Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3110/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6460 Znaki towarowe
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 września 2016 r. sprawy ze skargi [...] Sp. j. z siedzibą w Toruniu na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] września 2015 r. znak: [...], na podstawie art. 245 w związku z art. 132 ust. 2 pkt 2 oraz w zw. z art. 147 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 224 ust. 1 i art. 227 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2013 r. poz. 1410, dalej: "P.w.p.") oraz art. 105 § 1 K.p.a. w związku z art. 252 P.w.p. i § 4 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 sierpnia 2001 r. w sprawie opłat związanych z ochroną wynalazków, wzorów użytkowych, wzorów przemysłowych, znaków towarowych, oznaczeń geograficznych i topografii układów scalonych (Dz. U. z 2001 r. Nr 90, poz. 1000 z późn. zm.), po rozpoznaniu wniosku z [...] kwietnia 2015 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z [...] lutego 2015 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego na słowno-graficzny znak towarowy PIEROGARNIA STARY TORUŃ, zgłoszony [...] lutego 2009 r. pod numerem [...] przez R. S.J., T. (dalej: "Strona", "Zgłaszający", "Wnioskodawca", "Skarżący"):

1. utrzymał w mocy decyzję z [...] lutego 2015 r. w części dotyczącej: "pierogi" klasa 30; "snack- bary, restauracje, restauracje samoobsługowe" klasa 43;

2. uchylił decyzję z [...] lutego 2015 r. o odmowie udzielenia prawa ochronnego, w części dotyczącej: "placki, łazanki, kluski, ciasta, desery, potrawy, esencje artykułów żywnościowych, kawa, napoje na bazie kawy, herbata, ciasta, wyroby cukiernicze, sałatki, kanapki, mięso w cieście, naleśniki, pasztety, paszteciki, sosy przyprawowe, tarty z mięsem, tarty z owocami, tarty z nadzieniem różnym, pizze, potrawy i wypieki na bazie mąki, potrawy i wypieki na bazie ziemniaków, gofry, czekolada-przetwory, puddingi, słodycze" klasa 30; "soki, napoje" klasa 32; "usługi zaopatrzenia w żywność i napoje na zamówienie z ich dostawą, catering" klasa 43;

3. umorzył postępowanie w części dotyczącej: "soki, napoje" klasa 32;

4. udzielił prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy, przeznaczony do oznaczania towarów i usług w klasie 30, 43 wymienionych w załączniku, klasyfikacja wiedeńska: 25.01.05 26.05.01 27.05.01 29.01.07, zastrzeżony w kolorach: brązowy i odcienie.

W zaskarżonej decyzji UP wskazał, że decyzją z [...] lutego 2015 r., na podstawie art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., odmówił uznania prawa ochronnego na przedmiotowy znak, z powodu jego podobieństwa do znaku PIEROGARNIA zarejestrowanego pod numerem [...] z pierwszeństwem od [...] października 2002 r., na rzecz P. SP. Z O. O., przeznaczonego do oznaczania towarów w klasie: 30: pierogi; 43: restauracje i bary. Odmowa udzielenia prawa ochronnego dotyczyła wszystkich towarów i usług wymienionych w ww. pkt 1, 2 i 3 sentencji zaskarżonej decyzji.

UP, rozpatrując ponownie sprawę na skutek wniosku Strony z [...] kwietnia 2015 r., o ponowne rozpatrzenie sprawy uznając, że analizowane znaki są do siebie podobne w trzech płaszczyznach: fonetycznej, wizualnej i znaczeniowej, wziął pod uwagę argumenty Wnioskodawcy, iż zakres niektórych towarów i usług w znaku zgłoszonym jest różny od zakresu towarów i usług znaku z uprzednim pierwszeństwem. Na podstawie wyjaśnień zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy UP przychylił się do stwierdzenia pełnomocnika Zgłaszającego, iż w następujących towarach i usługach: "placki, łazanki, kluski, ciasta, desery, potrawy, esencje artykułów żywnościowych, kawa, napoje na bazie kawy, herbata, wyroby cukiernicze, sałatki, kanapki, mięso w cieście, naleśniki, pasztety, paszteciki, sosy przyprawowe, tarty z mięsem, tarty z owocami, tarty z nadzieniem różnym, pizze, potrawy i wypieki na bazie mąki, potrawy i wypieki na bazie ziemniaków, gofry, czekolada przetwory, puddingi, słodycze" klasa 30; " usługi zaopatrzenia w żywność i napoje na zamówienie z ich dostawą, catering" klasa 43; nie zachodzi kolizja między zarejestrowanym znakiem towarowym a zgłoszonym do zarejestrowania znakiem i znak ten może być zarejestrowany w powyższym zakresie. UP uznał, że w przedmiotowej sprawie występują podobne znaki jednak część towarów i usług umieszczone w wykazie przeciwstawianych oznaczeń nie są do siebie podobne. UP doszedł więc do wniosku, że ryzyko wprowadzenia w błąd przeciętnego odbiorcy, co do pochodzenia części towarów i usług, nie zachodzi.

Odnośnie nadesłanego przez pełnomocnika Zgłaszającego pisma z [...] lutego 2015 r., dotyczącego rezygnacji z towarów z klasy 32, UP umorzył postępowanie w części dotyczącej: "soki, napoje" klasa 32.

Odnosząc się do zgłoszenia przedmiotowego znaku do oznaczania towarów: "pierogi" klasa 30 i usług: "snack-bary, restauracje, restauracje samoobsługowe" klasa 43, UP uznała, że towary te i usługi są identyczne wobec towarów i usług, do których oznaczania przeznaczony został przeciwstawiony znak towarowy: "pierogi" klasa 30 i "restauracje i bary" klasa 43. UP wyjaśnił, że w obu znakach występują te same towary i usługi określone tymi samymi terminami. Wobec tego, UP stwierdził, że spełniona została przesłanka identyczności towarów i usług wobec przedmiotowego znaku w zestawieniu z oznaczeniem przeciwstawionym.

UP stwierdził następnie, że porównanie przedmiotowego słowno-graficznego oznaczenia PIEROGARNIA STARY TORUŃ z przeciwstawionym mu słownym znakiem PIEROGARNIA prowadzi do wniosku, że oba oznaczenia zawierają identyczny element słowny PIEROGARNIA. Różnica pomiędzy omawianymi znakami sprowadza się do faktu, iż znak przeciwstawiony jest oznaczeniem słownym, natomiast znak zgłoszony składa się ze słowa PIEROGARNIA i ze słów STARY TORUŃ, a dodatkowo zgłoszony znak towarowy posiada grafikę w postaci bryły prostopadłościennej z łukowym sklepieniem górnym. Przestrzeń pomiędzy krawędziami bryły ma kolor brązowy. Od góry umieszczono stylizowany łukowaty napis PIEROGARNIA, zaś w części centralnej umiejscowiony jest element zdobniczy w kształcie rozłożonych liści roślinnych. Poniżej usytuowano stylizowany napis STARY TORUŃ. Napis PIEROGARNIA, elementy zdobnicze oraz napis STARY TORUŃ mają kolorystykę w kolorze jasnobrązowym. UP uznał, że elementem dominującym w zgłoszonym znaku będzie wyraz PIEROGARNIA, ponieważ stanowi wyszczególniony element odróżniający w całym oznaczeniu.

Odnosząc się do argumentacji pełnomocnika Zgłaszającego, że słowo "pierogarnia" odnosi się do miejsca, w którym serwowane są dania na bazie lub z pierogami, w związku z czym nie posiada ono znamion odróżniających, a więc nie powinno być znakiem towarowym, UP wskazał, iż dopóki takie prawo istnieje i jest w mocy należy respektować go, a dodatkowo istnieje możliwość złożenia wniosku o unieważnienie takiego prawa, w celu wyeliminowania go z obrotu prawnego, po to, aby inne podmioty mogły posługiwać się na rynku oznaczeniem będącym nazwą rodzajową.

UP uznał następnie, że w warstwie znaczeniowej porównywanych oznaczeń obserwowany jest wysoki stopień podobieństwa.

W przekonaniu organu człon PIEROGARNIA, wbrew twierdzeniom strony, posiada zdolność odróżniającą, co zostało potwierdzone udzieleniem prawa ochronnego na przeciwstawiony słowny znak [...] PIEROGARNIA. Słowo to nie występuje w słowniku języka polskiego, co może świadczyć o fantazyjności oznaczenia, tym bardziej, iż zostało zarejestrowane jako znak towarowy i prawo to do dnia wygaśnięcia z powodu upływu okresu ochronnego było w mocy.

UP powołał się na stanowisko Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który w postanowieniu z 2 października 2014 r. C-91/14 P stwierdził, że nawet w wypadku wcześniejszego znaku towarowego o charakterze słabo odróżniającym Sąd może uznać, że prawdopodobieństwo wprowadzenia w błąd istnieje, w szczególności wskutek podobieństwa oznaczeń i oznaczonych nimi towarów lub usług. Dlatego, zdaniem UP, nawet jeśli charakter odróżniający wcześniejszego znaku towarowego powinien zostać wzięty pod uwagę w ramach całościowej oceny istnienia prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd, to stanowi on jednak tylko jeden z wielu elementów uwzględnianych podczas tej oceny. Dodanie do znanego określenia nowego elementu, jak wskazał UP, w tym przypadku STARY TORUŃ, nie powoduje odróżnienia w takim stopniu, aby nie powodować konfuzji u odbiorców.

W warstwie fonetycznej, zdaniem UP, oznaczenia będą wymawiane identycznie, co do wspólnego członu PIEROGARNIA, a występujące na drugim miejscu wyrażenie STARY TORUŃ nie będzie w stanie przesądzić o możliwości odróżnienia znaków od siebie.

UP podsumował, że okoliczność, iż co do zasady odbiorca postrzega znak jako całość (z każdym występującym w oznaczeniu elementem łącznie), nie stoi na przeszkodzie by odbiorca ten znak dzielił na poszczególne części, które mają dla niego konkretne znaczenie lub są podobne do znanych mu słów/znaków (orzeczenie w sprawach T-356/02 VITAKRAFT i T-256/04 RESPICUR).

Zdaniem UP, udzielenie prawa ochronnego na oznaczenie, które zawierałoby to samo powtarzające się słowo, z innymi elementami graficznymi czy słownymi, nastąpiłoby z naruszeniem wcześniejszego prawa wyłącznego. Organ powołał się na wyrok Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z 6 października 2005 r., (C- 120/04 Medion AG przeciwko Thomson multimedia Sales Germany & Austria GmbH), w którym Tybunał orzekł, iż wywierane przez złożone oznaczenie całościowe wrażenie może powodować, że odbiorcy uznają, iż dane towary lub usługi pochodzą z przedsiębiorstw powiązanych gospodarczo, w którym to przypadku należałoby stwierdzić istnienie prawdopodobieństwa wprowadzenia w błąd.

UP stwierdził, że rozpatrując przedmiotowy znak towarowy całościowo, w kontekście podobieństwa oznaczenia względem przeciwstawionego znaku towarowego, należy wskazać na wysoki stopień podobieństwa samych oznaczeń.

UP wskazał następnie, że w badanej sprawie, krąg odbiorców stanowią konsumenci produktów spożywczych, jak również klienci restauracji. Przy wysokim stopniu podobieństwa samych oznaczeń i identyczności towarów i usług współistnienie na rynku zarejestrowanych z wcześniejszym pierwszeństwem przeciwstawionych oznaczeń i przedmiotowego znaku skutkuje powstaniem ryzyka wprowadzenia w błąd nabywcy, co do pochodzenia oferowanych przezeń usług lub co najmniej istnienia pomiędzy uprawnionymi z rejestracji znaków, a zgłaszającym związków gospodarczych.

UP dodał, że każda sprawa rozpatrywana jest indywidualnie, w konkretnych uwarunkowaniach, z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa i istniejącego stanu faktycznego, wobec tego nie ma możliwości skutecznego powoływania się na inne decyzje czy orzeczenia wydane w odrębnych sprawach indywidualnych, które miałyby być podstawą do rozstrzygania niniejszej sprawy. Zdaniem UP, nie ma w tym zakresie znaczenia, czy poprzednie decyzje organu były korzystne dla Zgłaszającego, czy też innych podmiotów.

W skardze z [...] listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję UP z [...] września 2015 r. Skarżący, działając poprzez pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie w sprawie dotyczącej odmowy udzielenia ochrony dla znaku towarowego słowno-graficznego PIEROGARNIA STARY TORUŃ. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 132 ust. 2 pkt. 2 P.w.p., poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, polegające na bezpodstawnym uznaniu, że zachodzi ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorców na podstawie podobieństwa wybranego elementu znaku stanowiącego jeden z wielu składników znaku towarowego zarejestrowanego z wcześniejszym pierwszeństwem i na podstawie podobieństwa wybranego elementu znaku będącego jego niedystynktywną częścią;

2) art. 7 i art. 77 § 1 oraz art. 107 § 1 K.p.a., poprzez nie rozważenie całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz brak uzasadnienia w sposób poprawny zaskarżonej decyzji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności: nieuwzględnienie całości materiału dowodowego, dotychczasowej praktyki UP w analogicznych sprawach, bezpodstawne przyjęcie, iż elementem dominującym w porównywanych znakach jest słowo PIEROGARNIA, nieuwzględnienie praktyki orzeczniczej zarówno UP, jak też OHIM przez co naruszony został również art. 32 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazał, że UP pominął całkowicie argumenty Zgłaszającego, zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że oznaczenie PIEROGARNIA nie tylko weszło do użytku w języku potocznym, ale też ma bardzo wyraźne odniesienie do etymologii, bowiem budowa słowa PIEROGARNIA odpowiada regułom tworzenia wyrazów w języku polskim, jak wskazywano wcześniej: KAWA - KAWIARNIA, NALEŚNIKI – NALEŚNIKARNIA itd. Nie sposób nie zauważyć również, zdaniem Skarżącego, w oparciu o złożone do akt sprawy wydruki "pierogarni", że słowo to służy powszechnie do oznaczania miejsc oferujących m.in. pierogi i jest doskonale odczytywane przez potencjalnych klientów. Słowo to w odniesieniu do tego rodzaju miejsc nie posiada zdolności odróżniającej, co UP całkowicie pominął w zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Skarżącego, stwierdzenie, że istnieje prawo (UP ma tu na myśli prawo wygasłe do znaku [...]) i należy je respektować, nie uzasadnia decyzji odmownej, bowiem organ nie dokonał analizy zdolności odróżniającej oznaczenia PIEROGARNIA na dzień wydania zaskarżonej decyzji. A taka analiza musi prowadzić do wniosku, iż oznaczenie słowne PIEROGANIA w 2015 r. nie miało zdolności odróżniającej jako oznaczenie słowne, nie wskazuje w żaden sposób na pochodzenie towaru, a jedynie na pochodzenie od nazwy towaru.

Skarżący podkreślił, że UP nie odniósł się do faktu, iż w okresie, gdy obowiązywało prawo ochronne na znak słowny PIEROGARNIA [...] organ dokonał rejestracji znaku słownego o brzmieniu PIEROGARNIA LENIWA. Ponadto, znak PIEROGARNIA LENIWA został zgłoszony z późniejszym pierwszeństwem niż rozpatrywane zgłoszenie znaku PIEROGARNIA STARY TORUŃ, a pomimo to uzyskał ochronę.

Zdaniem Skarżącego, odmienne stanowisko w niniejszej sprawie, w sposób bezpośredni narusza zasadę równości wyrażoną w art. 32 Konstytucji RP.

Skarżący, powołując się następnie na orzecznictwo NSA wskazał, że sam fakt wystąpienia elementu słownego w znaku zarejestrowanym z wcześniejszym pierwszeństwem nie może przesądzić o dominującym charakterze tego słowa.

Zdaniem Skarżącego, UP nie zdefiniował potencjalnego odbiorcy, jak również nie przeprowadził nawet uproszczonego wywodu symulującego możliwość wprowadzenia w błąd odbiorców w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Skarżący zaskarżył decyzję UP z [...] września 2015 r., wnosząc o jej uchylenie w sprawie dotyczącej odmowy udzielenia ochrony dla znaku towarowego słowno-graficznego PIEROGARNIA STARY TORUŃ, podczas gdy w decyzji tej organ w części uchylił decyzję I instancji i udzielił w tej części prawa ochronnego na zgłoszony znak towarowy, a w części, zgodnie z wcześniejszym pismem Strony, umorzył postępowanie. W świetle zatem, ww. wniosku skargi, jak i treści uzasadnienia skargi, należy przyjąć, że Skarżący zaskarżył decyzję UP z [...] września 2015 r., w części dotyczącej pkt 1 sentencji decyzji, a więc w części utrzymującej w mocy decyzję I instancji. Chodzi zatem o odmowę udzielenia prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, w części dotyczącej towarów: "pierogi" z klasy 30 oraz usług: "snack- bary, restauracje, restauracje samoobsługowe" z klasy 43. W tym zakresie UP uznał, iż w sprawie zachodzą przeszkody w udzieleniu prawa ochronnego na przedmiotowy znak towarowy, o których mowa w art. 132 ust. pkt 2 P.w.p.

Jak wynika z tego przepisu, nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego, na który udzielono prawa ochronnego lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na znak taki zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Przytoczony przepis ma zatem zastosowanie w danym stanie faktycznym wówczas, gdy łącznie spełnione zostały trzy przesłanki: podobieństwo lub identyczność znaków towarowych, podobieństwo lub identyczność towarów lub usług, do oznaczania których przeznaczone są dane znaki oraz istnienie ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia oznaczanych towarów lub usług, polegającego w szczególności na skojarzeniu znaku zgłoszonego ze znakiem wcześniejszym. Nie każde zatem podobieństwo pomiędzy znakami powoduje niedopuszczalność rejestracji znaku towarowego, lecz takie, które nawet potencjalnie mogłoby wprowadzać odbiorców w błąd, co do pochodzenia towarów i usług, w szczególności poprzez ryzyko skojarzenia między znakami. Oznacza to, że w świetle art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p., niedopuszczalna jest rejestracja znaku towarowego, gdyby w jej wyniku powstało prawo, którego zakres pokrywałby się chociaż częściowo z zakresem prawa z rejestracji z wcześniejszym pierwszeństwem.

W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że przystępując do porównania znaków towarowych należy najpierw ocenić podobieństwo lub identyczność towarów lub usług, do oznaczania których służą porównywane znaki. Dopiero przesądzenie o jednorodzajowości towarów lub usług implikuje konieczność dokonania porównania oznaczeń.

W przedmiotowej sprawie oba porównywane znaki przeznaczone były do oznaczania towarów "pierogi" z klasy 30, a także, zgłoszony znak do oznaczania usług: "snack- bary, restauracje, restauracje samoobsługowe" z klasy 43, a znak przeciwstawiony - "restauracje i bary" z klasy 43. Nie można zatem zakwestionować stanowiska UP, iż w tym zakresie porównywane znaki zostały przeznaczone do oznaczania identycznych towarów oraz usług, pochodzących z tych samych klas i określonych tymi samymi terminami.

Przesądzenie o podobieństwie towarów implikuje konieczność dokonania porównania samych oznaczeń. Oceny podobieństwa oznaczeń dokonuje się w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej mając na uwadze to, że decydujące znaczenie ma kryterium ogólnego wrażenia, jakie znaki te wywierają na przeciętnym odbiorcy. Zgłoszony znak jest znakiem słowno-graficznym, natomiast znak przeciwstawiony jest znakiem słownym. Należy podkreślić, że o ile przeciętny konsument normalnie postrzega znak towarowy jako całość i nie oddaje się badaniu jego różnych detali, to co do zasady najłatwiej zapamiętywane są dominujące i odróżniające go cechy.

W ocenie Sądu UP prawidłowo przyjął, że dominującym elementem w zgłoszonym znaku towarowym jest słowny element PIEROGARNIA, tak ze względu na usytuowanie w górnej części znaku, jak i jego wyeksponowania poprzez stylizowany, łukowaty napis zapisany znacznie większymi literami od pozostałych słownych elementów STARY TORUŃ. W słownym znaku przeciwstawionym PIEROGARNIA jest jedynym słownym elementem. Powyższe prowadzi do wniosku o podobieństwie porównywanych znaków w warstwie wizualnej. Pomimo dodatkowych elementów słownych w zgłoszonym znaku towarowym jak i elementów graficznych, dokładnie opisanych przez UP w zaskarżonej decyzji, słowny element PIEROGARNIA, nie traci charakteru odróżniającego w całościowym odbiorze tego znaku. Wspólny dla porównywanych znaków słowny element, ze względu na jego identyczne brzmienie stanowi również o podobieństwie porównywanych znaków w warstwie fonetycznej. Brzmienie tego elementu w zgłoszonym znaku nie ulega takiemu uzupełnieniu przez słowa STARY TORUŃ, które prowadziłoby do zniesienia podobieństwa tych znaków w warstwie fonetycznej.

Sąd też zgadza się ze stanowiskiem UP, wyrażonym w decyzji I instancji, że ze względu na fakt, iż słowo PIEROGARNIA, nie stanowi nazwy rodzajowej gdyż nie występuje w słowniku języka polskiego, stanowi fantazyjne wyrażenie.

Przy porównywaniu znaków towarowych należy uwzględnić ogólne wrażenie, jakie porównywane oznaczenia wywierają u odbiorcy, a zatem dla odbiorcy decydujące znaczenie mają elementy dominujące, jakie występują w porównywanych znakach, jeżeli zatem elementem dominującym w obu znakach są ich cechy wspólne, jak w niniejszej sprawie, to zachodzi między nimi podobieństwo stwarzające ryzyko konfuzji w znaczeniu art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p. Jeżeli natomiast dominują różnice, to ryzyko takiej konfuzji jest mało prawdopodobne u przeciętnego, dobrze zorientowanego, rozważnego odbiorcy określonego rodzaju towarów lub usług (teza do wyroku WSA w Warszawie z dnia 14 września 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 878/07, LEX nr 372749).

UP oceniał podobieństwo przedmiotowych znaków według dominującej cechy wspólnej znaków, wpływającej w sposób decydujący na ogólne wrażenia jakie wywołują te znaki towarowe na potencjalnym odbiorcy towarów i usług, do których odnoszą się te znaki. Prawidłowo organ określił przeciętnego odbiorcę przedmiotowych towarów i usług, jako konsumentów produktów spożywczych oraz klientów restauracji. Należy zgodzić się z UP, o odróżniającym charakterze słowa PIEROGARNIA, skoro w dniu zgłoszenia przedmiotowego znaku towarowego w obrocie prawnym funkcjonował przeciwstawiony, słowny znak towarowy PIEROGARNIA. UP był zatem zobligowany uwzględnić istniejące prawo ochronne na przeciwstawiony znak towarowy, którego funkcjonowanie wskazuje raczej na fantazyjny charakter słowa PIEROGARNIA, a nie opisowy. Podobieństwo natomiast elementu słownego PIEROGARNIA na płaszczyźnie wizualnej i fonetycznej oraz fantazyjny charakter w warstwie znaczeniowej, stwarza ryzyko wprowadzenia potencjalnego, nawet dobrze zorientowanego, odbiorcy w błąd.

Przyjmuje się, iż ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd może mieć dwojaki charakter - bezpośredni albo niebezpośredni. Po pierwsze, odbiorca może w ogóle nie dostrzec różnicy pomiędzy nowo napotkanym w obrocie oznaczeniem, a wcześniejszym, znanym znakiem towarowym i nabyć towar lub usługę pod wpływem błędnego przekonania, iż pochodzi ona od uprawnionego do znaku wcześniej zarejestrowanego. Po drugie zaś, odbiorca może być świadomy różnic pomiędzy znakami lub rodzajem usług, do oznaczania których przeznaczone są znaki, jednak ze względu na ogół okoliczności może błędnie uznać, iż usługi oznaczane nowo napotkanym znakiem pochodzą od podmiotu powiązanego z uprawnionym do znaku wcześniejszego i zostały wprowadzone do obrotu za jego zgodą. Oceny ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd należy dokonywać w sposób kompleksowy przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności istotnych w danej sprawie, takich jak: stopień podobieństwa pomiędzy porównywanymi znakami oraz towarami i usługami, do oznaczania których są one przeznaczone, skojarzenia jakie mogą wystąpić pomiędzy tymi oznaczeniami, czy stopień rozpoznawalności na rynku wcześniejszych znaków.

Zdaniem Sądu, UP słusznie uznał, że ze względu na podobieństwo przedmiotowych znaków towarowych oraz ze względu na jednorodzajowość, w analizowanym zakresie, towarów i usług w obu znakach, istnieje niebezpieczeństwo, że powyższy odbiorca mógłby zostać wprowadzona w błąd co do źródła pochodzenia towarów i usług, do oznaczania których miał służyć zgłoszony znak towarowy.

Z tych względów Sąd nie zgadza się z zarzutem naruszenia przez UP prawa materialnego, tj. art. 132 ust. 2 pkt 2 P.w.p.

Niezasadne są również, zdaniem Sądu, zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W ocenie Sądu, analiza podobieństwa usług oraz znaków towarowych, a także ocena ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, została dokonana przez UP prawidłowo bez naruszenia przepisów procesowych w stopniu istotnym, które mogłoby być podstawą do uwzględnienia skargi. W ocenie Sądu, UP wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wszystkie przesłanki, którymi się kierował przy rozstrzygnięciu sprawy, przedstawił prawidłowo ustalony stan faktyczny oraz przywołał i wyjaśnił podstawy prawne rozstrzygnięcia. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone przez art. 107 § 3 K.p.a.

UP wskazał również na indywidualny charakter każdej sprawy dotyczącej udzielenia prawa ochronnego na znak towarowy, co uniemożliwia stosowanie prostej analogii do rozstrzygnięć UP podjętych w innych sprawach. Przypomnieć przy tym należy, że UP udzielił prawo ochronne na przedmiotowy znak towarowy w zakresie części zgłoszonych towarów i usług. Dlatego też nie można zgodzić się z podniesionym przez Skarżącego zarzutem naruszenia art. 32 Konstytucji RP.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), oddalił skargę w całości.