Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 2400/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2005-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Gorzan Sędziowie NSA Maria Skwierzyńska (spr.) NSA Włodzimierz Zygmont Protokolant: st.sekr.sąd. Alicja Ajnbacher po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2005 r. sprawy ze skargi J.W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. /-/W. Zygmont /-/G. Gorzan /-/M. Skwierzyńska


UZASADNIENIE

Pełnomocnik J.W. wniósł do Prezydenta Miasta zarzuty na prowadzone przeciwko niemu postępowanie egzekucyjne w celu wyegzekwowania kwoty [...],- zł z tytułu kary za nieziszczone opłaty za parkowanie podnosząc, że wszczęcie postępowania egzekucyjnego nie zostało poprzedzone wydaniem ostatecznego orzeczenia w sprawie nałożenia tej kary, wobec czego egzekucja była niedopuszczalna.

Prezydent Miasta, po rozpatrzeniu zarzutów, postanowieniem z dnia [...]r. na podstawie art. 34 § 1, 4 i 5 w związku z art. 33 pkt 6, art. 2 § 1 pkt 1a i art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. Dz 2002r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) uznał je za nieuzasadnione.

W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał, że postępowanie egzekucyjne przeciwko J.W. zostało wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Urząd Miejski, obejmujących kary za nieopłacony postój w Strefie Płatnego Parkowania. Kary te zostały wyegzekwowane.

Obowiązek pobierania kary pieniężnej za nieopłacony postój w tej Strefie wynika przepisu art. 13 ust. 2 ustawy o drogach publicznych i ma charakter czynności materialnotechnicznej nie wymagającej wszczęcia postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem decyzji. Z kolei możliwość prowadzenia egzekucji administracyjnej wynika z przepisu art. 2 ust. 1 i art. 3 § 1 powołanej ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. oraz z § 8 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych (Dz.U. Nr 51, poz. 608).

Podobne stanowisko zajął też wierzyciel w postanowieniu zawierającym jego stanowisko, które - po rozpatrzeniu zażalenia wierzyciela - Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy postanowieniem z dnia [...]r.

Z przepisu art. 2 ust. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wynika bowiem, że egzekucji administracyjnej podlegają grzywny i kary pieniężne, a art. 3 § 1 tej ustawy stanowi, że egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2, gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo także w zakresie jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa.

W tym stanie rzeczy wniesione przez dłużnika zarzuty są nieuzasadnione, a wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wobec wyegzekwowania kary, jest bezprzedmiotowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu zażalenia J.W., postanowieniem z dnia [...]r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu egzekucyjnego I instancji, co do prawidłowości prowadzenia egzekucji kar za nieopłacony postój w Strefie parkowania, skoro obowiązek zapłaty tych kar wynika z ustawy o drogach publicznych (art. 13 ust. 2a), a przepis art. 2 ust. 1 pkt 1a i art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji pozwala na prowadzenie egzekucji administracyjnej celom wyegzekwowania w.w kar.

Nie istotny w sprawie jest podniesiony w zażaleniu zarzut, że wierzyciel w wystawionym tytule wykonawczym w rubryce 30 zaznaczył kwadrat "1 orzeczenie" wpisując datę i numer wezwania do zapłaty.

W tym stanie rzeczy uznając zaskarżone postanowienie za prawidłowe należało utrzymać je w mocy.

Postanowienie to pełnomocnik J.W. zaskarżył do Naczelnego Sądu Administracyjnego wnosząc o jego uchylenie jako naruszające art. 3 § 1 i art. 5 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przepis art. 13 ust. 2a ustawy o drogach publicznych i rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzenia opłat za parkowanie na drogach publicznych.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca podnosi, że stosowanie § 8 pkt 3 w.w rozporządzenia, które wydane zostało na podstawie upoważnienia zawartego w art. 13 ust. 4 ustawy o drogach publicznych, jest w niniejszej sprawie nieuzasadnione, bowiem przepis ten dotyczy jedynie opłat za parkowanie, a nie kary pieniężnej.

Ponadto w.w stwierdza, że gdyby przyjąć, że pobieranie kar za nieopłacone parkowanie jest czynnością materialno-techniczną, to wezwanie do ich zapłaty winno zawierać pouczenie o możliwości zaskarżenia do sądu administracyjnego.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wnosi o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, rozpatrując na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) zważył, co następuje:

Skargę należy uznać za nieuzasadnioną.

Przepis art. 13 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t.j. publicznych 2000r., Nr 71, poz. 838 ze zm.) stanowi, że za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach mogą być pobierane opłaty. Opłatom tym podlega więc parkowanie samochodu w Strefie Płatnego Parkowania. Za nieziszczenie opłaty za parkowanie, w myśl ust. 2a i b art. 13 pobiera się kary pieniężne określone w poz. 7 załącznika do ustawy t.j. w wysokości 50 zł.

Z powyższej regulacji prawnej wynika obowiązek opłacania przez osobę nieuiszczającą opłaty za parkowanie kary pieniężnej. Tym samym obowiązek ten i to w w.w wysokości powstaje z mocy ustawy, a więc z mocy prawa, wobec czego nie zachodzi potrzeba wydawania przez organy samorządu terytorialnego decyzji czy postanowień w tej sprawie.

Takich jak w.w obowiązków dotyczy art. 3 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. Dz 2002r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) poddający egzekucji administracyjnej obowiązki wynikające bezpośrednio z przepisów prawa, skoro m.in. są one określone w art. 2 §1 pkt 1a w.w ustawy.

W związku z tym nie można podzielić stanowiska skargi w kwestii naruszenia przepisu art. 5 § 1 pkt 1 omawianej ustawy zważywszy, że przepis pkt 2 tegoż § 1 art. 5 jednoznacznie stanowi, że uprawnionym do żądania w drodze egzekucji obowiązków określonych w art. 2 w odniesieniu do obowiązków wynikających bezpośrednio z przepisów prawa jest organ lub instytucja bezpośrednio zainteresowana w wykonaniu przez zobowiązanego obowiązku.

Brak, więc w przypadku obowiązku wynikającego z przepisu prawa wymogu, o którym mowa w pkt 1 powołanego przepisu, a więc istnienia decyzji lub postanowienia właściwego organu.

Nie można też w świetle wyżej omawianego przepisu art. 13 ust. 2 ustawy o drogach publicznych uznać za nieuzasadniony argument skargi, co do jego naruszenia w niniejszej sprawie przez organy samorządowe. Kwestionowanie jako niewymagające zastosowania w sprawie, w zakresie dotyczącym kar pieniężnych, o których traktuje art. 13 ust. 2a, § 8 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 2000r. w sprawie szczegółowych zasad wprowadzania opłat za parkowanie na drogach publicznych (Dz.U. Nr 51, poz. 608), na który powołuje się wierzyciel w postanowieniu dotyczącym stanowiska wierzyciela w kwestii poddania egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, nie ma istotnego znaczenia dla zasadności prowadzonego postępowania egzekucyjnego i nie wpływa na zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia.

Odnosząc się z kolei do zarzutu braku pouczenia w wezwaniu do zapłaty o możliwości jego zaskarżenia go do (wówczas) Naczelnego Sądu Administracyjnego zauważyć należy, że obowiązek zawarcia takiego pouczenia nie został sformułowany w przepisach prawa.

Mając powyższe na względzie uznać należy, że w niniejszej sprawie nie występują okoliczności pozwalające przyjąć, że prowadzona egzekucja administracyjna jest (bądź była) niedopuszczalna, w związku z tym skoro nie zaistniała żadna z podstaw zarzutów określonych w art. 33 omawianej ustawy, a w szczególności w pkt 6 tegoż artykułu, zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

/-/ W.Zygmont /-/ G.Gorzan /-/ M.Skwierzyńska

uk