Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 48/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 217  i art. 218
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak - Sudyka Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędzia WSA Maria Zawadzka spr. po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 marca 2018 r. sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 19 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem z dnia 19 grudnia 2017 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 r., nr [...] o odmowie wydania K. J. (dalej: "skarżący") zaświadczenia o treści żądanej przez wnioskodawcę.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Skarżący zwrócił się pismem z dnia 5 grudnia 2017 r. do Komendanta Powiatowego Policji o wydanie zaświadczenia o treści: "zaświadcza się na podstawie akt sprawy związanych z konstytutywnym prawem do lokalu mieszkalnego, prawomocnego merytorycznego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 roku II SA/Wa 1032/08, wyroku WSA w Krakowie do sygnatury akt III SA/Kr 1018/09, zaświadczeń przedłożonych przez wnoszącego o zaświadczenie z KWP w R do liczby dziennika [...], KWP w G numer [...], że sierż. sztab, w stanie spoczynku K. J., zwolniony ze służby czynnej w Policji z dniem 30 kwietnia 2005 roku, posiada niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe zgodnie z ustawą o Policji i nakazem przydzielenia lokalu z art. 2 i 29 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, a tym samym posiada konstytutywne prawo do zastępczej formy realizacji prawa do lokalu, jakim jest dobrze i słusznie nabyte prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego."

Komendant Powiatowy Policji uznał, że nie jest możliwe wydanie zainteresowanemu zaświadczenia o treści żądanej, gdyż byłoby to sprzeczne z istniejącym stanem faktycznym i prawnym i postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2017 r., a w konsekwencji odmówił wydania zaświadczenia.

K. J. w zażaleniu na ww. postanowienie zarzucił Komendantowi Powiatowemu Policji wydane postanowienia jest bez podstawy prawnej, a rozstrzygnięcie jest niezgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądowo administracyjnym i jest "niedopuszczalną próbą zmiany statusu prawnego" wnioskodawcy poprzez określenie go emerytem policyjnym zamiast funkcjonariuszem Policji w stanie spoczynku, "wydanie orzeczenia przy zastosowaniu fałszu intelektualnego", niewłaściwe i niekompletne rozstrzygnięcie sprawy, brak postępowania wyjaśniającego i "próbę orzekania merytorycznego, a to w sprawie wydawania zaświadczeń jest prawnie zabronione."

Zaskarżonym postanowieniem Komendant Wojewódzki Policji utrzymał postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia podniósł, że wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego nie było możliwe ponieważ, skarżący nie posiada już prawa do świadczenia pieniężnego w postaci równoważnika za brak lokalu mieszkalnego gdyż ostateczna decyzja nr [...] KWP z dnia [...] 2009 r. o uchyleniu decyzji nr [...] KPP z dnia [...] 2009 r. oraz o wygaszeniu z dniem 1 maja 2005 r. decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r. o przyznaniu K. J. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nadal obowiązuje. Została ona bowiem zweryfikowana prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. (sygn. akt III SA/Kr 1018/09), którym sąd oddalił skargę K. J. Organy Policji, sądy jak również skarżący są tym wyrokiem związani. Ponadto stwierdził, że wniosek skarżącego nie mógł być rozpoznany pozytywnie bowiem dotyczy on praw i obowiązków, które mogą zostać rozstrzygnięte wyłącznie w drodze postępowania administracyjnego, zakończonego decyzją administracyjną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie K. J. powtórzył argumentację zażalenia.

W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje

Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z przepisem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej: "P.p.s.a." (Dz.U.2017.1369) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej, a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy P.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną postawą prawną. W ramach tak określonej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Skarga skarżącego w świetle powyższych kryteriów nie podlega uwzględnieniu.

Problematykę wydawania zaświadczeń regulują przepisy działu VII Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 218 K.p.a. organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów, bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić jedynie w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające.

Z treści przytoczonego przepisu wynika, że żądanie wydania zaświadczenia nie może prowadzić do konieczności zebrania przez organ administracji nowych informacji. Natomiast rozpatrzenie wniosku o wydanie zaświadczenia może się wiązać z potrzebą aktualizacji lub przetworzenia posiadanych informacji, czyli przeprowadzenia w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego. Zatem organ rozpatrujący żądanie strony zobowiązany jest uwzględnić posiadane dane z ewidencji, rejestrów, zbiorów dokumentów lub zbiorów danych utrwalonych innymi technikami. Dopiero w sytuacji, gdy dowody posiadane przez organ nie pozwalają na uwzględnienie wniosku, organ ten może wydać postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia. Natomiast za niedopuszczalne uznaje się kreowanie nowych dokumentów na potrzeby wydania danego zaświadczenia.

Odnosząc powyższe rozważania do zaskarżonego postanowienia, należy zwrócić uwagę, że skarżący domagał się od organów Policji zaświadczenia, stwierdzającego, że przysługuje mu prawo do przydziału lokalu mieszkalnego, prawo do równoważnika za brak lokalu mieszkalnego w związku z niezaspokojonymi potrzebami mieszkaniowymi.

Żądanie skarżącego wskazuje, że w istocie domaga się on w ramach postępowania o wydanie zaświadczenia, przeprowadzenia postępowania zmierzającego do weryfikacji uprawnienia do przydziału lokalu mieszkalnego oraz do równoważnika pieniężnego.

Tego rodzaju działanie organu administracji byłoby w sposób oczywisty sprzeczne z opisanymi wyżej i wynikającymi z przepisów kodeksu postępowania administracyjnego zasadami wydawania zaświadczeń, gdyż wymagałoby przeprowadzenia przez organ administracyjny postępowania właściwego dla konkretyzacji norm prawa materialnego w postępowaniu administracyjnym.

Zaświadczenie nie rozstrzyga żadnej sprawy administracyjnej, nie tworzy nowej ani nie zmienia zastanej sytuacji prawnej, nie kształtuje bezpośrednio stosunku prawnego. Poprzez wydane zaświadczenie organ potwierdza jedynie istnienie określonego stanu w oparciu o posiadane już dane, a postępowanie wyjaśniające, o jakim mowa w art. 218 § 2 kpa, spełnia jedynie rolę pomocniczą przy ustalaniu treści zaświadczenia (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 grudnia 2010 r. sygn. akt II SA/Wr 551/10, LEX nr 755651).

Sąd orzekając w niniejszej sprawie uznał za prawidłowe stanowisko organów Policji, że posiadana przez te organy dokumentacja nie dawała żadnych podstaw do wydania zaświadczenia o treści żądanej przez skarżącego. Przeciwnie skarżący nie posiada już prawa do świadczenia pieniężnego w postaci równoważnika za brak lokalu mieszkalnego gdyż ostateczna decyzja nr [...] KWP z dnia [...] 2009 r. o uchyleniu decyzji nr [...] KPP z dnia [...] 2009 r. oraz o wygaszeniu z dniem 1 maja 2005 r. decyzji nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 1999 r. o przyznaniu K. J. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nadal obowiązuje. Została ona bowiem zweryfikowana prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z dnia 14 kwietnia 2011 r. (sygn. akt III SA/Kr 1018/09), którym sąd oddalił skargę K. J.

Według treści przepisu art. 217 § 2 pkt 2 Kpa wydanie zaświadczenia uzależnione jest od posiadania przez osobę interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.

W niniejszej sprawie kwestia posiadania przez skarżącego interesu prawnego nie podlega ocenie z uwagi na okoliczność, iż jego żądanie wykracza poza ramy faktów i stanu prawnego, które na podstawie przepisów art. 217 i nast. Kpa mogą zostać przekazane stronie w formie zaświadczenia.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę skarżącego na podstawie przepisu art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.