Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 662/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Kara administracyjna
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.7a ust.2 pkt 7, art.7c, art.39a ust.1 pkt 3 i 4, art.39j, art. 39k
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
article: art.151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Jankowski, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Arkadiusz Windak, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi O. B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 27 maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2019 r., poz. 2140 ze zm., dalej: "u.t.d."), [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na O. B. ("skarżący", "strona") karę pieniężną w wysokości [...] zł.

Organ przytoczył treść przepisów, na których się oparł.

W uzasadnieniu wskazano, że strona wykonywała przewóz drogowy nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz orzeczenia psychologicznego do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Organ wskazał, że w dniu [...] sierpnia 2019 r. inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli drogowej na ul. [...] w S. na postoju taksówek przed Dworcem Głównym samochód osobowy marki [...] o nr rej. [...], którym kierował R. A., wykonując transport drogowy w imieniu przedsiębiorcy O. B.. Kierujący okazał do kontroli licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką o nr rej. [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówka udzieloną stronie. Dalej organ wskazał, że kierujący pojazdem nie posiadał orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych oraz orzeczenia psychologicznego do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona podniosła, że przedsiębiorca nie ponosi odpowiedzialności za powstałe naruszenie, na dowód czego załączył umowę o indywidualnej odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie.

Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] maja 2020 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: "K.p.a."), art. 4 pkt 22, art. 39a ust. 1 pkt 3, art. 39j ust. 1-4, art. 92a ust. 2, 4 i 8 u.t.d, lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d., utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy przywołał treść przepisów, na których się oparł, a następnie, w uzasadnieniu, wskazał, że w piśmie z dnia [...] września 2019 r. strona została powiadomiona o wszczęciu postępowania administracyjnego oraz o prawie do wniesienia wyjaśnień w zakresie wskazanych naruszeń w terminie 7 dni od dnia doręczenia niniejszego zawiadomienia. Strona złożyła do akt dokumenty, m.in. orzeczenie psychologiczne i orzeczenie lekarskie (oba orzeczenia dotyczące strony).

Organ za bezzasadny uznał także zarzut dotyczący braku odpowiedzialności przedsiębiorcy za powstałe naruszenie. W nawiązaniu do przedłożonej na okoliczność wyłącznej odpowiedzialności kierowcy umowy o indywidualnej odpowiedzialności materialnej za powierzone mienie z dnia [...] lipca 2019 r., zawartej pomiędzy przedsiębiorcą a kierowcą, podkreślił, że stroną postępowania administracyjnego jest strona. Stan ten wynika z faktu, że licencja nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówek jest wystawiona właśnie na niego, w związku z czym dniu kontroli był podmiotem wykonującym przewóz.

Dalej organ wskazał, że nie można na kierowcę przenosić odpowiedzialności za nieprzedłożenie wymaganych dokumentów bowiem to na stronie, jako podmiocie wykonującym przewóz drogowy, spoczywa obowiązek zapewnienia, aby kierowca wykonujący przewóz w jego imieniu posiadał wszystkie wymagane dokumenty.

Nadto organ podkreślił, że kierowca nie posiadał ważnych badań lekarskich i psychologicznych stwierdzających brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy a strona, do dnia wydania decyzji, takich dokumentów nie przedłożyła.

Następnie organ dodał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest wystarczający do uznania, że strona ponosi odpowiedzialność za popełnienie naruszeń lp. 4.2 i 4.3 załącznika nr 4 to u.t.d wobec czego decyzja organu I instancji była prawidłowa.

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. organ odwoławczy wstrzymał z urzędu wykonanie swojej decyzji z dnia [...] maja 2020 r.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, skarżący zarzucił decyzji:

1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 § 1 K.p.a., art. 11 K.p.a. w zw. z art 140 K.p.a., polegające na nierozpoznaniu i nie odniesieniu się przez organ II instancji do wszystkich zarzutów podniesionych przez stronę wobec decyzji organu I instancji, poprzez całkowite pominięcie kwestii wydania decyzji w I instancji z naruszeniem zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, określonej w art. 10 K.p.a.;

2. sprzeczność istotnych ustaleń organu I instancji z treścią zebranego w sprawie materiału dowodowego, które to ustalenia zostały następnie utrzymane przez organ II instancji, a polegające na błędnym uznaniu, że:

- skarżący jest podmiotem zarządzającym transportem, o którym stanowi art. 92 ust. 2 u.t.d., podczas gdy w rzeczywistości jest on wykonującym przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, o którym stanowi art. 92a ust. 1 u.t.d., co skutkowało wymierzeniem kary pieniężnej, określonej w załączniku nr 4 do ustawy, zamiast wymierzenia kary określonej w załączniku nr 3 do ustawy;

- skarżący miał wpływ na powstanie naruszenia i nastąpiło ono wskutek zdarzeń i okoliczności, które skarżący mógł i powinien przewidzieć, podczas gdy materiał dowodowym zebrany w niniejszej sprawie, w tym w szczególności treść umowy łączącej kierowcę R. A. ze skarżącym wskazują, że skarżący i zatrudniony przez niego kierowcy zgodzili się na taki podział obowiązków, zgodnie z którym po stronie zleceniobiorcy istniał obowiązek zapewnienia wszelkich dokumentów upoważniających go do wykonywania pracy jako kierowca taksówki, a także do dokonywania przeglądów technicznych, stąd należało uznać, że obciążenie karami skarżącego jest nieuzasadnione, a to na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu odwoławczego w całości i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. Nadto wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci decyzji Z. Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2019 r., nr [...] na okoliczność uznania przez organ I instancji, że skarżący jest podmiotem wykonującym przewóz drogowy i powinien odpowiadać oraz zostać obciążony karą wynikającą z art. 92a ust. 1 u.t.d., a nie tak jak to uznano w niniejszym postępowaniu, podmiotem zarządzającym transportem, odpowiadającym na zasadach określonych w art. 92a ust. 2 u.t.d.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Sąd bada legalność zaskarżonej decyzji lub postanowienia, ich zgodność z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Zgodnie art. 134 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W badanej sprawie Sąd nie dostrzegł naruszenia ani przepisów prawa materialnego ani przepisów proceduralnych wskazywanych w skardze.

Sąd nie dostrzegł również naruszenia prawa, które mogłoby stanowić podstawę uchylenia zaskarżonej decyzji, bądź stwierdzenia jej nieważności.

W rozpoznawanej sprawie przedmiot sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia zagadnienia dotyczącego zgodności z prawem działań organu w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie [...] sierpnia 2019 r. przewozu drogowego bez ważnych badań lekarskich i psychologicznych.

Zgodnie z treścią art.39a ust.1 pkt 3 i 4 u.t.d. przedsiębiorca lub inny podmiot wykonujący przewóz drogowy może zatrudnić kierowcę, jeżeli osoba ta:

3) nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy;

4) nie ma przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

Zgodnie z treścią art.39j ust.2 u.t.d. badania lekarskie, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3-6, w zakresie i na zasadach określonych w przepisach ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917, ze zm.).

W myśl art.39j ust.3 u.t.d. zakres badań lekarskich, o których mowa w ust. 1, obejmuje ponadto ustalenie istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zgodnie z rozdziałem 12 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Zgodnie z treścią art.39k ust.1 u.t.d. kierowca wykonujący przewóz drogowy podlega badaniom psychologicznym przeprowadzanym w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy.

W myśl art.39k ust.2 u.t.d. badania psychologiczne, o których mowa w ust. 1, są wykonywane, z zastrzeżeniem ust. 3 i 4, w zakresie i na zasadach określonych dla kierowców w rozdziale 13 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.

Zgodnie z treścią art.92a ust.2 u.t.d. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.

W myśl art.92a ust.8 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 2, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, określa załącznik nr 4 do ustawy.

Zgodnie z treścią art.92a ust.10 u.t.d. jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1.

W myśl l.p 4.2 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia lekarskiego o braku przeciwwskazań zdrowotnych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje karą pieniężną w wysokości 100 zł.

Zgodnie z treścią l.p. 4.3 załącznika nr 4 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiada orzeczenia psychologicznego o braku przeciwwskazań psychologicznych do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy skutkuje karą pieniężną w wysokości 1000 zł.

W myśl art. 92a ust. 1 i 2 u.t.d. w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli stanowi, że :

1. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.

2. zarządzający transportem, osoba, o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 złotych do 2000 złotych za każde naruszenie.

Zatem adresatami sankcji za naruszenie warunków i obowiązków przewozu drogowego jest podmiot wykonujący przewóz drogowy, podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem, a także zarządzający transportem.

Zauważyć należy, że decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. ukarano skarżącego za wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie posiadał orzeczenia lekarskiego i psychologicznego o braku przeciwskazań do wykonywania pracy na stanowisku kierowcy. Jako podstawę tego rozstrzygnięcia wskazano art. 92z ust. 2 u.t.d.

W innej sprawie skarżącego, toczącej się przed tutejszym Sądem pod sygn. akt II SA/Sz 122/20, w wyroku z dnia 24 września 2020 r. Sąd bardzo szczegółowo odniósł się do kwestii tego, czy skarżący jest podmiotem wykonującym przewóz czy też osobą zarządzającą transportem.

Sąd orzekający w pełni podziela stanowisko tam wyrażone, że skarżącego należy traktować jako podmiot, na którego rzecz przewóz jest wykonywany przez zatrudnionego kierowcę.

Art. 7c u.t.d. stanowi, że mikroprzedsiębiorca może bez wyznaczania zarządzającego transportem, spełniającego warunki o których mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia nr 1071/2009, w drodze umowy wyznaczyć osobę fizyczną uprawnioną do wykonywania zadań zarządzającego transportem w jego imieniu jeżeli osoba ta spełnia warunki określone w art. 4 ust. 2 rozporządzenia.

Stosownie do art. 7a ust. 2 pkt 7 u.t.d. we wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej należy wskazać, między innymi, imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 albo osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Przedstawione powyżej przepisy wprowadzają zatem pojęcie osoby zarządzającej transportem, zawierając definicję legalną osoby pełniącej taką funkcję, a jednocześnie nakładają na przedsiębiorcę obowiązek wyznaczenia takiej osoby, o ile sam przedsiębiorca będący osobą fizyczną nie pełni te funkcji.

Zgodnie z wymienionym przepisem, zarządzający transportem to osoba, która w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi przedsiębiorstwa.

Zarządzający transportem to osoba fizyczna, która posiada dobrą reputację i wymagane kompetencje zawodowe i która jest ujawniona organom wydającym zezwolenie i organom kontrolnym.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że przewóz był wykonywany w imieniu i na rzecz skarżącego. Świadczy o tym całokształt zebranego materiału dowodowego a przede wszystkim treść licencji okazanej przez kierowcę, który wykonywał przewóz na rzecz i w imieniu skarżącego. A zatem, skarżący był osobą wykonującą przewóz. Powyższą okoliczność wskazano zarówno w uzasadnieniu decyzji I jak i II instancji, błędnie wskazując jednak, jako podstawę wymiaru kary pieniężnej, art. 92a ust. 2 u.t.d.

Okoliczność ta, zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, nie przesądza o wadliwości kontrolowanej decyzji, bowiem wskazanie błędnej podstawy prawnej nie przesądza o istotnej wadliwości decyzji, jeżeli samo rozstrzygnięcie znajduje podstawę w obowiązujących przepisach prawa, mających zastosowanie w danej sprawie.

Z treści przepisu art.92a ust.1 u.t.d wynika, że jeżeli czyn będący naruszeniem, o którym mowa w załączniku nr 3 do ustawy, stanowi jednocześnie naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 4 do ustawy, w przypadku podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem będącego jednocześnie osobą, o której mowa w ust. 2, nakłada się wyłącznie karę pieniężną, o której mowa w ust. 1. Ustawodawca stanął tym samym na stanowisku, że w takim skonfigurowaniu, w którym ten sam czyn realizuje znamiona deliktów administracyjnych wymienionych w załączniku nr 3 i nr 4 do u.t.d., karę wymierza się wyłącznie w oparciu o art. 92a ust. 1 u.t.d., a więc za naruszenia określone w załączniku nr 3. Poprzez ten sam czyn w kontekście treści art. 92a ust. 10 u.t.d. należy rozumieć jedno zachowanie, jedno działanie, podjęte w przyjętych ramach miejscowo-czasowych, oceniane z perspektywy norm prawnych zrekonstruowanych w oparciu o przepisy tej ustawy. Tak ramy czasowe weryfikowanego działania, jak i jego zlokalizowanie, wynikać muszą każdorazowo ze sporządzonego na podstawie art. 74 u.t.d. protokołu kontroli. Jeżeli tak rozumiany czyn, wyczerpuje znamiona deliktów administracyjnych wskazanych w załącznikach nr 3 i nr 4 do ustawy, a podmiot który się ich dopuścił kwalifikuje się i jako "podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem" (art. 92a ust. 1 u.t.d.) i jako podmiot wymieniony w art.92a ust.2 u.t.d., to karę – stosownie do art. 92a ust. 10 u.t.d. - można wówczas wymierzyć wyłącznie na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., za naruszenia określone w załączniku nr 3.

Podstawa wymiaru kary jest zatem wspólna zarówno dla podmiotu wykonującego przewóz drogowy, jak i podmiotu, któremu można przypisać status zarządzającego transportem.

Zdaniem Sądu, nie ulega wątpliwości, że odpowiedzialność za naruszenie, stwierdzone w trakcie kontroli drogowej z [...] sierpnia 2019 r., ponosi skarżący.

W orzecznictwie przyjmuje się, że za podmiot wykonujący przewóz drogowy uznaje się przewoźnika drogowego, którym jest przedsiębiorcą uprawnionym do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego - art. 4 pkt 15 u.t.d. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 24 marca 2016 r. sygn. akt II SA/Go 110/16). Posłużenie się terminem "podmiot wykonujący przewóz drogowy" miało zatem na celu objęcie sankcjami z tego przepisu wszystkie te podmioty, które wykonując działalność transportową naruszają prawo. Odpowiedzialności na podstawie tego przepisu nie podlegają zatem kierowcy wykonujący fizycznie na rzecz przedsiębiorcy przewóz, lecz sam przedsiębiorca, na którego rzecz przewóz jest wykonywany.

Jako chybione ocenić należy także twierdzenia skarżącego o istnieniu okoliczności z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. wyłączających jego odpowiedzialność za stwierdzone uchybienia. Według tego przepisu nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Z orzecznictwa wynika, że określone tym przepisem przesłanki generacyjne nie odnoszą się do zwykłego zachowania przedsiębiorcy lub działań osób, którymi posługuje się przy prowadzeniu działalności gospodarczej i organizacji pracy przedsiębiorstwa, lecz do sytuacji wyjątkowych, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie. Podnosi się także, że te okoliczności powinien wykazać przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tych przepisów, które zwalniają go z odpowiedzialności (por. wyroki WSA w Lublinie z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Lu 345/19, WSA w Gdańsku z dnia 24 października 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 454/19, WSA w Poznaniu z dnia 12 września 2018 r., sygn. akt III SA/Po 300/18).

W ocenie Sądu, rację należy przyznać organowi odwoławczemu, że skarżący nie wykazał okoliczności uzasadniających zastosowanie art. 92c u.t.d. To na skarżącym, jako przedsiębiorcy, ciążył obowiązek, aby kierowca wykonujący przewóz w jego imieniu posiadał wszystkie wymagane dokumenty, o których mowa w art. 39a i nast. u.t.d.

Bezsporne jest, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji skarżący nie okazał, że kierowca wykonujący przewozy w jego imieniu i na jego rzecz w dniu kontroli drogowej posiadał niezbędne badania lekarskie i psychologiczne. Załączenie w toku postępowania takich zaświadczeń wydanych dla skarżącego nie mogło odnieść żadnego skutku skoro to nie skarżący w dniu [...] sierpnia 2019 r. kierował kontrolowaną taksówką.

Podkreślić należy, że to przedsiębiorca powinien dochować maksimum staranności, aby takie badanie w czasie wykonywania przewozów kierowca posiadał i nie może się z tego obowiązku zwolnić poprzez przerzucenie odpowiedzialności na kierowcę za pomocą np. zawartej z nim umowy. Podkreślenia wymaga, że umowa cywilnoprawna nie może stanowić podstawy do zmiany zasad odpowiedzialności administracyjnej przedsiębiorcy za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Odpowiedzialność przedsiębiorcy jest odpowiedzialnością obiektywną, dlatego do uwolnienia się od niej nie wystarczy powołanie się na zawinione działanie kierowcy. Przedsiębiorca ponosi bowiem odpowiedzialność za działania i zaniechania własne jak i kierowcy, nawet jeśli te wynikają z obowiązków umownych. Brak odpowiednich badań lekarskich psychologicznych kierowcy, będący efektem zaniedbania nie jest okolicznością niemożliwą do przewidzenia, na którą skarżący nie miał wpływu. Sprawowanie nadzoru, czy kierowca posiada aktualne badania nie nastręcza większych trudności i nie wymaga od przedsiębiorcy każdorazowej czynności sprawdzania przed wysłaniem kierowcy w zadanie przewozowe. Właściwa organizacja pracy w takim przypadku byłaby wystarczająca, a skoro doszło do naruszeń, to oznacza to, że takowej nie zapewniono. Podkreślenia także wymaga, że to w gestii przedsiębiorcy leży dokonywanie bieżącej kontroli i takiego doboru osób, aby naruszenia nie zachodziły.

Skarżący zarzuca w skardze naruszenie art.8 § 1 i 11 K.p.a. Sąd nie dopatrzył się naruszenia art. 8 § 1 K.p.a. bowiem organy administracji publicznej przy załatwianiu niniejszej sprawy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a przy załatwianiu sprawy miały na względzie także interes społeczny i słuszny interes obywateli, nie naruszyły zatem zasad proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Organy wyjaśniły stronie zasadność przesłanek, którymi kierowały się przy załatwieniu sprawy. W uzasadnieniu decyzji został przedstawiony dość szczegółowo stan faktyczny i prawny, oraz zasadność przesłanek, którymi organ kierował się przy rozstrzygnięciu sprawy. Nie można zatem uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art.11 K.p.a.

W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie dokonały także wszechstronnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dokonując przy tym swobodnej, a nie dowolnej oceny materiału dowodowego.

Sąd nie dopatrzył się zatem żadnych naruszeń K.p.a., które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. Skarżący został zawiadomiony w wszczęciu postępowania w przedmiotowej sprawie i uczestniczył w postępowaniu za pośrednictwem swojego pełnomocnika.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi.

Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej: www.orzeczenia.nsa.gov.pl.