Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1886/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2005-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Bogusław Wolas Sędziowie: NSA Józef Gach (spr) WSA Stanisław Grzeszek Protokolant: Iwona Sadowska - Białka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2005r sprawy ze skargi Firmy Inwestycyjnej "L." S.A. w K. na decyzję Izby Skarbowej z dnia 25 sierpnia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2000 I. uchyla zaskarżoną decyzję II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 1.266zł 32 gr (tysiąc dwieście sześćdziesiąt sześć złotych trzydzieści dwa grosze).


UZASADNIENIE

Zaskarżona decyzja- po rozpatrzeniu odwołania-została utrzymana w mocy decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...].05.2003r. Nr -[...], którą Firmie Inwestycyjnej "L." S.A. w K. określono podatek dochodowy za 2000r. w kwocie 63.316 zł.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w Spółka ta w kosztach uzyskania przychodów ujęła w całości wydatki w kwocie 305.285,63 zł., które dotyczyły wszystkich lokali w budynku nr 19 znajdującym się przy ul. E. w K..

Natomiast lokale w tym budynku były sprzedane zarówno w roku 1999, jak i w roku 2000. W związku z tym dokonano podziału- tej kwoty wskaźnikiem udziału powierzchni użytkowej lokali sprzedanych w 1999r.w powierzchni użytkowej wszystkich lokali.

Obliczone w ten sposób zawyżenie kosztów uzyskania przychodu w 2000r. wyniosło 85.338,86 zł. Analogicznie postąpiono z wydatkami tego rodzaju, które wystąpiły w pierwszych miesiącach 2001 r. z tym, że zaniżenie kosztów uzyskania przychodu w 2000r. wyniosło 17.452,93 zł. W sumie koszty uzyskania przychodu w 2000r. zostały zmniejszone o kwotę 67.888,93 zł.

Natomiast nie zgodzono się z zarzutem subiektywnej oceny faktur zakupu, przejawiającej się w umieszczeniu ich w łącznej kwocie 248.150,21 zł, dotyczącej sprzedanych lokali zarówno w 1999r. jak i 2000r., konkretnie Strona wymieniła w odwołaniu trzy faktury: z dnia[...].04.2000r. nr [...] na kwotę 47.651,92 zł, z dnia [...].03.2000r. nr [...] na kwotę 28.858,45 zł, z dnia [...].03.2000r. nr [...] na kwotę 7.871,39 zł.. Wskazane faktury zostały wystawione i wpłynęły do Strony do dnia sporządzenia bilansu za 1999rok, czyli do [...].03.2000r. oraz przed dniem zatwierdzenia sprawozdania finansowego za 1999r., czyli [...]04.2000r. w przypadku faktury z dnia [...].04.2000r. W myśl art.27 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych obowiązek złożenia zeznania wstępnego musiał być spełniony do końca trzeciego miesiąca roku następnego. Natomiast zeznanie o ostatecznej wysokości dochodu należało złożyć w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego. Dlatego też organ I instancji miał zarówno podstawę faktyczną, jak i prawną aby zaliczyć w odpowiedniej proporcji do kosztów 1999r. i 2000r. kwoty wynikające z powyższych faktur.

W skardze Firma Inwestycyjna "L." zarzuciła nieprawidłowe zastosowanie art.15 ust.4 ustawy z dnia 15 lutego 1992r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. z 2000r. nr 54 poz.654 ze zm.). Stosownie bowiem do tego przepisu koszty uzyskania przychodów co do zasady są potrącane w roku podatkowym, którego dotyczą. Przepis ten dotyczy więc kosztów, które związane są w sposób ścisły z konkretnym przychodem. W sprawie żadna z siedmiu faktur dokumentujących wykonanie prac budowlanych, w okresie od 01.01.2000 do 31.03.2000r. w domu mieszkalnym przy ul. E., nie wskazywała na wykonanie jakichkolwiek robót w lokalach sprzedanych i rozliczonych w 1999r.

To samo dotyczy 10 faktur dokumentujących wykonanie prac budowlanych budynku przy ul. E. z tym, że chodzi w tym przypadku o lokale sprzedane i rozliczone w 2000r.

Nadto zarzucono w skardze, że organy podatkowe w różny sposób obliczyły zawyżenie (zaniżenie) koszty uzyskania przychodu w roku 2000. W pierwszym przypadku posłużyły się wskaźnikiem wynikającym z podzielenia powierzchni użytkowej sprzedanych w 1999r. lokali do powierzchni użytkowej wszystkich lokali ogółem a w drugim-kierowały się zbieżnością rodzajową wydatków i usterek, które stwierdzono przy przekazywaniu lokali sprzedanych w 2000r.

W odpowiedzi na skargę Izba Skarbowa wniosła o jej oddalenie i podtrzymała dotychczas zajmowane stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 15 ust. 4 u.p. do p. "Koszty uzyskania przychodów są potrącalne tylko w tym roku podatkowym, którego dotyczą, tj. są potrącalne także koszty uzyskania poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy, lecz dotyczące przychodów roku podatkowego oraz określone co do rodzaju i kwoty koszty uzyskania, które zostały zarachowane, chociaż ich jeszcze nie poniesiono, jeżeli odnoszą się do przychodów danego roku podatkowego, chyba ,że ich zarachowanie nie było możliwe: ( podkreślenie tut. Sądu ) w tym przypadku są one potrącalne w roku, w którym zostały poniesione".

Z protokołu z badania dokumentów i ewidencji księgowej znajdującego się w aktach sprawy wynika, że skarżąca spółka złożyła zeznanie wstępne CIT-8 za 2000r. w dniu [...].03.2001 r. Tym samym najwyżej do tego dnia mogła stosować cytowany przepis w części dotyczącej zarachowania określonych co do rodzaju i kwoty kosztów uzyskania przychodów, które nie zostały jeszcze poniesione.

Przepis ten zaś miał zastosowanie w sprawie, gdyż skarżąca spółka sprzedała wprawdzie 6 lokali mieszkalnych w 1999r., lecz budynek, w którym znajdowały się te lokale, nie był jeszcze wykończony. To samo dotyczyło doprowadzenia otaczającego budynek terenu do użytku. Dowodem może być tu faktura z dnia [...].03.2000r. dotycząca malowania całego budynku. Przedmiotami sprzedaży w 1999r. były zaś nie tylko lokale mieszkalne, lecz również udział w tych częściach budynku, które właścicielom tych lokali służą do wspólnego użytku i udział w gruncie znajdującym się nie tylko pod budynkiem lecz i obok niego w zakresie niezbędnym do korzystania z tych lokali. W związku z tym skarżąca spółka powinna od przychodów ze sprzedaży lokali mieszkalnych w roku 1999 potrącić część kosztów wynikających z faktur otrzymanych w 2000r. a dotyczących wykończenia całego budynku i doprowadzenia otaczającego go terenu do użytku.

To samo dotyczy przychodów ze sprzedaży lokali w 2000r. i kosztów usuwania w nich usterek w 2000r.

Ponieważ zakres prac budowlanych był tu różny, to organy podatkowe mogły zastosować różne metody przy obliczaniu tej części kosztów, która podlegała potrąceniu z przychodami ze sprzedaży lokali.

Organy podatkowe naruszyły jednak postanowienia art. 15 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w części dotyczącej zarachowania określonych co do rodzaju i ilości kosztów uzyskania przychodów, które nie zostały jeszcze poniesione.

Skoro skarżąca strona złożyła zeznanie wstępne CIT-8 za 1999r.-jak już o tym była mowa wyżej- na koniec I kwartału 2000r., to nie mogła zarachować kosztów wynikających z faktur, które zostały otrzymane przez nią już w II kwartale tego roku. Dowodem może tu być faktura zakupu nr[...]z dnia [...]04.2000r. Natomiast w żadnej mierze nie można- tak jak to uczyniły organy podatkowe-przyjąć, aby zarachowanie to było możliwe po złożeniu zeznania wstępnego CIT-8 za rok 1999. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych wiążą bowiem obowiązek zapłaty podatku ze złożeniem zeznania wstępnego a nie z zatwierdzeniem sprawozdania finansowego, czy też złożeniem zeznania ostatecznego. Tymi przepisami są art.27 ust. 1stanowiący, że podatnicy z pewnymi wyjątkami, które nie mają zastosowania w sprawie są obowiązani składać Urzędom Skarbowym zeznania według ustalonego wzoru, o wysokości dochodu osiągniętego w roku podatkowym i w tym terminie wpłacić podatek należny albo różnice miedzy podatkiem należnym od dochodu wykazanego w zeznaniu a sumą należnych zaliczek od początku roku. Zeznanie o ostatecznej wysokości dochodu podatnicy są zobowiązani złożyć w terminie 10 dni od daty zatwierdzenia rocznego sprawozdania finansowego, nie później jednak niż przed upływem 9 miesięcy od zakończenia roku podatkowego. Podatek wynikający z zeznania jest podatkiem należnym za dany rok podatkowy chyba, że Urząd Skarbowy wyda decyzję, w której określi podatek w innej wysokości. Z przepisów tych w połączeniu z przepisami ustawy z dnia 29.08.1997r. ordynacji

podatkowej (Dz. U. 137 poz. 926 ) a zwłaszcza w związku z art.. 51 § 1 i art. 53§1 wynika, że w oparciu o złożone ostateczne zeznanie podatnik może co najwyżej skorygować wstępne zeznanie podatkowe i gdy podatek należny jest wyższy od wykazanego w zeznaniu wstępnym -uiścić zaległość podatkową wraz z odsetkami za zwłokę. Z tego względu Sąd działając na podstawie art.145 §1 pkt.1, litera A i art. 200 p.p s.a. orzekł, jak w sentencji.