Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1501/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 lutego 2021 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2012-2017 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. M. (dalej "podatniczka" lub "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach wydana w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2012-2017.

Stan sprawy przedstawia się następująco:

1. Skarżąca złożyła wniosek o umorzenie zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...], za lata 2012-2017, uzasadniając go m.in. nieznajomością prawa, złą sytuacją finansową, trudną sytuacją życiową i zdrowotną, jak również okolicznością otrzymania decyzji wymiarowych w sprawie podatku od nieruchomości dopiero po upływie wielu lat.

2. Prezydent Miasta K. (dalej również "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 67a § 1 pkt 3, art. 207 oraz art. 210-214 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa" lub "o.p."), odmówił umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (dalej również "Nieruchomość") w wysokości. [...] zł, za lata 2012-2017.

Organ pierwszej instancji ustalił następujący stan faktyczny: 1) podatniczka ma 58 lat, mieszka sama, jest osoba schorowaną, wymagającą stałego zażywania leków i rehabilitacji, 2) podatniczka utrzymuje się z zasiłku z MOPS w kwocie [...] zł miesięcznie oraz posiada wobec A spółka z o.o. wierzytelność z tytułu spłaty nieruchomości w D. ([...]) w kwocie [...] złotych, która jest regulowana w miesięcznych ratach w wysokości [...] zł, 3) podatniczka jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku, nigdy nie pracowała, choć otrzymywała skierowania do pracy na stanowisko sprzątaczki, parkingowej, czy opiekuna osoby starszej; zgodnie z informacją ZUS w wieku 60 lat otrzyma emeryturę w kwocie [...] zł miesięcznie, 4) posiada zaległość z tytułu podatku od spadków i darowizn w kwocie [...] zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie [...] zł, których nie spłaca i nie zamierza spłacać, natomiast na bieżąco reguluje podatek od Nieruchomości, 5) podatniczka jest właścicielką Nieruchomości oraz nieruchomości położonej przy ul. [...], które są w złym stanie technicznym i nie są wynajmowane; nie posiada żadnego innego majątku oraz oszczędności, a środki otrzymane w 2008 r. ze sprzedaży innej nieruchomości w kwocie [...] zł zostały przeznaczone na zakup nagrobka dla rodziców oraz doraźne remonty nieruchomości położonych w K. przy ul. [...] (Nieruchomość) i ul. [...].

Organ pierwszej instancji uznał, iż w sprawie nie wystąpiła przesłanka ważnego interesu podatnika. W tym zakresie wskazał na posiadanie przez podatniczkę wierzytelności w kwocie [...] zł, która może zostać w części przeznaczona na spłatę zaległości w ratach oraz znacznego majątku - nieruchomości położonych w K. przy ul. [...] i ul. [...]. Argumentował, iż skarżąca nigdy nie podjęła pracy, choć obiektywnie rzecz biorąc mogła to uczynić, podnosząc kwalifikacje, czy przyjmując oferowane przez MOPS propozycje zatrudnienia. Zwrócił uwagę, że aktualnie skarżąca nie opiekuje się rodzicami, gdyż matka skarżącej nie żyje od 10 lat, a ojciec zmarł jeszcze wcześniej.

Zdaniem organu pierwszej instancji, w sprawie nie wystąpiła również przesłanka interesu publicznego. W tym zakresie organ podniósł, iż zaległość podatkowa powstała z przyczyn leżących po stronie skarżącej – ponieważ dopiero w 2016 r., czyli 7 lat po przewidzianym przez prawo terminie, skarżąca złożyła informacje w sprawie podatku od Nieruchomości, którą nabyła w drodze spadku. W ocenie organu, podniesiona przez skarżącą nieznajomość prawa nie usprawiedliwia jej postępowania – łamania obowiązujących przepisów, a umorzenie zaległości podatkowych spowodowałoby uprzywilejowanie pozycji skarżącej względem innych podatników, którzy w znakomitej większości, jak skarżąca, nie są prawnikami. Zdaniem organu, kluczową sprawą przesądzającą o braku istnienia przesłanki "interesu publicznego" jest posiadanie przez skarżącą majątku w postaci nieruchomości położonych w K. przy ul. [...] i [...], co powoduje, że skarżąca znajduje się w lepszej sytuacji niż podatnicy, którzy nie posiadają tak znacznego majątku. Według organu, skarżąca może polepszyć swoją sytuację życiową i finansową, sprzedając dom lub zamieniając go na lokal mieszkalny. Organ wyraził brak akceptacji dla postawy skarżącej, która oświadczyła, że nie zamierza spłacić zaległości podatkowych, a otrzymaną od A spółka z o.o. wierzytelność w kwocie [...] zł przeznaczyć na remonty i nie będzie dochodzić należnych jej odsetek za opóźnienie w spłacie tej wierzytelności.

3. W odwołaniu od tej decyzji podatniczka podniosła m.in., iż utrzymuje się ze skromnego uposażenia, które musi wystarczyć na wszystkie wydatki – bieżące oraz przyszłe - m.in. remont dachu w jej domu. Opisała, że została oszukana przez R. S., który za odkupioną od niej część nieruchomości zapłacił kwotę o [...] zł mniejszą od należnej jej, co zmusiło ją do wystąpienia z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych.

4. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej "Kolegium" lub "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji o braku przesłanek warunkujących umorzenie zaległości podatkowych i nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji. Wskazał, iż wprawdzie skarżąca znajduje się w trudnej sytuacji finansowej - utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia MOPS w kwocie [...] zł oraz zasądzonej spłaty nieruchomości wypłacanej w miesięcznych ratach w kwocie [...] zł, przy średnich miesięcznych wydatkach na utrzymanie wynoszących ok. [...] zł, jednak jest właścicielką znacznego majątku - nieruchomości położonych w K. przy ul. [...] i ul. [...], co nie daje prawa do przyznania najdalej idącej ulgi jaką jest umorzenie zaległości podatkowej.

W ocenie organu, przy podjęciu stosownych decyzji, np. sprzedaży domu, jego wynajmu, czy też zamiany na lokal mieszkalny, który zapewniałby podatniczce egzystencję w godziwych warunkach, jej sytuacja finansowa i życiowa mogłaby ulec znacznej poprawie. Natomiast brak działań podatniczki z powodu sentymentu do Nieruchomości, w zderzeniu z obecną jej sytuacją życiową, nie zasługuje na usprawiedliwienie. W opinii organu, skutki podejmowanych przez podatniczkę decyzji nie powinny obciążać społeczności lokalnej, a z takimi właśnie wiąże się odmowa uregulowania zaległości podatkowych przez podatniczkę i żądanie ich umorzenia. Ponadto zdaniem organu odwoławczego, choćby niewielka część przysługującej skarżącej wierzytelności mogłaby zostać przeznaczona na likwidację zaległości.

5. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o umorzenie podatku od Nieruchomości za lata 2012-2017.

Za powstanie zaległości podatkowych obwiniła urzędników miejskich, którzy nie poinformowali jej, że zobowiązana jest do uiszczenia podatku od Nieruchomości, np. przez wysłanie pisma. Dopiero po kilku latach została zobligowana do zapłacenia wysokiego podatku za lata 2012-2017, skutkiem czego zmuszona została do rezygnacji z wszelkich planów życiowych. Została obarczona wieloletnim długiem, o którego istnieniu nie miała pojęcia. Ponieważ w jej ocenie, to Urzędy i Sądy "wpakowali" ją w to "dłużnicze bagno" nie zamierza spłacać zadłużenia, jak również sprzedać nawet kawałka ziemi, a co dopiero dom, czy cały majątek.

Skarżąca przedstawia nadto problemy codziennego życia, w szczególności związane wyszukiwaniem jedzenia w kontenerach osiedlowych, wskazując przy tym na nieżyczliwość ludzi, którzy umieścili jej wizerunek w internecie w mediach społecznościowych w sposób szydzący i ośmieszający ją, co w konsekwencji stało się przyczyną wulgarnych i obrażających zaczepek. Ponownie opisała niekorzystną dla niej w skutkach transakcję zawartą z R. S..

6. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Analizując zarzuty skargi, zauważyć należy, że zasadniczo dotyczą one następujących kwestii: skarżąca wskazuje na brak środków finansowych umożliwiających spłatę zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości i nie zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych co do braku istnienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowych, akcentuje niezawiniony brak wiedzy o istnieniu zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości, obarczając za ten stan urzędników, którzy nie poinformowali jej o obowiązku zapłaty podatku i w związku z tym odmawia uregulowania zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości, domagając się ich umorzenia.

Postanowieniem Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 września 2020 r. przyznano skarżącej prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

Przystępując do meritum sprawy, wskazać należy, że zgodnie z art. 67a § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, na wniosek podatnika w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną. Użyte w ww. art. 67a § 1 Ordynacji podatkowej sformułowanie "może umorzyć" w sposób niebudzący wątpliwości wskazuje, że organ orzekający w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych przy rozpatrywaniu takiej sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia, korzysta z tzw. swobody uznania administracyjnego. Stąd też w przypadku stwierdzenia, że w sprawie występuje któraś z przesłanek określonych w art. 67a § 1 o.p. (ważny interes podatnika lub interes publiczny albo obie przesłanki łącznie) – organ, w sposób uznaniowy, podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać podatnikowi ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie.

Użyte w art. 67a § 1 o.p. przy określeniu przesłanek umorzenia zaległości podatkowej zwroty normatywne - "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny" - nie mają stałego zakresu treści, lecz jest to zespół ogólnie zarysowanych celów, które należy wziąć pod uwagę w procesie stosowania prawa i zawsze odnosić go do indywidualnej sytuacji podatnika występującego z wnioskiem o umorzenie zaległości podatkowych. Są też swoistymi klauzulami generalnymi, odsyłającymi do ocen pozaprawnych. Przesłanka interesu publicznego rozumiana jest jako dyrektywa postępowania, nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie do organów władzy, korekta jego błędnych decyzji (por. wyroki NSA z dnia 7 maja 2014 r., o sygn. akt II FSK 1339/12 i z dnia 15 lutego 2018 r., o sygn. akt II FSK 1765/17). Ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to utrata możliwości zarobkowania, utrata losowa majątku, ale także sytuacja ekonomiczna podatnika (por. wyrok NSA z dnia 6 lutego 2018 r., o sygn. akt II FSK 168/16, wyrok NSA z dnia 21 września 2020 r., sygn. akt II FSK 1193/20).

Uznaniowy charakter decyzji organu podatkowego determinuje także sposób i zakres kontroli legalności takiego rozstrzygnięcia przez sąd administracyjny. Kontrola ta ogranicza się w istocie do zbadania, czy w toku postępowania zebrano w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i wyjaśniono istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności faktyczne oraz odniesiono się do argumentów strony, a także czy po wszechstronnym i wnikliwym rozważeniu zebranego materiału dokonano prawidłowej oceny przesłanek warunkujących zastosowanie dobrodziejstwa przepisu. Sądowa kontrola decyzji uznaniowej obejmuje samo postępowanie poprzedzające jej wydanie, ale nie rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania określonego wyboru (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 660/07; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 671/11; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1496/10, CBOSA). Oznacza to wyjęcie spod zakresu zainteresowań sądu kryteriów celowościowych, czy słusznościowych (wyrok NSA z 11 września 2015 r., II FSK 1821/13; wyrok NSA z 15 lipca 2008 r., II FSK 660/07; wyrok NSA z 10 stycznia 2012 r., II FSK 671/11).

W rozpatrywanej sprawie, organy podatkowe nie stwierdziły wystąpienia przesłanek umorzenia zaległości podatkowych skarżącej, tj. ważnego interesu podatnika lub interesu publicznego. Konstatacja ta jest uprawniona w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności nie pominięto okoliczności przywołanych przez skarżącą w uzasadnienie jej wniosku o umorzenie i przeanalizowano wszystkie argumenty wskazane przez nią. W toku postępowania organy podatkowe prawidłowo ustaliły sytuację ekonomiczną, rodzinną i zdrowotną skarżącej, wskazując min., że: 1) skarżąca ma 58 lat, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i ma problemy zdrowotne; zgodnie z zaświadczeniem lekarskim z dnia [...] r. skarżąca powinna zażywać leki i poddać się operacji [...], na którą nie wyraża zgody, 2) jest właścicielką zabudowanych nieruchomości położonych w K. przy ul. [...] i ul. [...] (Nieruchomość), 3) skarżąca utrzymuje się wyłącznie ze świadczenia MOPS w kwocie [...] zł miesięcznie oraz zasądzonej spłaty nieruchomości wypłacanej w miesięcznych ratach w kwocie [...] zł, przy średnich miesięcznych wydatkach na utrzymanie wynoszących ok. [...] zł; ponosi koszty utrzymania domu (opłaty za wodę, energię, wywóz śmieci), podatek od nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] oraz uregulowała podatek od Nieruchomości za 2018 r. i pierwszą ratę za 2019 r., 4) skarżąca nie pracowała i nadal nie pracuje, 5) posiada zaległość podatkową z tytułu podatku od spadków i darowizn w wysokości [...] zł wraz z odsetkami.

W sprawie organ wyjaśnił, że wniosek skarżącej o umorzenie zaległości w podatku od nieruchomości za lata 2012-2017 dotyczy nieruchomości położonej w K. przy ul. [...] (Nieruchomość), którą skarżąca nabyła w spadku po zmarłej w dniu [...] r. matce skarżącej. Z treści księgi wieczystej Nr [...] wynika, że podstawą wpisu prawa własności skarżącej do tej nieruchomości było postanowienie Sądu Rejonowego [...] w K. o stwierdzeniu nabycia spadku z dnia [...] r. (sygn. akt [...]). Jak podniósł organ pierwszej instancji skarżąca nie ujawniła okoliczności nabycia Nieruchomości i dopiero w 2016 r. organ wszczął postępowanie w celu ustalenia wysokości podatku od nieruchomości. Ostatecznie wysokość podatku od nieruchomości za lata 2012 -2017 została ustalona decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] r., uchylającymi decyzje wymiarowe organu pierwszej instancji z dnia [...] r. i ustalającymi nowy wymiar podatku od nieruchomości za lata 2012-2017. Skargi skarżącej na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach zostały oddalone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokami z dnia 5 grudnia 2018 r. (sygn. akt I SA/Gl 1081/18, I SA/Gl 1082/18, I SA/Gl 1083/18, I SA/Gl 1084/18, I SA/Gl 1085/18, I SA/Gl 1086/18; orzeczenia prawomocne).

Zasadnie organ podniósł, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości istniało od marca 2009 r., a niezłożenie w terminie przez skarżącą stosownej informacji i wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia wysokości podatku (w 2016 r.) doprowadziło do wydania w jednym czasie decyzji wymiarowych za klika lat podatkowych (2012-2017) i skumulowania zobowiązań podatkowych skarżącej. Jednak wbrew twierdzeniom skarżącej za ten stan rzeczy nie można obwiniać pracowników organów podatkowych. To na skarżącej ciążył obowiązek złożenia informacji o nabyciu nieruchomości w drodze spadku, co umożliwiłoby organowi wydanie decyzji wymiarowej. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r., poz. 844 ze zm.), osoby fizyczne są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości, a podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania.

Skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów, czy dowodów na okoliczność naruszenia przez organ prawa, które mogłoby ewentualnie usprawiedliwić odmowę uiszczenia przez skarżącą podatku od nieruchomości. Analizując stanowisko skarżącej, dostrzec trzeba, że skarżąca w istocie nie zgadza się z obowiązkiem uregulowania zaległości, a za wystąpienie zaległości podatkowych obarcza Prezydenta K. oraz urzędników samorządowych. Tymczasem postępowanie w przedmiocie umorzenia zaległości nie służy i nie może służyć podważaniu ustawowego obowiązku regulowania należności podatkowych. Co istotne, zasadność określenia podatku od nieruchomości nie może być nawet badana w postępowaniu dotyczącym ulgi podatkowej.

Również nieznajomość prawa nie stanowi okoliczności, na którą można się powoływać w celu usprawiedliwienia niepodjęcia działań, od których norma prawna uzależnia określony skutek. Trybunał Konstytucyjny w uchwale z dnia 7 marca 1995 r., w sprawie o sygnaturze akt W 9/94 (opublikowanej w Dz. U. 1995 r. Nr 39, poz. 198), wskazał, że funkcjonowanie prawa, zwłaszcza w demokratycznym państwie prawnym, opiera się na założeniu, iż wszyscy adresaci obowiązującej normy prawnej - a więc zarówno podmioty obowiązane do jej przestrzegania, jak i organy powołane do jej stosowania - znają jej właściwą treść (tzw. fikcja powszechnej znajomości prawa) i że nikt nie może uchylić się od ujemnych skutków naruszenia tej normy na tej podstawie, że normy tej nie znał lub rozumiał ją opacznie (ignorantia iuris nocet). Umorzenie w tym stanie rzeczy zaległości podatkowych skarżącej byłoby działaniem wbrew interesowi publicznemu. Doprowadziłoby bowiem do nieuzasadnionego obciążenia społeczności lokalnej zaległością podatkową skarżącej.

Sąd podziela stanowisko organów, że choć sytuacja skarżącej jest trudna, to w sprawie nie wystąpiła przesłanka umorzenia zaległości w postaci ważnego interesu podatnika.

Należy mieć bowiem na uwadze, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym i zasadnie organy argumentują, że sprzedaż choćby jednej z posiadanych nieruchomości zmniejszy obciążenia skarżącej z tego tytułu, a ponadto pozwoli pozyskać środki finansowe na spłatę chociaż części zaległości oraz może poprawić sytuację życiową skarżącej. Skarżąca wszak w oświadczeniu o stanie majątkowym wskazała, że nieruchomość położona w K. przy ul. [...], zabudowana budynkiem o powierzchni [...] m2 (powierzchnia gruntu [...] m2) jest o wartości ok. [...] zł, a nieruchomość położona w K. przy ul. [...], zabudowana budynkiem o powierzchni [...] m2 (powierzchnia gruntu [...] m2) jest o wartości ok. [...] zł.

Kategoryczna odmowa sprzedaży nieruchomości oraz spłaty zaległości podatkowej, nawet w ratach, w kontekście złożenia wniosku o jej umorzenie, nie zasługuje na aprobatę. Nie powinno być bowiem tak, że okoliczności leżące po stronie skarżącej są przeszkodą w uregulowaniu zaległości, kiedy obiektywnie taka możliwość istnieje. W każdym razie skarżąca nie przedstawiała żadnych rzeczowych argumentów i nie powołała się na żadne obiektywne okoliczności przemawiające za uznaniem, że sprzedaż części majątku nie jest możliwa.

Zasadnie organ argumentował, że subiektywne poczucie krzywdy skarżącej i opisane problemy życiowe oraz konieczność poniesienia nakładów na posiadane nieruchomości, nie stanowią o wystąpieniu w sprawie przesłanki umorzenia zaległości podatkowych. Również podniesiona przez skarżącą konieczność opieki nad rodzicami i wynikający z tego brak możliwości podjęcia pracy, czy zdobycia kwalifikacji zawodowych dotyczą czasu przeszłego. Słusznie organ zauważył, że już od dłuższego czasu skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo, a pomimo to skarżąca nie podjęła pracy. Z pisma Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] r. wynika, że skarżąca jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna od [...] r. do nadal oraz, że otrzymywała skierowania do pracy na stanowisku m.in. sprzątaczka, sprzedawca, pracownik produkcji, parkingowy, lecz skarżąca nie podjęła zatrudniania, a pracodawcy dokonywali wyboru innych kandydatów. Otrzymywała również propozycje pracy z kontaktem telefonicznym do pracodawcy m.in. na stanowisku: pracownik ochrony, portier, telemerketer, kasjer walutowy. Skarżąca powołała się wprawdzie na problemy zdrowotne, lecz nie przedstawiła dowodów na okoliczność niezdolności do pracy. Zasadnie organ argumentował, że skarżąca może poprawić swoją sytuację finansową i życiową poprzez sprzedaż nieruchomości lub zamianę na lokal mieszkalny lub podjęcie aktywności zawodowej. Bierność skarżącej i oczekiwanie, że ciężary podatkowe związane z posiadaniem majątku w postaci nieruchomości przejmie na siebie gmina nie zasługuje na aprobatę.

Podkreślenia wymaga, że trudna sytuacja materialna podatnika sama w sobie nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. Ulga podatkowa stanowi nadzwyczajny środek prawny, toteż należy ocenić, czy zaległość powstała w wyniku nadzwyczajnych zdarzeń losowych, czy też okoliczności obiektywnie niezawinionych (zob. wyrok NSA z dnia 22 września 2020 r., sygn. akt II FSK 1633/18), które w sprawie nie wystąpiły. Skarżąca ma obecnie 58 lat, nie jest osobą uznaną za niezdolną do pracy, nie jest także osobą niepełnosprawną, posiada zatem potencjał możliwości zarobkowych. Umorzenie zaległości podatkowej jest instytucją stanowiącą wyjątek od zasady powszechności i równości opodatkowania, co oznacza, że nie wolno czynić z niej środka prowadzącego generalnie do zwolnienia z zapłaty podatku w każdej sytuacji, gdy podatnik znajdzie się w złej kondycji finansowej. Umorzenie stanowi bowiem rezygnację organów podatkowych z przysługujących budżetowi należności podatkowych. Należy podkreślić, że interesu publicznego ani ważnego interesu skarżącego nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie umorzenia zaległości podatkowej. W sprawie organy zasadnie podniosły, że udzielenie skarżącej ulgi w postaci umorzenia zaległości podatkowych, w sytuacji kiedy skarżąca jest właścicielką dwóch nieruchomości (Nieruchomość oraz nieruchomość [...]), byłoby sprzeczne z interesem publicznym. Sąd podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarty w wyroku z dnia 4 grudnia 2019 r.(sygn. akt II FSK 1362/19), że rozluźnienie rygorów w zakresie przyznawania ulg podatkowych, w szczególności najdalej idącego umorzenia zaległości podatkowej, stanowiłoby w istocie zachętę do powszechnego lekceważenia dyscypliny finansowej. Przewidziana w art. 67a § 1 pkt 3 o.p. instytucja umorzenia zaległości podatkowych stanowi wyjątek od ogólnego obowiązku ponoszenia przez podatników ciężarów podatkowych i nie może być traktowana jako reguła stosowana przy każdej trudnej sytuacji finansowej podatnika, a zwłaszcza, gdy skarżąca neguje ciążący na niej obowiązek zapłaty podatku od nieruchomości i oświadczyła, że nie zamierza go regulować.

Podsumowując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe obu instancji przepisów art. 67a § 1 i art. 67b § 1 pkt 3 lit. a o.p.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.