Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 590/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-04-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt. 20, art. 35 ust. 1 i 2, art. 58 ust. 1 pkt 2, art. 58 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 7, art. 61 par. 4, art. 77, art. 145 par. 1 pkt 4. art. 149 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 pkt. 1 lit. a i c, art. 152, art. 200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Szaniecka Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Protokolant st. sekretarz sądowy Ewa Wąsik po rozpoznaniu w Poznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2009 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody z dnia (...) nr (...) w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego; 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia (...), znak (...) 2. Zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę 200 zł (dwieście zł) tytułem zwrotu kosztów sądowych oraz kwotę (...) zł ((...) zł) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego 3. Określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ E.Podrazik /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) stycznia 2005 r., nr (...), Starosta W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę wiaty magazynowej oraz pawilonów do hodowli zwierząt futerkowych (norek) w miejscowości N. gmina W., na działce oznaczonej nr ewidencyjnym (...), na rzecz inwestorów – T. i J. D.. Planowana inwestycja miała mieć powierzchnię zabudowy wynoszącą 732,17 m2. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że planowana inwestycja spełniała warunki określone w decyzji o warunkach zabudowy nr (...) z dnia (...) listopada 2004 r., wydanej przez Burmistrza Miasta i Gminy W.

Wnioskiem z dnia (...) stycznia 2008 r. M. R., reprezentowany przez radcę prawnego – A. D., zwrócił się do Starosty W. o wznowienie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę, zakończonego opisaną wyżej decyzją ostateczną z dnia (...) stycznia 2005 r. Uzasadniając swój wniosek M. R. wskazał, iż o treści decyzji dowiedział się w dniu doręczenia mu jej odpisu, tj. dnia (...) grudnia 2007 r. Wnioskodawca jest właścicielem nieruchomości położonej w N. przylegającej do działki inwestora, a więc przysługiwał mu w sprawie przymiot strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.), bowiem jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego. Tym samym, wobec braku zawiadomienia wnioskodawcy o wszczęciu postępowania, nie uczestniczył on w nim bez swojej winy, co wypełniło przesłankę wznowienia postępowania określoną w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.). W dalszej części wniosku wskazano, że dołączony do wniosku o wydanie pozwolenia na budowę Raport oddziaływania inwestycji na środowisko zawierał nieprawdziwe dane, bowiem realna wielkość fermy, z uwagi na ilość "młodych" rodzonych przez "matki", będzie wynosiła 35.000 szt., a nie 20.000 szt., jak wskazano w raporcie. Stąd decyzja z dnia (...) stycznia 2005 r. została wydana w oparciu o fałszywy dokument. Ponadto w decyzji z dnia (...) stycznia 2005 r. nieprawidłowo wskazano, że powierzchnia zabudowy wyniesie 732,17 m2, gdy tymczasem łączna powierzchnia zabudowy 21 pawilonów wyniesie 8.592,85 m2.

Postanowieniem z dnia (...) stycznia 2008 r. Starosta W. wznowił postępowanie na żądanie M. R., w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego dla państwa T. i J. D. zakończonego decyzją ostateczną z dnia (...) stycznia 2005 r.

T. G., autor zatwierdzonego projektu budowlanego, pismem z dnia (...) stycznia 2008 r., wyjaśnił, że wskazana różnica w rzeczywistej wielkości powierzchni budynków a wielkością wynikającą z projektu wynikała z błędu matematycznego, a nie celowego zaniżania wielkości hodowli. Wymieniona w decyzji wielkość dotyczyła tylko jednego z projektowanych pawilonu.

Starosta W. postanowieniem z dnia (...) lutego 2008 r., sprostował z urzędu błąd pisarski w decyzji z dnia (...) stycznia 2005 r. poprzez wskazanie, iż powierzchnia zabudowy, zamiast określonej w decyzji powierzchni 732,17 m2, powinna wynosić: 7 szt. pawilonów x 236,79 m2 = 1657,53 m2 oraz 14 szt. X 495,38 m2 = 6935,32 m2.

Pismem z dnia (...) lutego 2008 r. P. S., autor raportu oddziaływania na środowisko, wskazał, że raport powyższy został sporządzony na ilość 20.000 szt. norek (5.000 szt. "matek" oraz 15.000 szt. "dzieci"). Tym samym nie zaistniała sytuacja zafałszowania ilości norek w decyzji z dnia (...) stycznia 2005 r. Ponadto dokonał on przeliczeń i analizy rozprzestrzeniania się gazów do środowiska dla obsady fermy w ilości 5.000 szt. "matek" i 30.000 szt. "dzieci", co, zdaniem P. S., w chwili dokonywania obliczeń, było założeniem czysto hipotetycznym, nie mającym odzwierciedlenia w rzeczywistości. Otrzymane rezultaty wskazały, iż stężenie amoniaku, tworzone przez emisje pochodzące z instalacji poza granicami działki, spełnia standardy jakości powietrza i jest niższe od progu wyczuwalności zapachowej.

M. R. pismem z dnia (...) lutego 2008 r. zwrócił się do Starosty z wnioskiem o uchylenie decyzji z dnia (...) stycznia 2005 r. i wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Wnioskodawca wskazał na sprzeczność pomiędzy Raportem oddziaływania na środowisko zatwierdzonego postanowieniem z dnia (...) grudnia 2004 r. oraz zaopiniowanego pozytywnie decyzją Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia (...) grudnia 2004 r., który przewidywał, że chów norek odbywać się ma w systemie klatek zawieszonych nad warstwą rozścielonej słomy układanej na tzw. szczelnych bezodpływowych rynnach, a zatwierdzonym projektem budowlanym, który nie przewidywał konstrukcji szczelnych bezodpływowych rynien, lecz jedynie płaską posadzkę cementową o grubości 5 cm na betonowej podbudowie o grubości 100 cm oraz podsypce piaskowej o grubości 15 cm. Tym samym nie został spełniony wymóg "szczelności" oraz "ukształtowania rynnowego". Ponadto zatwierdzony projekt budowlany naruszał § 110 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.) poprzez nie zapewnienie odprowadzenia ścieków ze stanowisk dla zwierząt do zewnętrznych lub wewnętrznych zbiorników szczelnych. Wnioskodawca wskazał również, że chociaż decyzja o warunkach zabudowy z dnia (...) listopada 2004 r. przewidywała, że dla wszystkich obiektów konieczne jest zaprojektowanie dachu jednospadowego o nachyleniu połaci 10%, zaprojektowane pawilony były obiektami z dachem dwuspadowym. W dalszej kolejności wnioskodawca podtrzymał zarzuty zafałszowania faktycznej wielkości fermy.

Autor projektu budowlanego T. G., pismem z dnia (...) lutego 2008 r., odniósł się do stawianych zarzutów, wskazując, że nieruchomość M. R. usytuowana jest w odległości 300 m. od otworów okiennych inwestycji, stąd nie przysługiwał mu, w postępowaniu o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, przymiot strony. Pomimo nie uwzględnienia, w projekcie budowlanym, posadzki cementowej, została ona faktycznie wykonana przez inwestora; zbiornik bezodpływowy szczelny powinien zostać zastosowany w przypadku hodowli trzody chlewnej i krów, nie zaś zwierząt futerkowych, a decyzja o warunkach zabudowy o dachu jednospadowym dotyczyła wyłącznie wiaty stalowej a nie pawilonów - hokejek.

Decyzją z dnia (...) marca 2008 r., nr (...), Starosta W. odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z dnia (...) stycznia 2005 r. zatwierdzającego projekt budowlany dla inwestycji zlokalizowanej miejscowości N. gmina W., na działce oznaczonej nr ewidencyjnym (...).

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ wskazał, że zgodnie z pismami P. S. - biegłego z listy Wojewody - oraz T. G., zakwestionowana decyzja z dnia (...) stycznia 2005 r. nie została wydana na podstawie fałszywych dowodów, bowiem zarówno wielkość fermy, jej oddziaływanie na środowisko, jak i wielkość powierzchni zabudowy, odpowiadała stwierdzonym okolicznościom faktycznym. Zdaniem Starosty również zarzut, jakoby wnioskodawca nie bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, nie mógł znaleźć oparcia w rzeczywistości, bowiem organ podał do publicznej wiadomości, że T. i J. D. wystąpili z wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę, spełniając wymóg określony w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska. Tym samym M. R. miał możliwość brania udziału w postępowaniu prowadzącym do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnośnie stawianych zarzutów sprzeczność postanowień Raportu oddziaływania na środowisko z wydaną decyzją oraz braku szczelnego zbiornika bezodpływowego, organ zgodził się z twierdzeniami T. G. o wykonaniu przez inwestora posadzki cementowej oraz braku konieczności budowy zbiornika bezodpływowego dla fermy zwierząt futerkowych. Starosta wskazał również, że oznaczony w decyzji o warunkach zabudowy obowiązek budowy dachu jednospadowego dotyczył wyłącznie wiaty stalowej. Tym samym przedstawione do opracowanego projektu budowlanego i Raportu oddziaływania na środowisko zarzuty, nie były na tyle istotne, aby zachodziła konieczność uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie stwierdzono więc podstaw do wydania decyzji innej niż dotychczasowa.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M. R. wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez wydanie decyzji odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, względnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Odwołujący podtrzymał, iż jako właściciel nieruchomości sąsiadującej z działką, na której miała być realizowana inwestycja mogąca znacząco oddziaływać na środowisko, był stroną postępowania zakończonego decyzją z dnia (...) stycznia 2005 r., i bez własnej winy nie został powiadomiony o toczącym się postępowaniu, co naruszyło art.145 § 1 pkt 4 kpa. M. R. wskazał również, że ponieważ w obrocie pozostaje decyzja o wznowieniu postępowania, ze wskazaniem, że przyczyną wznowienia jest brak udziału strony w postępowaniu, organ pozbawiony jest możliwości badania przymiotu strony wnioskodawcy na dalszym etapie postępowania wznowieniowego. Uznanie przez Starostę W. za wiarygodne i wystarczające wyjaśnień złożonych przez P. S. oraz T. G., którzy powinni być traktowani jedynie jako świadkowie, stanowiło naruszenie art. 75 i 79 kpa. Ponadto, zdaniem odwołującego, organ I instancji nie rozpatrzył i nie przeprowadził żadnego dowodu, co do stawianych przez odwołującego zarzutów dotyczących zafałszowania prawdziwej wielkości fermy. Tym samym poczynione ustalenia odnoszące się do 50 DPJ (dużych jednostek przeliczeniowych) nie mogą znaleźć zastosowania do realnej wielkości fermy wynoszącej 87,6 DPJ. Podtrzymano również prezentowane wcześniej zarzuty sprzeczności decyzji z dnia (...) stycznia 2005 r. z decyzją o warunkach zabudowy, wymaganiami ochrony środowiska oraz naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Decyzją z dnia (...) maja 2008 r. Wojewoda uchylił zaskarżoną decyzję Starosty W. z dnia (...) marca 2008 r. i orzekł - na podstawie art. 151 § 2 kpa i art. 146 § 2 kpa - że decyzja Starosty W. z dnia (...) stycznia 2005 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę wiaty magazynowej oraz pawilonów do hodowli zwierząt futerkowych (norek) w miejscowości N. gmina W., została wydana z naruszeniem prawa.

Zdaniem organu II instancji, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynikało, iż M. R. posiadał przymiot strony w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, stąd brak jego udziału w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia (...) stycznia 2005 r., stanowił naruszenie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. W dalszej kolejności Wojewoda wskazał, że sporządzenie Raportu oddziaływania na środowisko, dla rozbudowy fermy norek, a więc przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, spełniło wymóg zadośćuczynienia właściwym przepisom ochrony środowiska. Podkreślono również, że od dnia 11 lipca 2003 r. przestał obowiązywać art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który pozwalał organom administracji architektoniczno - budowlanej na badanie zgodności projektu budowlanego z przepisami techniczno - budowlanymi i obowiązującymi Polskim Normami w zakresie określonym art. 5 powyższej ustawy. Wskazano również, iż Starosta sprostował, postanowieniem z dnia (...) lutego 2008 r. błędy pisarskie dotyczące określenia powierzchni zabudowy projektowanych pawilonów. Tym samym w sprawie nie ustalono wystąpienia przesłanek do uchylenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa, bowiem nie stwierdzono prawomocnym orzeczeniem sądu sfałszowanego dowodu. Odnosząc się do zarzutu sprzeczności zakwestionowanej decyzji z decyzją o warunkach zabudowy, organ wskazał, iż wiązały one organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Z powodu powyżej przytoczonych okoliczności Wojewoda stwierdził, iż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swojej istocie dotychczasowej decyzji, stąd na podstawie 146 § 2 kpa organ orzekł jak w sentencji.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. R., domagając się jej uchylenia w części orzekającej, że decyzja Starosty W. z dnia (...) stycznia 2005 r. została wydana z naruszeniem prawa.

Uzasadniając skargę M. R. wskazał, że rozstrzygnięcie organu II instancji, wydane na podstawie art. 146 § 2 kpa, zostało oparte na błędnym przekonaniu, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w oparciu o przepisy prawa materialnego obowiązującego w momencie wydania zakwestionowanej decyzji, przedmiotową sprawę pozwolenia na budowę rozstrzygnięto by tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Zdaniem skarżącego, powołującego się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Wojewoda powinien był sprawę rozpoznać stosując te przepisy prawa materialnego, które obowiązują w dniu orzekania. Skarżący podtrzymał również prezentowana uprzednio zarzuty dotyczące braku skontrolowania projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska, sporządzenia projektu budowlanego wbrew postanowieniom Raportu oddziaływania na środowisko, naruszenia przepisów dotyczących warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, naruszenia decyzji o warunkach zabudowy, zaniżenia faktycznej wielkości fermy, oraz oparciu decyzji na zafałszowanym Raporcie dotyczącym oddziaływania inwestycji na środowisko.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Pismem z dnia (...) listopada 2008 r. T. i J. D. wnieśli odpowiedź na skargę, domagając się jej oddalenia. Uzasadniając swoje stanowisko wskazali, że organ II instancji prawidłowo ustalił, że w przedmiotowej sprawie możliwe było jedynie wydanie decyzji odpowiadającej w istocie decyzji dotychczasowej.

W czasie trwania rozprawy przed Sądem w dniu 12 marca 2009 r. M. R. podtrzymał stawiane zarzuty oraz wskazał, że inwestycja została w ubiegłym roku zrealizowana. Zdaniem skarżącego prowadzona działalność przekroczyła wielkości określone w Raporcie oraz w pozwoleniu na budowę. Wyraził on również wątpliwości co do decyzji lokalizacyjnej oraz obawy co do możliwości dalszej rozbudowy fermy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna, aczkolwiek z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze.

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, że postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania jest nadzwyczajnym postępowaniem umożliwiającym wzruszenie ostatecznej decyzji administracyjnej. Możliwość podważenia zapadłego rozstrzygnięcia jest możliwe jedynie w przypadku zaistnienia kwalifikowanej wady wynikającej wprost z przepisów prawa. Ustawodawca kształtując powyższą procedurę liczył się z prawdopodobieństwem wystąpienia w trakcie trwania procesu administracyjnego wad, usprawiedliwiających podważenie ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Zapewnienie prawidłowości podjętego rozstrzygnięcia umożliwia realizację zasad sprawiedliwości proceduralnej oraz podnosi zaufanie obywateli do organów administracji. Szczególne odzwierciedlenie wagi tej instytucji, znajduje się, po pierwsze, w enumeratywnym wymienieniu przesłanek dających podstawę wznowienia, oraz zobowiązaniu, w art. 147 kpa, organów administracji do wznowienia postępowania z urzędu, za wyjątkiem określonym w art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 145a kpa. Oznacza to, że organy z urzędu są zobligowane do kontrolowania prawidłowości przebiegu postępowania administracyjnego, a w przypadku wykrycia wad dających podstawę wznowienia, zobowiązane są do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Jednocześnie postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania poddane jest określonemu rygorowi procesowemu, którego dochowanie jest obowiązkiem organu administracji publicznej, a którego celem jest zapewnienie, aby prowadzone postępowanie skutecznie wyeliminowało wady, którymi mogła zostać obarczona zakwestionowana decyzja.

Rozważając przedmiotową sprawę wskazać należy, że zaskarżoną decyzją Wojewoda prawidłowo ustalił, iż organ I instancji wadliwie nie zawiadomił skarżącego o postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną z dnia (...) stycznia 2005 r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę. Bezsprzecznym bowiem pozostaje iż skarżący, który włada działką oznaczoną nr (...) położoną bezpośrednio przy działce nr (...), na której planowano sporną inwestycję, był właścicielem nieruchomości położonej w obszarze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane. Jak trafnie bowiem wskazano budowa fermy norek stanowiła przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów ochrony środowiska. Tym samym brak zawiadomienia skarżącego, zgodnie z art. 61 § 4 kpa, o prowadzonym postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę fermy norek spowodowało, iż postępowanie powyższe, zakończone decyzją z dnia (...) stycznia 2005 r., było obarczone wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa.

Odnosząc się do prezentowanych przez skarżącego zarzutów, jakoby w trakcie toczącego się postępowania w sposób wadliwy określono liczbę norek dla planowej inwestycji, stwierdzić należy, że zadaniem organów administracji architektoniczno - budowlanej nie jest kontrolowanie rozmiaru zgłoszonego zamierzenia budowlanego. Sąd wskazuje, że zarówno w opisie technicznym do projektów pawilonów hodowli zwierząt futerkowych załączonego do wniosku o pozwolenie na budowę z dnia (...) grudnia 2004 r., w sporządzonym w grudniu 2004 r. Raporcie oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, jak i w samej decyzji z dnia (...) stycznia 2005 r. wskazano, że wielkość projektowanej fermy ma wynosić 20.000 szt. Norek, w tym 5.000 "matek" oraz 15.000 "młodych". Zatwierdzając przedstawiony projekt budowlany organ administracji publicznej jest związany wnioskiem strony. Nie może on dokonywać samodzielnej oceny, czy podane przez wnioskodawcę dane dotyczące wielkości planowanej hodowli (w tym przypadku ilości sztuk norek) będą w przyszłości faktycznie realizowane. Jego obowiązki sprowadzają się do przeprowadzenia postępowania administracyjnego dotyczącego zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego i zapewnieniu, aby wydane rozstrzygnięcie spełniało wymogi określone właściwymi przepisami ochrony środowiska oraz prawa budowlanego. Argumenty skarżącego podnoszone w wymienionym zakresie uznać więc należy za nietrafne.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że w przypadku wydania postanowienia w przedmiocie wznowienia postępowania na podstawie art. 149 § 1 kpa, organ administracji nie przesądza, że zaistniała jedna z przesłanek określonych w art. 145 § 1 oraz art. 145a. Jak bowiem stwierdza art. 149 § 2 kpa postanowienie powyższe stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwe organy postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Dopiero wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania umożliwia ustalenie, czy przyczyna wznowienia rzeczywiście wystąpiła, oraz określenie, czy ewentualne wystąpienie przesłanki wznowieniowej skutkowałoby, przy prawidłowym rozpatrzeniu sprawy, wydaniem odmiennej decyzji, od decyzji będącej przedmiotem postępowania wznowieniowego. Innymi słowy organ prowadzący postępowania musi rozważyć, czy po pierwsze kwestionowane rozstrzygnięcie obarczone jest jedną z kwalifikowanych wad określonych w ustawie, a w dalszej kolejności rozważyć, czy gdyby wada owa nie nastąpiła, wydana decyzja byłaby w swojej istocie decyzją dotychczasową. Jedynie stwierdzenie przez organ prowadzący postępowanie, że wszystkie okoliczności sprawy ustalone na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego przemawiają za tym, że nie ma żadnych podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa, mogłoby skutkować wydaniem rozstrzygnięcia, stwierdzającego, że wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

W przedmiotowej sprawie organ II instancji wskazując, że decyzja z dnia (...) stycznia 2005 r. obarczona jest wadą określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa, powinien był rozważyć, czy udział w postępowaniu M. R. doprowadziłby do wydania decyzji o odmiennej treści. Tym samym konieczne stało się ustalenie, czy podnoszone przez skarżącego zarzuty, które mogłyby zostać podniesione w trakcie trwania instancyjnego postępowania w przedmiocie wydania zakwestionowanej decyzji, skutkowałyby wydaniem decyzji odmawiającej wydania pozwolenia na budowę. W opinii Sądu zarówno Starosta jak i Wojewoda nie rozważyli w sposób wystarczający, czy przy ponownym rozpatrzeniu sprawy wydana decyzja byłaby decyzją dotychczasową.

Zgodnie z treścią obowiązującego w dacie wydania przez Starostę W. decyzji z dnia (...) stycznia 2005 r. art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, właściwy organ zobowiązany jest m.in. do sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także z wymaganiami ochrony środowiska, jak również zapewnienia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi oraz dokonania oceny kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Tym samym redakcja powyższego artykułu ustawy Prawo budowlane jednoznacznie wskazuje, że na organ nałożonych zostaje szereg obowiązków, których celem jest kompleksowe sprawdzenie projektu budowlanego. Negatywny wynik ustaleń organu co do powyższej zgodności powoduje, że niemożliwe staje się wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Jednocześnie właściwy organ, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie może badać zgodność projektu architektoniczno-budowlanego i zastosowanych w nim rozwiązań z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi i obowiązującymi Polskimi Normami. Możliwość taką przewidywał art. 35 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który został jednak, z dniem 11 lipca 2003 r., uchylony.

Zgodnie z załączonym do akt sprawy Raportem oddziaływania na środowisko, planowana inwestycja mogła stanowić źródło zagrożenia dla środowiska gruntowo - wodnego w przypadku niewłaściwego magazynowania odchodów zwierząt. W celu wyeliminowania powyższego zagrożenia w Raporcie zaproponowano magazynowanie odchodów na głębokiej ściółce umieszczonej na nieprzepuszczalnym podłożu, którym miały być wylewane z betonu rynny bezodpływowe, w których umieścić miano słomę. Powyższy sposób odprowadzania nieczystości został również uzgodniony, postanowieniem z dnia (...) września 2004 r. z Państwowym Wojewódzkim Inspektorem Sanitarnym. Tymczasem załączony do wniosku o pozwolenie na budowę opis techniczny planowanej inwestycji wskazywał, że fundament miała stanowić posadzka cementowa o grubości 5 cm na betonowej podbudowie o grubości 100 cm oraz podsypce piaskowej o grubości 15 cm. Rozwiązanie powyższej kwestii w projekcie budowlanym jest więc odmienne od tego zaproponowanego w Raporcie. Konieczne stało się tym samym rozważenie przez organ prowadzący postępowanie, czy zaproponowany w opisie technicznym sposób odprowadzania nieczystości spełniał wymogi dotyczące ochrony środowiska, wynikające z Raportu oddziaływania na środowisko opracowanego dla przedmiotowej inwestycji. Stwierdzić bowiem należy, że zaproponowane w Raporcie rozwiązanie, wskazujące na najlepszy, zdaniem jego autora, sposób odprowadzania nieczystości, nie musi być jedynym, dopuszczalnym w świetle przepisów, rozwiązaniem powyższej kwestii. Zdaniem Sądu, odpowiedź na pytanie, czy planowana inwestycja spełnia wymogi ochrony środowiskowa oraz wymogi sanitarne, mogłaby by być wyłącznie rezultatem dogłębnej kontroli właściwych organów administracji publicznej. Za niedopuszczalne należy przy tym uznać oparcie się w powyższej kwestii jedynie na opinii przedstawionej przez T. G., autora projektu budowlanego. Chociaż pisma autora projektu budowlanego mają jedynie charakter dokumentów prywatnych, a sam autor projektu jest zainteresowany w obronie prawidłowości przyjętych przez siebie rowązań, organy obu instancji uznały je za rozstrzygający dowód w sprawie, nie poddając ich jakiejkolwiek krytycznej ocenie. Organy administracji nie zasięgnęły nawet w tym zakresie opinii autora Raportu oddziaływania inwestycji na środowisko.

Odnośnie stawianego przez skarżącego zarzutu, dotyczącego sprzeczności decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia (...) stycznia 2005 r. z decyzją Burmistrza Miasta i Gminy W. o warunkach zabudowy z dnia (...) listopada 2004 r., wskazać należy, że organy administracji prawidłowo ustaliły, że postanowienia decyzji o warunkach zabudowy, dotyczące geometrii dachu oraz nachylenia jego połaci, odnosiły się jedynie do planowanej budowy wiaty magazynowej, nie zaś pawilonów do hodowli zwierząt futerkowych.

Jednoczesnie jednak w wymienionej decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) listopada 2004 r. ustalono w ustępie 2 pkt c) wymóg odprowadzania ścieków do zbiornika bezodpływowego, zaś zatwierdzony projekt budowlany nie przewidywał budowy takiego zbiornka, ani nie wskazywał na jego istnienie na terenie planowanej inwestycji. Natomiast zgodnie z załączonymi do akt sprawy dokumentami na nieruchomości, na której powstać miała planowana inwestycja, istniały już zabudowania. Tym samym nie można wykluczyć istnienia tego typu zbiornika oraz możliwości odprowadzania do niego nieczystości z projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Żaden z organów administracji nie wyjaśnił jednakże tych kwestii i nie dokonał oceny, czy istotnie brak bezodpływowego zbiornika w projekcie budowlanym skutkował naruszeniem warunków określonych w decyzji o warunkach zabudowy z dnia (...) listopada 2004 r.

Ponadto podkreślić należy, że kwestionowana przez skarżącego decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę z dnia (...) stycznia 2005 r. była decyzją wewnętrznie sprzeczną. W punkcie pierwszym powyższej decyzji nałożono na inwestora obowiązek przedłożenia analizy porealizacyjnej przy ubieganiu się o pozwolenie na użytkowanie powyższego zadania inwestycyjnego, co wynikało z art. 56 ust. 1 pkt 2 i art. 56 ust. 2 ustawy Prawo budowlane. Z kolej pkt 6 decyzji z dnia (...) stycznia 2005 r. stwierdzał, że obowiązek uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego nie dotyczy kwestionowanej inwestycji. Tym samym decyzja z dnia (...) stycznia 2005 r. zarówno nakazywała inwestorowi uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, jak i stwierdzała, że obowiązek powyższy go nie dotyczy. Powoduje to konieczność rozważenia przez organy administracji, czy decyzja udzielająca pozwolenie na budowę, z uwagi na zawartą w nią sprzeczność, była decyzją wykonalną.

Reasumując powyższe rozważania stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja Wojewody jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty W. zostały wydane z naruszeniem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane poprzez brak zbadania przez organy prowadzące postępowanie zgodności przedstawionego projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska oraz wymogami wynikającymi z decyzji ustalającej warunki zabudowy, a więc z naruszeniem przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, jak również bez wszechstronnego zebrania i rozważenia materiału dowodowego, a wiec z naruszeniem art. 7 i 77 kpa, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wady te skutkować musiały uchyleniem wymienionych wyżej decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji powinien zbadać, czy decyzja Starosty W. z dnia (...) stycznia 2005 r., która zatwierdziła projekt budowlany i udzieliła pozwolenia na budowę wiaty magazynowej oraz pawilonów do hodowli zwierząt futerkowych odpowiadała prawu, w szczególności, czy nie zawierała wewnętrznej sprzeczności uniemożliwiającej jej skuteczną realizację oraz czy nie naruszała wymagań dotyczących ochrony środowiska, określonych w przepisach odrębnych jak również w zatwierdzonym Raporcie oddziaływania na środowisko oraz wymogów zawartych w decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty W. z dnia (...) marca 2008 r.

O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 wymienionej ustawy.

O wykonalności zaskarżonej decyzji orzeczono na mocy art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

/-/ E.Podrazik /-/ J.Szaniecka /-/ A.Łaskarzewska

MK