Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2813/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, , Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk (spr.), Sędzia WSA Maria Tarnowska, Protokolant spec. Eliza Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lutego 2016 r. sprawy ze skarg (...) na decyzję Wojewody (...) z dnia (...) października 2014 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji, II. zasądza od Wojewody (...) na rzecz (...) kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, III. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżących (...) kwotę 760 zł (siedemset sześćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia (...) października 2014 r. Wojewoda (...) działając na (...), (...) października 2014 r. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 267) zwanej dalej kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołań (...) od decyzji Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. Starosty (...)(...) znak: (...) /utwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia dla (...) na budowę farmy elektrowni wiatrowych na działkach nr ew.: (...) – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzje.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił przebieg postępowania wskazując, że decyzją Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. Starosta (...) stwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla (...), na budowę farmy elektrowni wiatrowych ((...) wiatrowni) na działkach nr ew.: (...). W wyżej wymienionej decyzji Starosta (...) określił kategorię obiektu na XXIX - wolno stojące kominy i maszty oraz wskazał jakie nieruchomości objęte są obszarem oddziaływania obiektu /20 działek przeznaczonych pod realizację inwestycji oraz 45 działek sąsiednich/. W uzasadnieniu decyzji Nr (...) organ I instancji wskazał, że wniosek Inwestora w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę został złożony w dniu (...) grudnia 2011 r. Następnie Starosta (...) decyzją Nr (...) z dnia (...) września 2012 r. organ I instancji zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia dla (...) na budowę farmy elektrowni wiatrowych (6 wiatrowni). Wojewoda (...), po rozpatrzeniu odwołań, decyzją Nr (...) z dnia (...) grudnia 2012 r. uchylił decyzję Starosty (...)(...) Nr (...)i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po powtórnej analizie zgromadzonego materiału dowodowego Starosta (...) zawiadomieniem z dnia (...) czerwca 2013 r. poinformował strony o zakończeniu postępowania dowodowego w sprawie pozwolenia na budowę.

W tym miejscu organ I instancji stwierdził, że nie znalazł podstaw do rozszerzenia kręgu stron postępowania określonych w pierwszej decyzji Nr (...), zatem uznał, że obszar oddziaływania poszczególnych elektrowni został określony jako teren znajdujący się w promieniu 300 m. Art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane stanowi lex specialis wobec art. 28 Kpa i ma za zadanie ograniczyć krąg podmiotów, które mogą brać udział w Postępowaniu dotyczącym wydania pozwolenia na budowę - wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z dnia (...) marca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1672, z dnia 19 grudnia 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa nl896/06, z dnia 30 listopada 2005 r., sygn. akt VII SA/Wa 729/05.

W ocenie organu I instancji poza ustalonymi już stronami postępowania inne podmioty nie mają legitymacji do występowania w sprawie. Żaden podmiot nie wykazał, z powołaniem się na przepisy Kodeksu cywilnego dotyczące własności, że inwestycja będzie miała wpływ na ich sytuację administracyjnoprawną (podmiotu prawa administracyjnego). Natomiast to, że inwestycja będzie w sensie faktycznym miała wpływ na życie osób mieszkających w pobliżu nie oznacza, że osoby te powinny być stroną postępowania. Ustalając zakres oddziaływania inwestycji organ oparł się na całokształcie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym także na materiałach i opracowaniach przedstawionych przez inwestora.

Według przedstawionej dokumentacji zaprojektowano 6 wież elektrowni wiatrowych o wysokości masztu 80 m z turbinami wiatrowymi (...) każda, a ich usytuowanie w terenie dostosowano do obszaru oddziaływania wynoszącego 300 m. W przedstawionej w dokumentacji analizie obszaru oddziaływania wyznaczono na mapie promień 300 m w odniesieniu do poszczególnych masztów. Turbiny te zostały wybrane ze względu na nowoczesne rozwiązania techniczne, m. in. brak przekładni mechanicznej, która jest głównym źródłem hałasu, z izolacją akustyczną gondoli, którą Stanowić będzie pianka poliuretanowa. Wiatrownie usytuowano w odległości ok. 300 m od najbliższych zabudowań zagrodowych. Jak podano w dokumentacji projektowej, nie powodują one zjawiska przesłaniania budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, a zatem i efektu migotania świateł i cieni. Odległość do ściany zadrzewień parkowych wynosi 139 m (jest to odległość najbliższej wiatrowni - elektrowni nr 3). Odrębnie określono zakres oddziaływania akustycznego w porze dziennej (55 dB), który ogranicza się do działek własnych Inwestora, a odrębnie - zakres oddziaływania akustycznego w porze nocnej (45 dB), obejmujący również działki sąsiednie. W oparciu o ww. informację organ I instancji określił obszar oddziaływania inwestycji, a co za tym idzie - krąg stron postępowania, tj. właścicieli lub użytkowników wieczystych nieruchomości w obszarze oddziaływania obiektu. Są to osoby fizyczne i prawne wymienione w rozdzielniku decyzji. W przeprowadzonym powtórnie postępowaniu Starosta (...) ponownie zbadał kwestię kompletności przedstawionej dokumentacji projektowej i jej zgodności z reżimem planistycznym - tak z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz z przepisami techniczno- budowlanymi.

Organ I instancji przytoczył treść art. 32 ust. 1 i ust 4 oraz art. 34 ust. 1, 2, 3 ustawy Prawo budowlane, stwierdzając dalej w uzasadnieniu decyzji, że organ architektoniczno- budowlany jest zobowiązany do oceny zgodności projektu budowlanego z lokalnym reżimem planistycznym tj. decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, przy czym prawnie nie sprecyzowano, jaki ma być zakres i kierunek tego badania. Starosta (...) powołał się w tym względzie na orzecznictwo sądowe, w tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...) z dnia 23 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wr 648/11, w którym wskazano: "To, czy trafnie i niesprzecznie z prawem powszechnie obowiązującym normodawca gminny zaliczył stację bazową telefonii komórkowej do urządzeń infrastruktury technicznej, nie może być badane przez organy kompetentne w zakresie udzielania pozwolę na budowę. Jeśli strona uważa, że konkretne zapisy planu miejscowego naruszają jej prawa lub uprawnienie może (we właściwym trybie) zaskarżyć uchwałę o planie lub spowodować zaskarżenie jej przez kompetentne organy do właściwego miejscowo sądu administracyjnego".

Zdaniem Starosty (...) planowana inwestycja jest zgodna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi (...), uchwalonym uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) maja 2008 r. Według ustaleń planu teren przeznaczony pod inwestycję leży w obszarze oznaczonym jako (...)- teren zabudowy centrum usługowego z przeznaczeniem podstawowym: usługi z wykorzystaniem urządzeń służących działalności, której celem jest zaspokojenie podstawowych potrzeb ludności (...) i z przeznaczeniem dopuszczalnym m. in. nieuciążliwa wytwórczość (§ 20 ust. 2). Zapis §14 planu ("Zaopatrzenie w energię elektryczną") wskazuje: dopuszczenie stosowania alternatywnych źródeł energii elektrycznej, np. wiatrowni, generatorów prądu, a zapis w § 20 ust. 4 pkt 6: ustala się maksymalną wysokość (...) masztów wiatrowni do 80 m. W ocenie organu I instancji zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopuszczają możliwość wznoszenia na terenie objętym inwestycją także elektrowni wiatrowych. Takie stanowisko należy wywieść z analizy poszczególnych zapisów planu. Na terenie objętym inwestycją przewidziano lokalizację działalności usługowej o charakterze nieuciążliwym, w tym także możliwość wznoszenia masztów wiatrowni do wysokości 80 m, jako alternatywnych źródeł energii elektrycznej. Zapisy planu są wystarczające do uznania, iż na terenie objętym inwestycją istnieje możliwość wznoszenia tego typu budowli, co potwierdza opinia Urzędu Miejskiego w (...) z dnia (...) lutego 2012 r., znak: (...) oraz pismo Burmistrza (...) z dnia (...) czerwca 2012 r., znak: (...), znajdujące się w dokumentacji. Ponadto, jak wynika z wyjaśnień autorów planu, w dacie powstania planu nie było ustawowego obowiązku zamieszczania odrębnego zapisu o lokalizacji elektrowni wiatrowych, który został wprowadzony ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 155, poz. 1043), która weszła w życie w dniu (...) września 2010 r. Niezależnie od powyższego, Burmistrz (...) udostępnił Staroście (...) pismo Miejskiego Zespołu Urbanistycznego w (...) (znak: (...) z dnia (...) maja 2012 r.), stanowiące w konkluzji, że: jak wynika z powyższych zapisów, plan miejscowy dopuszcza lokalizację obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej w tym dopuszcza zastosowanie alternatywnych źródeł energii np.: wiatrowni.

Podkreślono, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza na terenie stanowiącym własność Inwestora, lokowanie masztów wiatrowni o wysokości maksymalnej do 80 m. Z tego zapisu, zakładając racjonalność normodawcy gminnego, wyinterpretować należy, że rzeczywista wysokość wiatrowni będzie większa niż 80 m, bowiem autorzy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego musieli zdawać sobie sprawę z tego, że wiatrownia składa się nie tylko z masztu, ale także z wirnika. Wiedza tego typu nie wymaga wiadomości specjalnych i można ją uznać za okoliczność powszechnie znaną. Skoro wysokość masztu wiatrowni została ustalona na maksymalnie 80 m, to rzeczywista wysokość wiatrowni uzależniona będzie od planowanej mocy urządzenia, na co decydujący wpływ ma średnica wirnika.

Starosta (...) odniósł się do ostatecznej decyzji Nr (...) Burmistrza (...) z dnia (...) czerwca 2011 r., znak: (...), stwierdzając, że postępowanie poprzedzające jej wydanie odbyło się z udziałem społeczeństwa uzyskaniem wszystkich niezbędnych uzgodnień. Na tym etapie można było składać wszystkie wnioski i zastrzeżenia dotyczące ewentualnej szkodliwości inwestycji dla środowiska i okolicznych mieszkańców. Podobne stanowisko w tej sprawie zajął Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w piśmie z dnia (...) lipca 2012 r., znak: (...). Zdaniem organu I instancji uznać należy, że skoro w obrocie prawnym funkcjonuje ostateczna decyzja Burmistrza (...) o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, to organ wydający pozwolenie na budowę jest nią związany zarówno co do samej możliwości realizacji inwestycji, jak i jej kształtu.

Wskazana wyżej decyzja środowiskowa w pkt III sentencji precyzuje wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym, tj.: 1 zastosować maksymalnie 6 turbin wiatrowych o całkowitej wysokości poszczególnych elektrowni nie przekraczającej 80 m, mocach akustycznych nie większych niż 103 dB każda i mocach nie przekraczających 1,5 MW każda,

2. urządzenia mechaniczne elektrowni, które podczas eksploatacji będą źródłem hałasu (m. in. wirnik, przekładnia) zaizolować akustycznie przy użyciu materiałów dźwiękochłonnych,

3, wieżę nr 3 oddalić od drzew znajdujących się w parku po wschodniej stronie inwestycji o maksymalnie możliwą technologicznie odległość.

W ocenie Starosty (...) przedłożony projekt budowlany uwzględnia wszystkie wskazane powyżej wymagania.

Odnosząc się do powyższych punktów organ I instancji wskazał: Ad.l. przedłożony projekt przewiduje budowę zespołu sześciu wiatrowni z turbinami wiatrowymi (...) każda, umożliwiających ograniczenie - Wyhamowania prędkości obrotowej wirnika i oddziaływaniem akustycznym w porze dziennej - 55 dB, a w porze nocnej - 45 dB. Zastosowano nowoczesne turbiny, w których brak przekładni mechanicznej, stanowiącej główne źródło hałasu. Izolację akustyczną gondoli Stanowić będzie pianka poliuretanowa. Odnośnie podnoszonej przez strony kwestii niezgodności projektowanej inwestycji z zapisem dotyczącym wysokości urządzeń, organ I instancji stwierdził, że zapis w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach mówi o całkowitej wysokości poszczególnych elektrowni nie przekraczającej 80 m. Rozważane elektrownie wiatrowe są obiektami budowlanymi, a w Prawie budowlanym, jak również w odnośnych do niego rozporządzeniach nie ma definicji wysokości obiektu budowlanego, zatem powstał problem niejednoznaczności sformułowania użytego w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz wątpliwości dotyczących projektowanej wysokości wiatrowni. W projekcie budowlanym przyjęto, że wysokość obiektu budowlanego jest jego wysokością liczoną od poziomu terenu do najwyższego stałego elementu obiektu. Takim najwyższym stałym elementem jest górna krawędź gondoli masztu wiatrowni.

W dokumentacji określono precyzyjnie wysokość poszczególnych wiatrowni. Wysokości masztu wraz z koniecznym nasypem, mierzona od poziomu terenu do górnej krawędzi gondoli masztu dla każdej elektrowni wynosi 77.12 m. Każda z elektrowni, będących przedmiotem rozpatrywanego wniosku, złożona jest z masztu oraz zamocowanego na nimi trzyłopatkowego wirnika o średnicy 82 m. Łopatka wirnika w ustawieniu pionowym wznosi się więc na wysokość ok. 41 m ponad szczyt masztu, co w sumie daje wysokość całkowitą ok. 118 m. Na rysunkach projektowych określono wysokość od szczytu nasypu do najwyższego punktu łopatki w ustawieniu pionowym tj. 112 m. W charakterystyce przedsięwzięcia, która stanowi załącznik do decyzji środowiskowej, jest mowa o wieży z segmentów o łącznej wysokości 120 m. W raporcie o oddziaływaniu na środowisko, przedłożonym przez inwestora i będącym podstawą wydania decyzji środowiskowej, łączną wysokość wieży również ocenia się na ok. 120 m. Wysokość całkowita jest więc wysokością masztu (do 80 m), a maksymalna wysokość urządzenia wraz z turbiną wynosi ok. 117 -120 m. W ocenie organu przedstawiony projekt zgodny jest z założeniami decyzji środowiskowej w kwestii wysokości. Zdaniem organu I instancji podobnie przyjął Urząd Lotnictwa Cywilnego, który na podstawie przedłożonego projektu uzgodnił pozytywnie inwestycję polegającą na budowie 6 turbin wiatrowych o wysokości maksymalnej do 121.5 m (pismo Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Departament Żeglugi Powietrznej znak: (...) z dn. (...) lutego 2012 r., zawarte w dokumentacji projektowej, tom II, str. 142a). Ponadto w późniejszej, zaktualizowanej opinii Szefostwo Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP uzgodniło lokalizację sześciu elektrowni wiatrowych, opisując każdą odrębnie z wyszczególnieniem współrzędnych geograficznych, rzędnych posadowienia i wysokości całkowitej. We wszystkich sześciu przypadkach jest to wysokość całkowita H = 117.00 m nad poziom terenu (pismo Szefostwa Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP Nr (...) z dn. (...) maja 2012 r. zawarte w dokumentacji sprawy, tom L, zał. 23a).

Ad. 2. W ocenie organu I instancji w kwestii użycia materiałów dźwiękochłonnych projekt zgodny jest z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach, natomiast kwestia zakresu oddziaływania akustycznego nie została w decyzji określona, nie jest więc przedmiotem rozważań co do zgodności z decyzją środowiskową.

Ad. 3. Odległość od ściany zadrzewień parkowych najbliższej wiatrowni nr 3 wynosi 139 m. W piśmie z dnia (...) lipca 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie wyraził zastrzeżeń co do takiej lokalizacji wiatrowni.

Starosta (...) stwierdził, że w przedłożonej przez Inwestora dokumentacji projektowej, stanowiącej załącznik do wniosku o pozwolenie na budowę, uwzględniono wymagania, wynikające z decyzji Nr (...) o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji inwestycji, wydanej przez Burmistrza (...).

Organ I instancji wskazał, że 17 osób złożyło zastrzeżenia i protesty co do planowanej inwestycji, podnosząc m.in. kwestie szkodliwości oddziaływania planowanej inwestycji dla zdrowia i życia ludzi oraz środowiska naturalnego. Podnoszono m.in. problemy:

- szkodliwości oddziaływania na ludzi generowanego przez wiatrownie hałasu,

- infradźwięków powodujących tzw. chorobę wibroakustyczną,

- promieniowania elektromagnetycznego,

- występowania efektów migotania cieni i refleksów światła oraz

-ryzyka wypadków związanych z katastrofą budowlaną (urwanie śmigła, obalenie wiatrowni).

Organ I instancji stwierdził, że zapoznał się z opracowaniami dotyczącymi farm wiatrowych przedstawionymi przez strony postępowania jak również zapoznał się z opracowaniem Generalnej Dyrekcji Ochrony Środowiska - Wytyczne w zakresie prognozowania oddziaływań na środowisko farm wiatrowych (Warszawa 2011). W ocenie Starosty (...) opracowania zawierają niejednokrotnie rozbieżne opinie. Oddziaływanie elektrowni wiatrowych uzależnione jest od wielu rozmaitych i czynników geograficznych, technologicznych, środowiskowych i społecznych i podniesione problemy winny być przedmiotem postępowania w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej. W ramach tych postępowań można kwestionować zasadność lokowania tego typu inwestycji, czy też podnosić kwestie związane z negatywnym wpływem planowanej inwestycji na zdrowie ludzi. Organ I instancji uznał, że w ramach niniejszego postępowania nie ma potrzeby przeprowadzenia dowodu z opinii biegłych, ani też prowadzenia jakichkolwiek dociekań odnośnie wpływu inwestycji na zdrowie okolicznych mieszkańców czy spadku wartości nieruchomości usytuowanych w pobliżu inwestycji oraz możliwości technicznych wykonania obiektu.

Konkludując Starosta (...) stwierdził, że Inwestor przedłożył kompletną dokumentację projektową wraz z niezbędnymi uzgodnieniami i opiniami, wykonanymi i sprawdzonymi przez osoby uprawnione. Załączono również oświadczenie Inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ I instancji podkreślił, że Inwestor spełnił warunki niezbędne do uzyskania pozwolenia na budowę w rozumieniu art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego.

Odwołania, jednobrzmiące, od powyższej decyzji złożyli (...) W imieniu (...) odwołanie złożył pełnomocnik,! radca prawny (...).

Rozpatrując sprawę organ odwoławczy uznał, że odwołania nie zasługują na uwzględnienie. Wskazał, że zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane - przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy w (...) sprawdza:

- zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego uchronię, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

- zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi;

- kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

- wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w art. 35 ust. 1, organ I instancji - zgodnie z art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane - nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

Natomiast w myśl art. 35 ust. 4 ustawy w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem postępowania jest budowa farmy elektrowni wiatrowych (6 wiatrowni) na działkach nr ew.: 2(...), w stosunku do której Starosta (...) powtórnie stwierdził, że inwestycja jest zgodna z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego wsi (...), uchwalonym uchwałą Nr (...) z dnia (...) maja 2008 r. j opublikowanym w Dzienniku Urzędowym Województwa (...) Nr (...), poz. (...).

W ocenie organu odwoławczego Starosta (...) prawidłowo wywiązał się z obowiązku nałożonego art. 35 ust 1 ustawy Prawo budowlane.

Organ I instancji prawidłowo określił kategorię obiektu na XXIX - wolno stojące kominy i maszty, nałożył na Inwestora obowiązek ustanowienia inspektora nadzoru inwestorskiego oraz obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, a także wskazał nieruchomości objęte obszarem oddziaływania planowanego obiektu.

Zgodnie z ustaleniami miejscowego planu teren przeznaczony pod inwestycję położony jest na obszarze oznaczonym jako 1U, 2U i 3U, określony w § 20 planu jako teren zabudowy centrum usługowego. W § 20 ust. 2 w pkt 1 określono przeznaczenie podstawowe terenu, jako: usługi z wykorzystaniem urządzeń służących działalności, której celem jest zaspokajanie podstawowych potrzeb ludności oraz usługi administracji, handlu detalicznego i ekspozycyjnego, handlu hurtowego, hoteli i restauracji, transportu gospodarki magazynowej poczty i telekomunikacji, administracji, pośrednictwa finansowego wraz z niezbędni komunikacją i infrastrukturą techniczną. Jako przeznaczenie dopuszczalne plan przewidują nieuciążliwą wytwórczość. W § 20 ust. 4 w pkt 6 planu dotyczącym parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, plan ustala maksymalną wysokość masztów oświetleniowych do 25 m, masztów telefonii komórkowej do 40 m, masztów wiatrowni 80 m. Ponadto w § 14 ust. 7 plan dopuszcza stosowania alternatywnych źródeł energii elektrycznej: np. wiatrowni, generatorów prądu. 1

W świetle powyższych zapisów miejscowego planu organ odwoławczy stwierdził, że planowana inwestycja jest zgodna z jego zapisami, na co trafnie wskazuje Starosta (...).

Zgodnie z art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235), o której mowa w art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę wydawanej i na podstawie ustawy Prawo budowlane. Natomiast w myśl art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 1 3 października 2008 r. właściwy organ wydaje decyzje, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, uwzględniając warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W uzasadnieniu wyroku z dnia 14 czerwca 2011 r., sygn. akt VII SA/Wa 826/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał: "Organ wydając decyzję o pozwoleniu na budowę, uwzględnia warunki realizacji przedsięwzięcia określone w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, oraz postanowieniu w sprawie uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia", co oznacza, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ administracji architektoniczno-budowlanej (por, wyroki: z dnia 24 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2581/1 oraz z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2544/11 Naczelnego Sądu Administracyjnego).

W rozpatrywanej sprawie decyzją Nr (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. Burmistrz (...) określił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizacje przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy elektrowni wiatrowych przez firmę "(...). W pkt 3 ww. decyzji (str. 2) wskazano wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w projekcie budowlanym. Projekt budowlany przewiduje budowę 6 wież elektrowni wiatrowych z turbinami wiatrowymi (...) każda, z możliwością ograniczenia - wyhamowania prędkości obrotowej wirnika zgodnie z wymogami decyzji środowiskowej. Turbiny charakteryzują się nowoczesnymi rozwiązaniami technicznymi ze względu, na brak przekładni mechanicznej, która jest źródłem hałasu, z izolacją akustyczną gondoli, którą będzie pianka poliuretanowa. Odrębnie określono zakres oddziaływania akustycznego w porze dziennej /55 dB/, który ogranicza się do działek własnych Inwestora, a odrębnie w porze nocnej /45dB/, obejmujący również działki sąsiednie.

Załącznikiem do decyzji Burmistrza jest - "Charakterystyka przedsięwzięcia", w której w punkcie dotyczącym warunków użytkowania terenu (str. 14) wskazano, iż elementy konstrukcyjne pojedynczej elektrowni ważą około 2 063 ton ( gondola bez wirnika - 78 to, wirnik - 35 ton, wieża z segmentów o łącznej wysokości 120 m - około 1 950 ton).

W części opisowej projektu zagospodarowania terenu, sporządzonego zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. poz. 462 z późn. zm.), zawarto opis projektowanego zagospodarowania działek dla każdej elektrowni z osobna, w tym podano powierzchnię zabudowy i powierzchnię biologicznie czynną. Dodatkowo projektant wskazał, że firma (...) przeznaczony dla farm wiatrowych, który umożliwia przeprowadzenie w czasie rzeczywistym wizualizacji danych oraz tworzenie raportów dotyczących turbin oraz farm wiatrowych.

W ocenie organu odwoławczego przedłożony projekt budowlany jest kompletny, posiada uzgodnienia i opinie - w tym Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia (...) lipca 2012 r., w którym informuje on, że swoje stanowisko wyraził podczas procesu wydawania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i nie uległo ono zmianie, a także pismo Urzędu I Lotnictwa Cywilnego, Departament Żeglugi Powietrznej znak: (...) dn. (...) lutego 2012 r., w którym poinformowano o braku sprzeciwu wobec planowanej lokalizacji.

Wojewoda (...) uznał zatem, że w świetle powyższego i po analizie akt sprawy należy stwierdzić, że decyzja Nr (...) z dnia (...) sierpnia 2013 r. Starosty (...) jest prawidłowa, Wittem brak jest podstaw do jej uchylenia.

Odnosząc się do odwołań (...) wskazano, że zupełnie chybiony jest narzut, iż organ I instancji nie wykonał jakichkolwiek wniosków i zastrzeżeń zawartych w decyzji Nr (...) Wojewody (...). Starosta (...) postanowieniem Nr (...) z dnia (...)lutego 2013 r. odmówił Stowarzyszeniu Zwykłemu "(...)" uznania za stronę postępowania wszczętego na wniosek Inwestora (...). Postanowienie organu I instancji zostało utrzymane w mocy postanowieniem Nr (...) Wojewody (...) z dnia (...) kwietnia 2013 r., a skarga Stowarzyszenia na ww. postanowienie organu odwoławczego została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 listopada 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1429/13. Również pozostałe zarzuty skarżących stron postępowania organ odwoławczy uznał za nietrafne, bowiem, jak wskazano wyżej w ocenie organu odwoławczego - maszty elektrowni wiatrowych o wysokości do 80 m są przewidziane w § 20 ust. 4 w pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Odnośnie pkt 4 należy wskazano, że organ administracji architektoniczno-budowlanej nie posiada uprawnień do zlecania przeprowadzenia ponownych opracowań z zakresu ochrony środowiska. Takie postępowanie zostało przeprowadzone przez Burmistrza (...) i zakończone wydaniem decyzji Nr (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy elektrowni wiatrowych.

Odnosząc się do odwołania pełnomocnika (...), Wojewoda stwierdził, że stanowią w przeważającej części powtórzenie zarzutów kierowanych pod adresem decyzji Nr (...) z dnia (...) września 2012 r. organu I instancji i należało uznać je za niezasadne.

Ustosunkowując się do zarzutu niezgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wskazano, że wysokość masztów wiatrowni proponowana przez Inwestora w przedłożonym projekcie budowlanym wynosi 77 m, a miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza wysokość masztów - 80 m. To, że całkowita wielkość obiektu może wynieść 120 m nie zmienia faktu, że zapisy planu dotyczą jedynie wysokości masztów i do tych zapisów został dostosowany projekt budowlany. Jest sprawą oczywistą, bezsporną i niepodważalną, że elektrownia wiatrowa składa się nie tylko z samego masztu, niemniej jednak zapisy planu odnoszą się jedynie do wysokości masztu wiatrowni. Jeżeli zatem strony uważały, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest nieprecyzyjny i zawiera wewnętrzne sprzeczności, jak stwierdzono w odwołaniu, należało te przepisy zaskarżyć, po wyczerpaniu obowiązującej procedury, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Za całkowicie chybiony należy uznać zarzut, że o wysokości masztów wiatrowni jest mowa w innej części planu, skoro to właśnie § 20 odnoszący się do terenu zabudowy centrum usługowego, oznaczonego nil rysunku planu symbolem UJ, 2U i 3U, w ust. 3 pkt 3 dopuszcza nieuciążliwą wytwórczość a w ustępie 4 pkt 6 określa wysokość masztów wiatrowni na 80 m.

Odnośnie pkt 2 tj. zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 6, 7, 77 § 1 w związku z art. 84 § 1 Kpa poprzez pominięcie przeprowadzenia dowodów z opinii właściwych biegłych, w ocenie organu odwoławczego, zarzut jest nietrafny. Organy wydające pozwolenia na budowę związane są przepisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy w przypadku braku planu, jak również warunkami określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie : środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Przy budowie obiektu budowlanego typu elektrownia wiatrowa źródłem zagrożenia jest przede wszystkim immisja hałasu i jak stwierdzono w decyzji środowiskowej nr (...) Burmistrza (...) źródłem tej emisji będą poruszające się łopaty wiatraków. W ww. decyzji stwierdzono, że biorąc pod uwagę odległość planowanych elektrowni wiatrowych od najbliższych terenów chronionych (ponad 300 m) oraz przyjęte do obliczeń rozprzestrzeniania się hałasu maksymalne wartości danych wejściowych (tj. wysokości i moc elektrowni wiatrowych) faza eksploatacji planowanego przedsięwzięcia nie będzie źródłem ponadnormatywnego oddziaływania na środowisko w zakresie hałasu na terenach chronionych akustycznie. W tym kontekście organ I instancji prawidłowo podał, że obszar oddziaływania każdej wiatrowni przyjął jako promień 300 m (odległość) w odniesieniu do poszczególnych masztów. Zatem to nie tylko dokumenty Inwestora, a przede wszystkim decyzja środowiskowa była podstawą określenia obszaru oddziaływania inwestycji. Wpływ posadowienia elektrowni wiatrowych na wartość i zbywalność nieruchomości sąsiednich jest z punktu widzenia ustawy Prawo budowlane okolicznością obojętną Ponadto żądanie, jak słusznie wskazał organ I instancji, o powołanie biegłych z zakresu patofizjologii, neurologii, akustyki winno być zgłoszone na etapie uzgodnień środowiskowych, a na etapie pozwolenia na budowę prowadziłoby do dalszego bezpodstawnego przedłużania postępowania. Należy bowiem zauważyć, że "ani zgodność projektu budowlanego z prawem ani naruszenie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być uznane za zagadnienie wymagające wiadomości specjalnych. W konsekwencji stwierdzić należy że nie ma żadnych podstaw do powołania w postępowaniu administracyjnym w sprawie pozwolenia na budowę dowodu z opinii biegłego".

Brak jest także podstaw do stwierdzenia, iż udzielenie pozwolenia na budowę farm elektrowni wiatrowych uchybia poszanowaniu występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Planowana inwestycja w żaden sposób nie ogranicza dostępu do drogi publicznej, nie wpływa również na sposób korzystania czy zagospodarowania działek sąsiednich, brak jest ponadto przepisów technicznych dotyczących budowy wiatrowni.

Podnoszony w pkt 3 odwołania zarzut, iż nie sposób ustalić w oparciu o jakie przepisy organ I instancji ustalił obszar oddziaływania inwestycji jest, jak w ocenie organu odwoławczego, zupełnie bezzasadny. Starosta (...) wskazywał na wymienioną wyżej decyzję środowiskową oraz stanowiącą jej załącznik - Charakterystykę przedsięwzięcia. Sugerowanie jakoby organ wydający pozwolenie na budowę miał w decyzji sporządzać listę i wymieniać wszystkie przepisy odrębne wprowadzające związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenów sąsiednich jest zupełnie chybione, bowiem organ stopnia podstawowego zobligowany jest do wydania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 23 czerwca 2003 r. w sprawie wzorów wniosków o pozwolenie na budowę, oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane i decyzji o pozwoleniu na budowę (Dz. U. Nr 120, poz. 1127 z późn. zm.). Zgodnie z załącznikiem 3 do ww. rozporządzenia organ wydający pozwolenie na budowę ma określić obszar oddziaływania obiektu, o którym mowa w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez wskazanie, iż "obejmuje nieruchomości", tj, wskazanie numerów i obrębów właściwych działek.

Za chybiony uznano również zarzut wymieniony w pkt 4 tj. naruszenia art. 107 ust. 3 Kpa. W ocenie organu odwoławczego Starosta (...) w uzasadnieniu decyzji rzetelnie i kompleksowo wywiązał się z obowiązku nałożonego art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane. Podkreślono, że decyzja o pozwoleniu na budowę ma charakter związany. Ponadto ustosunkowując się do złożonego dodatkowego pisma pełnomocnika skarżących, wskazano, że Inwestor przy piśmie z dnia (...) kwietnia 2012 r., uzupełniając dokumentację (zał. 11), przedstawił mapę z określeniem granic oddziaływania planowanej inwestycji na tereny sąsiednie.

Skargi na te decyzję złożyli (...) Skarżący (...) zarzucili decyzji Wojewody (...):

1) naruszenie fundamentalnej zasady legalizmu poprzez bezpodstawne wydanie pozwolenia na budowę "wiatrowni", w sytuacji gdy pojęcie takie nie jest znane językowi polskiemu toteż nie można skutecznie domniemywać, iż pojęcie "wiatrowni" użyte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznacza elektrownię wiatrową;

2) wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawierał lokalizacji elektrowni wiatrowych pomimo wprowadzenia takiego obowiązku ustawą z dnia 6 sierpnia 2010 r. o zmianie ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 155, poz. 1043), która weszła w życie 25 września 2010 r.;

3) bezpodstawne uznanie, iż pojęcie maszt "wiatrowni" do 80m, o którym mowa w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznacza jedynie wysokość obiektu bez gondoli i wirnika, w sytuacji gdy należy uznać, iż wysokość określa cały obiekt wraz z gondolą i wirnikiem;

4) naruszenie § 20 ust. 2 pkt 3) lit. a) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niezgodność inwestycji z tym planem polegającym na bezpodstawnym, arbitralnym i błędnym uznaniu funkcjonowania "wiatrowni" jako działalności nieuciążliwej na terenach oznaczonych jako 1U, 2U, 3U;

5) naruszenie § 20 ust. 2 pkt 3) lit. b) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niezgodność inwestycji z tym planem polegającym na braku dopuszczalności funkcjonowania "wiatrowni" na terenach oznaczonych jako 1U, 2U, 3U;

6) naruszenie 20 ust. 4 pkt 6) miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez niezgodność inwestycji z tym planem polegającym na braku możliwości budowy "wiatrowni" powyżej 80 m;

7) rażące naruszenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego poprzez lokalizację elektrowni wiatrowych w odległości 300 m od najbliższych zabudowań mieszkalnych;

8) wydanie zaskarżonej decyzji wbrew treści sentencji prawomocnej decyzji nr (...)(...) z dnia (...) czerwca 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedmiotowej inwestycji ((...)), w której jednoznacznie stwierdzono, iż można stosować 6 turbin wiatrowych o całkowitej wysokości poszczególnych elektrowni nie przekraczającej 80 m;

9) bezpodstawne wydanie pozwolenia na budowę "wiatrowni", w sytuacji gdy w decyzji środowiskowej jest mowa o "elektrowni wiatrowej";

10) bezpodstawne i niejasne zakwalifikowanie przedmiotowej inwestycji do kategorii obiektu XXIX czyli "wolno stojące kominy i maszty", podczas gdy elektrownia wiatrowa nie mieści się w tej kategorii obiektów i jest obiektem o zupełnie innej konstrukcji, przeznaczeniu i oddziaływaniu niż "wolno stojący maszt" nadto organ nie wyjaśnił gdzie owa kategoria miałaby być sklasyfikowana ani nie podał podstawy prawnej;

11) naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20) prawa budowlanego poprzez błędne ustalenie obszaru oddziaływania (promień 300 m) i oparcie się organu wyłącznie na informacjach uzyskanych od inwestora w sytuacji gdy organ powinien z urzędu ustalić ten obszar w szczególności z uwagi na liczne wnioski stron, w tym dotyczące powołania biegłych;

12) naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20) prawa budowlanego, poprzez błędne uznanie, iż obszar oddziaływania inwestycji zamyka się w granicach działek bezpośrednio sąsiadujących z tymi, do których inwestor posiada tytuł prawny;

13) rażącym naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9) prawa budowlanego poprzez brak poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich;

14) naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a)-e) prawa budowlanego poprzez udzielenie pozwolenia na budowę obiektu o łącznej wysokości ponad 120 m w odległości 300 m od najbliższych miejsc zamieszkania;

15) naruszenie art. 35 ust. 4 prawa budowlanego poprzez brak spełnienia warunków niezbędnych do uzyskania pozwolenia na budowę;

16) naruszenie art. 6, 7, 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a. poprzez pominięcie przeprowadzenia dowodów z opinii właściwych biegłych i ograniczenie się jedynie do przywołania argumentacji zaprezentowanej przez Inwestora, w sytuacji gdzie wymaga to wiedzy specjalistycznej;

17) błąd w ustaleniach skoro organ I instancji stwierdził na stronie 5, iż obszar oddziaływania ustalił na podstawie dokumentacji projektowej zaś na stronie 8 stwierdził, iż obszar oddziaływania ustalił na podstawie wszystkich zgromadzonych w sprawie dokumentach, w sytuacji gdy organ bezpodstawnie pominął wnioski o opinie biegłych na okoliczność obiektywnego ustalenia obszaru oddziaływania inwestycji;

18) brak powołania biegłego na okoliczność ustalenia oddziaływania inwestycji, w sytuacji gdy sam organ I instancji stwierdził (s. 13 decyzji), iż oddziaływanie elektrowni wiatrowej uzależnione jest od wielu rozmaitych czynników;

19) naruszenie 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia jakichkolwiek dowodów zgłaszanych przez uczestników postępowania;

20) brak rozpoznania wszystkich zarzutów podnoszonych przez uczestników postępowania i odniesienie się do nich w uzasadnieniu, nie jest wystarczające zbiorcze ich przytoczenie;

21) wydanie decyzji na podstawie kopii akt posiadanych przez organ;

22) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji i niewyjaśnienie dlaczego odmówiono dowodów z opinii biegłych, niewyjaśnienia podstawy prawnej, na podstawie której organ uznał, iż obszar oddziaływania zamyka się w granicach działek bezpośrednio sąsiadujących z tymi, do których inwestor posiada tytuł prawny;

23) niezawiadomienie Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego - Departamentu Ochrony Zabytków, którego stanowisko było konieczne przed wydaniem

pozwolenia na budowę - wobec lokalizacji inwestycji w bliskim otoczeniu obiektu zabytkowego - Pałacu (...) (art. 145 §1 pkt 6 k.p.a.);

Podnosząc te zarzuty wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody (...) z dnia (...) października 2014 r. ((...)) oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

(...) w swoje skardze decyzji Wojewody (...) zarzucili:

1. błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę rozstrzygnięcia,

polegające na uznaniu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego

obowiązujący na terenie wsi (...) dopuszcza możliwość wznoszenia masztów elektrowni wiatrowych, a w szczególności polegające na uznaniu, że powołany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza możliwość wznoszenia masztów elektrowni wiatrowych o parametrach wysokościowych wnioskowanych przez inwestora;

2. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść rozstrzygnięcia tj. naruszenie art. 6, 7, 77 § 1 w zw. z art. 84 § 1 k.p.a., poprzez pominięcie przeprowadzenia dowodów z opinii właściwych biegłych i ograniczenie się jedynie do przywołania argumentacji zaprezentowanej przez inwestora, w sytuacji kiedy stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wymagają wiedzy specjalistycznej, w szczególności w zakresie negatywnego oddziaływania akustycznego inwestycji na zdrowie i życie mieszkańców oraz zakresu obniżenia wartości nieruchomości stron i w konsekwencji wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 5 ust. punkt 9) ustawy prawo budowlane poprzez niezapewnienie poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów (...) trzecich;

3. rażące naruszenie art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt. 20 ustawy prawo budowlane, poprzez ich błędne zastosowanie w następstwie pominięcia przy wyznaczaniu obszaru oddziaływania, wskazania jakichkolwiek przepisów wprowadzających ograniczenia w zagospodarowaniu terenu w związku z realizacją inwestycji, w oparciu o które to przepisy przedmiotowy obszar został wyznaczony;

4. rażące naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na rozstrzygnięcia tj. naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji, w następstwie:

a) nie ustosunkowanie się do zarzutów skierowanych przeciwko decyzji I instancji, w zakresie sposobu liczenia wysokości masztów elektrowni wiatrowych;

b) niewyjaśnienia, w oparciu o analizę jakich konkretnie przepisów wyznaczony został obszar oddziaływania planowanej inwestycji;

c) niedokonania oceny dowodów zgromadzonych i przeprowadzonych w sprawie;

d) brak wyjaśnienia, jakie przesłanki oraz okoliczności faktyczne i prawne przemawiają za tym, iż realizacja inwestycji budowy 6 masztów elektrowni wiatrowej, może być zakwalifikowana jako działalność usługowa o charakterze nieuciążliwym.

Podnosząc te zarzuty wnosili o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody (...) z dnia (...) października 2014 r. ((...)) oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargi Wojewoda (...) wnosił o ich oddalenie podtrzymując argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji.

Uczestnik postepowania (...) w piśmie procesowym stanowiącym odpowiedź na skargę w całości podzielił stanowisko organów architektoniczno-budowlanych, nie zgadzając się z zarzutami przedstawionymi w skargach.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, albo inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.,.

Rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd stwierdził, że skargi zasługują na uwzględnienie.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddana została decyzja Wojewody (...) z dnia (...) października 2014 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty (...)z dnia (...) sierpnia 2013 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia dla (...) na budowę farmy elektrowni wiatrowych ( 6 wiatrowni ).

Materialnoprawną podstawę kontrolowanych w sprawie decyzji stanowił art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409). Zgodnie z ust. 1 tego artykułu przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Wyjaśnić w związku z tym należy, że w pierwszej kolejności organ ma obowiązek weryfikacji zgodności projektu budowlanego z obowiązującym w obrębie inwestowanego terenu miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Oznacza to, że w przypadku, gdy na terenie objętym wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, organ udzielający pozwolenia na budowę ma obowiązek sprawdzenia zgodności rozwiązań przyjętych w projekcie budowlanym z ustaleniami tego planu. Badanie zgodności z ustaleniami planu miejscowego dotyczy zarówno projektu zagospodarowania działki, jak i projektu architektoniczno-budowlanego i polegać powinno na dokładnej analizie postanowień obowiązującego na danym obszarze planu miejscowego, a w szczególności jego ustaleń dotyczących terenu przewidzianego do zainwestowania oraz dopuszczonych tym planem warunków i sposobów jego zabudowy. W razie stwierdzenia naruszeń w tym zakresie organ nakłada na inwestora w drodze postanowienia obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Pr. bud.).

W świetle powyższych uregulowań uznać zatem należy, że organ architektoniczno-budowlany ma obowiązek orzeczenia o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę każdorazowo, gdy tylko projekt budowlany nie jest zgodny z treścią planu miejscowego, a inwestor niezgodności tej w wyznaczonym przez ten organ terminie nie usunie. Podkreślić w tym miejscy wypada, że ustawodawca określając w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pr. bud. wymaganą relację pomiędzy projektem budowlanym, a ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, posługuje się pojęciem "zgodności", co oznacza związek znacznie silniejszy niż tylko "spójność", czy też "brak sprzeczności". Nie można zatem w tym zakresie stosować jakiejkolwiek wykładni rozszerzającej. Twierdzenie to wzmacnia okoliczność, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem normatywnym, powszechnie obowiązującym, który zawiera ustalenia wiążące na obszarze, na którym obowiązuje, tak długo dopóki nie zostanie stwierdzona jego nieważność, bądź nie zostanie uchylony. Postanowienia miejscowego planu wiążą nie tylko właścicieli nieruchomości gruntowych położonych na jego obszarze, ale i organy gminy oraz inne organy państwa, we właściwości których pozostaje wypowiadanie się w kwestii praw i obowiązków właściciela nieruchomości, na podstawie przepisów odrębnych.

W przedmiotowej sprawie poza sporem pozostaje, że oznaczone w złożonym przez inwestora projekcie budowlanym jako teren inwestycji działki objęte są miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi (...), uchwalonym uchwałą Nr (...) Rady Miejskiej w (...) z dnia (...) maja 2008 r. j Według ustaleń planu teren przeznaczony pod inwestycję leży w obszarze oznaczonym jako 1U i 2U - teren zabudowy centrum usługowego z przeznaczeniem podstawowym: usługi z wykorzystaniem urządzeń służących działalności, której celem jest zaspokojenie podstawowych potrzeb ludności (...) i z przeznaczeniem dopuszczalnym m. in. nieuciążliwa wytwórczość (§ 20 ust. 2).

Zapis §14 planu ("Zaopatrzenie w energię elektryczną") wskazuje: dopuszczenie stosowania alternatywnych źródeł energii elektrycznej, np. wiatrowni, generatorów prądu, a zapis w § 20 ust. 4 pkt 6: ustala się maksymalną wysokość (...) masztów wiatrowni do 80 m.

Z tych trzech zapisów miejscowego planu zagospodarowanie przestrzennego (§ 20 ust. 2, §14 ust. 7, § 20 ust. 4 pkt 6) organy architektoniczno-budowlane wywodzą dopuszczalność planowanej inwestycji z przepisami planistycznymi.

Mając na uwadze przedstawioną wyżej wykładnię pojęcia "zgodności" projektu z miejscowym planem, wskazać należy, iż w ocenie Sądu stanowisko organów nie jest prawidłowe.

W tym miejscu Sąd pragnie wskazać, że miejscowy plan co prawda używa nieprecyzyjnego określenia "wiatrownie" niemniej z analizy całego tekstu planu wynika, że określenie to oznacza elektrownie wiatrowe. W związku tym za niezasadne należało uznać zarzuty podnoszące tę okoliczność.

Zasadnicze znaczenie w przedmiotowej sprawie ma ustalenie jakie inwestycje mogą być realizowane na przedmiotowym obszarze zgodnie z § 20 miejscowego planu.

Jak określa ust. 1 § 20 teren objęty symbolami 1U, 2U, 3U ma stanowić centrum usługowe. Niewątpliwie planowana farma wiatrowa do usług zaliczona być nie może, co więcej na zainwestowanym terenie wykluczy jakąkolwiek inną zabudowę.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że farma wiatrowa zajmować się będzie produkcją energii elektrycznej w wysokości 14100MWh rocznie.

Z tego też powodu należy uznać, że planowana inwestycja nie odpowiada sposobowi zagospodarowaniu terenu określonemu w § 20 ust. 2 pkt. 1 i 2 miejscowego planu, które to przepisy określają przeznaczenie podstawowe i uzupełniające terenu.

Zdaniem Sądu planowana inwestycja nie spełnia też kryteriów dopuszczalnego przeznaczenia terenu , w szczególności nie może być uznana za wytwórczość nieuciążliwą. Podkreślić należy, że miejscowy plan używa określenia "nieuciążliwa wytwórczość" co wyklucza wytwórczość mało uciążliwą lub średnio uciążliwą.

Miejscowy plan nie wyjaśnia co należy rozumieć pod pojęciem "nieuciążliwa wytwórczość" dlatego należy dokonać wykładni tego pojęcia. Językowa wykładnia tego zapisu w pierwszej kolejności prowadzi do wniosku, iż czym innym jest wytwórczość a czym innym produkcja. Z reguły o wytwórczości mówimy w przypadku przedsięwzięć o niewielkiej lub średniej skali. Produkcja oznacza zamierzenie o skali przekraczającej wytwórczość. Opisana w charakterystyce przedsięwzięcia skala inwestycji z całą pewnością mieści się w pojęciu produkcji.

Zdaniem Sądu nietrafny był, także pogląd organów obu instancji dotyczący oceny zamierzenia przedmiotowego inwestycyjnego pod katem jego nieuciążliwości. W szczególności wskazać należy, że planowana farma wiatrowa należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Już sam ten fakt świadczy o tym, że działalność produkcyjna farmy nie może być uznana za nieuciążliwą. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym decyzja środowiskowa wskazuje na to, że planowana inwestycja powoduje zakłócenia wizualne krajobrazu, zagrożenia klimatu akustycznego poprzez hałas elementów mechanicznych i pracę wirnika, zagrożenia dla przelatujących ptaków, które mogą nie zauważyć przeszkody, zakłócenia sygnałów radiowych i telewizyjnych.

Interpretując zapis "nieuciążliwa wytwórczość" należy uwzględnić również wskazane w § 20 ust. 2 pkt 3 pozostałe sposoby przeznaczenia dopuszczalnego. Przepis ten wymienia: magazynowanie, wbudowana funkcja mieszkaniowa, maszty reklamowe, maszty oświetleniowe, maszty telefonii komórkowej.

Niewątpliwie są to obiekty ze względu na skalę z farmą wiatrową.

W ocenie Sądu również pozostałe zapisy miejscowego planu wskazane przez organy nie pozwalają na uznanie inwestycji za zgodną z przepisami planistycznymi.

Powoływany § 14 ust. 7 miejscowego planu stanowi, iż dopuszczalne jest stosowanie dopuszczalnych źródeł energii elektrycznej: np. wiatrowni.

Nie można jednak nie zauważyć, że przepis ten znajduje się w dziale dotyczącym zasad obsługi, który określa sposób zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną oraz sposób odprowadzenia ścieków sanitarnych i wód opadowych, terenów objętych planem. Oznacza to, że § 14 ust. 7 planu zezwala na korzystanie z energii wytworzonej z elektrowni wiatrowych już istniejących, a co najwyżej konstruowania indywidualnych elektrowni przeznaczonych wyłącznie do obsługi istniejącego lub nowego zamierzenia inwestycyjnego.

Niewątpliwie też zapis § 20 ust. 4 pkt 6 planu nie może być samodzielną podstawą przyjęcia zgodności inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podsumowując tę część rozważań należy wskazać, że W ocenie Sądu planowana zabudowa działek inwestora, a następnie planowana w nich działalność produkcyjna stoi w wyraźnej kolizji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z przyczyn wyżej wskazanych.

Sąd nie podzielił natomiast zarzutu co do przekroczenia dopuszczalnej wysokości elektrowni określonej w miejscowym planie. Z § 20 ust. 4 pkt 6 planu wynika, że dopuszczalna wysokość masztu wynosi 80 m. Skoro jednak rzeczą powszechnie wiadomą jest to, że elektrownia wiatrowa składa się nie tylko z masztu ale także z innych elementów ( gondola, wirnik) a miejscowy plan odnosi się wyłącznie do masztu to nie znajduje uzasadnienia rozciągnięcie ograniczenia wynikającego z ww. przepisu na inne niż maszt elementy elektrowni wiatrowej.

Zasadnym jest w ocenie Sądu zarzut naruszenia zapisów decyzji Burmistrza (...) z dnia (...) czerwca 2011 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Decyzja ta między innymi stanowi, że całkowita wysokość poszczególnych elektrowni nie przekroczy 80 m.

Podkreślić należy, że organ wyraźnie w odniesieniu do elektrowni wiatrowej używa określeń takich jak maszt, gondola, wirnik. Oznacza to, że Burmistrz (...) nie utożsamia elektrowni wiatrowej wyłącznie z masztem. Skoro tak, to nie ma uzasadnienia pogląd, iż określona w ww. decyzji całkowita wysokość poszczególnych elektrowni wiatrowych oznacza wysokość jedynie masztu. Za zasadne należy uznać stanowisko wskazujące na to, że całkowita wysokość oznacza maszt z wirnikiem w najwyższym punkcie.

Odnosząc się do całego szeregu zarzutów dotyczących obszaru oddziaływania inwestycji czy też prawidłowości ustalenia stron postępowania wskazać należy, że nie są one zasadne. Analiza tych zarzutów prowadzi do wniosku, że w istocie podnoszone kwestii były przedmiotem rozstrzygnięcia w decyzji środowiskowej. Tego problemu w większości dotyczą również zarzuty naruszenia przepisów procesowych. Wskazać w związku z tym należy, że organ administracji architektoniczno - budowlanej pozbawiony jest kompetencji aby samodzielnie badać środowiskowe uwarunkowania pozwalające na realizację przedsięwzięcia i wyprowadzać wnioski odmienne od tych, które zaprezentował organ administracji, kompetentny do wydania decyzji środowiskowej. Należy przy tym pamiętać, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże organ wydający decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę (art. 86 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1235 z późn. zm.).

Z tego powodu zarzuty wskazane powyżej nie mogły zostać uwzględnione.

Zasadnym jest natomiast zarzut nieodniesienia się przez organ odwoławczy do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniach. W szczególności chodzi o kwestię dopuszczalnej wysokości elektrowni wiatrowej określonej w decyzji środowiskowej. Wojewoda (...) całkowicie pominął tę kwestię, co niewątpliwie czyni zaskarżoną decyzję wadliwą. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2014 r. sygn. akt II GSK 1758/12 wskazał, iż "Organ administracji, który nie ustosunkowuje się do twierdzeń uważanych przez stronę za istotne dla sposobu załatwienia sprawy lub czyni to ogólnikowo, uchybia swym obowiązkom wynikającym z art. 8 i 11 k.p.a. w sposób, który ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż sprawa nie zostaje załatwiona zgodnie z wynikającymi z tych przepisów zasadami ogólnymi postępowania administracyjnego."

Z tych powodów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.

Rolą organów przy ponownym rozpoznaniu sprawy będzie uwzględnienie wytycznych zawartych w niniejszym uzasadnieniu dotyczących zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz decyzją środowiskową.