Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2549/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4, art. 52 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 41 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Maliszewska po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na czynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego w przedmiocie obowiązku uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych, uiszczoną tytułem wpisu sądowego od wniesionej skargi


UZASADNIENIE

Z. Sp. z o.o. z siedzibą w W. (nazywany dalej "skarżącym") pismem z dnia [...] grudnia 2010 r.. wniósł o wydanie przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego zezwolenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów regularnych w relacji K. – L. oraz K. – A..

Pismem z dnia [...] lutego 2013 r., doręczonym wnioskodawcy w dniu 6 marca 2013 r. organ zawiadomił skarżącego o wydaniu wnioskowanego zezwolenia. Jednocześnie na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1265) oraz w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 grudnia 2007 r. w sprawie wysokości opłat za czynności administracyjne związane z wykonywaniem przewozu drogowego oraz za egzaminowanie i wydanie certyfikatu kompetencji zawodowych (Dz.U. Nr 235, poz. 1726 ze zm.) organ wezwał wnioskodawcę do odbioru uprawnień oraz uiszczenia opłaty administracyjnej za ich wydanie, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r., doręczonym skarżącemu w dniu 10 kwietnia 2013 r., organ ponownie wezwał skarżącego do odbioru uprawnień oraz uiszczenia opłaty administracyjnej, pod rygorem wszczęcia postępowania egzekucyjnego w administracji.

W związku z nieuiszczeniem opłaty administracyjnej za wydanie wskazanego zezwolenia - Główny Inspektor Transportu Drogowego – pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. Nr [...] przesłał skarżącemu upomnienie wzywające do uregulowania opłaty za udzielone uprawnienia z dnia [...] maja 2011 r., które zostało doręczone w dniu 11 czerwca 2013 r.

Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r., złożonym w urzędzie pocztowym w dniu [...] czerwca 2013 r., skarżący wezwał Głównego Inspektora Transportu Drogowego do usunięcia naruszenia prawa przez uchylenie lub stwierdzenie wygaśnięcia decyzji w sprawie wydanego zezwolenia na wykonywanie międzynarodowych przewozów pasażerskich w relacji P.-S.-K.-L.-L..

Pismem z dnia [...] lipca 2013 r. organ udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, które doręczono skarżącemu w dniu 10 lipca 2013 r.

Pismem z dnia 9 sierpnia 2013 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 9 sierpnia 2013 r. skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczącą obowiązku uiszczenia opłaty w wysokości 6.776 zł za wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem skargi do Sądu była czynność Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotycząca obowiązku uiszczenia opłaty za wydanie zezwolenia na wykonywanie przewozów regularnych w międzynarodowym transporcie drogowym.

Obowiązek uiszczenia opłat za czynności administracyjne związane z wydaniem zezwolenia wynika z treści art. 41 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Jest on skierowany do indywidualnego podmiotu (tj. podmiotu, któremu wydano zezwolenie) oraz bez wątpienia ma charakter publicznoprawny, co pozwala uznać, że mieści się on w kategorii aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. poz. 270 ze zm., nazywanej dalej "p.p.s.a."). Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 lipca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 2257/04 oraz z dnia 28 czerwca 2010 r., sygn. akt VIII SA/Wa 194/10.

Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego można wnieść dopiero po uprzednim wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich.

Stosownie do art. 52 § 3 p.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do

usunięcia naruszenia prawa.

Czternastodniowy termin do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., jest terminem prawa procesowego (por. wyrok siedmiu sędziów NSA z dnia 14 marca 2011 r., sygn. akt I FPS 5/10). Wezwanie to jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli w tych przypadkach, gdy prawo nie przewiduje zwykłych środków odwoławczych. Jest nadzwyczajnym środkiem prawnym, służącym zakwestionowaniu przez legitymowany podmiot określonego działania organu administracji publicznej w celu doprowadzenia do jego uchylenia lub zmiany. Jego istotą jest stworzenie dodatkowych możliwości autorewizji własnego działania przez organ (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2005, s. 241).

Z akt sprawy wynika, że pismo Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2013 r., wskazujące na konieczność uiszczenia opłaty administracyjnej za wydanie zezwoleń, doręczono stronie w dniu 6 marca 2013 r.

Od daty doręczenia, tj. od dnia 6 marca 2013 r. rozpoczął bieg czternastodniowy termin do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a.

Skoro strona dowiedziała się o konieczności uiszczenia opłaty administracyjnej w dniu 6 marca 2013 r., to 14-dniowy termin do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa upływał z końcem dnia 20 marca 2013 r. Tymczasem wezwanie do usunięcia naruszenia prawa skarżący złożył w urzędzie pocztowym w dniu 27 czerwca 2013 r. (v. data stempla pocztowego).

Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone po terminie należało uznać za bezskuteczne, albowiem w sprawie nie zostały wyczerpane środki zaskarżenia. Takie wadliwe wezwanie do usunięcia naruszenia prawa traktować należy na równi z jego brakiem. Upływ czternastodniowego terminu dla dokonania wezwania wyłącza możliwość skutecznego zaskarżenia do sądu czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz; LexisNexis; Warszawa 2006, str. 149, teza 6).

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzekł jak w pkt 1 sentencji postanowienia.

Odnośnie pkt 2 Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a