Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 459/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inspekcja weterynaryjna
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 50 § 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Krystyna Józefczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi W. N. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzjami z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] (znak: [...] [...]) i nr [...] (znak: [...] [...]) skierowanymi odpowiednio do M. C. – prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" s.c. Zakład [...] K. i M. C., [...] [...] oraz do K. C. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "[...]" s.c. Zakład [...] K. i M. C., [...] [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii, działając na podstawie art. 54 ust. 2 lit. e rozporządzenia z 29.04.2004 r. (WE) 882/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie kontroli urzędowych przeprowadzonych w celu sprawdzenia zgodności z prawem paszowym i żywnościowym oraz regułami dotyczącymi zdrowia zwierząt i dobrostanu zwierząt (Dz. Urz. UE L z 30.04.2004 r. Nr 165, str. 1 ze zm.) w zw. z art. 6 i art. 7 ustawy z 16.12.2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz. U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 ze zm.) oraz art. 104 K.p.a., zawiesił działanie Zakładu "[...]" s.c. Zakład [...] K. i M. C. [...], [...] do dnia [...].03.2013 r.

Od powyższych decyzji zostały złożone odwołania, zawierające tożsamą treść, oba nadane w dniu 31 grudnia 2012 r. Jedno z nich podpisane przez W. N., w nagłówku wskazano: Zakład [...] "[...]" s.c. K. i M. C. [...] [...] reprezentowany przez pełnomocnika W. N. Drugie natomiast podpisane przez K. C. i M. C., gdzie w nagłówku wskazano: Zakład [...] "[...]" s.c. K. i M. C. [...] [...] reprezentowany przez pełnomocnika W. N.

W uzasadnieniu zarzucono, że kwestionowane decyzje nie odpowiadają prawu. Przede wszystkim nie wiadomo jakiego zakładu dotyczą. Wyjaśniono, że odwołujący prowadzą działalność gospodarczą pod nazwą Zakład [...] "[...]" s.c. K. i M. C. a nie pod nazwą Zakład [...] "[...]" s.c. Zakład [...] K. C. i M. C. Nadto wskazano, że organ nie powiadomił stron o wszczęciu postępowania, nie umożliwił im wglądu w akta sprawy.

Pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wezwał W. N. do usunięcia braków powyższych odwołań, poprzez nadesłanie oryginału lub notarialnie poświadczonego odpisu pełnomocnictwa do reprezentowania K. C. i M. C. w sprawach dotyczących prowadzonego przez nich zakładu oraz do złożenia dokumentu (oryginał lub notarialnie poświadczony odpis) dotyczącego zmiany obowiązującego na dzień [...].11.2012 r. wpisu w Centralnej Ewidencji i Informacji o działalności gospodarczej w zakresie zmiany nazwy zakładu reprezentowanych stron z "[...]" – s.c. Zakład [...] – C. K. [...], [...] i [...]" – s.c. Zakład [...] – C. [...], [...] [...] na Zakład [...] "[...]" s.c. K. i M. C. [...], [...].

W odpowiedzi W. N. nadesłał kserokopię oświadczenia złożonego przez M. C. i K. C. z dnia [...].02.2013 r. (oryginał oświadczenia został przesłany przez ww. osoby w dniu [...].02.2013 r.- data wpływu do organu), w którym zawarte było oświadczenie, że pełnomocnictwo udzielone W. N. pozostaje aktualne w sprawach administracyjnych wszczętych decyzjami nr [...] i [...] z [...].11.2012 r. a nadto, że oryginał pełnomocnictwa udzielonego [...].04.2008 r. jest w posiadaniu Powiatowego Lekarza Weterynarii W. N. nadesłał także potwierdzone przez niego "za zgodność z oryginałem" wydruki z Centralnej Ewidencji Informacji

o Działalności Gospodarczej z dnia [...] lutego 2013

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] znak: [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 34 § 2, art. 32, art. 33 K.p.a. oraz art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29.01.2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2010 r. nr 112, poz. 744 ze zm.) stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez W. N. od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii Nr [...] i Nr [...].

Organ odwoławczy wyjaśnił, że mając na uwadze brzmienie art. 64 § 2 i art. 32, art. 33 K.p.a. wezwał pełnomocnika stron do usunięcia braków. W ocenie WLW w K. ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że K. C. i M. C. nie zmienili nazwy prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej na Zakład [...] "[...]" s.c. K. C. i M. C. oraz nie udzielili W. N. pełnomocnictwa do działania w ich imieniu pod podaną nazwą. Jak wyjaśnił organ działalność ta jest nadal prowadzona pod nazwą "[...]" s.c. Zakład [...] K. i M. C., [...], [...].

Organ stwierdził zatem, że W. N., w zakreślonym w wezwaniu terminie nie nadesłał do akt sprawy pełnomocnictwa świadczącego o reprezentowaniu K. C. i M. C. prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą Zakład [...] "[...]" s.c. K. i M. C., [...], [...] w przedmiotowym postępowaniu, a tym samym nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 33 § 3 K.p.a. Organ podał, że pozostawienie odwołania bez rozpoznania, stanowi jedną z określonych przyczyn stwierdzenia niedopuszczalności odwołania, przewidzianą w art. 134 K.p.a., dlatego też zasadnym jest stwierdzenie niedopuszczalności wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji przez W. N.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na powyższe postanowienie złożył W. N., wnosząc o jego uchylenie, zawieszenie postępowania, a także umorzenie postepowania jako bezprzedmiotowego. W ocenie skarżącego kwestionowane postanowienie nie odpowiada prawu. Organ nie zbadał bowiem stanu faktycznego sprawy w tym kwestii udzielonego przez M. C. i K. C. pełnomocnictwa W. N. Skarżący oświadczył również, że udzielone mu pełnomocnictwo z dnia [...].04.2008 r. przez M. C. i K. C. jest w posiadaniu Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii i nadal jest ważne i obowiązujące. jego zdaniem dołączenie do akt pełnomocnictwa lub jego odpisu leży w gestii organu I i II instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Lekarz Weterynarii wniósł o jej odrzucenie jako obarczonej brakami formalnymi poprzez niepodanie nazwy strony i jej pełnomocnika oraz niedołączenie pełnomocnictwa, ewentualnie o jej oddalenie z przyczyn podanych w kwestionowanym postanowieniu.

W piśmie procesowym z dnia 18 czerwca 2013 r. W. N. oświadczył, że skargę w przedmiotowej sprawie złożył w imieniu własnym, bowiem postanowienie, będące przedmiotem skargi, nie zostało doręczone ani M. C. ani K. C. Jednocześnie skarżący nadesłał oryginał pełnomocnictwa z dnia [...] kwietnia 2008 r. udzielonego mu przez M. C. i K. C. do reprezentowania ich przed Wojewódzkim Lekarzem Weterynarii Wyjaśnił także, że pełnomocnictwo to upoważniało go do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji. Natomiast nie jest upoważniony do działania w imieniu ww. osób przed sądem administracyjnym.

W dniu 18 grudnia 2014 r. (data wpływu do Sądu) Stowarzyszenie A z siedzibą w [...] złożyło wniosek o dopuszczenie do udziału w postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Przedmiot skargi stanowi postanowienie, Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] lutego 2013 r. Nr [...] znak: [...], podlegające kontroli sądu administracyjnego z mocy art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a." Kontrola ta, jak wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1647) sprawowana jest pod względem legalności, tj. zgodności z regułami proceduralnymi oraz normami materialnoprawnymi. Stwierdzenie naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego bądź innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje do uchylenia w całości lub w części skarżonego postanowienia – art. 145 § 1 lit. a – c P.p.s.a. Natomiast w myśl art. 151 P.p.s.a. Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

Dokonując kontroli zaskarżonego postanowienia w omówionym wyżej zakresie i stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. ("Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną"), Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, przede wszystkim z przyczyn, które należało uwzględnić z urzędu.

Zaskarżonym postanowieniem, z powołaniem się na art. 134 K.p.a. WLW stwierdził niedopuszczalność odwołania wniesionego przez W. N. od decyzji Nr [...] i [...] Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] listopada 2012 r. skierowanych do M. C. i K. C., prowadzących działalność gospodarczą p.n. "[...]" s.c. Zakład [...] K. C. i M. C., [...], [...], w sprawie zawieszenia działania w/w Zakładu do dnia [...] marca 2013 r. Powodem skorzystania przez organ odwoławczy z dyspozycji art. 134 k.p.a. było to, że W. N. nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 33 § 3 K.p.a, tj. nie złożył – mimo wezwania – pełnomocnictwa uprawniającego do reprezentowania K. C. i M. C., prowadzących działalność gospodarczą p.n. Zakład [...] "[...]" s.c. K. C. i M. C., [...], [...] (tak została w odwołaniu określona strona). W skardze na to postanowienie W. N. zarzucił nieprawidłowe wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, tzn. pełnomocnictwa z dnia [...] kwietnia 2008 r. udzielonego mu przez M. i K. C., które jest "ważne i obowiązujące". Nadto w piśmie z dnia 18 czerwca 2013 r. (będącym odpowiedzią na wezwanie Sądu) W. N. wyjaśnił, że nie jest osobą uprawnioną do reprezentowania w/w osób przed sądami administracyjnymi, natomiast skargę złożył "w imieniu własnym" (skarga została opatrzona własnoręcznym podpisem W. N.).

Stosownie do przepisów art. 50 § 1 P.p.s.a. uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym.

W rozumieniu cytowanego przepisu o "interesie prawnym" można mówić wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. Zatem o tym czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa, a najczęściej będą to przepisy prawa materialnego. Stąd też od wykazania związku między chronionym przepisami prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi.

W literaturze podkreśla się, że skarżący musi mieć w złożeniu skargi interes prawny pojmowany jako istnienie związku między sferą jego indywidualnych praw i obowiązków a zaskarżonym aktem lub czynnością (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Postępowanie sądowoadministracyjne, W-wa 2004 r. s. 122-123). Innymi słowy, interes prawny podmiotu wnoszącego skargę, do sądu przejawia się w tym, że działa on bezpośrednio we własnym imieniu i ma roszczenie o przyznane uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku (zob. wyrok NSA z dnia 3.06.1996 r., II SA 74/06 ONSA 1997/2/89). Podkreśla się przy tym w orzecznictwie, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (zob. wyrok NSA z dnia 22.02.1984 r., I SA 1748/13, LexPolonica).

W świetle powyższego, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości, że osoba nie mająca interesu prawnego nie może poszukiwać ochrony na gruncie postępowania sądowoadministracyjnego.

W ocenie Sądu, W. N. nie wskazał przepisu prawa uprawniającego do wystąpienia w przedmiotowym postępowaniu z określonym żądaniem w stosunku do organów Inspekcji Weterynaryjnej. Nie przysługuje mu żadne roszczenie o przyznanie uprawnienia lub zwolnienie z nałożonego obowiązku, a które w przedmiotowej sprawie przynależy do wspólników spółki cywilnej, prowadzących działalność gospodarczą pod nazwą wskazaną w decyzji z dnia [...] listopada 2012 r.

Skoro więc wnoszący skargę W. N. nie legitymuje się interesem prawnym, to w rezultacie daje to podstawę do oddalenie skargi.

Dlatego na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.