Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1030/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6239 Inne o symbolu podstawowym 623
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno  Spożywczych
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: journal: Dz.U.UE.L 2011 nr 304 poz 18 art. 7 ust. 1 lit. c)
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i RadyI R (UE) NR 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom  informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia  dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu  Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004
article: art. 184
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Dorota Dąbek Protokolant Anna Fyda-Kawula po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2019 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. Sp. z o. o. w B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2016 r. sygn. akt VI SA/Wa 197/16 w sprawie ze skargi A. Sp. z o. o. w B. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno- Spożywczych z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zmiany etykiety partii produktu rolno-spożywczego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od A. Sp. z o. o. w B. na rzecz Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych 360 (słownie: trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września 2016 r., sygn. akt VI SA/Wa 197/16 oddalił skargę A. Sp. z o.o. z siedzibą w B. na decyzję Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie nakazu zmiany etykiety partii produktu rolno-spożywczego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy. W wyniku przeprowadzonego postępowania administracyjnego poprzedzonego kontrolą w dniach 5-6 maja 2015 r. w siedzibie skarżącej [...] Wojewódzki Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych decyzją z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], zakazał skarżącej wprowadzania do obrotu partii 29,76 kg (372 szt. a’ 80 g) produktu o nazwie [...] - Kakao o obniżonej zawartości tłuszczu a’ 80 g, oznaczonej: Najlepiej spożyć przed końcem: [...], nr partii produkcyjnej: [...], cena zbytu brutto: [...] zł/szt., wyprodukowanej przez skarżącą.

W wyniku odwołania skarżącej Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej: k.p.a.) oraz art. 4 ust. 1, art. 21 i art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 678 ze zm.) w związku z art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności, zmiany rozporządzeń Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1924/2006 i (WE) nr 1925/2006 oraz uchylenia dyrektywy Komisji 87/250/EWG, dyrektywy Rady 90/496/EWG, dyrektywy Komisji 1999/10/WE, dyrektywy 2000/13/WE Parlamentu Europejskiego i Rady, dyrektyw Komisji 2002/67/WE i 2008/5/WE oraz rozporządzenia Komisji (WE) nr 608/2004 (dalej: rozporządzenie nr 1169/2011; Dz.Urz.UE.L.2011.304. 18 ze zm.) oraz art. 8 ust. 1, art. 16 i art. 17 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności (dalej: rozporządzenie nr 178/2002; Dz.Urz.U.E.L.2002.31.1 ze zm.) - uchylił w całości decyzję organu I instancji i nakazał skarżącej poddać partię artykułu rolno-spożywczego pod nazwą "[...]- Kakao o obniżonej zawartości tłuszczu a’80 g, oznaczonej: Najlepiej spożyć przed końcem [...], nr partii produkcyjnej: [...], cena zbytu brutto: [...] zł/szt.", nieodpowiadającej wymaganiom jakości handlowej określonej w przepisach o jakości handlowej zabiegowi zmiany oznakowania poprzez usunięcie napisu o treści "100% COCOA" z etykiety przedmiotowej partii produktu oraz poprzez precyzyjne podanie zawartości tłuszczu kakaowego. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł m.in., że skarżąca dopuściła się naruszenia przepisów prawa żywnościowego, z uwagi na zamieszczanie informacji, które przez odniesienie do wysokiej jakości produktu i użytych surowców mogły powodować w konsumencie przeświadczenie, iż ma do czynienia z artykułem lepszym jakościowo, podczas gdy każde dostępne na rynku kakao, składa się w 100% z ziaren kakaowca. Zdaniem organu, tak wyeksponowana informacja - chociaż odpowiadająca prawdzie - powoduje, że produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej określonych w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1169/2011, gdyż może sugerować przeciętnemu konsumentowi, że produkt posiada inne cechy (szczególne, lepsze właściwości), niż jego odpowiednik oferowany przez innych przedsiębiorców (którego oznakowanie nie zawiera takiej informacji). Organ uznał, że wprowadzenie w błąd poprzez eksponowanie podstawowej cechy produktu może mieć miejsce wówczas, gdy eksponowanie owej cechy następuje w taki sposób, że cecha podstawowa nabiera w ocenie przeciętnego konsumenta "szczególnego charakteru".

W skardze na powyższą decyzję skarżąca zarzuciła naruszenie art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1169/2011 poprzez:

- uznanie, że informacja o 100% COCOA sugeruje specjalne właściwości produktu,

- błędną wykładnię pojęcia produktów podobnych, a przez to nieprawidłowe określenie katalogu produktów podobnych do kakao, a tym samym

- niezasadne uznanie, że sporny produkt [...] nie spełnia wymagań w zakresie jakości handlowej, a także

- uznanie, że informacja o 100% COCOA wprowadza w błąd przeciętnego konsumenta.

W odpowiedzi na skargę, Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) stwierdził, że Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno-Spożywczych nie dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a., bowiem podjął niezbędne kroki zmierzające do dokładnego wyjaśnienia sprawy, a także prawidłowo ustalił stan faktyczny, opierając się na właściwej ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Organ nie dopuścił się także naruszenia przepisów prawa materialnego wyrażonych zarówno w aktach prawa europejskiego, w tym w szczególności w przepisach rozporządzenia nr 1169/2011 oraz w przepisach rozporządzenia nr 178/2002, jak i w przepisach krajowych, w tym w szczególności w ustawie o jakości handlowej artykułów rolno-spożywczych.

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, Sąd I instancji stwierdził, że każde dostępne na rynku kakao składa się w 100% z ziaren kakaowca, co wynika jednoznacznie z przepisów rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych (Dz. U. Nr 214, poz. 1813 ze zm.). Zatem, skoro w przypadku produkcji kakao o obniżonej zawartości cukru, nie jest możliwy dodatek innych składników, niż ziarna kakaowca, to umieszczenie w oznakowaniu informacji "100% COCOA" sugeruje potencjalnemu nabywcy, iż inni producenci kakao, którzy takiego zapisu w oznakowaniu swoich produktów nie zamieścili, stosują szerszą gamę surowcową podczas procesu produkcji. Tak wyeksponowana informacja, jak w spornym produkcie, pomimo, że odpowiada prawdzie - powoduje, że produkt nie spełnia wymagań jakości handlowej określonych w art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1169/2011, gdyż może sugerować przeciętnemu konsumentowi, że produkt posiada inne cechy (szczególne, lepsze właściwości), niż jego odpowiednik oferowany przez innych przedsiębiorców (którego oznakowanie nie zawiera takiej informacji). Sąd stwierdził – wbrew sugestiom skarżącej – że umieszczenie informacji o procentowej zawartości kakao nie mogło pozostawać bez wpływu na wybór konsumenta, albowiem sformułowanie "100% COCOA" ewidentnie sugeruje, że podobne środki spożywcze (kakao o obniżonej zawartości tłuszczu) niezawierające w oznakowaniu takiej informacji, posiadają inną zawartość procentową ziaren kakaowca, niż kwestionowany produkt.

Sąd I instancji podkreślił, że skoro produkt oznakowany, jako kakao o obniżonej zawartości tłuszczu, jest produktem jednoskładnikowym (zawierającym 100% kakao), to umieszczenie informacji o procentowej zawartości kakao w tym przypadku nie tylko jest zbędne, ale przede wszystkim niezgodne z przepisami regulującymi stosowne praktyki handlowe, albowiem niezasadnie wyróżnia tak oznakowany produkt spośród innych podobnych na rynku, sugerując szczególne właściwości, podczas gdy w rzeczywistości wszystkie produkty podobne mają takie właściwości. Sąd podzielił stanowisko organu, zgodnie z którym eksponowanie cechy podstawowej danego produktu nie wyklucza wprowadzenia przeciętnego konsumenta w błąd, gdy eksponowanie owej cechy następuje w taki sposób, że cecha podstawowa nabiera w ocenie przeciętnego konsumenta "szczególnego charakteru".

Zdaniem Sądu I instancji, przeciętny konsument to niewątpliwie osoba, która nie posiada specjalistycznej wiedzy z zakresu prawa żywnościowego, a więc może nie wiedzieć, że kakao o obniżonej zawartości tłuszczu to produkt z zawartością 100% ziaren kakaowca. W tej sytuacji, wbrew zapewnieniom strony skarżącej, można spodziewać się, że przeciętny konsument, mając do wyboru dwa produkty (kakao o obniżonej zawartości tłuszczu), z których tylko jeden z nich będzie posiadał informację "100% COCOA", wybierze artykuł o zadeklarowanej zawartości ziarna kakaowca, uznając go za produkt pełnowartościowy i tym samym lepszy.

W konkluzji Sąd I instancji stwierdził, że organ dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. Dlatego skarga podlegała oddaleniu.

W skardze kasacyjnej skarżąca zaskarżyła powyższy wyrok w całości wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła:

I. naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a to art. 151 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo iż zaskarżona decyzja naruszała przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu, który miał istotny wpływ na wynik postępowania, co uzasadniało uchylenie zaskarżonej decyzji, ponieważ GIJHARS nie przeprowadził postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia właściwego katalogu "produktów podobnych" do kakao, w wyniku czego przyjęto, że jedynie "produkty takie same", tj. inne marki kakao są produktami podobnymi, a tym samym niezasadne uznanie, że [...] nie spełnia wymagań w zakresie jakości handlowej, poprzez zamieszenie informacji o 100% COCOA, która to informacja miałaby wprowadzać w błąd przeciętnego konsumenta;

II. naruszenie prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.), a to art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia nr 1169/2011 poprzez:

- błędną jego wykładnię polegającą na niewłaściwej wykładni pojęcia "produktów podobnych", utożsamiając go jedynie z produktami "takimi samymi", a przez to nieprawidłowe określenie katalogu produktów podobnych do kakao,

- poprzez błędną jego wykładnię i nieuzasadnione przyjęcie, że informacja o procentowej zawartości składnika (100% COCOA), jest informacją o specjalnych właściwościach produktu;

- niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że prawdziwa informacja o procentowej zawartości składnika (100% COCOA) może wprowadzać w błąd.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Główny Inspektor Jakości Handlowej Artykułów Rolno - Spożywczych wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a., można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast, określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

Ze skargi kasacyjnej wynika, że spór prawny w rozpatrywanej sprawie dotyczy oceny prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Głównego Inspektora Jakości Handlowej Artykułów Rolno – Spożywczych w przedmiocie nakazu poddania partii artykułu rolno – spożywczego zabiegowi zmiany opakowania stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem, co uzasadniało oddalenie skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a. Według Sądu I instancji, organ administracji zasadnie ocenił, że zamieszczenie na etykiecie spornej w sprawie partii artykułu rolno – spożywczego, a mianowicie kakao o obniżonej zawartości tłuszczu, informacji o treści "100% CACAO" narusza przepisy prawa dotyczące jakości handlowej przez to, że wprowadza w błąd, co do właściwości wymienionego wyrobu.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, zarzuty skargi kasacyjnej wyznaczające granice kontroli zgodności z prawem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji nie uzasadniają twierdzenia, że wyrok ten nie odpowiada prawu. Nie ma bowiem podstaw, aby za uzasadnione uznać stanowisko, iż w rezultacie błędnej wykładni art. 7 ust. 1 lit. c) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/11 w zakresie odnoszącym się do podejścia do rozumienia pojęcia "produktów podobnych", którym prawodawca unijny operuje na gruncie tego przepisu (zarzut z pkt II tiret pierwsze i drugie petitum skargi kasacyjnej), doszło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy (zarzut z pkt I petitum skargi kasacyjnej), a w rezultacie do niewłaściwego zastosowania wymienionego przepisu prawa w rozpatrywanej sprawie (zarzut z pkt II tiret trzecie petitum skargi kasacyjnej). Wbrew stanowisku strony skarżącej, Sąd I instancji nie dopuścił się zarzucanych mu w skardze kasacyjnej naruszeń przepisów postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), ani też naruszenia przywołanej regulacji unijnej.

Sporna w rozpatrywanej sprawie partia artykułu rolno – spożywczego (kakao o obniżonej zawartości tłuszczu) oznaczona oznaczona została na opakowaniu jednostkowym etykietą zawierającą treść "100% CACAO".

Wymieniony wyrób spożywczy, jak wynika z rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 4 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w zakresie jakości handlowej wyrobów kakaowych i czekoladowych (por. pkt 3 Załącznika nr 1 do wymienionego rozporządzenia), jest wyrobem otrzymywanym przez sproszkowanie oczyszczonych, odtłuszczonych i prażonych ziaren kakaowych, zawierającym nie mniej niż 20% tłuszczu kakaowego w przeliczeniu na suchą masę. Opis jakości handlowej wymienionego wyrobu zdecydowanie różni się od zawartych w omawianym akcie prawnym opisów innych wyrobów kakaowych i czekoladowych, istotnie wyroby te od siebie odróżniając, a odróżnienie to – jak w pełni zasadnie należałoby przyjąć – nie jest dokonywane bez powodu, o czym przekonują racje natury obiektywnej. Różny jest bowiem ich skład, co aż nadto jasno i wyraźnie wynika z rezultatu zestawienia przywołanego powyżej opisu jakości handlowej kakao o obniżonej zawartości tłuszczu z opisem takich wyrobów, jak czekolada (kakao) w proszku, czekolada do picia (słodzone kakao, słodzone kakao w proszku) – por. odpowiednio pkt 4 i pkt 5 Załącznika nr 1 do wymienionego rozporządzenia. O ile więc kakao o obniżonej zawartości tłuszczu jest wyrobem jednoskładnikowym, a mianowicie uzyskiwanym w całości (w 100%) z ziaren kakao, to wymienione powyżej wyroby są już wyrobami wieloskładnikowymi, a mianowicie uzyskiwanymi, jako mieszaniny, również z cukrów.

Jakkolwiek więc, składnikiem wszystkich wymienionych wyrobów jest kakao – co stanowi swoistego rodzaju wspólny ich mianownik, gdy chodzi o ich skład – to jednak istotnej różnicy opisów jakości handlowej wymienionych wyrobów należy upatrywać w tej obiektywnej ich cesze, którą jest to, że pierwszy z nich jest wyrobem jednoskładnikowym, pozostałe zaś są wyrobami wieloskładnikowymi.

To zaś – co z punktu widzenia istoty spornej w sprawie kwestii należy podkreślić – wbrew stanowisku i oczekiwaniom strony skarżącej (por. s. 5 – 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej) nie może pozostawać bez wpływu na wniosek, że nie są to wyroby (środki spożywcze) podobne, w rozumieniu art. 7 ust. 1 lit. c) przywołanego powyżej rozporządzenia nr 1169/2011. Wniosek o ich podobieństwie wyklucza bowiem ich skład, który z oczywistych wręcz względów nie pozostaje również bez wpływu na to, pod jaką nazwą (zwyczajową i akceptowaną przez konsumentów) wymienione wyroby funkcjonują i są dostępne na rynku. Nie sposób jest bowiem w kontekście desygnatu nazwy kakao, za kakao (o obniżonej zawartości tłuszczu), które uzyskiwane jest w całości z ziaren kakaowych, uznawać również wyroby, które wymienionej cechy nie posiadają i posiadać nie mogą, a to z uwagi na to, że ich skład jest mieszaniną, a więc nie jest jednorodny, tak jak ma to miejsce w odniesieniu do kakao.

W związku z powyższym, nie sposób jest więc – jak czyni to strona skarżącą – poszukiwać usprawiedliwienia dla oznaczenia spornego w sprawie środka spożywczego na opakowaniu jednostkowym etykietą zawierającą treść "100% CACAO" w potrzebie jego odróżnienia od takich produktów, jak czekolada (kakao) w proszku, czekolada do picia (słodzonego kakao, słodzonego kakao w proszku) – por. s. 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej – albowiem w świetle przedstawionych argumentów wymienione wyroby, z uwagi na ich skład i brak jego jednorodności w relacji do składu kakao, już w dostatecznym stopniu się odróżniają. W tej mierze, nie można zaś tracić z pola widzenia i tego, że również dodatkowe informacje zamieszczane dobrowolnie na oznaczeniach środków spożywczych nie mogą wprowadzać konsumenta w błąd (art. 36 ust. 2 lit. a) rozporządzenia nr 1169/2011).

Przedstawione argumenty przekonują o zasadności wniosku, że oznaczenie we wskazany sposób spornej partii artykułu rolno – spożywczego, należy ocenić nie inaczej, jak tylko jako naruszenie przepisów prawa dotyczących jakości handlowej przez to, że wprowadza ono w błąd, co do właściwości środka spożywczego.

Z art. 7 przywołanego rozporządzenia unijnego ustanawiającego w korespondencji do celów wskazanych w pkt 17 i pkt 20 wprowadzenia do tego rozporządzenia, obowiązek rzetelnego informowania konsumentów na temat żywności wynika – między innymi – że informacje na temat żywności nie mogą wprowadzać w błąd, w szczególności przez sugerowanie, że środek spożywczy ma szczególne właściwości, gdy w rzeczywistości wszystkie podobne środki spożywcze mają takie właściwości, zwłaszcza przez szczególne podkreślanie obecności lub braku określonych składników lub składników odżywczych.

Regulacja zawarta w art. 7 ust. 1 lit. c) przywołanego rozporządzenia odnosi się do sytuacji (przypadku) niezasadnego wyróżnienia produktu, a mianowicie na wprowadzeniu w błąd poprzez podawanie informacji o produkcie, które jakkolwiek są prawdziwe to jednak z uwagi na sposób ich przekazu mogą sugerować wyjątkowość danego produktu (to jest szczególne oraz właściwe tylko i wyłącznie temu produktowi cechy i właściwości) w relacji do innych podobnych produktów.

W związku z powyższym, za uzasadnione należy uznać stanowisko, że oznaczenie spornej w rozpatrywanej sprawie partii kakao o obniżonej zawartości tłuszczu – a więc wyrobu uzyskiwanego wyłącznie z ziaren kakaowych – etykietą zawierającą informację "100% CACAO", tworzy mylne wyobrażenie o produkcie, a w sytuacji, gdy wskazana treść stanowi pierwszy i wiodący element informacji, to za oczywiste należy uznać również to, że tym samym nie pozostaje bez wpływu na możliwość podjęcia w pełni racjonalnej decyzji o jego zakupie, a przez to, że wprowadza w błąd. Oznakowaniem wprowadzającym w błąd jest bowiem również oznakowanie polegające na podaniu informacji prawdziwej, która ze względu na sposób towarzyszący jej przekazaniu tworzy fałszywe wyobrażenie o danym produkcie w relacji do produktów jemu podobnych, przez co również jest niewątpliwie oznakowaniem mylącym odnośnie do cech i właściwości produktu, a to w związku z nieuzasadnionym ich wyróżnieniem (por. również wyrok NSA z dnia 11 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2359/12), co w konsekwencji nie może pozostawać bez (potencjalnego) wpływu na skłonienie konsumenta do podjęcia decyzji dotyczącej zakupu, a ocena czy w danym przypadku zachodzi ryzyko wprowadzenia konsumenta w błąd dokonywana być powinna przy uwzględnieniu kryterium odwołującego się do modelu przeciętnego konsumenta (por. wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1954/12) – por. art. 2 pkt 8 ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym.

W świetle przedstawionych argumentów, zarzuty skargi kasacyjnej należało uznać za pozbawione usprawiedliwionych podstaw.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.