Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1568/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym

SENTENCJA

Dnia 17 października 2016 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Wykowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat Sędzia WSA Anna Sękowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 października 2016 roku w trybie uproszczonym sprawy ze skargi W. Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2016 roku numer [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

I. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej "Sądu") postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej także "GDOŚ"), po rozpatrzeniu zażalenia W. Z. (dalej "skarżącego" albo "inwestora") na postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej także "RDOŚ") z dnia [...] marca 2016 r., znak: [...], którym to postanowieniem RDOŚ odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...], gmina [...], utrzymał postanowienie RDOŚ w mocy.

II. Stan sprawy, poprzedzający wydanie przez GDOŚ zaskarżonego obecnie postanowienia z dnia [...] kwietnia 2016 r., przedstawia się w następujący sposób:

1. Pismem z dnia 23 lutego 2016 r. Wójt Gminy [...] (dalej także "Wójt’) zwrócił się do RDOŚ o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku rekreacji indywidualnej na działce nr [...], gmina [...] (dalej także odpowiednio "projekt decyzji", "teren inwestycji. "planowana inwestycja").

2. Postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. RDOŚ odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji, stwierdzając sprzeczność jego postanowień z § 3 ust.1 pkt 3, 7 i 8 rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. w sprawie utworzenia parku krajobrazowego [...] w województwie [...] (Dz. Urz. [...]. z [...] r. nr [...] poz. [...]), dalej także "rozporządzenia Wojewody".

3. Pismem z dnia 24 marca 2016 r. skarżący wniósł do GDOŚ zażalenie na postanowienie RDOŚ z dnia [...] marca 2016 r., zarzucając orzeczeniu:

- naruszenie przepisów k.p.a. oraz Konstytucji RP,

- poczynienie przez RDOŚ wadliwego ustalenia faktycznego, że na działce nr [...] znajduje się zbiornik wodny,

- niedopuszczalne prawnie w świetle art.93 ust.2 Konstytucji RP powołanie się na zarządzenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] i Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] w sprawie ustanowienia planu zadań ochronnych dla obszaru [...],

- poczynienie wadliwego ustalenia faktycznego, że na działkach nr 115 i 116 zlokalizowany jest "inny zbiornik wodny" w rozumieniu § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody.

III. Zaskarżonym do Sądu postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r. GDOŚ rozpatrzył zażalenie skarżącego na postanowienie RDOŚ z dnia [...] marca 2016 r., utrzymując te postanowienie w mocy.

Uzasadniając własne rozstrzygnięcie, GDOŚ wskazał w szczególności, co następuje:

1. [Objęcie terenu inwestycji formami ochrony przyrody] Teren inwestycji jest zlokalizowany na obszarze trzech form ochrony przyrody:

(-) parku krajobrazowego [...], na terenie którego obowiązują przepisy regulowane Rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. w sprawie utworzenia parku krajobrazowego [...] w województwie [...] (Dz. Urz. [...]. z [...] r. nr [...] poz. [...]),

(-) [...] obszaru chronionego krajobrazu

(-) obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...]

2. [Przeskalowanie mapy przedłożonej przez organ główny] Stwierdzić należy, że mapa przedłożona przez Wójta Gminy [...] z naniesionymi konturami jeziora [...] na działce nr [...] w formacie A4 jest przeskalowana. Powyższe uniemożliwia prawidłowe wyznaczenie strefy 100 m od linii brzegu ww. zbiornika wodnego (jezioro [...]) oraz od zbiornika wodnego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...]. Wątpliwości budzi także sam przebieg granicy jeziora oraz nr działki którym zostało oznaczone jezioro, na drugiej mapie (w formacie A3) dołączonej do akt sprawy w skali 1:1000. Zgodnie z ww. mapą, północna granica dziadki nr [...] ma długość ok 210 metrów, natomiast zarówno na oficjalnym geoportalu starostwa [...] (http://koilin.geoportal2.pl/) jak i na ogólnodostępnym portalu internetowym Głównego Urzędu Geodezji i Kartografii - dalej GUGiK (http://geoportal.gov.pl) północna granica działki ma długość ok 191 metrów. Jednocześnie zgodnie z ww. mapami jezioro [...] na wysokości działki nr [...] stanowi działkę o nr [...], natomiast z załączonej do projektu decyzji mapy wynika, że jest to działka nr [...]. W tym miejscu podkreślić należy, że mapy umieszczone na ww. stronie internetowej mogą stanowić jedynie uzupełnienie materiału dowodowego na potwierdzenie dokonanych przez organy ustaleń, nie mogą natomiast stanowić samoistnego dowodu na potwierdzenie stanu faktycznego.

3. [Zlokalizowanie terenu inwestycji w pasie ochronnym dwóch zbiorników wodnych] Bezsprzecznie jednak, niezależnie od występowania wskazanych wyżej pewnych nieścisłości w przedłożonym materiale dowodowym, analiza zarówno załącznika graficznego do projektu decyzji, jak też wskazanych wyżej materiałów geodezyjnych zamieszczonych w internecie prowadzi do zgodnego wniosku, że w obydwu wariantach przebiegu granicy jeziora [...] wschodnia część obszaru inwestycji (oznaczonego punktami A-H) znajduje się w pasie 100 metrów od jeziora. Jednocześnie zachodnia część działki znajduje się w pasie ochronnym 100 metrów od zbiornika wodnego znajdującego się na działkach nr [...] i [...]. Dlatego też w analizowanej sprawie ma zastosowanie zakaz zawarty w § 3 ust.1 pkt 7 tj. rozporządzenia, tj. zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej.

4. [Brak podstaw do wyłączenia zbiornika wodnego zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] z zakresu pojęcia "inny zbiornik wodny" w rozumieniu § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia] Zakaz, o którym mowa w § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia (tj. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 metrów od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych) został ukształtowany na podstawie art.16 ust.3 i art.17 ustawy o ochronie przyrody w brzmieniu obowiązującym w dacie uchwalania tego aktu. Z dniem 11 września 2015 r. przywołany przepis ustawy o ochronie przyrody został znowelizowany przez art. 9 pkt 8 lit. a ustawy z dnia 24 kwietnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 774). Obecnie, zgodnie z nowym brzemieniem art.17 ustawy, możliwe jest wprowadzenie zakazu budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych oraz zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym, o którym mowa w art. 122 ust. 1 pkt; 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne. O wprowadzeniu zakazu na terenie obszaru chronionego krajobrazu decyduje jednakże prawodawca lokalny, nie może go natomiast zastępować organ stosujący prawo i uchylać wciąż obowiązującego zakazu, nawet gdy zakaz ten jest niezgodny z ustawą. GDOŚ nie orzeka w sprawie skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Oznacza to, że rozporządzenie Wojewody [...] nie może być przedmiotem kontroli Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w niniejszym postępowaniu. Tym samym Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ uzgadniający zobowiązany jest do stosowania przepisów ww. Rozporządzenia Wojewody [...], zgodnie z którymi zakaz zabudowy w 100 metrowej strefie dotyczy zarówno zbiorników naturalnych, jak i sztucznych. Jednocześnie Organ odwoławczy podkreśla, że skarżący nie neguje istnienia zbiornika wodnego jako takiego, a jedynie jego definicję, natomiast zgodnie z wyrokiem WSA w Warszawie, sygn. akt: IV SA/Wa 1530/11, "Ponieważ spór dotyczy zakwalifikowania danego zbiornika do kategorii wód w ocenie sądu celowe jest odniesienie się do definicji zawartych w ustawie z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 239, poz. 2019 ze zmianami). Zgodnie z art.5 ust.3 tej ustawy śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na płynące i stojące, do których zalicza się wody znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych zbiorniach wodnych, niezwiązanych bezpośrednio, w sposób naturalny, z powierzchniowymi wodami płynącymi. Jednocześnie przepisy o wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami. W świetle powyższego zarówno staw, jak i zbiornik powstały wskutek działalności człowieka stanowi inny zbiornik wodny", gdyż rozporządzenie Wojewody nie rozróżnia, czy ma to być zbiornik będący skutkiem działania natury, czy sił człowieka. W konsekwencji każdy istniejący zbiornik, nawet jeżeli powstał sztucznie będzie brany pod uwagę w świetle zapisów w § 4 ust. 1 pkt 8) rozporządzenia Wojewody.

Jednocześnie z analizy zasobów portalu GUGiK - usługi WMS Bazy Danych Obiektów Topograficznych (BDOTlOk) wynika, że na działkach nr [...] i [...] znajduje się zbiornik wodny zakwalifikowany jako wody powierzchniowe — wody stojące. Dlatego też zdaniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, zgodnie zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych ww. rozporządzenia realizacja planowanej inwestycji będzie się wiązać z naruszeniem ww. nakazu.

5. [Trafność zarzutu zażalenia co do braku zbiornika wodnego na działce nr [...]. Naruszenie zakazu likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych, ustanowionego z § 3 pkt 3 rozporządzenia] Istotnie błędnie ustalił RDOŚ, że na działce nr [...] zlokalizowany jest zbiornik wodny. Na podstawie ogólnodostępnych; map publikowanych m.in. na oficjalnym portalu internetowym geoportal.gov.pl oraz aplikacji Google Earth, a także z analizy zasobów portalu GUGiK - usługi WMS Bazy Danych Obiektów Topograficznych (BDOTlOk), tj. ogólnokrajowego systemu gromadzenia i udostępniania danych topograficznych (standard BDOT1 określa rozporządzenie MSWiA z dnia 17 listopada 2011 r. w sprawie bazy danych obiektów topograficznych oraz bazy danych obiektów ogólnogeogmiicznych, a także standardowych opracowań kartograficznych) wynika, że zachodniej część działki nr [...] występują mokradła - teren podmokły. Mokradła, to ekosystemy wodno - lądowe lub lądowe, ale zależne od wody. Stanowią ogniwo pośrednie pomiędzy ekosystemami typowo lądowymi a typowo wodnymi, i mogą występować ii a ich, pograniczu. Zgodnie z tzw. Konwencją [...] (Konwencja o obszarach wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego) obszary wodno - błotne to tereny bagien, błot i torfowisk lub zbiorniki wodne, tak naturalne jak i sztuczne, stałe i okresowe, wodach stojących lub płynących, słodkich, słonawych łub słonych, łącznie z wodami morskimi, których głębokość podczas odpływu nie przekracza sześciu metrów, jest to pojęcie szersze od pojęcia zbiorników wodnych. W związku z powyższym, w ocenie organu II instancji na działce nr [...] nie znajduje się zbiornik wodny a obszar wodno - błotny. Dlatego też naruszony zostanie zakaz likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych (§ 3 pkt 3 ww. Rozporządzenia) ze względu na występujące zadrzewienia w obrębie inwestycji, natomiast linia ograniczająca obszar inwestycji (oznaczona punktami A-H) swoim zasięgiem obejmuje te właśnie zadrzewienia.

6. Uwzględniając fakt, iż sprzeczność przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy z ww. Rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] jest bezsporna i uniemożliwia jego uzgodnienie, organ odwoławczy, mając na uwadze zasadę ekonomiki procesowej, uznał za zbędne badanie w toku przedmiotowego postępowania odwoławczego zgodności realizacji spornej inwestycji z przepisem art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody w odniesieniu do obszarów [...]: obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...]

IV. Pismem z dnia 30 maja 2016 r. skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie GDOŚ z dnia [...] kwietnia 2016 r., podnosząc przeciwko przedmiotowemu orzeczeniu zarzuty:

- naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

- naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

- naruszenia zasad i przepisów postępowania administracyjnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy;

Uzasadniając zarzuty skargi, skarżący wskazał w szczególności, co następuje:

1. Skarżący nie brał czynnego udziału w postępowaniu, gdyż nie otrzymał projektu decyzji Wójta [...]. Postępowanie w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji przez RDOŚ nie jest odrębnym postępowaniem administracyjnym. Jest zagadnieniem wstępnym (kwestią prejudycjalną) w postępowaniu prowadzonym przez Wójta [...]. Skarżący nie może skutecznie dochodzić swoich praw w postępowaniu administracyjnym i sądowo administracyjnym dopóki nie otrzyma projektu decyzji Wójta. Każde rozstrzygnięcie poza uchyleniem, stwierdzeniem nieważności bądź wznowieniem postępowania będzie dotknięte wadą kwalifikowaną.

2. Ani przepisy ustrojowe ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko statuujące GDOŚ i RDOŚ, ani tym więcej przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie przyznają tym organom kompetencji do odmowy wydania uzgodnienia. Odmowa wydania uzgodnienia narusza zasadę legalizmu określoną w art. 7 Konstytucji RP i art. 6 Kpa. RDOŚ określa, jakie warunki wskazane prawem mają być spełnione, aby ochronić wartości przyrodnicze określone prawem. Organ stosujący prawo ma obowiązek szczegółowo rozpoznać stan faktyczny i zrekonstruować normę indywidualno - konkretną na podstawie obowiązujących przepisów. Kiedy przepisy zarządzenia czy rozporządzenia władzy lokalnej lub administracji specjalnej/terenowej są sprzeczne z Konstytucją RP lub ustawą, organ stosujący prawo przy pomocy norm kolizyjnych powinien ustalić który przepis obowiązuje i ten stosować. A więc wybrać przepis wyższy rangą, szczególny, późniejszy. W przedmiotowej sprawie zarówno RDOŚ jak i GDOŚ kierują się rozporządzeniami wojewodów, lekceważąc Konstytucję RP i ustawy.

3. GDOŚ dokonał błędnej lub zafałszowanej wykładni prawa dotyczącej ustanawiania w drodze decyzji administracyjnej linii brzegowej zbiorników wodnych. Przytoczone w skardze na postanowienie RDOŚ przepisy art. 15 Prawa wodnego, które jednoznacznie wskazują, że podmokły teren na działkach [...] i [...] nie jest zbiornikiem wodnym zostały w części sprawozdawczej postanowienia GDOŚ pominięte. Przepisy art. 15 ustawy Prawo wodne zostały zastąpione orzecznictwem, które dotyczy innego stanu faktycznego i w polskiej kulturze prawnej nie mają żadnej mocy prawnej.

4. W przedmiotowej sprawie zostały pogwałcone prawie wszystkie zasady postępowania administracyjnego:

- zasada legalizmu art. 6 k.p.a. poprzez działanie RDOŚ bez podstawy prawnej, niedopuszczalne domniemanie kompetencji gdy chodzi o odmowę uzgodnienia,

- zasada prawdy obiektywnej (praworządności) art. 7 k.p.a. poprzez kreowanie fałszywych dowodów mających na celu szkodzić słusznym interesom strony,

- zasada zaufania do władzy publicznej art. 8 k.p.a. poprzez manipulowanie prawem i nieuwzględnianie w postępowaniu i załatwianiu spraw interesu społecznego i słusznego interesu jednostki,

- zasada czynnego udziału stron w postępowaniu, art. 10 k.p.a. poprzez uporczywe niedoręczanie stronie kluczowego w postępowaniu dokumentu (projektu decyzji lokalizacyjnej).

5. W przekonaniu skarżącego działanie organu I instancji, tj. RDOŚ było od początku nakierowane na zniechęcenie inwestora do wykonywania swoich praw podmiotowych. Z kolei organ odwoławczy, tj. GDOŚ nie wykonał obowiązku zweryfikowania stanowiska RDOŚ.

V. W odpowiedzi na skargę, udzielonej pismem dnia 22 czerwca 2016 r., GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

VI. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem.

W myśl art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z kolei w myśl art.135 p.p.s.a. sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Stosownie zaś do treści art. 119 pkt 3 p.p.s.a, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Stosownie do art.120 p.p.s.a w trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektor Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2016 r. nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jego wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art.145 § 1 p.p.s.a.

W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

VI. Kontrola legalności zaskarżonego do Sądu postanowienia Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] kwietnia 2016 r. prowadzi do następujących wniosków:

1. Przedmiotem kontrolowanego przez Sąd postępowania administracyjnego, w którym w II instancji orzekł zaskarżonym postanowieniem GDOŚ było uzgodnienie projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji planowanej na obszarze objętym formami ochrony przyrody, ustanowionymi na podstawie przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. ochronie przyrody (j.t. Dz.U. z 2015 r., poz.1651 z późn.zm.). Zgodnie bowiem z art.53 ust.4 pkt 8 w związku z art.60 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do innych niż park narodowy i otulina tego parku – obszaru objętego ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Bezspornie bowiem teren inwestycji jest położony w granicach trzech następujących obszarów chronionych przyrodniczo:

1) parku krajobrazowego [...] na terenie którego obowiązują przepisy regulowane Rozporządzeniem nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. w sprawie utworzenia parku krajobrazowego [...] w województwie [...],

2) [...] obszaru chronionego krajobrazu oraz

3) obszaru specjalnej ochrony ptaków [...] i obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...]

Organy obu instancji dokonały szczegółowej oceny stanu faktycznego niniejszej sprawy w świetle obostrzeń związanych z funkcjonowaniem pierwszej ze wskazanych wyżej form ochrony przyrody, tj. parku krajobrazowego [...], przyjmując słuszne założenie, że ewentualne wykazanie niedopuszczalności realizacji planowanej inwestycji w świetle tychże obostrzeń będzie czyniło bezprzedmiotowym ocenianie inwestycji w świetle obostrzeń wynikających z funkcjonowania form pozostałych. Stosownie do powyższego organy obu instancji stwierdziły niedopuszczalność planowanej inwestycji w świetle zakazów obowiązujących we wskazanym wyżej parku krajobrazowym, przewidzianych w przepisach rozporządzenia nr [...] Wojewody [...] z dnia [...] maja 2009 r. Stanowisko organów obu instancji jest w tym zakresie trafne, a zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

2. Skonfrontowanie treści zaskarżonego orzeczenia GDOŚ z dnia [...] kwietnia 2016 r. z materiałem dowodowym sprawy prowadzi orzekający w niniejszej sprawie Sąd do wniosku o całkowitej prawidłowości zarówno ustaleń faktycznych, jak i ocen prawnych, sformułowanych w zaskarżonym postanowieniu. Wbrew zarzutom skargi orzeczeniu nie można postawić zarzutu niezgodności z art. 6, 7 i 8 k.p.a. Odnotować przy tym należy, że treść złożonej przez organ odpowiedzi na skargę (pismo organu z dnia 22 czerwca 2016 r.) w pełni odnosi się do zarzutów skargi. Pozytywny wynik szczegółowej kontroli prawidłowości sformułowanego tam stanowiska organu upoważnia Sąd do przyłączenia się do tego stanowiska w pełni i potraktowania go jako własne. Stosownie do powyższego:

3. Rozstrzygające znaczenie dla uznania inwestowania na działce nr [...] (w kształcie przewidzianym w przedłożonym do uzgodnienia projekcie) za niedopuszczalne z punktu widzenia zakazów ustanowionych w rozporządzeniu Wojewody z dnia [...] maja 2009 r. ma ta okoliczność, że teren inwestycji znajduje się w stumetrowej strefie ochronnej dwóch różnych zbiorników wodnych, tj. 1) [...] oraz 2) zbiornika wodnego znajdującego się na działkach nr [...] i [...] (odpowiednio wschodnia część obszaru planowanej inwestycji znajduje się w pasie 100 metrów od jeziora [...], natomiast zachodnia część działki znajduje się w pasie ochronnym 100 metrów od zbiornika wodnego znajdującego się na działkach nr [...] i [...]). Z tej przyczyny realizacja planowanej inwestycji byłaby nie do pogodzenia z zakazem zawartym w § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia, tj. z zakazem budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Wbrew stanowisku skarżącego organy wykazały, że na sąsiadujących z terenem inwestycji działkach nr [...] i [...] istotnie znajduje się zbiornik wodny (por. analiza zasobów portalu GUGiK - usługi WMS Bazy Danych Obiektów Topograficznych (BDOTlOk), a dla oceny tego, czy istnienie przedmiotowego zbiornika pociąga za sobą powstanie strefy ochronnej miarodajny jest stan prawny wynikający bezpośrednio z treści § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania, nie zaś sam fakt znowelizowania art.17 ustawy o ochronie przyrody (w kierunku ograniczenia konieczności uwzględniania przy wyznaczaniu stref ochronnych faktu istnienia zbiorników sztucznych), nie skutkujący zmianą rozporządzenia Wojewody. Nietrafnie zatem podnosi w tym kontekście skarżący, że zbiornik wodny zlokalizowany na działkach nr [...] i [...] nie jest "innym zbiornikiem wodnym" w rozumieniu § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie Parku. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 3 Prawa wodnego śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na płynące i stojące, do których zalicza się wody znajdujące się w jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych niezwiązanych bezpośrednio, w sposób naturalny, z powierzchniowymi wodami płynącymi. Jednocześnie przepisy o wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami. W świetle powyższego zarówno staw, jak i zbiornik powstały wskutek działalności człowieka stanowi "inny zbiornik wodny", gdyż rozporządzenie Wojewody nie rozróżnia, czy ma to być zbiornik będący skutkiem działania natury, czy sił człowieka. W konsekwencji każdy istniejący zbiornik, nawet jeżeli powstał sztucznie będzie brany pod uwagę w świetle zapisów w § 3 ust. 1 pkt 7) rozporządzenia Wojewody.

Niezależnie od powyższego, nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że znowelizowanie w kierunku korzystniejszym dla inwestorów tych przepisów ustawy o ochronie przyrody, które stanowią podstawę do wyznaczania w parkach krajobrazowych stref ochronnych, wywołuje bezpośredni skutek nawet w przypadku nieprzetransponowania nowelizacji do rozporządzenia regulującego status parku, a w dalszej kolejności, gdyby hipotetycznie przyjąć, że tak zastosowana nowelizacja wyłączyłaby konieczność uwzględniania w niniejszej sprawie zbiornika wodnego znajdującego się na działkach nr [...] i [...], to i tak decydujące znaczenie dla konieczności stwierdzenia sprzeczności pomiędzy realizacją planowanej inwestycji a zakazem zawartym w § 3 ust.1 pkt 7 rozporządzenia miałby niekwestionowany fakt lokalizacji terenu inwestycji w pasie ochronnym [...].

4. Niezależnie od powyższego w postępowaniu administracyjnym wykazano (w oparciu o ogólnodostępne mapy publikowane m.in. na oficjalnym portalu internetowym geoportal.gov.pl, aplikację Google Earth oraz analizę zasobów portalu GUGiK - usługi WMS Bazy Danych Obiektów Topograficznych (BDOT10k) sprzeczność realizacji planowanej inwestycji z zakazem likwidowania i niszczenia zadrzewień śródpolnych, przydrożnych i nadwodnych (§ 3 ust.1 pkt 3 rozporządzenia) w sytuacji, w której w zachodniej część działki nr [...] występują mokradła - teren podmokły. Nieprzekraczalna linia zabudowy została wyrysowana w taki sposób, że obszar zabudowy przedmiotowej inwestycji obejmuje obszar wodno - błotny i zadrzewienia zlokalizowane na działce nr [...].

5. Nietrafnie podniósł skarżący zarzut naruszenia przez organ art.10 k.p.a. Podzielić bowiem należy stanowisko organu, że ewentualne doręczenie inwestorowi projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy, przekazanego do uzgodnień, obciąża organ inicjujący postępowanie uzgodnieniowe, tj. w niniejszej sprawie Wójta Gminy [...].

6. Nietrafnie podniósł skarżący zarzut niedysponowania przez organy uzgadniające kompetencją do odmowy uzgodnienia projektu decyzji ustalającej warunki zabudowy. Uzgodnienie w niniejszej sprawie nastąpiło na podstawie art.53 ust.4 pkt 8 w związku z art.60 ust.1 ustawy planistycznej, z których to przepisów wynika, że decyzję o ustaleniu warunków zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska – w odniesieniu do innych niż park narodowy i otulina tego parku – obszaru objętego ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Z mocy art.53 ust.5 ustawy, do uzgodnień tych ma zastosowanie ogólny tryb, regulujący sytuacje w których przepis prawa uzależnia wydanie decyzji od zajęcia stanowiska przez inny organ, przewidziany w art.106 k.p.a. Podzielenie stanowiska skargi, de facto zmierzającego do wykazania, że organ uzgadniający ma obowiązek pozytywnie uzgodnić przedkładany mu do zaopiniowania projekt decyzji, w oczywisty sposób podważałoby sens utrzymywania w obrocie prawnym instytucji uzgodnienia planowanej inwestycji budowlanej z organem ochrony przyrody, albowiem pozbawiałoby organ wyspecjalizowany uprawnienia do kwestionowania planów inwestycyjnych, nie dających się pogodzić z wymogami ochrony przyrody.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.