Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 999/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 115 §1,2 i 4
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 października 2016 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 31 marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 31 marca 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu odwołania M. K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 25 listopada 2014 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki.

Rozstrzygnięcie organu II instancji zapadło na tle następującego stanu faktycznego:

"A" Spółka komandytowa z siedzibą w G. nie uiściła ciążących na niej jako płatniku zobowiązań z tytułu pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2012r., w konsekwencji czego powstały zaległości podatkowe w rozumieniu art. 51 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.), dalej jako "O.p.".

Postanowieniem z dnia 30 września 2014r. Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia wysokości pobranego i niewpłaconego przez ww. spółkę podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia 2012r. do września 2012r., listopad 2012r. i grudzień 2012r. oraz orzeczenia solidarnej odpowiedzialności komplementariusza M. K. oraz J. B. - drugiego komplementariusza spółki za jej zaległości podatkowe z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia 2012r. do września 2012r., listopad 2012r.i grudzień 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Decyzją z dnia 25 listopada 2014r. organ I instancji określił "A" Spółka komandytowa wysokość pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia 2012r. do września 2012r., listopad 2012r. i grudzień 2012r. oraz orzekł solidarną odpowiedzialność komplementariusza ww. spółki M. K. z J. B. - drugim komplementariuszem wraz ze spółką za jej zaległości podatkowe z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia 2012r. do września 2012r., listopad 2012r. i grudzień 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

W odwołaniu od tej decyzji M. K. wniósł jej uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, ustalenie, że wysokość zaległości podatkowej wskazana w decyzji zostaje określona wyłącznie dla spółki oraz komplementariusza spółki J. B., a tym samym orzeczenie co do istoty sprawy, poprzez wyłączenie odwołującego z ponoszenia odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe spółki komandytowej.

Odwołujący zarzucił organowi I instancji:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 107 w zw. z art. 108 i w zw. z art. 115 O.p., w szczególności w zakresie, w jakim stwierdzono odpowiedzialność strony za zaległości podatkowe "A" Spółka komandytowa w sytuacji, gdy odwołujący z dniem 25 czerwca 2014r. dokonał skutecznego przeniesienia ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki komandytowej na rzecz wspólnika spółki komandytowej J. B.,

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 102 ustawy z dnia 15 września 2000r. Kodeks spółek handlowych (tekst jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1030 ze zm.), w skrócie "k.s.h" w zw. z art. 115 O.p., poprzez nieprawidłowe określenie kręgu podmiotów odpowiedzialnych za zobowiązania spółki, z uwagi na nieuwzględnienie dokonania przeniesienia ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki na rzecz J. B.,

3. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 121 w zw. z art. 122 O.p., poprzez niedokonanie wszelkich czynności i działań w sprawie, w tym nieustalenie aktualnego składu komplementariuszy spółki oraz nieuzyskanie informacji o sprzedaży udziału w spółce przez M. K. oraz przeniesieniu ogółu praw i obowiązków wspólnika M. K.; nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym nieprzesłuchanie świadków, co doprowadziło do nieprawidłowego określenia kręgu podmiotów odpowiedzialnych za zobowiązania spółki,

4. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 120 O.p., w szczególności poprzez podjęcie decyzji przez organ bez odpowiedniej podstawy prawnej, tj. wydanie w stosunku do strony decyzji na podstawie przepisów przewidujących odpowiedzialność komplementariusza spółki, podczas gdy strona nie posiada statusu komplementariusza spółki z uwagi na przeniesienie praw i obowiązków, jakie nastąpiło w dniu 25 czerwca 2014r.

Decyzją z dnia 31 maja 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał treść przepisów O.p., mających zastosowanie w sprawie. Następnie wskazał, że w niniejszej sprawie zaistniała pozytywna przesłanka dla orzeczenia odpowiedzialności M. K. za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2012r., ponieważ zaległości te powstały w czasie, kiedy M. K. był wspólnikiem - komplementariuszem "A" Spółka komandytowa.

Następnie podkreślił, że w celu wyegzekwowania ww. zaległości Naczelnik Urzędu Skarbowego, działający jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku spółki. W trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego organ nie wyegzekwował należności objętych tytułami wykonawczymi, a wyniku prowadzonego postępowania powstały koszty egzekucyjne za miesiące od stycznia do kwietnia 2012r. w łącznej wysokości: 116,37 zł, za miesiące od maja do sierpnia 2012r. w łącznej wysokości: 47,59 zł, za miesiące od września do grudnia 2012r. w łącznej wysokości: 63,08 zł.

Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowego określenia kręgu podmiotów odpowiedzialnych za zobowiązania spółki komandytowej, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że organ I instancji nie miał podstaw do uznania, iż umowa z dnia 25 czerwca 2014 r., dotycząca zbycia ogółu praw i obowiązków M. K. komplementariusza spółki, załączona do odwołania, w ogóle została sporządzona, gdyż okoliczności tej nie ujawniono w sądzie rejestrowym ani w toku prowadzonego postępowania.

Organ II instancji podniósł, że strona dysponowała wiedzą o prowadzonym postępowaniu oraz o jego zakresie. Niemniej jednak strona w trakcie prowadzonego postępowania ww. informacji nie ujawniła. Na marginesie organ odwoławczy zauważył, że M. K. nadal figuruje w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] jako wspólnik "A" Spółka komandytowa. Ponadto organ I instancji w dniu 7 stycznia 2015r. po ponownym badaniu ksiąg rejestrowych stwierdził, iż nie ujawniono ww. aktu notarialnego złożonego w niniejszym postępowaniu, a spółka nie dokonała zmian w stosownym rejestrze.

Następnie podkreślił, że w kwestionowanej decyzji organ I instancji nie wskazał, że prowadzone postępowanie w trybie art. 115 O.p. dotyczy zgodnie z art. 115 § 2 O.p. byłego komplementariusza M. K. "A" Spółka komandytowa. Okoliczność powyższa, zdaniem organu, pozostaje jednak bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej M. K. podniósł następujące zarzuty:

1. naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 107 w zw. z art. 108 w zw. z art. 115 O.p., w szczególności w zakresie odpowiedzialności podatkowej osób trzecich, w jakim stwierdzono jego odpowiedzialność za zaległości podatkowe spółki, w sytuacji gdy z dniem 25 czerwca 2014 r. dokonał skutecznego przeniesienia ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki na rzecz wspólnika spółki J. B.,

2. naruszenia prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 102 k.s.h. w zw. z art. 105 O.p., w szczególności poprzez nieprawidłowe określenie podmiotowe kręgu podmiotów odpowiedzialnych z zobowiązania spółki z uwagi na nieuwzględnienie dokonania przeniesienia ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki na rzecz J. B.,

3. naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 121 w zw. z art. 122 O.p., w szczególności, poprzez niedokonanie wszelkich czynności i działań w sprawie, w tym nieustalenie aktualnego składu komplementariuszy spółki oraz nieuzyskanie informacji o dokonaniu umowy sprzedaży udziału w spółce przez stronę oraz przeniesieniu ogółu praw i obowiązków wspólnika, a także nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego, w tym nieprzesłuchanie świadków, co doprowadziło do nieprawidłowego określenia kręgu podmiotów odpowiedzialnych za zobowiązania w spółce, w tym osób odpowiedzialnych za kwestie finansowe oraz zaległości podatkowe, a także niezweryfikowania okoliczności dokonania przeniesienia ogółu praw obowiązków wspólnika M. K., na dotychczasowego drugiego wspólnika J.B.,

4. naruszenia przepisów postępowania - art. 120 O.p., w szczególności poprzez podjęcie decyzji przez organ bez odpowiedniej podstawy prawnej, tj. wydanie w stosunku do strony decyzji na podstawie przepisów przewidujących odpowiedzialność komplementariusza spółki, w sytuacji gdy strona nie posiada statusu komplementariusza spółki ze względu na przeniesienie prawa i obowiązków, jakie nastąpiło w dniu 25 czerwca 2014r.

Mając powyższe na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Ponadto skarżący wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków – J. J. B. wspólnika i komplementariusza spółki "A" Spółka komandytowa, I. W., wspólnika i komandytariusza ww. spółki oraz dowodu z dokumentów: aktu notarialnego rep. A nr [...] z dnia 25 czerwca 2014 r. oraz umowy spółki (znajdujących się w aktach sprawy) na okoliczność skutecznego przeniesienia ogółu jego praw i obowiązków jako wspólnika na J. B., a także braku możliwości prowadzenia postępowania w stosunku do niego w związku z przeniesieniem ogółu prawa i obowiązków na innego wspólnika.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że przed datą wydania przez organ I instancji decyzji wspólnicy spółki "A" Spółka komandytowa wyrazili zgodę na sprzedaż ogółu praw i obowiązków wspólnika M. K. (komplementariusza) oraz przeniesienie ogółu praw i obowiązków wspólnika (komplementariusza) M. K., wynikających z udziału w spółce na wybraną przez wspólnika zbywającego osobę, tj. dotychczasowego wspólnika i komplementariusza spółki J. J. B. Powyższe przeniesienie zostało potwierdzone aktem notarialnym.

Według skarżącego, zawarcie umowy przeniesienia jego ogółu praw i obowiązków jako wspólnika na rzecz J. B. jednoznacznie świadczy o przejęciu przez wspólnika J. B. całości zobowiązań w stosunku do spółki i zobowiązań z tytułu uczestnictwa w spółce, przede wszystkim tych powstałych wobec osób trzecich.

Skarżący wyjaśnił, że zgodnie z ustalonymi zasadami funkcjonowania w spółce, J. B. był osobą odpowiedzialną za finanse i płatności. Dodał, że J. B. zapewniał pozostałych wspólników o płynności finansowej spółki w 2012 r. Skarżący wskazał również, że J. B. zobowiązał się do dokonania zmian umowy spółki komandytowej, uwzględniając umowę zbycia praw i obowiązków, objętą aktem notarialnym z dnia 25 czerwca 2014 r., a co za tym idzie dokonania stosownych zmian w Krajowym Rejestrze Sądowym.

Końcowo skarżący podniósł, że organ II instancji w sposób szczątkowy odniósł się do faktu, że w związku ze zbyciem przez niego ogółu praw i obowiązków nie powinien ponosić odpowiedzialności solidarnej za zobowiązania spółki ze spółką oraz drugim wspólnikiem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 26 października 2016 r., Sąd oddalił wniosek skarżącego o przesłuchanie świadków wskazanych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2016 r., poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem.

W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 określanej dalej jako "p.p.s.a.").

Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia zasadności orzeczenia w drodze decyzji o odpowiedzialności M. K. - jako osoby trzeciej - za zaległości podatkowe płatnika - "A" Spółka komandytowa z tytułu pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za okres od stycznia do września 2012r. oraz za listopad i grudzień 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego.

Skarżący konsekwentnie eksponował, że nie jest odpowiedzialny za zaległości podatkowe "A" Spółka komandytowa, gdyż z dniem 25 czerwca 2014r. dokonał skutecznego przeniesienia ogółu praw i obowiązków jako wspólnika spółki komandytowej na rzecz wspólnika spółki komandytowej, J. B.

Organ natomiast stoi na stanowisku, że skarżący ponosi solidarną odpowiedzialność z innym wspólnikiem za zaległości podatkowe spółki "A" Spółka komandytowa, ponieważ zaległości te powstały w okresie, gdy był wspólnikiem ww. spółki.

Wobec tak zarysowanego przedmiotu sporu, w ocenie Sądu, rację należy przyznać Dyrektorowi Izby Skarbowej.

W myśl art. 107 § 1 i 2 pkt 1, 2 i 4 O.p. za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem także osoby trzecie, przy czym osoby trzecie odpowiadają również m.in. za podatki niepobrane oraz pobrane, a niewpłacone przez płatników lub inkasentów, za odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych oraz koszty postępowania egzekucyjnego.

Stosownie do treści art. 108 § 1 O.p. o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej organ podatkowy orzeka w drodze decyzji. Zgodnie z art. 115 § 1 i § 2 O.p. wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej, odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki. Powyższe stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem.

Orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, nie wymaga uprzedniego wydania decyzji w sprawach, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2, a rozstrzygnięcie w tych sprawach następuje w decyzji orzekającej o odpowiedzialności. (art. 115 § 4 O.p.)

Z przywołanych powyżej przepisów wynika, iż dla kwestii odpowiedzialności podatkowej przewidzianej przepisami art. 115 O.p. bez znaczenia pozostaje okoliczność, czy potencjalnie odpowiedzialna osoba jest aktualnym, czy byłym wspólnikiem spółki. Ustawodawca przewidział bowiem odpowiedzialność zarówno pierwszego jak i drugiego z nich. Podkreślenia przy tym wymaga, że odpowiedzialność byłego wspólnika ma nieco węższy zakres niż odpowiedzialność aktualnego wspólnika, dotyczy bowiem jedynie tych zaległości podatkowych z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem. Zatem w przypadku gdy mamy do czynienia z byłym wspólnikiem spółki konieczne jest ustalenie, kiedy upływał termin płatności zobowiązań podatkowych spółki i czy miało to miejsce w czasie, gdy dana osoba była wspólnikiem tej spółki.

Z akt sprawy wynika, iż w dniu 6 września 2010r. J. B. i M. K. zawarli umowę spółki komandytowej (akt notarialny Rep. A nr [...]). Z treści umowy wynika, iż spółka prowadzić będzie przedsiębiorstwo pod firmą "A" Spółka komandytowa.

Zgodnie z treścią § 8 ww. aktu notarialnego, wspólnikami odpowiadającymi za zobowiązania spółki bez ograniczenia - komplementariuszami, są J. B. i M. K. Wspólnikiem odpowiadającym za zobowiązania spółki wobec wierzycieli do wysokości sumy komandytowej tj. do kwoty 8.000,00 zł jest "B" Sp. z o.o. - komandytariusz. Uprawnionymi do reprezentacji spółki komandytowej jest każdy z komplementariuszy, tj. J. B i M. K.

Wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego dokonano w dniu 14 września 2010r. pod nr [...]. Zgodnie odpisem z KRS według stanu na dzień 5 stycznia 2015r. wspólnikami reprezentującymi "A" Spółka komandytowa są komplementariusze J. B. i M. K.

Stosownie do treści art. 38 i art. 42 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym w 2012r. (tekst jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 361 ze zm.) płatnicy w terminie do 20 miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki, są zobowiązani do przekazania ich na rachunek właściwego urzędu skarbowego. Natomiast w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym są oni zobowiązani do przesłania deklaracji według określonego wzoru.

W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy Dyrektor Izby Skarbowej ustalił, że termin płatności zobowiązań podatkowych z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2012r. upłynął odpowiednio: 20 lutego 2012r., 20 marca 2012r., 20 kwietnia 2012r., 21 maja 2012r., 20 czerwca 2012r., 20 lipca 2012r., 20 sierpnia 2012r., 20 września 2012r., 22 października 2012r., 20 grudnia 2012r., 21 stycznia 2013r., tj. w czasie, kiedy M. K. był wspólnikiem – komplementariuszem "A" Spółka komandytowa.

Zatem prawidłowo organ ustalił, że zaistniała pozytywna przesłanka dla orzeczenia odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, listopad i grudzień 2012r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, działający jako organ egzekucyjny w celu wyegzekwowania ww. zaległości, prowadził postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku spółki. W trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego m.in. w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...], [...], [...] organ nie wyegzekwował wspomnianych należności, a wyniku prowadzonego postępowania powstały koszty egzekucyjne za miesiące od stycznia do kwietnia 2012r. w łącznej wysokości: 116,37 zł, za miesiące od maja do sierpnia 2012r. w łącznej wysokości: 47,59 zł, za miesiące od września do grudnia 2012r. w łącznej wysokości: 63,08 zł.

W toku postępowania odwoławczego M. K. przedłożył akt notarialny z dnia 25 czerwca 2014r. Rep. A nr [...], z którego wynika, że przeniósł na J. B. ogół praw i obowiązków w "A" Spółka komandytowa. Z faktu zawarcia tej umowy skarżący wywodził, że nie jest odpowiedzialny za wskazane zaległości podatkowe spółki komandytowej.

W ocenie Sądu pogląd ten nie zasługuje na aprobatę.

Biorąc pod uwagę treść art. 115 § 1 i 2 zdanie pierwsze O.p. nie ma wątpliwości co do tego, że były komplementariusz spółki komandytowej odpowiada za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem.

Gramatyczna wykładnia tego przepisu nie nasuwa żadnych wątpliwości, a w szczególności oczywistym jest, że pod pojęciem "byłego wspólnika" rozumieć należy każdego, kto wedle umowy spółki lub w świetle akt rejestrowych był jej wspólnikiem w określonym czasie, bez względu na to w jakich okolicznościach być nim przestał.

Zatem o "byłym wspólniku" z całą pewnością można mówić w sytuacji, gdy wystąpił on ze spółki.

Wbrew zarzutom skargi, zasadnicze znaczenie dla ustalenia odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe spółki mają przepisy art. 115 O.p., a nie przepisy Kodeksu spółek handlowych.

W realiach niniejszej sprawy organy bezspornie ustaliły, że termin płatności zobowiązań podatkowych wskazanych w zaskarżonej decyzji upływał w czasie, kiedy skarżący był wspólnikiem - komplementariuszem "A" Spółka komandytowa.

Zatem fakt późniejszego przeniesienia (w dniu 25 czerwca 2014r.) przez skarżącego ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki na rzecz innego wspólnika spółki nie zwalniał go z odpowiedzialności podatkowej za wspomniane zaległości podatkowe spółki komandytowej.

Zatem za bezzasadne należało ocenić te zarzuty skargi, które zmierzały do wykazania nieprawidłowego określenia kręgu podmiotów odpowiedzialnych za zobowiązania spółki, w związku z umową przeniesienia przez skarżącego ogółu praw i obowiązków wspólnika spółki komandytowej na rzecz J.B.

W ocenie Sądu, organy podatkowe ponad wszelką wątpliwość dowiodły, iż skarżący był wspólnikiem spółki "A" Spółka komandytowa w okresie, gdy powstały wskazane zaległości podatkowe.

Również podniesiona w skardze kwestia związana z podziałem kompetencji pomiędzy poszczególnych wspólników spółki komandytowej, pozostaje bez wpływu na zakres przedmiotowej odpowiedzialności. Należy zaakcentować, że stopień zaangażowania poszczególnych wspólników w działalność spółki i przyczynienia się do powstania zaległości podatkowych nie ma wpływu na prawidłowość orzeczenia o odpowiedzialności wspólników za te zaległości. Odpowiedzialność ta ma bowiem charakter obiektywny, niezależny od zawinienia i jest solidarna.

Również pozostałe zarzuty skargi należało ocenić jako bezzasadne.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia zasady praworządności, w szczególności poprzez podjęcie decyzji bez podstawy prawnej, podnieść należy, że co prawda w decyzji organu I instancji nie wskazano, iż postępowanie prowadzone w trybie art. 115 O.p. dotyczy zgodnie z art. 115 § 2 O.p. byłego komplementariusza, jednakże powyższa okoliczność pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, wobec jej uwzględnienia przez Dyrektora Izby Skarbowej w treści zaskarżonej decyzji.

Oceniając legalność przeprowadzonego postępowania podatkowego, stwierdzić należy, że postępowanie to przeprowadzone zostało zgodnie z przepisami O.p., stan faktyczny sprawy ustalony został prawidłowo i w zakresie umożliwiającym podjęcie rozstrzygnięcia, zaś wnioski wyciągnięte przez organy podatkowe były prawidłowe.

Zaskarżona decyzja została prawidłowo uzasadniona i zawiera zarówno pełne uzasadnienie faktyczne jak i prawne. Przedstawiono w niej stan faktyczny sprawy w sposób wyczerpujący, odniesiono się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a prawne uzasadnienie decyzji spełnia wymogi art. 210 § 4 O.p.

Reasumując, zaskarżona decyzja w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności M. K. byłego wspólnika -komplementariusza "A" Spółka komandytowa, solidarnie z ww. spółką i wspólnikiem J. B. za zaległości spółki komandytowej z tytułu pobranych zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za miesiące od stycznia do września 2012 r., listopad i grudzień 2012r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie narusza prawa.

Odnosząc się do zawartych w skardze wniosków o przesłuchanie świadków J. B. oraz I. W., zauważyć należy, że z art. 133 § 1 p.p.s.a. stanowiącego, że sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, z wyjątkiem sytuacji określonej w art. 55 § 2 p.p.s.a., wprost wynika, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd orzeka na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego przez organy administracji publicznej w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, uwzględniając również w tej mierze, zgodnie z art. 106 § 4 p.p.s.a., powszechnie znane fakty, a także, jak wynika z art. 106 § 3 p.p.s.a., dowody uzupełniające z dokumentów.

Oczywistą konsekwencją powyższego jest więc to, że sąd administracyjny nie dokonuje ustaleń faktycznych w zakresie objętym sprawą administracyjną, lecz dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji ostatecznej z perspektywy realizacji i przestrzegania przez organ administracji orzekający w sprawie, wiążących go, w zakresie dotyczącym dokonywania ustaleń faktycznych, reguł proceduralnych. Sąd administracyjny orzeka więc na podstawie akt sprawy, rozpatrując ją na podstawie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego aktu.

W związku z tym Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia wniosku o przesłuchanie świadków, bowiem przepisy p.p.s.a. nie przewidują takiej możliwości.

Końcowo, wskazać należy, że nie budzi zastrzeżeń określona wobec "A" Spółka komandytowa wysokość pobranego i niewpłaconego podatku dochodowego od osób fizycznych za miesiące od stycznia 2012r. do września 2012r., listopad 2012r. i grudzień 2012r. Jakkolwiek strona nie podniosła w skardze żadnych zarzutów w tym zakresie, to Sąd nie będąc związany granicami skargi skontrolował zaskarżoną decyzję także i w tym zakresie, nie znajdując podstaw do podważenia podjętego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku stwierdził, że organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji orzekającą o odpowiedzialności skarżącego, nie naruszył prawa, dlatego na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.