Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 36/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2010-07-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: par. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 156 poz 1817
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych.
article: art. 3 ust. 1,  art. 6 ust. i  ust. 7
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia NSA Adam Mikusiński Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Nowacka-Brzeźniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lipca 2010 r. sprawy ze skargi K. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Kierownik Działu Dodatków Mieszkaniowych w B. działając z upoważnienia Prezydenta Miasta B., na podstawie art. 2 – 8 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), § rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych ( Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze. zm.), a także art. 104 i 108 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz. U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 z późń. zm.) przyznał K. T. dodatek mieszkaniowy w kwocie 55,95 zł miesięcznie na okres od 01.11.2009 r. do 30.04.2009 r., przy czym cała kwota, zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy, przekazywana będzie na konto zarządcy domu tj. ZBM B. Sp. z o.o. do dnia 10 każdego miesiąca. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu organ podał, że strona spełnia warunki określone w ustawie o dodatkach mieszkaniowych oraz przedstawił sposób jego wyliczenia.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją K. T. wniósł odwołanie. Stwierdził, że nie może zrozumieć, że otrzymał dodatek w wysokości niższej od poprzedniego, który wynosił 60,00 zł. Podejrzewa, że jest oszukiwany od 2002 r. przez Referat Dodatków Mieszkaniowych. Skarżący zwrócił się o ponowne przeliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego.

Decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ wskazano, że zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734), dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym obowiązujący w dniu złożenia wniosku z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8.

Następnie przytoczono treść art. 6 ust. 2 pkt 1 tej ustawy akcentując, że w przypadku, gdy średni miesięczny dochód jest niższy od 150% najniższej emerytury dla celów obliczenia dodatku mieszkaniowego przyjmuje się wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek mieszkaniowy w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego w gospodarstwie jednoosobowym.

W rozpatrywanej sprawie ustalono, że odwołujący prowadząc jednoosobowe gospodarstwo domowe, zamieszkuje w lokalu mieszkalnym o powierzchni użytkowej 43,29 m2, podczas gdy normatywna powierzchnia dla tego typu gospodarstwa wynosi 35 m2 (art. 5 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy). W okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego dochód odwołującego wyniósł 2 175,03 zł, co stanowi 725,01 zł na miesiąc i nie jest wyższy od 175% najniższej emerytury, która w dacie złożenia wniosku wynosiła 675,10 zł. Faktycznie ponoszone przez stronę wydatki na zajmowane mieszkanie wynosiły 108,78 zł, a w przeliczeniu na powierzchnię normatywną (35 m²) 87,95 zł, zaś powiększone o wyliczone, na podstawie § 3 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych z dnia 28 grudnia 2001 r., kwoty ryczałtów z tytułu braku centralnego ogrzewania (65, 52zł), centralnej ciepłej wody (7,49 zł) oraz instalacji gazowej (3,74 zł) wynoszą 164,70 zł i taka wysokość wydatków została uwzględniona przy obliczaniu wysokości dodatku mieszkaniowego. Kwotę tę pomniejszono o udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania tj. o kwotę 108, 75 zł (15 % z kwoty 725,01 zł) i tak uzyskaną kwotę 55,95 zł uznano za należny stronie dodatek mieszkaniowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wyraziła swoje niezadowolenie z otrzymanej decyzji. Zdaniem skarżącego kwota dodatku nie powinna być niższa od poprzednio otrzymanego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podnosząc, iż nie znalazł podstaw prawnych do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności przyjdzie wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z treści art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania bądź też inne naruszenie przepisów postępowania jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję w całości lub w części, albo stwierdza jej nieważność lub niezgodność z prawem. Przy czym stosownie do postanowień art. 134 § 1 tej ustawy sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonej decyzji w zakreślonych powyżej ramach wykazała, iż odpowiada ona prawu, nie narusza bowiem ani przepisów prawa materialnego ani procesowego.

Zasady przyznawania świadczenia pieniężnego w postaci dodatku mieszkaniowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, uregulowane zostały w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. Nr 71, poz. 734 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom mieszkającym w lokalach, do których mają tytuł prawny a średni miesięczny dochód na jednego członka w gospodarstwie domowym w okresie trzech miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym. Art. 5 wyżej wymienionej ustawy określa normatywną powierzchnię użytkową w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, uprawniającą do przyznania dodatku mieszkaniowego - w przypadku gospodarstwa jednoosobowego, wynosi ona 35 mkw. Z kolei stosownie do treści art. 6 tej ustawy wysokość dodatku mieszkaniowego zależy od łącznego dochodu gospodarstwa domowego, wysokości wydatków poniesionych na mieszkanie, liczby członków gospodarstwa domowego, powierzchni użytkowej zajmowanego lokalu. Ponadto należało odnotować, że w myśl art. 6 ust. 4 ustawy wśród wydatków ponoszonych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego takie jak czynsz, opłaty związane z eksploatacją i utrzymaniem nieruchomości, zaliczki na koszty zarządu nieruchomością wspólną, opłaty za energię cieplną, wodę, odbiór nieczystości, wydatek stanowiący podstawę obliczania ryczałtu na zakup opału. Stosownie do treści art. 6 ust. 7 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego. Sposób obliczania ryczałtu § 3 rozporządzenia w sprawie dodatków mieszkaniowych z dnia 28 grudnia 2001r. (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.). Ponadto na podstawie art. 6 ust. 10 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wysokość tego dodatku, łącznie z ryczałtem na zakup opału, nie może przekraczać 70 % wydatków przypadających na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego lub 70 % faktycznych wydatków ponoszonych za lokal mieszkalny, jeżeli powierzchnia tego lokalu jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni.

W rozpoznawanej sprawie ustalono, że strona skarżąca prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i zajmuje lokal mieszkalny o powierzchni użytkowej 43,29 mkw, a więc wyższej od powierzchni normatywnej przypadającej dla jednoosobowego gospodarstwa domowego (35 mkw). Dochód gospodarstwa domowego strony skarżącej w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku, na który składa się okresowa renta z tytułu niezdolności do pracy, wyniósł 2 175,03 zł, co miesięcznie stanowi kwotę 725, 01 zł. Wydatki na mieszkanie przyjęto na podstawie wniosku potwierdzonego przez zarządcę budynku na kwotę 108, 78 zł., co w przeliczeniu na powierzchnię normatywną stanowi kwotę 87,95 zł. W związku z tym, że w zajmowanym mieszkaniu strona nie posiada centralnej ciepłej wody, centralnego ogrzewania oraz instalacji gazowej kwotę tą powiększono o ryczałt ustalony zgodnie z § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817) kolejno w kwotach 7,49 zł (c.c.w.); 65,52 zł (c.o.) oraz 3,74 zł. (inst. gazowa) – łącznie na kwotę 76,75 zł. Wobec tego prawidłowo określono kwotę wydatków przypadających na powierzchnię normatywną mieszkania w wysokości 164,70 zł. Następnie przy ustaleniu wysokości należnego dodatku mieszkaniowego organy prawidłowo uwzględniły udział gospodarstwa domowego w kosztach utrzymania mieszkania. Jako, że średni miesięczny dochód skarżącego nie przekroczył 150% kwoty najniższej emerytury, przy określeniu tegoż udziału, w myśl art. 6 ust. 1 ustawy, wzięto pod uwagę 15% uzyskiwanych dochodów. Ponieważ zaś wysokość dodatku mieszkaniowego traktuje się jako różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę ubiegającą się o dodatek, czyli według ustalenia kwotą 164, 70 zł a udziałem własnym, tj. kwotą 108, 75 (czyli 15% z kwoty średniomiesięcznych dochodów stanowiącej 725,01 zł) należny dodatek ustalono w wysokości 55, 95 zł.

Stąd też należało uznać, iż wysokość przyznanego skarżącemu dodatku na okres od 01.11.2009 r. do 30.04.2009 r. obliczona została prawidłowo, a w konsekwencji ustalenia poczynione w tym zakresie przez organy obydwu instancji są zgodne z regułami określonymi w ustawie o dodatkach mieszkaniowych. Odnosząc się do twierdzeń skarżącego w kwestii otrzymania dodatku za poprzedni okres w kwocie wyższej należy stwierdzić, że Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, co oznacza, że Sąd nie może uczynić przedmiotem kontroli decyzji zapadłej w innej sprawie administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.

Wobec powyższego, skoro Sąd nie dopatrzył się w postępowaniu organów administracji naruszenia przepisów zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, to nie było podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji. Z tych względów, na zasadzie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu.