Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 578/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Ewa Machlejd, Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Protokolant st. ref. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2012 r. sprawy ze skargi J. F. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej skargę oddala.


UZASADNIENIE

Wojewoda [...], zaskarżoną decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania J. F. od decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] wydanej przez Starostę [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej dla [...] Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku technicznego rozdzielni energetycznej na budynek handlowo - usługowy z zapleczem socjalno - biurowym na działce nr ew. [...] obr. [...] położonej w [...] przy ul. [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

Jak wskazano wyżej, Starosta [...] decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił dla [...] Sp. z o.o. w [...] pozwolenia na przebudowę i zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku technicznego rozdzielni energetycznej na budynek handlowo-usługowy z zapleczem socjalno-biurowym na działce ew. nr [...] obr. [...] położonej w [...] przy ul. [...].

W związku z wnioskiem J. F., o wznowienie na podstawie 145 § 1 pkt 4 k.p.a. postępowania, zakończonego opisaną wyżej decyzją - Starosta [...] postanowieniem z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] wznowił przedmiotowe postępowanie, a następnie decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej tego organu z dnia [...] listopada 2009 r. nr [...].

W wyniku rozpatrzenia odwołania J. F., Wojewoda [...] wydał zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wskazał, że oparcie żądania na przesłance przewidzianej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. powoduje, iż ustalenia dotyczące posiadania przymiotu strony przez podmiot wnoszący podanie o wznowienie postępowania mogą nastąpić wyłącznie w toku wznowionego postępowania. Wojewoda zauważył, iż zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Art. 3 pkt 20 ww. ustawy stanowi, że obszar oddziaływania obiektu jest to teren wyznaczony w jego otoczeniu na podstawie przepisów odrębnych wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Właściciele, użytkownicy wieczyści czy zarządcy nieruchomości sąsiadujących z działką, na której będą prowadzone roboty budowlane, aby uzyskać status strony w sprawie muszą wskazać przepis, przewidujący w konkretnej sytuacji ograniczenie w swobodnym korzystaniu z ich nieruchomości.

Organ podał, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż planowana inwestycja, tj. lokal handlowo-usługowy z zapleczem socjalno-biurowym, zalicza się do usług nieuciążliwych. Powyższa inwestycja nie kwalifikuje się również do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika z charakterystyki ekologicznej budynku przedłożonej w aktach przedmiotowej sprawy, dla założonego programu użytkowego nie występuje nadmierna emisja hałasu i wibracji. Zanieczyszczenia pyłowe, płynne i zapachowe nie występują. Budynek spełnia obowiązujące warunki ochrony atmosfery. Tym samym, zdaniem Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie nie został naruszony art. 144 Kodeksu cywilnego.

W ocenie organu, zamierzona inwestycja nie wpłynie negatywnie na środowisko, jak też nie wprowadzi ograniczeń dla skarżącej w swobodnym korzystaniu z jej nieruchomości. Projektowany budynek nie ogranicza zabudowy sąsiedniej działki. Interes prawny skarżącej, w związku z inwestycją, nie będzie naruszony. Sam fakt zaistnienia sąsiedztwa w stosunku do nieruchomości gruntowej, na której inwestor planuje przeprowadzić zamierzenie budowlane, bez jednoczesnego wykazania naruszenia własnego interesu prawnego wynikającego z definicji obszaru oddziaływania obiektu z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, nie pozwala na uznanie sąsiada za stronę w postępowaniu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła J. F., zarzucając: naruszenie art. 7 oraz art. 77 § 1 w związku z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wszechstronnej oceny okoliczności niniejszej sprawy oraz dokonanie dowolnej i wybiórczej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i w konsekwencji uznanie, że inwestycja prowadzona na podstawie pozwolenia na budowę wydanego niniejszej sprawie nie jest inwestycją uciążliwą, naruszenie art. 144 Kodeksu cywilnego przez jego niezastosowanie i w konsekwencji pominięcie faktu, że prowadzenie inwestycji objętej pozwoleniem na budowę z dnia [...] listopada 2009 r. zakłóca normalne korzystanie z sąsiedniej nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] obr. [...], naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, poprzez jego błędną interpretację skutkującą uznaniem, iż lokal odwołującej się nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Stwierdziła, że prowadzenie inwestycji objętej pozwoleniem na budowę zakłóca normalne korzystanie z sąsiedniej nieruchomości stanowiącej działkę ew. nr [...] obr. [...], w szczególności poprzez emisję pyłu i hałasu przekraczającego dopuszczalne normy na terenie ww. nieruchomości, co powoduje konieczność zamykania okien i rolet, ograniczając w ten sposób możliwość wietrzenia i nasłonecznienia lokalu. Ponadto roboty budowlane docelowego ogrodzenia działki uniemożliwiają dostęp do zaworu głównego gazu instalacji znajdującej się w budynku przy ul. [...] oraz do innych elementów tego budynku.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja, nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Wskazać należy, że niniejsze postępowanie toczyło się w związku z wnioskiem skarżącej, która dochodziła wznowienia postępowania zakończonego decyzją pozwolenia na budowę – przebudowę i zmianę sposobu użytkowania rozdzielni energetycznej, na budynek handlowo usługowy z zapleczem socjalno biurowym.

W ocenie sądu organy zasadnie ustaliły, że skarżącej w postępowaniu wznowieniowym nie przysługuje przymiot strony.

Skarżąca jest właścicielką lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie, położonego na nieruchomości, która nie pozostaje w obszarze oddziaływania inwestycji objętej ww. ostateczną decyzją.

Usprawiedliwienie dla lakonicznego uzasadnienia decyzji w szczególności organu pierwszej instancji Sąd znalazł już w samym wniosku o wznowienie postępowania, a następnie w odwołaniu, a i skardze skierowanej do Sądu.

Skarżąca we wniosku o wznowienie postępowania powoływała się bowiem na to, że cyt. "roboty budowlane" i "składowiska materiałów budowlanych" uniemożliwiają jej funkcjonowanie w mieszkaniu. Tym samym, podniosła kwestię realizacji inwestycji objętej pozwoleniem na budowę i ewentualnych okoliczności związanych z potrzebą interwencji organów nadzoru budowlanego.

Następnie, w skardze do Sądu, skarżąca wskazała ponownie, że prowadzenie inwestycji zakłóca korzystanie z jej nieruchomości, a roboty budowlane dotyczące trwałego ogrodzenia działki, uniemożliwiają dostęp do elementów budynku.

W tym kontekście Sąd poddał analizie projekt budowlany zatwierdzony ww. decyzją pozwolenia na budowę i ustalił, że ogrodzenie nie było objęte tą decyzją.

Konkludując Sąd stwierdza, że skarżąca profesjonalnie reprezentowana w niniejszym postępowaniu nie wykazała z czego wywodzi przymiot strony do wznowienia postępowania zakończonego ww. decyzją ostateczną. Badanie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przez organ z urzędu, w wystarczającym zakresie wykluczyło to, że skarżąca w tamtym postępowaniu nie brała udziału bez własnej winy, bowiem zakres inwestycji i obszar jej oddziaływania nie pozostawał w związku z nieruchomością skarżącej .

Sąd stwierdza - ocena, iż określony podmiot nie posiada przymiotu strony i nie może skutecznie żądać wznowienia postępowania, powinna prowadzić do odmowy uchylenia kwestionowanej decyzji na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. z tym uzasadnieniem, iż brak przymiotu strony wyłącza konieczność merytorycznej oceny decyzji.

Postępowanie wznowieniowe z przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. jest prowadzone zarazem co do tego, czy wnioskodawca jest stroną z punktu widzenia materialno-prawnego, jak i co do spełnienia przesłanki z tegoż przepisu. Jeżeli bowiem okaże się, że wnioskodawca nie jest stroną (nie ma w sprawie interesu prawno-materialnego), to jednocześnie należy stwierdzić, że nie wystąpiła w sprawie faktycznie podstawa wznowienia, wymagana do przejścia przez organ wznowieniowy do rozpatrzenia sprawy, co do istoty i wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie. Ustalenie przez organ orzekający w postępowaniu wznowieniowym, że nie zachodzi przesłanka z art. 145 § 1 k.p.a., pomimo powołania jej we wniosku o wznowienie i wydania postanowienia o wznowieniu, skutkuje wydaniem decyzji o odmowie uchylenia decyzji dotychczasowej (art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a.).

Kierując się powyższą argumentacją, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji w trybie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153 poz. 1270 ze zm.).