Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2206/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10 ust. 1,2,3
journal: Dz.U. 2012 poz 576
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.) Sędziowie WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Andrzej Góraj Protokolant referent stażysta Aleksandra Olczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] października 2012 r., działając, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako: “k.p.a.", oraz art. 10 ust. 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 oraz art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r., poz. 576), utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] sierpnia 2012 r., odmawiającą wydania A. S. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

W uzasadnieniu ww. decyzji organ przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje:

A. S. wnioskiem z dnia [...] czerwca 2012 r. zwrócił się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. o wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, wskazując, że z uwagi na prowadzoną od ponad dwudziestu lat działalność gospodarczą czuje się osobą bardziej zagrożoną od innych obywateli, stąd chęć zapewnienia bezpieczeństwa sobie i swojej rodzinie. Podniósł, że prowadzi firmę zajmującą się gospodarką zielenią na terenie całego kraju, posiada dużo drogiego i specjalistycznego sprzętu, środków transportowych, koparek, ładowarek, itp., a prace wykonuje również przy udziale podwykonawców, często spotykając się z sytuacjami trudnymi, potencjalnie niebezpiecznymi, będącymi źródłem różnego rodzaju konfliktów. Wskazał, że szczególnie w ostatnim czasie, kiedy zajmuje się wycinką drzew pod budowę dróg, dochodzi do sporów pomiędzy wykonawcami a byłymi właścicielami terenów. Wykonawcy są okradani - w większości przypadków - przez nieustalonych sprawców. Podniósł także, że w dniu złożenia wniosku o wydanie pozwolenia na broń skradziono mu samochód ciężarowy. Do wniosku dołączył kopie dokumentów potwierdzających dokonanie kradzieży mienia na jego szkodę. Natomiast w uzupełnieniu złożonego wniosku przedłożył orzeczenie lekarskie i psychologiczne potwierdzające brak przeciwwskazań zdrowotnych do dysponowania bronią palną.

W toku postępowania organ I instancji ustalił, że strona jest osobą niekaraną. w latach 1999-2012 posiadała pozwolenie na broń palną sportową, zaś obecnie posiada pozwolenie na broń palną gazową do ochrony osobistej, posiada pozytywną opinię środowiskową w miejscu zamieszkania, a wskazane przez nią zdarzenia nie spowodowały żadnego zagrożenia dla jej bezpieczeństwa osobistego.

Z uwagi na powyższe, Komendant Wojewódzki Policji w P., uznając, że w sprawie nie występuje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia wnioskodawcy oraz osób mu najbliższych, decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. odmówił wydania A. S. pozwolenia na broń do ochrony osobistej.

A. S. złożył od wskazanej decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając organowi nieustalenie okoliczności, które świadczą o stałym zagrożeniu dla jego życia, zdrowia, a także mienia.

W dalszej części uzasadnienia decyzji z dnia [...] października 2012 r. Komendant Główny Policji wskazał, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję w oparciu o obowiązujące przepisy ustawy o broni i amunicji, przytoczył jedynie poprzedni numer promulgatora, co nie ma żadnego wpływu na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy nie dopatrzył się również wskazanego przez stronę w odwołaniu naruszenia przepisu art. 268a k.p.a., bowiem decyzję wydała nie osoba piastująca funkcję organu, lecz jej zastępca.

Odnosząc się natomiast do kwestii merytorycznych, organ wskazał, iż z treści art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wynika, że organy Policji wydają pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni, którą dla broni do ochrony osobistej jest istnienie stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia, zdrowia lub mienia, przy czym zagrożenie mienia winno stwarzać jednocześnie niebezpieczeństwo dla życia bądź zdrowia, skoro strona ubiega się o broń do ochrony osobistej.

Organ zauważył, że powyższe przesłanki muszą istnieć łącznie, a zagrożenie wynikać z obiektywnych okoliczności, a nie tylko z subiektywnego odczucia osoby wnioskującej o wydanie jej pozwolenia na broń. Ciężar udowodnienia, iż taki stan faktyczny występuje, spoczywa na tej osobie, co oczywiście nie zwalnia organu Policji z obowiązku podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz uzyskania całego materiału dowodowego, pozwalającego na swobodną ocenę, czy żądanie jest uzasadnione i pozwolenie na broń należy wydać. Wnioskodawca może powołać każdą okoliczność, która jego zdaniem, wskazuje na zagrożenie zamachem na zdrowie, życie lub mienie, jednakże ocena, czy spełnia ona wymogi art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji należy do organów Policji. Organ Policji oceniając materiał dowodowy nie musi podzielać zdania wnioskodawcy co do konieczności ochrony tych dóbr przy pomocy broni.

Zdaniem organu, okoliczności, które podniosła strona w uzasadnieniu wniosku o wydanie pozwolenia na broń nie świadczą o istnieniu stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia jej życia lub zdrowia, a także mienia. Jakkolwiek strona jako przedsiębiorca była kilkakrotnie okradana w różnych miejscach, to jednak w żadnym przypadku nie tworzyło to sytuacji dla niej niebezpiecznych.

Tymczasem za wydaniem pozwolenia na broń przemawiać muszą okoliczności potwierdzające, że osoba ubiegająca się o takie pozwolenie znajduje się w sytuacji rzeczywistego, stałego i ponadprzeciętnego, tj. wyróżniającego ją z ogółu obywateli, zagorżenia dla życia lub zdrowia. Prawo do posiadania broni należy więc przyznać osobie, która powoła te szczególne okoliczności uzasadniające wyposażenie jej w tak drastyczny środek ochrony osobistej, ponieważ w jej przypadku istnieje stałe, realne i ponadprzeciętne zagorożenie dla jej bezpieczeństwa osobistego przy czym zagrożenie to musi mieć chrakter obiektywny, a nie wynikać tylko z jej przekonania. Strona nie wskazała żadanego zdarzenia, które wymagałoby użycia broni gazowej, którą posiada do ochrony osobistej.

Biorąc powyższe pod uwagę organ uznał, że A. S. nigdy nie znajdował się w sytuacji zagrożenia życia lub zdrowia, a zatem jego obawy o bezpieczeństwo własne i jego rodziny mają charakter subiektywny. Samo zaś subiektywne przekonanie strony o zagrożeniu własnego życia i zdrowia nie daje podstaw do przyznania jej tak szczególnego środka ochrony, jakim jest broń palna bojowa.

W ocenie organu strona hipotetycznie zakłada, patrząc przez pryzmat ewentualnych zagrożeń z uwagi na prowadzoną działaność gospodarczą, że może paść ofiarą przestępstwa, którego ryzyko wystąpienia może - jej zdaniem - orgraniczać posiadanie broni palnej bojowej, którą zreszta już posiadała, tyle, że do celów sportowych. Przesłanki do wydania pozwolenia na broń palną bojową dla ochrony osobistej nie stanowi ewentualna możliwość stania się ofiarą przestępstwa, ponieważ sytuacja taka może dotknąć każdego obywatela. Podobnie, przesłanką taką, nie może być stan posiadania majątkowego i związane z tym poczucie zagrożenia.

Końcowo organ stwierdził, iż wydanie A. S. pozwolenia na broń stałoby w sprzeczości z reglamentacyjnym charakterem ustawy o broni

i amunicji, a tym samym z racjami intetresu społecznego, które przejawiają się w tym, aby pozwoleń na broń palną nie było więcej, niż wynika to z niewątpliwej konieczności określonej celem, do którego broń ma być używana. Pozwolenie na broń jest wydawane wówczas, gdy zebrany materiał dowodowy potwierdza, że ze względu na stopień zagrożenia wnioskodawcy inne środki ochrony osobistej byłyby niewystarczające. Strona, zdaniem organu, nie wykazała, że taka sytuacja zachodzi w jej przypadku. Dlatego w niniejszej sprawie należało przyznać prymat interesowi społecznemu.

A. S. złożył na wskazaną decyzję z dnia [...] października 2012 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji [..] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji oraz art. 80 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi skarżący powołał się na treść uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II OPS 6/09, w której podkreślono, że wskazanie przez ustawodawcę w art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, iż okoliczności wydania pozwolenia na broń muszą być uzasadnione, przy jednoczesnym wymienieniu w ustępie 3 tego artykułu celów wydania takiej decyzji, nie stwarza podstawy do traktowania “celów" za “usprawiedliwioną okoliczność". Analiza językowa sformułowania “uzasadnione okoliczności" pozwala w związku z tym uznać, że sytuacje i fakty, na które powołuje się osoba występująca o pozwolenie na broń, według ustawodawcy, muszą być usprawiedliwione, słuszne i mieć odzwierciedlenie w rzeczywistości. Jednocześnie wskazano, iż należy dopuścić możliwość postrzegania katalogu celów, o których mowa w art. 10 ust. 3 ustawy, jako pomocniczego źródła dyrektyw interpretacyjnych, wskazujących w przykładowy sposób, w jakich sferach stosunków społecznych należy poszukiwać cech i okoliczności uzasadniających wydanie pozwolenia na broń.

Skarżący wskazał, iż organ I instancji w ogóle nie przeprowadził analizy powyższych zdarzeń. Stwierdził natomiast arbitralnie, iż w przypadku skarżącego nie występuje ponadprzeciętny stopień zagrożenia. Jednocześnie nie określił, co przez ponadprzeciętny stopień rozumie, “czy np. trzy kradzieże to normalna sytuacja w naszym kraju, a zagrożenie mienia zaczyna się od piętnastu kradzieży".

Zdaniem skarżącego, w zaskarżonej decyzji Komendant Główny Policji w ogóle nie odniósł się do postawionego w odwołaniu zarzutu dokonania przez organ I instancji wykładni przepisów ustawy o broni i amunicji w sposób arbitralny i zawężający. Organ nie rozważył również istnienia wskazanych przez wnioskodawcę okoliczności i nie dokonał należytej oceny, czy okoliczności te uzasadniają wydanie pozwolenia na broń. Organy orzekające w żaden sposób nie zweryfikowały okoliczności i argumentów przedstawianych przez skarżącego, w szczególności, jaki charakter miały postępowania prowadzone z jego wniosku przez organy ścigania, czy występowały w tych postępowaniach stwierdzenia realnego, obiektywnego przekonania skarżącego o ponadprzeciętnym zagrożeniu działaniami przestępczymi.

Skarżący wskazał ponadto, że w jego ocenie, przy wydawaniu decyzji przez organ I instancji doszło do naruszenia prawa, które winno skutkować stwierdzeniem nieważności decyzji organu I instancji. Wydanie decyzji w oparciu o akt prawny nieobowiązujący w dacie wydawania decyzji stanowi kwalifikowaną wadę prawną, która skutkować winna uchyleniem decyzji i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania. Organ w decyzji I instancji przywołał tekst ustawy o broni i amunicji

w kształcie nieobowiązującym w dacie jej wydawania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podkreślił, że w przedmiotowej sprawie w sposób wyczerpujący został zgromadzony materiał dowodowy, a jego ocena nie nosi cech dowolności. Dokonana ocena materiału dowodowego znalazła odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), dalej powoływanej jako: "p.p.s.a.", sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że kontrola sądowoadministarcyjna sprowadza się do zbadania, czy organy wydając zaskarżony akt nie naruszyły przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ocena ta jest dokonywana według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania rozstrzygnięcia - decyzji w sprawie.

W ocenie Sądu skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2012 r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] sierpnia 2012 r. o odmowie wydania A. S. pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej, nie naruszają zarówno przepisów prawa materialnego, jak również przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi przepis art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576), zgodnie z którym, właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Zgodnie zaś z ust 2 pkt 1 i 2 tego przepisu, pozwolenie na broń wydaje się w szczególności w celach ochrony osobistej, ochrony osób i mienia. Za ważną przyczynę, o której mowa w ust. 1 uważa się w szczególności stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia - dla pozwolenia na broń do celów ochrony osobistej, osób i mienia (art. 10 ust. 3 pkt 1).

W tym miejscu, mając na względzie zarzut skargi dotyczący naruszenia prawa przez organ I instancji poprzez wydanie decyzji na podstawie nieobowiązujących przepisów prawa stwierdzić należy, że jest on nieuzasadniony. [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. oparł swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2012 r. o powołane wyżej przepisy prawa, wskazując prawidłowy numer publikatora - tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 576.

Na wstępie dalszych rozważań zauważyć należy, że prawo do posiadania broni nie należy w Polsce do kategorii praw i wolności osobistych. Jest to bowiem uprawnienie ściśle reglamentowane. Udzielenie osobie fizycznej prawa do dysponowania bronią palną stanowi odstępstwo od generalnej reguły, iż broń znajdować się powinna wyłącznie w rękach uprawnionych służb. W wyroku z dnia 13 października 2005 r., sygn. akt II OSK 97/05 (publ.: CBOIS; orzeczenia.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził ustaloną linię orzeczniczą, że "posiadanie i używanie broni i amunicji stanowi tradycyjnie sferę daleko idącej reglamentacji administracyjnoprawnej. Oznacza to, że dostęp jednostki do broni poddany jest istotnym ograniczeniom, co wynika zarówno z monopolu państwa na stosowanie środków przemocy, jak i potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego".

Z powyższego punktu widzenia, warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, przy czym to do organów Policji należy określenie zasad prowadzonej w tym zakresie polityki. To organ dokonuje oceny, czy w realiach danej sprawy występuje stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia, zdrowia lub mienia. Sąd bada natomiast, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone obowiązujące przepisy.

Możliwość cofnięcia pozwolenia na broń lub niewyrażenie zgody na jej posiadanie nie mogą być przy tym postrzegane jako zamach na swobody obywatelskie, a jedynie jako działanie prewencyjne, zmierzające do zapewnienia szeroko rozumianego bezpieczeństwa (por. wyrok NSA z 30 października 2008 r., sygn. akt II OSK 1296/07, publ.: CBOIS; orzeczenia.nsa.gov.pl.).

W realiach rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy prawidłowo wskazał, że w przypadku ubiegania się o broń do ochrony osobistej zagrożenie uzasadniające wydanie wnioskowanego pozwolenia winno być ukierunkowane bezpośrednio na życie lub zdrowie, a nie poprzez możliwość dokonania zamachu na mienie. Stwierdził, iż zagrożenie mienia winno stwarzać jednocześnie niebezpieczeństwo dla życia bądź zdrowia skoro strona ubiega się o broń do ochrony osobistej. Na wyprowadzenie takiego wniosku pozwala konstrukcja art. 10 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. W przepisie tym wyodrębniono broń do ochrony osobistej (pkt 1) i broń do ochrony osób i mienia (pkt 2).

Możliwość wydania pozwolenia na broń do ochrony osobistej w przypadku występowania stałego, realnego i ponadprzeciętnego zagrożenia mienia istnieje tylko wówczas, gdy zagrożenie to przekłada się na stałe, realne i ponadprzeciętne zagrożenie życia lub zdrowia osoby wnioskującej. Oczywistym jest bowiem, że broń wydana w celu ochrony osobistej nie może być wykorzystana w celu ochrony mienia w sytuacji, gdy nie dochodzi do zamachu na życie lub zdrowie danej osoby. Okoliczności przedmiotowej sprawy, jak również argumentacja skarżącego wskazują natomiast, że skarżący wnioskowaną broń chciałby wykorzystać de facto do ochrony swojego majątku. Jego życie i zdrowie do czasu rozstrzygania przez organ nigdy nie było zagrożone, skarżący nie zgłaszał stosownym organom obaw o własne lub swojej rodziny bezpieczeństwo. Nie przywołał też w toku postępowania takich zdarzeń, które powstanie obawy o życie lub zdrowie uzasadniałyby.

Ustawodawca, formułując omawiany przepis i opisując zagrożenia uzasadniające udzielenie pozwolenia na broń bojową w celu ochrony osobistej, posłużył się m.in. określeniem "realne zagrożenie". Literalna wykładnia tego zwrotu świadczy o tym, iż realne zagrożenie jest zagrożeniem przewidywalnym, czy wielce prawdopodobnym. Musi ono wynikać z ciągu wydarzeń jakie miały miejsce w życiu wnioskodawcy i dotyczyły jego osoby. Inaczej rzecz ujmując, strona wnosząca o wydanie omawianego pozwolenia, winna udowodnić, iż znajdowała się już w sytuacji realnego, stałego i ponadprzeciętnego zagrożenia życia lub zdrowia, ewentualnie powinna wykazać, iż pewnego rodzaju zdarzenia, które ją dotykają, świadczą o takim zagrożeniu.

Analiza materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wskazuje zaś na to, że skarżący nie udowodnił istnienia powyższych przesłanek. Organ zasadnie uznał, że obawa skarżącego o bezpieczeństwo własne ma charakter subiektywny. Powoływanie się na: prowadzenie działalności gospodarczej i wykonywanie prac na terenie całego kraju, posiadanie drogiego i specjalistycznego sprzętu - w tym do wycinki i przetwórstwa odpadów drewnianych - oraz środków transportowych, korzystanie z firm podwykonawczych, konieczność rozwiązywania sytuacji konfliktowych pomiędzy osobami wykonującymi prace pod budowę dróg a byłymi właścicielami terenów, kradzież mienia w miejscowościach S., E. i L., kradzież z włamaniem i dewastację mienia w miejscowości C., uszkodzenie kamery przemysłowej w W., nie świadczy o tym, że wobec skarżącego występuje ponadprzeciętne zagrożenie działaniami przestępczymi, co uzasadniałoby posiadanie środka samoobrony w postaci broni palnej bojowej.

W związku ze zdarzeniami powołanymi przez skarżącego nie odnotowano żadnych zamachów na osobę skarżącego, bądź życie lub zdrowie innych osób. W okolicznościach ww. zdarzeń nie wystąpiło bezpośrednie zagrożenie dla życia, zdrowia lub bezpieczeństwa skarżącego. Ocena dokonana przez organ w tym zakresie jest, zdaniem Sądu, prawidłowa. Jak zauważył organ, w związku z prowadzoną działalnością strona może spotkać się z różnego rodzaju sytuacjami konfliktowymi, jednak posiadanie broni nie może stanowić panaceum na rozwiązywanie sporów pracowniczych. Przesłanki do wydania pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej nie stanowi ani ewentualna możliwość stania się ofiarą przestępstwa, ani stan posiadania majątkowego i związane z tym poczucie zagrożenia. Pozwolenia na broń nie wydaje się na wszelki wypadek, a jedynie wtedy, gdy ustalenia faktyczne dotyczące osoby ubiegającej się o nie niezbicie wskazują, iż inne środki dla ochrony jej życia i zdrowia są niewystarczające lub nieskuteczne. Dodatkowo organ zaznaczył, iż strona posiada już pozwolenie na broń gazową do ochrony osobistej. Skoro jednak, jak ustalono, nie wskazała żadnego zdarzenia, wymagającego użycia tejże broni, to tym bardziej nieuzasadnione byłoby wydanie pozwolenia na broń palną bojową do ochrony osobistej.

W świetle powyższego, zdaniem Sądu, zarzut naruszenia art. 10 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji poprzez jego błędną wykładnię nie znajduje prawnego uzasadnienia.

Nieuzasadnione są również pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów postępowania. Wbrew zarzutom skargi organ wyjaśnił wszystkie istotne okoliczności sprawy uwzględniając jej przedmiot - pozwolenie na broń w celu ochrony osobistej. Za niezasadny należy uznać zarzut nienależytej oceny materiału dowodowego. Ocena dowodów dokonana przez organ była oceną swobodną, lecz nie dowolną. Organ swoje stanowisko szczegółowo uzasadnił, odwołując się przy tym i analizując okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, a przedstawiona w zaskarżonej decyzji argumentacja nie nasuwa istotnych zastrzeżeń. Organ wyjaśnił przy tym, dlaczego w jego ocenie dowody zgłoszone przez skarżącego w toku postępowania pozostały bez wpływu na ocenę prawidłowości rozstrzygnięcia podjętego przez organ I instancji. Dowody te odnoszą się bowiem do zagrożenia nakierowanego na mienie strony, w żadnym zakresie natomiast nie nawiązują i nie potwierdzają zagrożenia życia i zdrowia skarżącego.

W świetle powyższego, jako nieuprawniony należy również potraktować zarzut arbitralnego działania organu. Zaznaczenia wymaga, iż to na stronie wnioskującej o wydanie pozwolenia na broń ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą ważne przyczyny posiadania broni. Zgodnie bowiem z art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, to wnioskodawca ma przedstawić ważną przyczynę posiadania broni,

a organy Policji mają obowiązek ocenić, czy okoliczności wskazane przez stronę dla jej wykazania pozwalają na wydanie wnioskowanego pozwolenia. Ocena ta w sprawie niniejszej została przez organ dokonana prawidłowo.

W świetle powyższego, Sąd uznał, że zarzuty naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. nie zasługują na uwzględnienie. Nadto, w ocenie Sądu, uzasadnienie decyzji odpowiada wymogom z art. 107 § 1 k.p.a. Jak już wyżej podano, organ wskazał przyczyny odmowy wydania wnioskowanego pozwolenia. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika jednoznacznie na jakich dowodach organ oparł swe ustalenia. Świadczy o tym chociażby odwołanie się w treści uzasadnienia do konkretnych kart akt postępowania administracyjnego, jak również analiza okoliczności wynikających z tych dowodów.

Konkludując Sąd stwierdza, że organ dokonał prawidłowej wykładni art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, a prowadząc postępowanie w przedmiotowej sprawie nie naruszył przepisów postępowania.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.