Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 7/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 1 , art 4 ust 1 , art 6 , art 13 , art 15 , art 16
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magda Froncisz (spr.) Sędziowie WSA Mirosław Bator WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 stycznia 2018 r. sprawy ze skargi P. M. na bezczynność Rady Miejskiej w K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej skargę oddala.


UZASADNIENIE

P. M. wniósł za pośrednictwem Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę z dnia 25 listopada 2017 r. na bezczynność ww. podmiotu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 11 listopada 2017r. (data wpływu skargi do organu 27 listopada 2017r.)

W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że w dniu 11 listopada 2017 r. złożył - w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej - do Rady Miasta wniosek o przekazanie kserokopii aktualnego statutu gminy. W odpowiedzi na powyższy wniosek skarżący otrzymał pismo z dnia 22 listopada 2017r., podpisane przez Przewodniczącego Rady Miejskiej M. K., w którym wyjaśniono, że statut znajduje się na stronie internetowej Urzędu Miasta oraz na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej.

Skarżący stwierdził dalej, że załatwienie jego wniosku w powyższy sposób było nieuprawnionym wydaniem decyzji administracyjnej, podczas gdy w przedmiotowej sprawie powinna wypowiedzieć się Rada Miejska w formie uchwały.

Ponadto P. M. podniósł, iż pod adresem internetowym wskazanym przez Przewodniczącego Rady Miejskiej znajduje się co prawda statut zgodny z uchwałą Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia 27 czerwca 2013r. nr XXII/285/2013, jednakże wydaje się on być nieaktualny, a to z uwagi na wyrok WSA w Krakowie o sygn. III SA/Kr 439/16 z dnia 4 października 2016r. Skarżący reasumując stwierdził, iż Rada Miejska nie wykonała przedmiotowego wyroku oraz nadal nie udostępniła mu aktualnego statutu gminy, w związku z czym skarżący domaga się: nakazania Radzie Miejskiej udostępnienia mu informacji, o którą wnioskował; ukarania Rady Miejskiej za niewykonanie wyroku; ukarania M. K. za przekroczenie uprawnień (art. 19 ust. 2 u.s.g.); zasądzenia kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miejskiej [...] wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż nie wydawał w niniejszej sprawie decyzji administracyjnej, co zarzuca skarżący. Ponadto wyjaśnił, że statut Gminy Kalwaria Zebrzydowska, przyjęty uchwałą nr XXXII/285/2013 Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia 27 czerwca 2017r., jest nadal aktem obowiązującym. Wyrok w sprawie o sygn. III SA/Kr 439/16 z dnia 4 października 2016r., na który powołuje się skarżący, nie pozbawił mocy obowiązującej przedmiotowego aktu, bowiem na jego mocy Sąd Administracyjny stwierdził nieważność jedynie paragrafu 43 załącznika nr 1 do powyższej Uchwały. Ponadto Przewodniczący Rady Miejskiej powtórzył argumentację zawartą w piśmie do skarżącego wskazując, iż dokumenty, o których udostępnienie wnosi P. M. są już udostępnione w formie prawem przewidzianej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: p.p.s.a., odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy.

W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W kwestii wyczerpania środka zaskarżenia, jako warunku formalnego skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej, należy wskazać, że w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalone było stanowisko, że skarga na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej. Rozważenia wymaga, czy pogląd ten zachował aktualność na gruncie aktualnego brzmienia przepisów p.p.s.a., po nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2017r., poz. 935). Przepis art. 52 § 1 p.p.s.a. stanowi ogólną zasadę, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W myśl wprowadzonego z dniem 1 czerwca 2017 r. art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Instytucja ponaglenia została uregulowana w art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) również na mocy nowelizacji z dnia 7 kwietnia 2017 r. (zastąpiła zażalenie i wezwanie do usunięcia naruszenia prawa). Regułą jest więc, że tam gdzie stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego skarga na bezczynność powinna być poprzedzona środkiem, o którym mowa w art. 37 § 1 k.p.a. Jednakże ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1764, dalej u.d.i.p.) jest ustawą szczególną, regulującą w sposób kompleksowy kwestie związane z prawem dostępu do informacji publicznej. Wobec tego jej uregulowania decydują o trybie postępowania w tych sprawach, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego mogą znaleźć zastosowanie wyłącznie wtedy, gdy przepisy ww. ustawy tak stanowią. Ustawa o dostępie do informacji publicznej odsyła zaś do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego w art. 16 ust. 2, odnosząc stosowanie przepisów tego kodeksu jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2. W konsekwencji więc przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie mają zastosowania do innych przypadków aktywności organów podejmowanych w trybie i na zasadach ww. ustawy, w tym do mającej charakter czynności materialno-technicznej czynności udostępnienia informacji publicznej. Tym samym w przypadku bezczynności organu w zakresie podjęcia tej czynności (udzielenia informacji publicznej), przepis art. 37 k.p.a. nie znajduje zastosowania. Środków zaskarżenia w takiej sytuacji nie przewiduje też ustawa o dostępie do informacji publicznej. Wobec powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na brak środków zaskarżania, w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej w dalszym ciągu wyłączony jest obowiązek, o którym mowa w art. 52 § 1 i art. 53 § 2 b p.p.s.a..

Dalej należy wskazać, że w myśl art. 149 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Zgodnie z art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei § 1b tego przepisu stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Na podstawie art. 149 § 2 sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Dla oceny zasadności skargi na bezczynność istotny jest moment jej wniesienia. W sytuacji, gdy bezczynność istniała w tej dacie, lecz ustała po wniesieniu skargi, postępowanie sądowe podlega umorzeniu w zakresie zobowiązania do wydania aktu lub dokonania czynności przy jednoczesnym rozstrzygnięciu, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz ewentualnie o kwestiach wymienionych w art. 149 § 1b i § 2 p.p.s.a..

Zgodnie natomiast z przepisem art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Bezczynność podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej ma miejsce wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności.

W sprawach dostępu do informacji publicznej zakres przedmiotowy wyznacza pojęcie informacji publicznej (art. 1 ust. 1 u.d.i.p.), zaś zakres podmiotowy - wykonywanie zadań publicznych przez adresata wniosku (art. 4 ust. 1 tej ustawy). Rzeczą organu, do którego wpływa wniosek o udostępnienie informacji publicznej jest załatwienie go w przepisany sposób, czyli udostępnienie informacji, jeśli ją wytworzył bądź jest w jej posiadaniu, albo odmowa lub umorzenie postępowania z przyczyn uregulowanych ustawą, albo wreszcie poinformowanie, że żądane dane nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu ustawy.

Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie, jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja RP w art. 61 ust. 1 stanowi bowiem, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. Adresatami obowiązku udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne wymienione w przepisach art. 4 u.d.i.p..

W niniejszej sprawie według skarżącego podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, który powinien udzielić odpowiedzi na wniosek skarżącego, jest Rada Miasta, co skarżący wyraźnie akcentuje w skardze.

Zdaniem skarżącego Rada Miasta powinna podjąć uchwałę co do wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej.

Taką osobą, zdaniem skarżącego, nie jest natomiast Przewodniczący Rady Miejskiej [...], który – w ocenie skarżącego – winien być ukarany za przekroczenie uprawnień z art. 19 ust. 2 u.s.g..

Konsekwencją tego stanowiska skarżącego jest twierdzenie, że zobowiązany organ – Rada Miejska – nie udostępniła skarżącemu żądanej informacji publicznej.

Po drugie, w ocenie skarżącego, otrzymanie od Przewodniczącego Rady Miejskiej pisma z 22 listopada 2017r., będącego – zdaniem skarżącego – decyzją Przewodniczącego Rady Miejskiej, nie stanowi prawidłowego rozpoznania wniosku skarżącego.

Odnosząc się do pierwszej kwestii należy zauważyć, że ustawa o dostępie do informacji publicznej w kompleksowy sposób reguluje zagadnienie dostępu do informacji publicznej, określa zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. stanowi, że do udostępniania informacji publicznej obowiązane są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 listopada 2013 r. sygn. akt I OSK 1695/13 wskazał, że zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i wojewódzkich sądów administracyjnych, było prezentowane stanowisko, zgodnie z którym przewodniczący rady gminy był traktowany jako podmiot uprawniony do udzielenia informacji publicznej w rozumieniu art. 4 ust. 3 u.d.i.p. (por. wyroki NSA z dnia 30 sierpnia 2012r. sygn. akt I OSK 665/12 i z dnia 7 marca 2012 r. sygn. akt I OSK 2445/11 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 4 października 2011 r. sygn. akt IV SAB/Gl 52/11 dostępne w bazie orzeczeń: http://cbois.nsa.gov.pl). Powyższe orzeczenia zapadły jednak przed podjęciem uchwały 7 sędziów NSA z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt I OPS 3/12 odnośnie reprezentacji gminy w postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg, których przedmiotem jest uchwała rady gminy. Sąd ten podkreślił że w sprawie dotyczącej udostępnienia informacji publicznej uchwała wprost nie ma zastosowania, gdyż przedmiot sprawy jest inny, ale nie można pomijać argumentacji przedstawionej w jej uzasadnieniu dotyczącej reprezentacji gminy i sposobu jej działania. Podkreślił, że przewodniczący rady gminy ma bardzo wąsko zakreślone kompetencje ustawowe. Zgodnie z art. 19 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o samorządzie gminnym zadaniem przewodniczącego jest wyłącznie organizowanie pracy rady oraz prowadzenie obrad rady. Podmiotem władzy publicznej jest gmina, mająca osobowość prawną. W strukturze gminy organami są rada jako organ stanowiący i wójt (burmistrz, prezydent) jako organ wykonawczy. Zadania i kompetencje tych organów są ustawowo określone i rozdzielone i nie powinny być, bez szczególnego uzasadnienia, przenoszone między nimi. Z ustawy o samorządzie gminnym wynika, że organem, który reprezentuje gminę na zewnątrz, w sferze publicznej i cywilnoprawnej, jest wójt a jego kompetencje w tym zakresie nie są zawężone ani ograniczone. Zatem właściwym podmiotem do udzielenia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. będzie odpowiedni organ władzy publicznej. Do kategorii tej niewątpliwie należą organy samorządu terytorialnego, a w niniejszej sprawie właściwy organ gminy. Natomiast właściwym organem do reprezentowania gminy jest co do zasady wójt, a w szczególnych sytuacjach rada gminy reprezentowana jest w postępowaniu sądowym przez przewodniczącego rady. Te szczególne sytuacje zachodzą wtedy, gdy istnieje konflikt interesów prawnych rady i wójta. Wówczas gdy taka sytuacja nie zachodzi, organem właściwym do załatwienia sprawy, zgodnie z ogólnymi zasadami reprezentacji, będzie wójt.

Wobec powyższego, wbrew stanowczym twierdzeniom skarżącego, Rada Miejska nie jest podmiotem zobowiązanym do udzielania informacji publicznej. Nie jest nim też, zdaniem Sądu, Przewodniczący Rady Miejskiej - wobec zadań enumeratywnie wymienionych w art. 19 ust. 2 u.s.g..

Wobec stanowiska skarżącego, że przedmiotem skargi jest bezczynność Rady Miejskiej [...], na co skarżący kładzie nacisk w treści skargi, w świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że skarga skierowana przeciwko Radzie Miasta nie może być uwzględniona, co skutkuje jej oddaleniem na podstawie art. 151 p.p.s.a..

Niezależnie od powyższego należy wskazać, że poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało natomiast, że spełniony został zakres przedmiotowy ustawy o dostępie do informacji publicznej. Niekwestionowane przez strony niniejszego sporu i niebudzące wątpliwości Sądu było, że żądana przez skarżącego informacja stanowiła informację publiczną.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej statuuje w art. 1 ust. 1, że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Tę ogólną definicję doprecyzowuje art. 6 ust. 1 u.d.i.p., który wymienia rodzaje spraw, jakich mogą dotyczyć informacje o charakterze informacji publicznych, czyniąc to również w sposób otwarty, czemu służy zwrot "w szczególności". Z art. 6 ust. 1 pkt 3 u.d.i.p. wynika, że informacją publiczną jest m.in. informacja o zasadach funkcjonowania podmiotów wykonujących zadania publiczne. Doktryna oraz orzecznictwo sądowe, w oparciu o ogólną formułę ustawy o dostępie do informacji publicznej, a także regulacje art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP (konstytucyjną konstrukcję prawa do informacji), przyjmuje szerokie rozumienie pojęcia "informacja publiczna". Za taką uznaje się każdą informację wytworzoną przez władze publiczne, przez osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje i zadania publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informację odnoszącą się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych i tych, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do podmiotu wykonującego zadania publiczne. Taką informacją publiczną będą nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i technicznie wytworzone przez taki podmiot, ale przymiot taki będą posiadać także te, których podmiot zobowiązany używa do zrealizowania powierzonych prawem zadań. Informacją publiczną są zatem zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i tych, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań (także te, które tylko w części ich dotyczą), nawet gdy nie pochodzą wprost od nich (por. wyrok WSA w Krakowie 15.01.2013 r. sygn. akt II SAB/Kr 184/12, CBOSA).

W świetle powyższego oczywistym jest, że statut gminy stanowi informację publiczną.

W niniejszej sprawie wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony w dniu 11 listopada 2017 r., natomiast skarga na bezczynność Rady Miejskiej wpłynęła do organu 27 listopada 2017 r.

Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Nie wprowadzają też obowiązku wskazania, a tym bardziej wykazania interesu prawnego. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt, czy czynność nie została dokonana przez organ.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Natomiast jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2). Z kolei zgodnie z art. 16 u.d.i.p. odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji (ust. 1). Do decyzji, o której mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (ust. 2). Rozpoznanie wniosku o udzielenie informacji publicznej, zgodnie z regulacją przyjętą w u.d.i.p. następuje w formie czynności materialno-technicznej w razie udzielenia informacji publicznej, natomiast w razie odmowy udzielenia informacji publicznej – w formie decyzji.

W niniejszej sprawie, wbrew temu co twierdzi skarżący, do wydania takiej decyzji nie doszło. Na marginesie powyższych rozważań Sąd zauważa, że nie jest trafny zarzut skarżącego co do formy załatwienia jego sprawy. Wbrew twierdzeniom skargi Przewodniczący Rady Miejskiej nie wydał w stosunku do P. M. decyzji administracyjnej (w szczególności na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. ), lecz skierował do skarżącego pismo. Decyzja administracyjna w sposób władczy określa prawa i obowiązku podmiotu znajdującego się poza strukturą organów administracji publicznej, natomiast z treści pisma z dnia 22 listopada 2017 r. wynika, iż miało ono charakter jedynie informacyjny.

Ponadto Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądów Wojewódzkich wyrażony m.in. w wyrokach z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08 oraz z dnia 30 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 1991/12, że w ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku (poza utrwaleniem go w formie pisemnej). Za wniosek pisemny uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet, gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym. Należy bowiem mieć na względzie, że postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co wynika z celu u.d.i.p. oraz z jej art. 10 ust. 2, stanowiącego, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku. Złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej nie zostało obwarowane żadnymi szczególnymi wymogami formalnymi, w szczególności nie wymaga uzasadnienia faktycznego ani prawnego, jak również dokładnego zidentyfikowania wnioskodawcy, a jedynie w miarę precyzyjnego wskazania zakresu żądanych informacji oraz miejsca i sposobu dostarczenia tych informacji, zatem wniosek skarżącego nadawał się do rozpoznania. Spełniał bowiem powyższe podstawowe elementy formalne pozwalające na jego rozpoznanie.

Nawet gdyby przyjąć, że Rada Miasta jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej, to i tak skarga nie zasługiwałaby na uwzględnienie, bowiem organ administracji publicznej nie był zobowiązany do udostępnienia skarżącemu Statutu Gminy Kalwaria Zebrzydowska w sposób, o jaki skarżący o to wnosił. Wnioskowana informacja publiczna jest już bowiem, w sposób prawem przewidziany, dostępna zarówno skarżącemu, jak i ogółowi społeczeństwa. Należy zauważyć, iż dokument, o którego doręczenie – w trybie dostępu do informacji publicznej - ubiegał się skarżący, jest zamieszczony w Biuletynie Informacji Publicznej. Zgodnie z art. 8 u.d.i.p. tworzy się urzędowy publikator teleinformatyczny - Biuletyn Informacji Publicznej - w celu powszechnego udostępniania informacji publicznej, w postaci ujednoliconego systemu stron w sieci teleinformatycznej, zwany dalej "Biuletynem Informacji Publicznej"; informacje publiczne są udostępniane w Biuletynie Informacji Publicznej przez podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2; podmioty, o których mowa w art. 4 ust. 1 i 2, obowiązane są do udostępniania w Biuletynie Informacji Publicznej informacji publicznych, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3, pkt 4 lit. a tiret drugie, lit. c i d i pkt 5. Podmioty, o których mowa w zdaniu pierwszym, mogą udostępniać w Biuletynie Informacji Publicznej również inne informacje publiczne. Ponadto w myśl art. 7 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. udostępnianie informacji publicznej następuje w drodze: ogłaszania informacji publicznych, w tym dokumentów urzędowych, w Biuletynie Informacji Publicznej, o którym mowa w art.8.

W takim stanie rzeczy należy zgodzić się z argumentacją organu zawartą w odpowiedzi na skargę oraz jednoznacznie stwierdzić, że organ nie ma obowiązku udostępniać informacji publicznej, która już jest udostępniona.

Rację ma ponadto organ, iż statut gminy Kalwaria Zebrzydowska nadal obowiązuje, a stwierdzona przez wojewódzki sąd administracyjny nieważność dotyczy jedynie niewielkiego jego fragmentu.

Dostępnym w internecie, prawomocnym już wyrokiem z 4 października 2016 r., sygn. III SA/Kr 439/16, WSA w Krakowie stwierdził nieważność § 43 załącznika nr 1 do uchwały Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia 27 czerwca 2013 r. Nr XXXII/285/2013 przedmiocie uchwalenia statutu Gminy Kalwaria Zebrzydowska. Orzeczenie to jest dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń i Informacji o Sprawach (cbois.nsa.gov.pl/doc/5CCEB88C38).

Mając na uwadze wszystko powyższe należało oddalić skargę, o czym Sąd orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 p.p.s.a..