Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 579/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1482
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.
article: art. 9
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 4 i art. 5 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 931
law: Ustawa z dnia 7 października 1999 r.o języku polskim - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Sikorska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wojewody Dolnośląskiego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 303/19 w sprawie ze skargi N. M. na decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia od N. M. na rzecz Wojewody Dolnośląskiego kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 21 listopada 2019 r., sygn. akt IV SA/Wr 303/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi N. M. uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z [...] czerwca 2019 r., znak [...] oraz decyzję Starosty Górowskiego z [...] kwietnia 2019 r., nr [...] (pkt I) i przyznał adwokatowi P. B. wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (pkt II).

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z [...] kwietnia 2019 r. Starosta Górowski (dalej także: Starosta) orzekł o utracie przez N. M. (dalej także: strona, skarżący) statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku z dniem 18 marca 2019 r., ponieważ z posiadanych dokumentów wynika, że skarżący podjął zatrudnienie.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący potwierdził, że 18 marca 2019 r. podjął pracę na okres próbny w firmie O. sp. z o.o. jako pracownik produkcyjny. Zwrócił jednak uwagę na fakt, że czas zatrudnienia trwał zaledwie 3 dni, po czym umowa została rozwiązana za porozumieniem stron z uwagi na to, że nie spełniał pokładanych przez pracodawcę oczekiwań, a poza tym istniały problemy komunikacyjne. Skarżący dodał, że w listopadzie ubiegłego roku przyjechał wraz żoną i dziećmi z Kazachstanu w ramach repatriacji rodzin polskich na zaproszenie gminy N. i od lutego 2019 r. posiada obywatelstwo polskie, ale nie zna jeszcze języka polskiego. Jest inżynierem, jednak ze względu na barierę językową nie może znaleźć zatrudnienia. Do odwołania załączył: umowę o pracę zawartą na okres próbny od 18 marca 2019 r. do 31 maja 2019 r. oraz świadectwo pracy za okres od 18 marca 2019 r. do 20 marca 2019 r.

Decyzją z [...] czerwca 2019 r. Wojewoda Dolnośląski (dalej także Wojewoda) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazał, że skarżący 7 lutego 2019 r. zarejestrował się po raz pierwszy w Powiatowym Urzędzie Pracy w Górze jako osoba bezrobotna. W dniu rejestracji został pouczony o prawach oraz obowiązkach bezrobotnego, w tym o obowiązku zgłaszania podjęcia zatrudnienia w ciągu 7 dni. W dniu 15 kwietnia 2019 r. Powiatowy Urząd Pracy w Górze wygenerował raport ZUS-U2, z którego wynika, że w okresie od 18 marca 2019 r. do 20 marca 2019 r. skarżący został zgłoszony do ubezpieczenia jako pracownik. W tym samym dniu skarżący złożył pisemne oświadczenie o zgłoszeniu podjęcia pracy od 18 marca 2019 r. i został poinformowany o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku za okres od 18 marca 2019 r. do 31 marca 2019 r.

Analiza art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1265, z późn. zm., dalej: ustawa), a także materiałów zgromadzonych w sprawie, doprowadziła Wojewodę do wniosku, że zainteresowany, który 18 marca 2019 r. został zatrudniony, prawidłowo został pozbawiony statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku z dniem 18 marca 2019 r. W tym samym dniu skarżący nie mógł być jednocześnie osobą bezrobotną oraz podlegać ubezpieczeniu społecznemu jako pracownik. Fakt podjęcia pracy jest bezsporny.

Bez znaczenia dla oceny możliwości zachowania statusu bezrobotnego jest okres podejmowanego zatrudnienia czy też przyczyny rozwiązania stosunku pracy. Umowa o pracę została rozwiązana ze skarżącym 20 marca 2019 r. Przepisy wskazują, że status osoby bezrobotnej nie wynika tylko z faktu dokonania rejestracji i pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych, lecz wiąże się ze spełnieniem określonych warunków. Ustawa nie pozwala na posiadanie statusu bezrobotnego m.in. osobom zatrudnionym, wykonującym pracę zarobkową oraz podlegającym obowiązkowi ubezpieczenia społecznego w związku z podjęciem zatrudnienia, choćby faktyczne wykonywanie pracy zarobkowej trwało tylko trzy dni.

Skargę na powyższą decyzję złożył skarżący. Podniósł, że nie został skutecznie poinformowany o prawach i obowiązkach bezrobotnego, w tym o obowiązku zgłoszenia podjęcia pracy w ciągu 7 dni. Z uwagi na fakt, że nie zna języka polskiego, pokazano mu, gdzie ma podpisać dokumenty i przekazano plik dokumentów sporządzonych w języku polskim.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, przytaczając argumenty zawarte w uzasadnieniu decyzji. Wskazał, że nie jest prawdą, że skarżący nie został poinformowany o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej. Zainteresowany fakt otrzymania informacji poświadczył własnoręcznym podpisem. Została ona sformułowana w sposób jasny i na piśmie. Organ podniósł, że skarżący nie zgłosił podczas rejestracji problemów ze zrozumieniem pouczenia.

Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wskazał, że stan faktyczny w niniejszej sprawie był niesporny. Organ nie zakwestionował oświadczeń skarżącego, że do Polski przyjechał z Kazachstanu w listopadzie 2018 r., nie znał języka polskiego, zarejestrował się jako osoba bezrobotna w Powiatowym Urzędzie Pracy w Górze. W związku z tym podpisał dokument poświadczający pouczenie dotyczące praw i obowiązków osoby bezrobotnej. W dniu 18 marca 2018 r. podjął pracę i pracował do 20 marca 2019 r.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżący otrzymał i podpisał informację dla osób rejestrujących się w Powiatowym Urzędzie Pracy, w której określono prawa i obowiązki osoby zarejestrowanej jako bezrobotna lub poszukująca pracy. W pkt IV.8 tego pisma pouczono o obowiązku powiadomienia urzędu o podjęciu pracy, w pkt II nazwanego status bezrobotnego, w ppkt 1 – poinformowano, że status bezrobotnego ma osoba, która nie jest zatrudniona, tzn. nie wykonuje pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego oraz umowy o pracę nakładczą.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji w okolicznościach niniejszej sprawy należy przyjąć, że skoro osoba pouczana nie znała języka polskiego, to tym samym nie mogła być skutecznie pouczona o obowiązku powiadomienia organu o podjęciu pracy i skutkach z tego faktu wynikających. Obowiązek prawidłowego pouczenia wynika z art. 9 k.p.a. Bierność w tym zakresie jest naruszeniem prawa. Naruszeniem tej zasady jest również nienależyte udzielenie informacji.

Sąd ten zwrócił uwagę, że wprawdzie doręczono skarżącemu pouczenia, ale pracownik organu, który miał osobisty kontakt ze stroną i słyszał, że nie zna on języka polskiego, musiał mieć świadomość, że ten sposób pouczenia nie jest i nie może być skuteczny. Pouczenie w sposób zrozumiały dla skarżącego powinno nastąpić właśnie odnośnie skutków podjęcia pracy. Z sytuacji, w jakiej znalazł się skarżący, wynikało, że będzie on poszukiwał pracy.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", uwzględnił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewoda Dolnośląski reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Domagał się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i oddalenia skargi, ewentualnie przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Nadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania oraz zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:

I. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1482 ze zm.) poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przesłanka w nim zawarta winna znaleźć zastosowanie wyłącznie w stosunku do osób, które deklarują znajomość języka polskiego, względnie osób, które zrozumiały treść pouczeń udzielanych bezrobotnym przy rejestracji, a w konsekwencji niezastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy w sytuacji, gdy N. M. nie spełniał warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy;

II. naruszenie przepisów postępowania w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 9 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 1257 ze zm.) i w zw. z art. 4 i art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2019 r., poz. 1480) poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że organ administracji naruszył wynikającą z art. 9 k.p.a. zasadę udzielania informacji poprzez brak należytego pouczenia N. M. o konieczności informowania służb zatrudnienia o podjęciu zatrudnienia, podczas gdy N. M. otrzymał pouczenie odpowiadające wymogom ustawowym, a ponadto czynność ta była dokonywana poza postępowaniem administracyjnym, którego przedmiotem było pozbawienie strony przeciwnej statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bowiem przy prawidłowej ocenie sposobu wypełnienia obowiązków informacyjnych przez organ administracji, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wydałby inne rozstrzygnięcie w sprawie.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że stopień znajomości języka polskiego i umiejętność posługiwania się nim nie ma znaczenia przy ocenie legalności wydanych w sprawie decyzji. Wystąpienie okoliczności z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy obliguje organ do wydania decyzji o pozbawieniu bezrobotnego przyznanego mu statusu. Organowi nie przyznano uprawnienia do rozważania innych okoliczności, niż wymienione w art. 75 ust. 3 ustawy. Ustawodawca nie uzależnia także możliwości wydania decyzji w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od tego czy osoba rejestrująca się otrzymała w momencie rejestracji pouczenie o konieczności zastosowania takiej sankcji w przypadku podjęcia zatrudnienia i czy było ono zrozumiałe (inaczej niż w przypadku art. 76 ust. 2 pkt 1 ustawy). Okoliczności, które powołał Sąd pierwszej instancji powinny być przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 76 ustawy o zwrot nienależnie pobranego świadczenia.

Niezależnie od powyższego, art. 9 k.p.a. powinien być interpretowany z uwzględnieniem przepisów ustawy o języku polskim. Zgodnie z art. 5 tej ustawy organ administracji dokonuje czynności urzędowych w języku polskim, zaś wyłączenia od tego przepisu nie obejmują pouczeń udzielanych rejestrującym się jako osoby bezrobotne. W niniejszej sprawie organy działały więc zgodnie z prawem. Okoliczność, że skarżący nie zna języka polskiego jest więc bez znaczenia dla sprawy. Nadto pouczenia o konieczności zgłaszania lub konsekwencjach niezgłoszenia zatrudnienia dokonuje się w momencie rejestracji bezrobotnego, a więc w innym postępowaniu, niż przedmiotowe postępowanie w sprawie utraty statusu bezrobotnego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną N. M. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna mogła być rozpatrzona na posiedzeniu niejawnym, gdyż po otrzymaniu odpisu skargi kasacyjnej skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a.", Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie nie zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje więc zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie skarżący w podstawach skargi kasacyjnej powołał się zarówno na pkt 1 art. 174 p.p.s.a., jak i na pkt 2 tego przepisu prawa. W takich przypadkach, co do zasady, w pierwszej kolejności badaniu podlegają zarzuty naruszenia prawa procesowego, co wynika z celowościowej wykładni art. 188 p.p.s.a. W sytuacji, gdy postawiony w skardze kasacyjnej zarzut procesowy jest w istocie konsekwencją zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego, uzasadnione jest dokonanie jego oceny w ramach analizy tych właśnie zarzutów (materialnych).

Za trafny uznać należy podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 33 ust. 4 pkt 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r., poz. 1482 ze zm.), dalej: ustawa o promocji zatrudnienia, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przesłanka w nim zawarta winna znaleźć zastosowanie wyłącznie w stosunku do osób, które deklarują znajomość języka polskiego, względnie osób, które zrozumiały treść pouczeń udzielanych bezrobotnym przy rejestracji, a w konsekwencji niezastosowanie art. 33 ust. 4 pkt 1 ww. ustawy w sytuacji, gdy N. M. nie spełniał warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy.

Zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia zawiera definicję bezrobotnego. Zgodnie z owym przepisem prawa bezrobotnym jest osoba spełniająca wskazane w ww. przepisie warunki. Jednym z tych warunków jest brak zatrudnienia i niewykonywanie innej pracy zarobkowej. Przepis art. 75 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia nie ma w niniejszej sprawie zastosowania albowiem dotyczy bezrobotnego, który w okresie nie dłuższym niż 10 dni przebywa za granicą lub pozostaje w innej sytuacji powodującej brak gotowości do podjęcia zatrudnienia. Z treści art. 33 ust. 4 pkt ustawy wynika, że decyzja wydawana na jego podstawie ma charakter decyzji związanej. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że jeżeli organ administracji ustali, że zachodzą okoliczności z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia, jest zobowiązany wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego przyznanego mu statusu, a w konsekwencji pozbawienia go także prawa do zasiłku. W przepisie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy ustawodawca wyraźnie stwierdza, że starosta "pozbawia statusu bezrobotnego". Przepis ten nie przyznaje też organowi decyzyjnemu uprawnienia do uwzględnienia innych okoliczności, niż wskazane w art. 75 ust. 3 ustawy. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że niezależnie od tego ile trwało zatrudnienie i czy było ono odpowiednie dla bezrobotnego, ustawodawca nie dopuszcza by osoba zarejestrowana jako bezrobotna jednocześnie pracowała i była objęta ubezpieczeniem z tytułu zatrudnienia. Ustawodawca nie uzależnia także możliwości wydania decyzji w sprawie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od tego czy osoba rejestrująca się jako bezrobotna otrzymała w momencie rejestracji pouczenie o konieczności zastosowania takiej sankcji w przypadku podjęcia zatrudnienia i czy pouczenie to było zrozumiałe. Z przepisów ustawy o promocji zatrudnienia wynika, że jeżeli wolą ustawodawcy jest by taką okoliczność organ administracji uwzględniał w toku postępowania administracyjnego, wyraźnie na to wskazuje, jak to mam miejsce np. w sprawach dotyczących zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, o czym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia. Zgodnie z art. 76 ust. 1 tej ustawy, osoba, która pobrała nienależne świadczenie pieniężne, jest obowiązana do zwrotu, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji w przedmiocie obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego, kwoty otrzymanego świadczenia wraz z przekazaną od tego świadczenia zaliczką na podatek dochodowy od osób fizycznych oraz składką na ubezpieczenie zdrowotne. Przepis ten w ust. 2 pkt 1 stanowi, że za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się: świadczenie pieniężne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie prawa do jego pobierania, jeżeli pobierający to świadczenie był pouczony o tych okolicznościach. Trafnie podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że przepis art. 9 k.p.a. nie wprowadza w tym zakresie żadnej modyfikacji. Obciążając organ obowiązkiem informacyjnym nie stwarza jednak podstaw materialnoprawnych ku temu, by w obrocie prawnym pozostawić decyzję administracyjną o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku pomimo ustalonych bezsprzecznie okoliczności wykluczających możliwość przyznania takich uprawnień. Niezależnie od tego czy udzielone pouczenie było dla jego adresata zrozumiałe, wydanie decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku osoby, która nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, jest działaniem zgodnym z prawem. W tej sytuacji okoliczności, na które powołał się Sąd pierwszej instancji wydając wyrok zaskarżonej treści, mogą i powinny być przedmiotem oceny w odrębnym postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 76 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia, to jest w postępowaniu dotyczącym obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia pieniężnego.

Trafnie też podnosi strona skarżąca kasacyjnie, że dokonując wykładni art. 9 k.p.a. w niniejszej sprawie w kontekście zrozumiałości udzielonych skarżącemu pouczeń w momencie rejestracji w powiatowym urzędzie pracy jako osoba bezrobotna, Sąd pierwszej instancji winien dokonać tej wykładni z uwzględnieniem regulacji zawartych w ustawie z dnia 7 października 1999 r. o języku polskim (Dz. U. z 2019 r. poz. 1480). Z przepisu art. 4 tej ustawy wynika, że język polski jest językiem urzędowym m.in. terenowych organów administracji publicznej (pkt 3). Z art. 5 tej ustawy wynika natomiast wyraźnie, że podmioty wykonujące zadania publiczne na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dokonują wszelkich czynności urzędowych oraz składają oświadczenia woli w języku polskim, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej (ust. 1). Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do oświadczeń woli, podań i innych pism składanych organom, o których mowa w art. 4 (ust. 2). Ustanowione w art. 11 tej ustawy wyłączenia zastosowania ww. przepisu prawa nie obejmują pouczeń udzielanych osobom rejestrującym się w powiatowych urzędach pracy. Nie istnieje także przepis szczególny, który nakładałby na organ administracji obowiązek modyfikowania treści pouczeń stosownie do umiejętności językowych osoby rejestrującej się czy sporządzania ich w innym języku, niż język polski. Z powyższego wynika, ze organ zatrudnienia w żadnym razie nie był zobowiązany do udzielania pouczeń w innym języku, niż język polski. Skoro Sąd pierwszej instancji ustalił, że w momencie rejestracji w powiatowym urzędzie pracy udzielono skarżącemu pouczeń w języku polskim, w tym informacji dotyczącej konieczności zgłaszania podjęcia zatrudnienia przez bezrobotnego, nie można organowi skutecznie zarzucać, że prowadząc postępowanie organ ten uchybił wskazanym przez Sąd pierwszej instancji przepisom prawa. Udzielając pouczeń w języku polskim organ administracji w sposób należyty wypełnił ciążące na nim obowiązki informacyjne, postępując zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawa. Bezpodstawnie zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że zastosowany przez organ administracji sposób pouczenia nie jest i nie może być skuteczny.

W świetle powyższego zarzuty skargi kasacyjnej uznać należało za usprawiedliwione. W tej sytuacji skarga kasacyjna podlegała uwzględnieniu, zaskarżony wyrok podlegał uchyleniu, co orzeczono na podstawie art. 188 p.p.s.a. Uchylając zaskarżony wyrok Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę albowiem uznał, że istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 193 p.p.s.a. oddalił skargę.

Mając na względzie okoliczności sprawy, w szczególności przyczyny, które legły u podstaw uchylenia zaskarżonego wyroku, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym mowa w art. 207 § 2 p.p.s.a., w związku z czym na podstawie tego przepisu prawa odstąpił od zasądzenia od skarżącego na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości. W przedmiotowej sprawie wyłączną przyczyną sprawiającą, że doszło do postępowania kasacyjnego było wadliwe orzeczenie Sądu pierwszej instancji, które spowodowało wniesienie skargi kasacyjnej uwzględnionej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Brak zatem dostatecznych podstaw do tego, aby obciążyć stronę, która wniosła skargę do Sądu pierwszej instancji, kosztami postępowania kasacyjnego