Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 2664/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-09-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Sędzia NSA Piotr Piszczek Sędzia NSA Henryk Wach po rozpoznaniu w dniu 7 września 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Gminy Głowaczów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt VIII SA/Wa 416/17 w sprawie ze skargi Gminy Głowaczów na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Mazowieckiego zawarte w piśmie z dnia 25 kwietnia 2017, nr RW-D-I.7160.53.12.2016.AD/UM07-65150-UM0700012/16 w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Gminy Głowaczów na rzecz Zarządu Województwa Mazowieckiego 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt VIII SA/Wa 416/17, oddalił skargę Gminy Głowaczów na rozstrzygnięcie Zarządu Województwa Mazowieckiego z 25 kwietnia 2017 r. w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych.

Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy:

Wnioskiem z dnia 1 grudnia 2016 r. Gmina Głowaczów wystąpiła do Zarządu Województwa Mazowieckiego o przyznanie pomocy finansowej w kwocie 1 963 054,00 zł na operację pn. "Rozbudowa gospodarki wodno-ściekowej na terenie Gminy Głowaczów" w ramach operacji typu "Gospodarka wodno-ściekowa" poddziałanie "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.

W wyniku przeprowadzonej oceny wniosku Gminy Głowaczów operacja skarżącej uzyskała łącznie 23,5 pkt, w tym 2 pkt za "wskaźnik skanalizowania gminy" o którym mowa w § 11 ust. 4 pkt 4 i 6 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Wsi z dnia 14 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka wodno-ściekowa" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. poz. 1182).

Pismem z dnia 25 kwietnia 2017 r. Urząd Marszałkowski Województwa Mazowieckiego w Warszawie poinformował Gminę o ostatecznym stanowisku w zakresie punktacji wniosku. W piśmie tym stwierdzono, że punktacja za "wskaźnik skanalizowania gminy" została prawidłowo obliczona na podstawie danych GUS dostępnych na dzień rozpoczęcia naboru wniosków o przyznanie pomocy, tj. na dzień 10 października 2016 roku. W tej dacie GUS nie dysponował danymi, jakie zostały mu przekazane przez Gminę Głowaczów pismem z 13 stycznia 2017 roku.

Pismem z dnia 4 maja 2017 r. pełnomocnik Gminy Głowaczów wezwał organ do uwzględnienia skorygowanego wskaźnika skanalizowania gminy.

Pismem z dnia 18 maja 2017 r. organ nie uwzględnił powyższego żądania. Wskazał, iż ustalając wskaźniki zwodociągowania lub skanalizowania obszaru gminy był zobowiązany do uwzględnienia danych GUS dostępnych w Banku Danych Lokalnych, na dzień rozpoczęcia terminu naboru wniosków o przyznanie pomocy (10 października 2016 r.) Wskaźnik skanalizowania Gminy Głowaczów dostępny na dzień przeprowadzenia weryfikacji punktowej wniosków był taki sam jak na dzień rozpoczęcia terminu ich naboru, a powoływana przez stronę skarżącą korekta wskaźników zwodociągowania miała miejsce po dniu 31 stycznia 2017 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na powyższe rozstrzygnięcie.

Na wstępie Sąd podkreślił, że postępowanie, w wyniku którego wydano zaskarżone rozstrzygnięcie o odmowie przyznania pomocy finansowej, prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2017 r. poz. 562 ze zm.) oraz cyt. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2016 r. Treść § 2 i 3 rozporządzenia wskazuje, iż jest to pomoc szczególna, a jej zakres przedmiotowy i podmiotowy jest ograniczony, gdyż przeznaczona jest na operacje w zakresie budowy, przebudowy lub wyposażenia obiektów budowlanych służących do zaopatrzenia w wodę lub odprowadzania i oczyszczania ścieków oraz na zakup i montaż urządzeń oraz instalacji kanalizacyjnych lub wodociągowych, o którą ubiegać może się wyłącznie gmina, spółka, w której jedynymi udziałowcami są jednostki samorządu terytorialnego lub związek międzygminny. Zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia, suma uzyskanych punktów stanowi podstawę do ustalenia kolejności przysługiwania pomocy, przy czym stosownie do ust. 9 tego przepisu, pomoc może być przyznana na realizację operacji, która uzyskała co najmniej 12 punktów. O przyznaniu pomocy decyduje suma uzyskanych punktów, które przyznawane są na podstawie kryteriów określonych w rozporządzeniu. Jak wynika z § 11 ust. 4 pkt 4 i 5 rozporządzenia na podstawie wskaźnika zwodociągowania lub skanalizowania gminy, według danych GUS dostępnych na dzień rozpoczęcia naboru wniosków, w przypadku realizacji operacji w zakresie gospodarki wodnej przyznawane są: 2, 4 lub 6 punktów.

Zdaniem WSA, w sytuacji gdy dane zawarte we wniosku o przyznanie pomocy i dokumentach dołączonych do wniosku są rozbieżne, punkty przyznaje się na podstawie danych zawartych w dołączonych dokumentach, natomiast jeżeli wniosek o przyznanie pomocy lub dołączone do niego dokumenty nie zawierają danych niezbędnych do ustalenia liczby punktów za dane kryterium, nie przyznaje się punktów za to kryterium. Zatem ustalając liczbę punktów, organ konfrontuje treść wniosku z przedłożoną dokumentacją, przyporządkowując określoną liczbę punktów do poszczególnych kryteriów, wymienionych w § 11 ust. 4 i 5 rozporządzenia. Organ nie prowadzi natomiast samodzielnie postępowania wyjaśniającego, czy spełnione są te kryteria wyboru operacji przewidziane rozporządzeniem, których wnioskodawca nie wskazał we wniosku, albo nie udokumentował w odpowiedni sposób.

Jak wynika z akt sprawy, skarżącej przyznano 2 pkt za wskaźnik skanalizowania gminy w związku ze stwierdzeniem, iż wskaźnik ten wynosi 24,73%. Wprawdzie wskaźnik ten skorygowano pismem GUS z dnia 31 stycznia 2017 r. (do wartości 19,43 %, co oznaczałoby przyznanie 4 punktów za to kryterium), jednak, zdaniem WSA, organ zobowiązany był ocenić określone w § 11 ust. 4 pkt 5 kryterium procentowego wskaźnika skanalizowania gminy na podstawie danych GUS dostępnych na dzień rozpoczęcia naboru wniosków, tj. 10 października 2016 r. W tej dacie, w prowadzonym przez GUS ogólnodostępnym internetowym zbiorze informacji – Banku Danych Lokalnych (BDL), udostępniony wskaźnik wynosił 24,73%. Powyższa okoliczność nie jest kwestionowana zarówno przez skarżącą, która sama przyznaje, iż wartość ta opierała się na nieprawidłowych wyliczeniach, niezgodnych ze stanem faktycznym, jak i wynika z korespondencji pomiędzy Zarządem Województwa Mazowieckiego, Ministerstwem Rolnictwa i Rozwoju Wsi i GUS, nadesłanej do akt sprawy wraz z udzieloną odpowiedzią na skargę. Z treści skargi oraz załączonych do sprawy dokumentów wynika, iż dokonana przez skarżącą weryfikacja tych danych nastąpiła po dacie rozpoczęcia naboru wniosków o przyznanie pomocy.

Sąd podkreślił, że zarówno na dzień rozpoczęcia naboru wniosków (10 października 2016 r.), jak i na dzień przeprowadzonej oceny wniosku skarżącej dostępny na stronie internetowej BDL wskaźnik zwodociągowania gminy, który Instytucja Zarządzająca była zobowiązana uwzględnić, wynosił 24,73%. Mając powyższe na uwadze nie można zatem zarzucić organowi, że dokonał nieprawidłowych ustaleń i błędnej oceny w zakresie kryterium, o którym mowa w § 11 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia. Skoro bowiem z ogólnodostępnych danych w powyższym zakresie, zamieszczonych na stronie internetowej organu właściwego do ich gromadzenia oraz publikacji, wynikało, że w dacie, o której mowa w § 11 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia wskaźnik skanalizowania Gminy Głowaczów na koniec roku 2014 wynosił 24,73%, organ prawidłowo nie przyznał w tym zakresie 4 spornych punktów.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła Gmina Głowaczów, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego poprzez:

1) błędną wykładnię art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014- 2020 ( Dz. U. 208r. poz 627), w świetle której Sąd I instancji bezzasadnie uznał, że Gmina Głowaczów jako wnioskodawca nie udowodniła spełnienia kryteriów przyznania pomocy;

2) błędną wykładnię § 11 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka wodno-ściekowa" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. poz. 1182), w świetle której Sąd I instancji bezpodstawnie stwierdził, że pojęcie "dostępny" zawarte w rozporządzeniu jest pojęciem tożsamym z "posiadaniem";

3) błędną wykładnię art. 35 ust. 1 w zw. z art. 27 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, w świetle której Sąd I instancji uznał, że zasadnym jest odmowa przyznania Gminie Głowaczów pomocy finansowej na operację "Rozbudowa gospodarki wodno-ściekowej na terenie Gminy Głowaczów".

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca stoi na stanowisku, że udowodniła skutecznie spełnienie kryteriów warunkujących udzielenie wnioskowanej pomocy. Wskazała, że po ogłoszeniu naboru w toku analizy danych dotyczących wskaźnika skanalizowania Gminy Głowaczów GUS podał niewłaściwe, bo zawyżone dane. W ocenie skarżącej dane w Banku Danych Lokalnych nie miały źródła w informacjach przekazanych przez Gminę Głowaczów. GUS na wniosek skarżącej dokonał stosownej korekty, co oznacza, że prawidłowy wskaźnik skanalizowania Gminy w 2014r. wynosił 19,43%, a tym samym stosowna punktacja w tym zakresie winna wynieść 4, a nie jak przyjęto 2 punkty.

Natomiast zarzut błędnej wykładni § 11 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 lipca 2016 r. skarżąca uzasadnia tym, iż przepis ten odnosi się do dostępnych danych GUS przez co należy, zgodnie ze słownikową definicją tego pojęcia, rozumieć dane osiągalne, możliwe do uzyskania, nietrudne do zdobycia, a nie jak mylnie w sprawie przyjęto dane będące w posiadaniu GUS.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Zarząd Województwa Mazowieckiego wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie również z powodu niewłaściwie sformułowanych w niej zarzutów.

Sposób jej sformułowania wymaga przypomnienia podstawowych zasad rozpoznawania spraw przez Naczelny Sąd Administracyjny.

W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania.

Jeżeli zatem nie wystąpią – jak w tej sprawie – przesłanki nieważności postępowania, enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 pkt 1-6 p.p.s.a., to Naczelny Sąd Administracyjny, kontrolując zaskarżony wyrok, zobowiązany jest ograniczyć się do zbadania, czy wyrok ten uchybia przepisom wskazanym w skardze kasacyjnej w ramach podstaw z art. 174 p.p.s.a.

Stosownie do ostatniego skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 176 p.p.s.a. skarga kasacyjna powinna czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych należy rozumieć dokładne wskazanie przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.) przepisów, które zdaniem strony naruszył Sąd pierwszej instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, itd. oraz oznaczeniem aktu prawnego, w którym są zawarte, a także wyjaśnienie, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć wpływ na wynik sprawy (por. postanowienie NSA z 8 marca 2004 r., sygn. akt FSK 41/04; postanowienie NSA z 1 września 2004 r., sygn. akt FSK 161/04; postanowienie NSA z 24 maja 2005 r., sygn. akt FSK 2302/04; a także wyrok NSA z 25 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 705/12 oraz wyrok NSA z 21 listopada 2014 r., sygn. akt II FSK 2602/14, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Natomiast uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo wskazywać do jakiego, zdaniem skarżącego, naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, iż to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Bez wątpienia skarga kasacyjna jest środkiem odwoławczym wysoce sformalizowanym, a jej granice wyznaczone są przez podstawy i wnioski. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Przytoczenie podstawy kasacyjnej musi więc być precyzyjne, gdyż – z uwagi na związanie sądu kasacyjnego granicami skargi kasacyjnej – Naczelny Sąd Administracyjny może uwzględnić tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/2004, OSP 2005/3, poz. 36). Naczelny Sąd Administracyjny nie jest zatem uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie.

W sprawie niniejszej wniesiony środek prawny, jak wynika ze wskazanej przez jego autora podstawy, którą stanowi art. 174 pkt 1 p.p.s.a. dotyczy naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię wskazanych w petitum przepisów prawa. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu, mylne odczytanie dyspozycji lub sankcji. Z kolei naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to błąd subsumcji, czyli wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej. Kasator zarzucając Sądowi I instancji błędną wykładnię wskazanych przepisów prawa winien zaprezentować jaka winna być wykładnia prawidłowa tych przepisów, cytując ich treść oraz odwołując się wprost do ich treści. Skuteczną podstawą zarzutów kasacyjnych opartych na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. może być naruszenie wyłącznie takich przepisów prawa materialnego, które zastosował albo miał zastosować organ administracji publicznej. Przepisy zastosowane to te, które zostały powołane w podstawie prawnej decyzji oraz wyjaśnione w uzasadnieniu prawnym z przytoczeniem przepisów prawa.

W sprawie niniejszej oparcie skargi kasacyjnej wyłącznie na podstawie naruszenia prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię zawiera nieprawidłowo sformułowane zarzuty bowiem wskazane przez kasatora jako naruszane przepisy art. 27 ust 1 i 2 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów w wiejskich nie stanowią przepisów prawa materialnego. Są to bowiem przepisy o charakterze procesowym, regulujące postępowanie w przedmiocie wnioskowanej przez Gminę w sprawie niniejszej pomocy. WSA w Warszawie nie dokonywał w żaden sposób wykładni tych przepisów, a to oznacza bezzasadność niewłaściwie sformułowanego w środku prawnym zarzutu naruszenia prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 27 ust 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich.

Natomiast z lakonicznego uzasadnienia tego zarzutu wynika, iż skarżąca nie zgadzając się z oceną legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia, podważa stanowisko organu, w świetle którego nie wykazała skutecznie spełnienia kryteriów warunkujących udzielenie zawnioskowanej pomocy, co w rezultacie doprowadziło do niewłaściwego zastosowania (a nie wykładni) art. 35 w związku z art. 27 ust 1 i ust 2 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów w wiejskich poprzez uznanie, że zasadnym jest odmowa przyznania Gminie Głowaczów pomocy finansowej na operację "Rozbudowa gospodarki wodno-ściekowej na terenie Gminy Głowaczów".

Tym samym tak sformułowany zarzut zawiera się w podstawie wynikającej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a stanowiąc w istocie zarzut naruszenia przepisów postępowania. W ocenie NSA nie zasługuje on na uwzględnienie.

W tym miejscu wyjaśnić należy, iż stosownie do art. 34 ust. 1 i ust. 2 ustawy z 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich pomoc w ramach przedmiotowego działania jest przyznawana na podstawie umowy o przyznaniu pomocy zawieranej, pod rygorem nieważności, w formie pisemnej. Do postępowań w powyższych sprawach prowadzonych przez agencję płatniczą i podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 27 ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio. Zgodnie natomiast z art. 27 ust. 1 i ust. 2 ustawy w postępowaniu w sprawie o przyznanie pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1) stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie, przed wydaniem decyzji administracyjnej, umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisów art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. (...) Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 1, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne".

Wskazać ponadto należy, iż z przepisów rozporządzenia wykonawczego, tj. rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka wodno-ściekowa" w ramach poddziałania "Wsparcie inwestycji związanych z tworzeniem, ulepszaniem lub rozbudową wszystkich rodzajów małej infrastruktury, w tym inwestycji w energię odnawialną i w oszczędzanie energii" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. poz. 1182), dla operacji typu gospodarka wodno-ściekowa przyjęta została specjalna, dwuetapowa procedura oceny wniosków obejmująca: pierwszą, sformalizowaną ocenę dokonywaną jedynie w oparciu o przedłożony wniosek wraz z załącznikami, a następnie w stosunku do części wniosków wybranych do objęcia pomocą, drugi etap związany z prowadzoną kontrolą, w ramach której mogą być przedkładane uzupełnienia. Pomoc finansowa na operację typu gospodarka wodno-ściekowa udzielana jest bowiem na zasadach określonych we wskazanym wyżej rozporządzeniu wykonawczym.

Stosownie do przepisów tego aktu o kolejności przysługiwania pomocy decyduje suma uzyskanych punktów przyznanych na podstawie kryteriów wyboru operacji oraz kryteriów dotyczących specyfiki regionu określonych dla poszczególnych województw (§ 11 ust. 1). Jeżeli dane zawarte we wniosku o przyznanie pomocy i dokumentach dołączonych do wniosku są rozbieżne, punkty przyznaje się na podstawie danych zawartych w dołączonych dokumentach (§ 11 ust. 2). Jeżeli wniosek o przyznanie pomocy lub dołączone do niego dokumenty nie zawierają danych niezbędnych do ustalenia liczby punktów za dane kryterium, nie przyznaje się punktów za to kryterium (§ 11 ust. 3). Pomoc może być przyznana na realizację operacji, która uzyskała co najmniej 12 punktów (§ 11 ust. 9). Kolejność przysługiwania pomocy jest ustalana na podstawie sumy przyznanych punktów za poszczególne kryteria wyboru operacji oraz kryteria dotyczące specyfiki regionu, określone dla poszczególnych województw na podstawie danych zawartych we wniosku o przyznanie pomocy oraz w dokumentach, o których mowa w § 9 ust. 2, złożonych wraz z tym wnioskiem (§ 12 ust. 1). Właściwy organ samorządu województwa albo samorządowa jednostka, niezwłocznie po przyznaniu punktów za kryteria, o których mowa w § 11 ust. 4 i 5, sporządza i podaje do publicznej wiadomości na stronie internetowej urzędu marszałkowskiego albo samorządowej jednostki oraz w urzędzie marszałkowskim albo w samorządowej jednostce listę, która zawiera informację o kolejności przysługiwania pomocy (§ 13 ust. 1).

Z przepisów rozporządzenia wynika zatem, że w pierwszym etapie kontrola prawidłowości złożenia wniosku o przyznanie pomocy ma charakter formalny i jest dokonywana wyłącznie na podstawie treści wniosku i załączonych do niego załączników. Organ na tym etapie nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie tego, czy spełnione są kryteria wyboru wniosku, których wnioskodawca nie wskazał we wniosku lub które nie wynikają z załączonych dokumentów. Czynności sprawdzające organu ograniczają się wyłącznie do zweryfikowania tego, czy wniosek zawiera wszystkie wymagana w danym postępowaniu dane i dokumenty. Organ nie ma natomiast kompetencji do wzywania wnioskodawcy do składania wyjaśnień w zakresie spełnienia kryteriów oceny wniosku. Kontrolę administracyjną organ przeprowadza bowiem dopiero w przypadku wniosków o przyznanie pomocy zakwalifikowanych do udzielenia pomocy.

Kryteria oceny wniosku zostały precyzyjnie i wyczerpująco określone w rozporządzeniu i są one dla organu wiążące. Określone w § 11 ust. 4 pkt 5 kryterium procentowego wskaźnika skanalizowania gminy, które w niniejszej sprawie jest kwestionowane przez skarżącą, ocenia się na podstawie danych GUS dostępnych na dzień rozpoczęcia naboru wniosków, którym w przedmiotowym stanie faktycznym, zgodnie z uchwałą Organu, był dzień 10 października 2016 r. W tej dacie, w prowadzonym przez GUS ogólnodostępnym internetowym zbiorze informacji - Banku Danych Lokalnych (BDL), udostępniony wskaźnik skanalizowania skarżącej Gminy wynosił 24,73 %. Nie ma więc możliwości przyjęcia wskaźnika skanalizowania Gminy Głowaczów - zaktualizowanego w dniu 13 grudnia 2016 roku. Wskaźnik skanalizowania gminy, pochodzi z danych GUS i w przypadku realizacji operacji w zakresie gospodarki wodno-kanalizacyjnej powinien być obliczony na podstawie danych GUS dostępnych na dzień rozpoczęcia naboru wniosków o przyznanie pomocy.

Punktacja za wskaźnik skanalizowania Gminy Głowaczów została przeprowadzona zgodnie z § 11 ust. 4 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 lipca 2016 r. na podstawie danych zawartych we wniosku oraz na podstawie dołączonych do wniosku dokumentów. Zarzut błędnej wykładni § 11 ust. 4 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 14 lipca 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej na operacje typu "Gospodarka wodno-ściekowa" jest nietrafny. Danym GUS dostępnym na dzień rozpoczęcia naboru wniosków o przyznanie pomocy nie sposób odmówić prawidłowości wyliczeń, bowiem zostały dokonane na podstawie takiego samego zakresu danych, jakie były przekazywane przez wszystkie Gminy zgodnie z odpowiednimi przepisami dotyczącymi statystyki i oszacowane w ten sam sposób. Zakres danych udostępnianych przez Gminy umożliwia bowiem określenie wskaźników zwodociągowania i skanalizowania w sposób jednakowy dla wszystkich biorących udział w naborze. Natomiast, jak wynika z akt sprawy dane przekazane przez Gminę w późniejszym czasie przekraczające zakres obowiązkowych danych statystycznych spowodowały obliczenie w inny sposób wskaźnika skanalizowania. Dlatego wskaźnik wyliczony w ten sposób nie mógł zostać wzięty pod uwagę przy ocenie wniosku i dokonanej punktacji. Wskaźniki powinny być bowiem obliczone na podstawie danych GUS dostępnych na dzień rozpoczęcia naboru wniosku. W ten sposób zapewnione zostaje jednakowe kryterium oceny w/w wskaźników dla wszystkich uczestników naboru. GUS natomiast nie dysponował danymi jakie przekazane zostały mu przez Gminę w dniu 13 stycznia 2017 r.

W sprawie niniejszej ocena wniosku dokonana została prawidłowo. Punktacja przeprowadzona została na podstawie danych zawartych we wniosku oraz na podstawie dołączonych do wniosku dokumentów, natomiast zmiana punktacji nie jest dopuszczalna. Wskaźnik skanalizowania gminy powinien być obliczony na podstawie danych GUS dostępnych na dzień rozpoczęcia naboru wniosków o przyznanie pomocy.

Z przedstawionych powodów Naczelny Sąd Administracyjny, działając w granicach skargi kasacyjnej uznał postawione w niej zarzuty za nieusprawiedliwione i z tego względu skargę kasacyjną oddalił na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs4 ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 1842).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) i § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 265). Zasądzona kwota 240 zł stanowi zwrot kosztów z tytułu sporządzenia i wniesienia z zachowaniem terminu przewidzianego w art. 179 p.p.s.a. odpowiedzi na skargę kasacyjną przez profesjonalnego pełnomocnika organu, który występował przed Sądem I instancji.