Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt I SA 1086/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2004-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 607  Gospodarka mieniem państwowym i komunalnym, w tym gospodarka nieruchomościami nierolnymi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędzia WSA Asesor WSA Protokolant Zbigniew Ślusarczyk Hanna Raszkowska (spr.) Bogusław Jażdżyk Romualda Gumińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2004 r., sprawy ze skargi D. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" r. nr "[...]" w przedmiocie odmowy nieodpłatnego nabycia prawa własności nieruchomości: I uchyla zaskarżoną decyzję, II. orzeka, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana do czasu uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej D. K. kwotę 30 zł (trzydzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

2 I SA 1086/03

Uzasadnienie

Prezydent Miasta O. decyzją z dnia 16 stycznia 2003 r. Nr "[...]" odmówił D. K. i L. G. nabycia prawa własności będącej w ich użytkowaniu wieczystym działki oznaczonej w ewidencji gruntów jako działka nr 102 o po w. ogólnej 963 m2, położonej w O. przy ul. "[...]". Decyzję wydano w trybie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości (Dz. U. Nr 113, póz. 1209 ze zm.).

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła D. K. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. po rozpatrzeniu odwołania decyzją "[...]" z dnia 21 marca 2003r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. l ust. l wymienionej ustawy, roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości przysługuje osobom fizycznym będącym w dniu 26 maja 1990 r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy użytkownikami wieczystymi nieruchomości a wnioskodawcy warunku tego nie spełniają. Organ ustalił, iż podstawą nabycia przez wnioskodawców prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości i własności znajdującego się na niej budynku mieszkalnego było postanowienie Sądu Rejonowego w O. z dnia 21 września 1998 r. Sygn. akt "[...]" i umowa darowizny z dnia 27 sierpnia 2001 r. wobec czego nie spełniają oni określonych w ustawie warunków, bowiem prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, zabudowanej na cele mieszkaniowe, nabyli po 26 maja 1990 r.

Na powyższą decyzje skargę wniosła D. K. Skarżąca zarzuciła obu decyzjom, że zostały wydane z naruszeniem prawa bowiem z brzemienia art. l ust. l ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. nie wynika, ażeby warunkiem koniecznym nabycia prawa własności nieruchomości, był fakt posiadania przez jedną osobę

prawa użytkowania wieczystego w datach 26 maja 1990r. i 24 października 2001 r. Wskazała, iż jej poprzednicy prawni , współużytkowanie wieczyste nieruchomości nabyli na podstawie decyzji Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w O. z dnia 14 września 1965 r. stanowiącej podstawę do sporządzenia umowy wieczystego użytkowania i sprzedaży budynku w dniu 15 października 1965 r. Umowa ta sporządzona w formie aktu notarialnego, zawarta w imieniu Skarbu Państwa - Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w O. z F. B. (babcią skarżącej ), R. i D. małżonkami B. (wujostwem skarżącej) oraz M. i H. małżonkami G. (rodzicami skarżącej) ustanawiała na rzecz tych osób wieczyste użytkowanie działki opisanej w umowie, w częściach równych. Skarżąca wywodziła dalej, że użytkowanie wieczyste przechodziło kolejno w drodze darowizn i spadkobrania:

-umową darowizny z dnia 12 sierpnia 1993 r. R. i D. B. darowali swój udział w 1/3 części współużytkowania wieczystego H. G.,

-umową darowizny z dnia 17 czerwca 1994 r. spadek po F. B. (współużytkowniczce wieczystej w 1/3 części) nabyli po 1/2 jej spadkobiercy R. B. i H. G. po czym R. B. przypadający mu udział przeniósł na H. G.,

-postanowieniem Sądu Rejonowego w O. z dnia 21 września 1998 r. stwierdzono nabycie spadku po H. G. przez jej męża M. G. oraz dzieci L. G. i D. K. po 1/3 każdego z nich,

-umową darowizny z dnia 27 sierpnia 2001 r. M. G. swój udział w wieczystym użytkowaniu przeniósł w całości na córkę.

Podsumowując skarżąca podała, że w ten sposób współużytkownikami wieczystymi stali się L. G. i D. K. a współużytkowanie wieczyste nieruchomości będące przedmiotem wniosku skarżących o nieodpłatne nabycie jej własności, ma nieprzerwany ciąg następstwa prawnego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, iż nie jest zasadnym argument podniesiony w skardze, że skarżąca jest osobą, której przysługuje roszczenie o nabycie prawa własności nieruchomości na podstawie art. l ust. l ustawy. Podniesiono, iż warunkiem koniecznym do skorzystania z dobrodziejstwa ustawy, jest aby osoba która chce nabyć własność nieruchomości była współużytkownikiem wieczystym nieruchomości w obu wskazanych datach. Kolegium uznało, że skarżąca nie jest następcą prawnym, o którym mowa w par. 2 wspomnianego artykułu gdyż przepis ten dotyczy następców prawnych osób spełniających warunki z art. l ust l ustawy. Dlatego też następca prawny, może skutecznie wystąpić z roszczeniem o którym mowa w art. l ust. l ustawy tylko w przypadku, gdy poprzednik prawny w obu wymienionych datach był użytkownikiem wieczystym nieruchomości. Zdaniem Kolegium osoba fizyczna dziedzicząca po osobie, która tylko w dniu 26 maja 1990r. była użytkownikiem wieczystym nieruchomości nie może skutecznie nabyć prawa własności na podstawie art. l ust. l ustawy, nawet przy założeniu, że w dniu 24 października 2001 r. była użytkownikiem wieczystym nieruchomości i następcą prawnym spadkodawcy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Skarga, w związku z reformą sądownictwa administracyjnego, podlega rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie, na podstawie z art. 97 ust. l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1271 ze zm.).

Przechodząc do zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że decyzja ta oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem norm prawa materialnego, to jest art. l ust. l ustawy z dnia 26

lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników wieczystych prawa własności nieruchomości, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. Art. l ust. L powołanej ustawy wskazuje normatywne przesłanki, które winny być spełnione by po stronie użytkownika - współużytkownika - będącego osobą fizyczną powstało roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości obciążonej użytkowaniem wieczystym. Przesłanki te to:l) istnienie prawa użytkowania wieczystego nieruchomości w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 26 lipca 200lr., o której wyżej mowa, 2) nieruchomość musiała odpowiadać rodzajowo nieruchomościom wymienionym w ustawie i 3) znajdować się na terenach objętych działaniem dekretu z 6 września 1951 r. o ochronie i uregulowaniu własności osadniczych gospodarstw chłopskich na obszarze Ziem Zachodnich (Dz. U. Nr 46, póz. 340 ze zm.), przy czym wszystkie te przesłanki muszą być spełnione łącznie. Jeżeli idzie o wymóg istnienia prawa użytkowania wieczystego zarówno w dniu 16 maja 1990r. jak i w dniu wejścia w życie w/w ustawy, to dotyczył on osób fizycznych będących użytkownikami wieczystymi w obu tych datach. Oznacza to, że ta sama osoba winna posiadać prawo użytkowania wieczystego w omawianym czasie.

Spełnienie przez użytkownika wieczystego wymogów ustawy określonych w jej

art. l ust. l, tworzyło po stronie użytkownika wieczystego roszczenie o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości, do której przysługiwało mu prawo użytkowania wieczystego, a po stronie organu administracji publicznej obowiązek wydania decyzji o nabyciu prawa własności nieruchomości przez dotychczasowego użytkownika wieczystego.

Postępowanie w tym przedmiocie może toczyć się na wniosek osoby, o której mowa w cytowanym art. l ust. l ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. (tj. użytkownika wieczystego w dniu 26 maja 1990r. oraz w dniu wejścia w życie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r.) bądź jej następcy prawnego będącego osobą fizyczną, który uzyskał prawo do przysługującego tej osobie w trybie omawianej ustawy roszczenia o nieodpłatne nabycie prawa własności nieruchomości. Nie ulega

zatem wątpliwości, że roszczenie o nabycie prawa własności nieruchomości na podstawie ustawy z dnia 26 lipca 2001 r. przysługuje użytkownikowi (współużytkownikowi) wieczystemu, który spełniał wszystkie przesłanki określone w art. l ust. l tej ustawy bądź jego następcy prawnemu tj. osobie, która w uprawnienie tego użytkownika /współużytkownika/ wieczystego weszła w drodze sukcesji uniwersalnej /np. poprzez dziedziczenie/ Zasadę sukcesji uniwersalnej statuuje art. 922 § l Kodeksu cywilnego, a wyraża się ona we wstąpieniu spadkobiercy w ogół należących do spadku cywilnych praw i obowiązków majątkowych zmarłego. Wprawdzie art. 922 kc zalicza do spadku i tylko prawa i obowiązki majątkowe, jednakże na spadkobierców mogą również przejść niektóre sytuacje prawne tzn. takie, w których prawo podmiotowe jeszcze nie powstało, lecz z których może ono powstać. Przykładem takiej sytuacji prawnej przechodzącej na spadkobierców może być przedawnienie lub zasiedzenia, których bieg rozpoczął się za życia spadkodawcy. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z podobną sytuacją prawną, która nie zrodziła jeszcze prawa w postaci roszczenia o nieodpłatne nabycie prawa własności wieczyście użytkowanej nieruchomości, ale rozpoczął się bieg zdarzeń którego początkiem było posiadanie przez osoby fizyczne – F. B., R. i D. małżonków B. i M. i H. małżonków G. prawa użytkowania wieczystego w dniu 26 maja 1990r. Przy sukcesji uniwersalnej w drodze nabycia spadku, spadkobierca wchodzi w prawa i obowiązki majątkowe spadkodawcy, a więc zachodzi tu kontynuacja praw majątkowych w takim zakresie jaki przysługiwał spadkodawcy. Jeżeli zatem osoba fizyczna była użytkownikiem wieczystym w dniu 26 maja 1990r. -stanowiącym początek okresu posiadania prawa użytkowania wieczystego, który zamyka data wejścia w życie ustawy z dnia 24 października 2001 r. - a następnie - jak w sprawie niniejszej zmarła przed wejściem w życie ustawy, o której mowa to spadkobiercy tej osoby są kontynuatorami jej praw w tym praw związanych z sytuacją prawną zapoczątkowaną w dniu 26 maja 1990r.

Jeżeli zatem jeden ze spadkobierców był użytkownikiem wieczystym nieruchomości w dacie wejścia w życie w/w ustawy to należy uznać, że w takim przypadku przesłanka zawarta w art. l ust. l ustawy odnosząca się do posiadania przez osobę fizyczną prawa użytkowania wieczystego w dniu 26 maja 1990r. i w dniu wejścia w życie tej ustawy została spełniona. Nie zmienia tego stanu fakt, że w czasie między 26 maja 1990 r. a 24 października 2001 r. nastąpiły dalsze przekształcenia podmiotowe prowadzące do tego, że ostatecznie właścicielami przedmiotowej nieruchomości stało się tylko dwoje ze spadkobierców na podstawie umowy darowizny. Wszelkie przekształcenia podmiotowe odbywały się bowiem w kręgu spadkobierców ustawowych osób będących w pierwszej z wymienionych dat współużytkownikami wieczystymi i do dnia 24 października 2001 r. krąg tych osób (spadkobierców) nie został zmieniony. Przedmiotem umowy była bowiem nieruchomość będąca współwłasnością wszystkich stron umowy uprawnionych łącznie do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego we własność.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić że skarżąca spełnia warunki

przewidziane ustawą z dnia 26 lipca 2001 r. o nabywaniu przez użytkowników

wieczystych prawa własności nieruchomości do nieodpłatnego nabycia prawa

własności nieruchomości, której jest użytkownikiem wieczystym. To zaś

oznacza, że decyzje organów obu instancji wydane zostały w tej sprawie z

naruszeniem przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik

sprawy. Z tego względu na podstawie art. 145 § l pkt l lit. a ustawy z 30

sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, póz. 1270) orzeczono jak w sentencji. Na podstawie art. 152

wymienionej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi orzeczono, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana

do czasu uprawomocnienia się wyroku a na podstawie art. 200 tej ustawy

orzeczono o kosztach postępowania.