Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 124/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 32b ust.1, art. 32f ust. 1 i ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak, Sędziowie Sędzia WSA Leszek Kobylski, Sędzia WSA Renata Nawrot (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. w Radomiu sprawy ze skargi I. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy oraz zawieszenia wydawania przedsiębiorcy nowych świadectw kierowców oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga I. G. (dalej skarżący, przedsiębiorca, strona) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej GITD, organ odwoławczy) Nr [...] z [...] grudnia 2018 r. w przedmiocie cofnięcia świadectwa kierowcy i zawieszenia wydawania przedsiębiorcy nowych świadectw kierowców przez okres roku.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym sprawy:

W dniu [...] lutego 2018 r. przedsiębiorcy - skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "[...]" I. P. G. zostało udzielone świadectwo kierowcy o nr [...] uprawniające kierowcę obywatela Republiki A. S. A. H. O. do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej ważne od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] stycznia 2021 r.

Pismem z dnia [...] marca 2018 r. przedsiębiorca został wezwany do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań wobec kierowcy S. A. H. O., o których mowa w art. 32b ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, ważnych na dzień złożenia wniosku tj. dokumentu potwierdzającego ubezpieczenie społeczne, kserokopii dokumentu potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego, kserokopii orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz kserokopii orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu [...] marca 2018 r.

W odpowiedzi na wezwanie strona złożyła: zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych, kserokopię świadectwa kwalifikacji zawodowej o numerze [...] wydane przez Centrum Szkoleniowo-Usługowe "[...]" M. B., kserokopię orzeczenia lekarskiego o nr [...] wydane przez J. K. lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się o uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami kierowców oraz kserokopię orzeczenia psychologicznego o numerze [...] wydaną przez mgr J. M. psycholog uprawnioną do badań psychologicznych. Wyżej wymienione kserokopie zostały potwierdzone za zgodność z oryginałem przez przedsiębiorcę.

Następnie organ drogą elektroniczną ustalił, że podmioty wystawiające dokumenty świadectwo kwalifikacji zawodowej, orzeczenie lekarskie i psychologiczne zaprzeczyły wydaniu tych dokumentów, zatem nie są one autentyczne.

Z wyjaśnień strony udzielonych na wezwanie GIT wynika, że dokumenty potwierdzające spełnienie przez kierowcę wymagań, o których mowa w art. 39a ustawy o transporcie drogowym, tj. orzeczenie lekarskie o numerze [...], orzeczenie psychologiczne o numerze [...] oraz świadectwo kwalifikacji zawodowej

o numerze [...] kierowca (S.) przyniósł ze sobą. Nadto na podstawie tych dokumentów zostało wydane przez Wojewodę [...] zezwolenie na pracę cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej o numerze [...] oraz świadectwo kierowcy o numerze [...], wydane przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Strona ponadto oświadczyła, że zatrudniając S. A. H. O. nie miała świadomości, że dokumenty przez niego przedstawione mogły zostać sfałszowane.

W tej sytuacji GITD, decyzją z [...] października 2018 r. nr [...], działając na podstawie art. 32b ust. 1 oraz art. 32f ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 2200., zwanej dalej - u.t.d.), w związku z art. 5 ust. 1 oraz art. 7 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczącego wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz. Urz. UE L Nr 300/72 z dnia 14 listopada 2009 r., zwanego dalej "rozporządzeniem nr 1072/2009"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego:

1. cofnął świadectwo kierowcy o numerze [...] udzielone w dniu [...] lutego 2018 r. (dotyczące kierowcy S. A. H. O.),

2. zawiesił wydawanie przedsiębiorcy I. G. prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "[...]" I .P. G. nowych świadectw kierowców przez okres roku.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy - złożonym na powołaną decyzję skarżący wniósł o umorzenie w części przedmiotowej decyzji w zakresie wydawania nowych świadectw kierowców przez okres roku. Zaznaczył, że jest profesjonalnym przedsiębiorcą i zawsze dochowuje wszelkiej należytej staranności, zaistniała sytuacja wystąpiła jeden raz, a konsekwencje zastosowane przez organ są bardzo surowe.

Wskazaną na wstępie i stanowiącą przedmiot zaskarżenia GITD, decyzją nr [...] z [...] grudnia 2018 r. w niniejszej sprawie działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm., zwana dalej: k.p.a.) oraz art. 5 ust. 1, art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1072/2009 z dnia 21 października 2009 r. dotyczące wspólnych zasad dostępu do rynku międzynarodowych przewozów drogowych (Dz.U.UE.L.2009.300.72 ze zm.)

- orzekł o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie zgodnie z art. 32a u.t.d., do kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, zatrudnionego przez przedsiębiorcę mającego siedzibę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wykonującego międzynarodowy transport drogowy rzeczy, stosuje się przepisy Unii Europejskiej dotyczące świadectwa kierowcy.

W myśl art. 32f ust. 2 u.t.d., w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku.

Powołując się na art. 5 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1072/2009, GITD wskazał, że świadectwo kierowcy jest wydawane przewoźnikowi posiadającemu licencję wspólnotową i legalnie zatrudniającego kierowcę albo w sposób legalny korzystającego z usług kierowcy nie będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej ani rezydentem długoterminowym w rozumieniu dyrektywy Rady 2003/109/WE z dnia 25 listopada 2003 r. dotyczącej statusu obywateli państw trzecich będących rezydentami długoterminowymi. Natomiast pozostałe warunki, jakie przewoźnik jest zobowiązany spełnić, aby otrzymać świadectwo kierowcy dla zatrudnianego przez siebie kierowcy spoza Unii lub współpracującego z nim kierowcy spoza Unii określają przepisy ustawy o transporcie drogowym.

Z materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie jak stwierdził GITD,

wynika, że w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla kierowcy S. A. H. O., przedsiębiorca nie tylko nie spełniał warunków określonych w art. 32b ust. 5 u.t.d., natomiast we wniosku potwierdził spełnianie tych warunków.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że wniosek o wydanie świadectwa dla ww. kierowcy złożył pełnomocnik strony A. M. w dniu [...] lutego 2018 r., załączając do wniosku zaświadczenie ZZ z dnia [...] lutego 2018 r., w którym pełnomocnik strony oświadczył, że ww. kierowca spełnia wymagania określone w art. 39a u.t.d. Powyższe zaświadczenie pełnomocnik złożył będąc świadomy grożącej odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.

Z dalszych ustaleń organu, dokonanych na podstawie wyjaśnień strony wynika, że strona przedłożyła organowi kserokopie wymienionych dokumentów sporządzonych na podstawie dokumentów otrzymanych od kierowcy.

Przeprowadzone postępowanie dowodowe w celu potwierdzenia autentyczności ww. dokumentów wykazało, że żaden z podmiotów wskazanych jako ich wydawca nie potwierdził wydania danego dokumentu. Zatem jak stwierdził GITD w dniu złożenia wniosku o wydanie świadectwa dla ww. kierowcy strona nie spełniała warunków do otrzymania świadectwa o numerze [...]. Tym samym zaświadczenie ZZ z dnia [...] lutego 2018 r. złożone przez pełnomocnika skarżącego, w którym oświadczył, że kierowca spełnia wymagania określone w art. 39a ustawy o transporcie drogowym, zawierało nieprawdziwe informacje.

Konsekwencje niespełniania warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji określają art. 7 ust. 2 lit. a) rozporządzenia (WE) nr 1072/2009 i art. 32f ust. 2 u.t.d.

Jak stwierdził organ niespełnianie warunków do otrzymania świadectwa kierowcy lub podania we wniosku o to świadectwo nieprawidłowych informacji jest podstawą do cofnięcia świadectwa kierowcy, a także zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy na okres jednego roku. Skarżący w dacie wydania świadectwa kierowcy

o numerze [...] nie spełniał warunków do jego otrzymania, ponieważ nie posiadał świadectwa kwalifikacji zawodowej potwierdzającego ukończenie przez kierowcę szkolenia okresowego oraz orzeczenia lekarskiego i orzeczenia psychologicznego

o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Wymienione świadectwo zostało wydane na skutek podania przez stronę we wniosku

o świadectwo nieautentycznych informacji.

Zatem w ocenie GITD skarżący niewłaściwie wykorzystywał ww. świadectwo, zaś skutkiem takiego postępowania jest stosownie do treści art. 32f ust. 2 u.t.d. cofnięcie świadectwa kierowcy i zawieszenie wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku. W tej sytuacji organ wydał rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy GITD uznał je za niezasadne. Wyjaśnił, że art. 39l u.t.d. nakłada na przedsiębiorcę obowiązek sprawdzenia czy kierowca spełnia wymogi do zatrudnienia go na stanowisku kierowcy określone przepisami ustawy o transporcie drogowym.

W przypadku niespełniania tych wymagań przedsiębiorca jest zobowiązany skierować kierowcę na stosowne szkolenie i badania lekarskie. Wymieniony artykuł zobowiązuje przedsiębiorcę także do przechowywania przez cały okres zatrudnienia kierowcy kopii świadectw kwalifikacji zawodowej, orzeczeń lekarskich i orzeczeń psychologicznych,

a także prowadzenia dokumentacji dotyczącej badań lekarskich i psychologicznych.

Jak stwierdził GITD dokumenty te potwierdzają posiadanie wymaganych obowiązującymi przepisami wymogów do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy wykonującego przewozy drogowe w imieniu przedsiębiorcy. Konsekwencje niespełniania wymagań przez kierowcę do wykonywania pracy na tym stanowisku obciążają nie tylko kierowcę, ale także przedsiębiorcę.

Zatem w ocenie organu to w interesie przedsiębiorcy jest, aby sprawdzać czy kierowca spełnia wszystkie wymagania do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, w tym należy również sprawdzanie autentyczności dokumentów potwierdzających spełnianie przez kierowcę wymagań do wykonywania pracy na tym stanowisku.

Końcowo organ podał, że z treści powołanego przepisu wynika, iż przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewozy drogowe jest zobowiązany skierować pracownika na badania lekarskie i badania psychologiczne oraz szkolenia okresowe. Na pracodawcy ciąży obowiązek przechowywania dokumentacji w okresie zatrudnienia, zatem brak ważnych orzeczeń i szkolenia okresowego w dacie złożenia wniosku

o wydanie świadectwa kierowcy – obciąża w całości skarżącego.

W skardze złożonej na powołaną decyzję do sądu administracyjnego skarżący, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zawieszenia wydawania nowych świadectw przez okres jednego roku oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wydanej decyzji zarzucił

-) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 4, art. 32a,f u.t.d. oraz art. 5 Rozporządzenia (WE) 1072/2009, art. 7 Rozporządzenia UE 1071/2009, poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji niezasadne stwierdzenie zasadności zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowców przez okres jednego roku.

-) naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik przedmiotowego postępowania, tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 107 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy oraz niewłaściwego przeanalizowania zebranego materiału dowodowego sprawy.

Uzasadniając skargę podniósł, że organy administracyjne naruszyły przepisy prawa procesowego powołane w skardze. Zdaniem strony organ winien skrupulatnie przeanalizować stan faktyczny sprawy i dokonać poprawnej analizy przeprowadzonego procesu składania wniosku o uzyskanie świadectwa kierowcy.

Skarżący zaznaczył także, że jest przedsiębiorcą profesjonalnym, dochowującym należytej staranności w zakresie wykonywanych przewozów, przestrzegającym norm

i wymagań zawartych w przepisach prawnych. Stwierdził dalej, iż ustawa z dnia

[...] września 2001 r. o transporcie drogowym nie wymusza na Organie Kontroli bezwzględnego karania przedsiębiorcy transportowego w każdym przypadku przekroczenia przepisów przez zatrudnionych u niego kierowców.

Za istotne skarżący uznał, że jako przedsiębiorca nie miał jakiegokolwiek wpływu na powstałe nieścisłości. Natomiast pewnych sytuacji jako pracodawca nie jest w stanie przewidzieć, ani nie ma na to wpływu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., zwana dalej; p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Badając skargę wg powyższych kryteriów Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Stosownie do art. 32b ust. 1 u.t.d., GITD, w drodze decyzji administracyjnej, wydaje, odmawia wydania, zmienia, cofa świadectwo kierowcy lub zawiesza wydawanie świadectw kierowców. Z kolei art. 32a powołanej ustawy daje podstawę do zatrudniania przez przedsiębiorców mających siedzibę na terytorium RP, wykonujących międzynarodowy transport drogowy rzeczy, kierowców niebędących obywatelami państw członkowskich UE. Warunkiem zatrudnienia kierowcy niebędącego obywatelem państwa członkowskiego UE jest stosowanie określonych w przepisach UE wymogów dotyczących posiadania świadectwa kierowcy.

Istotą funkcjonowania w prawodawstwie unijnym świadectwa kierowcy jest zagwarantowanie każdemu państwu członkowskiemu, że każdy kierowca z państw trzecich jest legalnie zatrudniony lub pozostaje do dyspozycji przewoźnika odpowiedzialnego za dany przewóz. Ponadto świadectwo kierowcy jest potwierdzeniem, że kierowca niebędący obywatelem państwa członkowskiego UE, który posiada prawo jazdy wydane przez państwo trzecie i wykonuje lub zamierza wykonywać przewóz drogowy rzeczy na rzecz przedsiębiorcy mającego siedzibę na terytorium państwa członkowskiego, uzyskał kwalifikację wstępną, kwalifikację wstępną przyspieszoną lub ukończył szkolenie okresowe.

W przedmiotowej sprawie z niekwestionowanych ustaleń organu wynika, iż

w dniu [...] lutego 2018 r. przedsiębiorcy – skarżącemu prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "[...]" I. P. G. zostało udzielone świadectwo kierowcy o nr [...] uprawniające kierowcę obywatela Republiki A. S. A. H. O. do celów zarobkowego przewozu rzeczy na podstawie licencji wspólnotowej ważne od dnia [...] lutego 2018 r. do dnia [...] stycznia 2021 r.

Również za bezsporne należy uznać, że w dniu [...] marca 2018 r. (data doręczenia), przedsiębiorca został wezwany do przedstawienia dokumentów potwierdzających spełnienie wymagań wobec kierowcy obywatela Republiki A. S. A. H. O., o których mowa w art. 32b ust. 5 u.t.d., tj. dokumentu potwierdzającego aktualne ubezpieczenie społeczne, dokumentu potwierdzającego ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Skarżący w wyznaczonym terminie przedłożył kserokopie żądanych dokumentów, dokument ZUS P ZUA - zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych z dnia [...] lutego 2018 r. kierowcy S. A. H. O., kserokopię świadectwa kwalifikacji zawodowej nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r., kserokopię orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. i kserokopię orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. wydanych dla wymienionego kierowcy.

Przeprowadzone przez ww. organ postępowanie wyjaśniające wykazało, że wymienione orzeczenia lekarskie i psychologiczne oraz świadectwo kwalifikacji zawodowej nie są autentyczne.

W tym zakresie GITD zwrócił się do wystawców dokumentów (drogą elektroniczną), którzy nie potwierdzili ich wydania.

Skarżący natomiast podniósł, iż sfałszowane dokumenty, tj. świadectwo kwalifikacji zawodowej nr [...], orzeczenie lekarskie nr [...]

i orzeczenie psychologiczne nr [...] przedłożył mu kierowca S. A. H. O., który oszukał organ wydający świadectwo i jego jako przedsiębiorcę, nadto doprowadził do wydania spornej decyzji, w której zawieszono dla niego wydawanie nowych świadectw kierowców na okres jednego roku.

Skarżący jednak uważa, że jego postępowanie jest zgodne z pojęciem należytej staranności, bowiem istnieje domniemanie wiarygodności dokumentów,

a przedsiębiorca nie ma obowiązku weryfikacji dokumentów przedłożonych przez pracownika pod kątem ich autentyczności. Zaznacza także, że przedstawił organowi kserokopie dokumentów na podstawie dokumentów otrzymanych od zatrudnionego kierowcy.

Stosownie do treści art. 7 ust. 2 lit. a Rozporządzenia nr 1072/2009 właściwe organy cofają licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy, gdy posiadacz przestał spełniać warunki określone w art. 4 ust.1 lub te, o których mowa w art. 5 ust. 1, lub podał nieprawidłowe informacje we wniosku o licencję wspólnotową lub świadectwo kierowcy oraz w oparciu o art. 32f ust. 2. w myśl którego w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy - właściwy organ, o którym mowa w art. 32b, cofa świadectwo kierowcy i zawiesza wydawanie nowych świadectw kierowcy przez okres roku.

Skoro skarżący w wymaganym terminie nie przedstawił dokumentów: potwierdzających ukończenie przez kierowcę wymaganego szkolenia dotyczącego kwalifikacji wstępnej/szkolenia okresowego, orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy oraz orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy, gdyż złożone dokumenty nie były autentyczne to tym samym skarżący w dacie wydania świadectwa kierowcy o numerze [...] nie spełniał warunków jego wydania.

W sprawie znajdował zastosowanie art. 32f ust. 2 pkt 1 i pkt 2 u.t.d.

Sąd podziela w całości stanowisko organu zawarte w zaskarżonej decyzji. Zgodzić się także należało ze stwierdzeniem GITD, że w treści decyzji organ wyczerpująco zobrazował zastosowane przepisy w przedmiotowej sprawie, wskazując zarówno przepisy prawa polskiego tj. u.t.d., jak i przepisy prawa wspólnotowego. Powyższy zarzut odnoszący się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania art. 4 i art. 32a,f Sąd uznaje za całkowicie chybiony. Skarżący nie przedstawił nawet na czym polegała błędna wykładnia zastosowanego przez organ przepisu.

Nie można również zaakceptować argumentacji skarżącego, że organ nie dokonał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nadto niewłaściwie przeanalizował zebrany materiał dowodowy. Odnosząc się do tej kwestii skarżący przywołał art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a.

Zauważyć tu należy, że skarżący jako profesjonalista wykonujący usługi transportowe miał pełną świadomość co do zatrudniania kierowców, dokumentów jakimi winni się legitymować zatrudniani kierowcy niebędący obywatelami państwa członkowskiego Unii Europejskiej. To przedsiębiorca odpowiada za zatrudnianych pracowników, za złożone przez nich dokumenty i ponosi w tym przedmiocie odpowiedzialność. Powoływanie się na argument, że jako pracodawca dochował należytej staranności jest gołosłownym stwierdzeniem faktu. Skarżący jako profesjonalista w branży transportowej na co wielokrotnie się powoływał nie zwrócił uwagi, że po pierwsze zatrudniony kierowca wskazywał jako adres K. ul. R. G. [...], zaś przedłożone przez niego dokumenty: każdy wystawiony był w innym mieście. Przykładowo na orzeczeniu lekarskim nr [...] wydanym z gabinetu lekarskiego Lekarz Chorób Wewnętrznych J. K. [...]-[...] S., ul. C. [...] (podany telefon), wskazano miejscowość wydania K. (strona 14 akt administracyjnych). Pomimo staranności skarżącego, nie zwrócił on uwagi, że orzeczenie lekarskie ma pieczątkę lekarza z S. (województwo [...]) zaś zostało wystawione w K.. Poza tym sam adres wskazywany na dokumentach kierowcy K. ul. R. G. [...] jest adresem budzącym wątpliwości Sądu. Nie wskazano w nim numeru mieszkania, a jest to centrum K., kamienica zabytkowa.

Zwrócenia uwagi wymaga, co jest widoczne gołym okiem, że oba orzeczenia: lekarskie i psychologiczne, a także świadectwo kwalifikacji zawodowej zostały wydane w tym samym dniu tj. [...] listopada 2017 r. Oznacza to, że kierowca w ciągu jednego dnia był w P. po odbiór świadectwa kwalifikacji zawodowej, następnie był w T. oraz w S. bądź w K..

Skarżący nie wyjaśnia w skardze w jaki sposób dochował staranności

w sprawdzeniu zatrudnianego kierowcy, zaś w przekonaniu Sądu ewidentnie pracodawca pominął tu ustalenie dokładnego adresu kierowcy, a także zbagatelizował przedłożone przez niego dokumenty. Z wyjaśnień skarżącego nie wynika, czy posiadał informacje od kierowcy o poprzednich jego miejscach pracy, w sytuacji gdy pracownik podejmuje pracę w G., zamieszkując w K..

Dlatego też Sąd uznał, że chybione są zarzuty skarżącego, iż organ nie przeanalizował stanu faktycznego sprawy i nie dokonał poprawnej analizy procesu składania wniosku o uzyskanie świadectwa kierowcy. Zdaniem Sądu to skarżący jako profesjonalista na rynku transportowym powinien być uczulony na możliwość oszustw, składania sfałszowanych dokumentów.

Niewątpliwie określone w ustawie wymogi powinny być spełnione w dniu składania wniosku o wydanie świadectwa kierowcy, zaś obowiązująca w tym zakresie ustawa nie przewiduje konwalidowania tej czynności w okresie późniejszym. Dlatego też niewątpliwie zasadnicze i kluczowe w sprawie były dokumenty kierowcy, których przedsiębiorca nie złożył na wezwanie organu, bowiem złożone dokumenty opisane powyżej nie były autentyczne. Inne okoliczności takie jak: wprowadzenie skarżącego

w błąd, brak świadomości czy brak wpływu na powstałe nieścisłości, nie miały

w sprawie znaczenia. Skarżący nie może również przenosić odpowiedzialności na inne osoby (kierowcę) czy organ wobec braku spełniania warunków do wydania świadectwa kierowcy o numerze [...].

Skarżący zatrudniając pracownika obcego państwa w szczególny sposób powinien zachować ostrożność sprawdzając jego dokumenty, gdyż to przedsiębiorca odpowiada za dobór pracowników. Profesjonalny przewoźnik nie może skutecznie bronić się argumentem, że tego typu zdarzeń czy okoliczności nie mógł przewidzieć.

Organ nie miał możliwości odstąpienia od zastosowania sankcji wynikającej z art. 32 f ust. 2 u.t.d., tj. (ani cofnięcia świadectwa kierowcy, co nie było zaskarżone), ani zawieszenia wydawania nowych świadectw kierowcy przez okres roku, bowiem jak stanowi ust. 2 powołanego art. w przypadku niewłaściwego wykorzystywania przez przedsiębiorcę świadectwa kierowcy polegającego na: 1) niespełnianiu warunków stanowiących podstawę wydania świadectwa kierowcy lub 2) podaniu nieprawidłowych informacji we wniosku o wydanie świadectwa kierowcy – należało zastosować art. 32b oraz art. 32 f ust. 1 i 2 u.t.d.

Reasumując, zdaniem Sądu stan faktyczny w niniejszej sprawie ustalony został prawidłowo. Organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne sprawy służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.), dając wyraz swej ocenie w uzasadnieniu decyzji w sposób odpowiadający wymogom art. 107 § 3 k.p.a. W kontekście powyższych rozważań Sąd za nieuprawnione uznał podniesione w skardze zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 7, 8, 77 k.p.a. poprzez wadliwe ustalenie stanu faktycznego, błędną ocenę zebranego

w sprawie materiału dowodowego.

Końcowo zauważyć należy, że zastosowana dolegliwość w postaci cofnięcia świadectwa kierowcy o numerze [...] z dnia [...] lutego 2018 r. oraz zawieszenie wydawania przedsiębiorcy – skarżącemu nowych świadectw kierowców przez okres roku, z istoty swej wywołuje negatywne konsekwencje dla strony i na tym polega dotkliwość tego środka, wykorzystywanego w systemie prawa jako gwarancja ochrony określonych wartości nadrzędnych i interesu publicznego. Funkcją sankcji przewidzianych w ustawie o transporcie drogowym jest funkcja prewencyjna, służąca mobilizowaniu podmiotów organizujących transport drogowy do wymuszenia takiej organizacji pracy przedsiębiorstwa, by transport drogowy odbywał się w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób, zaś w rozpoznawanej sprawie skarżący nie zapewnił takich rozwiązań organizacyjnych, skoro doszło do zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, tj. zatrudnienie kierowcy obywatela Republiki A., który przedstawił sfałszowane dokumenty..

Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.