Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2905/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz, Sędziowie sędzia WSA Dominik Gajewski (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi S. Z. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 16 lutego 2015 r. S. Z. (dalej zwany "Skarżącym") złożył wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie możliwości odliczenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą oraz sposobu udokumentowania odliczonych darowizn.

We wniosku Skarżący wskazał, że w 2013 r. i 2014 r. przekazywał darowizny na cele charytatywno- opiekuńcze Kościoła Katolickiego Parafii Rzymsko-Katolickiej pod wezwaniem [...] w Z. Parafia ta jest kościelną osobą prawną określoną (wymienioną) w art. 7 ustęp 1 pkt 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. o stosunku Państwa do Kościoła Katolickiego w Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1989 r. Nr 29 poz. 154 ze zm., dalej "ustawa kościelna"). Skarżący przekazywał darowizny na cele charytatywno-opiekuńcze Kościoła Katolickiego w formie rzeczowej oraz w formie pieniężnej. W przypadku darowizn pieniężnych były one wpłacane na rachunek bankowy obdarowanej Parafii i darczyńca posiada dowód wpłaty na ten rachunek, a dodatkowo po wpłynięciu środków pieniężnych na rachunek bankowy obdarowanego Parafia przedstawiała darczyńcy pokwitowanie odbioru oraz w okresie 2 lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą. W przypadku darowizn rzeczowych obdarowana po przekazaniu przedmiotów darowizny przedstawiała pokwitowanie odbioru darowizny wraz z określeniem jej wartości, a w okresie 2 lat od dnia przekazania darowizny obdarowana Parafia sporządzała i przekazywała sprawozdanie o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą. Każde przekazane sprawozdanie o przeznaczeniu darowizny zawiera szczegółowe dane identyfikujące obdarowaną parafię oraz darczyńcę a także opis stanu faktycznego przeznaczenia i wydatkowania otrzymanych darowizn na cele charytatywno-opiekuńcze i dowodu zrealizowania celu charytatywno-opiekuńczego, na który przekazano darowiznę. Z powyższego wynika, że otrzymane sprawozdania, o których mowa w art. 55 ustęp 7 ustawy kościelnej zawierają dokładne i konkretne dane potwierdzające o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą wymienioną w art. 39 ustawy kościelnej.

W związku z powyższym opisem stanu faktycznego Skarżący zadał następujące pytania:

1) czy darowizna na cele charytatywno-opiekuńcze przekazana obdarowanej parafii podlega w całości (bez limitu) wyłączeniu z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

2) czy w przypadku przekazywania darowizny pieniężnej na cel charytatywno-opiekuńczy kościelnej osoby prawnej wystarczającymi dokumentami do skorzystania z wyłączenia z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych wartości przekazanej darowizny jest dowód wpłaty na rachunek bankowy wraz z pokwitowaniem odbioru przekazanej darowizny i określeniem jej wartości a także oświadczeniem proboszcza obdarowanej parafii o jej przyjęciu, a w okresie 2 lat od dnia przekazania darowizny sprawozdaniem obdarowanego o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą?

3) czy w przypadku przekazania darowizny rzeczowej (innej niż pieniężna) na cel charytatywno-opiekuńczy kościelnej osoby prawnej wystarczającymi dokumentami do skorzystania z wyłączenia z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych wartości przekazanej darowizny jest pokwitowanie odbioru przekazanej darowizny, w której określona jest wartość przekazanej darowizny oraz oświadczenie proboszcza obdarowanej parafii o jej przyjęciu, a w okresie 2 lat od przekazania darowizny sprawozdanie obdarowanego o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno- opiekuńczą?

4) czy jest zobowiązany posiadać jakiekolwiek inne dokumenty niż określone w pytaniu 2 i 3 aby skutecznie skorzystać z odliczenia darowizn przekazanych na cele charytatywno-opiekuńcze Kościoła katolickiego?

5) czy wartość przekazanej darowizny rzeczowej określona przez obydwie strony

- wynikająca z potwierdzenia przekazania darowizny jak również sporządzonego w okresie 2 lat sprawozdania o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą kościelnej osoby prawnej jest podstawą do wyłączenia z podstawy opodatkowania wskazanej w opisanych dokumentach kwoty przekazanej darowizny?

Zdaniem Skarżącego darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą prowadzone przez kościelne osoby prawne, bez żadnych ograniczeń wyłączone z podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zaznaczył, iż darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą są wyłączone z podstawy opodatkowania darczyńców podatkiem dochodowym, jeżeli kościelna osoba prawna przedstawi darczyńcy: pokwitowanie odbioru darowizny, a w okresie 2 lat od dnia przekazania darowizny - sprawozdanie o przeznaczeniu darowizny na działalność charytatywno-opiekuńczą. W przypadku darowizny pieniężnej oprócz wymienionych wyżej dokumentów darczyńca winien posiadać dowód wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego.

W ocenie Skarżącego darowizna przekazana na rzecz Parafii Rzymsko-Katolickiej pod wezwaniem [...] w Z. w latach 2013-2014 podlega w całości odliczeniu od dochodu przed jego opodatkowaniem, gdyż posiada dowód wpłaty na rachunek bankowy obdarowanego, a w przypadku darowizny innej niż pieniężna, posiada dokument, z którego wynika wartość tej darowizny, oraz posiada oświadczenie obdarowanego (Parafii) o przyjęciu darowizny, a w okresie 2 lat od dnia przekazania darowizny obdarowany sporządził sprawozdanie o przeznaczeniu darowizny na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą. Obydwa dokumenty zawierają dane obdarowanej parafii jak również dane identyfikujące darczyńcę.

Dodatkowo stwierdził, iż w chwili dokonywania odliczeń musi on dysponować jedynie pokwitowaniem odbioru darowizny wraz z oświadczeniem o jej przyjęciu. Natomiast sprawozdanie dotyczące jej przeznaczenia może zostać przedstawione przez obdarowaną kościelną osobę prawną (Parafię) w terminie 2 lat od dnia przekazania darowizny. Wnioskodawca w celu skorzystania z odliczenia wartości przekazanej darowizny nie musi posiadać dodatkowych dokumentów poza wyżej wskazanymi, w szczególności dokumentów zakupu przekazywanych rzeczy jak też nie musi prowadzić innych ewidencji darowanych na cele charytatywno-opiekuńcze Kościoła katolickiego przedmiotów.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2015 r. Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej w zakresie pytań od 2 do 5. W zakresie pytania pierwszego organ wydał interpretację indywidualną w dniu 29 maja 2015 r. uznającą przedstawione we wniosku stanowisko Skarżącego za prawidłowe.

Przedmiotowe postanowienie zostało wydane na mocy art. 165a § 1 w zw. z art. 14b § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, dalej: "O.p."), w myśl którego gdy żądanie, o którym mowa w art. 165, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia Minister Finansów stwierdził, że Skarżący żąda potwierdzenia przyjętego przez siebie sposobu udokumentowania odliczonych darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą, do czego, organ podatkowy w trybie wydawania interpretacji indywidualnych, na podstawie art. 14b § 1 O.p. nie jest ani zobowiązany ani uprawniony.

Organ uznał, iż w interpretacji indywidualnej miałby w istocie przeprowadzić postępowanie i podejmować rozstrzygnięcia zastrzeżone dla innego trybu orzekania, w tym w ramach postępowania kontrolnego czy podatkowego, które są prowadzone w oparciu o konkretną dokumentację, a nie interpretować przepisy prawa materialnego. Z uwagi na powyższe, postępowanie w sprawie wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej nie mogło zostać wszczęte.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Ministra Finansów, zarzucając naruszenie prawa, tj. art. 165a § 1 O.p. przez odmowę wszczęcia postępowania pomimo braku ustawowych przesłanek, a także art. 14b § 1 w związku z art. 165a § 1 O.p. przez przyjęcie, że w sprawie nie może zostać wydana pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, o której mowa w art. 14b O.p., gdy ustawowo istnieje taki obowiązek.

W uzasadnieniu zażalenia Skarżący wskazał, że we wniosku o interpretację indywidualną opisał stan faktyczny sprawy regulowanej przepisami prawa podatkowego materialnego. Organ podatkowy nie zakwestionował, że strona przedstawiła stan faktyczny w sposób wadliwy, bądź nie wyczerpująco opisała stan sprawy. Ponadto wskazał jakie przepisy prawa w jego ocenie będą się odnosiły do zaprezentowanego we wniosku stanu faktycznego. We wniosku wskazane zostały przepisy prawa podatkowego materialnego. Zadane pytania odnoszą się bezpośrednio do przedstawionego stanu faktycznego, a odpowiedź na pytania została zawarta we wniosku o interpretację określonym jako własne stanowisko w sprawie. W ocenie Skarżącego wniosek o interpretację zawierał elementy wskazane w treści przepisu art. 14b § 3 O.p.

Skarżący podniósł, że w zaskarżonym postanowieniu organ nie wykazał, że zaszła jedna z przesłanek wskazanych w art. 14b § 5 O.p., która umożliwiałaby zastosowanie dyspozycji przepisu art. 165a ww. ustawy z zw. z art. 14h O.p.

Wskazał, że nie oczekuje od organu prowadzenia postępowania dowodowego lecz zadane pytania bezpośrednio odnosiły się do wskazanych przepisów prawa materialnego. Właściwy sposób udokumentowania przekazanych darowizn jest właśnie integralną częścią przepisów prawa materialnego

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2015 r. Minister Finansów utrzymał w mocy swoje pierwotne postanowienie. W uzasadnieniu Minister Finansów zauważył, że przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia, czy miał prawo do merytorycznego rozpoznania wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej sposobu udokumentowania odliczonych darowizn. W jego ocenie pytanie sformułowane we wniosku (pytania od 2 do 5) stanowią w istocie ocenę okoliczności faktycznych oraz ich wpływu na możliwość odliczenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-kościelną. Ocena taka jednakże wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p. W postępowaniu tym organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ogranicza się do dokonania subsumcji przedstawionego przez stronę stanu faktycznego pod określony przepis prawa podatkowego i wyjaśnienia przyczyn, dla których w określonym stanie faktycznym dany przepis ma zastosowanie.

Tym samym Minister Finansów wskazał, iż przedmiot rozważań stanowiłby

ustalenie, czy przyjęty przez Skarżącego sposób udokumentowania odliczonych darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą jest właściwy i wystarczający. Oczekiwania Skarżącego sprowadzały się zatem do uzyskania odpowiedzi dotyczącej sposobu postępowania organów podatkowych w okolicznościach nakreślonych we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Końcowo Minister podkreślił, iż wykładnia przepisów dotyczyć może jedynie prawa podatkowego materialnego, nie zaś przepisów regulujących postępowanie podatkowe. Uznał również, że nie istnieje możliwości zastosowania się podatnika do przepisów regulujących postępowanie podatkowe, których adresatem i podmiotem uprawnionym do stosowania są organy podatkowe.

Skarżący wniósł skargę na postanowienie Ministra Finansów i zarzucił naruszenie:

- art. 165a § 1 O.p. w związku z art. 14h O.p. przez odmowę wszczęcia postępowania pomimo braku ustawowych przesłanek do odmowy wszczęcia takiego postępowania interpretacyjnego,

- art. 14b § 1 O.p. w związku z art. 165a § 1 O.p. przez całkowicie dowolne przyjęcie, że w rozpoznawanej sprawie nie może zostać wydana pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego w zakresie pytań 2-5, o której mowa w art. 14b O.p., gdy ustawowo istnieje taki obowiązek, a także wobec okoliczności, że pytania te są integralną częścią wniosku i powiązanego z wnioskiem stanu faktycznego zaprezentowanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej,

- art. 14o § 1 O.p., polegające na wydaniu postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sytuacji, gdy został przekroczony termin określony w art. 14d, zatem doszło do wydania interpretacji indywidualnej w trybie art. 14o § 1.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia z dnia [...] lipca 2015 r. oraz poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] maja 2015 r. o odmowie wszczęcia postępowania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko w sprawie, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, uznając zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skargę należało oddalić.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako "P.p.s.a") stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uchylenie aktu administracyjnego, względnie stwierdzenie jego nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 P.p.s.a.).

Zgodnie z treścią art. 119 pkt 1 – 4 w zw. z art. 120 P.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jeżeli decyzja dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach albo wydane zostały z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy, przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym, ponieważ zakwestionowane przed Sądem zostało postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie o udzielenie pisemnej interpretacji.

Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej jest odmowa wszczęcia postępowania o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, orzeczona postanowieniem Ministra Finansów z [...] lipca 2015 r., utrzymującym w mocy własne postanowienie z [...] maja 2015 r.

Zgodnie z art. 165a O.p., mającym w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych odpowiednie zastosowanie z mocy art. 14h tej ustawy, gdy żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania (§ 1). Na postanowienie, o którym mowa w § 1, służy zażalenie (§ 2).

W literaturze wskazuje się, że inne przyczyny, o których mowa w omawianym przepisie, mogą dotyczyć: 1) braku w przepisach ustaw podatkowych podstawy do rozpatrzenia treści żądania w trybie postępowania podatkowego, 2) sytuacji, gdy w danej sprawie toczy się postępowanie podatkowe, 3) przypadków, gdy w sprawie została już wydana decyzja (Ordynacja podatkowa Komentarz, S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Lexis Nexis Warszawa 2011 r.).

Natomiast odnośnie do użytego w art. 165a § 1 O.p. sformułowania "nie może być wszczęte", w orzecznictwie przyjmuje się, że należy je odnieść do sytuacji, gdy wszczęciu postępowania podatkowego stoi na przeszkodzie przepis prawa bądź poszczególne jego przepisy, których wykładnia uniemożliwia prowadzenie tego postępowania i rozpatrzenia treści żądania w sposób merytoryczny (np. wyrok NSA z 6 listopada 2008 r., II FSK 1097/07, LEX nr 531085, wyrok NSA z 3 lutego 2012 r., II FSK 1250/10, LEX nr 1131068, wyrok WSA w Warszawie z 22 stycznia 2007 r., III SA/Wa 3288/06, LEX nr 317285).

Jak już wskazano powyżej, mocą art. 14h O.p. przepis art. 165a § 1 tej ustawy stosuje się w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnych.

Treść art. 14b § 2 O.p. wskazuje, że wniosek zainteresowanego może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Należy zatem przyjąć, że osoba zainteresowana, to każda osoba, która chce uzyskać interpretację przepisów prawa podatkowego w celu wyjaśnienia i/lub ułożenia swoich interesów w sferze prawa podatkowego. Podkreślić jednocześnie należy, że sfera prawa podatkowego, to zarówno obowiązki wnioskodawcy, jak również jego prawa.

Podkreślenia wymaga, że interpretacja indywidualna jest swoistym aktem indywidualnym organu podatkowego, innym niż decyzja i postanowienie, składającym się ze wskazanych w art. 14c O.p. elementów. Interpretacja indywidualna nie jest aktem rozstrzygającym o prawach lub obowiązkach podmiotu w konkretnej sprawie podatkowej. Interpretacja przepisów prawa podatkowego nie jest więc indywidualnym władczym aktem administracyjnym, nie rozstrzyga o prawach i obowiązkach zainteresowanego, nie tworzy i nie przewiduje obowiązku zastosowania się do niej przez zainteresowanego, nie ma też mocy formalnie wiążącej organy podatkowe.

W przypadku wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego, właściwy organ nie stosuje przepisów prawa, a jedynie ocenia sposób jego rozumienia przez wnioskodawcę, tzn. prawidłowość wykładni przepisów prawa na tle przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Na podstawie interpretacji wnioskodawca otrzymuje wyłącznie informację o poglądzie organu w danej sprawie, która umożliwia mu suwerenne podjęcie określonych czynności na gruncie prawa podatkowego.

Z powyższych regulacji prawnych wynika zatem, że przedmiotem pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego może być ocena prawna danego stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego, dotyczącego wnioskodawcy (zainteresowanego) na gruncie przepisów prawa podatkowego. Organ wydający interpretację rozstrzyga, czy zainteresowany właściwie ocenia kwestię wpływu opisanej przez siebie sytuacji faktycznej na jego obowiązki i uprawnienia wynikające z unormowań prawa podatkowego. Wnioskodawca ma zatem możliwość uzyskania interpretacji prawa podatkowego w takiej sprawie indywidualnej, która kształtować może jego prawa i obowiązki na gruncie określonej regulacji podatkowej. Inaczej mówiąc, żądanie uzyskania interpretacji indywidualnej prawa podatkowego odnosi się do stanów faktycznych/zdarzeń przyszłych, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych może rzutować na prawidłowe rozliczenie podatnika w ramach tego podatku.

Przechodząc do reguł postępowania odnoszących się do instytucji wydania Interpretacji, zwrócić należy uwagę na to, że postępowanie w sprawie interpretacji indywidualnych jest postępowaniem szczególnym i w tym sensie ograniczonym (np. w stosunku do postępowania podatkowego i kontrolnego), że nie może obejmować postępowania dowodowego. Powyższe wynika wprost z unormowania zawartego w art. 14h O.p., który stanowi, że w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art,165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. W powołanym przepisie ustawodawca nie wymienia postępowania dowodowego, które regulują przepisy rozdziału 11 działu IV Ordynacji podatkowej.

Organ wydający interpretację indywidualną nie może więc zbadać w sensie merytorycznym sprawy podatkowej wynikającej z przytoczonego we wniosku stanu, lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko wnioskodawcy zawarte we wniosku, a odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego, jest prawidłowe i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego stanu.

Należy ponadto zaznaczyć, że omawiana instytucja Interpretacji gwarantuje ochronę prawną w zakresie określonym przepisami art. 14k - art. 14n O.p. w przypadku zastosowania się zainteresowanego do wydanego na jego rzecz rozstrzygnięcia. Zastosowanie się do uzyskanej interpretacji jest natomiast możliwe wyłącznie wówczas, gdy dotyczy ona przepisów zawierających normy wskazujące na obowiązek bądź prawo zachowania się zainteresowanego w określony przez ustawodawcę sposób.

Ustawodawca przewidział również sytuacje, gdy wniosek podmiotu o udzielenie pisemnej interpretacji danego przepisu nie może zostać rozpatrzony w trybie tego postępowania. Zgodnie bowiem z cyt. wyżej art. 14h O.p., w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 165a ww. ustawy, zgodnie z którym gdy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą zainteresowanym lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie w sprawie wydania interpretacji nie może być wszczęte, organ wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Analiza przesłanek odmowy wszczęcia postępowania, wskazanych w art. 165a § 1 O.p., w związku z przepisami tej ustawy regulującymi postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, prowadzi do wniosku, że w pojęciu "jakichkolwiek innych niż brak statusu zainteresowanego przyczyn braku możliwości wszczęcia postępowania" mieszczą się wszelkie inne, niż brak statusu zainteresowanego okoliczności uniemożliwiające wydanie prawidłowej, w tym zawierającej niezbędne elementy przewidziane przez ustawodawcę dla tego rodzaju rozstrzygnięcia i spełniającej funkcje przypisane tej instytucji, tj. interpretacji indywidualnej.

Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że w szczególności, taka przeszkoda dla wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej, istnieje w sytuacji, gdy:

1) wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej został wniesiony przez osobę niebędącą stroną (w tym przypadku zainteresowanym);

2) przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów innych niż przepisy prawa podatkowego;

3) przedmiotem wniosku jest interpretacja przepisów prawa podatkowego w sprawach pozostających poza zakresem przedmiotowym upoważnienia organu wydającego w imieniu Ministra Finansów interpretacje indywidualne;

4) wniosek dotyczy zagadnienia, unormowanego przepisami prawa podatkowego, którego rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna - wydanie interpretacji indywidualnej wymagałoby w istocie poddania ocenie (zinterpretowania) stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), a nie przepisu prawa podatkowego.

Jak podkreśla się w judykaturze, przyczyną odmowy wydania interpretacji może być zakres przedmiotowy wniosku oraz że niemożność wydania interpretacji obejmuje również sytuacje, gdy przepisy prawa przewidują inny tryb dla uzyskania przez zainteresowanego określonej informacji. Przyczyną tej niemożności może być także samo zagadnienie przedstawione we wniosku o jej wydanie (por. dla przykładu: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15.12.2009 r.; sygn. III SA/Wa 1032/09). Bezspornym też jest, że ocena możliwości wydania interpretacji z uwagi na przedmiotowy zakres zagadnienia budzącego wątpliwości wnioskodawcy musi uwzględniać wynikający z przepisów Ordynacji podatkowej przedmiotowy zakres interpretacji. Innymi słowy, interpretacja może być wydana tylko wtedy, gdy zakres przedmiotowy zagadnienia przedstawionego przez wnioskodawcę mieści się w zakresie przedmiotowym interpretacji. Dodać należy, że samo wskazanie przepisu prawa podatkowego, jako budzącego wątpliwości interpretacyjne, nie zawsze jest wystarczające do uzyskania interpretacji. Istnieją bowiem zagadnienia, wprawdzie unormowane przepisami prawa podatkowego, których rozwiązania nie może dostarczyć interpretacja indywidualna. Tytułem przykładu można tu wskazać przypadek niejako skrajny, gdy zagadnieniem budzącym wątpliwości wnioskodawcy byłaby metoda, jaką przyjmie organ podatkowy przy ewentualnym szacowaniu osiągniętego przezeń dochodu, w sytuacji gdy dysponuje on jedynie fragmentaryczną (opisaną we wniosku) dokumentacją finansowo-księgową prowadzonej działalności gospodarczej, gdyż ustalenie metody szacowania dochodu może nastąpić tylko w "zwykłym" postępowaniu podatkowym związanym z określeniem wysokości zobowiązania podatkowego. Dzieje się tak dlatego, iż "zwykłe" (wymiarowe) postępowanie podatkowe umożliwia organom podatkowym posłużenie się różnego rodzaju środkami dowodowymi, niemożliwymi do zastosowania w postępowaniu interpretacyjnym.

Tymczasem w świetle art. 14b § 1 i art. 14c § 1 O.p. to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji. Okoliczność, że przepis prawa interpretowany jest na potrzeby przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) zasady powyższej nie zmienia. Zgodnie bowiem z art. 14b § 3 O.p. wnioskodawca przedstawia nie tylko stan faktyczny lub zagadnienie przyszłe, ale też własne stanowisko w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zagadnienia przyszłego. Ocenie organu wydającego interpretację podlega właśnie stanowisko wnioskodawcy, o czym stanowi art. 14c § 1 O.p., na co wyraźnie zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 8 grudnia 2012 r. w sprawie o sygn. akt II FSK 1049/10.

Odnosząc powyższe rozważania o charakterze generalnym do przedmiotu badanej sprawy, Sąd podziela pogląd Organu, że - wbrew twierdzeniu Skarżącego - odpowiedź na pytania Skarżącego wymagałaby przeprowadzenia postępowania dowodowego (do czego, jak wskazano wcześniej, Organ interpretacyjny nie ma uprawnień w związku z procedurą wydawania interpretacji), gdyż inaczej Organ nie mógłby potwierdzić lub nie prawidłowości przyjętego przez Skarżącego sposobu udokumentowania odliczonych darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą.

Zgodzić się należy z argumentacja organu, iż przyczyną odmowy wydania interpretacji może być zakres przedmiotowy wniosku, bowiem podstawą dla dokonania odpowiedzi na zadane we wniosku pytań 2 - 5 byłaby ocena okoliczności faktycznych oraz ich wpływu na możliwość odliczenia darowizn na kościelną działalność charytatywno-kościelną. Ocena wymaga, na słusznie zwrócił uwagę organ, przeprowadzenia postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p.

Jak wskazano powyżej, organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ogranicza się do dokonania subsumcji przedstawionego przez stronę stanu faktycznego pod określony przepis prawa podatkowego i wyjaśnienia przyczyn, dla których w określonym stanie faktycznym dany przepis ma zastosowanie. Skoro Skarżący oczekiwał, że organ w interpretacji, uwzględniając wskazane we wniosku okoliczności faktyczne, ustali, czy przyjęty przez niego sposób udokumentowania odliczonych darowizn na kościelną działalność charytatywno-opiekuńczą jest właściwy i wystarczający, natomiast kwestia właściwego dokumentowania darowizn stanowiącą podstawę wątpliwości Skarżącego, wymagałoby w istocie poddaniu ocenie stanu faktycznego, a nie wykładni przepisu prawa podatkowego. Takie postępowanie nie jest możliwe w ramach udzielania wiążących interpretacji i kłóci się z jego celem.

W ocenie Sądu prawidłowo organ interpretacyjny stwierdził, że odpowiedź na pytanie przedstawione we wniosku wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego, które nie jest możliwe w ramach wydawania interpretacji indywidualnych na podstawie art. 14b § 1 O.p. Zakres postępowania z art. 14b § 1 O.p. obejmuje interpretację przepisu prawa podatkowego, fazę kwalifikacji prawnej stanu faktycznego opisanego w wniosku przy respektowaniu prawidłowej wykładni przepisu prawa podatkowego i nie obejmuje, fazy dowodzenia rzeczywistego przebiegu zdarzeń, wyjaśniania zgodności stanu faktycznego opisanego we wniosku ze stanem rzeczywistym.

W konsekwencji, zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie Minister Finansów zasadnie wskazał na dopuszczalny zakres wydawania interpretacji indywidualnych i niewystępowanie tego zakresu w niniejszej sprawie.

Rekapitulując - w ocenie Sądu, w niniejszej sprawie Minister Finansów wydał postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku Skarżącego zasadnie, prawidłowo opierając się o wskazane w postanowieniu przepisy prawa. Zarzuty skargi nie mogły zaś być uwzględnione z uwagi na przedstawioną przez Sąd argumentację.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 P.p.s.a, Sąd oddalił skargę.