Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 172/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 64  ust. 1 pkt 2 lit. b
journal: Dz.U. 2019 poz 869
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki (spr.), Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury, Asesor WSA Monika Krywow, Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 980 (dziewięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

1. Pełnomocnik A Polska sp. z o.o. w W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium) z [...] r. w przedmiocie rozłożenia na raty niepodatkowej należności budżetowej powstałej na mocy decyzji zezwalającej na usunięcie drzew.

2. Stan sprawy.

2.1. W dniu 5 marca 2018 r. do Urzędu Miejskiego w D. wpłynęło pismo [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. właściwego do prowadzenia egzekucji należności, przekazujące wniosek dłużnika A sp. z o.o. o rozłożenie na raty należności powstałej na mocy decyzji zezwalającej na usuniecie drzew z nieruchomości w D.

Prezydent Miasta D. uznał, że sformułowane we wniosku zapewnienie o ,spłacie powstałej należności w ratach nie jest wystarczające do uznania, że zachodzą przesłanki uzasadniające przychylenie się do niego. Dodatkową przesłanką odmowną był w ocenie organu fakt, że we wniosku dłużnik sformułował wolę dobrowolnej spłaty raty w lutym 2018 r., jednocześnie powstrzymując się od jej dokonania, przed rozpatrzeniem tego wniosku, co pozwalałoby przypuszczać, że deklaracja dobrowolnego uiszczenia pozostałych rat mogłaby nigdy nie dojść do skutku.

Decyzją z [...] r. Kolegium uchyliło ww. decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu decyzji wskazało na brak przeprowadzenia wnikliwej analizy sytuacji majątkowej spółki.

Prezydent Miasta pismem z 17 września 2018 r. wezwał skarżącą o przedłożenie dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową. Na podstawie zebranego materiału dowodowego organ I instancji wydał [...] r. ponownie decyzję odmawiającą rozłożenia na raty powstałej należności. W uzasadnieniu odmowy powołał się na sytuację materialną spółki podnosząc, że na koniec 2017 r. spółka.. wykazywała zysk netto w wysokości 618.091,40 zł. Ponadto z pozostałych dokumentów przedłożonych wynikało, że spółka poczyniła starania oraz zainwestowała w prace budowlane budynku mieszkalnego z funkcją usługową. Koszty operacyjne wyniosły 22.916,24 zł. Biorąc pod uwagę profil prowadzonej działalności, organ zauważył, że sprzedaż potencjalnych lokali warunkuje uzyskanie przez spółkę zysków. Dodatkowo spółka nie wykazała się żadnymi dowodami na okoliczność wystąpienia sytuacji nadzwyczajnych. Brak również dokumentów uprawdopodobniających, że odmowa rozłożenia na raty negatywnie wpłynie na dalsze funkcjonowanie spółki.

Decyzją z [...] r. Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z [...] r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Organ I instancji pismem z [...] r. wezwał dłużnika do przedłożenia aktualnych dokumentów obrazujących sytuację majątkową. Decyzją z [...] r. odmówił skarżącej rozłożenia należności na raty. Jako podstawę orzeczenia organ przyjął art. 67a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 900, ze zm. – dalej: o.p.) w zw. z art. 67 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 869, ze zm. – dalej: u.f.p.). Odwołał się po pojęć "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny", jako przesłanek udzielania wnioskowanej przez skarżącą ulgi.

2.2. Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...] Kolegium utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z [...] r.

W uzasadnieniu wskazało, że podstawę prawną udzielania ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności budżetowych stanowią przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych. Zgodnie z art. 64 ust. 1 w zw. z art. 55 u.f.p. należności te mogą być na wniosek zobowiązanego - umarzane w całości albo w części lub ich spłata może być odraczana lub rozkładana na raty. Organ odwoławczy wskazał, że przepisy u.f.p. nie określają przesłanek, jakimi należy się kierować przy udzielaniu ulg. Stosownie do treści art. 67 u.f.p. odpowiednie zastosowanie znajdą w tym przypadku przepisy działu III ustawy - Ordynacja podatkowa. Określone w art. 67a § 1 o.p. ulgi organ może zastosować w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym.

Dalej Kolegium wskazało, że udzielanie ulg w spłacie należności o charakterze publicznoprawnym, jest co do zasady, traktowane jako jedna z form pomocy udzielanej określonym kategoriom osób przez państwo lub samorząd terytorialny, a decyzje podejmowane w tym przedmiocie mają charakter uznaniowy. Oznacza to, że nawet przy zaistnieniu przesłanek określonych w art. 67a § 1 o.p. organ orzekający może, ale nie musi umorzyć należności, to jednak decyzje wydane w tym trybie nie mogą być dowolne.

Organ podał, że wymieniony przepis zobowiązuje go do ustalenia czy w danym przypadku występuje "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Obydwa te pojęcia są nieostre, co wymaga ich szczególnie wnikliwej oceny w świetle okoliczności konkretnej sprawy.

W myśl orzecznictwa, pojęcia "ważny interes podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych, czy też zdarzeń losowych, uniemożliwiających uregulowanie zaległości podatkowych, albowiem to pojęcie funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym nie tylko sytuacje nadzwyczajne, ale również normlaną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Zdarzeniem losowym będzie zaistniałe niespodziewane zdarzenie, niezależne od woli podatnika, które spowodowało, że podatnik znalazł się w trudnej sytuacji materialnej, niepozwalającej mu na spłatę zaległego podatku.

Z kolei "interes publiczny" to dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawiedliwość działania aparatu państwowego.

Zdaniem Kolegium, analiza przedłożonych w sprawie dokumentów wskazuje na następujące okoliczności faktyczne.

Spółka w roku 2017 osiągnęła zysk na poziomie 618.091,40 zł, natomiast w roku 2018 wykazała stratę w wysokości 45.759,06 zł. W ogólnym rozrachunku spółka posiada duże pasywa oraz rezerwę na zobowiązania, co jednoznacznie wskazuje na jej dobrą sytuację finansową. Dodatkowo spółka nie wykazała się żadnymi dowodami na okoliczność wystąpienia zdarzeń, które wskazywać mogłyby na zagrożenie płynności lub pogorszenie się w znacznym stopniu jej sytuacji finansowej. Brak również dokumentów uprawdopodobniających, że odmowa rozłożenia na raty należności negatywnie wpłynie na dalsze funkcjonowanie spółki. Udokumentowana sytuacja finansowa spółki wskazywała bezsprzecznie, że spółka posiadała możliwości spłacenia należności w całości już w roku 2017, a interes podatnika nie zostałby z tego tytułu narażony.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy nie stwierdził wadliwości zaskarżonej decyzji w zakresie braku wszechstronnej oceny zebranego materiału dowodowego. W ocenie Kolegium, należy pamiętać, że w przedmiotowym postępowaniu pierwotnie w interesie publicznym było naliczenie opłaty za ubytek w zasobach przyrodniczych na skutek usunięcia drzew i krzewów z nieruchomości, która to nieruchomość stanowiła wówczas teren zieleni pokryty roślinnością, a przeznaczona została przez spółkę pod działalność gospodarczą o profilu deweloperskim. W interesie publicznym leży również dalsze egzekwowanie tej należności, która ma charakter publicznoprawny i wynika z działania dłużnika, które bezpośrednio przyczyniło się do uszczerbku drzewostanu na nieruchomości znajdującej się w granicach administracyjnych miasta. Nie bez znaczenia jest fakt, że w 2013 r. dłużnik nie podjął działań rekompensacyjnych ubytku w zasobach przyrodniczych gminy, poprzez nasadzenia zastępcze w innym dowolnym miejscu, pomimo tego, że miał taką alternatywę. Powstała należność ma więc charakter publicznoprawny i niedochodzenie jej jest sprzeczne z szeroko rozumianym interesem publicznym. Wydaje się również sprzeczne z interesem publicznym to, że podmiot gospodarczy czerpiący profity ze swojej działalności, kosztem uszczerbku w zasobach przyrodniczych, będących dobrem ogólnospołecznym, uchyla się od obowiązku finansowej rekompensaty.

2.3. W skardze zarzucono naruszenie art. 67a o.p. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256, ze zm. – dalej: k.p.a.).

W uzasadnieniu wskazano, że Kolegium w sposób niepełny rozpoznało odwołanie i nie odniosło się do jego wszystkich zarzutów.

Argumentowano, że zgodnie z art. 67a § 1 o.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

W świetle zaś orzecznictwa sądowego, decyzja uznaniowa musi być jednakże poprzedzona dokładnym ustaleniem stanu faktycznego stosownie do art. 122 o.p. Co przy tym istotne, nawet po ustaleniu wszystkich okoliczności faktycznych organ nie może podjąć decyzji w sposób arbitralny. Nie jest zatem tak, że dokładne ustalenie stanu faktycznego zwalnia organ od wyjaśnienia, z jakich przyczyn podjął taką, a nie inną decyzję. Uznaniowość nie oznacza bowiem możliwości podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia w sytuacji spełnienia przez organ obowiązku ustalenia stanu faktycznego sprawy. Polega natomiast na tym, że organ posiada swobodę w doborze kryteriów, jakimi będzie się kierował przyznając ulgę bądź odmawiając jej przyznania i nie jest w tym zakresie związany jakimś narzuconym przez ustawodawcę katalogiem okoliczności, które zmuszałyby go do udzielenia ulgi. Nie istnieje określony katalog sytuacji, które mogłyby zostać z góry zakwalifikowane jako ważny interes podatnika, czy też interes publiczny w rozumieniu art. 67a § 1 o.p. To okoliczności konkretnej sprawy pozwalają na stwierdzenie, czy występują powody, dla których uzasadnione jest zastosowanie ulgi.

Dalej podniesiono, że Prezydent Miasta wydał decyzję bez wyczerpującej analizy zebranego materiału dowodowego. W ten więc sposób, organ I instancji naruszył art. 67a oraz art. 122 o.p. W szczególności, organ I instancji analizując sytuację finansową spółki swoje stanowisko oparł na domysłach i domniemaniach. Świadczą o tym następujące jego wypowiedzi: "Zysk uzyskany z roku 2017 wpłynął wyraźnie na wzrost pasywów w roku 2018, co wskazuje z dużym prawdopodobieństwem, że zysk ten został przeniesiony na kapitał własny/fundusz", "Z przedłożonych dokumentów można ponadto wywnioskować, że swoisty brak dochodu w roku 2018 wynikać może z dużym prawdopodobieństwem z tego, że spółka na ten czas poniekąd "uśpiła" działalność. Sugeruje to m. in. spadek kosztów operacyjnych o połowę w stosunku do roku poprzedniego".

Zdaniem skarżącej, wnioski organu I instancji, co do przeniesienia zysku i rzekomego "uśpienia" działalności, wynikają jak sam o to nazywa, z przyjęcia przez niego "dużego prawdopodobieństwa". Przed wyciągnięciem takich wniosków, organ I instancji nie zwracał się do spółki o przedstawienie jakichkolwiek wyjaśnień w tym zakresie. Jest to więc całkowicie dowolna i samodzielna ocena organu I instancji nie poparta żadnymi dowodami. Sytuacja spółki jest zaś gorsza, co wykazuje właśnie strata za rok 2018. Kondycja finansowa spółki znacznie się pogarsza, dlatego też zwróciła się ona z wnioskiem o rozłożenie na raty należności w wysokości 38.781,58 zł. Tymczasem organ I instancji po raz kolejny nie dokonał rzetelnej analizy tylko dokonał subiektywnej oceny i wyciągnął z niej dowolne wnioski. Tak więc, organ I instancji nierzetelnie ocenił rzeczywistą sytuację finansową spółki. Ocenił ją dowolnie.

Na powyższe wadliwości spółka zwracała uwagę w odwołaniu. Tymczasem, Kolegium nie odniosło się w ogóle do tych zarzutów. W zaskarżonej decyzji brak jest wypowiedzi, z której wynikałoby, że organ ten ustosunkował się do przedmiotowych zarzutów odwołania. Kolegium uznało tylko, że organ I instancji przeprowadził postępowanie rzetelnie i wszystko dokładnie wyjaśnił. Natomiast, Kolegium nie zajęło stanowiska odnośnie do zarzutów odwołania, które przytoczono uprzednio.

2.4. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o ojej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

3. Skarga doprowadziła do uchylenia zaskarżonej decyzji, jednakże nie z powodów w niej wskazanych.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm. – dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, lecz nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Stosując zacytowany przepis, Sąd z urzędu stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza art. 67a § 1 o.p. poprzez jego niezasadne zastosowanie i jednocześnie art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. poprzez jego niezastosowanie.

W związku z tym, zostały naruszone regulacje o postępowaniu dowodowym (art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 67 ust. 1 u.f.p.), gdyż na skutek wadliwego ustalenia materialnoprawnej podstawy rozstrzygnięcia zaniechano przeprowadzenia postępowania dowodowego w zakresie, który jest istotny dla rozstrzygnięcia sprawy. Zakres postępowania dowodowego jest bowiem determinowany normą prawa materialnego, która ma być zastosowana w sprawie. Postępowanie dowodowe powinno doprowadzić do zrekonstruowania konkretnego stanu faktycznego, czyli obejmować te fakty i dowody, które mają prawne znacznie dla rozstrzygnięcia sprawy podatkowej (por. A. Hanusz, Podstawa faktyczna rozstrzygnięcia podatkowego, Kraków 2004, s. 80-81; wyrok NSA z 6 marca 2008 r., I FSK 747/07; wyrok NSA z 17 grudnia 2010 r., II FSK 1489/09).

4. Przedmiotem kontrolowanej sprawy administracyjnej jest rozłożenie na raty należności publicznoprawnej, nałożonej na skarżącą na mocy decyzji zezwalającej na usunięcie drzew z nieruchomości. Nie budzi sporu, że ta należność stanowi niepodatkową należność budżetową o charakterze publicznoprawnym, o której mowa w art. 60 u.f.p.

Niniejsza sprawa została zainicjowana wnioskiem skarżącej z 5 lutego 2018 r. o rozłożenie na raty pozostałej należności w wysokości 44.667 zł, począwszy od lutego 2018 r.

W tym stanie sprawy, materialnoprawną podstawę rozpoznania tego wniosku powinien stanowić art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p.

Zgodnie z tym przepisem należności, o których mowa w art. 60, właściwy organ może, na wniosek zobowiązanego (...) rozkładać na raty płatność całości albo części należności - w przypadkach uzasadnionych względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego.

Aktualne brzmienie tego przepisu zostało ustalone, od dnia 28 kwietnia 2017 r., na mocy ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. o zmianie ustawy o finansach publicznych (Dz.U. poz. 659).

Tymczasem Kolegium, tak jak i organ I instancji, materialnoprawną podstawą swojego rozstrzygnięcia uczyniły art. 67a § 1 o.p. (w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p. stanowiącym, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy k.p.a. i odpowiednio przepisy działu III o.p.).

Art. 67a § 1 o.p. nie może znaleźć w tym przypadku zastosowania, gdyż przesłanki do rozstrzygania o zasadności wniosku o rozłożenie na raty należności budżetowej wyczerpująco zostały uregulowane w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. Brak zatem podstaw do odpowiedniego stosowania art. 67a § 1 o.p. poprzez odesłanie w art. 67 u.f.p. do działu III o.p. Artykuł 67 ust. 1 u.f.p. zawiera bowiem zastrzeżenie: "nieuregulowanych niniejszą ustawą".

W dalszej kolejności należy zauważyć, że art. 67a § 1 o.p. stanowi, iż organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może: 1) odroczyć termin płatności podatku lub rozłożyć zapłatę podatku na raty; 2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek; 3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

Przechodząc następnie do analizy znaczenia wskazanego uchybienia dla wyniku tej sprawy, Sąd stwierdza, że inne są przesłanki zastosowania wnioskowanej przez skarżącą ulgi, w postaci rozłożenia na raty należności budżetowej, wymienione w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. a inne w art. art. 67a § 1 o.p.

W pierwszym przypadku, przepis – który powinien mieć w tej sprawie zastosowanie, a to nie nastąpiło – pozwala na udzielenie ulgi w przypadkach uzasadnionych "względami społecznymi lub gospodarczymi, w szczególności możliwościami płatniczymi zobowiązanego".

W drugim - bezpodstawnie zastosowany art. 67a § 1 o.p. – umożliwia uwzględnienie wniosku w przypadkach uzasadnionych "ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym".

Sąd nie zna powodów, z których organ wadliwie ustalił materialnoprawną podstawę swojego orzeczenia. Może tylko zauważyć, że byłaby ona prawidłowa w stanie prawnym obowiązującym do 27 kwietnia 2017 r., a więc do czasu wejścia w życie wskazanej wyżej nowelizacji u.f.p. ustawą z dnia 10 lutego 2017 r. Do tego dnia art. 64 ust. 1 u.f.p. stanowił tylko ogólnie, że właściwy organ, na wniosek zobowiązanego, może udzielać określonych w art. 55 ulg w spłacie zobowiązań z tytułu należności, o których mowa w art. 60. Z kolei w art. 55 u.f.p. wskazano, również ogólnie, że jedną z postaci ulg, jest rozłożenie należności na raty. Zatem, w poprzednim stanie prawnym, wobec braku uregulowania w u.f.p. przesłanek udzielania rozpatrywanej ulgi, zasadne było stosowanie w tej mierze art. 67a § 1 o.p. w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p.

Skoro więc, w tej sprawie, Kolegium podstawą swojego orzeczenia bezpodstawnie uczyniło art. 67a § 1 o.p., to inne przesłanki, aniżeli wynikające z art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. zadecydowały o zakresie postępowania dowodowego oraz - być może – o kierunku załatwienia wniosku. Organ nie przeprowadził postępowania dowodowego w celu ustalenia czy w tym przypadku za uwzględnieniem wniosku przemawiają "względy społeczne lub gospodarcze, w szczególności możliwości płatnicze zobowiązanego". Rozpoznał sprawę w oparciu o inne podstawy, to jest "ważny interes podatnika" oraz "interes publiczny". W tej sytuacji trudno powiedzieć, że w ogóle została rozpoznana istota sprawy.

Co prawda, można forsować pogląd, że treść przesłanek w obu powoływanych regulacjach jest podobna, ale z pewnością nie można twierdzić, że jest identyczna, a tym samym nie ma znaczenia dla wyniku sprawy, czy organ rozpatrzył wniosek na podstawie art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. czy też art. 67a § 1 o.p. Taka koncepcja byłaby ewidentnie sprzeczna z zakazem wykładni synonimicznej, stanowiącym kanon wśród dyrektyw wykładni językowej. Reguła wykładni synonimicznej zabrania przyjmowania, że prawodawca nadaje różnym zwrotom to samo znaczenie (L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2010, s. 117-118; B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, s. 49; uchwała NSA z 30 marca 2009 r., sygn. akt II FPS 7/08; uchwała NSA z 24 lutego 2020 r., II OPS 2/19). Z zakazem wykładni synonimicznej korespondują zasady techniki prawodawczej, ponieważ zgodnie z § 10 załącznika do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r., poz. 283) do oznaczenia jednakowych pojęć używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami (szerzej: G. Wierczyński [w:] T. Bąkowski, P. Bielski, K. Kaszubowski, M. Kokoszczyński, J. Stelina, J. Warylewski [red.], G. Wierczyński, Zasady techniki prawodawczej. Komentarz do rozporządzenia, Warszawa 2003, s. 87-90; wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 września 2001 r., SK 11/00, OTK 2011/6/166; wyrok NSA z 1 sierpnia 2019 r., II FSK 2705/17).

Z tych wszystkich względów zaskarżoną decyzję należało uchylić na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a.

5. W postępowaniu ponownym organ w pierwszej kolejności zdekoduje treść przesłanek wymienionych w art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p. Następnie, przeprowadzi postępowanie dowodowe w zakresie wynikającym z materialnoprawnych podstaw rozstrzygnięcia. Przy czym, fakty istotne dla oceny "względów społecznych lub gospodarczych, w szczególności możliwości płatniczych zobowiązanego" ustali na dzień orzekania. Organ powinien mieć też na uwadze kwestię przedawnienia przedmiotowej należności budżetowej, gdyż jak wynika z jego decyzji, została ona nałożona na skarżącą w 2013 r.

6. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną kwotę 980 zł złożył się wpis od skargi (500 zł) oraz koszty zastępstwa procesowego (480 zł) ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 265).