Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 575/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2009r. na podstawie art. 155 w związku z art. 154 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zmianami), po rozpatrzeniu wniosku A. M. o uchylenie ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2007 r. - odmówił uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że wobec złego stanu technicznego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...], przy ul. N. nr [...] w J. przed organami nadzoru budowlanego toczyło się postępowanie mające na celu usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości i zabezpieczenie budynku.

Po jego przeprowadzeniu Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., decyzją z dnia [...] września 2007 r. wydaną na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( Dz. U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) - nakazał A. M. w terminie do 30 kwietnia 2008 r., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości poprzez: wykonanie ściągów metalowych założonych w bruzdach w kilku poziomach po zewnętrznej stronie ścian, które winny być łączone w narożach budynku za pomocą pionowych kątowników założonych na całej wysokości ścian, wzmocnienie pęknięć w ścianach wewnętrznych za pomocą ściągów i kotew stalowych zgodnie z zaleceniami orzeczenia technicznego opracowanego przez rzeczoznawcę budowlanego J. C., a także zakazał użytkowania budynku do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Następnie, ostateczną decyzją z dnia [...] października 2007 r., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, po rozpatrzeniu odwołania A. M. - utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2007 r.

Wnioskiem z dnia 25 listopada 2008 r., A. M., wystąpił do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o uchylenie ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2007 r. w trybie art. 155 kpa.

Rozpatrując ten wniosek Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że celem postępowania było zbadanie wystąpienia przesłanek określonych w art. 155 Kpa, zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Uchylenie decyzji w tym trybie wymaga spełnienia wszystkich określonych przepisem art. 155 Kpa przesłanek. Nie spełnienie którejkolwiek z nich skutkować musi decyzją odmowną, biorąc pod uwagę zasadę trwałości decyzji administracyjnej wyrażoną przepisem art. 16 Kpa.

Organ wskazał, że poprzez nabycie prawa rozumieć należy również prawo do wykonania ciążącego na stronie obowiązku w rozmiarach określonych przez właściwy organ w decyzji administracyjnej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony został bowiem pogląd, że każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony, należy traktować jako rozstrzygnięcie, na podstawie którego strona nabywa prawo (przywołano wyrok Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 1997 r., sygn. akt III RN 92/97 - OSNP 1998/10/290; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 27 maja 2003 r., sygn. akt IV SA 3205/01).

Z treści przepisu art. 155 Kpa, wynika iż jedną z negatywnych przesłanek stosowania przepisu art. 155 Kpa jest zakaz wzruszenia decyzji ostatecznej zawarty w przepisach odrębnych. Ponadto, zakaz wzruszenia decyzji w tym trybie może być również wyprowadzony z treści przepisu o charakterze restrykcyjnym, jakim jest niewątpliwie art. 66 Prawa budowlanego.

Powyższy przepis ma zastosowanie do szczególnych sytuacji związanych z nieodpowiednim stanem technicznym obiektu . Na podstawie art. 66 ust. 2 Prawa budowlanego w skrajnych przypadkach, można nawet wydać decyzję nakazującą wyłączenie obiektu lub jego części z użytkowania, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Z konstrukcji normy prawnej art. 66 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, wynika iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany, co oznacza, iż w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony ale i zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ze względu na charakter przepisu art. 66 Prawa budowlanego (stanowiącego szczególną normę prawną stojącą na przeszkodzie zmiany albo uchyleniu decyzji) który nie pozostawia organowi nadzoru budowlanego możliwości wyboru rozstrzygnięcia (brak uznania administracyjnego), w sytuacji zaistnienia określonego w nim stanu faktycznego, brak jest możliwości uchylenia lub zmiany, w trybie art. 155 Kpa, ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r.

Mając na uwadze zawartą w art. 155 Kpa przesłankę interesu społecznego lub słusznego interesu strony, organ wskazał, iż słuszny interes strony (rozumiany aż do kolizji z interesem społecznym) nie może być sprzeczny z jasno brzmiącym przepisem ustawy, ani też go zastępować, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 k.p.a., zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa (przywołano wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 października 2005 r., sygn. akt V SA/Wa 1658/05, LEX nr 188729).

A. M. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] października 2007 r.

Domagał się uchylenia decyzji z dnia [...] stycznia 2009 r. jak również kwestionowanych decyzji nakazujących wykonanie wskazanych czynności w celu zabezpieczenia budynku mieszkalnego nr [...] przy ul. N. w J.

W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy wskazano, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego naruszył art. 7 Kpa, który stanowi, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności i podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Zasłaniając się "charakterem prawnym sprawy" pominął stanowisko strony, nie wyjaśnił absurdalnej sytuacji do jakiej doszło na nieruchomości będącej własnością małżonków M.

Wywodził, że przedmiotowa nieruchomość sąsiaduje z rzeką J., za którą w latach 70-ych XX wieku było żwirowisko, z którego min. Gmina J. czerpała żwir pod budowę dróg. Z czasem teren żwirowiska przekształcono w stawy. W 1995 r. doszło do wybudowania bez pozwoleń budowlanych wałów wokół stawów. W tym czasie organu nadzoru nie interweniowały. W 1999 r. dokonano poszerzenia stawów, zlikwidowano jeden dopływ rzeki J. przez co powstało zakole kosztem jego działki. Na skutek powyższego rzeka zmieniła swój bieg i w chwili obecnej płynie przez działkę skarżącego , a w konsekwencji zwężenia koryta dochodzi do podmywania skarpy po prawej stronie biegu rzeki. Skutkiem podmywania skarpa stała się czynnym usuwiskiem, i stwarza bardzo duże bezpośrednie zagrożenie dla posadowionego na niej budynku mieszkalnego, zagrażając jego konstrukcji. Fakt, że skarpa jest usuwiskiem potwierdza "opinia geologiczna" opracowana przez Państwowy Instytut Geologiczny Oddział [...] w K. im prof. [...], natomiast, że zagraża konstrukcji budynku wynika z "orzeczenia technicznego" sporządzonego przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. J. C.

W chwili obecnej toczy się postępowanie cywilne przed Sądem Okręgowym w [...], w którym to Sąd dopuścił kolejne opinie biegłych, potwierdzające wyżej opisany stan rzeczy.

Poza tym podniesiono, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2007 r. została wydana na podstawie orzeczenia technicznego sporządzonego w listopadzie 2005 r. przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. J. C.

Jednakże w piśmie z dnia 7 grudnia 2007 r., skierowanym min.: do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. oraz [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...], rzeczoznawca budowlany mgr inż. J. C. dokonał wykładni swojego orzeczenia, z którego wyciąga całkiem odmienne wnioski co do ewentualnych prac zabezpieczeniowych w tym budynku. Rzeczoznawca stwierdził, iż prawidłowym postępowaniem w celu zabezpieczenia budynku powinno być w pierwszej kolejności wzmocnienie skarpy aby zabezpieczyć budynek przed katastrofą - zsunięciem się do rzeki J., po wcześniejszym wykonaniu dokumentacji w tym zakresie. Prace zabezpieczające budynek poprzez usunięcie pęknięć, bez zabezpieczenia skarpy nie osiągną zamierzonego celu. Prawidłowym postępowaniem jest w pierwszej kolejności usunięcie przyczyn pęknięć, a później powinna być wykonana naprawa budynku.

Uzupełnienie orzeczenia technicznego dokonane przez rzeczoznawcę mgr inż. J. C. stawia sprawę w nowym świetle. Pojawiły się nowe istotne okoliczności, które podważają sens wykonania decyzji. Wykonanie prac stosownie do ostatecznej decyzji nie odniesie żadnego skutku, a narazi stronę na dodatkowe koszty.

Zbyteczne jest więc wykonywanie prac stosownie do zaleceń orzeczenia z którego wycofuje się sam rzeczoznawca, podkreślając konieczność wykonania innych prac, przez odpowiedzialny za nie podmiot.

Zdaniem strony, spełnione zostały wszelkie przesłanki, aby w trybie art. 155 Kpa uchylić ostateczne decyzje. Strona wyraża chęć jej uchylenia, przemawia za tym słuszny interes strony oraz brak jest przepisu szczególnego sprzeciwiającemu się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji.

W treści art. 66 Prawa budowlanego brak jest zapisu o niemożności uchylenia lub zmiany wydanej na tej podstawie decyzji. W art. 155 Kpa ustawodawca uniemożliwia wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej tylko w przypadku wystąpienia w przepisie szczególnym zakazu zmiany lub uchylenia takiej decyzji.

Nie ma więc znaczenia dla dokonywania zmiany decyzji ostatecznej w tym trybie, czy decyzja ta jest zgodna z prawem, czy też wydana została z naruszeniem prawa. Badanie interesu społecznego i słusznego interesu strony nie może polegać na ocenie prawidłowości decyzji ostatecznej.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, po rozpoznaniu wniosku A. M. o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2009 r. - utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że zaskarżoną decyzją odmówił uchylenia w trybie art. 155 Kpa, ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2007 r. nakazującą A. M., usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości budynku mieszkalnego przy ul. N. nr [...] w J.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że powtórna analiza materiału dowodowego potwierdziła zasadność odmowy uchylenia ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r.

W ocenie organu, art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ma charakter związany, co oznacza, iż w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony lecz nadto zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. Dlatego treści przepisu art. 66 Prawa budowlanego (stanowiącego szczególną normę prawną stojącą na przeszkodzie zmiany albo uchyleniu decyzji) który nie daje organowi nadzoru budowlanego możliwości wyboru rozstrzygnięcia (brak uznania administracyjnego), w sytuacji zaistnienia określonego w nim stanu faktycznego, powoduje brak możliwości uchylenia lub zmiany, w trybie art. 155 Kpa, ostatecznej decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r.

Odnosząc się do zarzutów, dotyczących merytorycznych aspektów wydania przez organy nadzoru budowlanego pierwszej jak również drugiej instancji decyzji, wyjaśnił, iż pozostają one bez wpływu na treść decyzji, albowiem ewentualna ocena prawidłowości decyzji ostatecznej [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. w toku postępowania prowadzonego w trybie art. 155 Kpa, stawałaby się konkurencyjna dla zwykłego postępowania i byłaby w istocie niedopuszczalnym rozpoznaniem sprawy w trzeciej instancji.

A. M. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2009 r. utrzymującą w mocy własną decyzję z dnia [...] stycznia 2009 r.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 7, art. 8, art. 10 § 1 i art. 155 Kpa oraz przepisów art. 66 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - prawo budowlane.

Domagał się uchylenia zaskarżonych decyzji oraz decyzji wydanych w trybie zwykłym - nakładających kwestionowany obowiązek oraz umorzenia postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że przepis art. 155 Kpa pozwala wzruszać ostateczne decyzje administracyjne, po spełnieniu wszystkich wymienionych w nim przesłanek. W ocenie skarżącego, wszystkie te przesłanki zostały spełnione.

Skarżący podtrzymał argumentację zaprezentowaną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wywodził, że art. 66 Prawa budowlanego nie jest przepisem szczególnym zakazującym wzruszania ostatecznych decyzji, gdyż z przepisu tego wynika jedynie obowiązek określonego zachowania się przez organ nadzoru budowlanego.

Podnosił, iż wyrażony przez organ pogląd, iż zakaz wzruszenia w trybie art. 155 Kpa może być również wyprowadzony z treści przepisu o charakterze restrykcyjnym, jakim niewątpliwie jest art. 66 Prawa budowlanego, jest wadliwy.

Ustawodawca pozwala bowiem trybie art. 155 Kpa wzruszać wszelkie decyzje administracyjne, pod warunkiem braku przepisu sprzeciwiającemu się uchyleniu. Sam charakter restrykcyjny przepisu nie oznacza, iż przepis ten sprzeciwia się uchyleniu decyzji. Wynikający z przepisu nakaz wydania określonej decyzji jest czymś różnym od zakazu uchylenia takiej decyzji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego ustalając stan faktyczny przedmiotowego budynku, oparł się orzeczeniu technicznym sporządzonym przez rzeczoznawcę budowlanego mgr inż. J. C., które uległo zmianie.

Według autora orzeczenia, w aktualnym stanie budynku, skarpy i rzeki J., nie ma potrzeby dokonywania prac naprawczych i zabezpieczających, gdyż są zbędne i nie osiągną zamierzonego rezultatu.

Dodatkowo skarżący wskazał, że A. M. winna być stroną w niniejszym postępowaniu. Jednakże na skutek działań organów administracji traktowana jest jedynie jako pełnomocnik swojego małżonka.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy, wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z póź. zm. – dalej p.p.s.a.).

Odnosząc się do zarzutów i twierdzeń skargi należy uznać, iż są one niezasadne.

Z art. 155 Kpa wynika, że organ administracji publicznej, który wydał decyzję ostateczną lub organ wyższego stopnia, może ją uchylić lub zmienić jeżeli spełnione są łącznie następujące przesłanki: a) strona wyraziła zgodę na uchylenie lub zmianę decyzji, b) przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie lub uchyleniu takiej decyzji, c) za uchyleniem lub zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Postępowanie określone w tym przepisie stanowi jeden z nadzwyczajnych trybów postępowania administracyjnego obejmujący przypadki weryfikacji decyzji prawidłowych lub obarczonych wadami niekwalifikowanymi.

Dlatego trzeba podkreślić, że instytucje procesowe dopuszczające ingerencję w ostateczną decyzję administracyjną stanowią wyjątki od zasady trwałości tych decyzji (art. 16 § 1 Kpa) i w związku z tym ich stosowanie może mieć miejsce tylko wówczas, gdy zaistniałe okoliczności faktyczne i prawne spełniają przesłanki wynikające z wykładanych ściśle przepisów prawa.

Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 Kpa jest nowym postępowaniem, odrębnym w stosunku do tego, w którym zapadła weryfikowana decyzja ostateczna. W orzecznictwie przyjmuje się, że postępowanie prowadzone w tym trybie nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 kwietnia 2000 r., sygn. akt I SA 819/99, LEX nr 55302; z dnia 2 czerwca 2000 r., sygn. akt III SA 1854/99, LEX nr 43956).

Rozstrzygnięcie podejmowane na gruncie powołanego przepisu ma charakter uznaniowy. Na podstawie art. 155 Kpa mogą być zmienione lub uchylone zarówno decyzje wadliwe, jak i decyzje niewadliwe, jeżeli ich wzruszenie podyktowane jest względami interesu społecznego lub słusznym interesem strony, a nie sprzeciwiają się temu przepisy szczególne.

Należy jednak podkreślić, że słusznego interesu strony nie można upatrywać w działaniach zmierzających do obchodzenia prawa, a takimi w świetle stanu faktycznego sprawy byłoby doprowadzenie do uchylenia decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] września 2007 r.

Analiza stanu faktycznego związanego z wydaniem kwestionowanej decyzji, przy uwzględnieniu podnoszonych przez skarżącego argumentów, dotyczących przyczyn złego stanu technicznego przedmiotowego budynku, pozwala na stwierdzenie, że oprócz nakazanych przez organ powiatowy czynności, konieczne byłyby również działania zmierzające do zabezpieczenia samej skarpy. Taka sytuacja nie powoduje jednak zasadności żądania zmiany decyzji z dnia [...] września 2007 r. w trybie art.155 Kpa.

Przyjmując odmienny punkt widzenia, w prosty sposób doszłoby do naruszenia interesu społecznego, polegającego na konieczności utrzymania budynku w dobrym stanie technicznym z uwagi nie tylko na bezpieczeństwo jego mieszkańców ale i bezpieczeństwo otoczenia.

Należy stwierdzić również, że decyzje wydawane na podstawie art. 155 Kpa. mają charakter decyzji uznaniowych. Wprawdzie z użytego w art. 155 Kpa spójnika "lub" wynika, że wystarczają racje interesu społecznego, bądź tylko wzgląd na słuszny interes strony, tyle tylko, że wymagania słusznego interesu strony nie mogą pozostawać w kolizji z obowiązującym porządkiem prawnym bowiem interes ten nie byłby wówczas słuszny.

Zgodzić się należało z Głównym Inspektorem Nadzoru Budowlanego, że zakaz wzruszenia decyzji w trybie art. 155 Kpa może być wyprowadzony z treści przepisu o charakterze restrykcyjnym, a takim jest art. 66 Prawa budowlanego.

Z konstrukcji normy prawnej art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, wynika iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany, co oznacza, iż w sytuacji wystąpienia przesłanki określonej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony ale i zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Działania organu i wydane na tej podstawie decyzje służą ochronie porządku prawnego oraz zapewnieniu szeroko rozumianego bezpieczeństwa.

Zasadnie organ wywiódł, że słuszny interes strony nie może być sprzeczny z jednoznacznie brzmiącym przepisem ustawy, bowiem zasada praworządności, wyrażona w art. 6 Kpa, zobowiązuje organy administracji do działania na podstawie przepisów prawa. Decyzja wydana na podstawie art. 155 Kpa nie może znosić prawidłowych decyzji usuwających stany naruszające przepisy prawa.

Dlatego, zaskarżona decyzja była prawidłowa a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.