Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1139/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2011-09-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano wnioskodawcy wynagrodzenie
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 30 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. Ł. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi D. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: maj, sierpień, wrzesień, październik, listopad, grudzień 2006 r. postanawia przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 147,60 zł /sto czterdzieści siedem złotych sześćdziesiąt groszy/ za postępowanie zażaleniowe.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 3 grudnia 2010 r. oddalił wniosek D. T. o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...].

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym.

Postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego oraz odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego M. Ł.

Pełnomocnik skarżącego w dniu 5 maja 2011 r. uzupełniła treść wniesionego przez skarżącego zażalenia na postanowienie WSA z dnia 3 grudnia 2010 r. Wniosła także o przyznanie kosztów nieopłaconej udzielonej z urzędu pomocy prawnej.

Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 7 lipca 2011 r., sygn. akt I FZ 179/11 oddalił zażalenie.

W piśmie z dnia 26 września 2011 r. pełnomocnik ponownie wniosła o przyznanie kosztów nieopłaconej udzielonej skarżącemu z urzędu pomocy prawnej w postępowaniu zażaleniowym. Podniosła, że NSA w postanowieniu z dnia 7 lipca 2011 r. wskazał, że sądem właściwym do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia za wykonane zastępstwo prawne jest wojewódzki sąd administracyjny.

Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach

o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. d) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji w postępowaniu zażaleniowym 120 zł.

W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta

z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty,

o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Wobec powyższego należne wnioskodawcy wynagrodzenie za czynności dokonane w postępowaniu zażaleniowym przysługuje w wysokości 120 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 147,60 zł.

Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak

w sentencji postanowienia.