Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1005/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 162 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 77 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Wichrowski asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2020 r. sprawy ze skargi Z. D. na decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji nakazującej doprowadzenia ściany do stanu zgodnego z pozwoleniem na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Inspektora Nadzoru Budowalnego M. [...] z dnia [...] sierpnia 2019r. nr [...], 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. na rzecz Z. D. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zofia Drewek wniosła skargę na decyzję K. – P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] sierpnia 2019 r., którą to decyzją organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia wygaśnięcia wydanej przez siebie decyzji z [...] stycznia 2002 r. nakazującej Z. D., w terminie do [...] grudnia 2002 r., doprowadzenie ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami przy ul. [...] i 23 do stanu zgodnego z dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...] i decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...].

Zaskarżona decyzja K. – P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] września 2019 r. zapadła w następującym stanie sprawy:

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego M. [...] (zwany dalej "Inspektorem Powiatowym"), na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2, ust. 2, art. 81 ust. 1 pkt 2 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia [...] lipca 1994 r. - Prawo budowlanej (Dz. U z. z 2000 r. Nr [...], poz. 1126 z późn. zm., zwanej dalej "Prawem budowlanym") decyzją z [...] stycznia 2002 r. nr [...] nakazał Z. D. (zwanej dalej "Skarżącą"), w terminie do [...] grudnia 2002 r., doprowadzenie ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami przy ul. [...] i 23 do stanu zgodnego z dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...] i decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...].

W uzasadnieniu powyższej decyzji Inspektor Powiatowy stwierdził, że w trakcie budowy i nadbudowy pawilonu przy ul. [...] i 23 we [...] wystąpiło istotne odstępstwo od warunków pozwolenia na budowę. Polega ono na:

- przesunięciu ściany wewnętrznej poprzecznej rozdzielającej dwa pawilony a przylegającej do klatki schodowej A. S., co spowodowało zmniejszenie rozpiętości klatki schodowej o 30 cm,

- niewłaściwym wykonaniu wieńca żelbetowego na poziomie osadzenia podłogi piętra, które uniemożliwia osadzenie w gniazdach belek podłogowych.

Inspektor Powiatowy ustalił, że Skarżąca zakupiła w roku 1994 r. pawilon przy ul. [...], graniczący z pawilonem przy ul. [...]. Po zakupie przystąpiła do rozbudowy zaplecza i nadbudowy pawilonu o część mieszkalną. Według oświadczenia Skarżącej piwnice i strop nad piwnicami zaplecza zostały wykonane w latach 1994 – 1995. Ta część robót została wykonana przez firmę budowlaną kompleksowo dla całego zespołu pawilonów. Natomiast część nadziemną zaplecza wykonał każdy właściciel pawilonu oddzielnie. Część nadziemną zaplecza ul. [...] i 25 Skarżąca budowała we własnym zakresie. Wobec powyższego Inspektor Powiatowy stwierdził, że sporną ścianę rozgraniczającą pawilon przy ul. [...] i 23, usytuowaną niezgodnie z projektem – wykonała Skarżąca. Ściana ta została wykonana przed zakupem segmentu pawilonu przez A. S..

Decyzją z [...] marca 2002 r. K. – P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (zwany dalej "Inspektorem Wojewódzkim") uchylił ww. decyzję Inspektora Powiatowego w części dotyczącej terminu wykonania (ustalając go na [...] lipca 2002 r.), a pozostałym zakresie utrzymał ją w mocy.

Skarga Z. D. na decyzję Inspektora Wojewódzkiego została oddalona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z [...] maja 2005 r. (sygn. II SA/Gd 950/02).

Pismem z [...] stycznia 2018 r. Skarżąca wniosła do Inspektora Powiatowego o stwierdzenie wygaśnięcia decyzji z [...] stycznia 2002 r. podnosząc, że parametry obiektu nie naruszają warunków ustalonych w pozwoleniu na budowę z [...] lutego 1992 r. oraz decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r.

Decyzją z [...] kwietnia 2018 r. Inspektor Powiatowy odmówił stwierdzenia wygaśnięcia swojej decyzji z [...] stycznia 2002 r. Inspektor Wojewódzki, w wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej, decyzją z [...] czerwca 2018 r. utrzymał w mocy decyzję ww. Inspektora Powiatowego z [...] kwietnia 2018 r.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z [...] stycznia 2019 r. (sygn. II SA/Bd 810/18) uchylił decyzję Inspektora Wojewódzkiego z [...] czerwca 2018 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Powiatowego z [...] kwietnia 2018 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że organ rozpoznając ponownie sprawę powinien zgromadzić materiał dowodowy niezbędny do ustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego, co w szczególności dotyczy protokołu kontroli dokonanej przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2002 r. oraz pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. i decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. Sąd wskazał także, że po zgromadzeniu niezbędnego materiału dowodowego i ustaleniu w oparciu o niego stanu faktycznego organ oceni, czy zaistniały przesłanki do wygaśnięcia decyzji w oparciu o art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

W toku dalszego postępowania Inspektor Powiatowy m.in. dołączył protokół kontroli z [...] listopada 1999 r.

Decyzją z [...] sierpnia 2019 r. nr [...].AS Inspektor Powiatowy odmówił stwierdzenia wygaśnięcia swojej decyzji z [...] stycznia 2002 r. nakazującej doprowadzenie ściany wewnętrznej pomiędzy pawilonami do stanu zgodnego z dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. i decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r.

Organ opisał dotychczasowe postępowania i rozstrzygnięcia wydawane w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. i decyzją na dokończenie z [...] listopada 1994 r.

Organ dokonał porównania wyników oględzin przeprowadzonych [...] listopada 1999 r. (tj. przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2002 r.) oraz oględzin z [...] marca 2014 r. i [...] marca 2018 r stwierdzając, że kontrole dokonane po wydaniu decyzji z [...] stycznia 2002 r. potwierdzają wyniki kontroli z 1999 r. (w granicach błędu wynikającego z dokładności pomiaru). Organ stwierdził, że według z kontroli z 1999 r. segment na działce nr [...] (ul. O. 21) miał szerokość 5,05 m. Zsumowane pomiary dokonane na poziomie parteru w trakcie kontroli [...] marca 2018 r. dają szerokość 5,07 m

(wynik ten potwierdziła także kontrola z [...] lipca 2019 r.). Następnie organ stwierdził, że skoro przedmiotowa ściana zarówno na poziomie parteru i piętra jest ścianą wspólną oddzielającą segment A. S. i Z. D., to jej przesunięcie spowodowałoby zmianę wymiarów w obu segmentach. Zatem z powyższych ustaleń wynika, że przedmiotowa ściana nie zmieniła położenia od czasu kontroli w 1999 r.

Na podstawie "oryginalnych akt sprawy" organ ustalił także, że Prezydent M. [...] decyzją z [...] lutego 1992 r. [...] zatwierdził plan realizacyjny i udzielił pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę pawilonów handlowo – usługowych na nieruchomości przy ul. [...] – 25 we [...].

Decyzją z [...] listopada 1993 r. [...], na podstawie art. 155 k.p.a. Prezydent uchylił ww. decyzję. Jednocześnie decyzją z [...] listopada 1993 r. [...] zatwierdził plan realizacyjny i udzielił pozwolenia na rozbudowę i nadbudowę istniejących pawilonów handlowych o funkcję mieszkalną.

Następnie Prezydent decyzją z [...] listopada 1994 r. [...] udzielił pozwolenia na dokończenie robót przy rozbudowie i nadbudowie rzeczonych pawilonów handlowych. Decyzja ta została przeniesiona na rzecz Skarżącej.

Organ stwierdził, że projekt, na podstawie którego realizowano inwestycje, zakładał w części rozbudowanej na wszystkich kondygnacjach poszczególne ściany wszystkich kondygnacji w jednej osi pionowej oraz poszczególne ściany części wcześniej istniejącej i części rozbudowanej w jednej osi poziomej. Przedmiotowa ściana parteru jest przesunięta zarówno względem ściany istniejącego wcześniej pawilonu (co wyraźnie widoczne jest na inwentaryzacji) jak i względem ściany I piętra.

Organ wskazał ponadto, że rozbieżności od wymiarów przewidzianych w projekcie występują w większym lub mniejszym stopniu we wszystkich segmentach budynku szeregowego, co wynika z ustaleń przeprowadzonych kontroli.

W oparciu o powyższe ustalenia Inspektor Powiatowy stwierdził, że nie jest spełniona zasadnicza przesłanka wygaśnięcia decyzji, o której mowa w art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. tj. bezprzedmiotowość decyzji z [...] stycznia 2002 r. Nie uległ zmianie podmiot, który był zobowiązany do wykonania decyzji – jest nim nadal Skarżąca. Nadal też istnieje ściana wewnętrzna poprzeczna pomiędzy pawilonami nr [...] przy ul. [...], a jej położenie od czasu wydania decyzji nie uległo zmianie. Ponadto obecny stan faktyczny ściany nie jest zgodny z projektem (opisane przesunięcia osiowe ściany).

W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej wskazana na wstępie decyzją z [...] września 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Inspektora Powiatowego z [...] sierpnia 2019 r.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że nie zachodzi bezprzedmiotowość decyzji Inspektora Powiatowego z [...] stycznia 2002 r. Od czasu wydania decyzji z [...] stycznia 2002 r. nie uległa zmianie lokalizacja ściany pomiędzy pawilonami przy ul. [...] i 23, której dotyczy obowiązek zawarty w decyzji z [...] stycznia 2002 r.

Inspektor Wojewódzki zwrócił uwagę, że wobec braku wykonania obowiązku określonego decyzją z [...] stycznia 2002 r. Inspektor Powiatowy decyzją z [...] stycznia 2019 r. nr [...] orzekł o zaniechaniu dalszych robót budowlanych dotyczących wewnętrznej ściany poprzecznej pomiędzy rozbudowanymi segmentami budynku szeregowego przy ul. O. 17-25 we [...] na działkach nr [...] Obowiązek zaniechania został nałożony na Z. D. i A. S. – właścicielki nieruchomości oddzielonych przedmiotową ścianą. Inspektor Wojewódzki decyzją z [...] marca 2019 r. nr [...] uchylił decyzję z [...] stycznia 2019 r. w części dotyczącej podstawy prawnej, a w pozostałej części utrzymał ją w mocy. Z kolei wskutek rozpatrzenia wniesionej skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z [...] sierpnia 2019 r. (sygn. II SA/Bd 417/19) uchylił decyzję Inspektora Wojewódzkiego w części dotyczącej nałożenia obowiązku zaniechania robót budowlanych na A. S..

Wobec powyższego oraz po analizie innych toczących się postępowań (w tym nadzwyczajnych z wniosku Skarżącej) Inspektor Wojewódzki stwierdził, że po wydaniu decyzji z [...] stycznia 2002 r. stan faktyczny ani prawny w sprawie nie uległ zmianie.

W skardze do sądu administracyjnego na decyzję Inspektora Wojewódzkiego Z. D. podniosła, że jej budynek został doprowadzony do stanu zgodnego z dokumentacją projektową, tak jak wymagała tego decyzja Inspektora Powiatowego z [...] stycznia 2002 r.

Skarżąca podniosła również, że jeżeli organy nadzoru budowlanego nie stwierdzą lub nie udowodnią, że nic nie zmieniło się od roku 2002 jeżeli chodzi o jej dobudówkę na działce nr [...], to musi wyraźnie przyznać, że decyzję naprawczą w 2002 r. podjęto w sytuacji, kiedy wymiary dobudówki Skarżącej były zgodne z projektem, a wymiary dobudówki sąsiadki Skarżącej – A. S., odbiegały od projektu.

Skarżąca stwierdziła, że jej dobudówka w chwili obecnej posiada szerokość 560 cm – tak jak zakładał projekt. Zarzuciła, że organy nadzoru budowlanego nadal nie udowodniły, że nie wykonała decyzji z 2002 r.

Skarżąca wskazała także, że nigdy nie otrzymała protokołu kontroli z [...] listopada 1999 r.

Skarżąca podniosła, że po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z [...] maja 2005 r. zleciała wykonanie robót budowlanych celem uzyskania wymiarów obiektu zgodnych z projektem. Naprawy zostały wykonane. Następnie rzeczoznawca budowlany w zleconej opinii potwierdził, że szerokość dobudówki jest zgodna z projektem budowlanym i wynosi 560 cm, a ściana wspólna z budynkiem A. S. stoi już we właściwym miejscu. Organ jednak pomija w sprawie opinię rzeczoznawcy.

Zdaniem Skarżącej stwierdzane zawężenie budynku A. S. jest po stronie jej sąsiadów z drugiej strony.

Skarżąca wskazała także w uzasadnieniu na treść uzasadnienia decyzji Okręgowego Sądu Dyscyplinarnego K. – P. Okręgowej Izby Architektów RP w B. z [...] czerwca 2016 r., w którym stwierdzono, że przedmiotowa ściana została wykonana zgodnie z projektem, a stwierdzająca niezgodność z projektem opinia arch. B. Gnybka jest niezgodna ze stanem faktycznym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, że w kontrolowanej obecnie przez Sąd sprawie przedmiotem postępowania przed organem było stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] stycznia 2002 r. Ograniczając się do granic tej sprawy Sąd nie może kontrolować ani prawidłowości wydania decyzji z [...] stycznia 2002 r. ani prawidłowości rozstrzygnięć wydanych po decyzji z 29 stycznia, w tym prawidłowości decyzji orzekającej o zaniechaniu dalszych robót budowlanych dotyczących wewnętrznej ściany poprzecznej pomiędzy rozbudowanymi segmentami budynku szeregowego przy ul. O. 17-25.

Decyzja Inspektora Powiatowego z [...] stycznia 2002 r. dotyczyła ściany oddzielającej dwa z pięciu "segmentów" budynku szeregowego przy ul. [...] – 25 tj. ściany oddzielającej segment przy ul. [...] (na działce nr [...] stanowiącej własność Skarżącej) a segmentem przy ul. [...] (na działce nr [...] stanowiącej własność A. S.).

Tak jak wskazał Sąd w wyroku [...] stycznia 2019 r. (sygn. II SA/Bd 810/18) w niniejszej sprawie sporną kwestią jest okoliczność, czy Skarżąca wykonała ww. decyzję z [...] stycznia 2002 r.

Decyzja Inspektora Powiatowego z [...] stycznia 2002 r. nr [...] została wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym organ nadzoru budowlanego w drodze decyzji nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem, określając termin ich wykonania. Decyzja ta nakazywała Skarżącej "doprowadzenie ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami przy ul. [...] i 23" do stanu zgodnego "z dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...] i decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...]".

Z sentencji decyzji wynika zatem, że czynności i roboty budowlane, które mają doprowadzić do stanu zgodnego z prawem mają dotyczyć "ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami przy ul. [...] i 23" - a nie innych elementów obiektu budowlanego. Natomiast "stanem zgodnym z prawem", jak wynika z decyzji, jest stan zgodny z "dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...] i decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...]". Tak więc to "dokumentacja będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...] i decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...]" jest wzorcem, na podstawie którego organ winien ocenić, czy osiągnięto zakładany rezultat (stan zgodny z prawem) – a nie np. "ocena stanu faktycznego realizowanej nadbudowy i rozbudowy przedmiotowego segmentu, opracowanej przez projektanta mgr inż. arch B. G.", na którą powołuje się organ I instancji. Stanem faktycznym, który ma być do tego wzorca "przyłożony" jest natomiast stan "ściany wewnętrznej poprzecznej pomiędzy pawilonami przy ul. [...] i 23" - a nie stan innych elementów tego obiektu.

W wyroku z [...] stycznia 2019 r. Sąd wytknął organowi, że nie dysponuje jednoznacznymi danymi pozwalającymi na ustalenie, jaki był zakres obowiązków nałożonych na skarżącą decyzją z [...] stycznia 2002 r. Sąd zgodził się też ze Skarżącą, że aby dokonać ustaleń, czy wykonała ona decyzję Inspektora Powiatowego z [...] stycznia 2002 r. organy winny dysponować pełnym materiałem dowodowym, w szczególności protokołem kontroli dokonanej przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2002 r. oraz pozwoleniem na budowę z [...] lutego 1992 r. i decyzją na dokończenie z [...] listopada 1994 r.

Dopiero w oparciu o te dokumenty można zweryfikować, czy Skarżąca wykonała nałożony na nią obowiązek, a tym samym czy decyzja stała się bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 162 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, co w konsekwencji powinno skutkować stwierdzeniem jej wygaśnięcia.

Należy podkreślić, że Sąd w wyroku z [...] stycznia 2019 r. nie wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego tylko o protokół kontroli sprzed decyzji z [...] stycznia 2002 r. Sąd nakazał uzupełnić materiał dowodowy także o pozwolenie na budowę z [...] lutego 1992 r. i decyzję na dokończenie budowy z [...] listopada 1994 r. Te wszystkie dokumenty – a nie tylko protokół kontroli sprzed decyzji z [...] stycznia 2002 r., miały być podstawą do ustalenia, czy zaistniały przesłanki do wygaśnięcia decyzji na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a.

Tymczasem organ kontynuując postępowanie po wyroku Sądu z [...] stycznia 2019 r. w istocie dokonał jedynie:

- ustalenia, jaka jest odległość pomiędzy przedmiotową ścianą a ścianą pawilonu A. S. (na działce nr [...]) znajdującej się przy granicy z działką nr [...] (taki jest rezultat ustalenia przez organ w toku oględzin szerokości pawilonu A. S. na działce nr [...] przy ul. [...]) oraz stwierdził, że odległość ta nie zmieniła się od 1999 r.,

- wskazując na dokumentację budowlaną opisał, w jaki sposób miał być zbudowany budynek i odnotował, że przedmiotowa ściana parteru jest przesunięta zarówno względem ściany istniejącego wcześniej pawilonu jak i względem istniejącej ściany I piętra.

Ani organ odwoławczy ani organ pierwszej instancji nie wskazały natomiast z jakich konkretnych zapisów i rysunków "dokumentacji będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...]" oraz z jakich konkretnych zapisów i rysunków "decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...]" wynika prawidłowe miejsce posadowienia ściany (zarówno względem granic geodezyjnych nieruchomości jak też względem innych elementów wznoszonego przez Skarżącą obiektu budowlanego), jej wysokość, grubość, sposób powiązania z innymi elementami obiektu budowlanego. Nie opisały zatem "wzorca" do którego winien być odnoszony obecny stan faktyczny.

Ustalając natomiast obecny stan faktyczny przedmiotowej ściany organ odwołuje się tylko do szerokości obiektu budowlanego i to nie obiektu budowlanego Skarżącej (na działce nr [...]), ale do szerokości budynku na sąsiedniej działce – nr [...] (własność A. S.). Z faktu, że szerokość budynku na działce sąsiedniej nie zmieniła się – organ wywodzi, że nie zmieniło się miejsce posadowienia przedmiotowej ściany. Z pomiaru szerokości sąsiedniego budynku (tj. z pomiaru jaka jest odległość pomiędzy przedmiotową ścianą a ścianą budynku A. S. zlokalizowanej przy granicy z sąsiadującą z drugiej strony działką nr [...]) niewątpliwie wynika, że miejsce posadowienia przedmiotowej ściany nie zmieniło się względem istniejących w terenie obiektów budowlanych. Takie ustalenie nie daje jednak odpowiedzi, czy przedmiotowa ściana jest posadowiona w miejscu zgodnym z dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...]" oraz "decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...]" oraz czy parametry zgodne z ww. dokumentami. Słusznie bowiem podniesiono w Skardze, że nie wiadomo, czy inne pawilony, w tym na działce sąsiadującej z drugiej strony z działką A. S. – zostały wybudowane (w tym posadowione) zgodnie z pozwoleniami na budowę. Sam organ I instancji w uzasadnieniu swoje decyzji przyznaje, że "rozbieżności od wymiarów przewidzianych w projekcie występują w większym lub mniejszym stopniu we wszystkich segmentach budynku szeregowego" - a skoro tak, to nie wiadomo, czy te inne pawilony mogą być punktem odniesienia do ustalenia, czy przedmiotowa ściana znajduje się w miejscu, gdzie zgodnie z "dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...]" oraz decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...]" – powinna się znajdować.

Odnotowanie przez organ pierwszej instancji, że "przedmiotowa ściana parteru" (a więc nie cała "ściana wewnętrzna pomiędzy pawilonami przy ul. [...] i 23", a jedynie jej część) jest przesunięta zarówno względem "ściany istniejącego wcześniej pawilonu" jak i względem ściany I pietra – nie daje odpowiedzi o jaki "wcześniej istniejący pawilon" chodzi (pawilon sąsiedni? z której strony sąsiedni – na działce nr [...] czy na działce nr [...]?).

W istocie nie wiadomo w sprawie, czy organy uznają, że nie doszło do wykonania decyzji z [...] stycznia 2002 r. ze względu na to, że ściana wewnętrzna poprzeczna pomiędzy pawilonami przy ul. [...] i 23 nie została doprowadzona do stanu zgodnego "dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...]" gdyż jest nadal:

- w całości niegodna z zarówno z "dokumentacją będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...]" oraz "dokumentacją będącą integralną częścią decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...]" (czyli zarówno z decyzją z 1992 r. jak też z decyzją z 1994 r.)

- niezgodna jedynie w części parterowej zarówno z decyzją z 1992 r. jak też z decyzją z 1994 r.

- niezgodna jedynie w części piętra zarówno z decyzją z 1992 r. jak też z decyzją z 1994 r.,

czy też niezgodność zachodzi w innym zakresie.

Organ pierwszej instancji przy wskazaniu o braku zachowaniu osi poziomych i pionowych wskazuje wprawdzie na "inwentaryzację", ale bez dokładnego określenia o jaki dokument chodzi i z jakiej daty, a ponadto nie odnosi ustaleń "inwentaryzacji" do konkretnych zapisów i rysunków "dokumentacji będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...]" oraz konkretnych zapisów i rysunków "decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...]".

Protokół z kontroli przeprowadzonej przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2002 r. (oraz ewentualne inne dowody potwierdzający stan obiektu przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2002 r.) ma natomiast takie znaczenie dla sprawy, że ustalenie stanu faktycznego przed wydaniem ww. decyzji pozwala na określenie jakich konkretnych czynności w obiekcie budowlanym w kształcie istniejącym przed wydaniem decyzji z [...] stycznia 2002 r. Skarżąca powinna dokonać, aby doprowadzić ów obiekt budowlany (a w zasadzie jego część – przedmiotową ścianę) do kształtu odpowiadającego "wzorcowi" tj. "dokumentacji będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...] i decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...]". Stwierdzenie, że wykonano tak zidentyfikowane czynności skutkowałoby bezprzedmiotowością decyzji z [...] stycznia 2002 r.

Powyższe prowadzi do wniosku że organ z uchybieniem art. 7 i 77 § 1 k.p.a. nie zebrał i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego koniecznego dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto z uchybieniem art. 107 § 3 k.p.a. nie przedstawił wystarczająco jasno powodów dla których uznał, że decyzja z [...] stycznia 2002 r. nie została wykonana, a tym samym nie jest bezprzedmiotowa i nie można stwierdzić jej wygaśnięcia.

Mając powyższe na uwadze, w oparciu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) orzeczono jak w pkt 1 sentencji wyroku.

Ponownie rozpoznając sprawę organ zgromadzi materiał dowodowy niezbędny do ustalenia w prawidłowy sposób stanu faktycznego, w szczególności organ winien ustalić gdzie posadowiona jest przedmiotowa ściana i jakie są jej parametry, w tym względem granic nieruchomości. Wydając decyzję organ ponadto winien wskazać, jak powinna być posadowiona i jakie parametry powinna mieć "ściana wewnętrzna poprzeczna pomiędzy pawilonami przy ul. [...] i 23" według konkretnych zapisów i rysunków "dokumentacji będącą integralną częścią pozwolenia na budowę z [...] lutego 1992 r. [...] i decyzji na dokończenie z [...] listopada 1994 r. [...]". Wskazując na dowody, przy pomocy których czyni ustalenia, organ winien wskazać na ich charakter (opinia biegłego, dokument urzędowy, dokument prywatny) oraz datę sporządzenia.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z uwzględnieniem uiszczonego przez Skarżącą wpisu oraz kosztów dojazdu do sądu pełnomocnika Skarżącej.