Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1517/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-12-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Szymańska Sędziowie Sędzia WSA Anita Wielopolska (spr.) Sędzia WSA Grzegorz Rząsa po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi P. L. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na wykorzystanie pasa technicznego do innego celu niż utrzymanie brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2021 r. Nr [...] Minister Infrastruktury, po rozpatrzeniu wniesionego przez P. L. odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Morskiego (DUM) w [...] z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...] odmawiającej skarżącemu udzielenia zezwolenia na wykorzystanie pasa technicznego do innego celu niż utrzymanie brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska tj. na posadowienie przyczepy transportowej z kontenerem mieszkalnym na dz. nr [...] obręb [...] - utrzymał ww decyzję w mocy.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny.

Na wniosek P. L. z dnia 1 lipca 2020 r. DUM w [...] wszczął postępowanie administracyjne w sprawie udzielenia przez organ zezwolenia na posadowienia na powyższym terenie ww przyczepy transportowej.

W ramach prowadzonego postępowania ustalono, iż przedmiotowe zagospodarowanie dotyczy nieruchomości (ww działki) położonej w granicach pasa technicznego morskich wód wewnętrznych. Teren inwestycji objęty został miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego - dla obrębu geodezyjnego [...], [...] w gminie [...], podjętym Uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. (Dz.Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]). Ustalono także, iż powyższa działka nr [...] znajduje się na terenie oznaczonym w powyższym planie symbolem 12.ML, z przeznaczeniem podstawowym terenu jako teren zabudowy rekreacji indywidualnej. Zgodnie z zapisem § 20 ust. 12 pkt 1 lit. a powyższego planu na terenie pasa technicznego obowiązuje zakaz zabudowy z wyjątkiem obiektów służących ochronie brzegu morskiego. Jednocześnie, zgodnie z § 20 ust. 3 pkt 1, dotyczącym ustaleń w zakresie zasad kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, zabudowa jest możliwa wyłącznie w liniach zabudowy określonych na rysunku planu, zaś z § 20 ust. 5 pkt 4, dotyczącym zasad systemów komunikacji i infrastruktury technicznej wynika, iż odprowadzenie ścieków sanitarnych realizuje się wyłącznie w oparciu o projektowany rurociąg tłoczny ścieków. Nadto zgodnie z treścią § 20 ust. 9 wprowadzony został zakaz zabudowy tymczasowej.

W tych okolicznościach, jak podniósł organ I instancji, wskazane we wniosku posadowienie przyczepy transportowej z kontenerem mieszkalnym oraz mobilnym zbiornikiem bezodpływowym, jest niezgodne z ustaleniami obowiązującego ww miejscowego planu, co zresztą, w ocenie organu, jest logiczną konsekwencją faktu, iż pas techniczny stanowi strefę wzajemnego, bezpośredniego oddziaływania morza i lądu i jest przeznaczony do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Przedmiotowy teren jest obszarem szczególnego zagrożenia powodzią, stąd też tym bardziej istnieje zagrożenie powodziowe. Nadto, niezależnie od powyższego, w przedmiotowym wniosku nie wykazano planowanych do wykonania działań mających na celu zabezpieczenie inwestycji przed powodzią oraz zapewnienia dróg ewakuacyjnych z terenu nieruchomości.

Ostatecznie Dyrektor Urzędu Morskiego w [...] ww decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., odmówił udzielenia wnioskowanego zezwolenia.

Od powyższej decyzji w imieniu skarżącego odwołanie wniósł jego pełnomocnik wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i udzielenie zezwolenia zgodnie z wnioskiem z dnia 1 lipca 2020 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W powyższym odwołaniu zarzucił:

- wydanie ww decyzji z nadużyciem tzw. uznania administracyjnego, poprzez arbitralne rozstrzygnięcie, z zaniechaniem zasięgnięcia w tej sprawie opinii specjalistów ds. projektowania i urządzeń hydrotechnicznych na okoliczność ustalenia czy planowana przez skarżącego konstrukcja stanowić może zagrożenie dla pasa technicznego;

- naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy o obszarach morskich RP poprzez przerzucanie na skarżącego obowiązku w zakresie określenia warunków korzystania z pasa technicznego;

- naruszenie art. 8 k.p.a. poprzez dopuszczenie na sąsiednich nieruchomościach wykorzystania przez ich właścicieli pasa technicznego w analogiczny sposób, o jaki wnioskował skarżący, a tym samym naruszenie zasady pogłębiania zaufania i równego traktowania;

- błędne ustalenie, iż planowane wykorzystanie pasa technicznego byłoby niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Rozpoznając wniesione odwołanie Minister Infrastruktury podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej do niego decyzji, w istotnym zakresie podzielając argumentację przedstawioną przez Dyrektora Urzędu Morskiego w [...].

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem P. L., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpił do tut. Sądu ze skargą, wnosząc o:

- uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz na podstawie art. 135 p.p.s.a. poprzedzającej jej decyzji organu I instancji,

- zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W powyższej skardze tożsamo jak w odwołaniu zarzucił:

- wydanie zaskarżonej decyzji z nadużyciem tzw. uznania administracyjnego, poprzez arbitralne rozstrzygnięcie z zaniechaniem zasięgnięcia w tej sprawie opinii specjalistów ds. projektowania i urządzeń hydrotechnicznych, na okoliczność ustalenia czy planowana przez skarżącego konstrukcja stanowić może zagrożenie dla pasa technicznego;

- naruszenie art. 37 ust. 1 ustawy o obszarach morskich RP poprzez przerzucenie na skarżącego obowiązku w zakresie określenia warunków korzystania z pasa technicznego;

- naruszenie art. 8 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dopuszczenie na sąsiednich nieruchomościach wykorzystania przez ich właścicieli pasa technicznego w analogiczny sposób o jaki wnioskowa skarżący, a tam samym naruszenie zasady pogłębiania zaufania i równego traktowania stron;

- błędne ustalenie, iż planowane wykorzystanie pasa technicznego byłoby niezgodne z miejscowym planem zagospodarowaniem przestrzennego.

Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu.

Zgodnie z art. 36 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2135, z późn. zm ) pas techniczny stanowiący strefę wzajemnego bezpośredniego oddziaływania morza i lądu, jest obszarem przeznaczonym do utrzymania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska. Stosownie natomiast do zapisu art. 37 ust. 1 powyższej ustawy, pas techniczny może być wykorzystany do celów innych niż ochronne za zgodą Dyrektora Urzędu Morskiego w [...], który jednocześnie określa warunki takiego wykorzystania.

W toku postępowania organ I instancji poczynił niezbędne ustalenia, które wskazują na zasadność wydanych rozstrzygnięć (decyzji obu instancji).

Wbrew twierdzeniu skargi, decyzja organu I instancji wydana została na podstawie zgromadzonego, zgodnie z istniejącym stanem faktycznym, materiału dowodowego, z którego min. wynika, iż na powyższym terenie występuje szczególne zagrożenie powodziowe, wiążące się z dużym prawdopodobieństwem wystąpienia strat powodziowych. Sąd też wskazuje, iż DUM (w [...]), będąc terenowym organem administracji morskiej, wykonuje zadania w tym obszarze autonomicznie, w granicach posiadanych uprawnień. Z powyższego zatem względu, wniosek o zasięgnięcia opinii biegłego w zakresie oddziaływania planowanej przez skarżącego konstrukcji mieszkalnej, jest oczywiście niezasadny, tym samym jego nieuwzględnienie w żaden sposób nie miało wpływu na prawidłowość przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów Sąd za organami stwierdza, iż w kontrolowanej sprawie decydujące znaczenie mają postanowienia obowiązującego dla przedmiotowego terenu planu zagospodarowania przestrzennego (przyjętego uchwałą Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. - Dz. Urz. Woj. [...] Nr [...] poz. [...]). Zgodnie z powyższą regulacją, w części terenu, położonego w granicach pasa technicznego, zgodnie - § 20 ust. 12 pkt 1 lit. a planu - obowiązuje zakaz wszelkiej zabudowy z wyjątkiem obiektów służących ochronie brzegu morskiego. Nadto, szczegółowe postanowienia planu choć wskazują na możliwość zabudowy to jednak wyłącznie w liniach zabudowy określonych na rysunkach planu. Natomiast planowana inwestycja nie mieści się w określonych planem granicach. Również, w ocenie Sądu, planowana inwestycja uchybia regulacji dotyczącej odprowadzania ścieków sanitarnych oraz sprzeciwia się wyrażonemu w § 20 ust. 9 zakazowi tymczasowego zagospodarowania. Sąd w tym miejscu przypomina, iż przedmiotem wniosku strony jest posadowienie na płytach drogowych betonowych przyczepy transportowej, z zamontowanym kontenerem stalowym, zaadaptowanym do celów wypoczynkowych oraz zamontowanie konstrukcji w formie tarasu, jak również ustawienie mobilnego zbiornika bezodpływowego. Oczywistym jest zatem, iż ustawienie całej powyższej konstrukcji wskazuje na trudność jej ewentualnego przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki (art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, z późn. zm.), a która jednocześnie, co bezsporne, nie stanowi obiektu służącego ochronie brzegu morskiego.

Stąd też zarzut błędnego ustalenia przez organ niezgodności planowanego przedsięwzięcia z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie został przez skarżącego w żaden sposób wykazany.

Strona w niniejszej skardze zarzuciła również naruszenie przez organ wynikającej z art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania wskazując, że na sąsiednich nieruchomościach dopuszczono do wykorzystania (zabudowy) przez właścicieli pasa technicznego w analogiczny sposób. Wbrew powyższemu jednak, jak ustalono, sposób zagospodarowania sąsiednich działek nie jest tożsamy ze wskazanym we wniosku przez skarżącego sposobem zagospodarowania. Dokumentacja fotograficzna zgromadzona w sprawie wskazuje bowiem, że na sąsiedniej działce znajduje się wyłącznie zaparkowana przyczepa kempingowa, która w dowolnym momencie może zostać usunięta. Brak jest zatem jakiegokolwiek powiązania planowanej zabudowy, osadzonej na płytach betonowych z wolnostojącą znajdującą się na sąsiedniej działce mobilną przyczepą. Dodatkowo Sąd za organami wskazuje, że każda nowa zabudowa na terenie zagrożonym powodzią, powoduje zmniejszenie możliwości retencji wodnej. Położenie działki na trasie przepływu wód powodziowych może spowodować podmycie fundamentu budynków, doprowadzając do ich destabilizacji i zniszczenia. Niesione przez wodę elementy zagospodarowania terenu, mogą powodować niszczenie i blokowanie obiektów budowlanych położonych w najbliższym sąsiedztwie inwestycji, a także negatywnie oddziaływać na ukształtowanie brzegu i roślinność stanowiąca naturalne jego zabezpieczenie.

Trzeba mieć bezwzględnie na uwadze, iż wykorzystanie nadmorskiego pasa technicznego do celów innych niż ochrona brzegu, pas techniczny powinien służyć przede wszystkim ochronie bezpieczeństwa brzegu morskiego i ochrona środowiska w tym obszarze, przy maksymalnym ograniczeniu interwencji dla celów komercyjnych, na co wskazuje art. 36 ustawy o obszarach morskich Rzeczpospolitej Polskiej i administracji morskiej, zgodnie z którym pas techniczny stanowi "strefę wzajemnego oddziaływania brzegu w stanie zgodnym z wymogami bezpieczeństwa i ochrony środowiska.

Rownież, wbrew twierdzeniu skargi, Minister Infrastruktury w żaden sposób nie uchybił w prowadzeniu postępowania dowodowego, tym samym nie naruszył przepisów zarówno postępowania administracyjnego jak i przepisów prawa materialnego.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu o przepis art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku.