postępowania.

Do rozstrzygnięcia pozostaje druga kwestia, a mianowicie, czy dane, o które zwracał się skarżący stanowią informację publiczną.

Przepis art. 1 ust. 1 udiop stanowi, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w udip. Dokonując wykładni tego przepisu, z uwagi na jego nieprecyzyjne brzmienie, nie sposób nie odwołać się do art. 61 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r., Nr 78, poz. 483 – dalej jako Konstytucja RP),

oraz art. 6 udip. Nie bez znaczenia pozostaną również wypracowane poglądy doktryny, a przede wszystkim orzecznictwa sądów administracyjnych. Pewnym wskaźnikiem kierunku interpretacji okażą się również przepisy prawa unijnego.

Nie ulegało wątpliwości Sądu, że prawo do informacji jest jednym

z podstawowych praw człowieka. W art. 15 ust. 3 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U.UE.C.2012.326.47) wskazano, że Każdy obywatel Unii i każda osoba fizyczna lub prawna mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę statutową

w Państwie Członkowskim ma prawo dostępu do dokumentów instytucji, organów

i jednostek organizacyjnych Unii, niezależnie od ich formy, z zastrzeżeniem zasad

i warunków określonych zgodnie z niniejszym ustępem.

Zgodnie z przepisem art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji

o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów

oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących

z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

W doktrynie przyjmuje się, że art. 61 ust. 2 Konstytucji RP wiąże prawo do informacji publicznej z działalnością organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne (tak I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Komentarz do ustawy

o dostępie do informacji publicznej, Warszawa 2016). Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 25 stycznia 2019 r., sygn. akt I OSK 1932/18 oraz z dnia 18 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 2893/18), jakkolwiek wydanych w innym stanie faktycznym, zawarł istotne wskazówki interpretacyjne omawianego przepisu art. 61 Konstytucji RP z punktu widzenia prawa do informacji. Sąd wskazał, że prawo do informacji, o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 Konstytucji, obejmuje informację o takiej aktywności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, która ukierunkowana jest na wypełnianie określonych zadań publicznych i realizowanie określonych interesów

i celów publicznych. Gdyby intencją prawodawcy konstytucyjnego było objęcie prawem do informacji każdego przejawu aktywności wskazanych wyżej podmiotów, która w jakikolwiek sposób wiązałaby się z realizowaniem przez nie zadań i celów publicznych, w tym również aktywności o charakterze wewnętrznym, czy "technicznym", dałby temu wyraz w regulacji konstytucyjnej. W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym przyjęto, że rezultaty wykładni językowej, celowościowej

i systemowej art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP prowadzą wniosku, że prawo

do informacji publicznej to prawo do informacji o działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, tj. o takiej aktywności tych podmiotów, która jest ukierunkowana

(a zatem skierowana bezpośrednio) na wypełnianie określonych zadań publicznych

i realizowanie określonych interesów i celów publicznych, co nie jest tożsame

z każdym przejawem aktywności tych organów.

Nadto Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 listopada 2013 r.,

P 25/12 (Dz.U. poz. 1435, OTK-A 2013, nr 8, poz. 122) stwierdził, że z szerokiego zakresu przedmiotowego informacji publicznej wyłączeniu podlegają jednak treści zawarte w dokumentach wewnętrznych, rozumiane jako informacje o charakterze roboczym (zapiski, notatki), które zostały utrwalone w formie tradycyjnej lub elektronicznej i stanowią pewien proces myślowy, proces rozważań, etap wypracowywania finalnej koncepcji.

W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę wykładni nazwy informacja publiczna winno się dokonywać z uwzględnieniem wskazanych wyżej stanowisk. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić przyjdzie, że dane, których udostępnienia żądał skarżący nie stanowią informacji publicznej

w rozumieniu przepisów udip ani art. 61 Konstytucji RP. Skoro bowiem informacją publiczną jest informacja o działalności podmiotów, która jest ukierunkowana na wypełnianie określonych zadań publicznych, to dane o zachorowalności taką informacją nie są. Dane te dotyczą obywateli, których dosięgła epidemia, a nie działalności organu. To informacja o działaniach podjętych przez organ w odpowiedzi na zagrożenie epidemią stanowi informację publiczną, a nie dane o liczbie zakażonych.

Słuszne zatem jest stanowisko organu, który stwierdza, że jedynie zbiera dane o zachorowalności i przekazuje je do Ministra Zdrowia. Ten z kolei udostępnia te dane za pośrednictwem swojej strony internetowej. Ten stan faktyczny ocenić należy przez pryzmat przepisu art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. f udip. Zgodnie z tym przepisem udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o prowadzonych rejestrach, ewidencjach i archiwach oraz o sposobach i zasadach udostępniania danych w nich zawartych. Z odpowiedzi organu na wniosek skarżącego wynika, że działanie organu w zakresie gromadzenia danych o liczbie zakażeń wirusem SARS-CoV2 polega wyłącznie na wykonywaniu czynności technicznych zgromadzenia danych i ich przekazaniu do Ministra Zdrowia. W konsekwencji pozyskane dane na tym etapie służą wyłącznie wymianie informacji i zgromadzeniu niezbędnych materiałów. Właściwy rejestr osób zakażonych prowadzi Minister Zdrowia i to on ustala tryb dostępu do tego rejestru i pozyskania z niego danych. To Minister Zdrowia wykonując tą kompetencję ustalił zakres danych udostępnianych z prowadzonego rejestru i sposób ich udostępnienia. Natomiast wewnętrzne materiały, jako nie wiążące co do sposobu załatwienia sprawy ani nie zawierające rozstrzygnięć organów publicznych, a jedynie służące gromadzeniu informacji, w związku z czym nie będące wyrazem stanowiska organu, nie stanowią informacji publicznej. Załatwienie wniosku o udostępnienie informacji publicznej może przybrać postać:

1) czynności materialno-technicznej, jaką jest udzielenie informacji publicznej;

2) pisma informującego, że wezwany podmiot nie jest zobowiązany do udzielenia informacji, gdyż nią nie dysponuje albo nie jest podmiotem, od którego można jej żądać;

3) pisma informującego, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej;

4) pisma informującego, że istnieje odrębny tryb dostępu do żądanej informacji publicznej lub zastosowania tego trybu w sytuacji, gdy z treści wniosku wynika, że wnioskodawca żąda udostępnienia w trybie szczególnym;

5) decyzji administracyjnej, o której mowa w art. 16 ust. 1 udip - akt ten jest wydawany w przypadku odmowy udostępnienia informacji, względnie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji.

Konsekwencją stwierdzenia, że informacja objęta wnioskiem nie stanowi informacji publicznej, jest fakt, że sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 udip tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji

w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 udip następują w drodze decyzji. Zatem,

a contrario, art. 16 ust. 1 udip nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W takim wypadku odmowa jej udzielenia winna nastąpić zwykłym pismem. W sprawie niniejszej organ udzielił odpowiedzi na oba wnioski skarżącego w formie pisemnej i uczynił to z zachowaniem czternastodniowego terminu ustawowego, określonego w art. 13 ust. 1 udip. W konsekwencji organ nie pozostał w bezczynności, tylko przedsięwziął zadania zmierzające do uczynienia zadość żądaniu skarżącego. Wskazał miejsce i sposób pozyskania interesujących go danych.

Odnosząc się z kolei do drugiego zarzutu skargi, a dotyczącego naruszenia przez organ art. 10 w zw. z art. 13 ust. 1 i 2 udip w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki jednak nie później niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez nieudostępnienie w tym terminie żądanej przez stronę informacji publicznej objętej wnioskiem, jest on niezasadny. Owszem nie jest tak, jak stwierdził organ, że informacja, która nie podlega udostępnieniu w Biuletynie Informacji Publicznej, nie jest informacją publiczną. To właśnie art. 10 ust. 1 udip przewiduje możliwość udostępnienia na wniosek informacji publicznej niepodlegającej udostępnieniu w BIP. Przepis ten jednak nie znajdzie zastosowania w sprawie ze względu na poczynione wyżej rozważania co do tego, że dane żądane przez skarżącego nie stanowią informacji publicznej.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 151 ppsa skargę oddalił.