Wyrok NSA oz. w Poznaniu, sygn. akt SA/Po 73/93
NSA oz. w Poznaniu
Data orzeczenia: 1993-10-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz. 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
Teza: Ustalenie stawek opłaty targowej, w różnej wysokości dla różnych targowisk w obrębie gminy, mieści się w granicach ustawowego upoważnienia dla rady gminy zawartego w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/.

TEZY

Ustalenie stawek opłaty targowej, w różnej wysokości dla różnych targowisk w obrębie gminy, mieści się w granicach ustawowego upoważnienia dla rady gminy zawartego w art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/.


SENTENCJA

oddala skargę.


UZASADNIENIE

Rada Gminy i Miasta w C. podjęła uchwałę w sprawie ustalenia wysokości opłaty targowej poza wyznaczonym targowiskiem w D. W uchwale ustalono, że wysokość opłaty targowej poza wyznaczonym targowiskiem w D. wynosi 1.040.000 zł dziennie. Stawka ta będzie ulegała podwyższeniu w każdym roku podatkowym, do wysokości określonej przez Ministra Finansów. Powyższe postanowienia dotyczą targowisk położonych w obrębie miejscowości D. i K.

A. i A.Z. wnieśli o uchylenie powyższej uchwały. Zdaniem skarżących zaskarżona uchwała narusza ich interesy, jako podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Zdaniem skarżących wprowadzenie opłaty targowej w maksymalnej wysokości dla innych targowisk niż tzw. targowisko gminne stanowi ewidentne i niedopuszczalne naruszenie art. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej, który gwarantuje równe prawa wszystkim podmiotom gospodarczym. Według skarżących podjęcie uchwały tak drastycznie rozwarstwiającej opłatę targową dla różnych podmiotów stanowi przejaw niedozwolonej praktyki monopolistycznej i podlega przepisom ustawy z dnia 24 lutego 1990 r. o przeciwdziałaniu praktykom monopolistycznym.

Rada Miasta i Gminy w C. uznała za bezzasadny wniosek A. i A.Z. o uchylenie tej uchwały ponieważ nie zostało naruszone prawo. Według Rady wprowadzenie opłaty targowej poza wyznaczonym targowiskiem w D. ma wpływ na ograniczenie dzikiego handlu.

W skardze na omawianą uchwałę A.Z. wniósł o jej uchylenie, jako niezgodnej z prawem, o obciążenie Rady Gminy i Miasta w C. kosztami postępowania i o wstrzymanie wykonania zaskarżonej uchwały. Według skarżącego uchwała narusza zasadę równości podmiotów wynikającą z art. 1 ustawy o działalności gospodarczej. Zarząd Gminy w C. udzielił skarżącemu wskazania lokalizacyjnego na działalność handlową, polegającą m.in. na prowadzeniu giełdy handlowej i targowiska na terenie stanowiącym jego własność nieruchomości zabudowanej halami przystosowanymi do prowadzenia takiej działalności. Utworzenie i organizację targowiska gminnego w D. Rada Gminy i Miasta powierzyła firmie C. Firma ta, korzystając ze stworzonych jej przez zaskarżoną uchwałę preferencji uzyskała uprzywilejowaną pozycję w stosunku do innych podmiotów zamierzających prowadzić podobną działalność. Uchwała ta, według skarżącego stanowi ewidentny przejaw praktyk monopolistycznych. Skarżący twierdzi, że zaskarżona uchwała narusza nadto art. 4 ust. 2 pkt 2 i 4 oraz art. 5 pkt 1 i 2 tej ustawy. Zaskarżona uchwała narusza interes prawny skarżącego, który w związku z projektowanym otwarciem przejścia granicznego z Republiką Federalną Niemiec otrzymał wskazanie lokalizacyjne na utworzenie na swojej działce giełdy handlowej i na prowadzenie działalności handlowo-usługowej. Wysoka stawka opłaty targowej skutecznie odstraszy - zdaniem skarżącego - każdego, kto chciałby podjąć działalność handlową na targowisku organizowanym przez skarżącego. Według skarżącego poniósł on już znaczne nakłady na przystosowanie hal a więc i z tego powodu wykonanie uchwały naraziłoby zarówno skarżącego jak i inne osoby zamierzające prowadzić działalność gospodarczą na jego nieruchomości na duże straty materialne.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy i Miasta w C. wniosła o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Artykuł 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym /Dz.U. nr 16 poz. 95 ze zm./ zawiera upoważnienie dla gmin do stanowienia przepisów powszechnie obowiązujących na obszarze gminy. Są to więc przepisy gminne. Wymogiem ustawowym jest, by przepisy te miały charakter powszechny i obowiązujący na terenie gminy. Z postanowień zawartych w art. 40 ust. 1 ustawy samorządowej i art. 19 pkt 1 lit. "a" ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych /Dz.U. nr 9 poz. 31/ rada gminy została upoważniona do określania zasad ustalania i poboru oraz terminów płatności i wysokości stawek opłat określonych w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych, z tym, że stawka opłaty targowej nie może przekroczyć stawki określonej w ustawie. W ramach powyższego upoważnienia ustawowego Rada Gminy i Miasta w C. podjęła omawianą uchwałę. Stawka dzienna ustalona dla targowisk objętych tą uchwałą jest zgodna z obowiązującym prawem i nie przekracza stawki ustawowej. Odpowiedzi wymaga pytanie, czy rada gminy jest upoważniona do ustalania opłaty targowej na terenie gminy w różnych stawkach dla targowisk położonych w różnych miejscach. Art. 19 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych upoważnia rady gmin do określania zasad a więc reguł postępowania przy ustalaniu opłaty targowej. Ustalenie stawki opłaty targowej w różnej wysokości dla różnych targowisk w obrębie gminy wynika wprost z upoważnienia ustawowego. Ustawodawca nie uzależnia ustalenia stawki opłaty targowej od celu jakiemu ma ona służyć. Wybór takiej a nie innej stawki dla różnych targowisk na terenie gminy jest elementem polityki gospodarczej prowadzonej przez radę gminy. W tym zakresie rada gminy nie jest krępowana przez ustawodawcę.

Stymulująca rozwój gospodarczy polityka fiskalna prowadzona w ramach upoważnienia ustawowego pozwala gminom na wybór metod a tym samym i poziom stawek opłaty targowej. Rada gminy stanowiąc podatkowe prawo miejscowe ponosi również konsekwencje swoich uchwał. Może się bowiem okazać, że stosowanie maksymalnych stawek opłaty targowej doprowadzi do spadku wpływu tych opłat do kasy gminnej. Nie oznacza to jednak, że rada gminy nie może stosować stawek maksymalnych dla określonych targowisk. Art. 40 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie terytorialnym upoważnia do stanowienia prawa gminnego, a więc powszechnie obowiązującego /niezależnie od charakteru podmiotu działalności gospodarczej i miejsca wykonywania tej działalności/. Tak więc zaskarżona uchwała nie narusza obowiązującego prawa. Nie narusza też uchwała art. 1 ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej. W myśl tego przepisu podejmowanie i prowadzenie działalności gospodarczej jest wolne i dozwolone każdemu na równych prawach, z zachowaniem warunków określonych przepisami prawa. Oznacza to, że każdy podmiot gospodarczy może podejmować i prowadzić działalność gospodarczą ale jednak w ramach określonych przepisami prawa. Tymi ramami są między innymi przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, które pozwalają radom gmin na stanowienie prawa miejscowego w zakresie stawek opłaty targowej. Podmioty gospodarcze, prowadzące działalność gospodarczą na targowiskach mają prawo wyboru miejsca, na którym chcą tę działalność prowadzić.

Na tym właśnie polega m.in. równouprawnienie podmiotów gospodarczych.

Skoro zaskarżona uchwała została podjęta w granicach upoważnienia ustawowego to skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 207 par. 5 Kpa.