Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 913/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego
Powołane przepisy: article: art. 61 par.4 art. 61 par.3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Trelka po rozpoznaniu w dniu 18 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia z dnia 17 maja 2016 r. odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za maj 2010 r. postanawia odmówić zmiany postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 maja 2016 r. sygn. akt III SA/Wa 913/16.


UZASADNIENIE

Skarżąca – G. K. – wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r., w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności byłego członka zarządu wraz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za maj 2010 r.

W skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wskazała, że szuka pracy jako menadżer. Podkreśliła, że uczestnicząc w procesach rekrutacyjnych zobowiązana jest do składania oświadczeń wiedzy o wymagalnych zobowiązaniach, wobec czego odmowa wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spowoduje niemożność zatrudnienia, zgodnie z doświadczeniem Skarżącej i jej kwalifikacjami. Skarżąca nadmieniła, że nie dysponuje kwotą zobowiązania określonego zaskarżoną decyzją.

Postanowieniem z dnia 17 maja 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 913/16 odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji twierdząc, że Skarżąca nie wskazała istotnych z punktu widzenia art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) – dalej "ppsa" - argumentów uzasadniających przyznanie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Pismem z dnia 13 czerwca 2016 r. Skarżąca wniosła o zmianę, w trybie art. 165 ppsa, postanowienia z dnia 17 maja 2016 r. z uwagi na to, że zmianie uległy okoliczności sprawy bowiem jej sytuacja finansowa drastycznie się pogorszyła. W piśmie tym wskazała, że w ostatnich dniach otrzymała upomnienie z Urzędu Skarbowego W. wzywające do zapłaty 2.806,60 zł, a następnie zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia za pracę oraz tytuł wykonawczy. Skarżąca dodała, że brak umiejętności i wiedzy prawniczej powoduje, że znalazła się w tragicznej sytuacji. Skarżąca wskazała, że od lutego 2015 r. nieustannie stara się o zatrudnienie na zasadach umowy o pracę. Skarżąca wskazała, że skutkiem pełnienia funkcji Prezesa Zarządu spółki G. SA przez niespełna miesiąc w maju 2016 r. są prowadzone postępowania podatkowe w sprawie zaległości podatkowych tej spółki dotyczące braku zapłaty podatku od towarów i usług za maj 2010 r. Skarżąca podkreśliła, że na powstanie tych zaległości nie miała żadnego wpływu. Wskazała, że łącznie ciąży na niej zobowiązanie finansowe na ponad 253 732 zł oraz wystawiony przez [...] Urząd Skarbowy tytuł wykonawczy. Skarżąca wyjaśniła, że zapłata zobowiązań wynikających z decyzji jest obecnie niemożliwa ponieważ nie posiada środków finansowych na ich pokrycie. Nie posiada majątku trwałego ani też nie jest zatrudniona na umowę o pracę. Jedyny dochód jaki obecnie uzyskuje jest dochodem nieregularnym, wynikającym z umowy zlecenia w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą świadczoną na rzecz jednego klienta. Skarżąca wyjaśniła, że obawia się, iż w przypadku zajęcia rachunków bankowych, na skutek podjętych działań windykacyjnych przez urzędy skarbowe, nie tylko nie będzie możliwe ewentualne spłacenie zaległości podatkowych wynikających z decyzji Dyrektora Izby Skarbowej ale również nie będzie w stanie realizować bieżących zobowiązań podatkowych dotyczących zapłaty należnego podatku VAT, ZUS i opłat związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą za czerwiec pogłębiając swoją niezdolność finansową, co spowoduje niemożność wykonania jedynego zlecenia. Ponadto Skarżąca podkreśliła, że obawia się, że wobec podjęcia działań windykacyjnych klient dowie się o ciążących na Skarżącej zaległościach i rozwiąże z nią umowę zlecenia a Skarżąca utraci tym samym ostatnią szansę na uzyskanie dochodu. Spowoduje to w konsekwencji utratę ostatniego źródła utrzymania. Do wniosku Skarżąca załączyła zawiadomienie o zajęciu wynagrodzenia o pracę z dnia 17 maja 2015 r., tytuł wykonawczy z dnia 6 maja 2016 r., upomnienie z dnia 29 marca 2016 r., upomnienie z dnia 13 maja 2016 r., wniosek z dnia 23 maja 2016 r. o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę do 30 września 2016 r. kierowany do Naczelnika Urzędu Skarbowego W., wniosek z 6 czerwca 2016 r. do WSA o przyśpieszenie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, stan rachunku osobistego na dzień 13 czerwca 2016 r., stan rachunku bankowego związanego z prowadzoną działalnością gospodarczą na dzień 13 czerwca 2016 r.

Przy piśmie z dnia 1 sierpnia 2016 r. Skarżąca, w związku z otrzymaniem kolejnego upomnienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego wzywającego do zapłaty zaległości podatkowej, przesłała kopię wniosku skierowanego do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. o odroczenie terminu płatności zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę. Do pisma Skarżąca dołączyła kopię upomnienia z dnia 29 marca 2016 r., 13 maja 2016 r. oraz z 8 lipca 2016 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 61 § 3 ppsa, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo spowodowania znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Zgodnie natomiast z art. 61 § 4 ppsa, postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności.

Przy czym przez zmianę okoliczności należy rozumieć zmianę okoliczności faktycznych, jakie Sąd przyjął za przesłankę rozstrzygnięcia, jak i zmianę okoliczności prawnych, które uzasadniałyby wydanie postanowienia odmiennej treści niż to, które zostało wydane uprzednio.

Przechodząc do oceny przedmiotowego wniosku zauważenia wymaga, że owa ocena zależy od tego, czy Skarżąca wykazała zaistnienie nowych okoliczności, względnie okoliczności dotąd nieznanych, uzasadniających wydanie oczekiwanego przez Skarżącą rozstrzygnięcia, które zmienia wcześniejsze rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu, ocena wniosku Skarżącej o zmianę postanowienia Sądu z 17 maja 2016 r., poczyniona w kontekście przesłanek wynikających z art. 61 § 4 ppsa, nie daje podstaw do jego uwzględnienia. Skarżąca nie wykazała bowiem zaistnienia takiej okoliczności, która uzasadniałaby zmianę przedmiotowego postanowienia. Skarżąca bowiem już w pierwotnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji podnosiła kwestię braku zatrudnienia na stanowisku menadżera oraz braku środków finansowych na uregulowanie, ciążących na niej zobowiązań. Sąd zatem miał wiedzę o sytuacji zawodowej Skarżącej, jak również, dysponując aktami administracyjnymi sprawy, o ciążących na Skarżącej zobowiązaniach wynikających z zaskarżonej decyzji. Nie można więc uznać, że Skarżąca przywołała nowe okoliczności, gdyż de facto są one tożsame z argumentacją wskazaną w pierwotnym wniosku.

Podkreślić również należy, że Skarżąca, składając wniosek o zmianę postanowienia z dnia 17 maja 2016 r., poza upomnieniami, zawiadomieniami o zajęciu, tytułem wykonawczym oraz historią rachunków bankowych za okres od 1 czerwca 2016 r. do 13 czerwca 2016 r. nie nadesłała żadnych nowych dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację majątkową i finansową. Przedłożone zaś dokumenty nic nowego do sprawy nie wniosły. Tak jak wspomniano wcześniej Sąd miał wiedzę o tym, że zobowiązania podatkowe wynikające z zaskarżonej decyzji będą dochodzone.

Wskazać również należy, że z treści wniosku, poza lakonicznym sformułowaniem, że Skarżąca nie posiada środków finansowych na zapłatę zobowiązań wynikających z decyzji, nie wynikają okoliczności świadczące o możliwościach płatniczych Skarżącej. Skarżąca nie przedstawiła dokumentów obrazujących jej sytuację majątkową i finansową, wyjaśniając jedynie, iż zapłata zobowiązań wynikających z decyzji jest niemożliwa, ponieważ Skarżąca nie posiada środków finansowych na ich pokrycie. Skarżąca oświadczyła, że nie posiada majątku trwałego ani też nie jest zatrudniona na umowę o pracę a jedyny dochód jaki obecnie uzyskuje jest dochodem nieregularnym, wynikającym z umowy zlecenia.

Powołać się w tym miejscu należy na postanowienie z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208), w którym Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 ppsa oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Kierując się zatem przedstawionym stanowiskiem należy stwierdzić, że Skarżąca nie uzasadniła należycie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji.

Przede wszystkim jednak podkreślić należy, że Skarżąca nie wskazała na spełnienie przesłanki wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Przedstawiona argumentacja nie prowadzi do wniosku, że wykonanie decyzji wiązać się będzie z nieodwracalnymi skutkami prawnymi. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, niepubl.). Zauważyć należy, że egzekwowanie zaległości podatkowych powoduje dolegliwość w postaci uszczerbku finansowego, który ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody, czy też spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji Skarżąca może otrzymać zwrot uiszczonych kwot (por.: postanowienie NSA z dnia 23 sierpnia 2011 r., sygn. akt II GSK 1562/11). Wywieranie skutków finansowych dla strony jest normalną konsekwencją egzekucji administracyjnej. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, przewidziana w art. 61 § 3 ppsa, nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których nie naprawiło ewentualne wygranie sporu sądowego (por. postanowienia NSA z dnia 28 lipca 2009 r. sygn. akt I FSK 450/09, z dnia 6 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2247/14, z dnia 12 kwietnia 2016 r., sygn. akt II GZ 324/16 oraz z dnia 27 kwietnia 2016 r. sygn. akt I GZ 282/16; http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu nie może zatem stanowić argumentu przemawiającego za zmianą postanowienia przywołana przez Skarżącą okoliczność prowadzenia egzekucji.

Bez wątpienia kwota określonego zobowiązania jest znaczna, a zatem wykonanie decyzji może mieć wpływ na kondycję finansową Skarżącej. Jednakże wpływ ten nie jest równoznaczny z powstaniem trudnych do odwrócenia skutków, czy też wyrządzeniem znacznej szkody. W przepisie art. 61 § 3 ppsa chodzi bowiem o szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest należność pieniężna, a więc z natury rzeczy świadczenie odwracalne, którego zwrot (wraz z odsetkami) może być skutkiem ewentualnego uwzględnienia skargi.

Biorąc to wszystko pod uwagę należy stwierdzić, że również w chwili obecnej Sąd nie doszukał się uzasadnionych podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, czyli w efekcie, nie wystąpiła możliwość zmiany wydanego postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji.

Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 4 w zw. z art. 61 § 3 ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.