Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1621/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 240 par. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Danuta Mróz (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Protokolant Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 sierpnia 2012 r. sprawy ze skargi E. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia 25 lipca 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości na 2006 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E. i B. K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] (nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] (nr [...]) o odmowie – po wznowieniu - uchylenia ostatecznej decyzji tego organu (z dnia [...], nr [...]) wydanej w sprawie ustalenia skarżącym podatku od nieruchomości na 2006 r.

Z ustaleń faktycznych przyjętych w sprawie za organami podatkowymi wynika, że decyzją z dnia [...] (nr [...]) Prezydent Miasta W. ustalił E. i B. K. (dalej: strona lub skarżący) podatek od nieruchomości na rok 2006 w wysokości 28.896 zł, które to zobowiązanie obejmowało:

- opodatkowanie budynków lub części pozostałych o łącznej powierzchni użytkowej 2193,32 m2

- opodatkowanie gruntów pozostałych o łącznej powierzchni 54063 m2.

Decyzja ta została doręczona skarżącym w dniu 11 marca 2006 r. i nie została zaskarżona w drodze odwołania (tj. w zwykłym trybie instancyjnym).

Pismem z dnia 17 września 2007 r. strona skarżąca wniosła o uchylenie w/w decyzji. Po wezwaniu przez organ podatkowy w trybie art. 169 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., nr 8, poz. 60 ze zm.: dalej - O.p.) o sprecyzowanie zgłoszonego żądania strona wyjaśniła, że żądanie to stanowi wniosek o wznowienie postępowania w zakresie wymiaru podatku od nieruchomości za 2006r. Podając przesłankę wznowienia, skarżący powołał się na nieistnienie zabudowań (budynków) objętych decyzją podatkową, które, wedle twierdzeń strony, zostały rozebrane już w 2003 r.

Postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Prezydent Miasta W., działając na podstawie art. 241 § 1 oraz art. 243 § 1 i 2 w zw. z art. 216 §1 o.p., wznowił, na wniosek strony, postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia podatku od nieruchomości na 2006 r.

Do protokołu dokumentującego zapoznanie się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie wnioskodawcy zgłosili wniosek o włączenie do tego materiału akt sprawy karnej (o sygn. akt [...]) na okoliczność rozbiórki tych budynków i ich nieistnienia na nieruchomości już w 2003 r.

Postanowieniem z dnia [...] (nr [...]) Prezydent Miasta W. odmówił przeprowadzenia dowodu z akt sądowych o sygn. akt [...] a decyzją z dnia [...] (nr [...]) organ ten odmówił uchylenia decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta W. z dnia [...] (nr [...]), stwierdzając brak wystąpienia przesłanek z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Jak stwierdził organ, skarżący w toku prowadzonego postępowania nie przedstawili żadnych dowodów, które potwierdzałyby fakt braku zabudowań na nieruchomości w roku podatkowym 2003.

Decyzja ta została zaskarżona przez skarżących w drodze odwołania, w treści którego skarżący podnieśli m.in. fakt, że ujęte w decyzji budynki nie istnieją od trzech lat, co miała potwierdzać wizja lokalna przeprowadzona na nieruchomości w 2008 r. Powołali się również na akta sprawy karnej o sygn. akt [...].

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] (nr [...]) uchyliło zaskarżoną decyzję i sprawę przekazało do ponownego rozpoznania przez organ podatkowy I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, materiał dowodowy na podstawie którego orzekał organ podatkowy I instancji wymagał uzupełnienia o przeprowadzenie dowodu (wnioskowanego przez stronę) z akt sprawy karnej (o sygn. [...]) na okoliczność rozbiórki opodatkowanych budynków przez osoby trzecie już w 2003 r. Organ odwoławczy, w zaleceniach kierowanych pod adresem organu podatkowego I instancji, wskazał również na konieczność ustalenia, z udziałem wnioskodawców, jakiej konkretnie sprawy sądowej dotyczyła powołana przez nich sygnatura [...], czy sprawa zarejestrowana pod tą sygnaturą została zakończona prawomocnym orzeczeniem oraz jaka jest treść tego orzeczenia, w szczególności, czy zawiera informacje istotne z punktu widzenia podstaw wznowienia postępowania podatkowego prowadzonego za 2006 r.

Mając na uwadze zalecenia organu odwoławczego, pismem z dnia 17 lipca 2009 r. organ podatkowy I instancji wezwał E. i B. K. do złożenia wyjaśnień odnośnie powołanej przez nich sprawy karnej. Jednocześnie, zwrócił się organ podatkowy do Sądu Rejonowego w W. z prośbą o udzielenie informacji, czy sprawa karna zarejestrowana pod sygn. akt [...] została prawomocnie zakończona.

Z informacji udzielonej przez Sąd Rejonowy wynikało, że wydany w sprawie o sygn. akt [...] wyrok skazujący został uchylony przez Sąd Okręgowy, a sprawa została zarejestrowana pod nową sygn. akt [...]. Z przesłanego organowi odpisu prawomocnego postanowienia w sprawie [...] wynikało, że postępowanie karne zostało umorzone.

B. K., zapoznany z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie, oprócz zastrzeżeń co do staranności prowadzenia dokumentacji sprawy powołał się na przesłankę skażenia nieruchomości azbestem, co, jego zdaniem, wykluczało prowadzenie na tej nieruchomości działalności gospodarczej, nadto, powtórzył wcześniej podnoszoną okoliczność rozebrania budynków posadowionych na tej nieruchomości przez osoby trzecie. Wniósł również o włączenie w poczet materiału dowodowego sprawy protokołów oględzin nieruchomości sporządzonych w 2009 r. wraz z dokumentacją zdjęciową, a stanowiących materiał dowodowy w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 145/11. Do protokołu zapoznania się z aktami sprawy strony zgłosiły również wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłych rzeczoznawców z zakresu ochrony środowiska i infrastruktury budowlanej na okoliczność skażenia nieruchomości azbestem oraz oceny stanu zabudowań nieruchomości w roku 2006.

Postanowieniami z dnia [...] (kierowanymi do wnioskodawców oddzielnie) Prezydent Miasta W. odmówił przeprowadzenia dowodów z opinii biegłych specjalistów. Natomiast postanowieniem z dnia [...] organ podatkowy włączył w poczet materiału dowodowego sprawy dokumentację związaną z oględzinami nieruchomości (przeprowadzonymi w dniu 6 maja 2009 r.).

Dokonując oceny uzupełnionego w ten sposób materiału dowodowego, Prezydent Miasta W., podobnie jak poprzednio, nie znalazł podstaw prawnych do uchylenia ostatecznej decyzji tego organu w trybie art. 240 § 1 pkt 5 O.p., o czym orzekł w decyzji z dnia [...] (nr [...]). W uzasadnieniu wydanego orzeczenia organ podatkowy wskazał, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego brak jest podstaw prawnych do uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] (nr [...]), albowiem dowody te nie pozwalają jednoznacznie stwierdzić stanu zabudowy nieruchomości w roku 2006. Jak wyjaśniał, powoływane przez stronę akta sprawy karnej (dotyczącej zarzutu udaremnienia przez B. K. egzekucji komorniczej poprzez zbycie zajętego mienia) dotyczą okoliczności rozebrania i sprzedaży dwóch hal stalowych, a nie murowanych budynków, zaś, włączony do akt sprawy (na wniosek strony) protokół oględzin nieruchomości przy ul. [...] w W. (wraz ze zdjęciami) dokumentuje stan tej nieruchomości na dzień przeprowadzenia oględzin, tj. na dzień 6 maja 2009 r. Odnosząc się do powołanej przez stronę przesłanki skażenia gruntu organ podatkowy I instancji zarzucił, że przesłanka ta nie była objęta treścią wniosku o wznowienie, a nadto, wnioskodawcy nie przedstawili żadnych dowodów na jej potwierdzenie.

W odwołaniu od tej decyzji strona zarzuciła, że organ podatkowy nie uwzględnił materiału dowodowego zebranego w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 45/11. Wniosła jednocześnie o włączenie tych akt do materiału dowodowego w sprawie zainicjowanej wnioskiem o wznowienie.

Decyzją z dnia [...] (nr [...]) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta W. Organ odwoławczy podzielił tym samym stanowisko organu podatkowego I instancji co do tego, że w stanie faktycznym sprawy brak jest podstaw do wznowienia postępowania w oparciu o przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Za taką przesłankę nie uznał organ odwoławczy w szczególności powoływanego (wnioskowanego) przez skarżących dowodu z orzeczenia w sprawie karnej o sygn. akt [...] (błędnie wskazanej przez wnioskodawców jako [...]) podkreślając, że treść uzasadnienia tego orzeczenia nie daje podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że w roku 2006 nie istniały budynki będące przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości za ten okres.

Odnosząc się do wnioskowanego przez stronę jako dowód w sprawie protokołu oględzin nieruchomości przy ul. [...] w W. (wraz z dokumentacją zdjęciową) organ odwoławczy stwierdził, że dokumentacja ta obrazuje stan faktyczny nieruchomości na dzień jej sporządzenia, tj. 6 maja 2009 r. i dlatego też nie może stanowić zasadniczego dowodu w sprawie dotyczącej wznowienia postępowania podatkowego za 2006 r.

W nawiązaniu do akcentowanego przez skarżących stanowiska sądu administracyjnego wyrażonego w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 145/11 Samorządowe Kolegium Odwoławcze podniosło, że wyrok sądu zapadły w tej sprawie dotyczył skargi na decyzję SKO w W. z dnia [...] (nr [...]), wydanej w sprawie podatku od nieruchomości na 2008 r., a zatem, odnosił się do ustaleń faktycznych poczynionych dwa lata później aniżeli przyjęte w postępowaniu podatkowym objętym wnioskiem o wznowienie.

Końcowo organ odwoławczy podkreślił, że kwestionowana przez skarżących decyzja ustalająca zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości na 2006 r. uwzględnia stan faktyczny wynikający z danych zamieszczonych w ewidencji gruntów i budynków, informacji podatkowych składanych przez podatników oraz dowodów dostępnych i znanych organowi podatkowemu w dniu wydania tej decyzji.

W skardze na to rozstrzygnięcie, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżący podnieśli zarzut wydania zaskarżonej decyzji z pominięciem dowodów zebranych w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 145/11, jak również z pominięciem stanowiska sądu administracyjnego wyrażonego w tej sprawie (w wyroku z dnia 8 września 2011 r.). Zarzucili również wydanie zaskarżonej decyzji z przekroczeniem procesowych terminów do załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wskazując na powyższe skarżący domagali się zasądzenia na ich rzecz od organu odwoławczego kwoty 20.000 zł ("z tytułu przewlekłości-bezczynności tego organu" oraz "wydania kłamliwej, fałszywej decyzji i powołania nieprawdziwych faktów") oraz kwoty 352,18 zł tytułem zwrotu kosztów dojazdu (z J. do W.) związanych z osobistym odbiorem decyzji w siedzibie organu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o oddalenie skargi, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Skarga jest pozbawiona podstaw prawnych.

Procesową płaszczyznę sporu stanowi decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] (nr [...]), utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. o odmowie uchylenia - w trybie wznowieniowym - ostatecznej decyzji tego organu (z dnia [...]) dotyczącej ustalenia skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2006 r.

Przesłankę prawną, w oparciu o którą skarżący zmierzali do wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości za 2006 r. stanowi dyspozycja art. 240 § 1 pkt 5 O.p., w myśl której, w sprawie zakończoną decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję.

Odwołując się do orzecznictwa, pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów na gruncie art. 240 § 1 pkt 5 O.p należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2006 r., sygn. akt II FSK 361/05; orzeczenie dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl).

Formułując na tej podstawie wniosek o wznowienie postępowania podatkowego w sprawie skarżący podnosili, że uwzględnione w kwestionowanej decyzji (jako jeden z przedmiotów opodatkowania) budynki nie istniały od 2003 r., a sama nieruchomość, jako skażona azbestem, nie nadawała się do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Wśród dowodów procesowych mających uzasadniać powodzenie wniosku skarżący wskazywali na – protokół oględzin nieruchomości (wraz z dokumentacją zdjęciową) sporządzony 27 grudnia 2007 r. , osąd prawny zawarty w wyroku z dnia 8 września 2011 r. w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 145/11 oraz ustalenia sądu karnego w sprawie o sygn. akt. [...], dotyczącej nielegalnej rozbiórki hal magazynowych.

Na etapie skargi, kierowane przeciwko zaskarżonej decyzji merytoryczne zarzuty naruszenia art. 240 § 1 pkt 5 O.p. skarżący uzupełnili o procesowy zarzut przewlekłości postępowania w sprawie, domagając się od organu odwoławczego zasądzenia odszkodowania w kwocie 20.000 zł.

W granicach tak zarysowanego sporu, Sąd nie stwierdził przesłanek do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Uznał tym samym, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Wyrażona ocena odnosi się zarówno do kwestii prawideł stosowania przez organy podatkowe przepisów dotyczących wznowienia postępowania podatkowego, jak i ogólnoprocesowych przepisów dotyczących terminów załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym.

Nie mają racji skarżący podnosząc, że przesłankę wznowienia postępowania podatkowego w sprawie winny stanowić dla organów podatkowych przede wszystkim ustalenia faktyczne w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 145/11 oraz wyrażone tam stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jak słusznie zwróciło uwagę Samorządowe Kolegium Odwoławcze, sprawa podatników, rozpoznana pod sygn. akt sądowych I SA/Wr 145/11 dotyczyła ich skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] (nr [...]) w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. Zarówno zatem przyjęte w tej sprawie ustalenia faktyczne, jak i dokonana przez Sąd ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji nie mogły mieć wpływu na kwestię legalności decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, skoro, zarówno ustalenia faktyczne przyjęte przez Sąd w sprawie o sygn. akt SA/Wr 145/11, jak i zawarty w wyroku z dnia I SA/Wr 145/11 osąd prawny dotyczyły wymiaru zobowiązania podatkowego za późniejszy okres (za rok 2008). Sama zatem okoliczność, że ze znajdujących się w tych aktach protokołów oględzin nieruchomości przy ul. [...] w W. (protokoły z dnia 30 grudnia 2008 r. oraz z dnia 6 maja 2009 r.) wynikało istotnie, że na terenie tej nieruchomości znajdują się pozostałości po budynkach (ruiny i gruzy), nie może przesądzać o takim również stanie nieruchomości przypadającym na rok 2006 r.

Zwrócić trzeba bowiem uwagę, że ustawodawca dopuszcza w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. możliwość wzruszenia (w trybie wznowieniowym) ostatecznej decyzji podatkowej w powołaniu na przesłankę wyjścia na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów wszak pod warunkiem, że te nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji (podkreślenie Sądu), a jednocześnie, nie były na ten moment (wydania decyzji) znane organowi podatkowemu. Brzmienie powołanego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że "wyjście na jaw" nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów tylko wtedy uzasadnia uchylenie – w trybie wznowienia – ostatecznej decyzji podatkowej, gdy nie ma wątpliwości co do tego, że okoliczności te (o dodatkowym walorze prawnym w postaci istotności dla kierunku rozstrzygnięcia) istniały w dniu wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie.

W stanie sprawy, brak jest natomiast dostatecznych podstaw prawnych do przyjęcia, co słusznie akcentowały organy podatkowe, że objęty kwestionowaną decyzją przedmiot opodatkowania w postaci budynków nie istniał w dacie wydania skarżącym decyzji ustalającej podatek od nieruchomości na 2006 r. Wskazać trzeba, że powołana przez skarżących w toku postępowania dokumentacja z akt sprawy o sygn. akt I SA/Wr 145/11. tj. sygnalizowane wyżej protokoły oględzin nieruchomości wraz z dokumentacją zdjęciową dokumentują stan spornej nieruchomości dopiero na dzień 30 grudnia 2008 r. i 6 maja 2009 r., a zatem, nie odnoszą się do stanu nieruchomości istniejącego na dzień wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie (tj. [...]). Dotyczą natomiast stanu w jakim ta nieruchomość znajdowała się dwa, a nawet trzy lata później. Sama natomiast okoliczność, że w 2008 r. (co potwierdza sporządzony w tym roku protokół oględzin nieruchomości) na nieruchomości skarżących nie było budynków nie przesądza faktu, że taki stan nieruchomości (tj. niezabudowanej) funkcjonował także w 2006 r.

Jako dostatecznego argumentu na poparcie zasadności wniosku nie można przy tym uznać samych twierdzeń strony co do faktu, że na miejscu byłych zabudowań znajdują się obecnie sześcioletnie drzewa, co miało by wskazywać, że co najmniej od sześciu lat na terenie nieruchomości skarżących nie ma zabudowań objętych opodatkowaniem. Wskazać trzeba, na co trafnie zwróciły uwagę organy podatkowe w toku postępowania, że prezentowane w tej kwestii twierdzenia skarżących nie były spójne, raz bowiem skarżący utrzymywali, że zabudowań nie było już od 2001 r., innym razem wskazywali na rok 2003 (na rozbieżność w zeznaniach stron wskazuje organ podatkowy I instancji w piśmie z dnia 29 czerwca 2011 r., kierowanym do organu odwoławczego wraz z uzupełnieniem odwołania).

Niezależnie od poczynionej uwagi, nie budzi przy tym wątpliwości Sądu, że sama deklaracja skarżących co do nieistnienia budynków na dzień wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie nie jest wystarczającą przesłanką do uznania zasadności wniosku. Taką możliwość skarżący mieli w toku postępowania odwoławczego od tej decyzji, z którego to prawa nie skorzystali. Wymaga w tym miejscu podkreślenia, że wszczęta – na obecnym etapie sprawy – procedura wznowienia postępowania podatkowego należy do trybów nadzwyczajnych, a dopuszczalne podstawy wznowienia zostały enumeratywnie wymienione w treści art. 240 § 1 O.p. Zgodnie z powszechnie aprobowaną linią orzecznictwa sądowoadministracyjnego, nie jest dopuszczalna rozszerzająca wykładnia tego przepisu (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 października 2010 r., sygn. akt I SA/Sz 508/10, LEX nr 694280). Przy wykładni tego przepisu należy mieć bowiem na uwadze rodzaj regulowanej nim procedury, która stanowi odstępstwo od zasady trwałości ostatecznych decyzji, stanowiącej fundament stabilizacji – wynikających z decyzji administracyjnych – skutków prawnych (por. powołany wyżej wyrok w sprawie o sygn. akt I SA/Sz 508/10).

Skoro zatem, podstawę do wystąpienia przez skarżących z żądaniem uchylenia kwestionowanej decyzji stanowił przepis art. 240 § 1 pkt 5 O.p., to tylko przedstawione w postępowaniu, istotne dla sprawy, i istniejące w dniu wydania decyzji (podkreślenie Sądu), nieznane organowi, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody (podkreślenie Sądu) mogły przesądzić o uchyleniu ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] Takich dowodów, czy też okoliczności faktycznych w odniesieniu do podstaw ustalonego wymiaru podatku od nieruchomości za 2006 r., skarżący, poza słownymi deklaracjami, nie przedstawili.

W szczególności, nie można do tych przesłanek zaliczyć omówionej już dokumentacji zgromadzonej w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] (nr [...]) w sprawie podatku od nieruchomości za 2008 r. (odnośnie dowodu z akt sprawy karnej Sąd odniesie się na dalszym etapie rozważań). Bez znaczenia w sprawie pozostaje przy tym także podnoszona na etapie odwołania okoliczność - skażenia nieruchomości azbestem, który to zarzut zmierzał w kierunku wykazania jej niezdatności do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Kwestia skażenia nieruchomości azbestem, analizowana przez Sąd w wyroku w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 145/11, wpisuje się w szerszą przesłankę "względów technicznych nieruchomości", która może znaleźć zastosowanie (wpływając na wymiar podatku) jedynie w odniesieniu do nieruchomości związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej i wedle tego kryterium opodatkowanej (tj. według najwyższych stawek), czego nie dotyczył stan faktyczny przyjęty w decyzji objętej wnioskiem o wznowienie, gdzie organ w podatku od nieruchomości za 2006 r. zastosował stawki jak dla "pozostałych" (jako związane z prowadzona działalnością gospodarczą organy podatkowe uznały nieruchomości skarżących w postępowaniu podatkowym prowadzonym za rok 2008 r.).

Jakkolwiek zarzuty skargi nie odnosiły się wprost do legalności wydanych przez organ postanowień (kierowanych do skarżących oddzielnie) o odmowie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy w zakresie ochrony środowiska i infrastruktury budowlanej, Sąd, działając w granicach kognicji wyznaczonej dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270: dalej – p.p.s.a.) stwierdza jednocześnie, że odmowa przeprowadzenia tego dowodu znajdowała uzasadnienie prawne z dwóch powodów. Po pierwsze, przeprowadzenie tego dowodu pozostawało bez związku ze sprawą, skoro kwestia "względów technicznych nieruchomości" stanowi przesłankę wpływającą na wymiar podatku od nieruchomości tylko w przypadku zakwalifikowania opodatkowywanych nieruchomości jako związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą (innymi słowy – przeznaczonych na działalność gospodarczą), czego stan faktyczny sprawy nie dotyczył. Po drugie, należy mieć na uwadze, że zakres postępowania dowodowego w ramach procedury wznowieniowej jest węższy aniżeli w ramach postępowania wymiarowego. Postępowanie dotyczące wznowienia ostatecznej decyzji służyć ma bowiem stworzeniu możliwości weryfikacji decyzji ostatecznej w przypadku stwierdzenia, że jest ona dotknięta kwalifikowanymi wadami procesowymi wymienionymi wyczerpująco w treści art. 240 § 1 O.p. Tryb ten nie zastępuje zatem postępowania wymiarowego a prawna możliwość jego uruchomienia nie może stanowić dla strony kolejnej instancji kontrolnej, w szczególności (jak w sprawie), gdy strona zaniechała poddania decyzji wymiarowej weryfikacji w postępowaniu instancyjnym w ramach zwyczajnych środków zaskarżenia (odwołania).

Odnosząc się końcowo do powoływanego przez skarżących wyroku w sprawie karnej, jak również ustaleń w tej sprawie poczynionych przez organ podatkowy I instancji, w ramach uzupełniającego postępowania dowodowego należy podnieść, co trafnie podkreślał organ odwoławczy, że materiał zgromadzony w sprawie karnej nie dawał podstaw do uchylenia ostatecznej decyzji w trybie wznowienia, jako że nie odnosił się wprost do kwestii przedmiotu opodatkowania, uwzględnionego w decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania w którym ta decyzja została wydana. Nie wdając się w tym miejscu w szczegółowe rozważania odnośnie wyniku tego postępowania (i jego przyczyn) należy jedynie podnieść, że postępowanie karne dotyczyło nielegalnej rozbiórki hal magazynowych, których, co trafnie akcentowały organy podatkowe, nie należy utożsamiać z budynkami (kryterium jest przesłanka trwałego związania z gruntem), a tylko te obiekty, oprócz samych nieruchomości gruntowych, stanowiły przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2006 r.

Reasumując, Sąd nie stwierdził przesłanek do wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego uznając, że odmowa uchylenia ostatecznej decyzji (orzeczona przez organ odwoławczy pośrednio poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu podatkowego I instancji) znajduje umocowanie w treści art. 240 § 1 pkt 5 O.p. interpretowanym a contrario (wobec braku nowych okoliczności lub dowodów wskazujących na kwalifikowane wady prawne decyzji objętej wnioskiem o wznowienie).

Nie mogło wreszcie zasługiwać na uwzględnienie, żądanie skargi dotyczące zasądzenia od organu odwoławczego odszkodowania w kwocie 20.000 zł z powodu, jak to zostało ujęte w skardze "przewlekłości-bezczynności tego organu" oraz "wydania kłamliwej, fałszywej decyzji i powołania nieprawdziwych faktów". Powstrzymując się od oceny zasadności takiego wniosku Sąd wskazuje tylko, że kwestie odszkodowawcze za działania administracji publicznej należą do kognicji sądów powszechnych (cywilnych), a nie pionu sądownictwa administracyjnego, który sprawuje jedynie merytoryczną kontrolę nad legalnością działań administracji publicznej.

Odnosząc się końcowo do zarzutu samej bezczynności (czy też przewlekłości) postępowania organu podatkowego Sąd stwierdza, że zarzut ten pozbawiony jest podstaw prawnych. Postępowanie wznowieniowe przeprowadzone zostało w warunkach ponownego rozpoznania sprawy (w następstwie wydania przez organ odwoławczy decyzji kasacyjnej) oraz przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, w toku tego postępowania wzywano stronę do sprecyzowania wniosku oraz do uzupełnienia braku formalnego odwołania, które to okoliczności, oceniane łącznie, niewątpliwie, nie służyły szybkości w załatwieniu sprawy, jednak bez zarzutu naruszenia prawa procesowego. Odnosząc się do zarzutu B. K. odnośnie udzielonej mu w dniu 27 czerwca 2011 r. przez pracownika organu podatkowego informacji o wydaniu decyzji drugoinstancyjnej podczas gdy skarżący decyzję tę otrzymał dopiero w dniu 7 września 2011 r. wymaga wyjaśnienia, co wynika ze sporządzonego przez tego pracownika protokołu, że udzielona skarżącemu informacja dotyczyła jedynie informacji o przesłaniu odwołania wraz z aktami I instancji do organu II instancji, co jest zgodne z procedurą.

Odnosząc się do zawartego w skardze żądania skarżących dotyczącego zwrotu kosztów (w kwocie 352,12 zł) związanych z osobistym odbiorem decyzji II instancji Sąd wyjaśnia, że żądanie to jest bezzasadne. Strona nie była zobowiązana do osobistego odbioru decyzji a przepisy prawa (art. 265 § 1 pkt 2 O.p.) przewidują możliwość zwrotu kosztów podróży i innych należności zawiązanych z osobistym stawiennictwem strony wyłącznie w sytuacji, gdy postępowanie zostało wszczęte z urzędu albo gdy strona została błędnie wezwana do stawienia się w siedzibie organu. W postępowaniu o wznowienie, wszczętym wnioskiem strony, nie wystąpiła żadna z przesłanek uzasadniających wnioskowany zwrot kosztów.

Z tych wszystkich powodów, działając na postawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę, nie znajdując podstaw prawnych do jej uwzględnienia.