Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1705/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14b par. 1,  art. 165a
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędziowie WSA Wojciech Gapiński, Beata Machcińska (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 kwietnia 2020 r. sprawy ze skargi A spółka jawna [...] w C. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi A spółka jawna A. O. i Wspólnicy w C. (dalej "spółka", "skarżąca" lub "wnioskodawca") jest postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej również "organ interpretacyjny") wydane w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług (dalej "interpretacja").

1. We wniosku o wydanie interpretacji spółka przedstawiała następujący stan faktyczny: Jest polską spółką osobową prawa handlowego, działającą w formie prawnej spółki jawnej. Spółka jest czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług (dalej również: "podatek VAT") i zajmuje się kompleksową obsługą paczek wysyłanych ze Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Kanady. Paczki wysyłane są przez osoby fizyczne poprzez amerykańskiego kontrahenta spółki i przeznaczone są dla odbiorców (również osób fizycznych), które przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Spółka zajmuje się wszystkimi kwestiami związanymi z importem paczek, o których mowa powyżej, w tym przywozem paczek na teren Rzeczypospolitej Polski, obsługą celną oraz dostarczeniem przesyłki do rąk adresatów, przede wszystkim osób fizycznych, przebywających na terytorium kraju. Paczki dostarczane są drogą morską (przez port w Hamburgu) lub lotniczą (przez lotnisko Chopina w Warszawie). Jeżeli adresat przebywa na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, spółka zajmuje się dalszą dystrybucją przesyłek, aby dostarczyć je do rąk ich adresatów, z reguły za pośrednictwem zewnętrznego operatora logistycznego (kurierskiego), takiego jak B, C czy D.

Działalność spółki opiera się przede wszystkim na obsłudze celnej przesyłek, tj.:

- przygotowywania niezbędnych dokumentów do odpraw celnych,

- dokonywania zgłoszeń celnych w imieniu podmiotów gospodarczych i osób fizycznych,

- reprezentacji przed organami celnymi,

- uiszczania należności celnych przywozowych oraz innych opłat,

- doradztwa celnego.

Spółka dokonuje odpraw celnych w imporcie, odpraw celnych tranzytowych w systemie NCTS, zajmując się importem i spedycją przesyłek, wykorzystuje do swojej działalności gospodarczej zaplecze magazynowo-spedycyjne dla obsługi przyjmowanych przesyłek, posiada niezbędne środki umożliwiające załadunek i rozładunek towarów.

Przesyłki obsługiwane przez spółkę są wysyłane najczęściej przez osoby fizyczne z terytorium Stanów Zjednoczonych Ameryki. Zdarza się również, że spółka obsługuje przesyłki wysyłane przez osoby fizyczne z terytorium Kanady. Wartość przesyłek deklarowana jest, co do zasady, przez ich nadawców i nie przekracza zazwyczaj kwoty 45 Euro. Odbiorcami takich przesyłek są najczęściej osoby fizyczne przebywające na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, który objęty jest siecią dystrybucji spółki. Ilość i rodzaj towarów przesyłanych w takich paczkach nie wskazuje na ich przeznaczenie handlowe. Odbiorcy tego typu paczek nie są zazwyczaj zobowiązani do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku z otrzymaniem przesyłki. Przesyłki te mają charakter okazjonalny.

Wątpliwości spółki wzbudziła kwestia opodatkowania podatkiem VAT przesyłek z towarami opisanymi powyżej, tj. takimi, które są:

- importowane, w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2174 ze zm.; dalej jako: "ustawa o VAT" lub "u.p.t.u."),

- wysyłane z terytorium państwa trzeciego, w rozumieniu ustawy o VAT, przez osobę

fizyczną,

- przeznaczone dla osoby fizycznej przebywającej na terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej, w rozumieniu ustawy o VAT,

- oraz charakteryzujące się łącznie następującymi cechami: ilość i rodzaj towarów nie wskazują na ich przeznaczenie handlowe, odbiorca nie jest obowiązany do uiszczenia opłat na rzecz nadawcy w związku z otrzymaniem przesyłki, przesyłki mają charakter okazjonalny.

2. Spółka zadała pytanie i przedstawiła własną ocenę prawną:

"Czy w przedstawionym stanie faktycznym prowadzony przez Wnioskodawcę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, import towarów umieszczonych w przesyłkach wysyłanych z terytorium państwa trzeciego, tj. z państwa niewchodzącego w skład terytorium Unii Europejskiej, przez osoby fizyczne i przeznaczonych dla osób fizycznych przebywających w innych niż Rzeczypospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej, będzie podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 52 ustawy o VAT, przy założeniu, że spełnione zostaną pozostałe warunki wymienione w art. 52 ust. 1 pkt 1-3 oraz art. 52 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT w związku z art. 143 ust. 1 lit. b Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE L z 2006 r., nr 347, s. 1; dalej jako: "dyrektywa VAT") oraz art. 1 Dyrektywy Rady 2006/79/WE z dnia 5 października 2006 r. w sprawie zwolnienia od podatku przy przywozie z państw trzecich małych partii towarów o charakterze niehandlowym (Dz. U. UE L z 2006 r., nr 286, s. 15; dalej jako: "dyrektywa 2006/79/WE")?"

Zdaniem spółki, prowadzony przez nią na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej import towarów umieszczonych w przesyłkach wysyłanych z terytorium państwa trzeciego, tj. z państwa niewchodzącego w skład terytorium Unii Europejskiej przez osoby fizyczne i przeznaczonych dla osób fizycznych przebywających w innych niż Rzeczypospolita Polska państwach członkowskich Unii Europejskiej będzie podlegać zwolnieniu z opodatkowania podatkiem VAT na podstawie art. 52 ustawy o VAT przy założeniu, że spełnione zostaną pozostałe warunki wymienione w art. 52 ust. 1 pkt 1-3 oraz art. 52 ust. 2 i ust. 3 ustawy o VAT w związku z art. 143 ust. 1 lit. b dyrektywy VAT oraz art. 1 dyrektywy 2006/79/WE.

Uzasadniając stanowisko, spółka dokonała analizy art. 52 ustawy o VAT, art. 143 ust. 1 lit.b dyrektywy VAT, postanowień dyrektywy 2006/79/WE oraz orzeczeń NSA i TSUE.

3. Postanowieniem z [...] r., wydanym na podstawie art. 13 § 2a, art. 165a § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej "o.p."), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej odmówił wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku spółki z 22 maja 2019 r. o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stosowania zwolnienia dla importu towarów umieszczonych w przesyłkach.

4. W zażaleniu na to postanowienie spółka wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie:

1) art. 165a § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. oraz art. 14b § 1 o.p. w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, że spółka nie ma przymiotu "zainteresowanego" w rozumieniu przepisów o.p., a w konsekwencji przyjęcie, iż wystąpiły przyczyny uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie interpretacji, podczas gdy uzasadnionym było jej wydanie na podstawie wniosku złożonego przez spółkę, ponieważ spółka jest podatnikiem VAT z tytułu importu towarów, o których mowa w stanie faktycznym opisanym we wniosku;

2) art. 165a § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. oraz art. 14b § 1, § 2 i § 3 o.p. poprzez odmowę wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki będące podstawą do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej, ponieważ wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne zostały spełnione;

3) art. 121 § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. poprzez niewykazanie w sposób dostateczny, które elementy przedstawione w opisie stanu faktycznego uzasadniają w ocenie organu uznanie, iż spółka nie jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 o.p.;

4) art. 121 § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. oraz art. 169 § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych w związku z nieproporcjonalnym do skali wątpliwości i nieracjonalnym działaniem organu, który w przypadku pojawienia się wątpliwości co do opisu stanu faktycznego mógł wystąpić do spółki z wnioskiem o uzupełnienie stanu faktycznego na podstawie art. 169 § 1 o.p., zamiast wydawać postanowienie odmowne.

W uzasadnieniu spółka wyjaśniła m.in., że w przypadku przesyłek kurierskich, objętych powołanym we wniosku zwolnieniem z cła, przewoźnik kurierski dokonuje zgłoszenia zbiorczego zrównanego ze zgłoszeniem celnym. W jej ocenie, wskazane przepisy rozporządzenia 952/2013 wskazują wprost, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku, spółka, działając jako zgłaszający w zgłoszeniu zbiorczym, jest dłużnikiem celnym, a tym samym, w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, jest również podatnikiem podatku VAT z tytułu importu towarów umieszczonych w przesyłkach.

5. Organ interpretacyjny postanowieniem z dnia [...] r. (nr [...] [...]), wydanym na podstawie art. 13 § 2a, art. 221, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 239 w zw. z art. 14h o.p., utrzymał w mocy postanowienie tego organu z dnia [...] r.

W uzasadnieniu postanowienia organ interpretacyjny powołał art. 17 ust. 1 ustawy o VAT, art. 77 ust. 2 i 3, art. 5 pkt 15 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UEL 269, s. 1, ze sprost., dalej "UKC"). Wskazał, że obowiązek uiszczenia cła związany jest z ciążącym na określonym podmiocie długiem celnym, więc podatnikiem w przypadku importu jest ten podmiot, który jest dłużnikiem celnym. Dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, a "zgłaszający" oznacza osobę, która składa zgłoszenie celne, deklarację do czasowego składowania, przywozową deklarację skróconą, wywozową deklarację skróconą, zgłoszenie do powrotnego wywozu lub powiadomienie o powrotnym wywozie we własnym imieniu, albo osobę, w której imieniu takie zgłoszenie, deklaracja lub powiadomienie są składane.

Wyjaśnił, iż każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego. Przedstawicielstwo może być bezpośrednie lub pośrednie (art. 18 ust. 1 UKC). Przy przedstawicielstwie bezpośrednim - przedstawiciel działa w imieniu zlecającego i na jego rzecz. Odpowiedzialność przedstawiciela bezpośredniego jest ograniczona, gdyż wszelkie zobowiązania są zaciągane na rzecz i w imieniu innej osoby. Przy przedstawicielstwie pośrednim - przedstawiciel działa w swoim imieniu (jest więc traktowany jako zgłaszający towar do odprawy) i na rzecz zlecającego, który jest tylko korzystającym z odprawy. Przedstawiciel pośredni ponosi pełną odpowiedzialność za wszelkie zobowiązania zaciągane na rzecz swojego klienta i w wypadku roszczeń, to on odpowiada przed organami.

Zdaniem organu interpretacyjnego, z opisu stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że spółka działa w imieniu i na rzecz adresatów paczek i to adresaci paczek są podmiotami, na których ciąży obowiązek uiszczenia cła. Spółka działa zatem jako przedstawiciel bezpośredni. To, że spółka uiszcza należności celne, gdy dokonuje zgłoszenia celnego w imieniu swych kontrahentów, nie czyni ją podmiotem, na którym z mocy prawa ciąży obowiązek uiszczenia cła. Taki obowiązek może wynikać z treści zawartych umów z kontrahentami, a spółka nie będzie podatnikiem na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy o VAT. Spółka byłaby podatnikiem na podstawie ww. przepisu w sytuacji, gdyby dokonywała zgłoszeń we własnym imieniu na rzecz swych kontrahentów. Powyższego nie zmienia fakt, że przesyłki mogą być zgłoszone w ramach zgłoszenia zbiorczego przez kuriera. W sytuacji, gdy kurier nie działa jako przedstawiciel pośredni, obowiązki zapłaty należności publicznoprawnych na gruncie przepisów prawa celnego oraz podatkowego ciążą na odbiorcy towarów, a nie kurierze.

W ocenie organu, nie był on zobowiązany do wezwania spółki o uzupełnienie wniosku, gdyż nie miał wątpliwości co do przedstawionej przez spółkę sytuacji, czy też przedmiotu wniosku o wydanie interpretacji.

6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach spółka, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, wniosła o uchylenie w całości postanowienia organu interpretacyjnego z dnia [...] r. i poprzedzającego go postanowienia oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Zarzuciła naruszenie:

1) art. 165a § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. oraz art. 14b § 1 o.p. w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT poprzez uznanie, że spółka nie ma przymiotu "zainteresowanego" w rozumieniu przepisów o.p., a w konsekwencji przyjęcie, iż wystąpiły przyczyny uzasadniające odmowę wszczęcia postępowania z wniosku o wydanie interpretacji, podczas gdy uzasadnionym było jej wydanie na podstawie wniosku złożonego przez spółkę, ponieważ spółka jest podatnikiem VAT z tytułu importu towarów, o których mowa w stanie faktycznym opisanym we wniosku;

2) art. 165a § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. oraz art. 14b §1, § 2 i § 3 o.p. poprzez odmowę wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego w sytuacji, gdy nie zaistniały przesłanki będące podstawą do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej, ponieważ wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku wymagane przepisami prawa zostały przez wniosek oraz spółkę spełnione;

3) art. 121 § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. poprzez niewykazanie w sposób dostateczny, które elementy przedstawione w opisie stanu faktycznego uzasadniają w ocenie organu uznanie, iż spółka nie jest zainteresowanym w rozumieniu art. 14b § 1 o.p.;

4) art. 121 § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. oraz art. 169 § 1 o.p. w związku z art. 14h o.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych w związku z nieproporcjonalnym do skali wątpliwości i nieracjonalnym działaniem organu, który w przypadku pojawienia się wątpliwości co do opisu stanu faktycznego mógł wystąpić do spółki z wnioskiem o uzupełnienie stanu faktycznego na podstawie art. 169 § 1 o.p., zamiast wydawać postanowienie odmowne.

Spółka, przytoczyła przepisy UKC i wskazała, iż zgłasza towary umieszczone w przedmiotowych przesyłkach do dopuszczenia do obrotu w ramach procedury przewidzianej w § 14 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 września 2016 r. w sprawie zgłoszeń celnych – zbiorczo na jednym zgłoszeniu celnym. Zdaniem skarżącej, przytoczone przepisy UKC oraz Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 września 2016 r. w sprawie zgłoszeń celnych wskazują wprost, że w stanie faktycznym opisanym we wniosku, spółka, działając jako zgłaszający w zgłoszeniu zbiorczym, jest dłużnikiem celnym, a tym samym, w związku z art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, jest również podatnikiem podatku VAT z tytułu importu towarów umieszczonych w przesyłkach.

W jej ocenie, organ interpretacyjny winien znać wskazane przez nią przepisy UKC i rozporządzenia delegowanego oraz je zastosować w przypadku zamiaru odmowy wydania interpretacji. Podkreśliła, że przedmiotem wnioskowanej interpretacji nie były te przepisy, a jedynie powołane przepisy ustawy o VAT i Dyrektywy VAT dotyczące zwolnień, stąd spółka nie miała obowiązku wymieniać ich we wniosku i przytacza je jedynie w celu wykazania rażąco błędnego rozumowania organu leżącego u podstaw odmowy wszczęcia postępowania.

Spółka podniosła, że stanowisku organu interpretacyjnemu przeczy decyzja Naczelnika [...] UCS w K. sygn. [...] z [...] r. wydana spółce jako stronie, która określała kwotę należnego VAT importowego z tytułu zgłoszenia przesyłek, o których mowa w przedmiotowym wniosku. Wynika z niej, że spółka zobowiązana była do zapłaty podatku, a w przypadku, gdyby go nie zapłaciła, to ona, a nie nadawcy czy adresaci przesyłek, byłaby poddana postępowaniu egzekucyjnemu. Skarżąca podniosła, że choć decyzja ta nie została ujęta w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji (bo nie wydawało się to konieczne z racji na jednoznaczne brzmienie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT), jednak świadczy ona jednoznacznie o niezasadności uznania skarżącej za podmiot niezainteresowany. Spółka na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej "p.p.s.a.") wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z załączonej kopii decyzji na okoliczność powyższą, jeżeli Sąd uznałby to za konieczne.

7. W odpowiedzi na skargę organ interpretacyjny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w rozpatrywanym przypadku sprowadza się do oceny zgodności z prawem postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji, wydanego na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h o.p. Organ interpretacyjny prezentuje bowiem stanowisko, że skarżąca nie ma statusu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. Skarżąca twierdzi natomiast, iż przymiot ten posiada, gdyż jest dłużnikiem celnym i podatnikiem podatku VAT z tytułu importu towarów opisanych w stanie faktycznym wniosku o wydanie interpretacji.

Zgodnie z art. 14b § 1 o.p., Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną).

Stosownie do art. 14b § 3 o.p., składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego.

Wydana interpretacja ma dotyczyć tylko i wyłącznie stanu faktycznego przedstawionego we wniosku w sposób wyczerpujący. Organ nie prowadzi bowiem żadnego postępowania dowodowego, nie ocenia też wiarygodności danych przedstawionych we wniosku (wyrok NSA z dnia 3 września 2010 r., II FSK 1688/09, LEX nr 745701).

W opisie stanu faktycznego skarżąca wskazała m.in., iż zajmuje się kompleksową obsługą paczek wysyłanych ze Stanów Zjednoczonych Ameryki oraz Kanady. Paczki wysyłane są przez osoby fizyczne poprzez amerykańskiego kontrahenta spółki i przeznaczone są dla odbiorców, również osób fizycznych, które przebywają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz innych państw członkowskich Unii Europejskiej. Spółka zajmuje się wszystkimi kwestiami związanymi z importem paczek, o których mowa powyżej, w tym przywozem paczek na teren Rzeczypospolitej Polski, obsługą celną oraz dostarczeniem przesyłki do rąk adresatów, przede wszystkim osób fizycznych, przebywających na terytorium kraju. Działalność spółki opiera się przede wszystkim na obsłudze celnej przesyłek, tj.:

- przygotowywania niezbędnych dokumentów do odpraw celnych,

- dokonywania zgłoszeń celnych w imieniu podmiotów gospodarczych i osób fizycznych,

- reprezentacji przed organami celnymi,

- uiszczania należności celnych przywozowych oraz innych opłat,

- doradztwa celnego.

Spółka dokonuje odpraw celnych w imporcie, odpraw celnych tranzytowych w systemie NCTS, zajmując się importem i spedycją przesyłek, wykorzystuje do swojej działalności gospodarczej zaplecze magazynowo-spedycyjne dla obsługi przyjmowanych przesyłek, posiada niezbędne środki umożliwiające załadunek i rozładunek towarów.

Organ interpretacyjny, powołując adekwatne w sprawie przepisy, tj. art. 17 ust. 1 u.p.t.u., art. 77 ust. 2 i 3 i art. 18 ust. 1 UKC, prawidłowo argumentował, iż każda osoba może ustanowić przedstawiciela celnego. Wskazał, że przedstawiciel bezpośredni działa w imieniu zlecającego i na jego rzecz, a jego odpowiedzialność jest ograniczona, gdyż wszelkie zobowiązania są zaciągane na rzecz i w imieniu innej osoby. Przedstawiciel pośredni działa zaś w swoim imieniu (jest więc traktowany jako zgłaszający towar do odprawy) i na rzecz zlecającego, ponosi pełną odpowiedzialność za wszelkie zobowiązania zaciągane na rzecz swojego klienta, a w wypadku roszczeń, to on odpowiada przed organami.

Z opisu stanu faktycznego jednoznacznie wynika, że skarżąca dokonuje zgłoszeń celnych w imieniu podmiotów gospodarczych i osób fizycznych, czyli działa jako przedstawiciel bezpośredni. Nie jest zatem dłużnikiem celnym, działa bowiem w imieniu i na rzecz innej osoby, a w konsekwencji nie jest podatnikiem w myśl art. 17 ust. 1 u.p.t.u.

W tym stanie rzeczy organ interpretacyjny zasadnie przyjął, iż skarżąca nie posiada statusu zainteresowanego w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. Podmiot występujący o wydanie interpretacji indywidualnej może bowiem wnioskować o określenie własnej sytuacji prawnopodatkowej, a nie sytuacji prawnopodatkowej innych podmiotów, w tym podmiotów związanych z wnioskodawcą stosunkiem obligacyjnym (tak WSA w Warszawie w wyroku z 25 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1346/09, M. Pod. 2010/6, s. 47). Organ interpretacyjny, wydając postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku skarżącej o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług, prawidłowo zatem w podstawie prawnej powołał art. 165a o.p., w myśl którego gdy żądanie wszczęcia postępowania podatkowego zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z jakichkolwiek innych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ podatkowy wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Wbrew zarzutom skargi z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia z dnia [...] r. wynika dlaczego organ interpretacyjny uznał, że skarżąca nie posiada przymiotu zainteresowanego. Mianowicie organ wyjaśnił, kiedy podmiot jest "zainteresowanym" w rozumieniu art. 14b § 1 o.p. oraz, powołując adekwatne w sprawie przepisy ustawy o VAT i UKC, wykazał dlaczego skarżąca w przedstawionym stanie faktycznym tego statusu nie posiada.

Sąd zgadza się z organem, iż opisany przez skarżącą stan faktyczny nie budził wątpliwości i spełniał wymagania określone w art. 14b § 3 o.p., a tym samym nie wymagał uzupełniania w trybie art. 169 § 1 o.p.

Skarżąca w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji powołała się na rozporządzenie 952/2013, wskazując, że działa jako zgłaszający w zgłoszeniu zbiorczym. W skardze do tut. Sądu doprecyzowała, iż zgłasza towary umieszczone w przedmiotowych przesyłkach do dopuszczenia do obrotu w ramach procedury przewidzianej w § 14 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 8 września 2016 r. w sprawie zgłoszeń celnych (t.j. Dz. U. 2018 poz. 2262). Powyższych okoliczności nie przedstawiła w opisie stanu faktycznego wniosku o wydanie interpretacji.

Na marginesie dostrzec trzeba, iż zgodnie z § 14 ust. 2 ww. rozporządzenia, zgłoszenie celne o objęcie procedurą dopuszczenia do obrotu przesyłek przewożonych przez operatorów pocztowych innych niż operator wyznaczony, może być dokonane zbiorczo na jednym zgłoszeniu celnym, o ile są spełnione łącznie wymienione wymogi - m.in. ten określony w pkt 2, tj. że osoba składająca zgłoszenie działa jako przedstawiciel pośredni, o którym mowa w art. 18 unijnego kodeksu celnego. Natomiast ze stanu faktycznego wskazanego we wniosku o wydanie interpretacji podatkowej wynika, że skarżąca działa jako przedstawiciel bezpośredni.

Odnosząc się do wniosku skarżącej o przeprowadzenie dowodu, wskazać należy, iż dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji. Ponadto skarżąca załączyła niepoświadczoną kserokopię decyzji, która nie jest dokumentem.

Powyższe argumenty nakazują uznać bezzasadność zarzutów skargi, dlatego też Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji wyroku.