Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 330/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145  § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi K... sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia ... grudnia 2018 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania płatności ekologicznej za 2015 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Mazowieckiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. na rzecz K. sp. z o.o. z siedzibą w O. kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K.sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej jako:

"skarżąca", "strona" lub "spółka") jest decyzja Dyrektora [...] Oddziału

Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej

jako: "Dyrektor OR", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z [...] grudnia 2018 r. nr

[...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji

Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej jako: "Kierownik BP" lub

"organ I instancji") z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] odmawiającą przyznania

stronie płatności ekologicznej PROW 2014-2020 na rok 2015.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] czerwca 2015 r. skarżąca złożyła wniosek o przyznanie płatności na

rok 2015, w którym wnioskowała o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia

bezpośredniego oraz płatności ekologicznej PROW 2014-2020.

W dniu [...] września 2015 r. Kierownik BP wezwał stronę do złożenia wyjaśnień

wskazując, że we wniosku nie zaznaczono pola nr 08 natomiast organ ustalił w oparciu

o kody PKD (Polska Klasyfikacja Działalności), że wnioskodawca prowadzi jedną z

wykluczonych działalności, o której mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013.

Organ I instancji wezwał zatem skarżącą do przedstawienia dowodów w celu ustalenia,

czy na dzień złożenia wniosku nie prowadziła żadnej z wykluczonych działalności, o

której mowa w art. 9 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013. 1 października 2015 r. do

Biura Powiatowego ARiMR wpłynęło oświadczenie strony, w którym spółka

oświadczyła, że nie prowadzi działalności z tzw. negatywnej listy lub wykazu

negatywnego i nie osiąga z tego tytułu żadnych przychodów.

Decyzją z [...] lipca 2016 r. Kierownik BP odmówił przyznania płatności

ekologicznej wskazując, że spółka według danych z wypisu w rejestrze REGON

prowadzi działalność gospodarczą wg PKD oznaczoną kodem [...], tj. kupno i

sprzedaż nieruchomości na własny rachunek.

Decyzją z dnia [...] października 2016 r. Dyrektor OR uchylił skarżoną decyzję

[...] z dnia [...] lipca 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego

rozpatrzenia organowi I instancji.

W dniu [...] lutego 2017 r. organ I instancji wezwał stronę do złożenia wyjaśnień w

związku z wątpliwościami dotyczącymi prowadzenia odrębnego gospodarstwa rolnego i

podejrzeniem stworzenia sztucznych warunków. Na powyższe wezwanie spółka

odpowiedziała [...] lutego 2017 r. dołączając dokumentację w sprawie.

W dniu [...] czerwca 2017 r. w siedzibie Biura Powiatowego ARiMR w E.

odbyło się przesłuchanie świadka - A. Ł.

Postanowieniem z [...] grudnia 2017 r. Kierownik BP włączył do sprawy

dokumentację dotyczącą innych spółek (J.sp. z o.o., S.

sp. z o.o., R. sp. z o.o.), które mogą stanowić dowód w sprawie w celu

ustalenia stworzenia sztucznych warunków do uzyskania płatności. Do akt sprawy

włączono: wezwania do złożenia wyjaśnień wraz z odpowiedziami, wnioski o

przesłuchanie w ramach pomocy prawnej oraz protokoły przesłuchań świadka.

Decyzją z [...] sierpnia 2018 r. nr [...] Kierownik BP odmówił

skarżącej przyznania płatności ekologicznej PROW 2014-2020 na rok 2015.

Organ I instancji przytoczył treść mających zastosowanie przepisów prawa

krajowego i unijnego i w oparciu o analizę zebranego w sprawie materiału

dowodowego, w tym danych dotyczących spółek powiązanych osobowo ze skarżącą

(J. sp. z o.o., S. sp. z o.o., R. sp. z o.o.),

które również występowały z wnioskami o płatności stwierdził, że gdyby działki były

deklarowane przez jednego producenta to wówczas płatność redystrybucyjna zostałaby

wypłacona tylko raz tj. do powierzchni 27 ha, a zgłaszając płatność obszarową dla

czterech podmiotów K. D. (prezes zarządu oraz wspólnik skarżącej

oraz ww. spółek) oraz R. F. D. (wspólnik skarżącej oraz ww. spółek)

zyskali płatność redystrybucyjną jeszcze trzykrotnie.

Dodał, odwołując się do treści art. 16 ust. 3 i 4 ustawy o płatnościach

bezpośrednich, że K. D.oraz R. F. D. jako

udziałowcy ww. spółek otrzymali również wyższą płatność do zwierząt. Łącznie we

wszystkich spółkach zadeklarowano 84 krowy i 32 sztuki bydła, przy czym zgodnie z

mającymi w niniejszej sprawie zastosowanie przepisami w 2015 r. występowało

ograniczenie ilościowe 30 sztuk zgłoszonych zwierząt do płatności.

Ponadto, w ocenie organu I instancji właściciele omawianych spółek chcieli

uniknąć obniżenia płatności ekologicznej wynikających z degresywności stawki

podstawowej w zależności od powierzchni deklarowanej do płatności.

Kierownik BP stwierdził, iż podmioty te powiązane są ze sobą osobowo - poprzez

osobę K. D.oraz R. F. D., którzy we

wszystkich wskazanych powyżej spółkach pełnią funkcję umożliwiającą sprawowanie

kontroli nad tymi podmiotami - wspólnika, prezesa zarządu. W ocenie organu I instancji

powoduje to, że mimo pozornej wielkości podmiotów działalność rolnicza prowadzona

jest de facto przez te same osoby.

Ponadto zauważył, że skarżąca, jako adres siedziby i korespondencyjny, podaje

ul. [...] W., będący jednocześnie adresem siedziby i

korespondencyjnym pozostałych spółek: J.sp. z o.o., S.

sp. z o.o., R. sp. z o.o.

Następnie wskazał, że strona, jako przedmiot działalności przeważającej, tak jak

pozostałe spółki zgodnie z klasyfikacją PKD wskazuje działalność gospodarczą 01 42 z

uprawy rolne, chów i hodowla zwierząt, łowiectwo, włączając działalność usługową.

Dodał, że wszystkie spółki zostały wpisane do rejestru ewidencji producentów [...] marca 2011 r. jako oddzielni producenci, a od 2015 r. rozpoczęły działalność w zakresie

hodowli bydła.

Organ I instancji podkreślił, że żadna ze spółek nie posiada własnych urządzeń i

maszyn rolniczych, natomiast usługi rolnicze dla spółek wykonywane są jedynie na

zlecenie K. D.i wykonywane przez A. Ł. jego

własnymi maszynami i urządzaniami rolniczymi oraz przez A. S. Dodał, że z

informacji wynikających z protokołów z przesłuchania w charakterze świadka A.

Ł. wynika, że zwierzęta wszystkich spółek przetrzymywane są wspólnie w

jednym budynku, na jednej działce. Ponadto zwierzęta należące do każdej ze spółek

wypasane są również na gruntach pozostałych spółek. Zwierzęta przetrzymywane są

wspólnie i karmione są paszą zebraną z gruntów wszystkich spółek, zmagazynowaną w

jednym miejscu.

Kierownik BP w konsekwencji podniósł, iż w tym stanie rzeczy oraz mając na

uwadze wskazane przepisami powierzchniowe progi modulacyjne, zawiązywanie spółek

kapitałowych i dzielenie łącznie posiadanego areału na mniejsze gospodarstwa nie

może zostać uznane za działanie pozostające w zgodzie z celem i sensem przepisów

regulujących wspieranie rolników, skoro podmioty te nie wykazują faktycznej

odrębności, a jedynie odrębność pozorną w kwestiach dotyczących prowadzonej

działalności rolniczej.

W ocenie organu I instancji, uwzględniając definicje rolnika oraz gospodarstwa

skarżącą oraz pozostałe spółki powiązane osobowo i zarządzane przez tą samą osobę

należało uznać za jedno gospodarstwo prowadzone przez K. D..

Mając zatem na uwadze strukturę i powiązanie organizacyjne poszczególnych

podmiotów, sposób prowadzenia działalności rolniczej - grunty z dala od siedzib spółek,

działalność wykonywana de facto tą samą osobę, zdaniem Kierownika BP, powyższe

świadczy o tym, że poszczególne podmioty występujące w 2015 r o płatności zostały

utworzone jedynie w celu uzyskania środków z Unii Europejskiej w ramach płatności

bezpośrednich szczególnie płatności związanej do zwierząt, programów ekologicznych

z pominięciem ograniczenia co do deklaracji powierzchni, ograniczenia co do deklaracji

do ilości zwierząt, a także degresywnych stawek płatności w tych programach.

Organ I instancji zaznaczył przy tym, że przy tak stworzonej strukturze

własnościowej czterech podmiotów, nie jest możliwa ich odrębność gospodarcza.

Podkreślił, że zorganizowanie wielu spółek przez tych samych udziałowców jest

zdarzeniem nienaruszającym żadnych przepisów krajowych, czy unijnych, jednakże

ustalony i wykazany związek pomiędzy poszczególnymi spółkami wynikający z ich

struktury własnościowej i osobowej, tj. prowadzenia przez wszystkie podmioty tego

samego rodzaju działalności, w takiej samej lokalizacji, stanowi sztuczne działanie w

celu obejścia przepisów prawa. Dodał, że K. D., jako Prezes i

reprezentant wszystkich spółek załatwiał wszystkie sprawy prowadzone dla strony

niniejszego postępowania w roku 2015.

W następstwie poczynionych ustaleń organ I instancji uznał, że powyższe

działanie wyczerpało przesłanki art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i

Rady (UE) nr 1306/2013 dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej

polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady

(EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr

1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE L 347 z 20 grudnia 2013 r., str. 549, dalej

jako: "rozporządzenie nr "1306/2013"), zgodnie z którym bez uszczerbku dla przepisów

szczególnych, osobom fizycznym ani prawnym nie przyznaje się jakichkolwiek korzyści

wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego, jeżeli stwierdzono, że warunki

wymagane do uzyskania takich korzyści zostały sztucznie stworzone, w sprzeczności z

celami tego prawodawstwa.

Pismem z [...] września 2018 r. strona wniosła odwołanie od decyzji Kierownika

BP wnosząc o jej uchylenie w całości i orzeczenie o przyznaniu płatności ewentualnie o

uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I

instancji.

Decyzją z [...] grudnia 2018 r. nr [...] Dyrektor OR utrzymał w mocy

decyzję Kierownika BP odmawiającą stronie przyznania płatności ekologicznej PROW

2014-2020 na rok 2015.

Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia Kierownika BP w zakresie:

- powiązań osobowych skarżącej oraz spółek: J.sp. z o.o., S. sp. z o.o., R. sp. z o.o. (poprzez osoby K. D. oraz

R. F. D.),

- wspólnego adresu siedziby powyższych spółek,

- jednakowego przedmiotu przeważającej działalności gospodarczej ww.

podmiotów,

- faktu jednoczesnego wpisania spółek do rejestru ewidencji producentów ([...]

marca 2011 r.) i rozpoczęcia od 2015 r. działalności w zakresie hodowli bydła,

- przetrzymywania wszystkich zwierząt powyższych spółek wspólnie, w jednym

budynku, na jednej działce, karmienia ich paszą zebraną z gruntów wszystkich spółek,

zmagazynowaną w jednym miejscu oraz faktu zajmowania się hodowlą tych zwierząt

przez osoby trzecie,

- braku posiadania przez spółki własnych urządzeń i maszyn rolniczych oraz

zlecenia usług rolniczych przez K. D. A. Ł. I A. S.

W ocenie organu II instancji zorganizowanie wielu spółek przez tych samych

udziałowców jest zdarzeniem nienaruszającym żadnych przepisów krajowych, czy

unijnych, jednakże ustalony i wykazany związek pomiędzy poszczególnymi spółkami

wynikający z ich struktury własnościowej, a także prowadzenia przez wszystkie

podmioty tego samego rodzaju działalności, w takiej samej lokalizacji, korzystając ze

wspólnego zaplecza, parku maszynowego wskazuje, iż skarżąca, znajdując się w

grupie osób fizycznych lub prawnych zawiązanych przez K. D.

prowadzącego jedno, spójne gospodarstwo, nie była w roku 2015 (organ mylnie

wskazał na rok 2016 – dopisek sądu) producentem rolnym prowadzącym

(posiadającym) gospodarstwo rolne.

W ocenie organu II instancji, w okolicznościach niniejszej sprawy, przyznanie

pomocy skarżącej byłoby sprzeczne z celami wsparcia, gdyż w celach wsparcia

bezpośredniego nie mieści się przyznawanie płatności beneficjentom, którzy, tak jak

skarżąca, w rzeczywistości nie prowadzą działalności rolniczej. Kwota przyznanych

dopłat stanowiłaby dla nich nienależną korzyść sprzeczną z celami systemu.

Zdaniem organu II instancji, materiał dowodowy w sprawie świadczy o tym, iż

gospodarstwo skarżącej oraz spółek powiązanych osobowo jest tak naprawdę jednym

gospodarstwem rolnym prowadzonym przez jedną osobę – K. D.,

zarządzanym przez niego, w którym on jest główną osobą decyzyjną. Dodał, że

wyodrębnienie innych podmiotów z jednego gospodarstwa rolnego, może jedynie

świadczyć o stworzeniu sztucznych warunków do uzyskania wyższych płatności z UE.

Organ odwoławczy zaakcentował, że skarżąca sama nie prowadziła działalności

rolniczej, korzystała z usług A. Ł. i jego zaplecza maszynowego oraz

przetrzymywała wspólnie z nim zwierzęta gospodarskie łącznie ze zwierzętami

pozostałych spółek, nie wykazała, czy to na jej ryzyko i rachunek były prowadzone

prace rolne. Nie może być zatem mowy w takiej sytuacji o zwiększeniu wydajności

rolnictwa przez wspieranie postępu technicznego, czy zapewnienie odpowiedniego

poziomu życia ludności wiejskiej, zwłaszcza przez podniesienie indywidualnego

dochodu osób pracujących w rolnictwie na terenie, który skarżąca wskazała we wniosku

o przyznanie kwestionowanej płatności. Co istotne nieruchomości położone są na

terenach bardzo odległych od siedziby spółki, od miejsca zamieszkania wspólników.

Dyrektor OR wskazał następnie, że sposób działania K. D.,

miał na celu ominięcie przepisów modulacyjnych, a spółka została utworzona

"sztucznie", tylko w celu otrzymania wyższych dotacji z UE.

Wskazał również, że zgromadzony materiał dowodowy (w tym okazany przez

stronę) w zakresie sposobu prowadzenia działalności rolniczej świadczy o tym, że

analizowane podmioty mają wspólne źródło decyzyjne i nie przejawiają odrębności w

kluczowych aspektach dotyczących prowadzenia działalności rolniczej. Jeśli nawet

uznać, że poszczególne osoby, rzeczywiście użytkują konkretne, deklarowane do

płatności grunty, to jednak w tym przypadku za rolnika prowadzącego gospodarstwo

należałoby uznać całą grupę zgłaszającą w roku 2015 wnioski odrębne, tj. skarżącą

oraz J. sp. z o.o., S. sp. z o.o., R. sp. z

o.o., bowiem jako gospodarstwo uznaje się wszystkie jednostki produkcyjne zarządzane

przez tego rolnika na terytorium danego kraju, niezależnie od formy prowadzonej

działalności.

Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez spółkę w odwołaniu organ II

instancji wskazał, że dla prowadzonego postępowania nie ma znaczenia, iż spółka płaci

odrębnie podatki, tym bardziej, że strona sama zeznała w odwołaniu, iż na

początkowym etapie prowadzenia działalności rolniczej, za powstaniem czterech

odrębnych gospodarstw, przemawiała możliwość uzyskania zwolnienia od podatku

rolnego. Strona przyznała, że była zainteresowana uzyskaniem tego zwolnienia, które

obejmuje grunty przeznaczone na utworzenie nowego gospodarstwa rolnego lub

powiększenie już istniejącego do powierzchni nieprzekraczającej 100 ha. Ta

okoliczność, zdaniem organu odwoławczego, również wskazuje na fikcyjny podział

gospodarstwa należącego do K. D..

Zdaniem Dyrektora OR również argumenty dotyczące utworzenia w roku 2010

czterech odrębnych gospodarstw w związku z koniecznością zaciągnięcia kredytów

bankowych na zakup gruntów świadczą o tym, że jest to jedno gospodarstwo, które

zostało podzielone w celu uzyskania kredytu.

Odnosząc się ponadto do kwestii zmiany zobowiązania przez stronę i

konieczności dostosowania się do nowych warunków wynikających z obowiązujących

przepisów organ II instancji zauważył, że strona miała możliwość kontynuowania

zobowiązania podjętego w roku 2012, zaś rzeczywistym zamiarem i celem, jaki

przyświecał K. D. za zmianą podjętego zobowiązania, nie była

okoliczność spełnienia wymogów narzuconych przepisami prawa, a jedynie uzyskanie

wyższych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, bowiem każda ze

spółek, posiadając zarejestrowane zwierzęta, mogła wnioskować o przyznanie płatności

do bydła lub płatności do krów, co dało możliwość uzyskania dodatkowych płatności.

Dyrektor OR wskazał w konsekwencji, że strona nie udowodniła, iż spełnia

warunki do przyznania przedmiotowych płatności, bowiem nie wykazała, iż prowadzi

odrębne, od K. D. oraz pozostałych spółek z nim powiązanych,

gospodarstwo rolne, zaś złożone w toku postępowania administracyjnego dokumenty

nie potwierdzają argumentów spółki. Dodał, że strona nie wykazała, iż samodzielnie

prowadzi gospodarstwo rolne, że działalność spółki zapewnia również nowe miejsca

pracy dla okolicznej ludności, co można byłoby uznać, że cel wsparcia rolnictwa został

spełniony. W ocenie organu odwoławczego skarżąca oprócz swoich twierdzeń, nie

przedstawia żadnego wiarygodnego dowodu, który mógłby zaprzeczyć ustaleniom

dokonanym przez organy ARiMR. Zdaniem Dyrektora OR, w toku przedmiotowego

postępowania, udowodniono skarżącej, że w sprawie doszło do stworzenia sztucznych

warunków, natomiast na stronie ciążył obowiązek wykazania, że jednak spełnia ona

przesłanki do przyznania płatności, wykazania, że wbrew twierdzeniom organu, spełnia

ona definicję rolnika i nie stworzyła sztucznych warunków.

Pismem z [...] stycznia 2019 r. spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu

Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Dyrektora OR wnosząc o jej

uchylenie, a także uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Organowi II instancji strona zarzuciła:

I. Naruszenie prawa materialnego:

− art. 26 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z

udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów

Wiejskich w ramach PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2018 r., poz. 627, dalej

jako: "ustawa PROW"), w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i

Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu

przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne"

objętego PROW na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015 r., poz. 370 ze zm., dalej jako:

"rozporządzenie), poprzez uznanie, że spółka nie spełniła warunków określonych w

ustawie i rozporządzeniu do przyznania płatności wobec ustalenia, że wnioskująca

spółka nie jest rolnikiem i nie posiada legitymacji do wystąpienia w charakterze

rolnika uprawnionego do przyznania płatności, przy przyjęciu, że jest nim wspólnik

spółki K. D.;

− art. 29 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia

17 grudnia 2013 r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez

Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i

uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1698/2005 (Dz. Urz. UE L 347 z 20

grudnia 2013 r., s. 487, dalej jako: "rozporządzenie 1305/2013"), poprzez uznanie,

że wnioskująca spółka nie posiada statusu rolnika, nie utrzymuje praktyk i metod

rolnictwa ekologicznego, przez co nie spełnia warunków dla otrzymania wsparcia;

− art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013, poprzez uznanie, iż spółka lub jej wspólnicy

stworzyli sztuczne warunki dla uzyskania korzyści wynikających z sektorowego

prawodawstwa rolnego oraz, że korzyści te stoją w sprzeczności z celami systemów

wsparcia, o które wnioskowała spółka;

− art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, EUROATOM) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia

1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. U.

UE L 312 z 23 grudnia 1995 r., s. 1, dalej jako: "rozporządzenie 2988/95") w

związku z art. 4 ust. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 65/2011 z dnia 27 stycznia

2011 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady

(WE) nr 1698/2005 w odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do

zasady wzajemnej zgodności w zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów

wiejskich (Dz.U. L 25 z 28 stycznia 2011 r., s. 8, dalej jako "rozporządzenie

65/2011"), poprzez uznanie, iż spółka lub jej wspólnicy stworzyli sztuczne warunki

dla uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa rolnego oraz, że

korzyści te stoją w sprzeczności z celami systemów wsparcia, o które wnioskowała

spółka;

II. Naruszenie prawa procesowego:

− naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art.

6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze

zm., dalej jako: "kpa") przez błędne ustalenie stanu faktycznego, polegające na

przyjęciu, że spółka lub jej wspólnicy stworzyli sztuczne warunki dla uzyskania

korzyści oraz niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mogących mieć

znaczenie dla przyznania płatności, głównie pominięcie oceny dowodów

świadczących o realizacji przez spółki celów, dla których płatności są przyznawane.

Uzasadniając postawione organowi zarzuty strona wskazała m.in., że J. sp. z o.o., R. sp. z.o.o, K.sp. z o.o. i S.

sp. z o.o. są niezależnymi od siebie podmiotami: każda ze spółek

samodzielnie zarządza swoimi działkami - wykonuje prawo własności we wszystkich

atrybutach, tj. do ich posiadania, używania i pobierania pożytków, a także do

swobodnego rozporządzania nimi. Każda spółka odrębnie i niezależnie od pozostałych

spółek zarządza swoimi gruntami, dokupuje grunty, podejmuje decyzje biznesowe,

rozlicza się z kontrahentami, płaci podatki, zakupuje paliwo do maszyn rolniczych.

Pomiędzy spółkami, poza osobami wspólników i prezesa zarządu w 2015 roku nie było

żadnych powiązań finansowych. Spółki nie zlecają sobie wzajemnie żadnych prac w

swoich gospodarstwach, nie pożyczają środków finansowych, nie zachodzą pomiędzy

nimi żadne inne, poza wyżej wspomnianymi, powiązania kapitałowe. Każda z nich ma

osobny rachunek bankowy i prowadzi odrębną księgowość. Okoliczności odrębnego

prowadzenia gospodarstw rolnych zostały potwierdzone w zeznaniach świadka

A. Ł. w dniu [...] czerwca 2017 r.

Działania dotyczące działek stanowiących własność spółek nie dotyczyły nigdy

"sztucznego" podziału większych działek ewidencyjnych. Grunty stanowiące własność

spółek nie stanowiły wcześniej współwłasności małżonków K. D. i

R. F. D. Spółki nie tworzyły między sobą żadnych umów

wzajemnych, które miałyby na celu przekazywanie gruntów między sobą, nie było

żadnych okoliczności faktycznych, które miałyby świadczyć o sztucznym podziale

gospodarstwa oraz o subiektywnych przesłankach osoby zarządzającej spółkami do

uzyskania preferencyjnych korzyści finansowych.

Strona podkreśliła, że u podstaw utworzenia w 2010 roku czterech odrębnych

gospodarstw rolnych legły względy organizacyjne związane głównie z dostępnością

kredytu bankowego na zakup gruntów gospodarstwa. Dodała, że spółki powstały w

2010 r. i jako realnie nowe podmioty, nie miały w 2011 r. dużej zdolności kredytowej.

Oferowane ówcześnie przez banki kredyty, przy tak dużym areale obejmującym ponad

300 ha, były dla jednego podmiotu niedostępne.

Ponadto strona wskazała, iż dodatkowym argumentem, na początkowym etapie

prowadzenia działalności rolniczej, za powstaniem czterech odrębnych gospodarstw,

przemawiała możliwość uzyskania zwolnienia od podatku rolnego. Wyjaśniła, że

zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tj.

Dz. U. z 2017 r., poz. 1892 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w dacie obecnej jak i w

dniu nabycia gospodarstwa, zwalnia się z podatku rolnego grunty przeznaczone na

utworzenie nowego gospodarstwa rolnego lub powiększenie już istniejącego do

powierzchni nieprzekraczającej 100 ha. Z uwagi na początkowe wysokie koszty

działalności każda ze spółek, była zatem w oczywisty sposób zainteresowana

uzyskaniem tego zwolnienia.

Zdaniem spółki, ww. okoliczności wskazują na rzeczywisty zamiar i cel, jaki

przyświecał wspólnikom za powstaniem czterech odrębnych gospodarstw. W dacie

powstawania spółek, tj. w 2010 roku i pierwszych czynności związanych z nabyciem

gruntów przez poszczególne spółki, modulacja przyznawanych płatności nie miała

jeszcze zastosowania, w tym zatem zakresie stwierdzenie zamiaru obejścia przepisów

dotyczących otrzymania dopłat poprzez stwarzanie sztucznych warunków, tj. rzekomy

sztuczny podział gospodarstwa rolnego na cztery części strona uznała za całkowicie

niezasadne.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor OR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując

argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skargę należało uwzględnić.

Sąd uznał, że zasadne są zarzuty skargi dotyczące naruszenia treści przepisów

postępowania poprzez brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i oceny materiału

dowodowego, określonych w pkt II skargi, co nakazywało uchylenie zaskarżonej

decyzji. Przede wszystkim należy wskazać, że możliwość zastosowania treści art. 60

rozporządzenia nr 1306/2013, jak również art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady nr 2988/95

z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot

Europejskich (Euratom) w związku z uznaniem, że spółka lub jej wspólnicy stworzyli

sztuczne warunki dla uzyskania korzyści wynikających z sektorowego prawodawstwa

rolnego oraz, że korzyści te stoją w sprzeczności z celami systemów wsparcia, o które

wnioskowała spółka, co skutkuje odmową ich przyznania, istnieje jedynie wówczas gdy

bez wątpienia w okolicznościach faktycznych sprawy organ wykaże, że do stworzenia

sztucznych warunków przez zainteresowany podmiot doszło.

W ocenie sądu mimo, że organ odwołał się w przedmiotowej do okoliczności,

które o stworzeniu sztucznych warunków co do zasady świadczą - w przedmiotowej

sprawie za faktem tym - na tym etapie sprawy nie przemawiają.

Należy bowiem zauważyć w pierwszym rzędzie, że organ kwestionując fakt, że

skarżąca jest producentem rolnym, który może złożyć wniosek o dopłaty i ubiegać się o

nie, sam do końca nie jest pewien, komu służy ten przymiot. Dokonując bowiem

rozważań w zakresie posiadania gruntów, zwierząt, podejmowania wiążących decyzji co do działalności grupy i przyjmując, że skarżąca i trzy inne grupy działają w ramach

jednego, dużego gospodarstwa rolnego z jednej strony wskazuje, że prowadzone są

one przez K. D.z drugiej zaś strony uznaje, że nawet gdyby

uznać, że poszczególne osoby (zapewne w znaczeniu osób prawnych), rzeczywiście

użytkują konkretne, deklarowane do płatności grunty, to jednak w tym przypadku za

rolnika prowadzącego gospodarstwo należałoby uznać całą grupę zgłaszającą w roku

2015 wnioski odrębne czyli skarżącą, J.sp. z o.o., R. sp.

z o.o. oraz S. sp. z o.o. Niezależnie od tego organ uznając, że powstanie

w 2010 r. 4 grup producentów w miejsce jednego organizmu gospodarczego, zostało

ewidentnie dokonane w celu ominięcia przepisów modulacyjnych dotyczących

możliwych płatności, zatem skarżąca i pozostałe 3 grupy sztucznie wykreowały

okoliczności, które miały służyć wskazaniu ich odrębności, celem uzyskiwania

określonych korzyści finansowych związanych z pobieraniem płatności –

zakwestionował powody powstania grup wskazywane przez stronę.

Odnosząc się do tej kwestii należy wskazać, że skarżąca konsekwentnie

podnosiła, że małżonkowie D. nigdy nie byli przed 2010 r. (rok utworzenia

spółek) współposiadaczami ani współwłaścicielami gospodarstwa rolnego, na gruntach

którego powstała skarżąca i pozostałe spółki, w związku z czym nie dokonali jego

podziału. Ponadto wskazywała, że gospodarstwo rolne, którego grunty kupili w 2010 r.

od świadka A. Ł. (powiększając następnie ich areały poprzez

dokupowanie dodatkowych gruntów w późniejszych latach), a które stanowiło przedmiot

jego własności oraz dzierżawy, nie tworzyło jednej całości. Skarżąca twierdziła, że ze

względu na jego wielkość – około 300 ha gospodarstwo to było częściowo

poddzierżawione przez A. Ł. - A. S.. Fakt, że ten podział

gospodarstwa został podtrzymany poprzez utworzenie na wspomnianych gruntach

czterech spółek, wynikał z zamiaru uzyskania kredytów bankowych, a głównie z chęci

uzyskania zwolnienia od obowiązku płacenia podatku rolnego, z płacenia którego

zwolnione były gospodarstwa o obszarze poniżej 100 ha. W sytuacji więc, gdy organ po

kilku latach przyznawania skarżącej płatności obszarowych i płatności

rolnośrodowiskowej, kwestionując w 2015 r. fakt, że jest ona samodzielnym

producentem rolnym, spełniającym jedynie w sposób formalny, obowiązujące w tym

zakresie wymogi, a więc wskazując na stworzenie przez skarżącą sztucznych

warunków celem uzyskania dopłat, miał obowiązek wykazać, że taki zamiar przyświecał

skarżącej i pozostałym spółkom w tym właśnie czasie. Organ powinien więc, odwołując

się do ówcześnie obowiązujących przepisów prawa w zakresie rzeczywiście

wnioskowanych przez skarżącą płatności, wskazać w odniesieniu do jakich płatności

fakt istnienia 4 spółek miał znaczenie i może świadczyć, że skarżąca i pozostałe spółki

chciały ominąć kwestie związane z modulacją i degresywnością składek. Sąd wskazuje

przy tym w tym miejscu, że podziela stanowisko organu, że w sytuacji gdyby w

odniesieniu do określonych płatności, o jakie występowała strona obowiązywały stawki

degresywne, fakt, że nie obowiązywały one w odniesieniu do płatności bezpośrednich,

nie ma znaczenia dla obowiązku organu odmówienia przyznania stronie również

płatności bezpośrednich.

Powinność organu wykazania stworzenia przez stronę sztucznych warunków

wynika bowiem z tego, że organ dokonując tego rodzaju oceny w konkretnych

okolicznościach sprawy, jest obowiązany wykazać, na co sam wskazał w zaskarżonej

decyzji, że doszło do łącznego wystąpienia elementu obiektywnego (ogółu

obiektywnych okoliczności, z których wynika, że pomimo formalnego poszanowania

przesłanek przewidzianych w stosownych uregulowaniach, cel realizowany przez te

uregulowania nie został osiągnięty) i subiektywnego (wola uzyskania korzyści

wynikającej z uregulowań Unii Europejskiej poprzez sztuczne stworzenie wymaganych

dla jej uzyskania przesłanek). Na konieczność łącznego wykazania istnienia przesłanki

obiektywnej i subiektywnej wskazywał Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w

sprawie o sygn. akt C 434/12 ze skargi S. przeciwko I. W wyroku tym

TSUE dokonał wykładni pojęcia "stworzenie sztucznych warunków do uzyskania

płatności" i wyraził pogląd, że artykuł 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011

ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia nr 1698/2005 w

odniesieniu do wprowadzenia procedur kontroli oraz do zasady wzajemnej zgodności w

zakresie środków wsparcia rozwoju obszarów wiejskich, należy interpretować w ten

sposób, że przesłanki stosowania tego przepisu wymagają istnienia elementu

obiektywnego i elementu subiektywnego. W ramach pierwszego z tych elementów do

sądu odsyłającego należy rozważenie obiektywnych okoliczności danego przypadku

pozwalających na stwierdzenie, że nie może zostać osiągnięty cel zamierzony przez

system wsparcia Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów

Wiejskich (EFRROW). W ramach drugiego elementu (subiektywnego) do sądu

odsyłającego należy rozważenie obiektywnych dowodów pozwalających na

stwierdzenie, że poprzez sztuczne stworzenie warunków wymaganych do otrzymania

płatności z systemu wsparcia EFRROW ubiegający się o taką płatność zamierzał

wyłącznie uzyskać korzyść sprzeczną z celami tego systemu. W tym względzie sąd

odsyłający może oprzeć się nie tylko na elementach takich jak więzi prawna,

ekonomiczna lub personalna pomiędzy osobami zaangażowanymi w podobne projekty

inwestycyjne, lecz także na wskazówkach świadczących o istnieniu zamierzonej

koordynacji pomiędzy tymi osobami.

Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości wniosek o płatność nie może zostać

oddalony jedynie na tej podstawie, że projekt inwestycyjny, ubiegający się o

skorzystanie z pomocy w ramach tego systemu, nie wykazuje niezależności

funkcjonalnej lub że istnieje więź prawna między ubiegającymi się o taką pomoc, jednak

przy braku uwzględnienia innych elementów obiektywnych rozpatrywanego przypadku.

W związku z powyższym wyrokiem TSUE należy wskazać, że jakkolwiek odnosił

się on do treści art. 4 ust. 8 rozporządzenia nr 65/2011, to jednak ze względu na

zbieżność z treścią art. 60 rozporządzenia nr 1306/2013 pozostaje on w dalszym ciągu

aktualny oraz ma pełne zastosowanie w przedmiotowej sprawie.

Tak więc mając na względzie okoliczności faktyczne sprawy i mając na uwadze

przedstawiony wyżej wyrok Trybunału Sprawiedliwości sąd stwierdza, że organ nie

wykazał w sposób niewątpliwy, że zaistniały łącznie obydwie przesłanki, poprzez które

można ocenić zaistnienie sztucznych warunków, w szczególności wątpliwości budzi

zaistnienie elementu subiektywnego poprzez wskazanie obiektywnych okoliczności

pozwalających na przyjęcie, że skarżąca spółka tak jak i pozostałe trzy spółki powstała

wyłącznie po to, ażeby uzyskać korzyść sprzeczną z celami systemu wsparcia.

Rozważając przedmiotową kwestię należy wskazać, że organ kwestionując

płatności dla skarżącej za 2015 r. w związku ze stworzeniem przez nią sztucznych

warunków, powiązał to z ominięciem prawa związanego z modulacją płatności m.in.

ONW i ekologicznej. Organ uzyskiwanie płatności wyższej niż należna w odniesieniu do

płatności ONW upatrywał w fakcie, że w odniesieniu do pomocy z tego tytułu do

powierzchni powyżej 75 ha nie przyznaje się płatności. Jeśli zaś chodzi o płatność

ekologiczną to organ odwołując się w zaskarżonej decyzji do treści § 15 ust. 1

rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 13 marca 2015 r. (Dz. U. 2015 poz.

370) wskazał, że płatność ta jest zróżnicowana i zależy od wielkości zgłaszanej do niej

powierzchni gruntów rolnych, przy czym za powierzchnię powyżej 100 ha przyznaje się

jedynie 60% stawki płatności.

Organ wskazywał także, że istnienie 4 producentów rolnych w miejsce jednego

powoduje, że spółki, w tym skarżąca, omija ograniczenia wynikające z treści art. 14 ust.

3 i 4 oraz art. 16 ust. 3 i 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia

bezpośredniego, ponieważ płatność dodatkowa (redystrybucyjna) o jakiej jest mowa w

art. 14 ustawy przysługuje łącznie do 27 ha, zaś płatność do bydła o jakiej jest mowa w

art. 16 ww. ustawy przysługuje maksymalnie do 30 sztuk bydła. W tym stanie rzeczy

jest oczywiste, że jeśli każda spółka ma prawo do płatności dodatkowej i do płatności

do bydła otrzymują one pomoc przewyższającą maksymalne wielkości płatności.

Biorąc pod uwagę wskazaną powyżej argumentację organu i zgadzając się z

nim, że obowiązujące przepisy prawa ograniczają w przypadku niektórych płatności

wysokość płatności, co powoduje, że wielość utworzonych podmiotów w miejsce

jednego pozwala na uzyskanie zwiększonych kwot płatności, należy jednak ponownie

podkreślić, że organ ma obowiązek bezsprzecznie wykazać, że wyłącznie chęć

otrzymywania nienależnych płatności legła u podstaw powstania określonych

podmiotów, w tym wypadku skarżącej i pozostałych spółek.

Sąd zauważa w związku z tym, że jeśli chodzi o płatność ONW to w odniesieniu

do 2015 r., rozważania organu są czysto teoretyczne, ponieważ jak wynika z akt

administracyjnych, skarżąca (a także de facto także 3 pozostałe podmioty) nie złożyła

w tym zakresie wniosku, co wynika z jego treści.

Nadto na rozprawie 18 kwietnia 2019 r. (patrz protokół rozprawy dotyczący

spółki J.) pełnomocnik skarżącej oświadczył, że żadna ze spółek w

tym skarżąca, nie ubiegała się od czasu zarejestrowania jako producent rolny o

płatności ONW - co oczywiście jest do sprawdzenia przez organ. Jeśli chodzi o

płatność ekologiczną organ przyjął za stroną, że działalność rolnicza wszystkich spółek

od 2015 r. koncentruje się na uprawie traw ekologicznych i konwencjonalnej hodowli

bydła. Organ odnosząc się do twierdzeń strony, że zakup bydła podyktowany był

wypełnieniem przez stronę obowiązków nałożonych w obowiązującym od 2015 r.

nowym PROW 2014-2020, ponieważ w przepisach pojawił się wymóg posiadania

zwierząt w odpowiedniej obsadzie (0,3 DJP/ha), a zatem była ona zmuszona zakupić

zwierzęta, tak aby spełnić wymogi pakietu nr 5 i 11 (uprawy paszowe) stwierdził, że w

2015 spółka miała możliwość kontynuowania zobowiązania podjętego w roku 2012, na

podstawie przepisów rozporządzenia MRiRW z dnia 13 marca 2013 r. w sprawie

szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania

"Program rolnośrodowiskowy" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na

lata 2007-2013 (Dz. U. z 2013 r., poz. 361, ze zm.). Mogła ona na dotychczasowych

zasadach wnioskować o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej w ramach wariantu

2. Rolnictwo ekologiczne, gdyż podjęła 5-letnie zobowiązanie. Nie istnieje żaden

przepis nakazujący beneficjentowi zamiany podjętego zobowiązania

rolnośrodowiskowego na zobowiązanie realizowane na nowych zasadach określonych

w ramach PROW 2014-2020, np. w rozporządzeniu MRiRW z dnia 13 marca 2015 r. w

sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach

działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich

na lata 2014-2020 (Dz. U. z 2015, poz. 370 z późn. zm.). Zmiana podjętego

zobowiązania z PROW 2007-2013 na nowe zobowiązanie w ramach PROW 2014-

2020, było świadomą i dobrowolną decyzją podjętą przez stronę. Chcąc jednak

realizować zobowiązanie podjęte w ramach PROW 2014-2020 musiała spełnić

wymagania określone w rozporządzeniu, aby móc uzyskać płatność ekologiczną do

zadeklarowanych gruntów rolnych. W tym celu strona dokonała zakupu zwierząt

gospodarskich, gdyż nie spełniłaby podstawowego wymogu utrzymywania minimalnej

obsady zwierząt.

Oceniając stanowisko przedstawione przez organ powyżej należy wskazać, że w

skardze do sądu skarżąca wbrew stanowisku organu stwierdziła, że zobowiązanie

rolnośrodowiskowe, które przejęła w 2012 r., od A. Ł., było rozpoczęte

w 2009 r., i zakończyło się w 2014 r. Nadto, że rok 2014, był rokiem przejściowym, w

którym podjęła ona zobowiązanie w ramach starego PROW pakiet 2 wariant 2.1,

rolnictwo ekologiczne na powierzchni 37,71 ha, które w ramach nowego PROW 2014-

2012 i rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2015 r., stało się odrębnym działaniem

"Rolnictwo ekologiczne" i nie było już możliwe realizowanie takiego zobowiązania

według starych zasad, zatem realizowała je według nowych zasad modyfikując podjęte

zobowiązanie w zakresie uprawy traw na pakiet 11 co do powierzchni 37,71 ha i pakiet

5 co do powierzchni 48,46 ha (zwiększyła swoje dotychczasowe zobowiązanie z 37,71

ha do 86,17 ha). Natomiast zakup bydła był koniecznością, gdyż zapewniał prawidłową

jego obsadę na zgłoszoną powierzchnię. Skarżąca zwróciła również uwagę, że kupując

gospodarstwo w 2011 r., spółka nie mogła przewidzieć, jakie przeliczniki obsady

zwierząt w gospodarstwie będą obowiązywały cztery lata później, tj. w 2015 r. Spółka

zakupiła minimalną liczbę zwierząt, która wypełnia wymogi przepisów o odpowiedniej

obsadzie.

Sąd zauważa w zakresie przedstawionych powyżej twierdzeń strony, że jeśli

chodzi o zobowiązanie rolnośrodowiskowe przejęte w 2012 r., to strona w żadnym razie

nie mogła go kontynuować jeśli faktycznie zostało ono rozpoczęte w 2009 r., ponieważ

w świetle § 47 rozporządzenia MRiRW z 13 marca 2013 r. (Dz.U. 2013 poz. 361) rolnicy

realizujący zobowiązanie rolnośrodowiskowe podjęte w 2009 r. na podstawie

rozporządzenia, o którym mowa w § 58, realizują to zobowiązanie w ostatnim roku od

dnia 15 marca 2013 r. do ostatniego dnia lutego 2014 r. Co zaś tyczy się kwestii roku

2014 i podjęcia nowego zobowiązania w ramach dotychczasowego PROW 2007-2013,

to organ w zaskarżonej decyzji nie rozważał go w świetle § 32 w zw. z § 4

rozporządzenia z 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu

przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Rolnictwo ekologiczne" objętego

Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tj. Dz. U. z 2018 r., poz.

1784 ze zm.), który wskazuje na możliwość otrzymania płatności ekologicznej w

zakresie podjętego od 15 marca 2014 r. zobowiązania rolnośrodowiskowego pod

warunkiem spełnienia określonych tymi przepisami warunków. Niezależnie od tego sąd

stwierdza, że skarżąca spółka tak jak i pozostałe, w momencie zawiązania miały zamiar

realizować też inne cele np. w ramach obrotu nieruchomościami, z czego ostatecznie

zrezygnowały koncentrując się od 2011 r. na działalności rolniczej. Każda ze spółek

dopiero w 2012 r. przejęła od innych podmiotów zobowiązanie rolnośrodowiskowe, za

które bez przeszkód otrzymywała należne płatności, a od 2015 r. prowadziła działanie -

Rolnictwo ekologiczne w zwiększonym rozmiarze.

W ocenie sądu w świetle powyższych faktów organ nie wykazał, że w dacie

powstania spółek ich celem było stworzenie warunków do otrzymywania wyższych

dopłat. Zauważyć należy, że spółki rozwijały się, dokupowały grunty, występowały o

płatności bezpośrednie, podjęły nowe zobowiązania (od 2012 r., przy czym była to

kontynuacja zobowiązań innych podmiotów). Nie można w związku z tym w chwili

obecnej czynić im zarzutu, że jedynym celem ich powstania, była chęć otrzymywania

dopłat. Należy też zwrócić uwagę, że skoro od 2015 r. obowiązują płatność dodatkowa i

do bydła w kształcie wynikającym z treści przepisów ustawy z 5 lutego 2015 r. o

płatnościach bezpośrednich to okoliczność ta nie powinna być odczytywana na

niekorzyść spółki. Nadto sąd wskazuje, że organ nie wyjaśnił dokładnie okoliczności

powstania skarżącej i pozostałych spółek, a skupił się na kwestii posiadanych przez

małżonków [...] udziałów w spółkach, adresach spółek, kwestii zarządzania

nimi, wykonywania prac polowych przez określone osoby, czy posiadanego majątku.

Tym samym stwierdzić trzeba, że organ nie odniósł się wystarczająco do podnoszonych

przez skarżącą okoliczności odrębności spółek, w tym majątkowej, posiadania przez

skarżącą od początku powstania własnych budynków gospodarczych, braku

przepływów finansowych między spółkami, odrębnego księgowania, kupowania paliwa

itp., co ma dowodzić samodzielności ich działania i odrębności.

Sąd zwraca także uwagę na to, że zarzucając spółce stworzenie wraz z innymi

spółkami sztucznych warunków celem uzyskania płatności, nie przydał koniecznego

znaczenia okoliczności, że skarżąca otrzymała wnioskowane płatności za 2016 r., co

jest w świetle twierdzeń organu dotyczących płatności za 2015 r. całkowicie

niezrozumiałe i co dowodzi naruszenia treści art. 8 i 11 kpa. W tym miejscu należy

stwierdzić, że organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do argumentu strony

wskazującego, że otrzymała one wnioskowane płatności za rok 2016, już po wszczęciu

postępowania dotyczącego roku 2015.

W skardze podniesiono przecież, iż względem skarżącej spółki w dniu [...] maja

2017 r. wydano decyzję Nr [...] w sprawie przyznania płatności

ekologicznej (PROW 2014-2020) za rok 2016 tj. po dniu wszczęcia postępowania

wyjaśniającego w sprawie tzw. sztucznych warunków za rok 2015 oraz po złożeniu

przez producenta wyjaśnień i dowodów.

W tym miejscu sąd wskazuje, że z urzędu jest mu wiadomym, iż w sprawach

innych spółek organ powyższe argumentował, że problem płatności za 2016 r. nie ma

znaczenia dla kwestii odmowy przyznania płatności za 2015 r. Z tym stanowiskiem sąd

się nie zgadza. Stanowisko to byłoby możliwe do przyjęcia, gdyby doszło do przyznania

płatności np. za 2015 r., a w 2016 r. organ uznałby, na skutek kontroli, czy dodatkowych

okoliczności, że poprzednia ocena dotycząca spółki była błędna. W sytuacji jednak gdy

w przedmiotowej sprawie organ stwierdza, że spółka w istocie nie jest posiadaczem

gruntów, a co za tym idzie nie jest producentem rolnym, jak również zarzuca jej

stworzenie wraz z innymi spółkami sztucznych warunków celem uzyskiwania

nienależnych płatności, takie stanowisko w przypadku przyznania płatności za następny

rok, nie jest, w świetle okoliczności faktycznych sprawy możliwe do zaakceptowania.

Także stanowisko organu dotyczące tego zagadnienia wskazane na stronie 4

odpowiedzi na skargę, jest co najmniej lakoniczne i nie wskazuje na konkretne powody,

dla których organ uznał za zasadny wniosek strony w sprawie płatności za 2016 r.,

skoro już co najmniej od [...] lutego 2017 r. organ posiadał określone wątpliwości

odnośnie sztucznego stworzenia warunków do uzyskania płatności (pismo do

skarżącej), a decyzja np. w sprawie płatności ekologicznej za 2016 r. zapadała w [...]

maja 2017 r. (oświadczenie strony zawarte w skardze).

Mając powyższe okoliczności na uwadze sąd stwierdza, że w świetle dotychczas

ustalonego stanu faktycznego, brak jest podstaw do uznania, że zgromadzony materiał

dowodowy pozwalał na zastosowanie w przedmiotowej sprawie treści przepisów prawa

materialnego wskazanych w zarzutach skargi w pkt. I.

W tym stanie rzeczy przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ weźmie pod

rozwagę powyższe rozważania i wskazania sądu i uzupełni materiał dowodowy w

zakresie okoliczności związanych z powstaniem spółek, rozważy go w świetle

składanych przez spółkę wniosków o płatność i obowiązujących wówczas przepisów

prawa dotyczących wnioskowanych płatności i dopiero wówczas podejmie stosowne

rozstrzygnięcie.

Uznając zatem w świetle powyższych okoliczności, że skarga jest uzasadniona,

sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach

postępowania, jak w pkt. II sentencji wyroku, orzeczono na podstawie art. 200 ppsa,

zasądzając od organu na rzecz strony skarżącej kwotę obejmującą wpis (200 zł) oraz

kwotę 480 zł z tytułu wynagrodzenia pełnomocnika strony skarżącej, ustaloną jako

stawka minimalna na podstawie art. 205 § 2 ppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015r. w sprawie opłat za

czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265).