Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1673/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-08-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 101 ust. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Łukasz Krzycki po rozpoznaniu w dniu 13 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] sp. z o. o. w W. na uchwałę Rady W. z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: odrzucić skargę w zakresie dotyczącym działki ew. nr [...] z obrębu [...], położonej przy ul. [...] w W.


UZASADNIENIE

[...] sp. z o. o. w W. pismem z 7 listopada 2014 r. wniosła do Sądu skargę na uchwałę Rady W. z [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] w zakresie, w jakim w § 39 pkt 17 ppkt 1 ustala przeznaczenie terenu, na którym położone są działki ew. nr [...] i [...] z obrębu [...], przy ul. [...] w W.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, że sprawa ze skargi Skarżącej na przedmiotową uchwałę została już prawomocnie przez Sąd rozpoznana prawomocnym wyrokiem z 15 października 2012 r. (sygn. akt IV SA/Wa 881/12).

W wyroku z 15 października 2012 r. WSA w Warszawie stwierdził niezasadność skargi w zakresie zarzutów wskazujących na przekroczenie przez organy gminy władztwa planistycznego w części dotyczącej działki ew. nr [...] oraz że podniesiony w skardze zarzut niezgodności ustaleń planu zawartych w § 39 ust. 17 ppkt g tekstu planu z ustaleniami § 2 pkt 3 tekstu planu nie narusza jej interesu prawnego, wynikającego z prawa własności działki ew. nr [...].

Postanowieniem z 9 lutego 2015 r. Sąd odrzucił skargę wskazując, że jakkolwiek poprzednia skarga dotyczyła wprost zapisu § 2 pkt 3 planu w zakresie ustaleń dotyczących maksymalnej wysokości zabudowy i dopuszczalnej dominaty wysokościowej, to jednak bliższa analiza tej skargi wskazuje, że dotyczyła ona w istocie całości ustaleń planu dla przedmiotowych działek.

Postanowieniem NSA z 28 kwietnia 2015 r. postanowienie WSA w Warszawie zostało uchylone, a sprawa przekazana mu do ponownego rozpoznania.

NSA w odniesieniu do działki ew. nr [...] wskazał m. in., że Sąd I instancji w postanowieniu z 9 lutego 2015 r. błędnie przyjął, że bliższa analiza pierwszej skargi na plan dotyczyła w istocie całości jego ustaleń dla tej działki. Sąd I instancji sformułowanego w ten sposób stanowiska w żaden sposób nie rozwinął, nie dokonując ustaleń co dokładnie stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia w wyroku z 15 października 2012 r. Poprzestanie na ogólnej konstatacji o zaistnieniu stanu powagi rzeczy osądzonej było co najmniej przedwczesne. Tylko bowiem dokładne zestawienie ze sobą rzeczywistego przedmiotu rozstrzygnięcia sądu, a nie twierdzeń zamieszczonych w skardze, z żądaniem dokonania powtórnej kontroli sądowej tego samego aktu prawa miejscowego umożliwia sformułowanie wniosku o zaistnieniu stanu powagi rzeczy osądzonej w konkretnej sprawie sądowoadministracyjnej (str. 8 akapit 1 postanowienia NSA).

NSA zaznaczył, że w uzasadnieniu wyroku z 15 października 2012 r. WSA nie stwierdził przekroczenia przez organy gminy władztwa planistycznego w poszczególnych postanowieniach planu, gdyż zdaniem WSA "podniesiony w skardze zarzut niezgodności ustaleń planu zawartych w § 39 ust. 17 ppkt g tekstu planu z ustaleniami § 2 pkt 3 tekstu planu nie narusza jej interesu prawnego wynikającego z prawa własności działki nr ew. [...]". Zarzut w pierwotnej skardze dotyczył ustaleń zapisu § 2 pkt 3 w powiązaniu z § 39 ust. 17 ppkt g planu, przez wprowadzenie obowiązku wskazania na rysunku planu orientacyjnego miejsca lokalizacji dominanty wysokościowej. Tymczasem w ponownej skardze sformułowano zarzuty naruszenia art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p." oraz art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Obowiązkiem Sądu I instancji było dokonanie oceny, czy z uwagi na powtórne wniesienie skargi przez ten sam podmiot w odniesieniu do tego samego § 39 ust. 17 ppkt g przepisu uchwały z [...] czerwca 2009 r., działanie to znajdowało umocowanie w modyfikacji naruszenia interesu prawnego Skarżącej w stosunku do działki ew. nr [...], a w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na to pytanie - czy ocena prawna dotycząca legalności postanowień uchwały z [...] czerwca 2009 r. odnoszących się do działki ew. nr [...] obejmuje swoim zakresem przedmiotowym zarzuty sformułowane w ponownej skardze. Jedynie w razie pozytywnego dla Skarżącej przesądzenia obu wskazanych kwestii możliwym byłoby powtórne dokonanie oceny legalności zaskarżonej uchwały z punktu widzenia postanowień odnoszących się do działki ew. nr [...] (str. 9 akapit 1 postanowienia NSA).

Z kolei na str. 7 akapit 2 swego postanowienia NSA podniósł, że nie jest dopuszczalne powtórne wniesienie skargi przez ten sam podmiot skarżący, nawet w razie sformułowania odrębnych zarzutów, przy niezmienionej treści naruszonego uprawnienia prawnego lub obowiązku. Nie do zaakceptowania byłaby sytuacja w której ten sam podmiot skarżący angażowałby po raz kolejny sąd administracyjny co do kontroli tego samego aktu prawa miejscowego, przykładowo w odniesieniu do odmiennych jego części składowych. Podmiot ten po zrealizowaniu swojego prawa do sądu uprawniony byłby do powtórnego wniesienia skargi na ten sam akt tylko w razie wykazania, że jego sytuacja prawna z punktu widzenia art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zwanej dalej "u.s.g.", uległa na tyle zasadniczej zmianie, że spowodowała ona powstanie nowej sprawy sądowoadministracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega odrzuceniu w zakresie dotyczącym działki ew. nr [...] z uwagi na stan powagi rzeczy osądzonej, o którym mowa w art. 101 ust. 2 u.s.g. Zgodnie z powyższym przepisem nie stosuje się art. 101 ust. 1 u.s.g. (stanowiącym o możliwości zaskarżenia uchwały), jeżeli w sprawie orzekał już sąd administracyjny i skargę oddalił.

Zgodnie z art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny na stronie 8 i 9 swego postanowienia dokonał analizy stanu sprawy, zalecając Sądowi I. instancji zbadanie przedmiotu rozstrzygnięcia w wyroku z 15 października 2012 r. co do działki ew. nr [...] oraz czy nastąpiła od tego czasu modyfikacja naruszenia interesu prawnego Skarżącej co do tej działki.

Niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził również (str. 7 swego postanowienia), że nie do zaakceptowania byłaby sytuacja w której ten sam podmiot skarżący angażowałby po raz kolejny sąd administracyjny co do kontroli tego samego aktu prawa miejscowego, przykładowo w odniesieniu do odmiennych jego części składowych, a podmiot ten po zrealizowaniu swojego prawa do sądu uprawniony byłby do powtórnego wniesienia skargi na ten sam akt tylko w razie wykazania, że jego sytuacja prawna z punktu widzenia art. 101 ust. 1 u.s.g. uległa na tyle zasadniczej zmianie, że spowodowała ona powstanie nowej sprawy sądowoadministracyjnej.

Nawiązując do stwierdzenia Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartego na str. 7 jego postanowienia WSA w Warszawie stwierdza, że sytuacja prawna Skarżącej od wniesienia poprzedniej skargi i wydania wyroku aż do wniesienia niniejszej skargi nie uległa na tyle zasadniczej zmianie, aby umożliwiła ponowne wniesienie skargi. Skarżąca nie wskazała na okoliczności tego rodzaju.

W tym kontekście nie może mieć przesądzającego znaczenia dla uznania dopuszczalności ponownej skargi na uchwałę w zakresie dotyczącym działki ew. nr [...], że pierwotna skarga dotyczyła przepisów planu dotyczących dominanty wysokościowej (§ 39 ust. 17 ppkt g w zw. z § 2 pkt 3), zaś niniejsza skarga w tym zakresie dotyczy przepisów planu dotyczących przeznaczenia terenu (§ 39 ust. 17 ppkt 1 w zw. z art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 28 ust. 1 oraz art. 9 ust. 4 w zw. z art. 20 ust. 1 u.p.z.p.).

W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że wniesienie skargi w zakresie dotyczącym działki ew. nr [...] jest zgodnie z art. 101 ust. 2 u.s.g. niedopuszczalne.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 101 ust. 2 u.s.g. i art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.