Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1067/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski Sędziowie: WSA Beata Łomnicka WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi H.B. na decyzję Prezesa Zarządu Zakładu [...] Sp. z o.o. w R. z dnia 14 lipca 2015 r. znak:[...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezes Zarządu Zakładu Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w R. decyzją z dnia 14 lipca 2015 r. znak [...] na podstawie:

- art. 16 ust. 2 w związku z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198 ze zm.);

- z art. 104 § 1 oraz art. 107, przy zastosowaniu art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267);

po rozpatrzeniu wniosku skarżącej – H. B. F.H.U. [...] z siedzibą w N. z dnia 23 czerwca 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - podanie ceny netto za 1 Mg przyjętych odpadów przez wykonawcę,

utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezesa Zarządu Spółki Zakład Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w R. z dnia 12 czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej -podanie ceny netto za 1 Mg odpadów przyjętych przez wykonawcę.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Skarżąca zwróciła się wnioskiem z dnia 8 maja 2015 r. do Prezesa Zarządu Spółki Zakład Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o., z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej szczegółowo opisanej w przedmiotowym wniosku.

Pismem znak: [...] z dnia 11 czerwca 2015 r. Prezes Spółki udzielił żądanej informacji publicznej, przy czym w zakresie pkt 4 wniosku wskazał, że podane ceny stanowią tajemnicę przedsiębiorcy i jako takie, w świetle § 11 ust. 5 zawartej umowy, nie mogą zostać ujawnione; z uwagi na zastrzeżenie umowne zawarte w § 11 ust. 4 zawartej umowy, informacja ta stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa i nie może zostać ujawniona.

W dniu 14 maja 2015 r. Prezes Spółki pismami znak: [...] i [...] zawiadomił przedsiębiorców korzystających z tajemnicy przedsiębiorcy o wniesieniu wniosku w sprawie udostępnienia informacji publicznej oraz wystąpił do przedsiębiorców korzystających z prawa do ochrony tejże tajemnicy z pytaniami, czy z uwagi na treść umów odpowiednio z dnia 20 marca 2014 r. i 1 sierpnia 2014r., a w szczególności regulacji zawartych w § 11 ust. 5, wyrażają zgodę na ujawnienie skarżącej ceny netto za 1 Mg przyjmowanych odpadów, co było podyktowane treścią art 5 ust. 2 zdanie drugie in fine ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Pismem z dnia 19 maja 2015r. Prezes Spółki poinformował skarżącą, że zwrócił się pismami datowanymi na 14 maja 2015 r. do przedsiębiorców realizujących zadania wskazane we wniosku z zapytaniem, czy w świetle zawartych umów odpowiednio z dnia 20 marca 2014 r. i 1 sierpnia 2014 r., wyrażają zgodę na podanie wnioskodawcy ceny netto za 1 Mg przyjmowanych odpadów. Ponadto Prezes Spółki wskazał, że wyznacza nowy termin załatwienia sprawy na dzień 12 czerwca 2015 r. z uwagi na konieczność wyjaśnienia wszelkich okoliczności w sprawie.

Pismem z dnia 25 maja 2015 r., pierwszy przedsiębiorca korzystający z tajemnicy przedsiębiorcy wskazał, że nie wyraża zgody na udostępnienie informacji objętej wnioskiem skarżącej wskazując, iż stanowi ona tajemnicę przedsiębiorstwa. Powołał art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz regulację zawartą w art. 11 ust. 1 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, wskazującej, że czynem nieuczciwej konkurencji jest przekazanie, ujawnienie lub wykorzystanie cudzych informacji stanowiących tajemnicę przedsiębiorstwa albo ich nabycie od osoby nieuprawnionej, jeżeli zagraża lub narusza interes przedsiębiorcy.

W dniu 26 maja 2015 r. do Spółki wpłynęło pismo, w którym również drugi z przedsiębiorców poinformował, że nie wyraża zgody na udostępnienie informacji dotyczącej ujawnienia ceny netto za 1 Mg przyjmowanych odpadów wnioskodawcy z uwagi na treść łączącej strony umowy.

Organ wskazał, iż w dniu 01 lipca 2015r. wnioskodawca złożył wniosek z dnia 23 czerwca 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Organ ponownie rozpatrując sprawę, podtrzymał w całości stanowisko zawarte w decyzji z dnia 12 czerwca 2015 r., bowiem stan prawny i faktyczny nie uległ zmianie, a wnioskodawca nie przedstawił jakichkolwiek zarzutów mogących skutecznie podważyć prawidłowość stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji.

W ocenie organu, wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy w znacznej części stanowi wyłącznie polemikę z ogólną praktyką interpretacji obowiązujących przepisów prawa ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wnioskujący wskazał, że organ wadliwie zinterpretował wyjątek od zasady dostępu do informacji publicznej gwarantowanej art. 61 Konstytucji RP.

Zgodnie z art. 5 ust.2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, prawo dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Jeżeli jakaś informacja nie może zostać udostępniona, organ wydający w tej sprawie decyzję administracyjną musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że są objęte tajemnicą, co organ uczynił, bowiem zbadał zarówno treść umów łączących go z przedsiębiorcami realizującymi odbiór odpadów, jak i wystąpił z pismem do ww. przedsiębiorców z zapytaniem, czy tę informację może ujawnić pomimo klauzul umownych zabraniających ujawnienia żądanej informacji. Organ wskazał zatem, że żądane wnioskiem dane tj. cena netto za 1 Mg przyjmowanych odpadów, zostały objęte tajemnicą przedsiębiorcy

Skoro organ przed uznaniem informacji dotyczącej ceny netto za 1 Mg przyjmowanych odpadów zbadał treść umów łączących go z przedsiębiorcami i stwierdził, iż zawierają one klauzule zobowiązujące do zachowania poufności m.in. informacji dotyczącej cen netto za 1 Mg przyjmowanych odpadów oraz działając ponadto - z ostrożności, wystąpił do przedsiębiorców i otrzymał ich pisemne odmowne stanowisko w sprawie ujawnienia powyższej informacji, to należy uznać, że ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, że doszło do skutecznego zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorcy w obydwu przypadkach.

Ponadto już w decyzji, wobec której został złożony wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Spółki wskazał precyzyjnie przepisy prawa, na których się oparł oraz szczegółowo uzasadnił, dlaczego żądana przez skarżącą informacja stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa i które przepisy prawa ją regulują.

Odnosząc się do zarzutu, iż organ wybiórczo potraktował obszar objęty tajemnicą przedsiębiorców, organ stwierdził, że doręczone wnioskodawcy w trybie dostępu do informacji publicznej kopie decyzji administracyjnych nie stanowią tajemnicy przedsiębiorców, którzy posługują się nimi w obrocie w sposób powszechny, tak więc ich treść została ujawniona. Nazwy przedsiębiorców realizujących przedmiotowe umowy są jawne, organ posługuje się tą informacją zarówno wobec organów Spółki, jej właściciela, jak i zewnętrznie m.in. w relacjach wobec organów administracyjnych i innych. Stąd podniesiony zarzut wnioskodawcy jest całkowicie chybiony.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wniosła skarżąca – H. B. zarzucając jej naruszenie:

- art. 7, art. 31 ust. 3 i art. 61 ust. 1 - 3 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja RP (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.);

- art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 10 ust. 1, art. 13 ust. 1, art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości.

W ocenie skarżącej powoływanie się przez organ na fakt, że przedsiębiorca nie może tych informacji udostępnić, ponieważ stanowią one tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu informacji handlowej, jest błędne.

Zdaniem skarżącej, w decyzji nie wykazano logicznego i prawnego związku między zakresem ograniczenia dostępu do informacji publicznej, a zakresem wniosku i pojęciem informacji publicznej, organ ponadto nie udostępnił do wiadomości skarżącej rzeczonych pism przedsiębiorców o odmowie udzielenia informacji o rzekomych cechach tajemnicy przedsiębiorstwa.

Zdaniem skarżącej, w przedmiotowej sprawie na uwagę zasługuje fakt, rozszerzającej interpretacji wyjątków od zasady dostępu do informacji publicznej, przewidzianych przez ustawy szczegółowe.

W ocenie skarżącej, art. 61 Konstytucji RP przewiduje, że prawo dostępu jest zasadą, a jego ograniczenia wyjątkami, które powinny być interpretowane ściśle.

W ocenie, skarżącej w niniejszej sprawie istnieje konflikt dostępu do informacji publicznej i ochrony tajemnicy przedsiębiorcy. Ustawowym warunkiem uznania informacji za "tajemnicę przedsiębiorstwa" jest podjęcie przez przedsiębiorcę niezbędnych środków dla jej ochrony. Tymczasem organ, nie wskazał, czy przedsiębiorca korzystający z tajemnicy przedsiębiorcy podjął działania w celu zachowania poufności informacji, wskazując jedynie, że w umowach zawartych miedzy przedsiębiorcami a ZWiK sp. z o. o. są zawarte klauzule ochronne.

Organ zdecydował się udostępnić wnioskowane przez skarżącą informacje we wszystkich punktach, poza punktem 4. Jednocześnie wystąpiła sytuacja, iż tajemnicą przedsiębiorstwa faktycznie jest objęta tylko cześć dokumentu, nie zaś jego całość.

Skarżąca podniosła, iż w takim przypadku zastrzeżenie całej treści dokumentu jest nieuprawnione.

W odpowiedzi na skargę Prezes Zarządu Zakładu Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w R. wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu.

Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

W niniejszym postępowaniu przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Prezesa Zarządu Zakładu Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w R. z dnia 14 lipca 2015 r. znak [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - podanie ceny netto za 1 Mg przyjętych odpadów przez wykonawcę, którą utrzymał on w mocy decyzję Prezesa Zarządu Spółki Zakład Wodociągów i Kanalizacji sp. z o.o. w R. z dnia 12 czerwca 2015 r. znak: [...].

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2014.782 ze zm.) stanowi w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1, który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy, a także konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji zawartą w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się wszelkie informacje wytworzone przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym (komunalnym bądź Skarbu Państwa), jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone (por. wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 181/02; wyrok NSA z dnia 20 października 2002 r., sygn. akt II SA 1956/02 oraz wyrok NSA z dnia 30 października 2002 r., sygn. akt II SA 2036-2037/02 za: M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 28).

W myśl art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia w sposób i w formie przewidzianej we wniosku, a wówczas to podmiot obowiązany do udostępnienia postępuje w sposób przewidziany w art. 14 ust. 2 ustawy. Nie budzi przy tym wątpliwości interpretacyjnych to, że udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno technicznej jak i to, że odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 ustawy, następują w drodze decyzji administracyjnej wedle reguł kodeksu postępowania administracyjnego. Gdy żądana informacja nie jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy, to dopuszczalną i właściwą formą odniesienia się do wniosku o udostępnienie takiej informacji jest pismo zawiadamiające wnioskodawcę o braku możliwości zastosowania przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Z kolei, formą obrony swojego stanowiska dla wnioskodawcy w takiej sytuacji jest skarga na bezczynność organu (por. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 405/10, wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 września 2012 r., sygn. akt II SAB/ Go 31/12 - dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Prawo dostępu do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. W szczególności prawo to ograniczone jest ze względu na ochronę "tajemnicy przedsiębiorcy" (art. 5 ust. 1 i ust. 2 udip). Pojęcie "tajemnicy przedsiębiorcy" nie zostało zdefiniowane na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Definicję legalną zbliżonego terminu "tajemnicy przedsiębiorstwa" zawierają natomiast przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r., nr 153, poz. 1503 ze zm.). Stosownie do treści art. 11 ust. 4 tej ustawy, tajemnica przedsiębiorstwa oznacza nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tajemnice te podlegają ochronie w zakresie, w jakim ich ujawnienie mogłoby zagrażać lub naruszać interes indywidualnego przedsiębiorcy (art. 11 ust. 1 ww. ustawy).

W doktrynie podnosi się, że wskazane pojęcia w pewnym sensie stanowią synonimy, a zatem dokonując wykładni zawartego w art. 5 ust. 2 udip terminu "tajemnica przedsiębiorcy", należy posiłkowo odwołać się do rozumienia "tajemnicy przedsiębiorstwa" na gruncie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (por. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej w świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, Toruń 2002, s. 78).

Podnoszone są jednak uzasadnione stanowiska, że pojęcie tajemnicy przedsiębiorcy jest szersze od pojęcia tajemnicy przedsiębiorstwa, i w nawiązaniu do tego stanowiska organ buduje uzasadnienie swojej decyzji. Zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 2015-05-05,sygn. akt I SA/Wa 2268/14, którego pogląd skład orzekający podziela " Pojęcia "tajemnica przedsiębiorcy", o której jest mowa w u.d.i.p. i "tajemnica przedsiębiorstwa", o której mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k., nie są tożsame. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, chociaż tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej. Tajemnicę przedsiębiorcy stanowią więc informacje znane jedynie określonemu kręgowi osób i związane są z prowadzoną przez przedsiębiorcę działalnością, wobec których podjął on wystarczające środki ochrony w celu zachowania ich poufności (nie jest wymagana przesłanka gospodarczej wartości informacji, jak przy tajemnicy przedsiębiorstwa). Informacja staje się "tajemnicą", kiedy przedsiębiorca przejawi rzeczywistą wolę zachowania jej jako niepoznawalnej dla osób trzecich. Nie traci natomiast swojego charakteru przez to, że wie o niej pewne ograniczone grono osób zobowiązanych do dyskrecji (np. pracownicy przedsiębiorstwa). Utrzymanie danych informacji jako tajemnicy wymaga więc podjęcia przez przedsiębiorcę działań zmierzających do wyeliminowania możliwości dotarcia do nich przez osoby trzecie w normalnym toku zdarzeń, bez konieczności podejmowania szczególnych starań.

Zdaniem Sądu, z uwagi na przedmiot informacji publicznych, których udostępnienia domagał się w realiach kontrolowanej sprawy skarżący, należy uznać, że informacje te miały charakter poufny, uzasadniający ich ochronę, jako objętych tajemnicą przedsiębiorcy i to w wąskim jak i szerokim znaczeniu.

Przyjąć nawet należy, iż żądane informacje dotyczące ceny netto za 1 Mg przyjmowanych odpadów mają wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, która w doktrynie utożsamiana jest nie z subiektywnym przekonaniem przedsiębiorcy o wartości posiadanej informacji, lecz z możliwością wykorzystania danej informacji przez innego przedsiębiorcę w sposób, który pozwoli mu na zaoszczędzenie wydatków lub zwiększenie zysków (por. A. Michalak: Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, LEX 2011).

W niniejszej sprawie organ trafnie i w sposób należycie uzasadniony stwierdził i wykazał, że żądane informacje miały dla przedsiębiorców wartość gospodarczą w przedstawionym wyżej rozumieniu. Organ wystąpił do przedsiębiorców korzystających z prawa do ochrony tajemnicy z pytaniami, czy z uwagi na treść umów odpowiednio z dnia 20 marca 2014 r. i 1 sierpnia 2014 r., a w szczególności regulacji zawartych w § 11 ust. 5, wyrażają zgodę na ujawnienie skarżącej ceny netto za 1 Mg przyjmowanych odpadów, co było podyktowane treścią art 5 ust. 2 zdanie drugie in fine ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Obydwaj przedsiębiorcy nie wyrazili zgody na udostępnienie informacji objętej wnioskiem skarżącej. Pierwszy wskazując, iż stanowi ona tajemnicę przedsiębiorstwa. Drugi poinformował, że nie wyraża zgody na udostępnienie informacji dotyczącej ujawnienia ceny netto za 1 Mg przyjmowanych odpadów wnioskodawcy z uwagi na treść łączącej strony umowy.

W ocenie Sądu, skoro organ zbadał treść umów łączących go z przedsiębiorcami i stwierdził, iż zawierają one klauzule zobowiązujące do zachowania poufności m.in. informacji dotyczącej cen netto za 1 Mg przyjmowanych odpadów oraz działając ponadto - z ostrożności, wystąpił do przedsiębiorców i otrzymał ich pisemne odmowne stanowisko w sprawie ujawnienia powyższej informacji, to należy uznać, że ustalił w sposób nie budzący wątpliwości, że doszło do skutecznego w znaczeniu formalnoprawnym zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorcy w obydwu przypadkach.

Co szczególnie istotne w kontrolowanej sprawie organ zajął skonkretyzowane stanowisko nie tylko w przedmiocie formalnych, ale i materialnych przesłanek tajemnicy przedsiębiorcy, z której zainteresowani przedsiębiorcy skorzystali w przedmiotowej umowie. Organ uznał, ze wnioskowana informacja publiczna stanowi informacje przedsiębiorcy, gdyż ma dla niego wartość gospodarczą skoro może wpływać na pozycję rynkową wykonawców. Trafnie organ uznał, że są to szczególnie ważne informacje związane ze zdobywaniem rynku, pozyskiwaniem klientów, kalkulacją cen i w konsekwencji z osiąganiem zysku. Treść żądanej informacji stanowi inną informację mającą wartość gospodarczą w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Sama skarżąca podaje, że zajmuje się zbliżoną działalności gospodarczą. Sąd podziela stanowisko organu bez powtarzania jego trafnej argumentacji opartej szczegółowo na orzecznictwie sadowym i doktrynie. A zatem organ nie poprzestał na konstatacji, że z formalnego punktu widzenia wszelkie działania/przesłanki dla prawidłowego zastrzeżenia tajemnicy przedsiębiorcy wystąpiły, ale dokonał także samodzielnej, uzasadnionej uargumentowanej oceny, że w znaczeniu materialnoprawnym zakres informacji publicznej żądany przez skarżącą stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. Sąd w tym miejscu podkreśla, że prawo dostępu do informacji publicznej nie jest prawem nieograniczonym. Prawo do funkcjonuje w granicach, które określa ustawa i art. 61 Konstytucji RP. Zgodnie z jego treścią "1. Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

2. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu.

3. Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa.

4. Tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy, a w odniesieniu do Sejmu i Senatu ich regulaminy".

Jak wynika z przywołanego przepisu, w jego ust. 3 ustrojodawca wyraźnie sformułował ograniczenia /granice prawa do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej.

Jest przy tym oczywiste, że informacja publiczna stanowi pewną sprzeczność z pojęciem tajemnicy prawem chronionej i dlatego też ustawodawca stworzył normę art. 5 ust. 2 udip, która w zestawieniu tych dwóch pojęć prowadzi do ich wyważania przez badanie, czy w przypadku informacji publicznej nie mamy zarazem tajemnicy prawem chronionej. A zatem w kontrolowanej sprawie zasadniczą kwestią było ustalenie, czy kontrolowany organ w sposób zgodny z powszechnie obowiązującym prawem i Konstytucją ograniczył prawo dostępu do informacji publicznej. W przekonaniu Sądu tak, gdyż jak wynika z treści zaskarżonych decyzji, a konkretnie z s. 6-7 uzasadnienia decyzji z dnia 12.06.2015 r. organ uzasadnił formalnoprawnie i materialnoprawnie, że wnioskowany zakres informacji publicznej, będący przedmiotem sporu jest objęty tajemnicą przedsiębiorcy. W konsekwencji wyjątek ograniczający dostęp do informacji publicznej, o którym jest mowa w skardze został przez organ potraktowany ściśle, gdyż jest scharakteryzowany i opisany w znaczeniu materialnoprawnym i formalnoprawnym. Mając na uwadze te właśnie bezsprzeczne okoliczności, zindywidualizowanego, trafnego, zgodnego z prawem wykazania przez organ dlaczego, także i jego zdaniem, a nie tylko zdaniem przedsiębiorców, wnioskowana przez skarżącą informacja stanowi informację objętą tajemnicą przedsiębiorcy, zdaniem Sądu - w zaskarżonej decyzji istnieje logiczny i prawny związek między zakresem ograniczenia dostępu do informacji publicznej - a zakresem wniosku i pojęciem informacji publicznej. Pisma, o których jest mowa w skardze, jako o pismach przedsiębiorców o odmowie udzielenia informacji o cechach tajemnicy przedsiębiorstwa, znajdują się w aktach administracyjnych sprawy, do których strona postępowania administracyjnego ma dostęp.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.