Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 934/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 619/20 odrzucające skargę w sprawie ze skargi L. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji o pozwoleniu na budowę postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 2 września 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 619/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę L. Spółka z o.o. z siedzibą w [...] (skarżąca) na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia w części decyzji o pozwoleniu na budowę.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że zaskarżona decyzja została doręczona pełnomocnikowi skarżącej 20 kwietnia 2020 r., zaś skargę w niniejszej sprawie Spółka wniosła 23 czerwca 2020 r., a zatem z uchybieniem terminu. Sąd wyjaśnił, że zgodnie z art. 15zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374), w brzmieniu obowiązującym do dnia 16 maja 2020 r., w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVlD bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowoadministracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Wskazał także, że rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz. 491) na obszarze kraju wprowadzono stan epidemii. Nadto zwrócił uwagę, że na mocy art. 68 ust. 6 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875) po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie tej ustawy rozpoczął się bieg terminów procesowych i sądowych, który nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs ww. ustawy. Zdaniem Sądu, skoro ustawa z dnia 14 maja 2020 r. weszła w życie w dniu 16 maja 2020 r. to terminy procesowe i sądowe w sprawach sądowoadministracyjnych rozpoczęły swój bieg z dniem 24 maja 2020 r. Tym samym termin do złożenia skargi upływał z 22 czerwca 2020 r.

Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się skarżąca i w zażaleniu zarzuciła mu naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1. art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że skarga nie została wniesiona w terminie ustawowym;

2. art. 83 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 k.c. poprzez ich niezastosowanie i pominiecie, że w przypadku, gdy początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło;

3. art. 83 § 2 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i pominiecie, że w przypadku, gdy ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy.

W oparciu o przytoczone zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, że zaskarżona decyzja doręczona została pełnomocnikowi skarżącej 20 kwietnia 2020 r. a zatem w czasie obowiązywania ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych. Zgodnie z jej art. 15zzs ust. 1 pkt 1 w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVlD bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowoadministracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu. Stan epidemii natomiast został ogłodzony rozporządzeniem Rady Ministrów z 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii. Postanowienia ustawy z 2 marca 2020 r. zmienione zostały ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2, która weszła w życie 16 maja 2020 r. Stosownie do treści art. 68 ust. 6 ustawy z 14 maja 2020 r. bieg terminów procesowych i sądowych, który nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs ustawy z 2 marca 2020 r. rozpoczął się po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie ustawy z 14 maja 2020 r., tj. w dniu 24 maja 2020 r. Wstrzymanie rozpoczęcia oraz zawieszenie biegu terminów zgodnie z art. 15zzs ustawy z 20 marca 2020 r. miało bowiem miejsce w okresie od 31 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. włącznie, zatem terminy, których bieg przypadał na ten okres rozpoczęły swój bieg w dniu 24 maja 2020 r. (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Zmiany w KPA i PPSA wynikające z regulacji COVID-19. Komentarz, Warszawa 2020, s. 14).

W tych okolicznościach rację ma Sąd I instancji, iż skoro termin do złożenia w niniejszej sprawie zawieszony był do dnia 23 maja 2020 r. włącznie, to tym samym termin do skutecznego wniesienia skargi upłynął 22 czerwca 2020 r. Skoro zaś skarga w przedmiotowej sprawie został wniesiona 23 czerwca 2020 r., czyli z uchybieniem terminu, to nie mógł okazać się skuteczny zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

Chybiony okazał się również zarzut naruszenia art. 83 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 2 k.c. Okres zawieszenia upłynął bowiem 23 maja 2019 r., a nie jak błędnie założyła skarżąca 24 maja 2020 r.

Niezrozumiałym jest natomiast zarzut dotyczący naruszenia art. 83 § 2 p.p.s.a., bowiem ostatnim dniem do wniesienia skargi był 22 czerwca 2020 r. – poniedziałek – zatem ostatni dzień terminu nie przypadał w sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy.

Z powyższych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.