Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3249/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-07-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 1, ust. 4, ust. 5, art. 87 ust. 4, art. 93 ust. 4 i ust. 5
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: art. 7, art. 10 par. 1, art. 42, art. 43, art. 44 par. 1 -4, art. 61 par. 4, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Urszula Wilk Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant st. sekr. sąd. Karolina Pilecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego, zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2014 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 – dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt. 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, ust. 4 i ust. 5, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6, art. 93 ust. 4 i ust. 5 oraz lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2013 r., poz. 1414, dalej: "u.t.d."), utrzymał w mocy decyzję z [...] maja 2014 r., nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego nakładającą na M. B. karę pieniężną w wysokości 8.000 zł.

Do wydania decyzji I instancji w niniejszej sprawie doszło w związku z zatrzymaniem do kontroli przez funkcjonariusza Policji, [...] maja 2013 r., w W. na ul. J., około godz. 04:20, pojazdu marki F. o numerze rejestracyjnym [...]. Na dachu kontrolowanego pojazdu znajdowało się urządzenie techniczne z napisem "G." oraz numer "[...]". W pojeździe znajdował się taksometr I. Kierujący pojazdem M. B. okazał do kontroli m.in. licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką wydaną przez Burmistrza Miasta Z. Ponadto w trakcie kontroli zabezpieczony został paragon fiskalny za ostatni odbyty kurs. Funkcjonariusz Policji, sporządził dokumentację fotograficzną okazanych dokumentów oraz dokumentację fotograficzną pojazdu. M. B. (dalej: "Strona", "Skarżący"), odmówił składania zeznań podczas przesłuchania w charakterze strony.

Kontrola została udokumentowana protokołem kontroli nr [...] z [...] maja 2013 r., który Strona podpisała bez zastrzeżeń.

Pismem z [...] maja 2013 r., nr [...], Wydział Ruchu Drogowego Policji w [...] przekazał protokół kontroli do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...].

Pismem z [...] sierpnia 2013 r. zawiadomiono Stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zawiadomienie zostało doręczone Stronie w trybie art. 44 Kodeksu postępowania administracyjnego. Wysłano także zapytanie do odpowiednich organów licencyjnych, czy Strona posiadała licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, ewentualnie licencję na wykonywanie transportu drogowego osób, jak również, czy kontrolowany pojazd został zgłoszony do udzielonej licencji. W informacji zwrotnej z Urzędu Miasta Z. ustalono, że Strona posiada licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką udzieloną na pojazd marki F. o nr rej. [...] na obszar Z.

[...] października 2013 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją [...] nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. W wyniku odwołania Strony od tej decyzji, Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] lutego 2014 r., uchylił decyzję I instancji oraz przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Organ pismem z [...] kwietnia 2014 r., doręczonym pełnomocnikowi Strony [...] kwietnia 2014 r., zawiadomił Stronę o toczącym się postępowaniu w związku z decyzją Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Strona do dnia wydania po raz kolejny decyzji I instancji nie wypowiedziała się w sprawie. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z [...] maja 2014 r., wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. nałożył na Stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł, za wykonywanie transportu drogowego bez licencji. Organ I instancji wskazał, że stosownie do treści art. 5b u.t.d., podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Na podstawie informacji z Urzędu Miasta [...] Biura Administracji i Spraw Obywatelskich ustalono, że Prezydent W. nie udzielił Stronie licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób taksówką. Jak ustalono na dzień kontroli Strona była adresatem tylko jednej licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, wydaną przez Burmistrza Miasta Z. - na obszar prowadzenia przewozów Z. Organ stwierdził, że do momentu rozpoczęcia kontroli wykonywana była usługa transportu drogowy taksówką poza obszarem oznaczonym w licencji nr [...]. Strona przewoziła pasażera z centrum W. zaś miejscem docelowym była ul. J. w W. Za wykonany przejazd pasażer rozliczył się z przewoźnikiem gotówką w kwocie 34,10 zł. Wykonywanie transportu drogowego na innym niż określonym w licencji obszarze narusza określone w ustawie warunki i jest równoznaczne z wykonywaniem transportu drogowego bez licencji.

Rozpatrując odwołanie Strony z [...] czerwca 2014 r., GITD zgodził się ze stanowiskiem organu I instancji uznając, że argumenty przedstawione w odwołaniu nie stanowią podstawy do zmiany decyzji I instancji. GITD powtórzył stan faktyczny wynikający z protokołu kontroli. Wskazał następnie, że przepisy wyjątkowo dopuszczają możliwość wykonywania przewozu poza obszarem wskazanym w licencji. Jednak jest to przewóz wykonywany w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Ten wyjątek nie może być interpretowany w ten sposób, że przedsiębiorca taksówkowy oczekuje na klienta na innym obszarze, niż określony w licencji, na pasażerów i wykonuje usługi wewnątrz tego obszaru lub też otrzymuje drogą radiową zlecenie dotyczące przewozu taksówką poza obszarem objętym licencją. GITD stwierdził, że przewóz musi zaczynać się na obszarze określonym w licencji, a kończyć się poza tym obszarem, bądź też zaczynać się poza obszarem określonym w licencji i kończyć na obszarze określonym w licencji. W związku z powyższym, według GITD, nie ma żadnego znaczenia zarzut Strony, nieustalenia przez organ miejsca zamówienia kursu i miejsca, w którym wówczas znajdowała się zamówiona taksówka.

GITD uznał również, że zarzuty Strony dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są bezzasadne. Pełnomocnik strony był zawiadomiony o toczącym się postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i prawie zgłoszenia wniosków dowodowych, Strona jednak nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień. Ponadto organ II instancji wskazał, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek, które dawałyby możliwość zastosowania art. 92c u.t.d.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z [...] sierpnia 2014 r., Strona zaskarżyła w całości decyzję II instancji i wnosząc o jej uchylenie, jak również decyzji I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie:

1. art. 10 § 1, art. 42, art. 43, art. 44 §1-4 oraz art. 61 § 4 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie procedury doręczenia zastępczego, a w konsekwencji niezawiadomienie Strony o wszczęciu postępowania, uniemożliwienie jej wypowiedzenia się w sprawie i doręczenie decyzji nakładającej karę jako pierwszego pisma w sprawie.

2. art. 93 ust. 4 i ust. 5 u.t.d. poprzez niedostrzeżenie, że funkcjonariusz Policji nie mógł przesłuchać Strony podczas kontroli drogowej, więc Strona słusznie odmówiła udziału w tej nieprawnej czynności,

3. art. 6 ust. 5 u.t.d. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zabrania on całkowicie wykonywać przewozów taksówkowych "poza obszarem określonym w licencji" w sytuacji, gdy przepis dopuszcza w tym względzie dwa wyjątki,

4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez dokonanie wybiórczych ustaleń w prostej linii prowadzących do wymierzenia kary, przy jednoczesnym zaniechaniu ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności o znaczeniu materialnoprawnym mieszczących się w ramach drugiego z wyjątków przewidzianych art. 6 ust. 5 u.t.d.

Pełnomocnik Skarżącego podniósł, że decyzja organu I instancji była pierwszym pismem, jakie Skarżący w sprawie otrzymał. Nie wiedział zatem, że postępowanie w ogóle się toczy i nie mógł w jego toku się wypowiedzieć. W ten sposób doszło do naruszenia fundamentalnej zasady postępowania administracyjnego poprzez uniemożliwienie Stronie udział w tym postępowaniu i uniemożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego. Pełnomocnik Skarżącego wskazał, że Skarżącemu wiadomym jest, że w 2013 r. oraz 2014 r., nieprawidłowo funkcjonował listonosz Poczty Polskiej w jego miejscu zamieszkania. Wobec tego realizacja trybu doręczenia zastępczego wymaga sprawdzenia.

Pełnomocnik Skarżącego podniósł ponadto, że kontrola drogowa realizowana była przez funkcjonariusza Policji, który podczas tej kontroli usiłował "przesłuchać"Stronę. Czynność ta była niezgodna z art. 93 ust. 4 i ust. 5 u.t.d., który stanowi, że jeżeli funkcjonariusz Policji ujawni naruszenie ustawy, obowiązany jest przekazać dokumenty z kontroli wojewódzkiemu inspektorowi transportu drogowego, gdyż w takim przypadku postępowanie obowiązany jest prowadzić ten inspektor, a nie Policja. Funkcjonariusz Policji nie jest uprawniony do przesłuchiwania strony, słusznie zatem Skarżący odmówił udziału we wskazanej nielegalnej czynności.

Pełnomocnik Skarżącego dodał, że istota sprawy sprowadza się do interpretacji art. 6 ust. 5 u.t.d. Skarżący zgodził się, że przewiózł pasażera na obszarze W., ale sam ten fakt, bez uwzględnienia innych okoliczności nie był wystarczający dla nałożenia kary. Według pełnomocnika Skarżącego, co do zasady, art. 6 ust. 5 u.t.d., nie dopuszcza świadczenia przewozu "poza obszarem określonym w licencji". Od tej zasady zachodzą jednak wyjątki, a formuła tych wyjątków w pełni pozwala uznać, że możliwe jest wykonanie przewozu "poza" obszarem określonym w licencji. Istotne w tym wypadku słowo "poza" nie może być interpretowane w ten sposób, że przewóz w części ma być jednak w obszarze określonym w licencji. Owo "poza" oznacza, że w ramach wyjątków określonych ustawą, przewóz może być wykonany w całości na obszarze innym niż określony w licencji. W brzmieniu analizowanego przepisu całkowicie brak podstaw, by uznać, iż pasażer zamawiający taksówkę spoza obszaru określonego w licencji, mógł ją zamówić wyłącznie na kurs do obszaru określonego w licencji. Przepis wymogu takiego nie stawia.

W efekcie, zdaniem pełnomocnika Skarżącego, organ nie uznał za istotne i nie zbadał w ogóle okoliczności faktycznych, mieszczących się w jednyn z wyjątków określonych tym przepisem. Tymczasem istotnym jest gdzie znajdował się Skarżący w chwili przyjęcia zamówienia na przewóz oraz gdzie znajdował się pasażer w chwili składania zamówienia, tj., czy był wtedy poza obszarem określonym w licencji udzielonej Skarżącemu. Żadne dowody zebrane w sprawie przez organ, nie zaprzeczają możliwości uznania, iż Skarżący wykonał przewóz w sposób legalny. Z tego względu koniecznym jest wyjaśnienie przez Skarżącego pełnych okoliczności sprawy, ustalenia dokonane przez organ I instancji stanowią jedynie fragment stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Istota problemu w niniejszej sprawie, zasadza się w interpretacji art. 6 ust. 5 u.t.p. i ustaleniu treści normy wynikającej z tego przepisu. Chodzi zatem o ustalenie, uregulowanego w tym przepisie, zakresu odstępstwa od ogólnej reguły, obowiązywania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką tylko na obszarze objętym tą licencją.

Wychodząc od analizy stanu prawnego w niniejszej sprawie należy wskazać, że zgodnie z art. 5b ust. 1 pkt 3 u.t.d., (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji), podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. W dniu kontroli pojazdu w niniejszej sprawie, kwestię tę regulował art. 5 ust. 1 u.t.d. stanowiąc, że podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego. Wymogi jakie należało spełnić aby uzyskać licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką, zostały wymienione w art. 6 ust. 1 u.t.d. Z art. 6 ust. 4 u.t.d., wynika natomiast, że licencja ta, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący gminę; gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; miasto stołeczne Warszawę. Zakres korzystania z licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką, określa art. 6 ust. 5 omawianej ustawy, stanowiąc, że: "Dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru". Podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję, co wynika z art. 87 ust. 4 u.t.d. Wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji podlega karze pieniężnej w wysokości 8.000 zł, na podstawie lp. 1.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

Z przytoczonej powyżej regulacji, w szczególności z treści art. 5b ust. 1 pkt 3 oraz art. 6 ust. 4, a pośrednio też z art. 6 ust. 5 u.t.d., wynika podstawowa reguła stanowiąca, że transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze określonym w licencji. Ustawodawca dopuścił w art. 6 ust. 5 u.t.d., jedno odstępstwo od powyższej reguły, zezwalając wyjątkowo na "wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar", zastrzegł bowiem, że podmiot, który wykonując ten przewóz (z obszaru określonego w licencji poza ten obszar) znajdzie się poza obszarem określonym w licencji, nie ma prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji. Powyższy zakaz ustawodawca złagodził w końcowej części przepisu, umożliwiając dokonanie "przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru", co cały czas jednak dotyczy sytuacji, w której dany przedsiębiorca znalazł się na obszarze nie objętym licencją, wykonując przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar. Należy zauważyć, że końcowa część omawianego przepisu, ujęta w formie alternatywy łącznej (dotycząca: "przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru"), nie stanowi samodzielnej regulacji, lecz jest konsekwencją, uregulowanego w pierwszej części tego przepisu, prawa "wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar".

W ocenie Sądu, z powyższych rozważań płynie wniosek, że przepis art. 6 ust. 5 u.t.d., normuje cztery możliwe sytuacje w ramach dopuszczonego przez ustawodawcę wykonywania przewozu "z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". Ustawodawca dopuszcza zatem: 1) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji bez pasażera – jest to sytuacja, w której nie występują zdarzenia uregulowane w alternatywie tego przepisu, 2) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji z tym samym pasażerem – zrealizowany jest wówczas pierwszy wyjątek z alternatywy w końcowej części omawianego przepisu, 3) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i powrót na obszar określony w licencji z innym pasażerem – zrealizowane są wówczas łącznie obie sytuacje alternatywy łącznej, a więc przewóz wykonywany w drodze powrotnej i przypadek złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru, 4) przewóz z obszaru określonego w licencji poza ten obszar i przyjęcie zlecenia związanego ze złożeniem zamówienia przez klienta z innego obszaru na przewóz odbywający się w całości poza obszarem określonym w licencji – zrealizowany jest wówczas drugi wyjątek z alternatywy w końcowej części omawianego przepisu. Przypadek czwarty jest dosyć szczególną sytuacją lecz z całą pewnością ma swoje uzasadnienie w możliwych okolicznościach faktycznych występujących w praktyce np. zatrzymanie przejeżdżającej taksówki na drodze, czy też pilne zlecenie telefoniczne, którego najskuteczniejsza realizacja wymaga użycia najbliżej znajdującej się taksówki. Oczywiście z omawianego przepisu nie wynika aby zaistnienie szczególnych, nagłych przypadków było warunkiem przyjęcia takiego zlecenia, ale z przepisu tego wynika, że możliwe jest tylko jednorazowe przyjęcie takiego zlecenia. Przyjęcie kolejnego takiego zlecenia nie będzie się mieściło w ramach wyjątku "złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru", lecz w warunkach zakazu "świadczenia usług (a więc więcej niż jedna usługa) przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji".

W ocenie Sądu, omawiany przepis nie przewiduje mającej w niniejszej sprawie sytuacji. Skarżący podniósł, że ustalony w niniejszej sprawie stan faktyczny, stanowi jedynie fragment całokształtu okoliczności, a organy nie zbadały, gdzie znajdował się Skarżący w chwili przyjęcia zamówienia na przewóz oraz gdzie znajdował się pasażer w chwili składania zamówienia. Słusznie jednak wskazał GITD w zaskarżonej decyzji, że okoliczność ta nie ma znaczenia w niniejszej sprawie, ponieważ Skarżący, posiadając licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką na obszarze gminy Z., znajdując się na terenie tej gminy nie mógł przyjąć zlecenia z W. i udać się tam, w celu zrealizowania tego zlecenia.

Organy uzasadniając swoje stanowisko uznają, iż z omawianego przepisu wynika, że niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji, a każdy przejazd musi mieć co najmniej punkt początkowy albo końcowy na terenie obszaru określonego w licencji, z czym się akurat Sąd nie zgadza. Możliwa jest bowiem, sytuacja wskazana w pkt 4 powyższych wyjaśnień, która dotyczy właśnie sytuacji, gdy przewóz odbywa się w całości poza obszarem określonym w licencji. Sytuacja ta jednak nie odpowiada okolicznościom niniejszego stanu faktycznego. Dlatego też błędna, w ocenie Sądu, interpretacja art. 6 ust. 5 u.t.d., dokonana przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, nie miała wpływu na wynik sprawy.

Tytułem wyjaśnienia należy dodać, że wykładnia art. 6 ust. 5 u.t.d., zaprezentowana zarówno przez organy jak i przez Skarżącego, w ocenie Sądu, jest nie tylko niezgodna z literalną interpretacją tego przepisu, co Sąd wykazał powyżej, ale również z wykładnią systemową oraz funkcjonalną. Podkreślenia wymaga, że art. 6 ust. 5 jest jedynym przepisem ustawy o transporcie drogowym regulującym szczegóły dokonywania przewozu w ramach posiadanej licencji na transport drogowy taksówką. Przepis ten stanowi ponadto jedyny wyjątek od możliwej do wyprowadzenia z analizy przepisów art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 6 ust. 4 oraz z art. 6 ust. 5 reguły, że transport drogowy taksówką jest wykonywany na obszarze określonym w licencji. Nie można zatem na gruncie przepisów o transporcie drogowym poza art. 6 ust. 5 u.t.d., znaleźć przepisów, które pozwalałyby na wyprowadzenie wyjątków od ww. reguły, a wyjątek zawarty w tym przepisie odnosi się do "wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". Przyjęta w tej kwestii regulacja prawna ma swoje racjonalne podstawy. Należy zauważyć, że ograniczenie możliwości dokonywania przewozu osób taksówką tylko do obszaru określonego w licencji paraliżowałoby świadczenie usług przewozu pomiędzy różnymi obszarami. Z drugiej jednak strony, umożliwienie świadczenia usług przewozu pomiędzy różnymi obszarami, nie powinno prowadzić do sytuacji, w której podmioty posiadające licencję na przewóz osób taksówką na danym obszarze, zmuszone są do konkurowania z podmiotami posiadającymi licencję na przewóz osób taksówką na innym obszarze. Taką konkurencję tworzyłoby dopuszczenie możliwości nieograniczonego przyjmowania i realizacji zleceń z innego obszaru niż obszar określony w licencji zarówno gdy zlecenie dotyczyłoby kursu w całości realizowanego poza obszarem określonym w licencji jak i kończącego się na obszarze określonym w licencji. Racjonalnym zatem rozwiązaniem umożliwiającym świadczenie usług przewozu pomiędzy różnymi obszarami zgodnie z potrzebami zamawiających te usługi, ale bez stworzenia konkurencji przewoźników z różnych obszarów określonych w licencji, jest rozwiązanie przyjęte przez ustawodawcę w art. 6 ust. 5 u.t.d., a więc dopuszczenie jedynie "wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar". Dopiero w ramach tego przewozu (z obszaru określonego w licencji poza ten obszar) dopuszczalne są dodatkowe, omówione już odstępstwa, których rola sprowadza się nie do stworzenia przewoźnikowi dodatkowych zarobkowych sytuacji, lecz do wyjścia naprzeciw potrzebom osób zamawiających przewóz taksówką.

W kontekście powyższej wykładni art. 6 ust. 5 u.t.d., nie jest zasadny zarzut naruszenia przez organy Inspekcji Transportu Drogowego tego przepisu, jak również przepisów postępowania tj.: art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez dokonanie wybiórczych ustaleń przy jednoczesnym zaniechaniu ustalenia istotnych dla sprawy okoliczności o znaczeniu materialnoprawnym. Fakt bowiem, przebywania Skarżącego w chwili przyjęcia zamówienia na przewóz, na obszarze gminy Z., nie miał wpływu na rozstrzygniecie sprawy.

Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 10 § 1, art. 42, art. 43, art. 44 §1-4 oraz art. 61 § 4 K.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie procedury doręczenia zastępczego, a w konsekwencji niezawiadomienie Strony o wszczęciu postępowania i uniemożliwienie jej wypowiedzenia się w sprawie, a w konsekwencji doręczenie decyzji nakładającej karę jako pierwszego pisma w sprawie. Sąd zauważa, że po uchyleniu przez GITD decyzją z [...] lutego 2014 r., decyzji I instancji z [...] października 2013 r., właśnie ze względu na brak skutecznego zawiadomienia Strony o wszczętym wobec niej postepowaniu, organ I instancji pismem z [...] kwietnia 2014 r., doręczonym pełnomocnikowi Strony [...] kwietnia 2014 r., zawiadomił Stronę o toczącym się postępowaniu. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się pełnomocnictwo z [...] listopada 2013 r., udzielone przez Stroną adwokatowi P. Z. Strona zatem, została skutecznie zawiadomiona o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz w tym samym piśmie powiadomiona o prawie do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów oraz prawie zgłaszania żądań.

Odnosząc się do kwestii przesłuchania Strony na etapie kontroli drogowej przez funkcjonariusza Policji, należy wskazać, iż Strona odmówiła składania zeznań. Do przesłuchania Strony zatem nie doszło, trudno w związku z tym rozważać, zarzucane przez pełnomocnika Skarżącego, naruszenie art. 93 ust. 4 i ust. 5 u.t.d.

Mając powyższe na uwadze, Sąd uznając podniesione zarzuty za niezasadne, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), skargę oddalił.