Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 420/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-09-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 71 ust 2 , pkt 1 , art 75 ust 1 pkt 4 , art 77 ust 1 , art 80 ust 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: oraz par 2 ust  1 pkt 41
journal: Dz.U. 2010 nr 213 poz 1397
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Iwona Niżnik-Dobosz Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa (spr.) Protokolant : starszy sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2017 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Krakowie G. M. sprawy ze skargi "C." Sp. z o.o. w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 9 lutego 2017 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia skargę oddala


UZASADNIENIE

Burmistrz [...] i Gminy S. decyzją z dnia 2 października 2016 roku, nr znak: [...] odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa instalacji do sporządzania mieszanek odpadów niebezpiecznych i innych niż niebezpieczne w celu przygotowania ich do dalszego wykorzystania oraz budowa stanowiska do odzysku odpadów poza instalacjami na dz. nr [...] i [...] położonych w S.". W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. złożyła wniosek w dniu 29.01.2016r. Przedmiotowe przedsięwzięcie - zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 201 Or. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71) jest zaliczane do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z czym, zgodnie z treścią art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko organ I instancji zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. o uzgodnienie przedsięwzięcia. Kolejno, w treści uzasadnienia wskazano, że RDOŚ w K. postanowieniem z dnia 30 czerwca 2016 roku, nr [...] odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W związku z tym brak było podstaw do wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania.

Od powyższej decyzji [...] Sp. z o.o. w S. złożyła odwołanie, kwestionując także postanowienie RDOŚ z dnia 30 czerwca 2016 r., nr [...] o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w/w przedsięwzięcia. W treści odwołania wskazano na naruszenie treści art. 6 i art. 7 kpa w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 kpa oraz ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie poprzez uzasadnienie odmowy uzgodnienia warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia, protestem zgłoszonym w toku postępowania przez środowisko lokalne. Wskazano, że taka okoliczność faktyczna nie może być przedmiotem oceny organu uzgadniającego przedsięwzięcie wyłącznie z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska. Kolejny zarzut dotyczy uznania przez organ I instancji, że postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie jest zdeterminowane stanowiskiem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska rozpatrującego odwołanie Spółki od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 stycznia 2016r. wydanej w trybie art. 365 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Wskazano też na naruszenie art. 7, art. 77 § l, art. 80 kpa poprzez błędną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznaniu, że raport przedłożony w toku postępowania przez inwestora wraz z całością załączonej do niego dokumentacji oraz uzupełnieniami dokonanymi w toku postępowania uzgodnieniowego nie zawierał wymaganych analiz i opisów, jak też nie wyjaśnił istotnych zagadnień i kwestii, co czyni niemożliwym uzgodnienie warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 9 lutego 2017r. nr [...], na podstawie art. 71 ust. 2, pkt. 1, art. 75 ust. 1 pkt. 4, art. 77 ust. 1, art. 80 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016 roku poz. 353] oraz § 2 ust. 1 pkt. 41 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) w związku z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, iż przedmiotowa inwestycja mieści się w pojęciu wymienionym w § 2 ust. 1 pkt 41 w/w rozporządzenia - instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wobec objęcia w części inwestycji § 2 rozporządzenia. W takiej sytuacji obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowy. Zgodnie z art. 77 ust. 1 ustawy jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia m.in. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Art. 77 ust. 1 ustawy wprowadził wyraźne rozróżnienie pomiędzy uzgodnieniem, a opinią organu współdziałającego w wydaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Istotne jest rozróżnienie mocy wiążącej opinii i uzgodnienia dla postępowania głównego. W tej materii już wielokrotnie wypowiadały się sądy administracyjne wskazując, że uzgodnienie - w przeciwieństwie do opinii - jest formą o znaczeniu stanowczym, bowiem wiąże organ administracyjny rozstrzygający w postępowaniu głównym. Postępowanie uzgodnieniowe ma charakter akcesoryjny i jest częścią szerokorozumianego postępowania w sprawie głównej; przy czym jego wynik jest niezbędny dla organu prowadzącego postępowanie główne i nie może być przez ten organ samodzielnie weryfikowany nawet wówczas, gdy postępowanie uzgodnieniowe obarczone jest wadami proceduralnymi (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 czerwca 2007 r. sygn. akt II OSK 922/06 - LEX nr 340121, wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Rzeszowie z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 625/10 -Lex nr 754651, w Bydgoszczy z dnia 13 grudnia 2007 r. sygn. akt II SA/Bd 742/07 - Lex nr 489196). Tym samym, organ I instancji przy wydaniu decyzji był związany postanowieniem RDOŚ w K. z dnia 30 czerwca 2016 roku nr [...] na mocy którego organ ten odmówił uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia. Burmistrz [...] i Gminy S. wydając rozstrzygnięcie w postępowaniu głównym jest związany postanowieniem organu uzgadniającego i nie może go oceniać, natomiast uprawionym do jego kontroli jest organ nadrzędny, rozpoznający odwołanie od decyzji głównej, a więc w rozważanym przypadku Kolegium.

Powodem negatywnego uzgodnienia w sprawie jest brak wymaganego uzupełnienia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko. Raport musi zawierać wymagane analizy i oceny wraz ze szczegółowym opisem procesów przetwarzania odpadów. Tymczasem przedstawiony raport nie zawierał istotnych kwestii jak np. m.in. opis procesów przetwarzania, określenie właściwości

chemicznych i fizycznych odpadów przeznaczonych do przetwarzania gwarantujące prawidłowe ich magazynowanie i przetwarzanie, wykazanie istnienia środków technicznych w postaci określonej powierzchni terenu dla prowadzenia zamierzonej działalności (w przypadku przedłożonej listy odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do przetwarzania, przy założeniu przerobu odpadów w systemie całodobowym, uwzględniając ilości odpadów, które wnioskodawca będzie magazynować jest to warunek niemożliwy do spełnienia), nie odnosił się do warunków miejsc magazynowania odpadów oraz do braku możliwości wykorzystania hali, w której już jest prowadzona działalność zbierania odpadów niebezpiecznych wymagająca stosownych zabezpieczeń przed ich zmieszaniem, niekontrolowanym łączeniem zgodnie z zezwoleniem na zbieranie. Tymczasem jak wynika z akt sprawy i z treści szczegółowego uzasadnienia postanowienia RDOŚ w K. z dnia 30 czerwca 2016 roku przedłożony raport tego nie zawierał jednoznacznego określenia uwarunkowań środowiskowych dla planowanej inwestycji. Jest to tym bardziej istotne, że wśród planowanych do przetworzenia odpadów są odpady toksyczne, wysoce łatwopalne, wybuchowe, utleniające, rakotwórcze i drażniące.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyła [...] Sp. z o.o w S. zarzucając naruszenie:

- zasady dwuinstancyjności postępowania wyrażonej w art. 15 k.p.a. polegające na zaniechaniu rozpatrzenia niniejszej sprawy przez organ odwoławczy w jej całokształcie, w tym braku poczynienia przez organ odwoławczy jakichkolwiek własnych ustaleń faktycznych w sprawie, braku rozpatrzenia przez ten organ szeregu merytorycznych zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej,

- art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji bez prawidłowego zbadania jej prawidłowości oraz bez prawidłowego ponownego rozpatrzenia w całości przedstawionej sprawy, a także bez wnikliwego rozpatrzenia zarzutów zawartych w złożonym przez skarżącego odwołaniu,

- art. 107 § 3 k.p.a. polegające na braku merytorycznego ustosunkowaniu się przez organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do szeregu merytorycznych zarzutów zgłoszonych przez skarżącą w odwołaniu,

- art. 6 i art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko poprzez uzasadnienie odmowy uzgodnienia warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia, protestem (sprzeciwem) zgłoszonym w toku postępowania przez lokalną organizację społeczną oraz grupę mieszkańców S. tj. okoliczność faktyczną, która w żadnym stopniu nie może być przedmiotem oceny organu uzgadniającego przedsięwzięcie wyłącznie z punktu widzenia wymagań ochrony środowiska,

- art. 6 i art. 7 k.p.a. polegające na uznaniu, że postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie jest zdeterminowane stanowiskiem Głównego Inspektora Ochrony Środowiska rozpatrującego odwołanie Spółki od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 29 stycznia 2016 r. wydanej w trybie art. 365 ust. l ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j.: Dz. U. z 2016 r. póz. 672 ze zm.), pomimo braku jakiegokolwiek związku pomiędzy tymi postępowaniami oraz braku w przepisach powszechnie obowiązującego prawa normy, która uzależniałaby treść decyzji środowiskowej od rozstrzygnięcia przez organ Inspekcji Ochrony Środowiska postępowania w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego,

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. polegające na błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i uznaniu, że raport przedłożony w toku postępowania przez inwestora wraz z całością załączonej do niego dokumentacji oraz uzupełnieniami dokonanymi w toku postępowania uzgodnieniowego (w odpowiedzi na wezwania RDOŚ) nie zawiera wymaganych analiz i opisów, jak też nie wyjaśnia szeregu istotnych zagadnień i kwestii, co czyni niemożliwym uzgodnienie warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia, podczas gdy ww. raport spełniał wszystkie wymogi wynikającej z art. 66 ustawy środowiskowej i pozwalał na uzgodnienie warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia oraz wydanie decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania,

- naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej wyrażonej w art. 8 k.p.a. polegające na: uzasadnieniu odmowy uzgodnienia warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia za pomocą okoliczności i zdarzeń pozostających bez związku z prowadzonym postępowaniem; pozbawionym uzasadnienia zakwestionowaniu rzetelności i wiarygodności przedłożonych przez Spółkę w toku postępowania opracowań i ekspertyz sporządzonych przez osoby posiadające wiedzę specjalistyczną w przedmiotowej materii i przy braku przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów przeciwnych, w szczególności dowodu z opinii biegłego.

W uzasadnieniu podkreślono, iż organ nie wskazał konkretnie jakich warunków co do wymogów formalnych raport nie spełnia, zaś wskazywane braki co do dopuszczalności mieszania odpadów nie wynikają z żadnego unormowania., w tym co do ich uszczegółowiania na obecnym etapie inwestycji. Wykracza to również poza kompetencje RDOŚ. Wskazano na profesjonalizm autora raportu oraz jego kompletność i szczegółowość. Podkreślono, iż organ oparł się głównie na kwestii wyraźnego sprzeciwu społeczności lokalnej jako przyczynie odmowy wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy, pomijając aspekty merytoryczne raportu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, Sąd oddala skargę w oparciu o art. 151 p.p.s.a.

Skarga nie jest zasadna i w związku z tym podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 353 ze zm.), uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych:

1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko.

W myśl natomiast art. 59 tej ustawy przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko;

2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (tj. w drodze postanowienia).

Wobec tego nie budzi wątpliwości, iż obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko zależy od rodzaju zamierzonego przedsięwzięcia lub miejsca jego realizacji. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 71)

Kontrolowana decyzja dotyczy inwestycji mieszczącej się w pojęciu wymienionym w § 2 ust. 1 pkt 41 w/w rozporządzenia - instalacja do odzysku lub unieszkodliwiania odpadów niebezpiecznych i została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko wobec objęcia w części inwestycji § 2 rozporządzenia. W takiej sytuacji obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest obowiązkowy.

Wobec tego prawidłowo uznał skarżony organ, iż zgodnie z art. 77 ust. 1 w/w ustawy jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia m.in. z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska oraz zasięga opinii organu Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ występujący o uzgodnienie lub opinię przedkłada m.in. raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (art. 77 ust. 2 ustawy). W kontrolowanej sprawie sporne było postanowienie RDOŚ w K. z dnia 30 czerwca 2016 roku, nr [...] o odmowie uzgodnienia w zakresie ochrony środowiska przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Z kolei brak tego uzgodnienia rzutował na odmowę wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W ocenie Sądu zasadnie powodem negatywnego uzgodnienia był brak wymaganego uzupełnienia raportu o oddziaływaniu planowanego przedsięwzięcia na środowisko w świetle spełnienia wymogów z art. 66 ust. 1 w/w ustawy tj. informacji umożliwiających analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1. RDOŚ w K. pismem z dnia 14 kwietnia 2016 roku wezwał skarżącą spółkę do uzupełnienia raportu o niezbędne analizy i informacje z pouczeniem, iż w przypadku nie przedłożenia wskazanych w piśmie wyjaśnień i uzupełnień, sprawa będzie rozpatrzona w oparciu o istniejące i posiadane przez organ materiały (karta 250 akt sprawy). Wezwanie dotyczyło 13-tu kwestii, w szczególności zasadnie przyjęto, iż raport powinien czynić zadość wymaganiom przepisów ustawy z dnia 14.12.2012 r. o odpadach (Dz.U.2016.1987), w tym art. 21 tej ustawy, w zakresie mieszania odpadów niebezpiecznych różnych rodzajów, mieszania odpadów niebezpiecznych z odpadami innymi niż niebezpieczne, a także mieszania odpadów niebezpiecznych z substancjami, materiałami lub przedmiotami, w tym rozcieńczania substancji niebezpiecznych (ust. 1). Ponadto wskazano na konieczność określenia zasad przetwarzania odpadów w instalacjach i urządzeniach.

Powyższe wezwanie dotyczyło zatem braków w raporcie wymaganych analiz i ocen wraz ze szczegółowym opisem procesów przetwarzania odpadów m.in. opisu procesów przetwarzania, określenie właściwości chemicznych i fizycznych odpadów przeznaczonych do przetwarzania gwarantujące prawidłowe ich magazynowanie i przetwarzanie, wykazanie istnienia środków technicznych w postaci określonej powierzchni terenu dla prowadzenia zamierzonej działalności (w przypadku przedłożonej listy odpadów niebezpiecznych przeznaczonych do przetwarzania, przy założeniu przerobu odpadów w systemie całodobowym, uwzględniając ilości odpadów, które wnioskodawca będzie magazynować jest to warunek niemożliwy do spełnienia), nie odnosił się do warunków miejsc magazynowania odpadów oraz do braku możliwości wykorzystania hali, w której już jest prowadzona działalność zbierania odpadów niebezpiecznych wymagająca stosownych zabezpieczeń przed ich zmieszaniem, niekontrolowanym łączeniem zgodnie z zezwoleniem na zbieranie. Było to tym bardziej istotne, że wśród planowanych do przetworzenia odpadów są odpady toksyczne, wysoce łatwopalne, wybuchowe, utleniające, rakotwórcze i drażniące.

Raport poprzedzający wydanie decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych powinien odnosić się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, wskazywać na obowiązujące standardy ochrony środowiska oraz określać czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach (por. np. wyroki NSA z dnia 5 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1858/13 oraz z dnia 11 maja 2015 r., sygn. akt II OSK 2313/13). W tym kontekście w ocenie Sądu sporządzony w przedmiotowej sprawie raport nie spełniał ustawowych wymogów i nie został uzupełniony w odpowiedzi na wezwania RDOŚ wymaganymi analizami i opisami, jak też nie wyjaśnił szeregu istotnych zagadnień i kwestii, co czyni niemożliwym uzgodnienie warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia. Odpowiedzi skarżącej strony zawierały jedynie polemikę i zapewnienie przesłania pełnej listy odpadów. W tym kontekście niezasadne były zarzuty skargi odnoszące się do braku poczynienia przez organ odwoławczy jakichkolwiek własnych ustaleń faktycznych w sprawie, prawidłowego ponownego rozpatrzenia w całości przedstawionej sprawy czy wszystkich zarzutów strony skarżącej oraz błędnej ocenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Istotą skarżonej decyzji było stwierdzenie nieuzyskania uzgodnienia z powodu braku uzupełnienia raportu o wymagane przepisami elementy, co zostało precyzyjne w decyzji wskazane. Stwierdzenie tej okoliczności było wystarczającą przesłanką do wydania decyzji o odmowie wydania środowiskowych uwarunkowań.

Również wbrew zarzutom skargi zarówno społeczność lokalna jak i organizacje lokalne nie miały wpływu na treść postanowienia RDOŚ w K. z dnia 30 czerwca 2016 roku, nr [...] o odmowie uzgodnienia, co wprost wynika z uzasadnienia skarżonej decyzji. Zaś informacje uzyskane o innych prowadzonych w stosunku do strony skarżącej postępowaniach mogły jedynie wpłynąć na bardziej wnikliwą analizę raportu złożonego przez spółkę [...] Uzasadnienie odmowy uzgodnienia warunków środowiskowych realizacji przedsięwzięcia nie zostało więc poparte protestem (sprzeciwem) zgłoszonym w toku postępowania przez lokalną organizację społeczną oraz grupę mieszkańców S.. Także wydane rozstrzygnięcie nie było oparte o stanowisko Głównego Inspektora Ochrony Środowiska w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego, gdyż jak wyraźnie wskazano w decyzji zasadnym, w ocenie Sądu, powodem jej wydania był brak uzupełnienia raportu o wymagane przepisami elementy. Nie wystąpiło zatem zarzucane w skardze uzasadnienie odmowy za pomocą okoliczności i zdarzeń pozostających bez związku z prowadzonym postępowaniem. W świetle wyraźnie wskazanych przez organ przepisów raport musi zawierać wymagane analizy i oceny wraz ze szczegółowym opisem procesów przetwarzania odpadów. Tymczasem przedstawiony raport nie zawierał w/w istotnych kwestii jak np. m.in. opisu procesów przetwarzania, określenie właściwości chemicznych i fizycznych odpadów przeznaczonych do przetwarzania, nie odnosił się do warunków miejsc magazynowania odpadów oraz do braku możliwości wykorzystania hali, w której już jest prowadzona działalność zbierania odpadów niebezpiecznych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd, w oparciu o art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.