Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1928/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 66
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 3 ust. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 80 poz 903
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Masternak Kubiak Sędziowie NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) del WSA Czesława Nowak-Kolczyńska Protokolant starszy asystent sędziego Katarzyna Miller po rozpoznaniu w dniu 28 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wspólnoty [...] w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2475/14 w sprawie ze skargi Wspólnoty [...] w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zakazu użytkowania części obiektu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2015 r. sygn. akt VII SA/Wa 2475/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w W. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości oraz zakazu użytkowania części obiektu.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy:

Decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla m.st. Warszawy, na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 66 ust. 2 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.) oraz art. 104 i art. 108 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] w W. wykonanie zabezpieczeń ścian zewnętrznych oraz części dachu antresoli wykonanych w technologii fasad szklanych – konstrukcja słupowo-ryglowa z wypełnieniem szkłem, w lokalach mieszkalnych nr [...],[...],[...],[...] (na ostatniej kondygnacji) w budynku wielorodzinnym położonym przy ul. [...] w W. oraz zakazał użytkowania ww. antresoli, do czasu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Decyzji tej, ze względu na występujące zagrożenie bezpieczeństwa ludzi i mienia, został nadany rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w trakcie kontroli w lokalach w budynku przy ul. [...] w W. stwierdzono: pęknięcie szyb w naświetlach szklanych, w konstrukcji aluminiowej oraz częściowe parowanie szyb zespolonych nad salonem, silne zacieki wokół naświetla oraz przy drzwiach wejściowych na taras, poziome zacieki na wysokości 15 cm ponad podłogą wzdłuż ścian zewnętrznych lokalu (przy balkonie - salon), występowanie "purchli" w pokoju przy tarasie na górnej krawędzi ściany przy drzwiach przesuwanych (lokal nr [...]), nieszczelność ślusarki aluminiowo-szklanej, pęknięcia szyb w naświetlu, zacieki na suficie (lokal nr [...]) oraz pęknięcia szyb w naświetlach, częściowe parowanie szyb oraz zaleganie wody opadowej, ponadto silne zacieki wokół krawędzi szyb oraz na ścianie szczytowej, a także w lokalu mieszkalnym (lokal nr [...]).

Opisywane powyżej naświetla są elementem stałym, nieotwieralnym, stanowiącym przeszkloną ścianę okienno-dachową.

Ponadto organ wskazał, że z dokumentacji przedłożonej przez administratora, a dotyczącej kontroli obiektu wynika, iż właściciele lokali mieszkalnych nr [...],[...] i [...] zgłaszali usterki dotyczące m.in. przecieków, nieszczelności stolarki aluminiowej z obróbkami attyki, zawilgocenia wewnątrz pomieszczeń.

Zaś z treści przedłożonej przez Wspólnotę Mieszkaniową "Ekspertyzy technicznej" sporządzonej przez mgr inż. R.W. wynika, że "Przyczyna powstałych uszkodzeń – pęknięcia szyb, kondensacja wilgoci, uszkodzenia w miejscach mocowania, wynika z zastosowania niewłaściwych materiałów na konstrukcję słupowo - ryglową niewłaściwy dobór szklenia fasady, wadliwe mocowanie konstrukcji w ścianach zewnętrznych i do stropodachu budynku (...). Kondensacja wilgoci w przestrzeniach międzyszybowych spowodowana jest nieszczelnościami uszczelek ram szklenia fasady oraz niewłaściwym doborem szklenia, ze względu na przepływ pary wodnej i występowanie punktu rosy w przestrzeni między szybowej (...). Istotne odstąpienie wykonawcy od projektu budowlanego oraz błędy wykonawcze powodują brak możliwości naprawy fasady. W ekspertyzie zalecono dokonać całkowitej rozbiórki fasad szklanych i odtworzyć elewację z zastosowaniem systemu zapewniającego odpowiednie parametry techniczne fasady szklanej (...)". W ekspertyzie tej wskazano, że zakres prac koniecznych do wykonania wykracza poza remont i wymaga uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych.

Dalej organ wyjaśnił, że roboty budowlane na podstawie art. 66 ustawy Prawo budowlane mają charakter naprawczy, a ich rodzaj uzależniony jest od skali stwierdzonych nieprawidłowości. Dlatego niniejszą decyzją nakazano Wspólnocie Mieszkaniowej wykonanie zabezpieczeń szczegółowo wyżej opisanych. Natomiast w celu wykonania zawartych w ekspertyzie zaleceń Wspólnota winna wystąpić do właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej z wnioskiem o wydanie pozwolenia na wykonania robót budowlanych.

Na skutek wniesionego przez Wspólnotę odwołania decyzją z dnia [...] września 2014 r. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji.

W ocenie organu odwoławczego zakwestionowana decyzja jest prawidłowa. Przeprowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego kontrole obiektu oraz ekspertyza techniczna przedłożona w sprawie, jak również protokoły z okresowych kontroli budynku wskazały na liczne nieprawidłowości ww. budynku mieszkalnego wielorodzinnego dot. ścian zewnętrznych oraz części dachu antresoli wykonanych w technologii fasad szklanych – konstrukcja słupowo-ryglowa z wypełnieniem szkłem, w lokalach mieszkalnych nr [...],[...],[...] i [...] (na ostatniej kondygnacji) w przedmiotowym budynku wielorodzinnym. Organ wskazał także, że decyzja ta dotyczy jedynie części wspólnych budynku. Nie reguluje poszczególnych obowiązków dotyczących poszczególnych lokali.

Na obecnym etapie postępowania i w związku ze skalą uszkodzeń i koniecznymi robotami budowlanymi do wykonania w celu doprowadzania ww. części budynku do stanu zgodnego z prawem oraz przygotowania stosownej dokumentacji projektowej w powyższym zakresie organ powiatowy nie miał prawnej możliwości nałożenia obowiązków określonych w ekspertyzie technicznej polegających na rozbiórce fasad szklanych i odtworzeniu elewacji z zastosowaniem systemu zapewniającego odpowiednie parametry techniczne fasad szklanych.

W ocenie Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego zasadnym jest nakazanie skarżącej Wspólnocie wykonanie robót budowlanych wskazanych w niniejszym rozstrzygnięciu, ponieważ tylko w taki sposób na obecnym etapie postępowania można usunąć stwierdzone nieprawidłowości oraz wyeliminować istnienie zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia bądź środowiska.

W skardze na powyższą decyzję Wspólnota Mieszkaniowa podniosła szereg zarzutów naruszenia przepisów, tj.: art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali; art. 3 ust. 2 w zw. z art. 13 tej ustawy; art. 66 w zw. z art. 61 ustawy Prawo budowlane; art. 61 i art. 66 ww. ustawy; art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

W ocenie Sądu wniesiona skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", została oddalona.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że podstawowym problemem wymagającym rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie była nie tyle ocena dopuszczalności i zasadności nałożenia przez organy nadzoru budowlanego opisanych obowiązków, co ustalenie podmiotu zobowiązanego do wykonania wskazanych w decyzji czynności.

Z materiału zebranego w sprawie wynika, że część obiektu budowlanego w jej ostatniej kondygnacji została wykonana w technologii fasad szklanych – konstrukcja słupowo-ryglowa z wypełnieniem szkłem, w lokalach mieszkalnych nr [...],[...],[...],[...] (na ostatniej kondygnacji) w przedmiotowym budynku wielorodzinnym. Opisane wyżej naświetlenia stanowią element stały, nieotwieralny, stanowiący przeszkloną ścianę okienno-dachową. Sąd podzielił więc pogląd organu odwoławczego, że ww. ściany zewnętrzne są elementem konstrukcyjnym budynku i należą do części wspólnej, gdyż fasady przeszklonej nie można uznać za okna dachowe. Fasada stanowi elewację budynku o szczególnie dużej dekoracyjności. Konstrukcja słupowo-ryglowa z wypełnieniem szklanym stanowi element elewacji budynku (w niniejszej sprawie zarówno część elewacji, jak również część dachu budynku). Zaś kwestia wyłącznego użytkowania antresoli przez poszczególnych właścicieli, zdaniem Sądu, nie ma wpływu na ocenę czy ww. części budynku stanowią część wspólną, czy też nie.

Dalej Sąd zauważył, że drugi z nałożonych obowiązków, a właściwie zakazów adresowany jest do użytkowników poszczególnych lokali.

W ocenie Sądu w tej sprawie organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa, kwestionując wydany wyrok w całości. Orzeczeniu temu zarzucono, na podstawie art. 174 § 1 i 2 p.p.s.a. naruszenie:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tj. Dz.U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903) poprzez uznanie, iż części lokali – okna, antresole w lokalach [...]-[...] stanowią nieruchomość wspólną i winny być naprawione przez Wspólnotę Mieszkaniową [...], podczas gdy lokale te służą wyłącznie do właścicieli poszczególnych lokali, stanowią ich powierzchnię użytkową za którą odprowadzają zaliczki, są częścią składową lokali, co wyłącza możliwość korzystania przez pozostałych właścicieli z tych pomieszczeń i obowiązki związane z tymi lokalami spoczywają na ich właścicielach;

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. art. 3 ust. 2 ustawy o własności lokali zw. z art. 13 tej ustawy poprzez ich niezastosowanie i nieobciążanie kosztami i wydatkami związanymi z utrzymaniem urządzeń służących wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali – właścicieli tych lokali co spowodowało obciążenie Wspólnoty Mieszkaniowej kosztami związanymi z utrzymaniem lokali nienależących do nieruchomości wspólnej, do czego zgodnie z ustawą Wspólnota Mieszkaniowa zobowiązana nie jest;

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 66 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 61 tej ustawy polegające na błędnym wskazaniu adresata zaskarżone decyzji, gdyż winna być skierowana do właścicieli poszczególnych lokali, tj. [...]-[...], a nie do Wspólnoty Mieszkaniowej [...], gdyż obowiązek ich naprawy należy do właścicieli poszczególnych lokali, a nie do Wspólnoty Mieszkaniowej, z uwagi na fakt, iż lokale te nie stanowią nieruchomości wspólnej, a są to samodzielne, wyodrębnione lokale.

4. prawa materialnego – art. 66 ustawy Prawo budowlane – przez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na:

a. błędnym przyjęciu przez Sąd, że organ nadzoru budowlanego prawidłowo określił adresatów decyzji, bowiem w sytuacji gdy przeszklone część poszczególnych lokali należą do wyłącznego użytku właścicieli lokali, którzy przeprowadzają na nim odpowiednie prace o charakterze remontowym, estetycznym, stanowiąc część składową każdego lokalu i służą do ich wyłącznego użytku jako część oświetleniowa w salonie na najwyższej kondygnacji i uznanie, że dopuszczalne było skierowanie zobowiązania do Wspólnoty Mieszkaniowej, mimo że w okolicznościach niniejszej sprawy nieprawidłowości dotyczą jedynie nieprawidłowej izolacji okien (nieszczelność), które służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali, zatem decyzja nakazująca usunięcie nieprawidłowości powinna być skierowana do właścicieli poszczególnych lokali – a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy, gdyż wobec niewłaściwego zastosowania przez Sąd art. 66 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 ustawy o własności lokali nakaz sformułowany w zaskarżonej decyzji nie został zaadresowany do właściwego adresata;

b. bezzasadnym przyjęciu przez Sąd, iż art. 66 ustawy Prawo budowlane – który odnosi się do nieodpowiedniego stanu technicznego obiektu budowlanego – jest prawidłową podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, mimo że z ustaleń faktycznych organów obu instancji wynika, iż w niewłaściwym stanie technicznym jest tylko element budynku w postaci warstwy izolacyjnej (przecieki, nieszczelność), a nie obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, co nie pozwala stwierdzić, iż nieszczelność okien w poszczególnych lokalach była wadą obiektu budowlanego i jedynie potwierdza, że "ta wada izolacji płyty tarasu" powodowała nieodpowiedni stan techniczny poszczególnego lokalu, co miało wpływ na wynik sprawy, bowiem zaskarżona decyzja organu odwoławczego oraz wyrok Sądu zostały wydane w oparciu o przepis prawa materialnego, niemający zastosowania w niniejszej sprawie;

c. pominięciu istotnych okoliczności niniejszej sprawy, mających kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia, a dotyczące tego, iż istota sprawy dotyczy nieszczelności fasad słupowo-ryglowych, zawilgocenia szyb, parowania szyb zespolonych, nieszczelności ślusarki aluminiowo-szklanej, co jednoznacznie wskazuje na wadliwą izolację, co w żadnej mierze nie ma związku z wadą konstrukcyjną budynku i tym samym nie może być traktowane jako część nieruchomości wspólnej;

d. błędnym przyjęciu, że wady i uszkodzenia stropodachu czy przegrody budowlanej mają wpływ nie tylko na konkretny lokal właściciela, który korzysta z tarasu, lecz również na lokale usytuowane poniżej, podczas gdy wskazane w decyzji nieprawidłowości dotyczą głównie nieszczelności fasad szklanych, co w żadnej mierze nie oddziaływa na lokale położone poniżej przedmiotowych lokali, gdyż dotyczy tylko tych lokali;

5. pominięciu przez Sąd istotnej okoliczności w niniejszej sprawie dotyczącej problemu izolacji nieszczelnych fasad szklanych, a nie wad konstrukcyjnych obiektu budowlanego, i co za tym idzie wskazanie, iż adresatem obowiązków związanych z uszczelnieniem tych fasad winni być właściciele poszczególnych lokali, a nie Wspólnota Mieszkaniowa.

6. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. 151 p.p.s.a. w zw. z 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie przejawiające się brakiem podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia kluczowej dla wydania decyzji czynności w postaci dowodu z opinii biegłego określającego, co należy do nieruchomości wspólnej, a co do niej nie należy, lub przeprowadzenie innych dowodów jasno określających co stanowi nieruchomość wspólną, co jest istotne dla określenia adresata decyzji i zastosowania odpowiednich przepisów prawa materialnego;

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca Wspólnota Mieszkaniowa wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu zawarto argumenty na poparcie ww. podstaw kasacyjnych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postępowania – P.K., R.S., W.W. i A.S. wnieśli o jej oddalenie i zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z uwagi na to, że niedostrzeżono w niniejszej sprawie wystąpienia przesłanek mogących skutkować stwierdzeniem nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do rozpoznania wniesionej skargi kasacyjnej. W ocenie Sądu wywiedziona skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Przedmiotowa skarga kasacyjna zwalcza stanowisko organów, które zostało następnie zaakceptowane przez Sąd pierwszej instancji, iż nałożone wydaną w sprawie decyzją obowiązki dotyczą części wspólnych budynku wielorodzinnego. Zdaniem Wspólnoty Mieszkaniowej nieprawidłowości dotyczą jedynie przeszklonych części poszczególnych lokali, które należą do wyłącznego użytku ich właścicieli. Problem sprowadza się bowiem do nieszczelności (wadliwej izolacji) okien konkretnych pomieszczeń i nie ma związku z wadami konstrukcyjnymi budynku.

Powyższego stanowiska, w okolicznościach tej sprawy, nie można podzielić.

Adresatami przepisów art. 61–70 ustawy Prawo budowlane są właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. Tak więc organy administracji publicznej wydając decyzje w oparciu o te przepisy, zobligowane są do wyjaśnienia sprawy także i pod względem podmiotowym. W orzecznictwie jednolicie przyjmuje się, że adresatem nakazu wykonania obowiązków wynikających z art. 66 w zw. z art. 61 ww. ustawy, jeżeli dotyczą one części wspólnych nieruchomości, co do zasady pozostaje wspólnota mieszkaniowa (zobacz: wyrok NSA z 7.09.2016 r. II OSK 466/15, LEX nr 2143551). A zatem zasadniczo obowiązek prawidłowego utrzymania i użytkowania budynku jako całości spoczywa na wszystkich właścicielach.

Zaskarżona decyzja swą treścią obejmuje nakaz wykonania zabezpieczeń ścian zewnętrznych oraz części dachu antresoli wykonanych w technologii fasad szklanych – konstrukcja słupowo-ryglowa z wypełnieniem szkłem, w lokalach mieszkalnych nr [...]-[...] w budynku przy ul. [...] w W. oraz zakaz użytkowania tych antresoli.

Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o własności lokali w razie wyodrębnienia własności lokali wchodzących w skład danej nieruchomości przysługuje ich właścicielom udział w nieruchomości wspólnej, który obejmuje grunt oraz części budynku i urządzenia nie służące wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali.

W sprawie niesporne jest, że w budynku wielorodzinnym przy ul. [...] w W. w jednej części, na ostatniej kondygnacji, wykonano lokale dwupoziomowe z antresolą. Ściany zewnętrzne antresoli wykonano w technologii fasady szklanej – konstrukcja słupowo-ryglowa z wypełnieniem szkłem. Dach antresoli również został częściowo przeszklony. Mając na uwadze powyższe stwierdzić trzeba, że ww. konstrukcja słupowo-ryglowa ze szklanym wypełnieniem nie stanowi okien jak wskazuje na to strona, ale jest fasadą budynku, tyle że szklaną. Innymi słowy jest to ozdobny fragment ściany budynku, przegroda oddzielającą wnętrze budynku od jego zewnętrza. A zatem elementy te jako zewnętrzna ściana i fragment dachu budynku stanowią jego część wspólną. Jest to bowiem element konstrukcyjny budynku i nie ma tutaj znaczenia, że wskazane części budynku stanowią jednocześnie ściany i część dachu antresoli przeznaczonych do wyłącznego użytku właścicieli konkretnych lokali. Ściany zewnętrzne i dach służą bowiem do ogólnego użytku. Niewłaściwy stan techniczny fragmentu ściany zewnętrznej i dachu wpływają bowiem na nie tylko na konkretny lokal, którego częścią jest antresola, ale na stan techniczny całego obiektu. A zatem tego rodzaju wada konstrukcyjna nie może być traktowana jako wada, której zabezpieczenie należy do poszczególnych właścicieli lokali. Jak wynika z "Ekspertyzy technicznej" przedłożonej przez skarżącą przyczyną powstałych uszkodzeń – pęknięć szyb, kondensacja wilgoci, uszkodzenia w miejscach mocowania, jest zastosowanie niewłaściwych materiałów na konstrukcję słupowo-ryglową, niewłaściwy dobór szklenia fasady, wadliwe mocowanie konstrukcji w ścianach zewnętrznych i do stropodachu budynku.

Mając zatem na uwadze powyższe trafnie Sąd pierwszej instancji zaakceptował stanowisko organów, że adresatem niniejszej decyzji winna być Wspólnota Mieszkaniowa, jako że przedmiotowa decyzja dotyczy nieruchomości wspólnej. A zatem zarzuty sformułowane w punktach 1, 3 i 4 petitum skargi kasacyjnej nie zasługiwały na uwzględnienie.

Zarzut zawarty w punkcie 5 nie mógł być rozpoznany, gdyż nie wskazuje jakiegokolwiek przepisu, który – zdaniem skarżącej – został przez Sąd pierwszej instancji naruszony.

Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił także zarzutów sformułowanych w punktach 2 i 6 petitum skargi kasacyjnej. Odnosząc się do pierwszego z nich wskazać należy, że nałożenie obowiązku w trybie art. 66 ustawy Prawo budowlane na określony podmiot nie przesądza kogo będą obciążały koszty doprowadzenia obiektu budowlanego do należytego stanu (zobacz: wyrok NSA z 15.03.2006 r. II OSK 637/05, LEX nr 198337). Kwestia ewentualnych rozliczeń nie została rozstrzygnięta w drodze decyzji administracyjnej.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 105 § 1 w zw. z art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. podnieść trzeba, że skarga kasacyjna nie wykazała, by w tej sprawie zaistniała potrzeba powołania przez organ biegłego celem ustalenia, jakie elementy budynku należą do nieruchomości wspólnej lub przeprowadzenia "innych dowodów" jasno określających "co stanowi nieruchomość wspólną". Prawidłowe ustalenie stanu faktycznego w sprawie należy do organu prowadzącego postępowanie i to do niego należy dobór środków dowodowych, w tym również ocena, czy jest potrzebna i w jakim zakresie opinia biegłego. W niniejszej sprawie takiej potrzeby organy nie stwierdziły, a Naczelny Sąd Administracyjny nie dostrzegł by ocena organu i Sądu pierwszej instancji w tym zakresie była wadliwa. Stąd też trudno przyjąć, by niepowołanie biegłego w tej sprawie na okoliczność wskazaną w omawianym zarzucie stanowiło uchybienie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Natomiast norma art. 105 § 1 k.p.a. powołana w zarzutach od 1 do 3 oraz 6 petitum skargi kasacyjnej dotyczy kwestii umorzenia postępowania i nie miała ona zastosowania w sprawie. Również i skarga kasacyjna nie wskazuje jaka to przesłanka miałaby przemawiać za umorzeniem postępowania administracyjnego w tej sprawie.

Reasumując podnieść należy, że wyrok Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Tym samym trafnie Sąd ten oparł swoje rozstrzygnięcie o przepis art. 151 p.p.s.a. A zatem, wobec niepodzielenia przez Naczelny Sąd Administracyjny którejkolwiek z podniesionych podstaw kasacyjnych, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skarga kasacyjna Wspólnoty Mieszkaniowej została oddalona. Dlatego orzeczono jak w sentencji.