Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 13/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2008-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2, art. 3 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 6 poz 40
law: Ustawa z dnia 18 grudnia 2003 r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru
article: art. 104, art. 75, art. 76, art. 145 § 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Dnia 2 kwietnia 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Asesor WSA Michał Ruszyński Protokolant specjalista Joanna Śliwa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2008 roku sprawy ze skargi [...] na decyzję Dyrektora Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i odmowy przyznania płatności bezpośredniej do gruntów rolnych na 2004 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją [...] Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej - ARMiR) w S., na podstawie art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (DZ.U. z 2004r. Nr 6 poz. 40 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 14 czerwca 2004r., przyznał L.B. płatności bezpośrednie do gruntów rolnych na 2004r. w łącznej wysokości 102.156, 83 zł, w tym z tytułu:

1. Jednolita Płatność Obszarowa (w skrócie - JPO) - w wysokości 42.731,27 zł,

2. Uzupełniająca Płatność Obszarowa (w skrócie - UPO) - w wysokości 59.425, 56 zł.

Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2007r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S., na podstawie art. 149 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147, 150 i 124 § 2 k.p.a. wznowił postępowanie administracyjne zakończone wskazaną powyżej decyzją ostateczną.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku L.B. z dnia 14 czerwca 2004r., decyzją nr [...] organ l instancji, na podstawie art. 2 i art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru (DZ.U. z 2004r. nr 6, póz. 40, Nr 42 póz. 386 i NR 148 póz. 1551 oraz z 2006r. Nr 50, póz. 361), art. 10, 104, 107, 145 §1 ust. 5, 149, 150 § 1 i 151 § 1 ust. 2 k.p.a. uchylił decyzję własną [...] o przyznaniu płatności bezpośrednich do gruntów rolnych oraz odmówił przyznania L.B. płatności bezpośrednich na rok 2004r. z tytułu JPO i UPO. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu 14 czerwca 2004r. L.B. złożył w Biurze Powiatowym ARiMR w S. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych położonych w obrębie S., gmina O., deklarując w nim do dopłat bezpośrednich działki rolne o ewidencyjnych oznaczeniach: A, B, C, D, E, F, G, H, l, o łącznej powierzchni 202, 97 ha. W wyniku złożonego wniosku decyzją [...] przyznane zostały L.B. płatności bezpośrednie z tytułu JPO i UPO w łącznej kwocie 102.156, 83 zł.

Dalej organ wskazał, że w dniu 8 stycznia 2007r. wpłynął do organu prawomocny

wyrok Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. z dnia 6 października 2006r. sygn. akt

IV Ka 762/06, utrzymujący w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 29

czerwca 2006r. sygn. akt K 165/06, którym L.B. uznano za winnego

popełnienia czynu z art. 286 § 1 kk i art. 297 § 1 w zb. z art. 11 § 2 kk w zw. z art.

12 kk. Organ stwierdził, że w prowadzonym postępowaniu karnym ustalono w

sposób bezsporny, że L.B. zawarł z Prezesem Zarządu PRP S.

sp. z o.o. - A.B. umowę użyczenia działek ewidencyjnych o

numerach [...] położonych gminie O., obręb S.,

które dzierżawione były przez PRP S. sp. z o.o. od Agencji Nieruchomości

Rolnych. W umowie użyczający - PRP "S." sp. z o.o. zobowiązany był do

zapłaty podatku rolnego jak również czynszu na rzecz ANR. L. B.

zobowiązał się natomiast do przekazania na rzecz PRP S. sp. z o.o. kwoty

płatności obszarowych w zamian za użyczenie działek. Z uwagi na to, że umowa

przewidywała czynsz za użyczenie działek, w dniu 10 maja 2004r. do umowy

sporządzono aneks, zmieniający brzmienie § 3 umowy, a wyniku wprowadzonej

zmiany poddzierżawca - L.B. zobowiązał się do przekazywania spółce

plonów uzyskanych z poddzierżawionych działek oraz przyznanych do gruntów

dopłat, PRP "S." sp. z o.o. zobowiązała się natomiast do ponoszenia

wszelkich nakładów związanych z doprowadzeniem do zbioru upraw, jak również do

ponoszenia kosztów z tytułu podatku rolnego i czynszu dzierżawnego. Organ l

instancji wskazał, iż z ustaleń dokonanych w postępowaniu karnym, w tym z treści

umów jak i dowodów osobowych przeprowadzonych w sprawie , wynika że całość

dzierżawionych od ANR gruntów w dalszym ciągu uprawiana była przez

pracowników spółki S. sp. z o.o. Dalej organ stwierdził, że z powyższego

wynika, iż producentem rolnym na poddzierżawionych terenach była spółka z o.o.

S., gdyż to ona uprawiając ziemię, zbierając plony i ponosząc na ten cel

wszelkie nakłady "władała nią jak dzierżawca", a więc była faktycznym posiadaczem

uprawianego areału. L.B. nie można zatem przypisać statusu

posiadacza, gdyż nie posiadał on ani woli władania, ani fizycznego władztwa nad

gruntem. Umowa użyczenia, przekształcona w umowę poddzierżawy, była fikcyjna i

zawarta została jedynie dla pozoru w celu osiągnięcia korzyści majątkowej. Organ

wskazał, iż ustalenia wynikające ze wskazanych wyroków karnych stanowiły

podstawę do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę wskazaną w art. 145

§1 pkt 5 k.p.a., a ustalenia te były dla organu wiążące. Dalej organ stwierdził, że podczas ponownej kontroli wniosku złożonego przez stronę wszystkie zadeklarowane do dopłat działki zostały wykluczone z powierzchni kwalifikowanej do płatności z tytułu JPO i UPO i nie stwierdzono jakiejkolwiek powierzchni kwalifikowanej do płatności, albowiem L.B. nie spełnia warunków umożliwiających przyznanie mu płatności bezpośrednich. Powyższe wynika z tego, że strona nie prowadziła działalności rolniczej na zgłoszonych przez siebie gruntach, nie była ich posiadaczem, a co za tym idzie nie spełniała kryteriów przyznania płatności, określonych w ustawie z dnia 18 grudnia 2003r. o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru, a w szczególności art. 2 pkt 1 i 2 tej ustawy.

Od powyższej decyzji L.B. wniósł odwołanie. W odwołaniu strona zarzucała, że decyzja wydana została z naruszeniem przepisu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., ponieważ w sprawie nie wyszły na jaw żadne nowe okoliczności lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nie znane organowi, który wydał decyzję. Zdaniem odwołującego się nie zaszły przesłanki wznowienia postępowania, skoro w dacie wydania uchylonej decyzji wyroki karne nie istniały. Wywodził, że kwestionowana decyzja rozstrzyga negatywnie o uzyskanym przez niego już wcześniej i w innym trybie statusie producenta rolnego. Nadto, jako taki producent i posiadacz zadeklarowanych gruntów był kontrolowany przez ARiMR, która nie stwierdziła nieprawidłowości. Podniósł, że wprawdzie na poddzierżawianych gruntach nie wykonywał prac fizycznych, jednak to on decydował o rodzaju upraw, dbał o ich utrzymanie w dobrej kulturze rolnej i był właścicielem zbiorów, co sprawiało, że był ich posiadaczem.

Decyzją [...] Dyrektor Lubuskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Z., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 10 i art. 107 k.p.a., art. 5a ust. 4 ustawy o utworzeniu Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (DZ.U. z 1994r. Nr 1, póz. 2 ze zm.), art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich do gruntów rolnych i oddzielnej płatności z tytułu cukru z dnia 18 grudnia 2003r. (DZ.U. Nr 6 poz. 40 ze zm.) oraz art. 3 ust. 3 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (DZ.U. Nr 10 poz. 76 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję organu l instancji.

W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji stwierdził, że analiza materiału

dowodowego daje podstawy do stwierdzenia, iż posiadaczem działek nr [...] było Przedsiębiorstwo Rolno-Przemysłowe "S." -spółka z o.o., a

nie L.B.. Organ II instancji powołał się treść wyroku Sądu Okręgowego w

Gorzowie Wlkp. z dnia 26 października, i na stwierdzenia zawarte w jego

uzasadnieniu, że L.B. zawarł fikcyjną umowę poddzierżawy działek

rolnych, a producentem rolnym była PRP "S." sp. z o.o. Dalej organ wskazał,

że w myśl art. 2 ust. 1 i 2 wymienionej powyżej ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o

płatnościach bezpośrednich, płatności bezpośrednie przyznawane są osobie

fizycznej, osobie prawnej lub jednostce organizacyjnej nieposiadającej osobowości

prawnej, będącej posiadaczem gospodarstwa rolnego , zwanej "producentem

rolnym", na będące w jej posiadaniu grunty rolne utrzymywane w dobrej kulturze

rolnej, przy zachowaniu wymogów ochrony środowiska. Warunkiem uzyskania

płatności jest posiadanie przez producenta rolnego działek rolnych o powierzchni

nie mniejszej niż 1 ha, które kwalifikują się do objęcia płatnościami, przy czym za

działkę rolną uważa się zwarty obszar gruntu rolnego, na którym jest prowadzona

jedna uprawa, o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha, wchodzący w skład

gospodarstwa rolnego. L.B. nie spełnił jednej z wymienionych powyżej

przesłanek, ponieważ nie był producentem rolnym będącym posiadaczem

gospodarstwa rolnego. Co do zarzutu braku podstaw do wznowienia postępowania,

organ II instancji stwierdził, że fakt nieprowadzenia indywidualnej i samodzielnej

działalności rolniczej na gruntach rolnych zadeklarowanych we wniosku, istniał w

dniu wydania decyzji, ale ujawniony został w późniejszym okresie i potwierdzony

został w wyrokach karnych Sądu Rejonowego w S. i Sądu Okręgowego w

Gorzowie Wlkp. Organ II instancji argumentował, że wbrew stanowisku strony

skarżącej, podstawą wznowienia były wyżej opisane, nowo ujawnione okoliczności, a

nie wyroku sądowe.

Odnosząc się do zarzutu odwołania dotyczącego wpisu strony do krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, organ stwierdził, że wniosek o wpis do rejestru to jedynie deklaracja wnioskodawcy, zawierająca m.in. dane osobowe, adresowe i numer rachunku bankowego producenta, nadto ARiMR nie weryfikuje wniosku na etapie przyznawania numeru identyfikacyjnego. L.B., reprezentowany przez adwokat A.G., wniósł skargę.

W skardze pełnomocnik zarzucił:

-naruszenie art. 145 § 1 pkt 45 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zaszły przesłanki do wznowienia postępowania, w sytuacji gdy prawidłowa analiza zgromadzonego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że nie było podstaw do wznowienia postępowania,

- naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności poprzez ustalenie, że skarżący nie jest producentem rolnym, w sytuacji gdy fakt ten może być zakwestionowany jedynie w drodze decyzji administracyjnej odmawiającej wpisu do ewidencji producentów,

- naruszenie § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich, poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż skarżący nie spełnia warunków do otrzymania płatności bezpośrednich za 2004r. w sytuacji, gdy prawidłowa analiza zebranego materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że skarżący powinien otrzymać powyższe płatności,

-art. 6 k.p.a. poprzez zakwestionowanie umów cywilnych zawartych przez skarżącego ze spółką "S.", podczas gdy w postępowaniu administracyjnym organy nie są uprawnione do badania, czy zawarta umowa była ważna w rozumieniu przepisów prawa cywilnego.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, iż nie jest zasadne stanowisko organów orzekających w sprawie, w myśl którego w momencie wydawania decyzji z dnia [...] skarżący nie prowadził indywidualnie i samodzielnie gospodarstwa rolnego na gruntach zadeklarowanych we wniosku. Pełnomocnik kwestionował stanowisko organów, iż fakt ten istniał w dniu wydania decyzji, a ujawniony został dopiero i potwierdzony wyrokami sądowymi. Pełnomocnik poddał, że okoliczność ta znana była organowi l instancji przed wydaniem decyzji z dnia 23 grudnia 2004r., albowiem skarżący jej nie ukrywał. Najpóźniej fakty te stały się znane organowi l instancji w pażdzerniku 2005r., kiedy to przeprowadzono kontrolę na działkach rolnych. Potwierdza to zapis w protokole kontrolnym z dnia 27 pażdzernika 2005r., w którym na stronie 3A/6 pkt 4 powołana jest umowa z dnia 30 kwietnia 2004r. zawarta przez skarżącego ze

spółką "S.". Dlatego, w ocenie pełnomocnika, rzeczywistą przyczyną

wznowienia postępowania były wyroki karne,, co nie jest zgodne z art. 145 k.p.a.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego organ II instancji dopuścił się również

naruszenia przepisu art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym

systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji

wniosków o przyznanie płatności, poprzez przyjęcie, że skarżący nie jest

producentem rolnym w sytuacji, gdy fakt ten mógł być kwestionowany jedynie w

drodze decyzji administracyjnej odmawiającej wpisu do ewidencji producentów.

Okoliczność, iż skarżący posiada status producenta rolnego potwierdzony

stosownym zaświadczeniem wiąże organy administracyjne, które nie mogą, bez

wzruszenia wpisu do ewidencji, uznać, że skarżący takiego statusu prawnego nie

posiada. Uzasadniając zarzut naruszenia § 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia

14 kwietnia 2004r. pełnomocnik wywodził, że skarżący jest producentem rolnym, co

potwierdza wpis do ewidencji, przestrzegał wymagań określonych w rozporządzeniu,

a w 2004r. posiadał grunty rolne o łącznej powierzchni przekraczającej 1 ha, co

uprawniało go do uzyskania płatności w łącznej wysokości 102.156,83 zł. W

ustalonych okolicznościach sprawy organy błędnie uznały, że skarżący nie był

posiadaczem działek o numerach [...]. Ta konstatacja organów

orzekających w sprawie była nieprawidłowa i opierała się wyłącznie na

uzasadnieniach wyroków karnych, które nie mają charakteru prawnokształtującego, a

nadto nie uwzględniają cywilistycznego pojęcia posiadania. Zdaniem pełnomocnika

skarżącego na podstawie zawartych umów skarżący stał się bezsprzecznie

posiadaczem gruntów rolnych w rozumieniu art. 336 kodeksu cywilnego, albowiem

faktycznie władał gruntem jak dzierżawca (korpus), z którym to władaniem łączyło

się określone władztwo nad rzeczą (animus). Pełnomocnik argumentował, że

władanie gruntem nie musi polegać na jego fizycznej uprawie, władanie to musi

odpowiadać treści zawartej umowy, która kształtuje prawa i obowiązki posiadacza.

Stąd też okoliczność, że pracownicy spółki "S." po zawarciu umów nadal

uprawiali poddzierżawione grunty, nie ma dla sprawy znaczenia prawnego,

ponieważ skarżący mógł uprawiać ten grunt za pomocą kogokolwiek. Treść umów

strony ułożyły według własnego uznania, kierując się w tym względzie zasadą

swobody umów. Celem umów była poprawa sytuacji finansowej spółki, albowiem

poddzierżawienie gruntów umożliwiało dzierżawcom pełniejszą kontrolę nad

wydzierżawianym terenem, co zapewniało utrzymanie właściwej kultury upraw.

Zgodnie z zasadą swobody umów strony ustaliły czynsz za dzierżawę gruntów, który wbrew twierdzeniom organów administracji nie był prostym odpowiednikiem dopłat. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Lubuskiego oddziału Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Zielonej Górze wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga podlegała oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja nie naruszała prawa w stopniu skutkującym konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż w myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (DZ.U. z 2002r. Nr 153, póz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem legalności, czyli zgodności z prawem.

Stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U. z 2002r. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwaną dalej p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołana podstawą prawną.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia była, wydana w wyniku wznowienia postępowania, decyzja uchylająca ostateczną decyzję przyznającą skarżącemu dopłaty bezpośrednie - JPO i UPO na 2004r. Spór w niniejszej sprawie dotyczył oceny czy zaistniały określone prawem podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją o przyznaniu płatności bezpośrednich na 2004r. oraz czy zaistniały podstawy prawne do uchylenia tejże ostatecznej decyzji i merytorycznego rozstrzygnięcia odmiennie, aniżeli nastąpiło to w decyzji ostatecznej, badanej w trybie wznowieniowym. W ocenie Sądu, wbrew zarzutom skargi, w rozpatrywanej sprawie istniały podstawy do wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia 23 grudnia 2004r. o przyznaniu L.B. dopłat bezpośrednich. Wedle stanowiska organu podstawą wznowienia postępowania, było ujawnienie nowych okoliczności sprawy, nie znanych organowi w chwili wydania decyzji z dnia 23 grudnia 2004r. , a tą okoliczność stanowił fakt, że na gruntach zadeklarowanych we wniosku z dnia 14 czerwca 2004r. L.B. nie prowadził działalności rolniczej. Organ

wywodził, że okoliczność ta istniała już w dniu wydawania decyzji z dnia 23 grudnia 2004r, zaś jemu stała się znana wskutek zapoznania się z wyrokami Sądu Rejonowego w S. i Sądu Okręgowego w Gorzowie Wlkp. i z ich uzasadnieniami złożonymi przez skarżącego w dniu 8 stycznia 2007r. W ocenie Sądu już sam opis czynu, za który prawomocnie został skazany L.B., zawarty w sentencji wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 czerwca 2006r., utrzymanego w mocy wyrokiem II instancji, dawał podstawę do uznania, że ujawniły się nowe okoliczności o jakich mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Ze wskazanego opisu wynika, że złożony przez niego wniosek o dopłaty do gruntów rolnych zawierał nieprawdę co do faktu rzeczywistego posiadania przez niego gruntów rolnych. Tym samym spełniona została przesłanka z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. warunkująca dopuszczalność wznowienia postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy nie można uznać za uzasadniony zarzut skargi, iż nie wyszyły na jaw żadne nowe okoliczności, a przyczyną wznowienia były w rzeczywistości jedynie wyroki karne, a w istocie - według twierdzeń pełnomocnika złożonych na rozprawie -dokonanie, w oparciu o treść wyroków, innej interpretacji znanych organowi okoliczności faktycznych. W szczególności pełnomocnik podkreślał, że w dacie wydawania przedmiotowej decyzji ostatecznej organ posiadał wiedzę co do faktu zawarcia umów użyczenia (poddzierżawy) i o wynikających z ich treści zasadach prowadzenia gospodarstwa przez skarżącego. Należy zauważyć, że z faktu iż w trakcie przeprowadzonej w dniu 27 października 2005r. kontroli pracownik organu miał możliwość zapoznania się z umową użyczenia z dnia 30 kwietnia 2005r, nie można wywodzić, iż z tą data organowi stała się znana okoliczność, że pomimo formalnego zawarcia umowy, skarżący faktycznie nie prowadzi działalności na zadeklarowanych we wniosku gruntach. Kwestią podlegającą ocenie w rozpatrywanym zakresie, jest bowiem nie sam fakt zawarcia umowy użyczenia (podzierżawy), ale faktyczne władztwo nad gruntem zadeklarowanym do dopłat bezpośrednich. Słusznie organ przyjął, iż przedstawione dokumenty, czyli wyroki karne, były podstawą do wszczęcia postępowania wznowieniowego w kierunku weryfikacji decyzji z dnia 23 grudnia 2004r.

W zakresie zaistnienia podstaw do wznowienia postępowania, zdaniem Sądu, należy wskazać, że materiał dowodowy , a w szczególności prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w S. prowadzi do wniosku, że niezależnie od podstawy wznowieniowej z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zaistniała również przyczyna

8

postępowania jakiej mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem podstawa do wznowienia zachodzi w sytuacji, gdy okaże się że dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności okazały się fałszywe. Wskazać należy, że we wniosku z dnia 14 czerwca 2004 r. skarżący zadeklarował prowadzenie działalności rolniczej na wskazanych przez siebie działkach o numerach ewidencyjnych [...]. Wniosek złożony został na urzędowym formularzu. Prócz wskazania gruntów do naliczenia dopłat skarżący zawarł we wniosku oświadczenia i zobowiązania. Tym samym przez fakt złożenia wniosku skarżący potwierdził, iż jest posiadaczem gruntów w nim wskazanych. W świetle treści wyroku Sądu Rejonowego w S. z dnia 29 czerwca 2006r., nie może budzić wątpliwości, że wniosek z dnia 14 czerwca 2004r. złożony w Biurze Powiatowym ARiMR był wnioskiem poświadczającym nieprawdę co do faktu posiadania przez niego gruntów rolnych i prowadzenia na nich działalności rolniczej. W toku postępowania organ administracyjny, w oparciu o dokumenty w postaci wskazanych powyżej wyroków karnych zapadłych przed Sądami w l i II instancji, dokonały ustaleń, które legły u podstaw wydanych w sprawie decyzji administracyjnych. Przeprowadzone w tym zakresie postępowanie administracyjne odpowiada przepisom art. 75 i 76 k.p.a. Wyrok sądowy jest dokumentem urzędowym i w myśl art. 76 1 k.p.a. stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. A zatem organ administracyjny nie mógł pominąć w sprawie treści dokumentu w postaci zapadłych wyroków Sądów Karnych. Można odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu, ale jedynie w wypadku, gdy w wyniku przeprowadzenia przeciwko jego treści dowodu okaże się, że treść dokumentu nie może być uznana za przekonywujący, wiarygodny dowód tego, co stwierdza (por. wyrok NSA z dnia 25 września 1986r., II SA 395/86). W rozpatrywanej sprawie nie przedstawiono kontrdowodu w stosunku do wskazanych powyżej wyroków karnych, co oznacza, że stwierdzenia i ustalenia w nich zawarte korzystają z domniemania prawdziwości i wiarygodności.

Organ administracyjny przeprowadził analizę treści umów zawartych przez skarżącego z PRP "S." sp. z o.o. W oparciu o zgromadzony materiał dowodowy organ przyjął, iż skarżący nie był posiadaczem gruntów rolnych wskazanych we wniosku i faktycznie nie prowadził na nich działalności rolniczej, gdyż działalność taką prowadziła w nadal spółka "S.". Słusznie organ uznał, że samo formalne zawarcie umowy i istnienie przez to formalnego tytułu do gruntu,

nie stanowi podstawy do przyznania dopłat bezpośrednich do gruntu. Prawnym wymogiem jest prowadzenie działalności rolniczej na zadeklarowanych do dopłat gruntach rolnych. Należy wskazać, że ocena okoliczności dotyczących niniejszej sprawy, dokonana przez organ administracyjny w zaskarżonej decyzji jest prawidłowa i znajduje oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym. Zarówno treść umowy użyczenia (poddzierżawy), jak również faktyczna jej realizacja, stopień zaangażowania skarżącego w działalność prowadzoną ha przedmiotowych działkach rolnych , wskazują, że faktycznie grunty te nadal były w posiadaniu spółki "S.", ona faktycznie zajmowała się ich uprawą i była ich posiadaczem. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 18 grudnia 2003r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz wniosków, Sąd podzielił pogląd organu co do specyfiki postępowania o nadanie statusu producenta rolnego, które to postępowanie stanowi jedynie formę "rejestracji" na podstawie danych przedstawionych przez wnioskodawcę, w celu uzyskania numeru identyfikacyjnego niezbędnego do ubiegania się o dopłaty bezpośrednie. W rozpatrywanej sprawie, w oparciu o przestawione powyżej okoliczności sprawy, ustalono, że na dzierżawionych gruntach skarżący nie prowadził indywidualnej działalności rolniczej, nie był ich faktycznym posiadaczem. Ustalenia w tym zakresie stały się podstawą wydania zaskarżonej decyzji administracyjnej.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.