Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 689/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2020-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art.134, art. 129 par. 2, art. 110, art. 127 par. 1, art. 45,
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska Sędzia WSA Kazimierz Maczewski (spr.) po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 2 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od [...] z siedzibą w P. kwotę [...]([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] lipca 2020 r. nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania K. z siedzibą w P. (dalej: "Strona", "Skarżąca") od decyzji Marszałka Województwa Z. z [...] czerwca 2018 r., nr [...],

w przedmiocie ustalenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu do budżetu Województwa Z..

Powyższe postanowienie wydano w następującym stanie faktycznym sprawy.

Decyzją z [...] czerwca 2018 r. Marszałek Województwa Z. rozstrzygnął o obowiązku zwrotu przez Stronę udzielonej na podstawie umowy

z [...] kwietnia 2017 r., nr [...], dotacji w wysokości [...] zł, jako środków pobranych nienależnie oraz określił termin naliczania odsetek od ww. kwoty.

Decyzja została wysłana przesyłką rejestrowaną nr [...] na adres: "K. P., ul. [...], [...]". Zgodnie z potwierdzeniem odbioru (ZPO), korespondencję podjęto [...] czerwca 2018 r., co zostało potwierdzone podpisem osoby podejmującej przesyłkę o nazwisku – "[...]". Ponadto na ZPO umieszczona została pieczęć firmowa o następującej treści: G. " S.A. ul. [...]; [...] t. +[...] Kapitał zakładowy i wpłacony: [...] PLN. Na blankiecie nie znalazły się ani inne adnotacje operatora publicznego, ani dopiski osoby podejmującej korespondencję.

W dniu [...] czerwca 2018 r. Strona sporządziła oraz w tej samej dacie nadała w urzędzie pocztowym przesyłkę nr [...] zawierającą odwołanie od decyzji organu I instancji z [...] czerwca 2018 r.

Postanowieniem z [...] października 2018 r. nr [...], organ odwoławczy stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazał, że Strona została pouczona o prawie i terminie do wniesienia środka odwoławczego. Po przeanalizowaniu akt sprawy organ uznał, że pomimo prawidłowego pouczenia, odwołanie wniesiono po terminie, który upłynął

[...] czerwca 2018 r. (piątek). Zdaniem organu, po tej dacie decyzja organu I instancji stała się ostateczna i podlega wykonaniu zgodnie z jej treścią.

Strona złożyła na ww. postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o uchylenie postanowienia w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

Po rozpoznaniu skargi, Sąd wyrokiem z 21 lutego 2019 r. o sygn. akt

I SA/Sz 883/18 uchylił zaskarżone postanowienie i zasądził od organu odwoławczego zwrot kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że kwestią sporną w sprawie była prawidłowość doręczenia Stronie przedmiotowej decyzji organu I instancji, w trybie art. 45 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) – dalej: "k.p.a.". Wyjaśnienia wymagało, czy przedmiotowa decyzja została doręczona skutecznie w lokalu siedziby adresata, do rąk osoby przez niego uprawnionej do odbioru pism.

Sąd zwrócił uwagę, że potwierdzenie odbioru decyzji zawiera, w polu przeznaczonym do potwierdzenia własnoręcznym podpisem odbioru przesyłki/kwoty przekazu, datę [...] czerwca 2018 r. i podpis osoby - [...]. Brak jednak adnotacji, kim była osoba podejmująca korespondencję w stosunku do adresata przesyłki. Sąd stwierdził, że dla uznania, czy korespondencja została prawidłowo doręczona w trybie art. 45 k.p.a. konieczne jest prawidłowe dokonanie wszystkich czynności przewidzianych w tym przepisie. Z przepisu wynika bowiem niedopuszczalność doręczenia pisma innej osobie niż pracownik upoważniony do odbioru pism. Wskazał też na obowiązki jednostki organizacyjnej w zakresie organizacji odbioru pism w jednostce oraz doręczającego pismo w zakresie staranności doręczenia.

Sąd wyjaśnił, że żółty blankiet ZPO zastosowany przez organ I instancji w analizowanym doręczeniu, uniemożliwia faktyczne prześledzenie i rzeczywiste ustalenie kolejnych czynności oraz niezbędnych danych, które zobligowany był wykonać doręczyciel w trybie art. 45 k.p.a. Jednoznacznie stwierdził, że bezsporne ustalenie ww. informacji jest konieczne, aby uznać doręczenie za skuteczne.

Zdaniem Sądu, organ odwoławczy nie wykazał, aby podpis złożony na potwierdzeniu odbioru należał do pracownika Strony lub innej osoby upoważnionej przez nią do odbioru pism. Brak jest też argumentów przemawiających za przyjęciem, że na dzień doręczenia przedmiotowej korespondencji istniały wewnętrzne uregulowania, w oparciu o które korespondencja mogła być odbierana przez pracowników kancelarii G. .

W zaleceniach Sąd wskazał, że organ odwoławczy powinien z większą starannością zbadać okoliczności związane z doręczeniem decyzji organu I instancji w trybie art. 45 k.p.a., tj. uwzględniając zasady doręczenia pism w lokalu siedziby adresata do rąk osoby uprawnionej do odbioru pisma, przy ewentualnym odpowiednim zastosowaniu regulacji art. 44 k.p.a. Ponadto na organie odwoławczym spoczywał obowiązek zbadania, czy przy doręczeniu pisma doręczyciel dołożył należytej staranności, w tym w zakresie ustalenia, czy osoba odbierająca pismo była pracownikiem adresata, ewentualnie czy miała stosowne pisemne upoważnienie oraz czy doręczenie nastąpiło w siedzibie adresata oraz czy osoba potwierdzająca odbiór użyła pieczęci adresata. Sąd podkreślił, że dla potwierdzenia istnienia pomiędzy Stroną i G. zasad przekazywania korespondencji przychodzącej oraz treści takiego porozumienia, organ powinien wezwać ww. podmioty do złożenia wyjaśnień

w tym zakresie.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 16 grudnia 2019 r. o sygn. akt

I GSK 751/19 oddalił skargę kasacyjną organu odwoławczego. W treści uzasadnienia podkreślił, że WSA prawidłowo rozpoznał sprawę w jej granicach, a w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku przedstawił stan sprawy, powołał zarzuty podniesione w skardze, stanowiska stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Powody, dla których WSA uwzględnił skargę są zrozumiałe i zostały prawidłowo wyjaśnione. Ponadto zalecenia zamieszczone w wyroku są zasadne, a więc przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy powinien zbadać okoliczności związane z doręczeniem decyzji organu I instancji w trybie art. 45 k.p.a.

W toku ponownie prowadzonego postępowania organ odwoławczy zwrócił się, pismami z [...] czerwca 2020 r., do operatora pocztowego ([...]) oraz G. o wyjaśnienie okoliczności doręczeń pism znajdujących się w aktach sprawy, w związku ze stwierdzeniem podejmowania korespondencji kierowanej do Strony przez osoby posługujące się pieczęcią firmową G. .

W odpowiedzi na powyższe zarówno G. w piśmie z [...] lipca 2020 r. oraz [...] w piśmie z [...] lipca 2020 r. przedstawiły wyjaśnienia w zakresie okoliczności objętych wezwaniem organu odwoławczego.

Organ odwoławczy po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, uwzględniając uzupełniony materiał dowodowy rozstrzygnął sprawę, wydając

postanowienie z [...] lipca 2020 r. nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

Organ odwoławczy wskazał, że dla oceny, czy został zachowany termin do wniesienia odwołania, wyjaśnienia wymagało, czy doręczenie decyzji organu I instancji było skuteczne i czy nastąpiło w dniu odbioru przesyłki w siedzibie Strony przez M. K., tj. [...] czerwca 2018 r. (piątek), czy też w dniu podjęcia przesyłki od pracownika kancelarii G. przez E. C., tj. [...] czerwca 2018 r. (poniedziałek).

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy przedstawił stan faktyczny sprawy odnosząc się do uzyskanych w toku postępowania wyjaśnień operatora pocztowego. Zwrócił uwagę, że w piśmie [...] z [...] lipca 2020 r. wskazano, iż wszystkie przesyłki adresowane do Strony kierowane są do doręczenia wraz z korespondencją nadaną na adres [...]. Odbiór korespondencji kwitowany jest przez pracowników kancelarii [...] zbiorczo na karcie doręczeń, a następnie korespondencja rozdzielana jest na odpowiednie działy, gdzie osoby upoważnione do odbioru podpisują potwierdzenia odbioru załączone do przesyłek. Organ zwrócił uwagę, że [...] maja 2018 r. odbiór przesyłki poleconej nr [...] adresowanej do Strony pokwitował M. K., natomiast [...] czerwca 2018 r. z powodu jego nieobecności przesyłkę poleconą nr [...] odebrała - potwierdzając tę czynność na ZPO - M. K.. Wskazał też, że odcisk pieczęci firmowej na ZPO umieszczany jest przez pracownika kancelarii [...] w momencie kwitowania zbiorczego dowodu odbioru wszystkich przesyłek poleconych.

Organ odwoławczy odwołał się także do wyjaśnień nadesłanych przez [...]. Wynika z nich, że korespondencja adresowana do Strony trafia do [...], gdyż pod adresem [...], [...], znajduje się siedziba K. i pod tym adresem funkcjonował pierwszy zarząd tego klubu. W zakresie okoliczności związanych z konkretnymi doręczeniami potwierdzonymi ZPO, wskazano, że M. K. (pracownik G. ) został ustnie upoważniony (a od kwietnia 2019 r. pisemnie) przez zarządu klubu do odbioru korespondencji. Zdaniem organu odwoławczego, jakkolwiek zmiana formy upoważnienia do podejmowania korespondencji z ustnej na pisemną, nie ma bezpośredniego znaczenia dla przedmiotowej sprawy, to jednak potwierdza, iż doręczenia na ręce pracowników kancelarii G. są przez Stronę oczekiwane.

Dodatkowo organ odwoławczy odniósł się do zapisów Krajowego Rejestru Sądowego. Stwierdził, że nie ulega wątpliwości, iż adres ul. [...], [...], jest wskazany jako adres prowadzenia działalności zarówno przez G. (KRS [...]) jak i Stronę (KRS [...]). Pod tym adresem znajdują się siedziby tych podmiotów. Także w toku działalności przez Stronę jest podawany taki adres, bez podania numerów pomieszczeń, w których prowadzona jest działalność klubu. Takie dane są odzwierciedlane, także na pieczęci firmowej, którą umieszcza Strona na swoich pismach. W badanej sprawie pieczęć taka znalazła się na kopercie zawierającej odwołanie, czy też na ofercie realizacji zadania publicznego.

Organ odwoławczy stwierdził, że mimo wskazania przez G. , iż Strona w niektórych przypadkach posługuje się innym adresem (ul. [...])

brak było podstaw do przyjęcia tego adresu za właściwy dla doręczenia decyzji organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego okoliczność posługiwania się w obrocie gospodarczym analogicznym adresem przez różne osoby prawne (spółki) pozostające jednak w ścisłym związku, nakazuje przyjąć, że w dacie prowadzenia postępowania przez organ I instancji, pracownik G. wykonujący pracę w kancelarii w ramach swojej pracy dokonywał odbioru korespondencji kierowanej do Strony. W ramach swoich czynności kwitował odbiór pisma, nanosząc pieczęć firmową G. , której był pracownikiem. Następnie pracownicy Strony odbierali korespondencję z kancelarii G. i przekazywali osobom uprawnionym do prowadzenia spraw w jej imieniu.

Organ odwoławczy uznał, że z pozyskanych wyjaśnień wynika, iż kierowana do Strony korespondencja zwyczajowo odbierana jest na bieżąco przez pracowników kancelarii G. , a dalej przekazywana pracownikom Strony. W ocenie organu, wobec przyjętej i niekwestionowanej przed badanym zdarzeniem praktyki (zwyczaju), nie do przyjęcia byłoby nałożenie na dręczyciela obowiązku sprawdzania każdorazowo, czy kwitujący odbiór pracownik posiada formalne upoważnienie do odbioru pism.

W zakresie naniesienia na ZPO pieczęci G. , a nie Strony, należy to uznać, zdaniem organu odwoławczego, jako potwierdzenie okoliczności związanych z podjęciem korespondencji przez pracownika kancelarii G. , lecz w miejscu przyjętym zwyczajowo do doręczeń dla Strony. Powierzenie przesyłki takiej osobie gwarantowało faktyczne dotarcie przesyłki do adresata, który zarówno w oparciu o dane na kopercie jak i system elektroniczny [...], mógł z łatwością zweryfikować datę w której doszło do faktycznego odbioru przesyłki w jego siedzibie.

W ocenie organu odwoławczego nie ulegało wątpliwości, że doręczenie przesyłki poleconej nr [...] było prawidłowe i nastąpiło

[...] czerwca 2018 r. w siedzibie Strony, na ręce pracownika wykonującego obowiązki w kancelarii G. , zwyczajowo upoważnionego do odbioru pism. Tym samym termin do skutecznego wniesienia odwołania upłynął [...] czerwca 2018 r. (piątek). Po tej dacie decyzja stała się ostateczna i podlega wykonaniu zgodnie z jej treścią.

Strona działając przez pełnomocnika zawodowego złożyła na ww. postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Wniosła o uchylenie postanowienia w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 45 k.p.a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, polegający na uznaniu, że skutecznym jest doręczenie pisma pracownikowi osoby prawnej, niebędącej adresatem korespondencji i niebędącego upoważnionym przez adresata do odbioru przesyłek, a nadto posługującego

się przy odbiorze pisma pieczęcią innego podmiotu niż adresat, podczas gdy z przepisu wynika, że osobom prawnym doręcza się pisma w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism.

W uzasadnieniu Skarżąca podkreśliła, że jeżeli pismo odebrała inna osoba niż pracownik adresata, a na dodatek na potwierdzeniu odbioru posłużyła się pieczęcią innego podmiotu, to obowiązkiem doręczyciela było zweryfikowanie upoważnienia do odbioru korespondencji. W tym zakresie odwołała się do uzasadnienia wyroku NSA

z 16 grudnia 2019 r. sygn. akt I GSK 751/19.

Zdaniem Skarżącej, tak zorganizowała odbiór pism adresowanych do niej, aby odbiorów pism dokonywała osoba upoważniona, co wykluczało możliwość odbioru przesyłek przez osoby nieuprawnione. Podkreśliła, że wskazała konkretną osobę z G. do odbioru korespondencji, tj. M. K., który został ustnie upoważniony do odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącej. Nie upoważniono więc wszystkich pracowników G. , którzy zajmują się odbiorem przesyłek lecz tylko jedną z nich. Stosownego upoważnienia nie miała natomiast M. K..

Końcowo Skarżąca stwierdziła, że okoliczności sprawy potwierdzają, że odwołanie zostało wniesione w terminie, a postanowienie organu odwoławczego jest niezgodne z prawem.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze. zm.) – dalej: "p.p.s.a.", odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

(art. 134 § 1 p.p.s.a.).

W wyniku kontroli sądu administracyjnego decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.)

lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności

(art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając wniesioną w niniejszej sprawie skargę, Sąd uznał, iż zasługuje ona na uwzględnienie.

Podnieść należy, że przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, wydane na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 k.p.a.

Kwestią sporną w sprawie była prawidłowość doręczenia Skarżącej przedmiotowej decyzji organu I instancji, w trybie art. 45 k.p.a. Innymi słowy, czy przedmiotowa decyzja została doręczona skutecznie w lokalu siedziby Skarżącej, do rąk osoby przez nią uprawnionej do odbioru pism.

W tym miejscu wskazać trzeba, że regulacje prawne w zakresie postępowania administracyjnego realizują konstytucyjną zasadę prawa do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji (art. 78 Konstytucji RP).

W myśl art. 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie do jednej instancji. W przypadku pisemnej formy załatwienia sprawy, tj. sporządzenia decyzji w formie pisemnej, zgodnie z art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Uwzględniając brzmienie art. 129 § 2 k.p.a. podkreślić należy istotne znaczenie, jakie dla terminu do wniesienia odwołania ma element "doręczenia decyzji". Termin dokonania przez organ skutecznego, w świetle przepisów postępowania administracyjnego, doręczenia decyzji stronie wyznacza bowiem początek biegu 14-dniowego terminu do wniesienia odwołania. Brak doręczenia decyzji lub doręczenie jej z obrazą przepisów regulujących "doręczenia" w postępowaniu administracyjnym skutkuje tym, iż termin ten nie rozpoczyna swego biegu. Zauważyć ponadto należy, iż doręczenie decyzji ma zasadnicze znaczenie dla samego bytu prawnego decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 110 k.p.a., o ile kodeks nie stanowi inaczej, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany dopiero od chwili jej doręczenia. Oznacza to, iż prawny byt decyzji na zewnątrz rozpoczyna się z chwilą doręczenia decyzji stronie. Tym samym zaś, brak skutecznego doręczenia powoduje, że decyzja nie wchodzi do obiegu prawnego, a co za tym idzie niedopuszczalne jest wniesienie od niej odwołania. Brak jest bowiem w takim wypadku przedmiotu zaskarżenia w sensie prawnym. Odwołanie można bowiem wnieść jedynie od decyzji funkcjonującej w obiegu prawnym, a zatem skutecznie doręczonej. Od dnia doręczenia decyzji, rozpoczyna się jej byt prawny. Teza ta, jak już wskazano znajduje swoje uzasadnienie w regulacji art. 129 § 2 k.p.a.

Doręczenie jest niewątpliwie czynnością procesową organu administracji publicznej, wywołującą skutki prawne przewidziane w przepisach k.p.a. W piśmiennictwie przyjmuje się, że instytucja doręczeń urzeczywistnia zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, bowiem umożliwia stronie zapoznanie

się z czynnościami organu i innych uczestników postępowania albo uczestniczenie w tych czynnościach (zob. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, A. Wróbel "k.p.a. Komentarz" wyd. Zakamycze, Kraków 2000 r., str. 321). Postępowanie administracyjne wprowadza, także zasadę oficjalności doręczeń. Ustawowy obowiązek dokonywania wszelkich doręczeń z urzędu spoczywa na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Zasada ta znajduje zastosowanie w każdym postępowaniu, niezależnie od jego struktury podmiotowej. Zapewnia organowi administracyjnemu stanowczy wpływ na sam tok postępowania, służy także zrównaniu w tym zakresie pozycji prawnej podmiotów uczestniczących w postępowaniu (por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski "k.p.a. Komentarz", wyd. C. H. Beck, Warszawa 2002, s. 278).

Nieprawidłowe, czyli niezgodne z przepisami k.p.a. doręczenie pisma, od którego rozpoczyna bieg termin procesowy, należy uznać za naruszenie zasady oficjalności doręczeń pism, mogące spowodować pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Niezgodne z przepisami postępowania administracyjnego doręczenie pisma (decyzji, postanowienia) może być uznane przez Sąd w konkretnych okolicznościach sprawy za pozbawione znaczenia prawnego i uzasadniające stwierdzenie, że do doręczenia doszło w innej dacie, niż to przyjmuje organ,

albo że w ogóle nie doszło do doręczenia.

W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, wniesienie odwołania aktualizuje ciążący na organie odwoławczym obowiązek ustalenia, czy zostało ono wniesione z zachowaniem ustawowego terminu. W przypadku uchybienia terminowi organ odwoławczy na podstawie art. 134 k.p.a. stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Zanim jednak do tego dojdzie konieczne jest uprzednie ustalenie, że zaskarżona decyzja została doręczona stronie w terminie, od którego należy liczyć spełnienie warunku jego zachowania.

Zgodnie z art. 45 k.p.a., pisma zaadresowane do jednostek organizacyjnych (do których należą osoby prawne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej) mogą być doręczone do rąk osoby lub osób uprawnionych w danej jednostce organizacyjnej do odbioru pism, a w przypadku niemożności doręczenia w ten sposób właściwym sposobem postępowania jest awizowanie pisma i pozostawienie

informacji o tym w siedzibie strony, stosownie do art. 44 k.p.a. (por. wyrok NSA

z 20 października 2010 r., II OSK 1650/09, LEX nr 746709).

Z przepisu art. 45 k.p.a. wynika niedopuszczalność zarówno doręczenia pisma pracownikowi innemu niż pracownik upoważniony do odbioru pism, jak i doręczenia pisma innym osobom (por. postanowienie SN z 5 października 1994 r., III ARN 54/94, OSNP 1994, nr 12, poz. 187).

Na gruncie niniejszej sprawy organ niezgodnie z prawem ustalił prawidłowość doręczenia decyzji z [...] czerwca 2019 r., poprzez uznanie, że doszło do skutecznego doręczenia korespondencji w trybie art. 45 k.p.a. w dniu [...] czerwca 2019 r.

Po pierwsze, organ odwoławczy nie wykazał, że korespondencja doręczona M. K. pod adresem - ul. [...], [...], w dniu [...] czerwca 2018 r. (piątek) została doręczona osobie uprawnionej do odbioru pism, w rozumieniu

art. 45 k.p.a.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę dostrzega, że z uzupełnionego przez organ odwoławczy materiału dowodowego sprawy wynika, iż pomiędzy G. i Skarżącą istniało w dacie doręczenia (tj. w dniu [...] czerwca 2018 r.) porozumienie w zakresie odbioru korespondencji wpływającej do kancelarii G. , upoważniające konkretną osobę do odbioru pism w imieniu Skarżącej. Jak, bowiem wskazywała w wyjaśnieniach G. , osobą uprawnioną był M. K., co wynikało z ustnego upoważnienia (zastąpionego następnie upoważnieniem pisemnym).

Po drugie, nie istnieją uzasadnione podstawy do kwestionowania twierdzenia Skarżącej, że do przekazania Stronie przedmiotowej korespondencji doszło w dniu [...] czerwca 2018 r. (poniedziałek). Z materiału dowodowego sprawy wynika, że korespondencja zawierająca decyzję organu I instancji została wysłana przesyłką rejestrowaną nr [...] na adres: "K. , ul. [...], [...]". Zgodnie z ZPO odbiór korespondencji nastąpił [...] czerwca 2018 r. i został potwierdzony podpisem osoby podejmującej przesyłkę - tj. M. K.. Ponadto na ZPO umieszczona została pieczęć firmowa G. . Na blankiecie nie znalazły się żadne inne adnotacje operatora publicznego,

w tym dotyczące upoważnienia do odbioru korespondencji dla M. K.. Brak też innego dowodu przekazania Skarżącej przez pracownika G. ww. korespondencji w dniu [...] czerwca 2018 r.

Sąd stwierdza, że uzupełniony materiał dowodowy pozwala na ocenę skuteczności doręczenia przedmiotowej decyzji w dniu [...] czerwca 2018 r. osobie upoważnionej przez Skarżącą. Z wyjaśnień nadesłanych przez operatora pocztowego wynika, że wszystkie przesyłki adresowane do Strony kierowane są przez operatora pocztowego do doręczenia wraz z pozostałą korespondencją nadaną na adres G. . Odbiór korespondencji kwitowany jest przez pracowników kancelarii G. zbiorczo na karcie doręczeń, a następnie korespondencja rozdzielana jest na odpowiednie działy, gdzie osoby upoważnione do odbioru podpisują potwierdzenia odbioru załączone do przesyłek. Dalej wskazano, że tak dokonano doręczenia w dniu [...] maja 2018 r. przesyłki poleconej nr [...] adresowanej do Skarżącej, a jej odbiór pokwitował M. K.. Natomiast przesyłkę poleconą nr [...], z powodu nieobecności M. K., w dniu [...] czerwca 2018 r. odebrała M. K.. Co do pieczęci firmowej G. wskazano, że umieszczana jest na ZPO przez pracownika kancelarii G. w momencie kwitowania zbiorczego dowodu odbioru wszystkich przesyłek poleconych.

Analiza ww. wyjaśnień prowadzi do wniosku, że zgodnie z praktyką, potwierdzenia odbioru są podpisywane przez osoby upoważnione do odbioru korespondencji po wcześniejszym pokwitowaniu (zbiorczo) odbioru przesyłek na karcie doręczeń, przez pracownika kancelarii G. . Ponadto, jak wskazał operator pocztowy, korespondencja była odbierana (tak w przypadku korespondencji

z [...] maja 2018 r.) przez osobę upoważnioną do odbioru korespondencji, jaką był M. K.. Jednak w związku z jego nieobecnością, potwierdzenia odbioru przedmiotowej decyzji w dniu [...] czerwca 2018 r. dokonała w zastępstwie M. K..

Podkreślenia wymaga, że z wyjaśnień operatora pocztowego nie wynika, aby M. K. była upoważniona w dniu [...] czerwca 2018 r. do odbioru korespondencji kierowanej do Skarżącej.

Sąd zwraca uwagę na podniesioną w wyjaśnieniach G. okoliczność istnienia, w tym na dzień [...] czerwca 2018 r., porozumienia ustnego pomiędzy G. a Skarżącą, w zakresie upoważnienia M. K. do odbioru korespondencji kierowanej do klubu piłki siatkowej. Okoliczność ta, co już wyżej Sąd sygnalizował, nie została przez organ odwoławczy skutecznie zakwestionowana.

Zdaniem Sądu, wyjaśnienia G. potwierdzają, że Skarżąca podjęła kroki zmierzające do ustalenia zasad odbioru korespondencji wpływającej do kancelarii G. . Tym samym informację o ustnym upoważnieniu M. K. do odbioru korespondencji w imieniu Skarżącej, należy uznać za przekonującą.

W konsekwencji zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisu art. 45 k.p.a., poprzez niewykazanie przez organ odwoławczy, że korespondencję w dniu [...] czerwca 2018 r. doręczono osobie uprawnionej przez Skarżącą do odbioru kierowanych do niej pism. Dodatkowo skutecznie nie zakwestionowano twierdzenia Skarżącej, że przekazanie pisma Stronie nastąpiło w dniu [...] czerwca 2018 r. i to od tego dnia należało liczyć ustawowy termin do wniesienia odwołania od decyzji z dnia [...] czerwca 2018 r.

Wobec powyższego, uznając że postanowienie organu odwoławczego narusza art. 45 k.p.a., Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, art. 205 § 2

i art. 209 p.p.s.a. Na zasądzony zwrot kosztów postępowania składają się koszty zastępstwa procesowego adwokata w kwocie [...]zł, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz.1800 ze zm.) oraz kwota [...]zł z tytułu opłaconego pełnomocnictwa (pkt IV załącznika do ustawy z dnia

16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 1546 ze zm.).