Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1662/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust. 2, art. 25 ust. 4, art. 40, art. 206 ust. 2
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 1
journal: Dz.U. 1964 nr 43 poz 296
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego.
article: art. 3, art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.) Protokolant: Aneta Stefaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2010 r. sprawy ze skargi P. S.A. z siedzibą w [...] na decyzję Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. S.A. postanawia: - odrzucić skargę -


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...], Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej także: Prezes UKE) – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. z 2004 r. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku P. S.A. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Prezesa UKE z dnia [...] marca 2009 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], nakładającej obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. S.A. (zwanej dalej także "Decyzją MTR 2007") – utrzymał w mocy w/w decyzję z dnia [...] marca 2009 r.

Z akt sprawy wynika, iż decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] (zwaną dalej "decyzją SMP"), Prezes UKE, po przeprowadzonej analizie rynku zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P., wskazał skarżącą spółkę jako operatora o znaczącej pozycji rynkowej i nałożył na P. S.A. obowiązki regulacyjne, w tym m.in. obowiązek wynikający z art. 40 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, polegający na ustalaniu opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o koszty ponoszone przez P. S.A.

Wypełniając powyższy obowiązek skarżąca spółka pismem z dnia [...] września 2006 r. przekazała Prezesowi UKE uzasadnienie wysokości stosowanych opłat w oparciu o ponoszone koszty świadczenia usługi.

W wyniku przeprowadzenia postępowania administracyjnego, Prezes UKE w dniu [...] kwietnia 2007 r. wydał decyzję [...], (dalej także "decyzja MTR 2007"), na podstawie której – działając w oparciu o przepisy art. 40 ust. 4 w zw. z art. 40 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, nałożył na skarżącego operatora obowiązki:

1) dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P., niezróżnicowanej ze względu na porę i rodzaj dnia, do poziomu 40 gr/min., od dnia [...] maja 2007 r.;

2) dostosowania powyższej stawki do poziomu 21,62 gr/min., zgodnie z harmonogramem wskazanym w tym punkcie decyzji;

3) corocznego przedstawiania Prezesowi UKE uzasadnienia wysokości stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. w oparciu o ponoszone koszty, na podstawie danych za ostatni zakończony rok obrotowy, w terminie 100 (stu) dni kalendarzowych od zakończenia w/w roku.

W uzasadnieniu Prezes UKE stwierdził, iż z uwagi na istniejące rozbieżności pomiędzy oceną organu a uzasadnieniem wysokości stawek przedstawionym przez skarżącą spółkę, należało uznać za zasadne zobowiązanie skarżącej P. S.A. do dostosowania w/w opłat za usługę zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. Organ przedstawił ponadto w decyzji szczegółowe uzasadnienie wysokości stawek z tytułu świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. w kontekście spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne.

Decyzja MTR 2007 uprawomocniła się.

Następnie po przeprowadzeniu stosownego postępowania administracyjnego, Prezes UKE wydał w dniu [...] września 2008 r. decyzję nr [...] w sprawie dostosowania opłat z tytułu świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej w sieci P. (dalej "Decyzja MTR 2008").

W związku z zaistnieniem sytuacji, w której w obrocie prawnym obowiązywały dwie decyzje administracyjne, które regulowały stawki MTR na różnym poziomie w tym samym okresie czasu, Prezes UKE pismem z dnia [...] października 2008 r. zawiadomił skarżącą spółkę o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia Decyzji MTR 2007.

Pismem z dnia [...] listopada 2008 r. skarżąca spółka P. S.A. złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności pkt 1 ppkt 3 sentencji Decyzji MTR 2007. Wniosek swój skarżąca spółka uzasadniła brakiem podstawy prawnej do rozstrzygnięcia zawartego w tym punkcie Decyzji MTR 2007.

W dniu [...] grudnia 2008 r. Prezes UKE wydał decyzję nr [...], stwierdzającą wygaśnięcie z dniem [...] stycznia 2009 r. Decyzji MTR 2007.

W konsekwencji powyższej decyzji wygaszającej Decyzję MTR 2007, Prezes UKE - powołując się m.in. na przepis art. 105 § 1 k.p.a. - wydał w dniu [...] marca 2009 r. decyzję nr [...], na podstawie której umorzył postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. S.A.

Pismem z dnia [...] marca 2009 r. skarżąca spółka złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej w/w decyzją z dnia [...] marca 2009 r.

W wyniku rozpoznania wniosku skarżącej spółki o ponowne rozpatrzenie sprawy, Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej – działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 206 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne – decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., nr [...] utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] marca 2009 r. wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa UKE z dnia [...] kwietnia 2007 r., nr [...], nakładającej obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. (Decyzji MTR 2007).

Pismem z dnia [...] sierpnia 2009 r. skarżąca spółka P. S.A., reprezentowana przez radcę prawnego - działając za pośrednictwem organu - wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skargę na w/w decyzję Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2009 r.

Skarżąca spółka - wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezesa UKE z dnia [...] marca 2009 r. – zarzuciła organowi naruszenie:

1) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art.104 § 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. poprzez:

a) niedostateczne uzasadnienie faktyczne i prawne motywów wydania zaskarżonej decyzji;

b) brak w treści zaskarżonej decyzji elementów wskazujących na rzeczywiste ponowne rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w wyniku faktycznego rozpoznania sprawy co do istoty;

2) art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji bezpodstawnie umarzającej postępowanie w sprawie z wniosku P. S.A. w sytuacji, gdy istniały przesłanki do stwierdzenia nieważności w części decyzji Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] kwietnia 2007 roku, znak: [...];

3) art. 104 § 2 k.p.a. oraz art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. i art. 11 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 140 k.p.a. - poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji bezpodstawnie umarzającej postępowanie w sprawie z wniosku P. S.A., z uwagi na świadome doprowadzenie przez organ do zaniechania: zbadania sprawy co do istoty i wydania merytorycznego rozstrzygnięcia co do wniosku P. S.A. z dnia [...] listopada 2008 r. w sprawie stwierdzenia nieważności pkt 1 ppkt 3 Decyzji MTR 2007.

W odpowiedzi na skargę Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] marca 2010 r. skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego - wskazała, iż w jej ocenie zaistniała uzasadniona wątpliwość co do możliwości zaskarżenia decyzji Prezesa UKE z dnia [...] czerwca 2009 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego. W uzasadnieniu swojego stanowiska strona skarżąca stwierdziła, że na podstawie orzecznictwa sądowego ukształtowanego w sprawach dotyczących obowiązków regulacyjnych należy przyjąć, iż w sprawach dotyczących decyzji administracyjnych, których przedmiotem są stawki za hurtowe zakańczanie połączeń w publicznej sieci telefonicznej organem właściwym do oceny ich legalności jest Sąd Okręgowy w Warszawie - Sąd Ochrony Konkurencji i Konsumentów. Strona skarżąca, powołując się na wskazane w piśmie procesowym orzeczenia zarówno WSA w Warszawie, jak i uchwałę składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt I GPS 1/09, a także na decyzję Prezesa UKE z dnia [...] lutego 2010 r., nr [...], wydaną w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie wniosku P. S.A. o zmianę Decyzji MTR 2008, stwierdziła, iż – w jej ocenie – decyzje wydane na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, a w konsekwencji – wszelkie decyzje dotyczące ich zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności, stwierdzenia wygaśnięcia, czy też zastosowania innych nadzwyczajnych trybów administracyjnych zaskarżenia lub kontroli wykonania tych decyzji – podlegają zaskarżeniu odwołaniem skierowanym do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, a nie wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i skargą do WSA. W związku z powyższym strona skarżąca wniosła z ostrożności o odrzucenie skargi złożonej w niniejszej sprawie, podtrzymując jednocześnie swoje dotychczasowe stanowisko merytoryczne na wypadek nieuwzględnienia przez Sąd w/w wniosku o odrzucenie skargi.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 17 marca 2010 r. pełnomocnik skarżącej spółki, podtrzymując wniosek o odrzucenie skargi z uwagi na brak kognicji sądu administracyjnego, zawarty w piśmie procesowym z dnia [...] marca 2010 r. – stwierdził jednocześnie, działając z ostrożności procesowej, iż strona podtrzymuje również stanowisko merytoryczne odnośnie wadliwości zaskarżonej decyzji Prezesa UKE. Pełnomocnik skarżącej spółki złożył do akt sprawy pismo procesowe w formie załącznika do protokołu rozprawy, w którym przedstawił szczegółowe stanowisko strony skarżącej wyrażone na rozprawie.

Obecny na rozprawie przed Sądem pełnomocnik Prezesa UKE wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej także p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż przede wszystkim należy ustalić, czy rzeczowo właściwy do rozpatrzenia przedmiotowej skargi jest w ogóle sąd administracyjny.

W związku z tym zauważyć trzeba, iż zgodnie z przepisem art. 177 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Unormowanie to jest w doktrynie i orzecznictwie powszechnie rozumiane w ten sposób, iż dla przyjęcia kompetencji sądu powszechnego nie jest niezbędna pozytywna norma ustawowa przewidująca taką kompetencję. Wystarcza brak ustawy, która ustanawiałaby kompetencję innego sądu. I odwrotnie, dla przyjęcia właściwości sądu szczególnego (np. sądu administracyjnego) konieczne jest istnienie w systemie prawa szczególnego przepisu rangi ustawowej, który wskazywałby na taki sąd, jako właściwy do rozpoznania danej sprawy.

Inaczej wygląda kwestia drogi sądowej w sprawach z zakresu kontroli administracji publicznej. Z art. 184 Konstytucji RP wynika bowiem, że właściwość sądów powszechnych w sprawach dotyczących administracji publicznej musi mieć umocowanie w ustawach szczególnych. Przyjąć zatem należy, iż zamiarem ustawodawcy było stworzenie domniemania kompetencji sądów administracyjnych w sprawach kontroli administracji publicznej. Domniemanie to zostało wyraźnie potwierdzone w treści przepisu art. 3 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Szczegółowe unormowanie właściwości rzeczowej sądów administracyjnych zawierają przepisy art. 1, art. 2, art. 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a.

Według definicji zawartej w art. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm.), dalej k.p.c., sprawami cywilnymi sensu largo są sprawy ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy i ubezpieczeń społecznych, a także inne sprawy (w tym z zakresu stosunków o charakterze publicznoprawnym), do których na podstawie ustaw szczególnych stosuje się przepisy tego kodeksu. Na gruncie przytoczonej definicji rozróżnić należy zatem sprawy cywilne w znaczeniu materialnoprawnym, to jest wynikające ze stosunków z zakresu prawa cywilnego, rodzinnego i opiekuńczego oraz prawa pracy, które pozostają nimi niezależnie od tego, jaki organ jest właściwy do ich rozpoznania, oraz sprawy cywilne w znaczeniu formalnym, wynikające z innych stosunków prawnych (sprawy z zakresu ubezpieczeń społecznych oraz określone jako "inne sprawy"), które nie będąc sprawami cywilnymi ze swej istoty, uzyskują taki charakter na skutek poddania ich rozpoznaniu przez sądy powszechne (nie zaś administracyjne), na podstawie przepisów Kodeksu postępowania cywilnego. Oznacza to, iż nie każda sprawa dotycząca działalności administracji publicznej w rozumieniu art. 3 p.p.s.a., może być rozpoznana przez sąd administracyjny. Jeżeli bowiem będzie istniał przepis szczególny, w myśl którego właściwy będzie sąd powszechny, to charakter sprawy - czy jest to sprawa cywilna, czy administracyjna - będzie miał drugorzędne znaczenie.

Według dyspozycji przepisu art. 206 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, postępowanie przed Prezesem UKE toczy się na podstawie kodeksu postępowania administracyjnego ze zmianami wynikającymi z tej ustawy.

Z kolei, jak stanowi przepis art. 206 ust. 2 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 24 kwietnia 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo telekomunikacyjne oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2009 r. Nr 85, poz. 716), od decyzji w sprawach o ustalenie znaczącej pozycji rynkowej, nałożenia, zniesienia lub zmiany obowiązków regulacyjnych, nałożenia kar, decyzji, o których mowa w art. 201 ust. 3 oraz od decyzji wydanych w sprawach spornych, z wyjątkiem decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości po przeprowadzeniu przetargu albo konkursu oraz od decyzji o uznaniu przetargu albo konkursu za nierozstrzygnięty, przysługuje odwołanie do Sądu Okręgowego w Warszawie - sądu ochrony konkurencji i konsumentów.

Z powyższego wynika, iż decyzje Prezesa UKE, z wyjątkiem decyzji wymienionych w art. 206 ust. 2, są weryfikowane w postępowaniu administracyjnym na zasadach określonych w k.p.a., a następnie mogą być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. W tej sytuacji uznać należy, iż przepis ust. 2 stanowi wyjątek od zasady badania legalności decyzji administracyjnych przez sądy administracyjne.

Podstawą do nałożenia obowiązków regulacyjnych, przed wejściem w życie wspomnianej wyżej nowelizacji z dnia 24 kwietnia 2009 r., były postanowienia art. 25 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne.

Obecnie, w znowelizowanym brzmieniu, ustawodawca wskazał w przepisie art. 22 ust. 2, iż "Przez obowiązek regulacyjny rozumie się obowiązek, o którym mowa w art. 34, art. 36-40, art. 42, art. 44-47 lub art. 72 ust. 3".

Niemniej w ocenie składu orzekającego, w niniejszej sprawie przyjąć należy, iż wspomniana nowelizacja pozostaje bez jakiegokolwiek istotnego wpływu na ocenę właściwości rzeczowej wojewódzkiego sądu administracyjnego w rozpatrywanym zakresie.

Otóż należy zauważyć, iż jeszcze na gruncie poprzednio obowiązujących przepisów ustawy – Prawo telekomunikacyjne, a więc przed wejściem w życie w/w ustawy nowelizacyjnej, w doktrynie przyjmowano zgodnie, iż przepis art. 206 ust. 2 cyt. Ustawy, należy interpretować z uwzględnieniem postanowień unijnych dyrektyw w sprawach łączności elektronicznej, które traktują wszystkie decyzje w sprawie obowiązków regulacyjnych w jednakowy sposób. Z tego względu przyjmowano, iż tryb ustalony w art. 206 ust. 2 w/w ustawy stosuje się do wszystkich decyzji w sprawie obowiązków regulacyjnych, tj. decyzji nakładających, utrzymujących, zmieniających i znoszących te obowiązki (vide: S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 1123-1124; podobnie: M. Rogalski /w:/ Zmiany w prawie telekomunikacyjnym. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC 2006, teza 4 komentarza do art. 206 ust. 2).

Jak stanowił przepis art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne, w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, Prezes UKE może, zgodnie z przesłankami, o których mowa w art. 25 ust. 4, w drodze decyzji, nałożyć na operatora o znaczącej pozycji rynkowej obowiązek ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty.

Art. 40 ust. 2 stanowił, iż operator, na którego został nałożony obowiązek, o którym mowa w ust. 1, przedstawia Prezesowi UKE uzasadnienie wysokości opłat ustalonych w oparciu o ponoszone koszty.

W celu oceny prawidłowości wysokości opłat stosowanych przez operatora, o którym mowa w ust. 1, Prezes UKE może uwzględnić wysokości opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych (art. 40 ust. 3 cyt. ustawy).

Z kolei, jak stanowił przepis art. 40 ust. 4 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, w przypadku, gdy ocena prawidłowości wysokości opłat wykazała rozbieżności w stosunku do opłat stosowanych przez operatora, Prezes UKE może w drodze decyzji nałożyć obowiązek odpowiedniego dostosowania tych opłat. W decyzji określa się wysokość opłat albo ich maksymalny lub minimalny poziom, biorąc pod uwagę koszty ponoszone przez operatora, promocję efektywności i zrównoważonej konkurencji, zapewnienie maksymalnej korzyści dla użytkowników końcowych, uwzględniając przy tym wysokość opłat stosowanych na porównywalnych rynkach konkurencyjnych.

W tej sytuacji należy – zdaniem Sądu – uznać, iż ogólnie przepis art. 40 cyt. Ustawy, przewiduje nakładanie obowiązku ustalania opłat z tytułu dostępu telekomunikacyjnego w oparciu o ponoszone koszty, a także możliwość dalszej ingerencji Prezesa UKE w proces cenotwórczy. Obowiązek regulacyjny określony w art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, polega na ustalaniu opłat w oparciu o ponoszone koszty, zaś obowiązek, o którym mowa w art. 40 ust. 4 polega na pewnej korekcie, a więc zmianie tego obowiązku polegającego na nałożeniu obowiązku odpowiedniego dostosowania opłat.

Z zestawienia powyższych przepisów w sposób jednoznaczny wynika, że decyzją w sprawie "nałożenia obowiązków regulacyjnych", w rozumieniu art. 206 ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, jest każda decyzja, o której mowa w artykułach wymienionych w art. 22 ust. 2, a zatem także decyzja wydana na podstawie art. 40 ust. 4.

W ocenie Sądu obowiązki regulacyjne, które Prezes UKE nakłada, znosi lub zmienia, w myśl art. 22 ust. 2 odnoszą się do całego art. 40, a nie tylko jego ust. 1.

Niewątpliwie przyjąć należy, że pomimo dokonanej w kwietniu 2009 r. nowelizacji ustawy – Prawo telekomunikacyjne i wprowadzenia nowego brzmienia art. 22 ust. 2 zawierającego legalną definicję obowiązku regulacyjnego, nadal brak jest precyzyjnej normy ustawowej, która mogłaby rzutować na sposób rozumienia pojęcia "obowiązek regulacyjny". Niemniej, niezależnie od wprowadzonych zmian, należy - zdaniem Sądu - generalnie uznać, że obowiązki regulacyjne to obowiązki nakładane przez organ regulacyjny na przedsiębiorcę telekomunikacyjnego o znaczącej pozycji na rynku właściwym, które jako wymienione w przepisach wskazanych expressis verbis w art. 22 ust. 2 ustawy, zapewnić mają przede wszystkim stworzenie warunków dla wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych oraz zapewnienia użytkownikom korzyści w zakresie m.in. cen wspomnianych usług (vide: art. 1 ust. 2 pkt 1 i 4 cyt. ustawy).

Wobec powyższego należałoby przyjąć, że dla realizacji celu nakładania obowiązków regulacyjnych, jakim jest w szczególności zapewnienie konkurencyjności na rynku świadczenia usług telekomunikacyjnych, ustawodawca poddał rozpoznawanie wszelkich spraw dotyczących tego rodzaju obowiązków kognicji sądu powszechnego sądu ochrony konkurencji i konsumentów, rozpoznającego sprawę co do meritum, a nie sądów administracyjnych, które sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej wyłącznie, co do zasady, pod względem zgodności z prawem (por. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych).

W konsekwencji przyjąć trzeba, iż wbrew twierdzeniom Prezesa UKE, decyzją w przedmiocie nałożenia obowiązku regulacyjnego w zakresie dostosowania stawek opłat, nie jest wyłącznie decyzja Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2006 r., nr [...] (tzw. "decyzja SMP"), ale również decyzja wydana przez ten organ na podstawie art. 40 ust. 4 cyt. ustawy, a więc decyzja z dnia [...] kwietnia

2007 r., nr [...] (Decyzja MTR 2007), w której Prezes UKE dokonał istotnej korekty (zmiany) nałożonego wcześniej obowiązku regulacyjnego związanego z ustaleniem stawek opłaty z tytułu świadczenia usługi zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P.

Zdaniem Sądu, na marginesie należy jedynie wskazać, iż nieracjonalnym byłoby przyjęcie tezy, że sąd powszechny (sąd ochrony konkurencji i konsumentów) właściwy jest wyłącznie w zakresie oceny legalności decyzji wydanej na podstawie przepisu art. 40 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, zaś sąd administracyjny – w zakresie decyzji nakładającej obowiązek dostosowania opłat na podstawie art. 40 ust. 4 cyt. ustawy, pomimo, że decyzje te są ze sobą integralnie związane i przy ich rozpatrzeniu należy brać pod uwagę identyczne cele, które mają przyczynić się do stworzenia warunków dla wspierania równoprawnej i skutecznej konkurencji w zakresie świadczenia usług telekomunikacyjnych.

Należy w tym miejscu zauważyć, iż stanowisko powyższe znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide: m.in. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2009 r., sygn. akt II GSK 823/08; podobnie /w:/ postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 września 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 366/09 oraz z dnia 26 listopada 2009 r., sygn. akt VI SA/Wa 1573/09).

Ponadto, zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, iż wszelkie decyzje, o których mowa w art. 206 ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, a więc zarówno decyzje merytoryczne, jak i decyzje o charakterze procesowym w tych sprawach podlegają odrębnemu trybowi odwoławczemu wskazanemu w art. 206 ust. 2 cyt. ustawy (tak również: S. Piątek, Prawo telekomunikacyjne. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 1122)

W tej sytuacji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie - uznał, iż decyzja z dnia [...] marca 2009 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nakładającej obowiązek dostosowania stawki z tytułu zakańczania połączeń głosowych w publicznej ruchomej sieci telefonicznej P. S.A., należy do decyzji, o której mowa w art. 206 ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne.

Oznacza to, iż od decyzji Prezesa UKE z dnia [...] marca 2006 r., wbrew mylnemu pouczeniu zawartemu w jej treści, przysługiwało - na podstawie przepisu art. 206 ust. 2 ustawy – Prawo telekomunikacyjne - odwołanie do Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, albowiem decyzja ta należy do decyzji w sprawie obowiązku regulacyjnego (zniesienia obowiązku regulacyjnego).

W związku z powyższym Prezes UKE mylnie uznał, iż od wspomnianej decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności Decyzji MTR 2007 przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy , zaś od decyzji wydanej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, tj. decyzji Prezesa UKE z dnia [...] lipca 2009 r. – skarga do sądu administracyjnego.

Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości (kognicji) sądu administracyjnego.

W literaturze przyjmuje się, iż niedopuszczalność z powodu braku właściwości sądu administracyjnego ma miejsce wówczas, gdy skarga: dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądu administracyjnego (wskazanym w art. 3 § 2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a.), albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu (vide: art. 5 p.p.s.a.), bądź też została wniesiona w sprawie podlegającej kompetencji sądu powszechnego (tak m.in. J.P. Tarno /w:/ Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2006, s. 174).

W niniejszej sprawie Sąd uznał, iż skarga złożona przez P. S.A. została wniesiona w sprawie podlegającej wyłącznej kompetencji sądu powszechnego, tj. Sądu Okręgowego w Warszawie - Sądu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, który właściwy jest w przedmiocie zbadania legalności wszystkich decyzji wydanych w zakresie obowiązków regulacyjnych nakładanych na operatorów telekomunikacyjnych przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia, działając w tym zakresie na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.