Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SAB/Bd 153/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 658
648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 16 ust. 1, 2, art. 1 ust. 1, art. 6, art. 5 ust. 2 i 3
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Jarzembski (spr.) sędzia WSA Renata Owczarzak Protokolant Magdalena Gadecka-Kauczor po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 lutego 2013 r. sprawy ze skargi B.C.-M. i A.M. na bezczynność Spółki A Sp. z o.o. Oddział Dystrybucji w [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. stwierdza, że bezczynność Spółki A Sp. z .o.o. Oddział Dystrybucji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku B.C.-M. i A.M. z dnia [...] lipca 2011 r. nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. umarza postępowanie w przedmiocie zobowiązania organu do załatwienia wniosku B.C.-M. i A.M. z dnia [...] lipca 2011 r., 3. zasądza od Spółki A Sp. z .o.o. Oddział Dystrybucji w [...] na rzecz skarżących B.C.-M. i A.M. solidarnie kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lipca 2011 r. B. . i A. M., reprezentowani przez pełnomocnika, wezwali Spółkę A. w P. do podjęcia negocjacji w przedmiocie ustanowienia służebności przesyłu za wynagrodzeniem oraz w przypadku budowy linii niezgodnie z decyzjami - również wynagrodzenia za bezumowne korzystanie przez Spółkę z nieruchomości rolnych położonych w K. Z., (działki o nr [...],[...],[...] będące własnością A M oraz działki o nr [...],[...] będące własnością B. M. i A. M.). W uzasadnieniu poza argumentacją w zakresie zasadności powyższego wezwania wnioskodawcy zawarli także, w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 3 lit a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej powoływanej jako ustawa o dostępie do informacji publicznej) żądanie udostępnienia im "kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznej" na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...] położonych w K. Z.

W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] września 2011 r. Spółka A. w P. wskazała, że na terenie działek [...] i [...] nie znajdują się urządzenia energetyczne, a linie elektroenergetyczne zarówno niskiego, średniego, jak i wysokiego napięcia, których elementami są słupy zlokalizowane na działkach nr [...],[...],[...] w K. Z. były prowadzone kolejno w roku 1966, 1975 i 1978 zgodnie z wówczas obowiązującymi przepisami. W związku z ponad 33 letnim, a w przypadku części sieci nawet 45 letnim nieprzerwanym okresem trwałego i widocznego użytkowania urządzeń elektrycznych na ww. działkach, Spółka stwierdziła, że doszło do zasiedzenia służebności gruntowej. Jednocześnie poinformowano wnioskodawców, że dokumenty o których udostępnienie się ubiegają znajdują się w posiadaniu organów, odpowiadających po dniu [...] maja 1990 r. za zobowiązania byłych rad narodowych i terenowych organów administracji państwa stopnia podstawowego.

Pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. B. M. i A.j M. zwrócili się do Spółki A.. w P z propozycją ustalenia wynagrodzenia za ustanowienie służebności oraz wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z gruntu dla działek [...],[...],[...]. Jednocześnie zwrócili się do Spółki o doręczenie odpisów decyzji administracyjnych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń elektroenergetycznych na ww. działkach, o ile takie była i znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy.

W odpowiedzi Spółka poinformowała, iż jej zdaniem nie istnieją przesłanki o charakterze prawnym, które obligowały by ją do uznania finansowych roszczeń wnioskodawców.

W związku z powyższym B. M. i A. M. pismem z dnia [...] listopada 2012 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność Spółki A.. w P. polegającej na:

- nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek z dnia [...] lipca 2011 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej,

- niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie lub ewentualne umorzenie postępowania. Wskazała, że skarżący nie skonkretyzowali przesłania jakiej konkretnej kserokopii decyzji się domagają. W ocenie przedsiębiorstwa żądana informacja ma charakter informacji przetworzonej i udzielenie informacji na żądanie skarżących wymagało dokonania analizy wielu dokumentów. Jednocześnie Spółka zaznaczyła, że postępowanie w tej sprawie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na poinformowanie skarżących, już po wpłynięciu skargi, że przedsiębiorstwo nie dysponuje żadnymi decyzjami administracyjnymi związanymi z lokalizacją i budową urządzeń elektroenergetycznych na ich nieruchomościach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a) kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m.in. rozpatrywanie skarg na bezczynność w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność organu spowodowana została zawiniona lub niezawinioną opieszałością organu.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest zarzucana przez B. M. i A. M. bezczynność Spółki A.. w P. w udostępnieniu ewentualnych decyzji lub innych dokumentów stanowiących podstawę lokalizacji i budowy lub przebudowy linii energetycznej, w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Na wstępie wskazać należy, iż skuteczność wniesienia skargi na bezczynność w przedmiocie udzielenia informacji publicznej nie jest uzależniona od wcześniejszego złożenia jakiegokolwiek środka zaskarżenia. Zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, przepisy K.p.a. nie mają zatem zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ww. ustawy, które maja charakter czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Mimo, iż warunkiem skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w przywołanym przepisie zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jest wcześniejsze wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jednak bezczynność nie wchodzi w zakres pojęcia "akty lub czynności". Skoro ustawa nie przewiduje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym przez organy w przedmiocie udzielenia informacji publicznej (poza odwołaniem od decyzji o odmowie udzielenia takiej informacji) to należy uznać, że skarga na bezczynność jest dopuszczalna bez wezwania do usunięcia naruszenia prawa. (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r. sygn. akt I OSK 601/05, LEX nr 236545, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r. IV SAB/Po 87/12 www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W pierwszej kolejności rozważyć należy czy Spółka A. w P. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz czy żądane przez stronę dokumenty są informacją publiczną.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją taką jest każda informacja o sprawach publicznych, która podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystaniu na zasadach i w trybie określonym w ustawie. Szczegółowy krąg informacji, które ustawa uznaje za informację publiczną zawarty został w art. 6 cytowanej wyżej ustawy.

Wedle przepisu art. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej prawo do jej udostępnienia ma charakter powszechny i nie wymaga od osoby korzystającej z tego prawa wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Prawo to podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2). Jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (art. 5 ust. 3).

W art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej do szerokiego katalogu form informacji publicznej ustawodawca zaliczył informację publiczną o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności teść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy (art. 6 ust. 2).

Wedle powyższego uznać należy, że informację stanowiące podstawę lokalizacji i budowy linii elektroenergetycznych, o których udostępnienie wystąpił skarżący, stanowią informację publiczną w myśl przepisów omawianej ustawy.

Ustalając zakres podmiotów zobowiązanych od udostępnienia informacji publicznej wskazać należy na treść art. 4 ust 1. ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z jego treścią podmiotami takimi są organy władzy publicznej (pkt 1), organy samorządów gospodarczych i zawodowych (pkt 2), podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa (pkt 3), podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego (pkt 4), podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (pkt 5). Zaznaczyć należy, że zobowiązane do udzielenia informacji publicznej zostały nie tylko władze publiczne lecz również podmioty wykonujące zadania publiczne, nie będąc organami władzy publicznej.

Przy ustalaniu czy przedsiębiorstwo energetyczne można zaliczyć do kręgu wyżej wymienionych podmiotów wskazać należy na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lipca 2006 r. sygn. akt P 24/05, w którym wskazał on, iż dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia istnienia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa – a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego o którym mowa w art. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, ale również ma związek z zapewnieniem bezpieczeństwa obywateli i zasadą zrównoważonego rozwoju o której mowa w art. 5 Konstytucji. Obowiązkiem władzy publicznej jest zapewnienie bezpieczeństwa energetycznego kraju, a więc dążenie do zaspokojenia istniejących, jak i przewidywanych potrzeb energetycznych.

W związku z powyższym uznać należy, że przedsiębiorstwa energetyczne są przedsiębiorstwami użyteczności publicznej i wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej (wyrok NSA z dnia 18 sierpnia 2010 r. sygn. akt I OSK 851/10, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 grudnia 2012 r. sygn. akt IV SAB/Bd 87/12).

Argumentacją tą potwierdzają przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz.U. z 2012 r. poz. 1059). Spółka A. w P. jest operatorem systemu dystrybucyjnego, czyli przedsiębiorstwem energetycznym zajmującym się dystrybucją paliw gazowych lub energii elektrycznej, odpowiedzialnym za ruch sieciowy w systemie dystrybucyjnym gazowym albo systemie dystrybucyjnym elektroenergetycznym, bieżące i długo okresowe bezpieczeństwo funkcjonowania tego systemu, eksploatację, konserwację, remonty oraz niezbędną rozbudowę sieci dystrybucyjnej, w tym połączeń z innymi systemami gazowymi albo innymi systemami elektroenergetycznymi (art. 3 pkt 25 wskazanej powyżej ustawy). W art. 9c ust. 3 tej ustawy zawarto obowiązki operatora systemu dystrybucyjnego i z pewnością działalność przedsiębiorstwa energetycznego w tym zakresie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jednocześnie dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywanie przez przedsiębiorstwo energetyczne ze względu na znaczenie energii dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnienia konstytucyjnej zasady dobra wspólnego są zadaniami publicznymi.

Skoro ustalono, że przedsiębiorstwo energetyczne jakim jest Spółka A.. w P. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej w myśl przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz, że żądane przez skarżących dokumenty stanowią informacje publiczną, ustalić należy czy działania podjęte przez podmiot zobowiązany nastąpiły w formie adekwatnej do wskazanej przez skarżących.

Udostępnienie informacji publicznej jest czynnością materialno-techniczną, a żaden przepis nie nakłada na dysponenta takiej informacji nadawania tej czynności jakiejś szczególnej formy. W związku z tym uznać należy, że formę w jakiej informacja ta zostanie udostępniona determinuje żądanie zawarte we wniosku. Skoro więc wnioskodawca wystąpili o przesłanie im "kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznej" na działkach o nr [...],[...],[...],[...],[...] położonych w K. Z., to udostępnień informacji publicznej powinno nastąpić w tej właśnie formie (o ile podmiot zobowiązany do udzielenia tej informacji jest w jej posiadaniu).

Rozpoznając wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jego adresat może udostępnić informację, odmówić jej udostępnienia ze względu na ograniczenia wskazane w art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej lub umorzyć postępowanie na podstawi art. 14 ust. 2 ww. ustawy. Zgodnie ze wspomnianym art. 14 ust. 2, w przypadku gdy informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się.

Pismem z dnia [...] grudnia 2012 r., już po złożeniu skargi przez B. M. i A. M., Spółka A. w P. poinformowała wnioskodawców, iż nie jest w posiadaniu decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń energetycznych stanowiących podstawę lokalizacji i budowy urządzeń energetycznych na należących do wnioskodawców nieruchomościach. W tej sytuacji, uznając, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, w odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość, zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Pismem z dnia [...] lutego 2013 r. pełnomocnik skarżących poinformował, iż przychyla się do wniosku o umorzenie postępowania. Jednakże rozstrzygnięcie sprawy, po wniesieniu skargi na bezczynność do sądu administracyjnego nie powoduje stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a., że w zakresie dotyczącym rozstrzygnięcia o tym czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, postępowanie stało się bezprzedmiotowe. (por. postanowienie NSA z 26 lipca 2012 r. sygn. akt II OSK 1360/12). Przepis art. 149 § 1 P.p.s.a. nie tylko obliguje sąd, w przypadku stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce, do zobowiązania organu do załatwienia sprawy w określonym terminie, ale w zdaniu drugim nakłada na sąd obowiązek rozstrzygnięcie czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Biorąc pod uwagę stanowisko strony skarżącej Sąd uznał, że wniosek B. M. i A. M. został załatwiony pismem z dnia [...] grudnia 2012 r, Sąd odstąpił od zobowiązania organu do załatwienia sprawy. Niemniej jednak Sąd uznał, iż Spółka A. w P. pozostawała w bezczynności, jednak bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż wynikała raczej w błędnej wykładni przepisów prawa przez podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Wprawdzie spółka nie załatwiła wniosku skarżącego w przewidzianym przepisami prawa terminie, jednak podejmowała działania zmierzające do wyjaśnienia sprawy.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 149 § 1 i art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 i art. 205 tejże ustawy.