Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SAB/Wa 47/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6  i par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Fularski po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Radomiu sprawy ze skargi T. K. na bezczynność Samorządowego kolegium Odwoławczego w R. w przedmiocie rozpoznania wniosku postanawia : odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z [...] października 2018 r. T. K. (dalej: "skarżący") reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika adw. P. M., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. (dalej jako "organ") w przedmiocie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt") z [...] kwietnia 2018 r. nr [...] w sprawie nałożenia kary pieniężnej w kwocie [...]zł za nieprzekazanie Wójtowi sprawozdania rocznego za 2015 r.

W odpowiedzi na skargę organ wyjaśnił, że postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania skarżącego od ww. decyzji Wójta. Na powyższe postanowienie skarżący [...] sierpnia 2018 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W tym samym dniu skarżący wniósł również

o wstrzymanie wykonania decyzji Wójta na podstawie art. 61 § 2 pkt.1 p.p.s.a. Skarga wraz z aktami sprawy i powyższym wnioskiem została przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i zarejestrowana pod sygn. akt VIII SA/Wa 673/18.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

W myśl art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, zwana dalej: p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę jeżeli jest ona niedopuszczalna z przyczyn innych aniżeli enumeratywnie wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającym właściwość rzeczową sądów administracyjnych, sądy wykonując kontrolę działalności administracji publicznej orzekają w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela

o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa,

z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa , postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej , oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.

Bezczynność organu następuje wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia określonych czynności, wynikających z przepisów prawa, nie wykonuje ich w terminie przez te przepisy określonym. Bezczynność zatem oznacza stan, w którym organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia innej czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma na celu spowodowanie rozstrzygnięcia przez organ administracji publicznej określonej sprawy administracyjnej.

Powyższe oznacza, że warunkiem dopuszczalności wniesienia skargi na bezczynność organu jest możliwość wniesienia skargi na ewentualną decyzję, postanowienie albo na inny akt lub czynność.

Podstawą żądania skarżącego, zawartego we wniosku objętym niniejszą skargą, jest art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. zgodnie z którym w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać,

z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji lub postanowieniu rygoru natychmiastowej wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Z przepisu tego wynika, że organ administracji publicznej ma jedynie możliwość (uprawnienie, kompetencję) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, jednakże nie jest do tego bezwzględnie zobowiązany przepisami cytowanej ustawy. Obowiązek taki nie wynika też z przepisów szczególnych znajdujących zastosowanie w sprawie. Skorzystanie przez organ z kompetencji przewidzianej w powoływanym przepisie powoduje, że sąd administracyjny nie jest już właściwy ponownie tego wniosku rozpoznać. Natomiast w przypadku nie rozstrzygnięcia przez organ o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a to Sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzeka o wniosku postanowieniem o wstrzymaniu albo odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

Stosownie do treści art. 194 § 1 pkt 2 p.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje tylko na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego, których przedmiotem jest wstrzymanie lub odmowa wstrzymania wykonania decyzji, postanowienia lub innego aktu.

Zatem na postanowienie w przedmiocie wstrzymania zaskarżonej decyzji, wydawane przez organ na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a., nie jest obligatoryjnym orzeczeniem organu, a w przypadku jego wydania przez organ nie podlega zaskarżeniu zażaleniem, ani żadnym innym środkiem zaskarżenia.

Nie ulega też wątpliwości, że postanowienie takie nie kończy postępowania, ani też nie rozstrzyga sprawy co do istoty.

Skutkiem powyższego nie jest dopuszczalne wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie organu o wstrzymaniu bądź odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Nie ma też możliwości domagania się na drodze sądowej wydania takiego postanowienia przez organ.

Wyjaśnić przy tym należy, że po przekazaniu sądowi administracyjnemu skargi, która zawiera nierozpoznany przez organ wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu (decyzji), przed merytorycznym rozpoznaniem skargi, sąd na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a orzeka w sprawie tegoż wniosku postanowieniem

o wstrzymaniu albo o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (decyzji).

Zgodnie bowiem z ww. przepisem, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub

w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków,

z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Jak wynika z akt sporny wniosek skarżącego został już skierowany do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (sygn. akt VIII SA/Wa 673/18) wraz ze skargą na postanowienie organu z [...] sierpnia 2018 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

Za słuszne należy zatem uznać stanowisko organu, że już na etapie sprawy sądowej przestał być on właściwym do rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Mając powyższe na względzie tutejszy Sąd stwierdził, że niniejsza skarga na bezczynność organu w przedmiocie rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej do sądu decyzji na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 p.p.s.a. – jest niedopuszczalna do sądu administracyjnego. Żądanie skarżącego o zobowiązanie organu do podjęcia jakichkolwiek działań w zakresie jego wniosku nie znajduje żadnego oparcia w przepisach prawa.

Wobec powyższego, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak

w sentencji postanowienia.