Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 349/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, 4, art. 32 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Dnia 2 października 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas (spr.) Sędziowie sędzia WSA Adam Matuszak sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 października 2018 roku sprawy ze skarg I. K. i A. K. oraz Spółki A na decyzję Wojewody z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę - oddala skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 18 maja 2018 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wpłynęły dwie skargi, to jest: skarga I. K. i A. K. (dalej zwanych skarżącymi) oraz skarga Spółki A (dalej zwanej Spółką), w których zaskarżono decyzję Wojewody (dalej zwanego Wojewodą) z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę. Skargi te zostały przekazane tutejszemu Sądowi przez Wojewodę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Jak wynika z przekazanych Sądowi akt sprawy, decyzją z dnia "[...]" r. Starosta (dalej zwany organem I instancji), powołując art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1332 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1257; dalej jako "k.p.a."), zatwierdził projekt budowlany i udzielił Spółce B (dalej zwanej "inwestorem") pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji G.-O. (sekcja między GPl O. a słupem 8 wraz z przebudową linii istniejącej na tym odcinku) na konkretnie oznaczonych działkach położonych w obrębie J. i O., w gminie O.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli zarówno skarżący, jak i Spółka. Skarżący zarzucili organowi I instancji naruszenie: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 80, art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W oparciu o te zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Natomiast Spółka w swoim odwołaniu zarzuciła organowi I instancji naruszenie: art. 7, art. 8 § 1 i 2, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a. W oparciu o te zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, a ponadto o przeprowadzenie mediacji między Spółką a organem I instancji.

Opisaną na wstępie decyzją z dnia "[...]" r. Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia podał, że do wniosku

o udzielenie pozwolenia na budowę inwestor załączył:

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania terenem;

- uchwałę nr ORN.0007.50.2015 z dnia 26 czerwca 2015 r. Rady Miejskiej w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części przebiegu napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji G.-O. na terenie gm. O.;

- decyzję Burmistrza nr "[...]" z dnia "[...]" r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego polegającej na budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji G.-O. (dalej zwaną "decyzją lokalizacyjną");

- decyzję Burmistrza z dnia "[...]" r. nr "[...]" o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV relacji G.-O. (dalej zwaną "decyzją środowiskową").

Zdaniem Wojewody, w przedmiotowym postępowaniu nie budzi wątpliwości posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (w zakresie nieruchomości, będących własnością skarżących, tj. dz. nr "[...]", obr. 1 m. O.; inwestor posiada ostateczne decyzje Starosty z dnia "[...]" r., znak "[...]" oraz z dnia "[...]" r., znak "[...]" w zakresie ograniczenia sposobu korzystania z części nieruchomości w celu założenia i przeprowadzenia linii 110 kV G. – O.).

Ponadto, w ocenie Wojewody, organ I instancji dokonał prawidłowej oceny projektu budowlanego przed wydaniem decyzji. Uznał, że zatwierdzony projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. (Dz.U. z 2012 r. poz. 462) w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Dodał, że projekt ten został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej ze względu na zakres uprawnień izby samorządu zawodowego.

Wojewoda wskazał także, że planowana inwestycja odpowiada wymaganiom określonym w: decyzji środowiskowej, decyzji lokalizacyjnej, uchwalonych przez Radę Miejską miejscowych planach zagospodarowania terenu, przez który planowany jest przebieg napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV relacji G.-O. na terenie gm. O. Przyjął także, że projekt zagospodarowania terenu odpowiada wymaganiom określonym w przepisach techniczno-budowlanych, w szczególności rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. Nr 192, poz. 1883). Zauważył, że zgodnie z pkt VI decyzji środowiskowej został określony pas odziaływania, którego całkowita szerokość wynosić będzie po 10 m od osi linii i w tym obszarze będzie obowiązywał zakaz lokalizacji obiektów budowlanych przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Stwierdził, że oddziaływanie elektromagnetyczne planowanej inwestycji zamknie się całkowicie w wydzielonym wzdłuż całej trasy budowanej linii elektroenergetycznej pasie technologicznym o szerokości ok. 20 m - po 10m po każdej stronie linii. Dodał, że zgodnie z obowiązującymi normami wymienionymi w ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., nie przewiduje się przekroczenia poza tym obszarem standardów jakości środowiska ustalonych w przepisach dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową.

Odnosząc się do zarzutów, sformułowanych przez skarżących w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a dotyczących braku decyzji na wycinkę drzew i braku w projekcie budowlanym wskazanych odległości projektowanej linii od korony drzew, Wojewoda wyjaśnił, że postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i postępowanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wycięcie drzew to dwa odrębne i niezależne postępowania administracyjne. Wywiódł, że żaden z przepisów ustawy nie stanowi o konieczności posiadania pozwolenia na budowę wraz z zatwierdzonym projektem budowlanym, by móc się ubiegać o zezwolenie na wycięcie drzew. Wskazał, że tylko konkretne uzasadnienie przypadku wycięcia drzewa może stanowić podstawę do przyznania interesowi strony prymatu nad wynikającym z ustawy o ochronie przyrody interesem społecznym. Stwierdził, że w takiej sytuacji najlepszym uzasadnieniem może być właśnie pozwolenie na budowę, choć nawet uzyskanie pozwolenia na budowę w szczególnych przypadkach może nie zagwarantować uzyskania zezwolenia na wycięcie drzew.

Powyższa decyzja Wojewody została zaskarżona do tutejszego Sądu zarówno przez skarżących, jak i Spółkę.

W skardze wywiedzionej przez skarżących zarzucono Wojewodzie naruszenie:

1) przepisów postępowania, tj.

- art. 136 § 1 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego, celem uzupełnienia zebranego w sprawie materiału dowodowego (ewentualnie zaniechanie zlecenia uzupełnienia organowi I instancji) polegające na zaniechaniu wezwania inwestora: do uzupełnienia projektu budowlanego o wskazanie maksymalnych wysokości drzew i roślin znajdujących się na nieruchomości skarżących w pasie technologicznym linii napowietrznej oraz o inwentaryzację geodezyjną, uwzględniającą drzewa i rośliny przeznaczone do wycięcia w związku z realizacją przedmiotowej inwestycji, a także do złożenia do akt postępowania decyzji o pozwoleniu na wycinkę drzew i roślin na działce skarżących – co w konsekwencji dorowadziło do wydania zaskarżonej decyzji w oparciu o niekompletny materiał dowodowy;

- art. 7 w zw. z art. 77 § 1, art. 78 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie przeprowadzenia analizy poprawności projektu budowlanego pod kątem zgodności z ustaleniami zawartymi w decyzji Starosty z dnia "[...]" r. o udzieleniu zezwolenia na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości będącej własnością skarżących oraz decyzji tego organu z dnia "[...]" r., do której odwołuje się powyższa decyzja, jako również uregulowaniami prawnymi takimi jak Polskie normy, co w konsekwencji doprowadziło do wadliwego utrzymania w mocy decyzji organu I instancji;

- art. 8, art. 11, art. 15 w zw. z art. 7 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zaniechanie merytorycznego ustosunkowania się do kluczowych zarzutów skarżących, podniesionych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, a dotyczących braku w projekcie budowlanym wskazanych odległości projektowanych linii od korony drzew, jak również nieokreślenia szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych w zakresie obowiązku wycięcia przez inwestora na nieruchomości skarżących drzew, których wysokość będzie przekraczała tą określoną w decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości, co uniemożliwia dokonanie kontroli instancyjnej z uwagi na pominięcie w rozważaniach Wojewody przywołanej powyżej okoliczności;

- art. 138 § 1pkt 1 k.p.a. poprzez podzielenie stanowiska organu I instancji i utrzymanie w mocy decyzji tego organu pomimo tego, że decyzja ta została oparta na niewyjaśnionym stanie faktycznym;

2) przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 5 Prawa budowlanego poprzez błędne przyjęcie przez Wojewodę, że przedłożony przez inwestora projekt budowlany wraz z projektem zagospodarowania terenu jest zgodny z wymaganiami określonymi w przepisach techniczno-budowlanych, w sytuacji, gdy projekt ten nie odpowiada przepisom, w tym techniczno-budowlanym oraz zasadom wiedzy technicznej, jak również nie zapewnia warunków bezpieczeństwa i higieny pracy, a tym samym nie spełnia przesłanek do jego zatwierdzenia, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania przez Wojewodę wadliwej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę;

- art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z art. 83 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego pomimo braku zgody na wycinkę drzew, poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że dla zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, która wiązałaby się z koniecznością wycięcia drzew znajdujących się na nieruchomości objętej inwestycją, nie jest konieczne przedłożenie przez inwestora wraz z projektem budowlanym pozwolenia na wycinkę drzew, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania przez Wojewodę wadliwej decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, pomimo niekompletności przedmiotowego projektu;

- art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy w okolicznościach niniejszej sprawy brak było ku temu podstaw, w szczególności z uwagi na niekompletność przedłożonego przez inwestora projektu budowlanego w zakresie braku wskazania maksymalnych wysokości drzew i roślin znajdujących się na nieruchomości skarżących, nieprzedłożenia inwentaryzacji geodezyjnej uwzględniającej drzewa i rośliny przeznaczone do wycięcia w związku z realizacją inwestycji oraz niedysponowania przez inwestora decyzją o pozwoleniu na wycinkę drzew i roślin znajdujących się w obrębie działek skarżących;

- art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, poprzez nieposzanowanie przez Wojewodę uzasadnionych interesów skarżących, którzy jako właściciele nieruchomości, znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, posiadają interes przejawiający się dążeniem do eliminowania zagrożeń dla życia i zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia i środowiska, które powstaną w wyniku realizacji przedmiotowego zamierzenia.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie decyzji organów obu instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody, wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Natomiast w skardze wywiedzionej przez Spółkę zarzucono Wojewodzie naruszenie:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego zebrania i oceny materiału dowodowego przy uwzględnieniu słusznego interesu Spółki skutkującego utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji;

- art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez brak sporządzenia adekwatnego uzasadnienia decyzji, co doprowadziło do pogłębienia braku zaufania obywateli do organów państwa, w tym w szczególności brakiem wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione oraz dowodów, na których się oparł;

- art. 89 § 1 k.p.a., poprzez nieprzeprowadzenie rozprawy, mimo iż jej przeprowadzenie doprowadziłoby do przyspieszenia i uproszczenia postępowania.

W oparciu o powyższe zarzuty Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody, wstrzymanie wykonania tej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na powyższe skargi Wojewoda wniósł o ich oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniami z dnia 28 czerwca 2018 r. sygn. akt II SA/Ol 349/18 i II SA/Ol 350/18 tutejszy Sąd, po rozpatrzeniu wniosków skarżących i Spółki, odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody.

Na rozprawie w dniu 2 października 2018 r. Sąd połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę ze skargi I. i A. K. ze sprawą ze skargi Spółki A.

Pełnomocnik skarżących I. i A. K. poparł skargę rozszerzając jej zarzuty o naruszenie art. 5 Prawa budowlanego. Wniósł także o zawieszenie postępowania , którego to wniosku Sąd nie uwzględnił.

Pełnomocnik uczestnika Spółki B wniósł o oddalenie skargi i wskazał, że podnoszone w skardze normy odległościowe zawarte są w projekcie budowlanym - w części I. projektu zagospodarowania terenu, w pkt 7.5, na str. 21. Podniósł, że organ choć lakonicznie, ale odniósł się do zarzutu odwołania dotyczącego Polskich Norm. Wskazał, że z art. 83d ust. 5 ustawy o ochronie przyrody wynika, że zawarte tam regulacje nie odnoszą się do inwestycji liniowych, a art. 83f ust.1 pkt 5 odnosi się do drzew rosnących na plantacjach. Odnosząc się do zarzutu podwyższenia słupów wskazał, że zarzut ten nie może być adresowany do organu, o ile projektowana wysokość słupów nie wychodzi poza normy wynikające z decyzji środowiskowej i lokalizacyjnej. Ponadto, podniesienie wysokości słupa nr 1 i 2 spowoduje, że przewody nad nieruchomością skarżących mogą znaleźć się ponad drzewami, co może skutkować uniknięciem wycinki. Wskazał też, że przeprojektowanie linii spowoduje jej odsunięcie od ewentualnej planowanej inwestycji spółki, na której terenie znajduje się już jeden słup elektroenergetyczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a")., sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenia prawa, stanowiące podstawę do uwzględnienia skargi na decyzję, zostały wymienione w art. 145 § 1 p.p.s.a. W ocenie Sądu, opisanych w tym przepisie naruszeń prawa nie można jednak przypisać organom prowadzącym postępowanie w sprawie zakończonej zaskarżoną do tutejszego Sądu decyzją Wojewody z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Wymaga przede wszystkim podkreślenia, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. Oznacza to, że jeżeli inwestor spełni określone prawem wymogi, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). Wymogi te zostały zaś określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

5) spełnienie wymagań określonych w art. 60 ust. 1 pkt 1-3 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. o Krajowym Zasobie Nieruchomości (Dz. U. poz. 1529) - w przypadku inwestycji na nieruchomości wchodzącej w skład Zasobu Nieruchomości, o którym mowa w tej ustawie, oddanej w użytkowanie wieczyste lub sprzedanej w trybie określonym w art. 53 ust. 1 lub 2 tej ustawy, przeznaczonej na wynajem o czynszu najmu określonym zgodnie z przepisami rozdziału 7 tej ustawy.

W świetle zaś art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwoleń, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz. U. z 2016 r. poz. 2145 oraz z 2017 r. poz. 32, 60 i 785), jeżeli są one wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Zawarte w skargach zarzuty naruszenia przepisów postępowania ( art. art. 7, 8, 11, 15, 77 § 1, 78 § 1, 80, 89 § 1 i 107 § 3 k.p.a.) powiązane zostały z zarzutami naruszenia prawa materialnego, zwłaszcza w kontekście występujących braków projektu budowlanego i ich ocenę należy połączyć z oceną zarzutów naruszenia prawa materialnego. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżących i Spółki, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do dokonania przez organy prawidłowej oceny co do spełnienia w tej sprawie wymogów do udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii napowietrznej 110 kV (z przebudową linii istniejącej na odcinku objętym pozwoleniem). Odnosząc się natomiast do zarzucanych braków w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, to wskazać należy, że uzasadnienia te zawierają wszystkie elementy wynikające z treści art.107 § 3 k.p.a., a decyzja organu odwoławczego odnosi się do zarzutów odwołania, choć do niektórych lakonicznie. Przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji (jak i w uzasadnieniu decyzji organu I instancji) wywody są wystarczające do dokonania kontroli sądowoadministracyjnej rozstrzygnięć wydanych w granicach tej sprawy. Niezrozumiały jest natomiast zarzut naruszenia art. 15 k.p.a., który dotyczy dwuinstancyjnego postępowania administracyjnego, co w rozpoznawanej sprawie miało miejsce. Także zarzut nieprzeprowadzenia rozprawy administracyjnej nie może być uznany za zasadny, ponieważ to do organu należy ocena, czy rozprawa przyspieszy lub uprości postępowanie. Skarżąca Spółka nie wykazała, jaki wpływ na przyspieszenie postępowania miałoby przeprowadzenie rozprawy. Chybione są zatem sformułowane w obu skargach zarzuty naruszenia przez organy przepisów postępowania zawartych w k.p.a. Przy czym podkreślenia wymaga, że w myśl art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylenie decyzji z przyczyn proceduralnych może nastąpić wyłącznie wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego typu naruszeń organom orzekającym w sprawie nie można zarzucić.

Przechodząc do oceny zgodności wydanych rozstrzygnięć z prawem materialnym wskazać przede wszystkim należy na niesporną w tej sprawie okoliczność, że przedłożony przez inwestora wraz z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę, projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami miejscowych planów zagospodarowania terenu, przez który planowany jest przebieg inwestycji, a także z ustaleniami decyzji lokalizacyjnej i wymaganiami określonymi w decyzji środowiskowej. Spełniony jest zatem warunek, o którym mowa w art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.

W okolicznościach kontrolowanej sprawy nie mogą odnieść zamierzonego skutku podnoszone przez skarżących zarzuty naruszenia przez organy art. 35 ust. 1 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego. W zakresie wymogu zawartego w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 2 tej ustawy organy dokonały bowiem prawidłowej oceny, że projekt zagospodarowania terenu odpowiada wymaganiom określonym w przepisach techniczno-budowlanych, w szczególności w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Jak trafnie zauważył Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z pkt VI decyzji środowiskowej został określony pas odziaływania, którego całkowita szerokość wynosić będzie po 10 m od osi linii i w tym obszarze będzie obowiązywał zakaz lokalizacji obiektów budowlanych przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Oddziaływanie elektromagnetyczne planowanej inwestycji zamknie się całkowicie w wydzielonym wzdłuż całej trasy budowanej linii elektroenergetycznej pasie technologicznym o szerokości ok. 20 m - po 10m po każdej stronie linii. Zgodnie z obowiązującymi normami wymienionymi w ww. rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r., nie przewiduje się przekroczenia poza tym obszarem standardów jakości środowiska, ustalonych w przepisach dla terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową.

Bez wpływu na prawidłowość dokonanej przez organy oceny co do spełnienia w niniejszej sprawie wymogu z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego pozostaje podnoszony przez skarżących zarzut braku w projekcie budowlanym odległości projektowanych linii od korony drzew, jak również zarzut nieokreślenia szczegółowych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych w zakresie obowiązku wycięcia przez inwestora na nieruchomości skarżących drzew, których wysokość będzie przekraczała tą określoną w decyzji w przedmiocie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Jak trafnie wywiódł bowiem Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, postępowanie w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę i postępowanie w przedmiocie udzielenia zezwolenia na wycięcie drzew to dwa odrębne i niezależne postępowania administracyjne. Żaden z przepisów ustawy nie stanowi o konieczności posiadania zezwolenia na wycięcie drzew , by móc się ubiegać o pozwolenie na budowę. Tym samym, nie sposób przyjąć, aby zagadnienie związane z ewentualną wycinką drzew warunkowało udzielenie pozwolenia na budowę. Ponadto, na co prawidłowo zwrócił uwagę na rozprawie pełnomocnik inwestora, w projekcie zawarte są informacje na temat wpływu obiektu budowlanego na istniejący drzewostan. Mianowicie w części 1. projektu budowlanego dotyczącej projektu zagospodarowania terenu, w punkcie 7.5 (str. 21) zawarte są informacje dotyczące koniecznej wycinki drzew, których lokalizacja nie zapewnia wymaganej normą odległości gałęzi od przewodów linii. Zgodnie z tą normą przewody linii 110 kV powinny znajdować się w odległości 2,5m +Del=2,5+0,85=3,35 od gałęzi rosnących w pobliżu drzew. Wskazano tam także, że wycinki drzew, krzewów oraz lasów realizowane będą w oparciu o decyzje pozwalające na ich wycinkę, wydane przez właściwe organy.

Z tych też powodów za chybiony uznać należało zarzut skarżących dotyczący naruszenia przez organy art. 35 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Wobec bowiem braku stosownej regulacji prawnej, inwestor nie miał obowiązku przedłożenia wraz z projektem budowlanym pozwolenia na wycinkę drzew. Wskazywane w skardze zezwolenie, wynikające z art. 83 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w myśl art. 83f pkt 4 tej ustawy nie dotyczy drzew i krzewów na plantacjach, a z mocy art. 83d ust. 5 tej ustawy, jeżeli przyczyną usunięcia drzewa lub krzewu jest realizacja inwestycji wymagającej uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, zezwolenie na usunięcie drzewa lub krzewu może zostać wykonane pod warunkiem uzyskania pozwolenia na rozbiórkę lub pozwolenia na budowę, które kolidują z drzewami lub krzewami, będącymi przedmiotem zezwolenia. Przepisu nie stosuje się do inwestycji liniowych celu publicznego. W rozpoznawanej sprawie inwestycja jest inwestycją liniową celu publicznego.

Organy prawidłowo uznały, że projekt budowlany spełnia wymagania rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 ze zm.). Projekt ten został sporządzony i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia budowlane i legitymujące się przynależnością do właściwej, ze względu na zakres uprawnień, izby samorządu zawodowego. W tych okolicznościach stwierdzić należy, że w kontrolowanej sprawie spełnione zostały wszystkie wymogi do udzielenia pozwolenia na budowę określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie doszło także do sygnalizowanego przez skarżących naruszenia art. 33 ust. 1 i art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, skoro przedłożony przez inwestora projekt budowlany był kompletny.

W ocenie Sądu, organy dokonały także prawidłowej oceny co do wystąpienia w sprawie przesłanek określonych w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. Nie budzi bowiem wątpliwości Sądu i nie jest też kwestionowane przez strony, posiadanie przez inwestora prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

W zakresie nieruchomości, będących własnością skarżących, tj. dz. nr "[...]", obr. 1 m. O., inwestor posiada ostateczne decyzje Starosty: z dnia "[...]" r., znak "[...]" (ograniczającą sposób korzystania z części nieruchomości skarżących w celu założenia i przeprowadzenia linii 110 kV G. – O.) oraz z dnia "[...]" r., znak "[...]" (zezwalającą na niezwłoczne zajęcie części nieruchomości skarżących w celu założenia i przeprowadzenia linii 110 kV G. – O. zgodnie z decyzją z dnia "[...]" r.). Wyjaśnić należy, że postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2017 r. (sygn. akt II SA/Ol 667/17), tutejszy Sąd wstrzymał wykonanie decyzji Wojewody z dnia "[...]" r., którą utrzymano w mocy oznaczoną powyżej decyzję Starosty z dnia "[...]" r. o ograniczeniu sposobu korzystania z części nieruchomości skarżących. Wstrzymanie wykonania tej decyzji, pomimo tego, że nadal wywołuje skutek prawny w związku z uruchomieniem kontroli instancyjnej w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie skutkuje jednak utratą prawa inwestora do dysponowania nieruchomościami skarżących na cele budowlane. Samodzielną podstawę do nadania inwestorowi rzeczonego prawa stanowi bowiem oznaczona powyżej decyzja Starosty z dnia "[...]" r., która została wydana na podstawie art. 124 ust. 1a ustawy o gospodarce nieruchomościami (por. wyrok NSA z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt II OSK 2869/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Natomiast, w zakresie nieruchomości będących własnością Spółki, tj. dz. nr "[...]", obr. 1 m. O., jak wynika z załączonego do wniosku oświadczenia, prawo inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynika z ostatecznej decyzji Starosty z dnia "[...]" r., znak "[...]".

Wobec spełnienia w rozpoznawanej sprawie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, co wynika wprost z art. 35 ust. 4 tej ustawy. Tym samym, nieuprawnione jest stawianie przez skarżących zarzutu naruszenia w tej sprawie art. 5 ust. 1 pkt 5 i 9 Prawa budowlanego.

Ponieważ nie doszło do zarzucanego w skargach naruszenia przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, Sąd , na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.