Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 120/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2019-10-22 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 179a w zw. z art. 33 par. 1 i art. 183 par. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie: sędzia WSA Mirella Łent sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Natalia Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2019 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2014r. 1. uchyla wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 07 maja 2019 r. sygn. akt I SA/Bd 120/19 2. oddala skargę, 3. nakazuje zwrócić od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. na rzecz J. P. kwotę 76 zł (siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem nadpłaconego wpisu od skargi kasacyjnej.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2018 r. Prezydent M. T. ustalił M. P. i J. P. (dalej także jako Skarżący) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2014 rok w kwocie [...]zł za nieruchomość położoną w T. przy ul. [...].

Od powyższej decyzji odwołanie złożył J. P.. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2017 r., poz. 1785 ze zm. – dalej "u.p.o.l.").

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ przywołał przepisy mające zastosowanie w przedmiotowej sprawie tj. art. 2 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 i 6 oraz art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. Dalej organ wskazał, że z ustalonego stanu faktycznego sprawy wynika, że aktem notarialnym z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] J. P. i M. P. nabyli własność lokalu o powierzchni 197,10 m2 położonego w T. przy ul. [...], z którym związany jest udział w gruncie o powierzchni 86,87 m2. Z treści księgi wieczystej nr [...] Dział I-O – Oznaczenie nieruchomości wynika, iż w treści pola przeznaczenie lokalu wskazano, iż jest to lokal niemieszkalny. Dopiero decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. w poczet nieruchomości zajętych na prowadzenie zakładu pracy chronionej przez P. P.-U.-H. P. J. P. dopisano lokale usługowe położone w T. przy ul. [...] i [...].

Organ podzielając stanowisko Skarżącego wskazał, że zwolnienie przewidziane

w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. ma charakter podmiotowo-przedmiotowy, co oznacza,

że warunkiem skorzystania ze zwolnienia z podatku od nieruchomości jest spełnienie dwóch przesłanek: zgłoszenia przedmiotów opodatkowania wojewodzie, jeżeli zgłoszenie to zostało potwierdzone decyzją albo zaświadczeniem oraz zajęcie

ich na prowadzenie zakładu pracy chronionej. Jednocześnie organ powołując się na wyroki sądów administracyjnych wskazał, że zwolnienie, o którym mowa w powyższym przepisie przysługuje najwcześniej za miesiąc następujący po miesiącu, w którym podatnik otrzymał zaświadczenie.

Reasumując organ stwierdził, że skoro lokal położony w T. przy ul. [...] został na mocy decyzji Wojewody [...] z dniem [...] grudnia 2015 r. wpisany jako nieruchomość wykorzystywana do prowadzenia działalności w formie zakładu pracy chronionej to zwolnienie z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l przysługiwało dopiero od dnia [...] stycznia 2016 r. Organ wskazał również, że powołany przez stronę wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3012/12 dotyczył innego stanu faktycznego.

W skardze do Sądu strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, podnosząc, że organ nie uwzględnił zwolnienia wynikającego z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. zgodnie z którym zwalnia się od podatku od nieruchomości prowadzących zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Warunek ten dotyczy sytuacji, kiedy spełnione są dwa warunki - pierwszy, mówiący o tym, że podmiot korzystający ze zwolnienia musi posiadać status zakładu pracy chronionej i spełniać warunki zgłoszeniowe wojewodzie oraz drugi warunek mówiący o tym, że przedmiot zwolnienia musi znajdować się w wyłącznym posiadaniu takiego zakładu. Zdaniem Skarżącego w niniejszej sprawie spełnione są dwa wyżej wymienione warunki i w związku z tym nieruchomości w T., przy ul. [...] i [...] powinny być zwolnione z podatku od nieruchomości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 7 maja 2019 r. (sygn. akt I SA/Bd 120/19) oddalił skargę wskazując, że organy podatkowe prawidłowo przyjęły, że na tle okoliczności stanu faktycznego sprawy nie było podstaw do zastosowania zwolnienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2014 r. przewidzianego w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.

W dniu [...] czerwca 2019 r. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną, w której zarzucił naruszenie prawa materialnego poprzez dokonanie przez Sąd błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. oraz naruszenie przepisów postępowania – art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej "p.p.s.a.") poprzez oddalenie skargi pomimo naruszenia art. 199a § 1 Ordynacji podatkowej przez Prezydenta M. T., tj. nieuwzględnienie przepisu prawnego wynikającego z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego na tej podstawie orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

Wskazany przepis umożliwia wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu dokonanie autokontroli zaskarżonego wyroku lub postanowienia, od którego przysługuje skarga kasacyjna. Przy czym z woli ustawodawcy, uchylenie zaskarżonego orzeczenia i ponowne rozpoznanie sprawy może nastąpić wówczas, gdy sąd ten uzna, że podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione lub w razie stwierdzenia przesłanek nieważności.

Po wniesieniu przez Skarżącego skargi kasacyjnej Sąd stwierdził, że w aktach sprawy brak jest zawiadomienia uczestnika postępowania, czyli M. P. o rozprawie w dniu [...] maja 2019 r.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 33 § 1 p.p.s.a. osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Z kolei w myśl art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Brak zapewnienia możliwości udziału w postępowaniu przed sądem, który wynika z niezawiadomienia uczestnika postępowania o terminie rozprawy uzasadniało zatem zastosowanie trybu przewidzianego w art. 179a p.p.s.a. Wobec powyższego zaistniałe uchybienie natury formalnej powoduje, że konieczne jest rozpoznanie sprawy w sposób respektujący wskazane wyżej prawo uczestnika postępowania, to jest zawiadamiając go o wyznaczonym terminie rozprawy.

Natomiast odnosząc się do merytorycznego aspektu sprawy, Sąd nie znajduje podstaw do zmiany wcześniej prezentowanego stanowiska i stwierdza nadal, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiot sporu w niniejszej sprawie koncentruje się na rozstrzygnięciu zagadnienia przysługiwania prawa do zwolnienia w 2014 r. z podatku od nieruchomości lokalu położonego w T. przy ul. [...]. Skarżący zasadność zwolnienia upatruje w przepisie art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. Natomiast organ stoi na stanowisku, że zwolnienie określone w powyższym przepisie przysługiwało Skarżącemu dopiero od dnia [...] stycznia 2016 r.

W tak zakreślonym sporze rację należy przyznać organom podatkowym.

Jak wynika z ustalonego przez organ stanu faktycznego, którego Skarżący nie kwestionuje aktem notarialnym z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] J. P. i M. P. nabyli własność lokalu o powierzchni 197,10 m2 położonego w T. przy ul. [...], z którym związany jest udział w gruncie o powierzchni 86,67 m2. Z treści księgi wieczystej nr [...] Dział I-O – Oznaczenie nieruchomości wynika, iż w treści pola przeznaczenie lokalu wskazano, iż jest to lokal niemieszkalny. W odpowiedzi na wezwanie organu Skarżący przedłożył decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r., którą zmieniono decyzję Pełnomocnika ds. Osób Niepełnosprawnych z dnia [...] stycznia 1995 r., w ten sposób, że w poczet nieruchomości zajętych na prowadzenie zakładu pracy chronionej przez P. P.-U.-H. P. J. P. dopisano lokale usługowe położone w T. przy ul. [...] i [...].

Zgodnie z art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. na który powołuje się Skarżący od podatku od nieruchomości zwalnia się również prowadzących zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 2011 r. Nr 127, poz. 721, z późn. zm.), lub zakłady aktywności zawodowej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem – zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej spełniające warunek, o którym mowa w art. 28 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych lub zakłady aktywności zawodowej.

Zatem zwolnienie, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. obejmuje prowadzących zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. Zwolnienie to ma zatem charakter podmiotowo-przedmiotowy. Dotyczy podmiotu charakteryzującego się określoną cechą (prowadzący zakład pracy chronionej lub zakład aktywności zawodowej), znajdującego się w określonej prawem sytuacji (zajmujący przedmioty opodatkowania na potrzeby tego zakładu, przedmioty te muszą być zgłoszone wojewodzie). Zwolnienie to można uznać za zwolnienie o charakterze gospodarczo-społecznym. Z jednej strony ma ono doprowadzić do zrównania sytuacji rynkowej przedsiębiorcy, który zatrudnia osoby niepełnosprawne i z tego względu ponosi większe koszty z przedsiębiorcą, który osób takich nie zatrudnia, a z drugiej zachęcać przedsiębiorców do zatrudniania osób niepełnosprawnych i aktywizacji zawodowej tych osób (por. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 3543/16).

Podkreślenia również wymaga, że nie wszystkie nieruchomości pozostające w posiadaniu przedsiębiorcy mającego status zakładu pracy chronionej automatycznie korzystają ze zwolnienia od podatku od nieruchomości. Wymóg zgłoszenia ich wojewodzie, jako jedna z przesłanek zwolnienia, znajduje m.in. uzasadnienie w uprawnieniach wojewody do kontroli spełniania przez zakład pracy chronionej warunków, decydujących o takim jego statusie. Mając więc na uwadze treść art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l, stwierdzić należy, że zwolnieniem od podatku od nieruchomości są objęte przedmioty, które są wskazane w decyzji wojewody w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniu, natomiast brak wpisu do zaświadczenia lub decyzji nieruchomości lub budowli, która służy do prowadzenia działalności gospodarczej przez zakład pracy chronionej, powoduje niemożność zwolnienia danego przedmiotu opodatkowania z konieczności uiszczenia za niego podatku. Warunkiem koniecznym do zwolnienia z opodatkowania jest to, aby w decyzji lub zaświadczeniu została wymieniona nieruchomość lub budowla podlegająca zwolnieniu.

Zatem o czym była już mowa wcześniej skoro dopiero decyzją Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. lokal położony przy ul. [...] w T. został zaliczony do nieruchomości zajętych na prowadzenie przez Skarżącego zakładu pracy chronionej to organy zasadnie uznały, że zwolnienie o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 4 u.p.o.l. przysługiwało Skarżącemu od dnia [...] stycznia 2016 r. Prawidłowość powyższego stanowiska potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 317/12, w którym to Sąd kasacyjny wskazał, że "(...) W ocenie Sądu z brzmienia tego przepisu jednoznacznie wynika, że warunkiem koniecznym korzystania ze zwolnienia jest posiadanie stosownego dokumentu, stwierdzającego zgłoszenie przedmiotów opodatkowania wojewodzie, przy czym spełnienie tego warunku ma charakter konstytutywny. Słusznie więc organ podatkowy uznał, że zwolnienie to przysługuje najwcześniej za miesiąc następujący po miesiącu, w którym podatnik otrzymał zaświadczenie."

Bez znaczenia, zatem pozostaje argumentacja Skarżącego, że sporny lokal w 2015 r. był wykorzystywany na potrzeby zakładu pracy chronionej skoro stosowny wpis uzyskał dopiero na mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2015 r.

Końcowo należy również wskazać Skarżącemu, że przywołany w skardze wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 stycznia 2015 r. sygn. akt II FSK 3012/12 dotyczył odmiennego stanu faktycznego, a tezy w nim zawarte nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia zawisłego przed tut. Sądem sporu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 179a p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i oddalił skargę.

T. Wójcik J. Szulc M. Łent