Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 420/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2010-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Witold Falczyński, Sędziowie Sędzia NSA Krystyna Sidor (sprawozdawca), Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Protokolant Stażysta Paulina Gąsławska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 października 2010 r sprawy ze skargi G. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego I. oddala skargę II. przyznaje [...] M. Ch. od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie) kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, w tym 52,80 (pięćdziesiąt dwa złote osiemdziesiąt groszy) należnego podatku od towarów i usług.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia ... Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie po rozpatrzeniu odwołania G. W., reprezentowanego przez M. S., uchyliło decyzję wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta Puławy z dnia ... w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego z przeznaczeniem na uiszczenie opłat za telefon, czynsz i wodę w styczniu 2010r. i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Organ I instancji ustalił, że G. W. jest osobą niepełnosprawną, niezdolną do samodzielnej egzystencji, zamieszkuje w jednopokojowym mieszkaniu i prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe, choć wspólnie z nim na stałe mieszka jego opiekunka faktyczna. Na dochód wnioskodawcy składają się renta i zasiłek stały z pomocy społecznej w łącznej wysokości 477 zł.

Odmawiając przyznania G. W. świadczenia, pomimo niskich dochodów i trudnej sytuacji życiowej, organ I instancji wskazał, że regulowanie zadłużeń w opłatach za użytkowanie mieszkania nie posiada cech "niezbędnej potrzeby życiowej". Poza tym organ podniósł, że skoro razem z nim mieszka jego opiekunka, to i ona powinna ponosić część kosztów za energię i wodę. Organ wskazał również, że od lutego 2010r. przyznał wnioskodawcy kilka świadczeń na zaspokojenie różnych potrzeb na łączną kwotę 1130zł.

W odwołaniu G. S. zarzucił wadliwe ustalenie stanu faktycznego i wydanie decyzji "na szkodę podopiecznego, powodując degradację jego życia, zdrowia i naruszenie praw osobistych".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Lublinie uwzględniło odwołanie i uchylając decyzję organu I instancji przekazało sprawę temu organowi do ponownego rozpoznania.

Kolegium podzieliło wprawdzie stanowisko organu I instancji, że uregulowanie należności za czynsz i wodę nie mieści się w celach pomocy społecznej, ponieważ nie jest to niezbędna potrzeba życiowa (pouczając jednocześnie, że wnioskodawca jako najemca może ubiegać się o dodatek mieszkaniowy w gminie), jednak stwierdziło jednocześnie, że zachodzą podstawy do przyznania wnioskodawcy zasiłku na pokrycie kosztów telefonu. Kolegium doszło bowiem do przekonania, na podstawie zaktualizowanego wywiadu środowiskowego /k.27/, że stan zdrowia wnioskodawcy uległ pogorszeniu i jest ciężki, dlatego konieczne jest uregulowanie zaległości za telefon, aby możliwe było wezwanie pomocy medycznej.

Kolegium wyjaśniło przy tym, że ze względu na to, że zasiłek celowy jest przyznawany w oparciu o uznanie administracyjne, konieczne jest przyznanie takiego zasiłku najpierw przez organ I instancji.

Skargę do sądu administracyjnego wniósł G. W., domagając się uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie ze względu na wadliwe ustalenia stanu faktycznego.

Skarżący podniósł, że w trakcie postępowania odwoławczego działająca w jego imieniu pełnomocnik wnosiła do Kolegium o wstrzymanie wydania rozstrzygnięcia do czasu złożenia przez nią pisma stanowiącego uzasadnienie wniesionego odwołania wraz z załącznikami, czego organ nie uwzględnił, wydając zaskarżoną decyzję przed uzupełnieniem przez nią odwołania. Podkreślił, iż choć M. S. sprawuje nad nim faktyczną opiekę, to jednak jest osobą obcą w stosunku do niego i nie prowadzi z nim wspólnego gospodarstwa domowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r.- Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę zaskarżonej decyzji w zakresie jej zgodności z prawem.

Zaskarżona decyzja prawa nie narusza.

Podstawą jej wydania był przepis art. 138 § 2 kpa, zgodnie z którym organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Podkreślić należy, że wydanie decyzji kasatoryjnej, a więc uchylającej orzeczenie organu I instancji, i przekazującej sprawę do ponownego rozpoznania temu organowi - co do zasady nie przesądza rozstrzygnięcia, a strona skarżąca będzie miała prawo składać wnioski dowodowe, oświadczenia i wyjaśnienia w sprawie.

Badając zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie stwierdzić należy, że nie jest ona niekorzystna dla skarżącego. Kolegium stwierdziło bowiem w uzasadnieniu, że sytuacja życiowa, w tym materialna skarżącego, uzasadnia przyznanie mu zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie rachunków za telefon, ale ze względu na to, że ten rodzaj świadczenia przyznawany jest w oparciu o uznanie administracyjne, organ odwoławczy nie mógł samodzielnie takiego świadczenia przyznać. Uznanie administracyjne pozwala właściwemu organowi samodzielnie ustalić wysokość przyznawanego świadczenia, zależnie z jednej strony od zakresu potrzeb wnioskodawcy, zaś z drugiej od możliwości finansowych organu i liczby innych osób ubiegających się o takie świadczenia. To organ I instancji ustala pierwotnie wysokość przyznanego świadczenia, uzasadniając ją, a dopiero następnie organ odwoławczy ma prawo ocenić to rozstrzygnięcie oraz argumentację, a następnie ewentualnie zmienić je, w razie stwierdzenia, że wyważenie interesów wnioskodawcy i organu nie było należyte.

W niniejszej sprawie, skarżący domagał się udzielenia mu pomocy finansowej w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie zaległych opłat za telefon, czynsz i wodę w styczniu 2010r.

Prawidłowo uznał organ odwoławczy, że sytuacja skarżącego przemawia za przyznaniem mu takiego zasiłku na pokrycie należności za telefon.

Zarzuty skargi są natomiast nieuzasadnione.

W szczególności nie ma znaczenia w niniejszej sprawie kwestia wspólnego zamieszkiwania i gospodarowania skarżącego i M. S., organy obu instancji zgodnie orzekły, że zasiłek celowy z przeznaczeniem na opłatę czynszu i wody nie przysługuje, bowiem nie mieści się w celach pomocy społecznej – rozstrzygnięcia w tym zakresie są więc niezależne od sytuacji życiowej skarżącego.

Natomiast w odniesieniu do zasiłku celowego z przeznaczeniem na pokrycie rachunku za telefon, sprawa będzie ponownie podlegała rozpoznaniu przez organ I instancji, a skarżący będzie mógł zgłaszać swoje uwagi i zastrzeżenia.

Nieuzasadnione są także zarzuty strony, iż zaskarżona decyzja narusza prawo, gdyż została wydana pomimo braku zapowiedzianego w nim uzasadnienia odwołania. Z przepisu art. 128 k.p.a. wynika, że odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia i wystarczy, by wynikało z niego, że strona nie jest zadowolona z rozstrzygnięcia. O ile zatem skarżący chciał złożyć pismo zawierające szczegółowe uzasadnienie odwołania, to w jego interesie leżało, by uczynić to niezwłocznie, mimo to, do chwili obecnej uzasadnienie takie do organu nie wpłynęło.

Z tych wszystkich względów należy stwierdzić, że skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).