Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 200/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do rozpoznania wniosku/odwołania w terminie ...od otrzymania odpisu prawomocnego orzeczenia
Powołane przepisy: article: art. 13 i 15
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 161  par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska (spr.) Przemysław Szustakiewicz Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 listopada 2010 r. sprawy ze skargi W. S. na bezczynność Wójta Gminy [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 1 czerwca 2010 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy [...] do rozpatrzenia wniosku skarżącego W. S. z dnia 1 czerwca 2010 r. o udzielenie informacji publicznej, w zakresie punktu I, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2. w pozostałym zakresie umarza postępowanie, 3. zasądza od Wójta Gminy [...] na rzecz skarżącego W. S. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2010 r., skierowanym na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, W. S. zwrócił się do Urzędu Gminy w K. o udzielenie mu informacji:

1. co stało się z kartami gospodarstw z lat 1973 - 1979 oraz 1988, wytworzonymi w urzędzie?

2. w którym roku organ uzyskał informację, że w ewidencji gruntów i budynków odnotowano budynki siedliska w [...] należącego kolejno do J. S., później od 1964 r. do J. S. i od 1999 r. do W. S. i od którego roku organ pobiera od tych budynków podatek od nieruchomości? Jakie dokładnie budynki siedliska odnotowano wówczas w ewidencji gruntów i budynków?

Ponadto W. S. wniósł o przesłanie mu:

I. odpisu zezwolenia nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Archiwum Państwowego w [...] wraz z załącznikami. Wskazał, ze zezwolenie to nie zostało dołączone do pisma z dnia [...] maja 2010 r. [...],

II. odpisu pisma załączonego do zezwolenia nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. Archiwum Państwowego w [...], zawierającego spis dokumentacji podlegającej wyłączeniu z brakowania.

W odpowiedzi, udzielonej przez K. R., działającego z upoważnienia Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2010 r., doręczonej skarżącemu w dniu [...] czerwca 2010 r. wskazano odnośnie pkt 1, że Urząd Gminy nie jest w posiadaniu kart gospodarstw z lat 1973 - 1979 i z 1988 r.

Odnośnie pkt 2 wniosku wskazano, że w piśmie z dnia [...] maja 2010 r. L.dz. [...] r. W. S. został poinformowany co jest podstawą naliczania podatku od nieruchomości za budynek mieszkalny, zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), która obowiązuje od 1 stycznia 1991 r. Organ podał, że ewidencja budynków, w odróżnieniu od ewidencji gruntów, jest dopiero na etapie tworzenia. Wymiar podatku od budynków odbywa się w związku z tym nie na podstawie danych z ewidencji, ale na podstawie powierzchni użytkowej budynku wykazanej np. w informacji podatkowej lub akcie notarialnym. Organ wskazał w tej odpowiedzi, że organ podatkowy nie otrzymał dokumentów z ewidencji gruntów, w związku z tym nie może udzielić informacji od kiedy i jakie budynki siedliska figurują w ewidencji gruntów i budynków na interesujące skarżącego siedlisko.

Odnośnie punktu I wniosku organ podał, że odpis żądanego zezwolenia nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Archiwum Państwowego w [...] wraz z załącznikami przesłał skarżącemu pismem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], które otrzymała strona w dniu 26 maja 2010 r.

Jeśli zaś chodzi o żądanie zawarte w punkcie II wniosku organ wskazał, że do zezwolenia nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r., którego ksero otrzymał skarżący pismem z dnia [...] maja 2010 r. nr [...], w którym Archiwum Państwowe [...] oddział w [...], zezwoliło na wybrakowanie i przekazanie na makulaturę lub zniszczenie dokumentacji niearchiwalnej objętej wnioskiem z dnia [...] lutego 2000 r., nie ma dołączonego żądnego załącznika zawierającego spis dokumentacji podlegającej wyłączeniu z brakowania. Organ wskazał też, że w razie zastrzeżeń co do prawidłowości wydanego zezwolenia skarżący może wystąpić z wnioskiem do tego archiwum.

W skardze z dnia 21 czerwca 2010 r., skierowanej za pośrednictwem Wójta Gminy [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, W. S. wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego udzielenia żądanej informacji publicznej oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi wskazał, że organ udzielił mu jedynie odpowiedzi odnośnie załącznika do zezwolenia nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. Archiwum Państwowego w [...]. Zdaniem jednak skarżącego odpowiedź organu jest niejednoznaczna, bowiem nie wiadomo, czy organ skarżony dokument posiada, czy też nie może go jedynie odszukać. Jeśli zaś chodzi o odpowiedź na pozostałe wnioski to zdaniem skarżącego odpowiedzi te były wymijające. Wskazał też, że odpowiedź organu zawiera nieprawdziwe informacje, bowiem nie otrzymał przy piśmie z dnia [...] maja 2010 r. L.dz. [...] odpisu zezwolenia nr [...].

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi, ewentualnie o umorzenie postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa. W uzasadnieniu odpowiedzi organ wskazał, że udzielił skarżącemu odpowiedzi pismem z dnia [...] czerwca 2010 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wskazać należy, że W. S. przedmiotem swojej skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie uczynił bezczynność Wójta Gminy [...], polegającą na nieudzielaniu mu informacji zgodnie z jego wnioskiem z dnia [...] czerwca 2010 r., w którym domagał się informacji:

1. co stało się z kartami gospodarstw z lat 1973 - 1979 oraz 1988, wytworzonymi w urzędzie?

2. w którym roku organ uzyskał informację, że w ewidencji gruntów i budynków odnotowano budynki siedliska w [...] należącego kolejno do J. S., później od 1964 r. do J. S. i od 1999 r. do W. S. i od którego roku organ pobiera od tych budynków podatek od nieruchomości? Jakie dokładnie budynki siedliska odnotowano wówczas w ewidencji gruntów i budynków?

Ponadto W. S. wniósł o przesłanie mu:

I. odpisu zezwolenia nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Archiwum Państwowego w [...] wraz z załącznikami. Wskazał, ze zezwolenie to nie zostało dołączone do pisma z dnia [...] maja 2010 r. [...],

II. odpisu pisma załączonego do zezwolenia nr [...] z dnia [...] lutego 2000 r. Archiwum Państwowego w [...], zawierającego spis dokumentacji podlegającej wyłączeniu z brakowania.

Wskazać należy, że pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 z późn. zm.). W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Ponieważ sformułowania te nie są zbyt jasne, należy przy ich wykładni kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Uwzględniając te aspekty można zatem uznać, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna odnosi się jednak do faktów. Bliższa analiza art. 6 ustawy wskazuje, że wnioskiem w świetle tej ustawy może być objęte jedynie pytanie o określone fakty, o stan określonych zjawisk na dzień udzielenia odpowiedzi. Wniosek taki nie może być więc postulatem wszczęcia postępowania w jakiejś innej sprawie np. cywilnej czy karnej, ani też nie może dotyczyć przyszłych działań organu w sprawach indywidualnych. Informacje publiczne odnoszą się bowiem do pewnych danych, a nie są środkiem ich kwestionowania.

Stwierdzić należy, że wniosek W. S., z dnia [...] czerwca 2010 r. r. dotyczył niewątpliwie informacji publicznej. Żądane dokumenty, których odpisów domagał się skarżący, mają niewątpliwie charakter dokumentów urzędowych, a zatem nie tylko stanowią, zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informację o sprawach publicznych, ale stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a, będąc rodzajem informacji dotyczącej treści i postaci dokumentów urzędowych, podlegają udostępnieniu w trybie i na zasadach w niej określonych. Również żądane informacje, których domagał się skarżący dotyczą niewątpliwie informacji publicznej.

Stwierdzić należy również, że stosownie do treści art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, udostępnienie informacji na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki nie później jednak niż w terminie 14 dni, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 ustawy. Udostępnienie informacji jest czynnością materialno - techniczną. Organ może odmówić udzielenia informacji z uwagi na ochronę tajemnic ustawowo chronionych. Jednakże jeśli odmawia, to ma tego dokonać w procesowej formie decyzji administracyjnej. W zależności od rodzaju tajemnicy wnioskodawcy służy wówczas, po wyczerpaniu środków zaskarżenia, bądź skarga do sądu administracyjnego, bądź powództwo do sądu powszechnego (art. 22 ustawy).

Bezczynność organu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega zatem na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno - technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje. Innymi słowy, z bezczynnością organu w zakresie dostępu do informacji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy organ milczy wobec wniosku strony o udzielenie takiej informacji. Z kolei stanowisko organu, które w istocie sprowadza się do odmowy udzielenia informacji przybiera, jak wskazano powyżej, procesową formę decyzji administracyjnej.

Przypomnieć należy, że skarżący w swoim wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r., w zakresie pkt I, domagał się przesłania odpisu zezwolenia nr [...] z dnia [...] września 2008 r. Archiwum Państwowego w [...] wraz z załącznikami. Organ w odpowiedzi z dnia [...] czerwca 2010 r. wskazał, że odpis tego zezwolenia przesłał mu wcześniejszym pismem z dnia [...] maja 2010 r. o nr [...]. Wskazać należy, że skarżący w skardze do Sądu zanegował ten fakt, zaś analiza wskazanego pisma z dnia [...] maja 2010 r. nie potwierdza stwierdzeń organu w tej materii. Zarówno bowiem z treści tego pisma nie wynika fakt przesłania skarżącemu tego dokumentu, jak również ogólne stwierdzenie o załączeniu do tego pisma dokumentacji nie pozwala Sądowi na uznanie, że żądany dokument został wówczas skarżącemu doręczony. Oznacza to zatem, że do dnia rozprawy skarżący nie otrzymał informacji publicznej, w pełnym, żądanym przez siebie we wniosku z dnia [...] czerwca 2010 r. zakresie. Skoro więc pismo organu z dnia [...] czerwca 2010 r., nie jest decyzją odmawiającą udostępnienia informacji publicznej i nie jest to również odpowiedź uwzględniająca w pełni wniosek skarżącego, to w świetle ustawy o dostępie do informacji publicznej organ pozostawał w zwłoce. Przedstawienie bowiem informacji zupełnie innej, niż ta, na którą oczekuje wnioskodawca lub też informacji niepełnej może powodować jego uzasadnione wątpliwości co do tego, czy organ w ogóle udzielił odpowiedzi.

Warto w tym miejscu podkreślić, że również w sytuacji, gdy organ nie posiada żądanych informacji, zobowiązany jest do załatwienia sprawy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Dla przyjęcia stanu bezczynności organu bez znaczenia pozostają powody, dla których nie udzielono skarżącej odpowiedzi na wniosek, w terminie określonym w powołanej ustawie o dostępie do informacji publicznej, w szczególności czy opieszałość organu była zawiniona czy też nie. Skarga na bezczynność jest nie tylko środkiem służącym dyscyplinowaniu organów do terminowego załatwiania sprawy, ale służy również zapewnieniu prawidłowej wykładni i stosowania przepisów prawa administracyjnego, a osiągnięcie tego celu możliwe jest tylko wówczas, gdy ocena działań organów oderwana będzie od kryteriów winy (por. T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi" Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86). Zatem należało przyjąć, że faktycznie żądanie nie było załatwione w zakresie punktu I wniosku.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 149 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

Jeśli zaś chodzi o udzielenie skarżącemu żądanej informacji publicznej, o której mowa w pozostałych punktach jego wniosku to analiza odpowiedzi udzielonej skarżącemu w piśmie z dnia [...] czerwca 2010 r. wskazuje, iż organ udzielił skarżącemu odpowiedzi zgodnie z jego wnioskiem, co oznacza, że nie pozostawał w bezczynności. Należy podkreślić, że Sąd nie weryfikuje podanych w odpowiedzi informacji, badając jedynie, czy organ rozpoznał sprawę zgodnie z przepisami powołanej ustawy o informacji publicznej.

Ze złożonej w dniu 21 czerwca 2010 r. skargi W. S. do WSA w Warszawie wynika wprawdzie, że nie jest on w pełni usatysfakcjonowany udzieloną mu odpowiedzią, jednakże wskazać należy, że nie można mówić o bezczynności organu, w sytuacji gdy organ nie może podać żądanych informacji, bo ich po prostu nie posiada. W sytuacji, gdy organ nie ma żądanej informacji, ewentualne orzeczenie sądu zobowiązujące do udzielenia informacji byłoby w ogóle niewykonalne. Nie można bowiem zmusić organu do udzielenia informacji, której nie posiada.

Odpadnięcie głównej przesłanki rozstrzygnięcia (bezczynności organu), uniemożliwiło sądowi jej uwzględnienie i zobowiązanie organu do podjęcia czynności udostępnienia informacji, została dokonana.

Skoro zatem organ udzielił odpowiedzi na wniosek skarżącego z dnia [...] czerwca 2010 r., w pozostałych punktach jego wniosku, to w tym zakresie należy stwierdzić, iż nie pozostawał w bezczynności w momencie rozpoznawania sprawy przez Sąd, a więc postępowanie w sprawie stało się bezprzedmiotowe.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.