Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA 1300/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko (spr.), Sędziowie NSA (del.) Antoni Hanusz, Grzegorz Krzymień, Protokolant Grażyna Cikowska, po rozpoznaniu w dniu 16 lutego 2004 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie opłaty skarbowej 1/ uchyla zaskarżoną decyzję 2/ określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku 3/ zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącej kwotę w wysokości [...] ([...] zł 60/100) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2002r. znak [...] Izba Skarbowa w W. utrzymała w mocy decyzję z dnia [...] października 2001r. znak : [...] Urzędu Skarbowego w G. w przedmiocie określenia opłaty skarbowej z tytułu umowy pożyczki.

Skarżąca wraz z W. S. i B. S. w dniu [...] paź-dziernika 1999r zawarła umowę kredytową na zakup mieszkania w kwocie [...] zł. Cała kwota kredytu mieszkaniowego została, za zgodą pozostałych kredytobiorców, wypłacona w formie gotówkowej do rąk skarżącej i przeznaczona na zakup - określonego w §2 Umowy kredytu na cele mieszkaniowe nr [...] - lokalu mieszkalnego położonego w G. przy ul. [...].

Urząd Skarbowy w G. przyjął, że w przypadku zawarcia umowy kredytu bankowego z kilkoma współkredytobiorcami i wypłaty kwoty kredytu do rąk jednego współkredytobiorcy, przy wyrażeniu na to zgody przez pozostałych, dochodzi w sposób dorozumiany do zawarcia umów pożyczek pomiędzy tymi współkredytobiorcami. Umowy pożyczki w stanie prawnym obowiązującym w 1999r. podlegały opłacie skarbowej. Z tego względu zdaniem Urzędu

Skarbowego należało przyjąć, iż kredyt przypadający na skarżącą wynosił 1/3 kwoty określonej w umowie z dnia [...] października 1999r., a pozostała część tej kwoty stanowiła w istocie dwie pożyczki otrzymane od współkredytobiorców, od których strony obowiązane były zapłacić opłatę skarbową w wysokości [...] zł z tytułu każdej umowy.

Od decyzji Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] października 2001r. znak : [...] i znak : [...] P. J.S. wniosła odwołanie do Izby Skarbowej w W.

Organ odwoławczy decyzjami z dnia [...] kwietnia 2002r. znak [...]i [...] utrzymał w mocy decyzje urzędu skarbowego.

Pismem z dnia [...] maja 2002r. skarżąca wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Izby Skarbowej w W. z dnia [...] kwietnia 2002r. znak [...], drugiej decyzji P. J. S. nie zaskarżyła.

Skarżąca podnosi w skardze, że zawarła umowę kredytu bankowego na zakup mieszkania, ale ponieważ jej zarobki były zadaniem banku zbyt niskie, by mogła otrzymać kredyt w żądanej wysokości, do umowy przystąpili członkowie jej rodziny. Potwierdza, że całą kwotę kredytu pobrała ona i przeznaczyła na zakup mieszkania. Nie zgadza się ze stanowiskiem organów podatkowych, iż kredyt udzielony był w trzech częściach po [...] zł dla każdego ze współkredytobiorców i następnie ona otrzymała prywatne pożyczki od pozostałych kredytobiorców.

Wniosła o uchylenie decyzji Izby Skarbowej.

Izba Skarbowa w W. w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie; wywodzi, iż fakt wyrażenia zgody przez współkredytobiorców na dokonanie wypłaty całej gotówkowej kwoty kredytu do rąk skarżącej świadczy o doko-naniu pożyczki z przypadającej im części kredytu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który stał się właściwy do rozpatrzenia tej sprawy w związku z postanowieniami art.97 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. . Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę –Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.), zważył co następuje:

Skarga jest zasadna.

Stosownie do art. 187 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W rozpoz-nawanej sprawie organy podatkowe tej powinności nie dopełniły. Pominięto całkowicie w ustaleniach decyzji okoliczności wynikające z zebranego w sprawie materiału - Umowy kredytu na cele mieszkaniowe nr [...]- iż:

• zobowiązania wynikające z umowy kredytu bankowego były zobowiązaniami solidarnymi /p. § 22 umowy/,

• postanowienia umowy zakładały jednorazową wypłatę kredytu kredytobiorcy lub osobie wskazanej przez kredytobiorcę na jego rzecz i możliwość przeznaczenia kredytu tylko na cel określony w umowie /p. §3 umowy/.

W tych okolicznościach spełnienie przez bank całości świadczenia do rąk skarżącej z przeznaczeniem na zakup określonego umową lokalu mieszkalnego i ekwiwalentny zwrot przez skarżącą całości kredytu bankowi wynikały z postanowień zawartej umowy kredytu i solidarnego charakteru zobowiązania. Dopatrywanie się przez organy podatkowe istnienia jakiś dodatkowych – poza umową kredytową - stosunków zobowiązaniowych, które rodzić miałyby konsekwencje w zakresie powstania obowiązku zapłaty opłaty skarbowej w prawidłowo ustalonym stanie faktycznym nie ma uzasadnienia.

Organ narusza prawo nie tylko w wypadku wadliwej oceny prawnej stanu faktycznego, wadliwego zastosowania prawa, ale i w równym stopniu wtedy, gdy prawidłowo zastosuje prawo do wadliwie ustalonego stanu faktycznego. Niezgodne z prawdą ustalenie stanu faktycznego prowadzi w postępowaniu do naruszenia prawa.

Biorąc pod uwagę powyższe stwierdzając naruszenie art.122 i art.187 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) na podstawie art.145 §1, pkt 1, lit.c), art.152 i art.200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.1270) w związku z art.97§ 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) Sąd orzekł jak w sentencji orzeczenia.