Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 221/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6160 Ochrona gruntów rolnych i leśnych
Hasła tematyczne: Gospodarka gruntami
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 i ust. 1b
journal: Dz.U. 2017 poz 1161
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art. 124 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1774
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok (spr.) Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski po rozpoznaniu w dniu 23 maja 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi I. S. i P. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie wyłączenia gruntów z produkcji rolnej uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

I. S. i P. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 lutego 2018 roku, którą utrzymano w mocy decyzję Starosty z dnia 14 grudnia 2017 roku w sprawie zezwolenia na wyłączenie z produkcji rolniczej łąk trwałych klasy V (ŁV) o łącznej powierzchni 0,0001 ha, na terenie działki nr [..] w obrębie miejscowości L., gmina S.

Swoje rozstrzygnięcie Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) i art. 11 ust. 1 i 1b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161).

Z akt sprawy wynika następujący stan faktyczny i prawny.

Starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, decyzją z dnia 14 grudnia 2017 roku, wydaną na podstawie art. 104 i art. 108 k.p.a. w zw. z art. 4, art. 5 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 12 ust. 1, 2, 3, 4, 6, 7, art. 13 i art. 14 pkt 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2015 r. poz. 909 z późn. zm.), na wniosek A. - zezwolił na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów klasy V stanowiących łąki trwałe, położonych na działce nr [..] we wsi L., gm. S., stanowiącej własność I. S. i P. S., dla inwestycji polegającej na budowie napowietrznej dwutorowej linii elektroenergetycznej 110kV relacji [..].

W treści decyzji wskazano, że ustalenie jednorazowej należności z tytułu czasowego wyłączenia gruntu z produkcji rolniczej oraz stałej opłaty rocznej stanowiącej 10% jednorazowej należności niepomniejszonej o wartość rynkową gruntu, płatną przez okres 10 lat, nastąpi w odrębnej decyzji wydanej po dniu faktycznego rozpoczęcia inwestycji.

Nadto zobowiązano inwestora do pisemnego zgłoszenia o terminie faktycznego rozpoczęcia inwestycji w ciągu czternastu dni od dnia rozpoczęcia prac budowlanych oraz o podanie aktualnej wartości gruntu za 1 m²; a także do zdjęcia warstwy próchniczej gruntu z terenu przeznaczonego pod zabudowę i zagospodarowania jej we własnym zakresie na poprawienie wartości użytkowej gruntów rolnych.

Decyzji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności po ustaleniu, że realizowane przedsięwzięcie jest celem publicznym w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami i jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a sprawa dotyczy zarówno ważnego interesu społecznego, jak i gospodarczego, gdyż budowa sieci ma zapewnić stały dopływ energii do licznych gospodarstw domowych oraz przedsiębiorstw na znacznym obszarze, przez co będzie służyć zaspokojeniu potrzeb społecznych i gospodarczych regionu.

W uzasadnieniu wskazano, że inwestor uzyskał prawo do dysponowania nieruchomością w zakresie realizacji inwestycji liniowej na podstawie decyzji Starosty nr [..] z dnia 16 października 2017 roku o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej.

Z przedłożonych dokumentów i oświadczenia inwestora wynika, że wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej obejmuje łącznie powierzchnię 0,0001 ha użytków rolnych, oznaczonych w ewidencji gruntów jako ŁV (łąki trwałe), powstałych z utworów pochodzenia organicznego. Decyzja stanowi pozwolenie na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, natomiast wyłączenie nastąpi z chwilą faktycznego wejścia na grunt i rozpoczęcia procesu inwestycyjnego udokumentowanego wpisem do dziennika budowy, powyższe musi być poprzedzone uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę opatrzonej klauzulą ostateczności.

Odwołanie od decyzji Starosty z dnia 16 października 2017 roku wnieśli skarżący, zarzucając jej naruszenie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami poprzez wydanie decyzji w sytuacji wyrażenia przez właścicieli nieruchomości zgody na realizację inwestycji, a także poprzez błędne określenie powierzchni wyłączanej z produkcji rolniczej, bowiem w wyniku realizacji inwestycji w sposób trwały zostanie zajęta powierzchnia 0,2969 ha. W efekcie skarżący wnieśli o uchylenie decyzji.

Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 14 lutego 2018 roku utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy przywołał obowiązującą regulację prawną, wskazując, że na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego m. in. klasy V, może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie. Zgodnie z ust. 1a art. 11 cyt. ustawy w decyzji dotyczącej wyłączenia z produkcji określa się obowiązki związane w wyłączeniem. Z kolei na podstawie ust. 1b cyt. art. 11 ustawy wniosek o wyłączenie z produkcji użytków wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego jest wiążący, a decyzja ma charakter deklaratoryjny.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że powyższe oznacza, iż organ, do którego złożono wniosek o wyłączenie z produkcji gruntów rolnych pochodzenia organicznego klas IV- VI, zobowiązany jest wydać decyzję zezwalającą na ich wyłączenie. Wskazano przy tym, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest tylko decyzja zezwalająca na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej, wydana na podstawie przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, Kolegium nie jest zaś organem uprawnionym do badania treści i zasadności wydania przez Starostę decyzji z dnia 16 października 2017 roku o ograniczeniu sposobu korzystania z omawianej nieruchomości. Zauważono także, że decyzja o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji ma samodzielny byt, niezależny od wcześniej wydanych decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

Wskazano, że przepisy ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymieniają podmiotów, którym przysługuje prawo ubiegania się o wydanie decyzji o wyłączeniu gruntów rolnych z produkcji oraz nie określają, jakie warunki musi spełniać podmiot o to prawo się ubiegający. Stwierdzono zatem, że decyzję zezwalającą na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej można wydać w stosunku do wnioskodawcy nie legitymującego się prawem do nieruchomości. Za taki podmiot uprawniony uznano także wnioskodawcę w niniejszej sprawie, bez względu na to, czy decyzje o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości lub o zezwoleniu na niezwłoczne jej zajęcie stały się ostateczne.

Dodatkowo zauważono, że przebieg linii elektroenergetycznej przez działkę nr [..] w L. ustalony został w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący I. S. i P. S. zarzucili:

- naruszenie przepisów postępowania – art. 7 k.p.a. – mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na braku należytej kontroli legalności wydania zaskarżonej decyzji organu administracji i zaniechaniu uchylenia decyzji, pomimo iż wydano ją w oparciu o naruszającą przepisy prawa decyzję Starosty z dnia 16 października 2017 roku,

- naruszenie prawa materialnego – art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, poprzez niezbadanie treści i zasadności wydania decyzji Starosty z dnia 16 października 2017 roku o ograniczeniu sposobu korzystania z omawianej nieruchomości, a stanowiącej podstawę wydania zaskarżonej decyzji.

W efekcie skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty z dnia 16 października 2017 roku.

W uzasadnieniu skargi podnieśli, że w treści zaskarżonej decyzji nie odniesiono się do zarzutu błędnego określenia wielkości obszaru wyłączonego z produkcji rolniczej. Uszczegółowili, że decyzja Starosty z dnia 14 grudnia 2017 roku została wydana w oparciu o wniosek A. z dnia 10 lipca 2017 roku o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, w którego treści wnioskodawca wskazał, że zakres ograniczenia obejmie część obszaru działki o całkowitej powierzchni zajęcia gruntu przez linię (obszarze trwałego ograniczenia) 2969 m², zaś przy podstawie stanowiska słupowego 25,71 m².

Nadto skarżący nie zgodzili się ze stanowiskiem organu, że nie jest on uprawniony do badania treści i zasadności wydania przez Starostę decyzji z dnia 16 października 2017 roku o ograniczeniu sposobu korzystania z omawianej nieruchomości. Decyzja ta bowiem jest podstawą wydania zaskarżonej decyzji, a opiera się na wadliwej wykładni art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. W tym zakresie podkreślili, że wydając decyzję z dnia 16 października 2017 roku nie uwzględniono faktu wyrażenia przez nich jako właścicieli nieruchomości zgody na realizację inwestycji przez wnioskodawcę i powołali się na złożone przez siebie w tym zakresie oświadczenie, doręczone wnioskodawcy.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało podniesione zarzuty za chybione i wniosło o oddalenie skargi, w całości podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje :

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie doprowadziła do wniosku, że wydano ją z naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Przedmiotem zaskarżenia objęto decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, utrzymującą w mocy decyzję Starosty w sprawie udzielenia zezwolenia wnioskodawcy – A. - na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów należących do skarżących I. S. i P. S.

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji są przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tj. Dz.U. z 2017 r., poz. 1161), zwanej dalej ustawą. Celem tej ustawy jest określenie zasad ochrony gruntów rolnych i leśnych między innymi poprzez ograniczenie przeznaczania ich na cele nierolnicze i nieleśne, zapobieganie procesom degradacji i dewastacji, a także rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów (art. 1 w związku z art. 3 ustawy).

W niniejszym postępowaniu mamy do czynienia z jednym z przejawów owej ochrony, bowiem zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy wyłączenie z produkcji rolniczej użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, zaliczonych do klasy V – a zatem gruntów, których dotyczy niniejsze postępowanie – może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłącznie. Na podstawie art. 5 ust. 1 ustawy organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych jest starosta.

Nadto zgodnie z art. 11 ust. 1b ustawy, wniosek o wyłączenie z produkcji użytków rolnych klasy V wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego jest wiążący, a decyzja ma charakter deklaratoryjny.

Sąd zważył, że w niniejszym postępowaniu wniosek o wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej złożył wnioskodawca - A, zaś wniosek dotyczył gruntów będących własnością skarżących I. S. i P. S.

Tym samym należało przede wszystkim wskazać, że na organie odwoławczym – Samorządowym Kolegium Odwoławczym– ciążył obowiązek zbadania, czy wnioskodawca, jako podmiot nie legitymujący się uprawnieniem prawnorzeczowym do gruntu, miał interes prawny w żądaniu wydania decyzji o wyłączeniu gruntu z produkcji rolniczej. Interesu tego nie mógł bowiem wywodzić z prawa własności do gruntu.

Sąd podzielił stanowisko organu, że w świetle regulacji omawianej ustawy wniosek o wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolniczej może złożyć nie tylko właściciel gruntu. W regulacji dotyczącej wyłączenia z produkcji użytków rolnych mowa jest o "osobie ubiegającej się o wydanie decyzji" (art. 11 ust. 5 ustawy). Stąd zasadnym jest wnioskowanie, że uprawnionym do wystąpienia z takim żądaniem jest nie tylko właściciel nieruchomości, ale również inny podmiot, jeżeli jest to podyktowane jego interesem prawnym.

Zgodnie bowiem z art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego – stroną postępowania administracyjnego jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Ocena istnienia interesu prawnego po stronie Spółki wnioskującej o wydanie omawianej decyzji opierać się powinna na analizie dotyczącej indywidualnego aktu administracyjnego, jakim była decyzja Starosty z dnia 16 października 2017 roku w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej skarżących, wydana na podstawie art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Zgodnie bowiem z art. 124 ust. 1 cyt. ustawy starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może w drodze decyzji ograniczyć sposób korzystania z nieruchomości, poprzez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie wyraża na to zgody.

Nie ulega wątpliwości, że wskutek wydania decyzji ograniczającej sposób korzystania z nieruchomości, podmiot nabywający uprawnienie z decyzji uzyskuje konkretne prawo, polegające na możliwości założenia i przeprowadzenia na cudzej nieruchomości m. in. urządzeń służących do przesyłania energii elektrycznej. Uprawnienie to konkretyzuje się na dalszych etapach jego wykonywania, a jednym z nich jest konieczność wyłączenia z produkcji rolniczej gruntu dotychczas wykorzystywanego rolniczo. Z uprawnienia nadanego decyzją ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości wynika interes prawny podmiotu w dochodzeniu wydania decyzji o wyłączeniu gruntu rolnego z produkcji. O tyle też zatem fakt wydania przez Starostę decyzji z dnia 16 października 2017 roku o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości gruntowej, był istotny dla niniejszego postępowania.

W tym miejscu słusznym jest zauważyć, że Sąd podzielił stanowisko organu, iż w niniejszym postępowaniu przedmiotem kontroli odwoławczej była wyłącznie decyzja zezwalająca na wyłączenie z produkcji rolniczej gruntów rolnych, zaś organ nie był uprawniony do badania zasadności wydania i treści decyzji z dnia 16 października 2017 roku o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości.

Niemniej należało podkreślić, że nie znajduje uzasadnienia wnioskowanie, zgodnie z którym uprzednia dla niniejszego postępowania decyzja o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, pozostaje dla niego całkowicie obojętna, do tego nawet stopnia – co zostało wyartykułowane wprost w uzasadnieniu decyzji – że również jej uchylenie nie wywrze żadnego wpływu na niniejszą sprawę. Jak bowiem wskazano, na decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości opiera się uprawnienie wnioskującej Spółki do dochodzenia zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej, a tym samym jej interes prawny warunkujący możliwość uzyskania przymiotu strony w postępowaniu – zgodnie z art. 28 k.p.a.

Stanowisko takie zostało również wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2016 r., IV SA/Wa 321/16, (dostępnym na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powołanego sposobu wnioskowania – co także należy w tym miejscu zauważyć – nie podważa treść regulacji art. 11 ust. 1b ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (na którą powoływał się organ), zgodnie z którą wniosek o wyłączenie z produkcji użytków rolnych m. in. klasy V wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, jest wiążący, a decyzja ma charakter deklaratoryjny.

Sam bowiem fakt ustawowego przesądzenia o wiążącym charakterze takiego wniosku oraz deklaratoryjności wydawanej na jego podstawie decyzji administracyjnej, nie może prowadzić do konstatacji, że wniosek ów uprawniony jest złożyć każdy podmiot, a do takich logicznych konsekwencji musiałoby zmierzać rozumowanie popierane przez organ. Problem posiadania przez podmiot wnioskujący o zezwolenie przymiotu strony postępowania, a zatem istnienia u niego interesu prawnego, uznać należy za pierwotny wobec dalszych czynności podejmowanych w sprawie, albowiem złożenie przez podmiot nieuprawniony wniosku o wydanie zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej - nawet w sytuacji, gdy wniosek taki jest wiążący dla organu – nie może prowadzić do jego uwzględnienia.

Tym samym decyzję z dnia 16 października 2017 roku o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, należało uznać za istotną dla niniejszego postępowania - o tyle, o ile wynikał z niej interes prawny wnioskodawcy w dochodzeniu zezwolenia na wyłączenie gruntu z produkcji rolniczej. W tej też optyce Sąd nie podzielił stanowiska, zgodnie z którym decyzja o wyłączeniu gruntów z produkcji ma samodzielny byt, niezależny od wcześniej wydanych decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości oraz o zezwoleniu na niezwłoczne zajęcie nieruchomości.

Należało zauważyć, że w toku postępowania prowadzonego w sprawie organ nie ustalił, czy omawiana decyzja z dnia 16 października 2017 roku o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, była decyzją ostateczną i wykonalną.

Informacja taka nie wynika z akt postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli natomiast, że w ich ocenie decyzja z dnia 16 października 2017 roku wydana została z naruszeniem prawa i powinna zostać uchylona, jak również wnosili o jej uchylenie w niniejszym postępowaniu, co także może budzić wątpliwość co do ostateczności decyzji z uwagi na ewentualne podejmowane przez skarżących w tym zakresie możliwe kroki prawne.

Dodatkowo należało zasygnalizować, że zgodnie z regulacją art. 9 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, między innymi w sprawach o ograniczenie sposobu korzystania z nieruchomości, w razie wniesienia skargi do sądu administracyjnego, organ który wydał decyzję, wstrzymuje z urzędu jej wykonanie, w drodze postanowienia, na które nie przysługuje zażalenie.

Wniesienie zatem skargi na powołaną decyzję z dnia 16 października 2017 roku skutkować powinno wstrzymaniem jej wykonania z urzędu. Nie zostało zaś ustalone, czy skarga taka została wniesiona, a zatem czy decyzja ta w chwili wystąpienia z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej – była ostateczna i wykonalna, a przez to czy mogła stanowić podstawę uprawnienia wnioskodawcy do złożenia wniosku.

Reasumując, mając na uwadze powyższe, Sąd uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszyła przepisy prawa materialnego – art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych w zw. z art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego.

Wobec takich ustaleń i wniosków Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd uznał, że usunięcia dostrzeżonych uchybień i ostatecznego załatwienia sprawy może dokonać organ odwoławczy procedując w zgodzie z zasadami wynikającymi z art. 136 k.p.a.

Ponownie rozpoznając sprawę Kolegium – związane na zasadzie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną sądu wyrażoną w niniejszym uzasadnieniu, rozpoznana odwołanie skarżących i uwzględni pominięte uprzednio okoliczności sprawy, wskazane w niniejszym uzasadnieniu, a w szczególności ustali, czy decyzja Starosty z dnia 16 października 2017 roku o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości, jest decyzją ostateczną i wykonalną, a tym samym może stanowić podstawę uprawnienia Spółki do wystąpienia z wnioskiem o wyłączenie użytków rolnych z produkcji rolniczej.