Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 430/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2007-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne: Celne postępowanie
Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185  par. 1 i 203  pkt  2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz Protokolant Grzegorz Antas po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 1 lipca 2005 r. sygn. akt 3/I SA/Po 2663/02 w sprawie ze skargi [...] Spółki z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszeń celnych i odmowy uznania towaru objętego tymi zgłoszeniami za towar powracający 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu, 2. zasądza od [...] Spółki z o.o. w W. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę 2900 zł (słownie: dwa tysiące dziewięćset) tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 lipca 2005 r., sygn. akt 3/I SA/Po 2663/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił decyzją Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] października 2002 r., nr [...] w przedmiocie zwrotu należności celnych i stwierdził że decyzja ta nie może być wykonana.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. W dniu [...] kwietnia 1999 r. Agencja Celna [...] działająca w imieniu [...] spółki z o.o. w W. złożyła w Oddziale Celnym w S. zgłoszenie celne SAD nr [...] w celu objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu ciągnika drogowego do ciągnięcia naczep, marki [...], typ [...], nr nadwozia [...], nr silnika [...], rok produkcji 1999, o wartości 181.669 zł, zakupionego w firmie [...]. Ponieważ kwota długu celnego została zabezpieczona, towar zwolniono i dopuszczono do obrotu, przez co przedmiotowy ciągnik uzyskał status towaru krajowego zgodnie z art. 84 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. z 1997, Nr 23, poz. 117).

Z uwagi na to, że ciągnik w czasie transportu uległ wypadkowi, [...] kwietnia 1999 r. Agencja Celna [...] reprezentująca [...] spółka z o.o w W. wniosła o objęcie procedurą wywozu za granicę tego samego ciągnika drogowego marki [...], zgodnie ze zgłoszeniem celnym SAD nr [...]. W deklaracji celnej zaznaczono, ze wywożony ciągnik posiada całkowicie zgniecioną konstrukcję kabiny, uszkodzone światła przednie, wybitą szybę przednią i prawą boczną, zniszczone plastikowe atrapy kabiny, pogięty przedni zderzak, uszkodzone lusterko prawe boczne, wgnieciony zbiornik paliwa, zniszczone nadkola z prawej strony i lewe tylnej osi.

Po dokonaniu naprawy przez dostawcę holenderskiego w dniu [...] maja 1999 r. Agencja Celna [...] przedłożyła zgłoszenie celne SAD nr [...] wnioskując o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu przedmiotowy ciągnik, który po zabezpieczeniu należności celnych i podatkowych dopuszczono do obrotu.

W dniu [...] grudnia 1999 r. Agencja Celna [...] w imieniu skarżącego złożyła wniosek o uznanie za nieprawidłowe zgłoszenia celnego wywozu z dnia [...] kwietnia 1999 r., SAD nr [...] i o zmianę procedury wywozu (kod 1000) na czasowy wywóz towaru krajowego w procedurze uszlachetniania biernego w celu jego obróbki lub przetworzenia (kod 4021) oraz wniosła o uznanie za nieprawidłowe zgłoszenie celne dopuszczenia do obrotu z dnia [...] maja 1999 r., SAD nr [...] i zmianę dopuszczenia do obrotu (kod 4000) na dopuszczenie do obrotu produktów kompensacyjnych uprzednio objętych procedurą uszlachetniania biernego polegającego na obróbce lub przetworzeniu towarów wywiezionych czasowo (kod 4021). W konsekwencji został złożony wniosek o dokonanie zwrotu cła od towaru sprowadzonego z zagranicy i dopuszczonego do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] maja 1999 r. Następnie [...] grudnia 2000r strona zmieniła wniosek w ten sposób, że wniosła o uznanie towaru objętego zgłoszeniem celnym [...] za towar powracający i zwrot cła.

W uzasadnieniu wniosku wskazano, że sprowadzony ciągnik marki [...] uległ wypadkowi podczas transportu do Polski, a następnie został wywieziony poza polski obszar celny w celu dokonania naprawy na podstawie dokumentu [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. Zaznaczono, że koszt naprawy poniósł dostawca z Holandii, a proces naprawczy nie spowodował w żaden sposób poprawy parametrów technicznych pojazdu i zwiększenia jego wartości, a tym samym nie uległa zmianie wartość celna pojazdu. Po dokonanej naprawie ten sam pojazd został sprowadzony do Polski i dopuszczony do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] z dnia [...] maja 1999 r., a skarżący ponownie uiścił przywozowe należności celne, co spowodowało, że cło od sprowadzonego tego samego pojazdu zostało uiszczone dwukrotnie. Mając powyższe na uwadze skarżący zwrócił się do organu pierwszej instancji z prośbą o zamianę zastosowanej procedury wywozu na procedurę towarów powracających w przypadku nieuwzględnienia wniosku o zastosowanie procedury uszlachetniania biernego.

Skarżący zaznaczył we wniosku, że przedmiotowy towar zyskał status towaru krajowego poprzez objęcie go procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie zgłoszenia celnego SAD nr [...] i z takim statusem opuścił polski obszar celny, zgodnie ze zgłoszeniem celnym SAD nr [...], a następnie został ponownie wprowadzony na polski obszar celny zgodnie z dokumentem SAD nr [...] z dnia [...] maja 1999 r., co oznacza, że spełnione zostały przesłanki niezbędne dla zastosowania procedury towarów powracających.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r. wydaną na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa ( Dz. U. Nr 137, poz. 926 ), art. 65 § 4 i art. 191 § 1 Kodeks celny, Dyrektor Urzędu Celnego w R. uznał za prawidłowe zgłoszenia celne [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r. i [...] z dnia [...] maja 1999 r. oraz odmówił uznania ciągnika marki [...] za towar powracający.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 192 § 1 Kodeksu celnego zwolnienie dla towarów powracających jest udzielane, gdy towary są powrotnie przywożone w tym samym stanie, w jakim były wywiezione oraz osoba zgłaszająca towar przedstawi zgłoszenie celne wywozowe oraz dokumenty świadczące w sposób niebudzący wątpliwości o tożsamości towaru wywiezionego z przywożonym. Podniesiono również, że zgodnie z § 2 ust 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 września 1999 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu powrotnego przywozu towarów (Dz. U. Nr 80, poz. 910), towarami powracającymi są towary, które po ich wywiezieniu poza polski obszar celny zostały poddane czynnościom niezbędnym do ich naprawy lub konserwacji. Natomiast treść § 2 ust 2 cytowanego rozporządzenia daje podstawę do uznania towarów za wolne od cła, jeżeli zabiegi polegające na naprawie stały się konieczne w związku z nieprzewidzianym zdarzeniem, które nastąpiło poza polskim obszarem celnym przez które towary te nie mogły zostać w normalnych warunkach i zgodnie z ich charakterem użyte, a ich wartość nie stała się wyższa od ich wartości w chwili wywozu poza polski obszar celny w wyniku dokonywanych zabiegów. Na tej podstawie Dyrektor Urzędu Celnego w R. uznał, że okoliczności rozpatrywanej sprawy nie dają podstaw do uznania przedmiotowego towaru za towar powracający i z tego względu niemożliwy jest zwrot cła wskazując, że przedmiotowy towar w momencie zgłaszania go do procedury wywozu był już uszkodzony, a celem jego wywozu była naprawa, podkreślając, że w takich przypadkach procedurą, którą należało zastosować była procedura uszlachetniania biernego.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z dnia [...] października 2002 r. na podstawie art. 233 § 1 Ordynacji podatkowej i art. 65 § 4 w zw. z art. 191, 192 Kodeksu celnego i § 2 Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie szczegółowych warunków i tryb u powrotnego przywozu towarów i art. 30 ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniu w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 41, poz. 365) utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Celnego w R. z dnia [...] kwietnia 2002 r., przytaczając w uzasadnieniu decyzji argumenty faktyczne i prawne tożsame ze stanowiskiem organu celnego pierwszej instancji.

Orzekając w sprawie WSA w Poznaniu stwierdził, że zarzuty skargi okazały się zasadne w szczególności w części dotyczącej naruszenia przepisów art. 191, 192, 65 § 4 Kodeksu celnego, § 2 ust. 1 zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu powrotnego przywozu towarów (M.P. Nr 67, poz. 663), które to zarządzenie winno być wskazane jako podstawa prawna zaskarżonej decyzji, gdyż obowiązywało do 23 października 1999 r., tj. do dnia wejścia w życie błędnie wskazanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 września 1999 r. w sprawie warunków i trybu powrotnego przywozu towarów (Dz. U. Nr 80, poz. 910), w treści norm prawnych zastosowanych tożsamy jak w zarządzeniu Prezesa Głównego Urzędu Ceł.

W ocenie Sądu zgodnie z art. 191 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117) towary powracające są to towary, które przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny były towarami krajowymi i w terminie 3 lat od dnia ich wyprowadzenia są powrotnie wprowadzane i dopuszczane do obrotu na polskim obszarze celnym. Towary powracające zwalnia się od cła na wniosek osoby zainteresowanej. Uzupełnieniem tego przepisu w zakresie warunków, jakie powinien spełniać towar, który można uznać za towar powracający jest art. 192 § 1 cytowanej ustawy, zgodnie z którym zwolnienie od cła, o którym mowa w art. 191, jest udzielane, gdy towary są powrotnie przywożone w tym samym stanie, w jakim były wywiezione, oraz gdy osoba zgłaszająca towar przedstawi zgłoszenie wywozowe oraz dokumenty świadczące, w sposób nie budzący wątpliwości, o tożsamości towaru wywiezionego z przywożonym.

W świetle przytoczonych przepisów, zdaniem Sądu, towary powracające zwalnia się od cła na wniosek osoby zainteresowanej pod warunkiem spełnienia przesłanek określonych w cytowanych przepisach. W rozpatrywanej sprawie towar - ciągnik marki [...], typ [...], nr nadwozia [...], rok produkcji 1999, został dopuszczony do obrotu krajowego, zgodnie ze zgłoszeniem celnym SAD nr [...] z dnia [...] kwietnia 1999 r., co oznacza, że w tym samym dniu uzyskał status towaru krajowego i taki status posiadał w momencie objęcia procedurą wywozu za granicę zgodnie ze zgłoszeniem celnym SAD nr [...] w dniu [...] kwietnia 1999 r.

Towar zgłoszony do objęcia procedurą towaru powracającego został wyprowadzony poza polski obszar celny w dniu [...] kwietnia 1999 r., a powrócił na polski obszar celny dnia [...] maja 1999 r., a więc w terminie krótszym niż dopuszczalny ustawowy trzyletni okres wskazany w art. 191 Kodeksu celnego. Sąd wskazał, że niezbędnym warunkiem do uznania towaru za towar powracający jest jego powrotne przywiezienie go w tym samym stanie, w jakim był wywieziony poza polski obszar celny.

Ciągnik marki [...] został wywieziony poza polski obszar celny w celu dokonania naprawy całkowicie zgniecionej konstrukcji kabiny, uszkodzonych świateł przednich, zainstalowania nowych szyb przedniej i prawej bocznej, plastikowych atrap kabiny, przedniego zderzaka, lusterka prawego bocznego, likwidacji wgnieceń zbiornika paliwa, nadkola z prawej strony i lewej tylnej osi. Bezspornie dokonana w następstwie wywiezienia przedmiotowego towaru zagranicę, naprawa miała wpływ na zmianę stanu wywożonego ciągnika. Niewątpliwie jednak dokonana zmiana dotyczyła stanu fizycznego przedmiotowego towaru, a nie stanu prawnego, który nie uległ zmianie, a tego właśnie zakresu (stanu) dotyczy, użyte w art. 192 §1 Kodeksu celnego, w stosunku do towarów wywożonych i powrotnie przywożonych na polski obszar celny określenie "w tym samym stanie" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 2003 roku, sygn. I SA/Ka 2406/01). Takie rozumienie omawianego art. 192 Kodeksu celnego jest zbieżne z § 2 ust 1 zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł dnia 23 września 1997r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu powrotnego przywozu towarów (M.P. Nr 67, poz. 663), który dopuszcza dokonywanie czynności wpływających na zmianę stanu fizycznego wywożonego towaru.

Sąd wskazał, że zgodnie z § 2 ust. 1, pkt 3 cytowanego zarządzenia Prezesa Głównego Urzędu Ceł za towary powracające, z zastrzeżeniami art. 191 Kodeksu celnego uznaje się towary, które po ich wywiezieniu poza polski obszar celny zostały poddane czynnościom niezbędnym do ich naprawy lub konserwacji. Zdaniem Sądu błędnie w zaskarżonej decyzji Dyrektor Izby Celnej w R. przyjął, że w sytuacji gdy przedmiotowy towar - ciągnik drogowy marki [...] - został uszkodzony na polskim obszarze celnym, a jego wartość stała się wyższa w wyniku dokonanej naprawy nie stanowi on towaru powracającego " w tym samym stanie" w rozumieniu art. 192 Kodeksu celnego i § 2 ust. 1 pkt 3 cytowanego zarządzenia. Należało bowiem zauważyć, że w zarządzeniu Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia 23 września 1997 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu postępowania przywozu towaru jedynie przykładowo wskazano jakie towary uznaje się za powracające. Konstrukcja normy prawnej § 2 ust. 1 zawierająca w swej treści zwrot "uznaje się" nie tworzy katalogu numerus clausus towarów powracających, a więc dotyczy także towarów które uległy wypadkowi na polskim obszarze celnym i po ich wywiezieniu poza polski obszar celny zostały poddane czynnościom niezbędnym do ich naprawy lub konserwacji z zastrzeżeniem warunków wynikających z dyspozycji art. 191 Kodeksu celnego.

Sad wskazał, że niedopuszczalne jest taka interpretacja norm prawnych zawartych w aktach wykonawczych do ustawy, a więc przepisów cytowanego zarządzenia w stosunku do Kodeksu celnego (art. 191), prowadząca do ograniczenia ustawowego zwolnienia z cła towarów spełniających warunki określone w art. 191 i 192 Kodeksu celnego.

Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności ze zgłoszeń celnych o wskazanych wyżej numerach wynika tożsamość wywiezionego uszkodzonego ciągnika z przywiezionym po naprawie w dniu [...] maja 1999 r. (marka, te same numery silnika i nadwozia). Słuszny okazał się zarzut skargi naruszenia przez organ odwoławczy art. 65 § 4 Kodeksu celnego, zgodnie z treścią, którego po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny, na wniosek strony wydaje decyzję lub może wydać decyzję z urzędu, w której uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe (pkt 2), uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego (pkt 2a), określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego (pkt 2b), zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym inne niż określone w pkt 2a i 2b. Oznacza to, iż strona skarżąca mogła złożyć wniosek o uznanie za nieprawidłowe przedmiotowych zgłoszeń celnych i przyjęcie że towar wskazany w zgłoszeniach na status towaru powracającego i w konsekwencji zażądać zwrotu dwukrotnie zapłaconego cła. Z treści art. 65 § 4 Kodeksu celnego wynika, że wolą ustawodawcy było przyznanie stronie możliwości żądania korekty zgłoszeń celnych nie odzwierciedlających w swej treści stanu faktycznego i prawnego towaru.

Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku domagając się jego uchylenia w całości i zasądzenia kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie prawa materialnego, tj.:

art. 192 § 1 w zw. z art. 192 Kodeksu celnego poprzez błędne przyjęcie, że

przedmiotowy towar - ciągnik drogowy marki [...] typ [...] wprowadzony do

obrotu na polski obszar celny w dniu [...] maja 1999 r. jest towarem powracającym " w tym samym stanie"

art. 65 § 4 Kodeksu celnego poprzez przyjęcie, że strona mogła złożyć wniosek

o uznanie za nieprawidłowe zgłoszeń celnych i żądać zwrotu dwukrotnie zapłaconego cłaa nie zostały one uwzględnione podczas gdy wnioski te zostały właściwie rozpoznane.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Sąd przyjmując, że towar powrócił w tym samym stanie błędnie zastosował art. 191 § 1 i art. 192 Kodeksu celnego. Wobec tego towaru nie można było zastosować procedury towaru powracającego w tym samym stanie.

Wywożony towar, wbrew przyjęciu przez Sąd, nie został zgłoszony do procedury dla towarów powracających po dokonaniu naprawy. Zgłoszenie jakie zostało dokonane to zgłoszenie wywozu towaru. Wyjeżdżający towar był towarem uszkodzonym o czym świadczą informacje zawarte w dokumencie SAD, a uszkodzenia te były znaczne i nie pozwalały użytkować ten towar zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zdaniem skarżącego, Sąd niesłusznie uznał, że mimo iż naprawa miała istotny wpływ na zmianę wywożonego towaru, to jednak dotyczyła on tylko stanu fizycznego towaru a nie prawnego. Dla podtrzymania swojego stanowiska Sąd błędnie zinterpretował § 2 ust. 1 pkt 3 zarządzenia Prezesa GUC z dnia 23 września 1997 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu powrotnego przywozu towarów. Wskazany § 2 ust. 1 pkt. 3 dopuszcza dokonywanie czynności wpływających na zmianę stanu fizycznego wywożonego towaru ale dotyczy to towaru, który to uległ nieprzewidzianym zdarzeniom poza granicami polskiego obszaru celnego.

Stanowisko Sądu, że zarządzenie to prowadzi do ograniczenia ustawowego zwolnienia z cła towarów spełniających warunki określona w art. 191 i art. 192 Kodeksu celnego, w ocenie skarżącego, jest błędne. Zarządzenie to nie jest ograniczającym warunki zwolnienia z cła a wręcz przeciwnie należy uznać je za rozszerzające. Dopuszcza ono możliwość uznania również za towar taki powracający towar, który został poddany naprawie, jakiej uległ w skutek nieprzewidzianego zdarzeniu poza polskim obszarem celnym. Jest to właśnie rozszerzenie uznania towaru za towar powracający. Natomiast co do towaru, który to uległ uszkodzeniu na polskim obszarze celnym i zostaje wywożony do naprawy poza polski obszar celny to jasno jest określona procedura. Stosowanie należnej procedury winno być szczególnie znane podmiotowi, który to zawodowo zajmuje się zgłaszaniem towaru do danej procedury. Są tu możliwe do zastosowania procedura uszlachetnienia biernego lub też zgłoszenie jako towaru powracającego.

Skarżący wskazał, że Sąd błędnie zinterpretował, że towar ten powrócił w tym samym stanie co wyjechał, gdyż przeczą temu same ustalenia Sądu, że naprawa miała istotny wpływ na stan towaru. Towar nie był w tym samym stanie co opuszczał polski obszar celny wobec czego zastosowanie wobec tego towaru takiego właśnie stwierdzenia jest błędem. Opuszczając polski obszar celny towar nie nadawał się do samodzielnego poruszania po drogach publicznych z uwagi na jego uszkodzenia. Taki pojazd jest zupełnie bezużyteczny i nie spełnia swojego przeznaczenia, do którego jest wytworzony. Natomiast po naprawie stał się towarem innym, który to można było użytkować zgodnie z jego przeznaczeniem.

Przyjeżdżając natomiast w dniu [...] maja 1999 r. towar - ciągnik był zupełnie innym towarem i w innym stanie pod względem fizycznym oraz prawnym. Przed wywozem towar był towarem innego właściciela z uwagi na jego odsprzedanie natomiast wracał jako zakupiony przez innego właściciela. Fakt transakcji odsprzedaży został odnotowany w dokumencie SAD. Sąd uznając, że towar powrócił w tym samym stanie pominął zupełnie fakt zmiany właściciela tego towaru - ciągnika w momencie jego wywozu oraz właściciela w dniu jego ponownego wprowadzenia na obszar celny. Natomiast cytowany wyrok przez Sąd wskazuje tylko jednego właściciela.

samego numeru silnika i podwozia przyjmując Zwolnienie towaru powracającego od cła jest zwolnieniem ustawowym i nie można dokonywać go według uznania. Takie zwolnienie nie następuje z urzędu ale na podstawie złożonego wniosku o zwolnienie towaru powracającego od cła. Po to aby zastosować taką procedurę do danego towaru musi być zgłoszony wniosek osoby zainteresowanej. Uznając towar za towar powracający tylko na podstawie takiego dokonanie zmiany pozostałych części tego ciągnika Sąd błędnie zinterpretował art. 191 § 1 w zw. z art. 192 Kodeks celny oraz rozporządzenie Prezesa GUC z dnia 23 września 1997r. albowiem zmiany towaru nie dawały żadnych podstaw do takiej interpretacji.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną [...] Sp. z o.o. w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna i skutkuje uchyleniem zaskarżonego wyroku oraz przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art.174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. 153, poz.1270 ze zmianami, powoływanej dalej jako p.p.s.a.) skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art.183 § 1 ustawy- p.p.s.a. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym-zdaniem skarżącego- uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego-wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy podkreślić, iż przy niekwestionowanym stanie faktycznym sprawy, istota sporu sprowadza się do wykładni przepisów art.191 § 1 i § 5 oraz art.192 § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 roku Kodeks celny ( Dz. U. 23, poz.117 ze zmianami) i ustalenia co należy rozumieć pod pojęciem "towary powracające". W rozpatrywanej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za trafny zarzut naruszenia, przez Sąd I instancji, prawa materialnego polegający na błędnej wykładni normy art.191 § 1 w związku z art.192 Kodeksu celnego oraz polegający na niewłaściwym zastosowaniu normy art.65 § 4 Kodeksu celnego. W tym miejscu należy podkreślić, iż mimo powołania na wstępie skargi kasacyjnej przez stronę skarżącą przepisu art.192 § 1 w związku z art.192 Kodeksu celnego, to uwzględniając treść uzasadnienia skargi kasacyjnej poza sporem pozostaje okoliczność, iż zarzut ten obejmuje swym zakresem naruszenie prawa materialnego w postaci art.191 § 1 w związku z art.192 Kodeksu celnego.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej stwierdzić należy, że definicję towaru powracającego zawiera przepis art.191 § 1 zdanie pierwsze ustawy Kodeks celny. Powołany przepis prawa w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosku oraz w dacie podejmowania decyzji przez organy celne stanowił, że towarami powracającymi są towary, które przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny były towarami krajowymi i w terminie 3 lat od dnia ich wyprowadzenia są powrotnie wprowadzane i dopuszczane do obrotu na polskim obszarze celnym. Natomiast przepis art.191 § 1 zdanie drugie ustawy Kodeks celny, w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosku oraz w dacie podejmowania decyzji przez organy celne, określa skutek w postaci zwolnienia od cła towarów uznanych za powracające w rozumieniu art.191 § 1 zdanie pierwsze ustawy Kodeks celny. Dla powstania skutku, o którym mowa w powołanym wyżej przepisie art.191 § 1 zdanie drugie ustawy Kodeks celny, konieczne jest złożenie przez osobę zainteresowaną stosownego wniosku. Powstanie skutku w postaci zwolnienia od cła może jednak nastąpić tylko po spełnieniu przez towar powracający przesłanki, o jakiej mowa w art.192 § 1 ustawy Kodeks celny w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosku oraz w dacie podejmowania decyzji przez organy celne. Powołany wyżej przepis prawa stanowi, że zwolnienie od cła, o którym mowa w art.191, jest udzielane, gdy towary są powrotnie przywożone w tym samym stanie, w jakim były wywiezione, oraz gdy osoba zgłaszająca towar przedstawi zgłoszenie wywozowe oraz dokumenty świadczące, w sposób nie budzący wątpliwości, o tożsamości towaru wywiezionego z przywożonym. Należy więc uznać, iż biorąc pod uwagę treść art.192 § 1 ustawy Kodeks celny oraz usytuowanie tej normy prawnej w Kodeksie celnym, wskazany przepis art.192 § 1 Kodeksu celnego stanowi uzupełnienie definicji pojęcia "towar powracający" zawartej w art.191 zdanie pierwsze Kodeksu celnego. Oznacza to, że towarem powracającym jest towar, który przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny był towarem krajowym, w terminie trzech lat od dnia wyprowadzenia został powrotnie wprowadzony i dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym ale towar taki może korzystać ze zwolnienia od cła tylko wówczas, gdy poza wyżej wymienionymi walorami będzie również towarem powrotnie przywiezionym w tym samym stanie, w jakim był wywieziony. W związku z powyższym konieczne stało się ustalenie, co należy rozumieć przez ustawowe określenie "towar powrotnie przywożony w tym samym stanie". Ustawodawca w przepisach ustawy Kodeks celny wielokrotnie odwołuje się do pojęcia "stanu towaru". Wskazać tutaj należy chociażby na treść przepisu art.191 § 5 ( w brzmieniu obowiązującym w dacie składania wniosku oraz podejmowania decyzji przez organy celne) czy art.85 ustawy Kodeks celny. Należy więc podkreślić, że procedura uszlachetniania biernego, o której mowa w powołanym wyżej przepisie art.191 § 5 Kodeksu celnego obejmuje ingerencję w stan fizyczny towaru poprzez zastosowanie określonych procesów uszlachetniania towaru, jak np. obróbka, łączenie, przetwarzanie. Oznacza to, że przez stan towaru, o jakim mowa w art.191 § 5 Kodeksu celnego, należy rozumieć stan fizyczny towaru, a nie stan prawny tegoż towaru. Również w art.85 § 1 Kodeksu celnego ustawodawca posługuje się pojęciem "stan towaru". I również w tym przypadku w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego został utrwalony pogląd, iż ustawowe określenie "stan towaru" należy odnosić do jakości, formy, postaci, ilości oraz innych właściwości pozwalających odróżnić określony towar od innych towarów ( vide wyrok NSA z 10.01.2003 r. V SA 499/02 niepublikowany, wyrok WSA w W-wie z 19.05.2004 r. V SA 1632/03 niepublikowany). Niewątpliwie wskazane wyżej cechy wyróżniające odnoszą się do stanu fizycznego towaru, a nie do jego stanu prawnego. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że ustawowe określenie odnoszące się do stanu towaru, zawarte w art.192 § 1 ustawy Kodeks celny rozumieć należy w ten sam sposób, jak ustawowe określenie stanu towaru zawarte w powołanych wyżej przepisach tej samej ustawy, to jest Kodeksu celnego. Mówiąc więc w art.192 § 1 Kodeksu celnego o stanie towaru, ustawodawca rozumie przez to stan fizyczny towaru. Oznacza to, że towar powracający, który przed wyprowadzeniem poza polski obszar celny był towarem krajowym i w terminie 3 lat od dnia wyprowadzenia zostaje powrotnie wprowadzony i dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym, zostaje zwolniony od cła, jeżeli jest przywożony w tym samym stanie fizycznym, w jakim się znajdował przed wywiezieniem oraz jeżeli osoba zgłaszająca towar przedstawi zgłoszenie wywozowe i dokumenty świadczące w sposób nie budzący wątpliwości o tożsamości towaru wywiezionego z przywożonym. Na skutek wadliwej wykładni wskazanych wyżej przepisów prawa okoliczności dotyczące stanu fizycznego towaru wywiezionego i towaru przywożonego nie były przedmiotem oceny ze strony Sądu I instancji.

Trafny jest także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 65 § 4 Kodeksu celnego. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, organy administracji publicznej nie zakwestionowały uprawnień spółki [...] Spółki z o.o. w W. do złożenia wniosku w trybie art. 65 § 4 Kodeksu celnego. Wymieniona wyżej spółka wystąpiła z wnioskiem o uznanie za nieprawidłowe zgłoszenia celnego, a organy celne wydały stosowne decyzje powołując, jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, między innymi przepis art. 65 § 4 Kodeksu celnego. Tym samym organy celne uznały, iż skarżąca spółka korzysta z przysługującego jej prawa do dokonania weryfikacji zgłoszenia celnego, w trybie określonym w art. 65 § 4 Kodeksu celnego. Pamiętać jednak należy, że samo złożenie wniosku o weryfikację zgłoszenia celnego we wskazanym wyżej trybie nie może oznaczać wydania decyzji zgodnej z oczekiwaniami wnioskodawcy. Postępowanie administracyjne toczące się w trybie określonym w art. 65 § 4 Kodeksu celnego, w zależności od oceny materiału dowodowego, może zakończyć się wydaniem jednej z decyzji określonych w tej normie prawnej.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 i art. 203 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami), orzekł, jak w sentencji wyroku.