Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1629/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 98  par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Gdesz Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Miernik Sędzia WSA Gabriela Nowak (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M.H. na postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa, po rozpatrzeniu zażalenia M. H., postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...], utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] o odmowie zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej przez E. H.

Postanowienie Ministra Skarbu Państwa zostało wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

Wnioskiem z dnia 29 czerwca 2006 r. M. H. wystąpił do Wojewody [...] o wydanie decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez jego ojca – E. H., w związku z rozpoczętą w 1939 r. wojną, nieruchomości położonych we wsi Z., powiat G., dawne województwo [...] (obecnie Ukraina). Wszczęte tym wnioskiem postępowanie prowadzone było w trybie przepisów ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. - o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.)

Postanowieniem z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Wojewoda [...] dokonał pozytywnej oceny spełnienia przez wniosek wymogów, o których mowa w art. 2, art. 3 oraz art. 5 ust. 1 i 2 powołanej ustawy, umożliwiających uzyskanie rekompensaty i wezwał wnioskodawcę do wskazania formy w jakiej ma ona zostać zrealizowana, a także przedłożenia operatu szacunkowego sporządzonego przez biegłego rzeczoznawcę, w którym określona zostanie wartość pozostawionej przez E. H. nieruchomości oraz operatów szacunkowych określających wartość prawa użytkowania wieczystego dwóch położonych we W. działek, nabytych przez M. i J. H. w ramach wcześniejszej realizacji prawa do rekompensaty.

W tym stanie sprawy M. H., pismem z dnia 14 stycznia 2010 r., wystąpił do Wojewody [...] o zawieszenie, na podstawie art. 98 § 1 k.p.a. prowadzonego postępowania. W uzasadnieniu wniosku powołał się on na uzyskane informacje, iż aktualna wysokość rekompensaty, obejmująca 20% wartości pozostawionego mienia, może w niedługiej przyszłości ulec podwyższeniu.

Postanowieniem z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] Wojewoda [...] odmówił zawieszenia postępowania, wskazując na brak jakichkolwiek obiektywnie istniejących okoliczności potwierdzających przekonanie wnioskodawcy o możliwości podwyższenia w przyszłości kwoty rekompensaty.

W zażaleniu na powyższe postanowienia M. H. podniósł, iż odmowa zawieszenia postępowania jest przejawem złośliwości, nielicującej z urzędniczą misją pełnienia zaszczytnej służby społecznej i świadczy o złej woli organu.

W następstwie rozpoznania powyższego zażalenia Minister Skarbu Państwa postanowieniem z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Wojewody [...]. Przytaczając treść art. 98 § 1 k.p.a., Minister podkreślił, iż zawieszenie postępowania na podstawie tego przepisu ma charakter fakultatywny, co oznacza, że zależy ono od uznania organu administracji publicznej. Minister podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, iż nie ma obiektywnych przesłanek przemawiających za zawieszeniem postępowania. Aktualnie nie są bowiem prowadzone żadne prace legislacyjne dotyczące zmiany wysokości rekompensaty, określonej w art. 13 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. Organ wskazał przy tym, że strona w czasie trwania postępowania kilkakrotnie występowała do Wojewody ze skargą na jego przewlekłość i domagała się jak najszybszego załatwienia sprawy. Zawieszenie zaś postępowania wpłynęłoby negatywnie na szybkość załatwienia sprawy, a tym samym naruszałoby interes społeczny, wyrażający się w zasadzie szybkości postępowania statuowanej w art. 12 § 1 k.p.a.

Na postanowienie Ministra Skarbu Państwa M. H. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W uzasadnieniu skargi powtórzył on ponoszony na etapie postępowania zażaleniowego zarzut, iż odmowa zawieszenia postępowania jest wyrazem zlej woli rozpoznających sprawę urzędników. Jednocześnie wskazał na przewlekłość jaka miała miejsce w dotychczas prowadzonym w przedmiotowej sprawie postępowaniu oraz przewlekłość w prowadzonym równolegle postępowaniu w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia poza obecnymi granicami RP mienia przez jego matkę – R. H. Skarżący podniósł ponadto, iż nie ma obecnie wystarczających środków finansowych na pokrycie kosztów sporządzenia operatów szacunkowych, niezbędnych dla zakończenia postępowania. Powtórzył również argumentację o spodziewanym podwyższeniu w przyszłości stawki procentowej rekompensaty.

W odpowiedzi na skargę Minister Skarbu Państwa wniósł o jej oddalenie i podtrzymując argumentację przytoczoną w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a tym samym skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotem kontroli Sądu było postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2010 r. [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [....] z [...] marca 2010 r. o odmowie zawieszenia, na wniosek strony, postępowania w sprawie wydania decyzji potwierdzającej prawo do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez E. H. nieruchomości poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Postępowanie w sprawie rekompensaty prowadzone było w oparciu o przepisy ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. - o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 169, poz. 1418 ze zm.)

Podstawę prawną zaskarżonego postanowienia stanowił art. 98 § 1 k.p.a., który reguluje tryb fakultatywnego zawieszania postępowania administracyjnego. Przepis ten stanowi, że organ administracji publicznej może zawiesić postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony oraz nie zagraża to interesowi społecznemu. Zawieszenie postępowania w tym trybie uwarunkowane jest zatem spełnieniem łącznie czterech przesłanek: 1) z żądaniem zawieszenie wystąpić musi strona, na wniosek której zostało ono wszczęte; 2) postępowanie jest w toku; 3) żądaniu nie sprzeciwiają się pozostałe strony (dotyczy postępowań, w których występuje więcej niż jedna strona); 4) zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu. Brak spełnienia, którejkolwiek z ww. przesłanek uprawnia organ do odmowy uwzględnienia wniosku. Taka zaś sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie.

Wnosząc o zawieszenie postępowania skarżący powoływał się na spodziewane w bliżej nieokreślonej przyszłości zmiany obowiązującej obecnie ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. w zakresie przewidzianej w niej wysokości rekompensaty.

Rozpoznając ten wniosek oraz analizując podniesione w nim argumenty organy oceniły, że zawieszenie postępowania w ustalonym stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy zagrażać będzie interesowi społecznemu, wyrażającemu się w zasadzie szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), co wykluczało możliwość uwzględnienia żądania strony, ze względu na niespełnienie przesłanki, o której mowa w art. 98 § 1 in fine k.p.a.

Sąd podziela powyższą ocenę. Zważyć bowiem należy, iż w sytuacji braku racjonalnych powodów uzasadniających zawieszenie postępowania (co ma miejsce w niniejszej sprawie), uwzględnienie żądania strony, godziłoby w interes społeczny jakim jest zasada prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowań bez zbędnej zwłoki i przy wykorzystaniu możliwie najprostszych środków zmierzających do załatwienia sprawy. Złamania, wyrażonej w art. 12 k.p.a., zasady szybkości postępowania nie mogą w realiach niniejszej sprawy usprawiedliwiać wskazywane przez stronę powody zawieszenia (możliwość przyszłych zmian ustawowych w zakresie dotyczącym wysokości uzyskiwanej rekompensaty), gdyż niewątpliwie nie mają one żadnego racjonalnego uzasadnienia. Jak bowiem trafnie podniósł Minister Skarbu Państwa obecnie nie toczą się żadne prace legislacyjne zmierzające do zmiany obowiązującej dotychczas ustawy z dnia 8 lipca 2005 r., stanowiącej materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy, której zawieszenia skarżący żądał.

Wystąpienie zaś zagrożenia interesu społecznego, w świetle art. 98 § 1 k.p.a., stanowiło przeszkodę zawieszenia prowadzonego przed Wojewodą [...] postępowania, co skutkować musiało wydaniem przez ten organ postanowienia o odmowie zawieszenia postępowania. Nie ma więc racji skarżący, że odmowa ta jest wynikiem "złośliwości" urzędników rozpoznających poddanie, spowodowanej jego wcześniejszymi skargami na przewlekłość postępowania.

W tym stanie rzeczy, także zaskarżone postanowienie Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] czerwca 2010 r., utrzymujące w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, odpowiada prawu.

Skoro zatem zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Wojewody [...] nie naruszają prawu, to skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.