Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 213/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 listopada 2006r. sprawy ze skargi M.J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 213/06

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania M. J. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. z dnia [...] nakazującej rozbiórkę kiosku typu "KAMI", samowolnie ustawionego na posesji nr ewid. 110/2 przy ul. G. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, w oparciu o art.138 § 1 pkt 1 kpa.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zaskarżoną decyzją organ I instancji na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy Prawo budowlane z dnia 7 lipca 1994r. (Dz.U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm./ nakazał M. J. rozbiórkę kiosku typu "KAMI" samowolnie ustawionego na posesji nr ewid. 110/2 przy ul. G. , w którym prowadzona jest działalność handlowa - sprzedaż prasy i art. spożywczych. Pawilon ustawiony został na płytach chodnikowych, bezpośrednio przy wjeździe do Szpitala, bez pozwolenia na budowę.

Ustawienie w danym miejscu tymczasowego obiektu budowlanego, jakim jest kiosk typu "KAMI" stanowi budowę w rozumieniu art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, która nie została zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W związku z tym postanowieniem z dnia [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta K. w trybie art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 48 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane wstrzymał w terminie natychmiastowym roboty budowlane polegające na ustawieniu kiosku handlowego typu "KAMI" i nałożył na inwestora - M.J. obowiązek przedłożenia ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w terminie do dnia 30.XI.2005 r.) oraz projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami, pozwoleniami i oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w terminie do dnia 30.XII.2005 r.). Poinformowano także inwestorkę, że niespełnienie tych obowiązków w wyznaczonym terminie skutkować będzie wydaniem nakazu rozbiórki wykonanych robót budowlanych.

Ponieważ M. J. nie przedłożyła do dnia 30.XI.2005 r. żądanej ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ I instancji nakazał rozbiórkę przedmiotowego kiosku typu "KAMI". Zgodnie z treścią art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w art. 48 ust. 3, organ ma obowiązek zastosować przepis ust. 1 tego artykułu, który zobowiązuje do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Organ odwoławczy podniósł także, że inwestorka przed ustawieniem kiosku starała się o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy, jednak przepis art. 48 ust. 3 pkt 1 stanowi, że decyzja taka powinna być ostateczna w dniu wszczęcia postępowania, tj. w dniu 23.IX.2005 r., a zatem warunek ten nie był możliwy do spełnienia.

Odnosząc się do kwestii posiadania przez skarżącą umowy dzierżawy przedmiotowej działki zawartej pomiędzy nią a Gminą K. w dniu 31.VIII.2005 r. organ stwierdził, że umowa taka może być jedynie podstawą do wystawienia przez inwestorkę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła M. J.. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję organu I instancji umarzającą postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, zaś ona w dniu 15.II.2006 r. złożyła ponaglenie do Urzędu Miasta K. w tej sprawie. Nadmieniała, że sprawy związane z postawieniem kiosku prowadziła po raz pierwszy i nikt jej nie poinformował, jakie czynności należy wykonać w pierwszej kolejności. Umowę dzierżawy gruntu otrzymała 31.VIII.2005 r. i mając na uwadze treść § 2 pkt 2 tej umowy uznała, że jest ona odpowiedzią na jej prośbę o wyrażenie zgody na wcześniejsze postawienie kiosku. Kiosk postawiła w pierwszych dniach września 2005 r.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zasady słuszności, czy też celowości nie mogą być brane pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy. Badając legalność zaskarżonego aktu sąd administracyjny dokonuje jego oceny w odniesieniu do przepisów obowiązujących w dacie jego wydania i w odniesieniu do stanu faktycznego istniejącego w dacie jego wydawania.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie pozostawania jej w zgodności z przepisami prawa stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa.

Przedmiotem niniejszej sprawy jest obiekt nie związany trwale z gruntem - posadowiony na płytach chodnikowych, wykonany z płyt plastikowych, wewnątrz ocieplony styropianem i wyposażony w instalację elektryczną, nazywany w toku postępowania administracyjnego kioskiem "KAMI". Według skarżącej obiekt ten został postawiony przez skarżącą we wrześniu 2005 r. bez pozwolenia na budowę, co dnia 21 września 2005 r. zostało potwierdzone przez pracowników Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego podczas wizji lokalnej. Skarżąca prowadziła już w nim sprzedaż artykułów spożywczych i prasy.

Organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że jest to tymczasowy obiekt budowlany, na wykonanie którego było wymagane uzyskanie pozwolenie na budowę.

Zgodnie bowiem z przepisem art. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2003r, Nr 207, poz. 2016 ze zm.), zwanej dalej ustawą pod pojęciem "tymczasowy obiekt budowlany" należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe.

Stosownie do art. 28 ust. 1 ustawy roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 - 31. Wskazane przepisy art. 29 zawierają wyliczenie obiektów i robót, na które nie jest wymagane pozwolenia na budowę, zaś art. 30 określa roboty i obiekty wymagające zgłoszenia ( art. 31 dotyczy zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na rozbiórkę).

Omawiany obiekt nie należy do grupy wyszczególnionych w tych przepisach obiektów zwolnionych od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia.

Zauważyć bowiem należy, że ustawa stanowi w art. 29 ust.1 pkt 25, że pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych stanowiących wyłącznie eksponaty wystawowe, bez pełnienia jakichkolwiek funkcji użytkowych, usytuowanych na terenach przeznaczonych na ten cel, a także (w art. 29 ust.1 pkt 12) tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż w okresie 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu; zwolnienie nie dotyczy obiektów związanych z przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

Nie ulega wątpliwości, że omawiany obiekt tym warunkom nie odpowiada, ponieważ pełni inną funkcję, tj. funkcję pawilonu handlowego, w którym inwestorka prowadzi działalność gospodarczą. Inwestorka obowiązana była więc uzyskać - przed przystąpieniem do wzniesienia tego obiektu - decyzję ostateczną o pozwoleniu na budowę.

Właściwy organ stwierdzając możliwość zalegalizowania obiektu budowlanego będącego w budowie lub wybudowanego bez pozwolenia na budowę jest obowiązany wydać postanowienie wstrzymujące prowadzone roboty budowlane, nakładając jednocześnie na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie niezbędnych do załatwienia sprawy dokumentów, o jakich mowa w art. 48 ust. 3 tej ustawy.

Jak wynika z akt sprawy organ I instancji postanowieniem z dnia 29.IX.2005 r., działając w oparciu o przepis art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 oraz art. 48 ust. 3 ustawy rozpoczął proces legalizacji i wstrzymał roboty budowlane przy przedmiotowym obiekcie, nakazując inwestorce złożenie ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (w terminie do dnia 30.XI.2005 r.) oraz projektu budowlanego wraz z opiniami i uzgodnieniami, pozwoleniami i oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w terminie do dnia 30.XII.2005 r.). Pouczono także inwestorkę, że niespełnienie tych obowiązków w wyznaczonym terminie skutkować będzie wydaniem nakazu rozbiórki wykonanych robót budowlanych.

Ponieważ M. J. nie spełniła tych obowiązków organ I instancji słusznie decyzją z dnia [...] orzekł nakaz rozbiórki tego tymczasowego obiektu. Zgodnie bowiem z art. 48 ust. 4 ustawy w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 tego artykułu, który w tych okolicznościach obliguje organ do wydania nakazu rozbiórki.

Zarzut skargi dotyczący postawienia kiosku dopiero po podpisaniu i otrzymaniu umowy dzierżawy gruntu o powierzchni 20 m- od Gminy K. jest nieuzasadniony, gdyż nie zmienia on faktu, że ustawienie kiosku przez dzierżawcę także wymaga posiadania przez niego ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł jak w sentencji wyroku.