Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1020/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-02-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędzia WSA Arkadiusz Windak Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 lutego 2019 r. sprawy ze skargi T. W. na rozkaz personalny Komendanta Policji z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nagrody rocznej uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz poprzedzający go rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w D. P. nr [...] z dnia [...] r.


UZASADNIENIE

1. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] r. Komendant Powiatowy Policji w D. P. obniżył [...] T. W. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"), nagrodę roczną przyznaną w wysokości 80% o 20%, tj. do wysokości 60% z 1/12 uposażenia otrzymanego w 2018r. Uzasadnieniem dla powyższego była kara nagany wskazana w orzeczeniu nr [...] z dnia [...]. utrzymanym w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. orzeczeniem nr [...] z dnia [...].

2. Od powyższego rozstrzygnięcia Skarżący złożył odwołanie, wnosząc o uchylenie rozkazu w całości. Podniósł, iż wniósł skargę na orzeczenie dyscyplinarne do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie w przedmiocie wymierzenia mu kary dyscyplinarnej nagany oraz zarzucił, że powyższy rozkaz został wydany bez rozpatrzenia odwołania od rozkazu personalnego nr [...]. Ponadto Skarżący wskazał, iż rozkaz nr [...] został wydany przed terminem uprawomocnienia się orzeczenia WSA w Szczecinie.

3. Komendant Wojewódzki Policji w S. , rozkazem personalnym nr [...] wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm., dalej przywoływana jako: "K.p.a.") - po rozpatrzeniu odwołania:

1) uchylił w części zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w D. P. z dnia [...]. dotyczący wysokości obniżenia nagrody rocznej,

2) przyznał nagrodę roczną w wysokości 80% z 1/12 uposażenia otrzymanego w 2018 r. określoną w rozkazie personalnym nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z [...] r.

3) w pozostałym zakresie rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Organ odwoławczy wskazał, że orzeczeniem nr [...] z [...] r. Komendant Powiatowy Policji w D. P. ukarał Skarżącego karą dyscyplinarną nagany. Na skutek wniesionego przez policjanta odwołania Komendant Wojewódzki Policji w S. orzeczeniem nr [...] z [...] r. utrzymał w mocy orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w D. P.. Oba te orzeczenia stały się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. W obecnym czasie nie zapadł jeszcze wyrok w tym przedmiocie.

W dniu [...] r. Komendant Powiatowy Policji w D. P. rozkazem personalnym nr [...] zwolnił ww. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Rozkazem personalnym nr [...] z [...] r., w związku ze zwolnieniem ze służby, Komendant Powiatowy Policji w D. P. miał obowiązek rozstrzygnąć kwestię prawa zwolnionego policjanta do nagrody rocznej za 2018 r. Komendant Powiatowy Policji w D. P. obniżył nagrodę roczną o 20% uposażenia otrzymanego w 2018 r. do wysokości 80%. Podstawę obniżenia nagrody rocznej stanowiło orzeczenie Komendanta Powiatowego Policji w D. P. nr [...] z dnia [...] r. oraz utrzymujące go w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. orzeczenie nr [...] z dnia [...] r.

Z uwagi na to, iż Skarżący w 2017 r. dopuścił się również innego przewinienia dyscyplinarnego, za które został ukarany karą nagany określoną w orzeczeniu nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w D. P. z [...] r. utrzymanym w mocy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. orzeczeniem nr [...] z [...] r., powstała konieczność kolejnego obniżenia nagrody rocznej o 20% do wysokości 60% z 1/12 uposażenia otrzymanego w 2018 r.

W dniu 9 maja 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uchylił orzeczenie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w D. P. z [...] r. na podstawie, których została orzeczona pierwsza kara nagany.

W związku z tym, iż wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie nie był prawomocny postanowiono do czasu rozstrzygnięcia sprawy zawiesić postępowanie administracyjne dotyczące odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z [...] r. w sprawie obniżenia nagrody rocznej na podstawie art. 97 § 1 pkt 4. (postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. z [...] r.).

W dniu 8 sierpnia 2018 r. orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie (sygn. akt II SA/Sz 301/18) stało się prawomocne.

Zgodnie z art. 97 § 2 K.p.a. gdy ustąpiły przyczyny uzasadniające zawieszenie postępowania, organ administracji publicznej podjął postępowanie z urzędu wydając postanowienie nr [...] z [...] r.

Dalej Organ wskazał, że w związku z tym, iż uchylona została kara dyscyplinarna nagany na podstawie której obniżono nagrodę roczną za 2018 r. do wysokości 80% tj. o 20% należało zwrócić Skarżącemu potrąconą cześć nagrody rocznej, którą po dwóch obniżeniach posiadał w wysokości 60%. Komendant Wojewódzki Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z [...] r. przyznał Skarżącemu obniżoną o 20% w wyniku kary nagany nagrodę roczną do wysokości 80%.

Organ podał, że w tej sprawie po rozpatrzeniu odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z [...] r. Organ odwoławczy uchylił rozstrzygnięcie w części dotyczącej wysokości pozostałej nagrody rocznej. W obecnym stanie faktycznym pozostawił ją na poziomie 80% z 1/12 uposażenia otrzymywanego w 2018 r., gdyż nie zapadł jeszcze wyrok w sprawie kary nagany określonej w orzeczeniu nr [...] z [...] r.

Organ odwoławczy, po przytoczeniu treści norm wyrażonych w art. 100 ustawy o Policji wskazał, że prawo do nagrody rocznej uwarunkowane jest należytym wykonywaniem przez policjanta nałożonych na niego obowiązków, w tym dyscypliny służbowej. Podkreślił, iż uprawnienie do otrzymywania przez policjantów nagrody rocznej, tj. 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, jest jednym z przejawów szczególnego statusu tych funkcjonariuszy. Stanowi ono rekompensatę za trudy i niebezpieczeństwo związane z ich codzienną służbą. Powiązane jest ono jednak nie tylko z faktycznym, ale i prawidłowym wykonywaniem służby w ciągu roku, a nie tylko istnieniem w tym czasie stosunku służbowego (por. wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 1568/14).

Przy obniżaniu nagrody rocznej Komendant Powiatowy Policji w D. P. uwzględnił całokształt okoliczności sprawy, w szczególności charakter popełnionego przewinienia, jego skutki, rodzaj i wymiar orzeczonej kary oraz wyniki policjanta kiedy był jeszcze w służbie (art. 110 ust. 8b ustawy o Policji). Innymi słowy, Organ przy orzekaniu o obniżeniu nagrody rocznej miał na uwadze przesłanki ustawowe i okoliczności zachodzące w konkretnej sprawie byłego policjanta.

Ponadto Organ wskazał również na dyspozycję art. 135 o ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o Policji, zgodnie z którą orzeczenie zyskuje walor prawomocności w dniu wydania orzeczenia przez organ odwoławczy, a właściwy przełożony niezwłocznie wykonuje orzeczoną karę. Nie ulega wątpliwości, że obniżenie nagrody rocznej podyktowane jest koniecznością niezwłocznego wykonania skutków prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego, w celu zapewnienia odpowiedniego poziomu dyscypliny służbowej w formacji, w której funkcjonariusze realizując ważne funkcje społeczne zobligowani są do pilnego przestrzegania prawa. Niestosowanie się do określonych norm i zasad może powodować negatywne konsekwencje społeczne.

W ocenie Organu zarzut Skarżącego, iż skoro od orzeczenia została wniesiona skarga do Sądu Administracyjnego, to orzeczenie jest nieprawomocne nie znajduje potwierdzenia w stanie prawnym, albowiem wniesienie skargi do sądu na orzeczenie dyscyplinarne nie pozbawia tego orzeczenia przymiotu prawomocności.

Ponadto, jak uznał Organ, zarzut Skarżącego, iż Komendant Powiatowy Policji w D. P. obniżył ponownie nagrodę roczną nie czekając do rozpatrzenia odwołania od rozkazu personalnego nr [...] również dotyczącym obniżenia nagrody rocznej jest chybiony, gdyż rozkaz personalny nr [...] z [...] r. dotyczył obniżenia nagrody rocznej w wyniku kary nagany za inny czyn dyscyplinarny niż obniżenie nagrody rocznej zawarte w rozkazie personalnym nr [...] z [...] r.

Mając za podstawę powyższe, Organ odwoławczy uznał, iż Komendant Powiatowy Policji w D. P. prawidłowo obniżył nagrodę roczną jednak, wysokość do której winna być obniżona to 80% w związku z uchyleniem obniżenia nagrody rocznej w rozkazie personalnym nr [...] z [...] r.

4. Niezadowolony z treści rozstrzygnięcia Skarżący wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jego uchylenie.

Skarżący podniósł fakt wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyroku w sprawie o sygn. II SA/Sz 444/18 z dnia 23 sierpnia 2018 r., który uchyla orzeczenie nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Powiatowego Policji w D. P.. oraz orzeczenie nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w sprawie ukarania Skarżącego karą nagany, skutkującą obniżeniem mu nagrody rocznej za 2018 r.

5. W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, podnosząc dodatkowo, że orzeczenie przywoływane przez Skarżącego nie jest prawomocne..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

6. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.").

Przeprowadzona przez tutejszy Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, a także – z mocy art. 135 P.p.s.a. – rozstrzygnięcia Organu pierwszej instancji pod kątem powyższego kryterium wykazała, że skarga jest zasadna.

7. Na wstępie wywodu należy nakreślić ramy prawne sprawy.

Zgodnie z art. 110 ust. 1 ustawy o Policji, policjantowi za służbę pełnioną w danym roku kalendarzowym przysługuje nagroda roczna do wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje.

Zgodnie z art. 110 ust. 5 pkt 2 cytowanej ustawy nagrodę roczną obniża się policjantowi w przypadku naruszenia dyscypliny służbowej, stwierdzonego w prawomocnie zakończonym postępowaniu dyscyplinarnym. Obniżenie, o którym mowa w ust. 5 może nastąpić w granicach od 20% do 50%.

Art. 110 ust. 8 stanowi, że obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym policjant popełnił przestępstwo lub czyn, o którym mowa w ust. 5 pkt 1 i 2, w art. 41 ust. 1 pkt 4 i 4a oraz ust. 2 pkt 2 i 8, a także w art. 134 pkt 3-6, lub otrzymał opinię, o której mowa w art. 38 ust. 2 pkt 2 i 3, albo został zwolniony ze służby w przypadkach, o których mowa w art. 41 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 1, a jeżeli nagroda została już wypłacona - za rok, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem lub policjant został zwolniony ze służby.

Przepis art. 110 ust. 8 wprowadza generalną zasadę, wedle której następuje realizacja negatywnych dla policjanta konsekwencji finansowych w postaci obniżenia lub pozbawienia go prawa do nagrody rocznej. Uregulowanie zawarte w ust. 8 stanowi bowiem uzupełnienie norm zawartych w art. 110 ust. 5 i 7 jeśli chodzi o przypadki popełnienia przez policjanta czynu, który uprawnia właściwe organy do obniżenia nagrody rocznej bądź pozbawienia prawa do niej - decydującym jest data popełnienia czynu (nie wymierzenia kary), gdyż jedynie za ten rok kalendarzowy, w którym policjant się go dopuścił nagroda roczna jest obniżana bądź w ogóle nie przyznawana. Wyjątkiem jest sytuacja, w której nagroda roczna została już wypłacona, co zachodzi wtedy, gdy sankcja karna bądź dyscyplinarna nie została orzeczona w roku, w którym policjant popełnił czyn lub przestępstwo. Tylko w takim przypadku obniżenie lub pozbawienie prawa do nagrody rocznej następuje za rok kalendarzowy, w którym postępowanie karne lub dyscyplinarne w tej sprawie zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Jednak nawet wówczas, podstawą zastosowania wobec policjanta sankcji finansowych jest fakt popełnienia przez niego czynu bądź przestępstwa (por. wyrok WSA w Kielcach z dnia 7 maja 2008 r. (sygn. akt II SA/Ke 196/08).

Obowiązek obniżenia nagrody rocznej w takiej sytuacji powstaje z mocy prawa. Organowi pozostawiono jedynie swobodę wyboru wysokości obniżenia nagrody w granicach od 20% do 50% wysokości nagrody rocznej.

8. Sąd orzekający w sprawie wskazuje jednak, że w związku z tym, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie prawomocnym wyrokiem z dnia 23 sierpnia 2018 r. (sygn. akt II SA/Sz 444/18) uchylił orzeczenie nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Powiatowego Policji w D. P.. oraz orzeczenie nr [...] z dnia [...] r. Komendanta Wojewódzkiego Policji w S. w sprawie ukarania Skarżącego karą nagany, skutkującą obniżeniem mu nagrody rocznej za 2018 r.

Skoro zatem uchylona została kara dyscyplinarna nagany na podstawie której obniżono nagrodę roczną za 2018 r. to racji bytu nie ma orzeczenie w przedmiocie nagrody rocznej, które za podstawę przyjęło właśnie orzeczenie w przedmiocie nagany.

9. Z tych względów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 P.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Organu pierwszej instancji.