Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 400/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 122, art. 187 § 1
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 59 pkt 2, art. 129 ust. 1 i 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 27a , art. 52 ust. 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 art. 1 pkt 11
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Drwal,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko, Protokolant Asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 3 września 2015 r. sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości S.Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu odwołania Syndyka Masy Upadłości [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. w upadłości likwidacyjnej, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r., Nr [...] o cofnięciu zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2009 r., [...] na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego.

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

W piśmie z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor Izby Celnej wezwał Syndyka Masy Upadłości [...] do wpłaty zaległego podatku od gier, obliczonego według deklaracji podatkowych POG-4.

W piśmie z dnia [...] marca 2014 r. syndyk masy upadłości poinformował organ, że w/w roszczenia zostały zgłoszone na listę wierzytelności w postępowaniu upadłościowym [...]. Zostały objęte przez syndyka I uzupełniającą listą wierzytelności z dnia [...] czerwca 2013 r. i II uzupełniającą listą wierzytelności, tworzoną na tym etapie postępowania upadłościowego.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2009 r., [...] na urządzanie i prowadzenie przez spółkę [...], a następnie przez Syndyka Masy Upadłości [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. w upadłości likwidacyjnej działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego, w związku z rażącym naruszeniem warunków wykonywania działalności określonych w zezwoleniu.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. Dyrektor Izby Celnej cofnął w/w zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2009 r.

W uzasadnieniu podniesiono, że w świetle art. 59 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), dalej: ustawa o grach hazardowych, zezwolenie cofa się w przypadku rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia. Organ wywiódł, że rażące naruszenie prawa ma miejsce wówczas, gdy został naruszony przepis, którego treść bez żadnych wątpliwości interpretacyjnych może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste i wyraźne. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy, stwierdzono, że jednym z warunków uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych jest niezaleganie z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa. Warunek ten musi być również spełniony w trakcie prowadzenia działalności, na którą spółka uzyskała zezwolenie. Spółka [...] naruszyła ten warunek prowadzenia działalności, ponieważ nie uiszczała terminowo zadeklarowanych wpłat podatku od gier. Wystąpienie zaległości w spłacie podatku od gier organ stwierdził na podstawie informacji Wydziału Rozliczeń Ceł z września 2013 r. Dyrektor Izby Celnej uzyskał także informacje na temat zaległości podatkowych spółki od Izby Celnych w Katowicach, Krakowie, Olsztynie, Poznaniu, Warszawie i we Wrocławiu.

Organ ustalił również, że Syndyk Masy Upadłości dopuścił się naruszenia warunków prowadzenia działalności poprzez urządzanie gier na automatach poza kasynem bez wymaganego zezwolenia.

Powyższe uchybienia stanowiły rażące naruszenie warunków prowadzenia działalności określonych w zezwoleniu, uzasadniające cofnięcie zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego, na podstawie art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych.

Po rozpatrzeniu odwołania Syndyka Masy Upadłości, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r.

W uzasadnieniu wskazano, że spółka posiada zaległości z tytułu podatku od gier za kwiecień, maj, czerwiec 2012 r., październik, listopad, grudzień 2013 r., styczeń, luty 2014 r. w wysokości [...] zł. W związku z niepłaceniem podatków, spółka dopuściła się rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, co uzasadniało cofnięcie zezwolenia na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych.

Dyrektor Izby Celnej ustalił również, że skarżąca urządzała gry na automatach poza kasynem gry. Podniósł, że automat Hot Spot o numerze fabrycznym [...], numer rejestracji [...], znajdujący się w punkcie Bar "[...]" w R., nie spełniał wymogów technicznych dla automatów o niskich wygranych, ponieważ umożliwiał grę, w której wartość jednorazowej wygranej była wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze mogła być wyższa niż 0,50 zł. Powyższe wynikało z eksperymentu przeprowadzonego w dniu [...] marca 2011 r. przez funkcjonariuszy celnych oraz opinii biegłego sądowego w zakresie informatyki i telekomunikacji, wywiedzionej z ekspertyzy w/w automatu. Stwierdzone naruszenie uzasadniało cofnięcie zezwolenia na podstawie.

Organ wskazał również na naruszenie innych warunków zezwolenia. Z dniem ogłoszenia upadłości spółki [...] obejmującej likwidację majątku upadłego, majątek upadłego stał się masą upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego, upadły traci prawo zarządu oraz możliwość korzystania i rozporządzania mieniem wchodzącym w skład masy upadłości. Okoliczność ta, zdaniem organu, powoduje, że naruszony został pkt 1 zezwolenia z dnia [...] stycznia 2009 r., który stanowi, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego zostało udzielone [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością.

W ocenie Dyrektora Izby Celnej, naruszone zostały również warunki zezwolenia w zakresie zabezpieczenia finansowego w postaci hipoteki kaucyjnej, ustanowionej na nieruchomości spółki [...], położonej w G., przy ulicy [...]. W stosunku do hipoteki mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2012 r., poz. 1121 z późn. zm.), dalej: p.u.n., które osłabiają pozycję wierzyciela hipotecznego i powodują, że jego zaspokojenie następuje zgodnie z przepisami tej ustawy.

Dyrektor Izby Celnej przeprowadził obszerne rozważania na temat obowiązku notyfikacji wynikającego z dyrektywy nr 98/34/WE oraz charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych.

Stwierdził, że zakwestionowany przez skarżącego przepis art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru przepisu technicznego. Dyrektor Izby Celnej uznał, że w/w przepis ustawy o grach hazardowych nie stanowi przepisu, który może powodować ograniczenie lub stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, tak jak ma to miejsce w przypadku przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych objętych pytaniami prejudycjalnymi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11. Art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie ustanawia żadnych zakazów i nie wprowadza nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Odnosząc się do ewentualnych skutków uznania przepisów ustawy za podlegające notyfikacji Dyrektor Izby Celnej zauważył, że organy krajowe mogą wprawdzie punktowo nie stosować pewnych nienotyfikowanych przepisów technicznych, ale nie mogą podważać mocy obowiązującej określonych ustaw. Ewentualne niestosowane wymogów koncesyjnych przewidzianych w ustawie, w odniesieniu do gier na automatach prowadziłoby do całkowitej deregulacji tej działalności, co w istocie stanowiłoby decyzję o charakterze prawodawczym, nie dającą się pogodzić z fundamentalnymi zasadami polskiego porządku konstytucyjnego.

W skardze sądowej Syndyk Masy Upadłości spółki [...] zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] sierpnia 2014 r. w całości i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Skarżący zarzucił przepisów postępowania – art. 122, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.), dalej: Ordynacja podatkowa oraz przepisów prawa materialnego: - art. 59 pkt 2, art. 138 ust. 2, art. 129 ust. 1 i 3 w związku z art. 8 ust. 1 i art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) oraz przepisów ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze: art. 62, art. 169 ust. 2, art. 206 ust. 1 pkt 1, art. 230 ust. 2, art. 311, art. 312 ust. 1, art. 313 ust. 2, art. 317 ust. 1, art. 336 ust. 1art. 342 ust. 1, art. 343 ust. 1, art. 345 ust 1-2. Skarżący zarzucił również naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych w związku z art. 160 ust. 1 p.u.n.

W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że ustawa o grach hazardowych nie reguluje skutków ogłoszenia upadłości przedsiębiorcy i brak w w/w ustawie przepisów wyłączających zastosowanie przepisów ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze. Wskazał, że zezwolenie weszło w skład masy upadłości. Ogłoszenie upadłości nie spowodowało jednak zmiany podmiotu, któremu przysługuje zezwolenie, nadal jest nim spółka [...]. Zdarzenie to nie uszczupliło ustanowionego zabezpieczenia finansowego. Syndyk podkreślił, że nie prowadzi działalności objętej zezwoleniem. Syndyk prowadzi przedsiębiorstwo upadłego bez jednoczesnego prowadzenia działalności wymagającej zezwolenia. W okresie od [...] lipca 2012 r. do [...] lutego 2014 r. wydzierżawił zorganizowaną część przedsiębiorstwa, która obejmowała m.in. zezwolenie będące przedmiotem niniejszego postępowania.

Odnosząc się do zaległości podatkowych, stwierdzono, że zaległości za kwiecień i maj 2012 r. nie mogą stanowić przyczyny cofnięcia zezwolenia spółce. Zaległość ta powstała po ogłoszeniu upadłości układowej spółki, częściowo po zmianie trybu postępowania na upadłość obejmującą likwidację majątku. Zaległości podatkowe zaspokajane są w kategorii pierwszej, w miarę posiadanych środków. Jeśli syndyk nie zaspokaja tych należności, z uwagi na brak pieniędzy, to nie może być mowy o rażącym naruszeniu przepisów prawa.

Skarżący zarzucił również, że podstawą cofnięcia zezwolenia nie może być niespełnienie przez automat wymogów art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych, skoro okoliczność ta nie została stwierdzona przez upoważnioną jednostkę badającą, a w/w przepis ustawy o grach hazardowych stanowi nienotyfikowany przepis techniczny, który nie może być stosowany.

Powołując się na wyrok TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, syndyk stwierdził, że przepisy art. 59 pkt 2 w związku z art. 138 ust. 2 oraz art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych są przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE i wobec braku notyfikacji nie mogą być stosowane.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Postanowieniem z dnia 17 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 1005/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny zawiesił postępowanie w sprawie do czasu udzielenia przez Trybunał Konstytucyjny odpowiedzi na pytanie prawne Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie zgodności z Konstytucją RP art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych (sygn. akt P 4/14).

Postanowieniem z dnia 1 kwietnia 2015 r. sąd postanowił podjąć zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej o cofnięciu zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] stycznia 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa lubelskiego, udzielonego [...] Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w W.

Decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności została wydana na podstawie przepisów nieobowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 z późn. zm.), która utraciła moc na podstawie art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Stosownie do art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Przepis art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych stanowi zaś, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy.

Stosownie do art. 59 ustawy o grach hazardowych organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku:

1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie;

2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia;

3) obniżenia kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1;

4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej;

5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone w art. 299 Kodeksu karnego;

6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych.

Z przywołanego przepisu wynika, że cofnięcie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych zależy od zaistnienia przesłanek w nim określonych.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych. Zezwolenie cofnięto z uwagi na rażące naruszenie warunków w nim określonych.

Zastosowanie art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych wymaga od organu oceny czy podmiot prowadzący działalność w zakresie objętym udzielonym zezwoleniem, dopuścił się naruszenia warunków wykonywania działalności określonych w zezwoleniu, zatwierdzonym regulaminie lub przepisach ustawy. Ustalenia w tym zakresie muszą być uznane za "rażące". Rażące naruszenie to takie działanie lub zaniechanie podmiotu prowadzącego działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostaje w sprzeczności z warunkami jej wykonywania określonymi w zezwoleniu, zatwierdzonym regulaminie lub przepisami ustawy.

W niniejszej sprawie Dyrektor Izby Celnej prawidłowo uznał, że z uwagi na niepłacenie przez spółkę [...] podatków, prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nastąpiło niezgodnie z udzielonym zezwoleniem.

Zgodnie z art. 27a ustawy o grach i zakładach wzajemnych (w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia zezwolenia z dnia 22 stycznia 2009 r.), o zezwolenia, o których mowa w art. 24 ust. 1 i 1a, mogą ubiegać się spółki, które udokumentują: 1) legalność źródeł pochodzenia kapitału; 2) terminowe wywiązywanie się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa; 3) terminowe opłacanie składek na ubezpieczenia społeczne.

Nadmienić należy, że analogiczne warunki uzyskania zezwolenia przewiduje ustawa o grach hazardowych z dnia 19 listopada 2009 r. Zgodnie z art. 34 u.g.h., o koncesję lub zezwolenie mogą się ubiegać wyłącznie podmioty, które udokumentują: 1) legalność źródeł pochodzenia kapitału; 2) niezaleganie z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa oraz z zapłatą należności celnych; 3) niezaleganie z zapłatą składek na ubezpieczenia społeczne oraz na ubezpieczenie zdrowotne.

Z akt sprawy wynika, że spółka posiada zaległości z tytułu podatku od gier za kwiecień, maj, czerwiec 2012 r., październik, listopad, grudzień 2013 r., styczeń, luty 2014 r. w łącznej wysokości [...] zł. Syndyk podniósł, że spółka znajdująca się w upadłości nie może spłacić w/w kwoty, ponieważ jak określono w przepisach ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze, może być ona jedynie wciągnięta na listę wierzytelności (art. 255) i zaspokojona zgodnie z planem podziału masy upadłości (art. 336).

Nie można podzielić poglądu syndyka, który wywodzi, że nie może być mowy o rażącym naruszeniu przepisów prawa w sytuacji, gdy nie zaspokaja on należności, z uwagi na brak pieniędzy. Podkreślić w tym miejscu należy, że już sam fakt istnienia zaległości podatkowych, bez względu na czas, przyczyny i okoliczności powstania tych zaległości, stanowi rażące naruszenie fundamentalnych warunków zezwolenia. O rażącym charakterze tego naruszenia świadczy ilość oraz wysokość nieuregulowanych zobowiązań podatkowych. Skoro spółce udzielono zezwolenia pod warunkiem terminowego wywiązywania się z obowiązków podatkowych wobec budżetu państwa, to w związku z niepłaceniem podatków przez spółkę, dopuściła się ona rażącego naruszenia warunków określonych w zezwoleniu na prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych i zasadnym jest jego cofnięcie.

Podnieść w tym miejscu należy, że w świetle przywołanego powyżej przepisu art. 34 obecnie obowiązującej ustawy o grach hazardowych, jednym z wymogów uzyskania zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych jest niezaleganie z zapłatą podatków stanowiących dochód budżetu państwa oraz z zapłatą należności celnych. O zezwolenie mogą się ubiegać wyłącznie podmioty, które udokumentują brak zaległości podatkowych. Z przepisów ustawy o grach hazardowych i zakładach wzajemnych, jak i przepisów obowiązującej ustawy o grach hazardowych wynika zatem, że żaden podmiot posiadający zaległości podatkowe nie mógł i nie może uzyskać zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Gdyby spółka [...] obecnie ubiegała się o zezwolenie, posiadając zaległości podatkowe, nie uzyskałaby go.

Za rażące naruszenie warunków zezwolenia organ prawidłowo uznał naruszenie w zakresie zabezpieczenia finansowego w postaci hipoteki kaucyjnej.

W myśl art. 38 ustawy o grach hazardowych i wzajemnych (w brzmieniu obowiązującym w dacie udzielenia zezwolenia z dnia [...] stycznia 2009 r.), spółka, której udzielono zezwolenia, jest obowiązana złożyć w terminie określonym w zezwoleniu finansowe zabezpieczenie w wysokości określonej w ust. 1 i 2 art. 38.

Zgodnie z art. 38 ust. 3 ustawy o grach i zakładach wzajemnych, zabezpieczenia finansowe, o których mowa w ust. 1 i 2, zapewniają ochronę interesu finansowego uczestników gier lub zakładów wzajemnych, o których mowa w art. 2, oraz służą zaspokojeniu innych ewentualnych roszczeń, w tym zwłaszcza z tytułu zobowiązań podatkowych.

Zabezpieczenie finansowe może m. in. polegać na zabezpieczeniu hipotecznym na nieruchomościach (lub prawie wieczystego użytkowania) stanowiących własność spółki (art. 38 ust. 4 ustawy o grach i zakładach wzajemnych).

Z akt sprawy wynika, że na nieruchomości należącej do spółki [...], położonej w G., przy ulicy [...] (numer księgi wieczystej [...]) ustanowiona została hipoteka kaucyjna celem zabezpieczenia finansowego działalności spółki w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

Z dniem ogłoszenia upadłości majątek upadłego staje się masą upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego (art. 61 p.u.n.). W skład masy upadłości wchodzi majątek należący do upadłego w dniu ogłoszenia upadłości oraz nabyty przez upadłego w toku postępowania upadłościowego, z zastrzeżeniem art. 63-67.

Z dniem ogłoszenia upadłości spółki [...] w/w nieruchomość, na której ustanowiona została hipoteka kaucyjna, weszła w skład masy upadłości, która służy zaspokojeniu wierzycieli upadłego.

Jak powyżej wskazano, zabezpieczenie finansowe towarzyszące zezwoleniu na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach służy ochronie interesu finansowego uczestników gier. Wejście w/w nieruchomości w skład masy upadłości, jak słusznie zauważył organ celny, spowodowało osłabienie pozycji wierzyciela hipotecznego, ponieważ kolejność zaspokajania wierzycieli w postępowaniu upadłościowym zależna jest od rodzaju wierzytelności i jej ewentualnego zabezpieczenia. Zgłoszone wierzytelności umieszcza się na liście wierzytelności, a należności podlegające zaspokojeniu z funduszów masy upadłości dzieli się na pięć kategorii. Proces zaspokojenia wierzycieli może jednak wiązać się ze sporządzaniem, zatwierdzaniem i realizowaniem wielu list wierzytelności i planów podziału zależnych od rodzaju wierzytelności. Powyższe powoduje, że zabezpieczenie finansowe towarzyszące zezwoleniu nie może spełnić swojej ustawowej roli, czyli ochrony interesu finansowego uczestników gier, ponieważ wierzytelności uczestnika gier będącego wierzycielem będą podlegały zaspokojeniu zgodnie z przepisami ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze.

Z tych przyczyn zarzut naruszenia przepisu art. 59 pkt 2 ustawy o grach hazardowych w związku z przepisami ustawy – Prawo upadłościowe i naprawcze należało uznać za nieuzasadniony.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, w myśl którego art. 59 pkt 2 ustawy o grach nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż nie został notyfikowany, zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 98/34/WE.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, na który powołuje się skarżący, został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych trzech pytań dotyczących art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.

Podkreślić w tym miejscu należy, że Dyrektor Izby Celnej nie stosował przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. i żaden z nich nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego.

Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie sposób natomiast wyprowadzić z art. 59 pkt 2 ustawy, który niejako dostosowuje sytuację prawną do istniejącej już sytuacji faktycznej. W niniejszej sprawie bezsporne jest, że spółka posiadała zaległości z tytułu podatku od gier za kwiecień, maj, czerwiec 2012 r., październik, listopad, grudzień 2013 r., styczeń, luty 2014 r. Spółka nie wywiązując się terminowo z obowiązków podatkowych wielokrotnie naruszyła warunki zezwolenia. Powyższe ustalenia, w świetle art. 59 pkt 2 u.g.h., obligowały organ do cofnięcia zezwolenia.

Wymaga również podkreślenia, że przepis art. 59 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych zawiera normę analogiczną do przepisu art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Z treści tego przepisu wynikało, że organ udzielający zezwolenia, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w całości lub części, w przypadku niezastosowania się podmiotu do wydanego polecenia lub powtórnego wystąpienia okoliczności określonych w ust. 1 (naruszenia ustawy lub warunków zezwolenia, uchybienia przepisom regulaminów).

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było prowadzone zgodnie z regułami proceduralnymi, z poszanowaniem praw strony i czynnym jej udziałem. Wbrew twierdzeniom skarżącego, organy celne w toku postępowania podjęły wszelkie niezbędne czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Organy wskazały szczegółowo motywy swoich rozstrzygnięć, oparły się na wszechstronnie zebranym materiale dowodowym, odwołując się do konkretnych ustaleń faktycznych mających oparcie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Ocena dokonanych ustaleń odpowiada prawu, nie narusza bowiem granic swobodnej oceny dowodów wyrażonej w art. 191 Ordynacji podatkowej. Tym samym zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), oddalił skargę.