Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SAB/Op 46/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2013-10-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Zobowiązano organ do wydania aktu
Stwierdzono, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 4 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 4, art. 13,  art. 14 ust. 1, art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 9c ust. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 1059
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity.
article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 52 par. 3, art. 59 par. 1, par. 2, art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Daria Sachanbińska Sędziowie Sędzia WSA Teresa Cisyk Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz – spr. Protokolant Sekretarz sądowy Mariola Krzywda po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 października 2013 r. sprawy ze skargi A. B. na bezczynność A S.A. z siedzibą w [...] w przedmiocie informacji publicznej 1) zobowiązuje A S.A. z siedzibą w [...] do wydania aktu administracyjnego lub dokonania czynności załatwiającej wniosek skarżącego z dnia 4 listopada 2012 r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3) zasądza od A S.A. z siedzibą w [...] na rzecz A. B. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

A. B., reprezentowany przez pełnomocnika – r. pr. Ł. B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie za pośrednictwem A S.A. Oddział w [...] skargę na bezczynność A S.A. z siedzibą w [...], zwanej dalej również Spółką, polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej.

Skarga wniesiona została w następującym stanie faktycznym:

Pismem z dnia 4 listopada 2011 r. A. B., reprezentowany przez pełnomocnika – r. pr. Ł. B., wezwał A S.A. Oddział w [...] do podjęcia negocjacji w przedmiocie wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości rolnej, będącej jego własnością, a stanowiącej działkę ewidencyjną nr A w [...], na której przebiegają linie energetyczne i posadowione są słupy wchodzące w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez Spółkę. Ponadto, w oparciu o art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3 oraz art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tired pierwsze ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, wniósł o udostępnienie kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji, stanowiących podstawę lokalizacji i budowy opisanych wyżej linii elektroenergetycznych.

Pismem z dnia 23 marca 2012 r. A S.A. Oddział w [...] odniosła się do zawartych ww. piśmie żądań wnioskodawcy dotyczących ustalenia służebności przesyłu, nie odnosząc się jednakże w żaden sposób do zamieszczonego w tym piśmie wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Kolejnym pismem, z dnia 18 kwietnia 2012 r., pełnomocnik skarżącego ponownie zwrócił się o udzielenie informacji publicznej w zakresie wskazanym we wniosku z dnia 4 listopada 2012 r., precyzując, że chodzi o udostępnienie kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji administracyjnych lub ich oznaczenie (organ wydający, znak, data) dotyczących budowy lub przebudowy linii na nieruchomości wnioskodawcy. Ponadto wniósł o wyjaśnienie, czy w odniesieniu do tej nieruchomości Spółka wypłacała kiedykolwiek jej właścicielowi odszkodowanie za straty spowodowane m.in. dojazdem do znajdujących się na niej urządzeń energetycznych celem przeprowadzenia zabiegów eksploatacyjnych czy innych zniszczeń spowodowanych dostępem do tych urządzeń.

Odpowiadając na to pismo A S.A. Oddział w [...] w piśmie z dnia 24 kwietnia 2012 r. stwierdziła, że nie jest jednym z podmiotów, o których mowa w art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Natomiast nawet w razie odrzucenia tezy o niestosowaniu do niej przepisów tej ustawy, brak jest podstaw do dostarczenia żądanych dokumentów, gdyż informacje objęte wnioskiem nie mieszczą się w katalogu obowiązków operatora systemu dystrybucyjnego wymienionych w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego. Podkreśliła, że żądane dane - w jej ocenie - mają na celu wyłącznie realizację interesu prywatnego wnioskodawcy, gdyż zmierzają do ustalenia ryzyka procesowego z jakim powinny liczyć się osoby domagające się wynagrodzenia z tytułu bezumownego korzystania z nieruchomości i ustalenia służebności przesyłu.

A. B., nadal reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, w której zarzucił A S.A. Oddział w [...] bezczynność, w rozumieniu art. 13 ust. 1 ustawy, polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej, przy jednoczesnym braku rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji lub umorzeniu postępowania o jej udostępnienie, zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy.

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 14/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu odrzucił wniesioną skargę z uwagi na jej niedopuszczalność, wskazując w uzasadnieniu, że oddział spółki, pomimo organizacyjnego, technicznego, kadrowego i finansowego wyodrębnienia, nie posiada odrębnej podmiotowości (zdolności) prawnej, gdyż podstawą aktywności oddziału jest zawsze osobowość (zdolność) prawna przedsiębiorcy. Sąd przyjął, że osobowość prawną, a co za tym idzie zdolność sądową, posiada jedynie spółka akcyjna, zatem tylko A S.A. z siedzibą w [...] może być stroną w postępowaniu ze skargi na bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

We wspomnianej na wstępie skardze, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, A. B. podniósł, że A S.A. z siedzibą w [...] nie udostępniła informacji publicznej na jego wniosek z dnia 4 listopada 2012 r. w terminie wskazanym w art. 13 ust. 1 ustawy, przy jednoczesnym niewydaniu rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej lub umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy. Skarżący wniósł o stwierdzenie bezczynności Spółki oraz zobowiązanie Spółki do udzielenia informacji w żądanym zakresie i w żądanej formie w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że strona żądająca udostępnienia informacji publicznej nie jest związana jakimkolwiek terminem na wniesienie skargi, a skarga ta nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, zwłaszcza że zmierza ona do jak najszybszego rozpatrzenia wniosku. Wywiódł ponadto, że skarżona Spółka zajmująca się dystrybucją energii elektrycznej jest zobowiązana do udzielenia informacji publicznej, gdyż zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy zobowiązanymi do udostępniania tego rodzaju informacji są - oprócz władz publicznych - również inne podmioty wykonujące zadania publiczne, przy czym termin "zadania publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie celom określonym w Konstytucji lub w ustawach. Skarżący wywiódł, że ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistnianiu dobra wspólnego, o jakim mowa w art. 1 Konstytucji RP, dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne są celami publicznymi. Z tego względu żądanie udostępnienia decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych dotyczy "sprawy publicznej" i nakłada na przedsiębiorstwo obowiązek udzielenia informacji publicznej dotyczącej tej sprawy. Na zakończenie pełnomocnik wskazał, że aż do dnia sporządzenia skargi nie otrzymał żadnych wnioskowanych dokumentów w żądanej formie, ani rozstrzygnięcia w sprawie odmowy udostępnienia informacji publicznej, czy też w sprawie umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej, dlatego - na podstawie art. 13 i art. 17 ustawy - skarga na bezczynność jest uzasadniona.

W odpowiedzi na skargę A S. A. z siedzibą w [...] Oddział w [...], reprezentowana przez pełnomocnika, wniosła o oddalenie skargi oraz o przekazanie sprawy wg. właściwości miejscowej Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu. Argumentowała, że wniosek skarżącego kierowany był do Oddziału Spółki w [...], jako do podmiotu, z którego terenem działalności Spółki wiąże się żądana informacja, natomiast Oddział wskazany jest w KRS jako właściwy do prowadzenia spraw z terenu województwa opolskiego, a zdolność do występowania oddziałów spółek przed sądami administracyjnymi potwierdzona została w wielu innych postępowaniach przed tymi sądami. Odnosząc się do żądania skargi podniosła, że stanowisko skarżącego nie znajduje uzasadnienia w obowiązujących przepisach ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż Spółka nie jest podmiotem wykonującym zadania publiczne, w związku z czym nie podlega ustawowemu obowiązkowi udostępnienia informacji publicznej. Spółka akcyjna nie należy do szeroko pojętego sektora finansów publicznych, co wyklucza objęcie jej zakresem podmiotowym wskazanym w art. 4 ust. 1 pkt 1-4 ustawy. Nie jest też podmiotem, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, tj. osobą prawną, w której Skarb Państwa ma pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów, gdyż 99,51% akcji posiada B S.A. z siedzibą w [...], a pozostali akcjonariusze posiadają 0,49% akcji, przy czym w Spółce B S.A. Skarb Państwa posiada 30,06% akcji. Spółka nie gospodaruje zatem majątkiem Skarbu Państwa ani mieniem komunalnym, tj. majątkiem publicznym; jej majątek to majątek prywatnej osoby prawnej. Z tego względu nawet przyjęcie, że dany podmiot wykonuje zadania publiczne, nie może prowadzić do przejścia ponad ustawowe kryteria podmiotowe. Ponadto, nawet przyjęcie takiej rozszerzającej interpretacji pojęcia "zadania publiczne", jak to uczynił NSA w wyroku z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10, nie prowadzi do uznania, że żądane informacje stanowią informację publiczną, gdyż art. 9c ust. 3 ustawy Prawo energetyczne, określający zakres działalności Spółki, nie obejmuje obowiązku udostępniania informacji z kategorii dokumentów o lokalizacji, czy budowie urządzeń elektroenergetycznych; dotyczy natomiast zadań zaopatrywania w energię użytkowników. Tymczasem o obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwo energetyczne żądanej informacji decyduje to, czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy, a dystrybucja energii jest nie tyle zadaniem publicznym, co zadaniem mającym znaczenie publiczne. Nie upoważnia to jednak do ingerencji w sprawy przedsiębiorstwa i nakładania nań obowiązku udostępniania dokumentów inwestycyjnych. W konkluzji Spółka stwierdziła, że ani cel, ani założenia ustawy nie uzasadniają zaliczenia jej do kręgu zobowiązanych z ustawy do udzielania żądanej informacji, "chodzi bowiem o transparentność szeroko rozumianego zarządzania sprawami publicznymi, co nie obejmuje w żadnej mierze administracyjnych podstaw instalacji urządzeń przedsiębiorstwa sieciowego". Zaakcentowała, że jako podmiot, w którym Skarb Państwa nie posiada pozycji dominującej, nie podlega ustawie i nie może być zobowiązywana do udzielania jakichkolwiek informacji w trybie jej przepisów, a jednocześnie żądana informacja nie stanowi informacji publicznej. Spółka stwierdziła, że nie wydała decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a to z uwagi na brak cech informacji publicznej w odniesieniu do informacji żądanej przez skarżącego, zaś w takim przypadku wystarczające było zajęcie pisemnego stanowiska w sprawie.

Postanowieniem z dnia 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II SAB/Kr 102/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził swą niewłaściwość i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Opolu, jako sądowi miejscowo właściwemu. Na wezwanie Sądu do wykazania umocowania do występowania w imieniu Spółki pełnomocnik Spółki w piśmie z dnia 16 sierpnia 2013 r. wyjaśnił, że przedłożone pełnomocnictwo stanowi podstawę reprezentacji spraw Spółki z terenu Oddziału w [...], gdyż udzielone zostało przez Dyrektora Oddziału - Prokurenta Spółki, działającego na podstawie uchwały Zarządu Spółki z dnia 25 stycznia 2011 r. w sprawie prokury oddziałowej samoistnej, ujawnionej w KRS aktualnym na dzień udzielenia pełnomocnictwa, które to dokumenty zostały dołączone do pisma.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a., przy czym po myśli art. 149 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę w tym zakresie zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia albo obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie stwierdza czy bezczynność lub przewlekłość miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie odnotowania wymaga, że stosownie do treści art. 59 § 1 i 2 P.p.s.a., sąd, któremu sprawa została przekazana, jest związany postanowieniem o przekazanie sprawy wydanym przez sąd, który stwierdził swą niewłaściwość. Z tego względu, w związku z przekazaniem sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, sprawa ze skargi A. B. na bezczynność A S.A. z siedzibą w [...], zwanej nadal Spółką, podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu.

Ponadto zauważyć trzeba, że dokonując określenia podmiotu, którego dotyczy bezczynność, skarżący zastosował się do stanowiska wyrażonego w prawomocnym postanowieniu tut. Sądu z dnia 24 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Op 14/13. W rozpoznawanej sprawie Spółka była prawidłowo reprezentowana. W świetle przedłożonych dowodów - informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, A S.A. z siedzibą w [...] posiada 12 oddziałów, z których jednym jest Oddział w [...]. Pełnomocnictwa zaś do występowania w imieniu Spółki w postępowaniu sądowym udzielił Dyrektor Oddziału Spółki w [...], działający na podstawie udzielonej przez Zarząd Spółki prokury oddziałowej, do samodzielnego dokonywania czynności wchodzących w zakres prokury, związanych z działalnością Oddziału Spółki w [...]. Zakres umocowania odnosił się zatem do praw i obowiązków majątkowych Spółki dotyczących działalności Oddziału Spółki w [...].

Przechodząc do rozpoznania skargi stwierdzić od razu przyjdzie, że trafnie skarżący wywodzi, iż skarga do sądu administracyjnego na bezczynność podmiotu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198, z późn. zm.), zwanej nadal ustawą, przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem ten akt nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. O ile jednak art. 52 § 3 P.p.s.a. stanowi, że warunkiem dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § pkt 4 P.p.s.a. jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, to bezczynność nie wchodzi wszak w zakres pojęcia "akty lub czynności", a ponieważ ustawa nie wskazuje dodatkowych środków prawnych przeciwko czynnościom podejmowanym w ramach jej realizacji (za wyjątkiem art. 16 ust. 1 i 2) należy przyjąć, że skarga na bezczynność w zakresie udzielenie informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania organu do usunięcia naruszenia prawa. (por. m.in. wyroki NSA z 8 czerwca 2011 r., I OSK 285/11, LEX nr 1082716 oraz z 24 maja 2006 r., I OSK 601/05, LEX nr 236545, a także postanowienia NSA z 31 marca 2008 r., I OSK 262/08, LEX nr 1028759 oraz z 3 października 2007 r., I OSK 1382/07, LEX nr 516669). Wobec tego wnioskodawcę nie wiążą również żadne terminy do skutecznego wniesienia skargi na bezczynność do sądu administracyjnego. W związku z powyższym skargę uznać należało za dopuszczalną.

W tym miejscu przypomnienia wymaga, że zagadnieniami istotnymi na gruncie rozpoznawanej sprawy jest po pierwsze - ustalenie, czy żądane przez skarżącego dokumenty są informacją publiczną oraz po drugie - czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej. Odnosząc się do pierwszej z tych kwestii zauważyć trzeba, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 ustawy), a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 tej ustawy. Prawo dostępu do informacji publicznej ma charakter powszechny, bowiem jest przyznane każdemu (art. 2 ust. 1 ustawy) i nie wymaga od osoby wykonującej to prawo wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Z tego względu okoliczność, że skarżący jest właścicielem nieruchomości, na której zlokalizowana jest infrastruktura przedsiębiorstwa, nie wyłącza jego prawa do żądania udzielenia informacji publicznej. Ustawa nie wprowadza bowiem ograniczenia w prawie do uzyskania informacji publicznej z tego tytułu. Fakt posiadania interesu w uzyskaniu informacji związany z prawem własności nieruchomości zabudowanej urządzeniami wykorzystywanymi do realizacji celów publicznych nie wyłącza uprawnień do uzyskania informacji w trybie ustawy. Prawo dostępu do informacji podlega jednakże ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 ustawy). Informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa, o ile odnosi się do faktów. Według art. 6 ust. 1 ustawy, udostępnieniu podlega informacja publiczna m.in. o danych publicznych (pkt 4), w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (lit. a tired pierwsze). Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Poza tym, stosownie do art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. c informacją publiczną jest również treść wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, związanych z nim bądź w jakikolwiek sposób dotyczących tego podmiotu i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez ten podmiot wytworzonych jak i tych, których podmiot ten używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od tegoż podmiotu. Innymi słowy, wnioskujący nie mają obowiązku wystąpienia o żądane decyzje administracyjne do właściwych organów administracji publicznej, które decyzje te wydały. Możliwość uzyskania informacji publicznej od innego podmiotu nie stanowi bowiem podstawy do odmowy udzielenia informacji przez podmiot posiadający informację publiczną, który obowiązany do jej udzielenia nawet wówczas, gdy informacja ta nie została przez niego wytworzona. Podkreślić raz jeszcze trzeba, że aby informacja posiadała walor informacji publicznej, musi się ona odnosić do sfery faktów.

W świetle dotychczas powiedzianego, w ocenie Sądu, informacje żądane przez skarżącego we wniosku z dnia 4 listopada 2011 r., w którym - powołując się na treść art. 4 ust. 1 pkt 5 i ust. 3, art. 6 ust. 1 pkt 4 lit.a tired pierwsze ustawy - domaga się kserokopii wszelkich ewentualnych decyzji stanowiących podstawę lokalizacji i budowy linii energetycznych przebiegających na działce nr A, położonej w [...], będącej jego własnością, stanowiły informację publiczną w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy. Dostrzec należy przy tym, że w piśmie z dnia 18 kwietnia 2012 r. wniosek ten sprecyzowano, żądając udostępnienia kserokopii wszelkich dokumentów oraz decyzji administracyjnych w powyższym zakresie lub oznaczenie ich znaku, daty, organu wydającego.

Odnośnie drugiego zagadnienia, dotyczącego ustalenia, czy Spółka jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, o jakim mowa w art. 4 ust. 1 ustawy, należy mieć na względzie, że w myśl art. 4 ust. 1 ustawy obowiązek udostępnienia informacji publicznej nałożony został na "władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne". Z odpowiedzi na skargę wynika, ze Spółka nie dysponuje majątkiem publicznym, a Skarb Państwa jako udziałowiec nie ma w niej pozycji dominującej w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Podnieść jednak trzeba, że stosownie do treści art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy podmiotami zobowiązanymi do udzielenia informacji publicznej są także podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne. Jak zauważono w odpowiedzi na skargę, w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wywiedzione zostało, że termin "zadania publiczne", ktorym posłużył się ustawodawca w art. 4 ust. 1 ustawy, jest pojęciem szerszym od terminu "zadania władzy publicznej" użytym w art. 61 Konstytucji RP. Pojęcia te różnią się przede wszystkim zakresem podmiotowym, gdyż sformułowanie "zadania publiczne" pomija element podmiotowy, co oznacza, że zadania tego rodzaju mogą być wykonywane przez różne podmioty, w tym też niebędące organami władzy. Tak rozumiane "zadanie publiczne" cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji i ustawie. Wykonywanie zadań publicznych zawsze wiąże się z realizacją podstawowych publicznych praw podmiotowych obywateli (por. wyrok NSA z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10. LEX nr 737513). Również zdaniem Trybunału Konstytucyjnego dostęp do zasobów energetycznych ma podstawowe znaczenie z punktu widzenia społeczeństwa i poszczególnych jednostek, suwerenności i niepodległości państwa - a zatem zapewnienia wolności i praw człowieka i obywatela. Dysponowanie zasobami energetycznymi warunkuje możliwość urzeczywistnienia dobra wspólnego, o którym mówi art. 1 Konstytucji (por. wyrok TK z 25 lipca 2006 r., P 24/05, OTK-A 2006 nr 7, poz. 87). W tym kontekście obowiązki operatora systemu dystrybucji, jakie zostały jednoznacznie określone w art. 9c ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059) pozwalają na przyjęcie, że działalność przedsiębiorstwa energetycznego w zakresie wskazanym w tym przepisie dotyczy spraw publicznych w rozumieniu art. 4 ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W ocenie Sądu, ze względu na znaczenie energii elektrycznej dla rozwoju cywilizacyjnego i poziomu życia obywateli, a tym samym urzeczywistniania dobra wspólnego, o którym mowa w art. 1 Konstytucji RP, dystrybucja energii elektrycznej i inne zadania wykonywane przez przedsiębiorstwo energetyczne są "zadaniami publicznymi", natomiast pozostała działalność przedsiębiorstwa energetycznego, nie mieszcząca się w katalogu wymienionym w art. 9c ust. 3 Prawa energetycznego, objęta jest obowiązkiem udzielenia przez przedsiębiorstwo informacji jeżeli dotyczy "sprawy publicznej". O obowiązku udostępniania przez przedsiębiorstwa energetyczne żądanej informacji decyduje zatem to czy dotyczy ona "sprawy publicznej" w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stanowisko, że przedsiębiorstwa energetyczne wykonują zadania publiczne w rozumieniu art. 4 tej ustawy, przez co w konsekwencji są podmiotami obowiązanymi do udostępniania informacji publicznej w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA: z 17 lipca 2013 r., I OSK 642/13; z 4 kwietnia 2013 r., I OSK 102/1318; z 18 sierpnia 2010 r., I OSK 851/10 oraz wyroki: WSA w Krakowie z 15 stycznia 2013 r., II SAB/Kr 184/12 i z 27 lutego 2013 r., II SAB/Kr 5/13; WSA w Poznaniu: z 15 stycznia 2013 r., II SAB/Po 65/12; z 11 kwietnia 2013 r. r., IV SAB/Po 12/13 – dostępne na stronie internetowej - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Poglądy powyższe Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela.

Z przedstawionych wyżej względów Spółka należy do kręgu podmiotów, na których ciąży obowiązek udzielania informacji publicznej w trybie ustawy, stąd obowiązana była do rozpoznania wniosku skarżącego z 4 listopada 2011 r., sprecyzowanego dodatkowo w piśmie z dnia 18 kwietnia 2012 r. o udzielenie informacji publicznej.

Na zasadzie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot zobowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Stosownie zaś do treści art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępniania informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

Natomiast bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej w rozpoznawaniu wniosku o udzielenie tego rodzaju informacji nie została zdefiniowana w przepisach ustawy. Odkodowując treść tego pojęcia zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w doktrynie, że z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ (podmiot zobowiązany) nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Przy czym dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność, z jakich powodów określony akt (decyzja, postanowienie lub inny akt) nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, a w szczególności, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu w ich podjęciu lub dokonaniu, czy też wiąże się z przeświadczeniem organu (podmiotu zobowiązanego), że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinna zostać dokonana, wyrażającym się np. w odmowie wydania decyzji w związku z błędnym przekonaniem, że załatwienie sprawy nie wymaga jej wydania (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2011 r., s. 109-110).

W świetle powyższego za zasadny należało uznać zarzut skargi o pozostawaniu Spółki w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia z dnia 4 listopada 2011 r. W terminie zakreślonym w art. 13 ust. 1 ustawy Spółka obowiązana była bowiem zakończyć w sposób przewidziany prawem postępowanie wszczęte powyższym wnioskiem skarżącego, tj. udzielić żądanej informacji w formie sprecyzowanej we wniosku, albo wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji, bądź decyzję o umorzeniu postępowania lub też zawiadomić wnioskodawcę, że informacji tej nie posiada. Spółka nie zakończyła postępowania w żaden z tych sposobów. Powyższych wymogów nie spełniały pisma Spółki z dnia 23 marca 2012 r. i z dnia 24 kwietnia 2012 r.

W myśl art. 149 § 1 P.p.s.a., uwzględnienie skargi na bezczynność prowadzi do zobowiązania podmiotu do wydania w określonym terminie aktu, lub - w innych przypadkach - do dokonania czynności lub stwierdzenia, albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. W wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność Sąd nie może jednak określić sposobu rozpoznania sprawy, w której dany podmiot pozostaje w bezczynności; nie może bowiem nakazywać temu podmiotowi wydania decyzji, postanowienia lub podjęcia czynności określonej treści.

W tym stanie rzeczy działając, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., orzeczono jak w punkcie 1 sentencji wyroku.

Wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z przedstawionych rozważań.

Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1 zdanie drugie P.p.s.a., w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd stwierdził, że bezczynność w rozpoznawanej sprawie nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, gdyż przy istniejących wątpliwościach dotyczących obowiązku stosowania przepisów ustawy na tle wykładni art. 4 ust. 1, Spółka udzielała skarżącemu pisemnych odpowiedzi. W tych okolicznościach, zdaniem Sądu, po stronie Spółki nie sposób dopatrzyć się rażącego naruszenia prawa.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.