Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 1245/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 183 par. 1, art. 176, art. 83, art. 58 par. 1 pkt 3 i 6, art. 220 par. 1 i 3, art. 184, art. 197.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 9 września 2009 roku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA: Anna Świderska po rozpoznaniu w dniu 9 września 2009 roku na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. Z. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 23 marca 2009 roku sygn. akt I SA/Wr 200/09 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi K. Z., E. Z. i J. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 grudnia 2008 roku nr [...] w przedmiocie: podatku od spadków i darowizn postanawia: oddalić skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 23 marca 2009 r., w sprawie sygn. akt I SA/Wr 200/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę K. Z., J. Z. i E. Z. na decyzję Dyrektor Izby Skarbowej w W. z dnia 29 grudnia 2008 roku w przedmiocie podatku od spadków i darowizn.

W motywach orzeczenia Sąd wyjaśnił, że stosownie do art. 50 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny. Adresatem decyzji stanowiącej przedmiot zaskarżenia są K. Z. i E. Z.. Zatem J. Z. nie jest stroną w niniejszej sprawie, gdyż zaskarżona decyzja nie dotyczy jego interesu prawnego, a wobec tego jego skarga podlega odrzuceniu w myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

W rozpoznawanej sprawie zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżące E. Z. i K. Z. zostały wezwane do uzupełnienia braków skargi przez uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 116 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Ze zwrotnych potwierdzeń odbioru wynika, że w przypadku K. Z. pismo odebrał ojciec J. Z. w dniu 9 marca 2009r. E. Z. odebrała pismo osobiście 10 marca 2009 r. Wpis sądowy w żądanej wysokości nie został uiszczony. Wobec nieuiszczenia pomimo wezwania należnego wpisu od skargi stosownie do przepisu art. 220 § 2 p.p.s.a. skarga E. Z. i K. Z. podlegała odrzuceniu.

Skargę kasacyjną od tego postanowienia wniósł J. Z. domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania. W petitum skargi pod adresem sądu I instancji sformułowany został zarzut naruszenia przepisów postępowania, mających istotny wpływ na wynik sprawy tj.: art. 58 § 1 pkt 3 i art. 83 p.p.s.a., zaś w jej uzasadnieniu podniesiony został zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a i art. 220 § 3 p.p.s.a. przez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik podatnika wskazał, iż skarga w niniejszej sprawie została wniesiona przez E., K. i J. Z., bowiem byli oni stronami umowy darowizny, która legła u podstaw przedmiotowego postępowania podatkowego. Przelewem bankowym z dnia 11 marca 2009 roku została przelana kwota 116 zł tytułem opłaty sądowej w sprawach o sygn. akt I SA/Wr 1999/09 i I SA/Wr 200/09., bowiem skarżący był przekonany, że pod wskazanymi sygnaturami mieści się wspólna sprawa skarżących i należna jest jedna opłata. Nadto skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 50 § 1 i 2 p.p.s.a. wskazując, iż uprawnionymi do wniesienia skargi do sądu administracyjnego są osoby biorące udział w postępowaniu administracyjnym, a skarżący niewątpliwe zalicza się do ich kręgu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym uchybił sąd, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego - wykazania dodatkowo, że to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Zgodnie z utrwaloną już linią orzecznictwa, jako wysoce sformalizowany środek zaskarżenia, skarga kasacyjna, zgodnie z art. 176 p.p.s.a., powinna zawierać zarzuty korespondujące z wyraźnie wskazanymi podstawami kasacyjnymi, określonymi w art. 174 pkt 1 i 2 tej ustawy (tak m. in. B. Gruszczyński [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2006, s. 398 i nast.). Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 176 p.p.s.a., NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany zawartymi w niej podstawami i wnioskami. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że NSA jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą.

Wskazać przede wszystkim należy, iż nie zasługuje na akceptację nader ogólnikowe przywołanie przez autora skargi kasacyjnej naruszonego w jego ocenie art. 83 p.p.s.a., nie biorąc pod uwagę tego, że składa się on z podrzędnych jednostek redakcyjnych, z których każda mogłaby przecież stanowić oddzielną podstawę kasacyjną. Brak konkretyzacji powyższego zarzutu, a także całkowity brak jego uzasadnienia wskazuje na niestaranność działania pełnomocnika strony, a nadto powoduje, iż zarzut wymyka się spod kontroli sądu kasacyjnego.

Odnośnie podniesionego przez skarżącego zarzutu niewłaściwego zastosowania art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, wskazać należy, iż powyższy przepis w ogóle nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W przedmiotowej sprawie sąd ten swoje rozstrzygnięcie w stosunku do skarżącego oparł na art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. uznając, iż skarżący nie będąc stroną zaskarżonej decyzji nie posiada przymiotu strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie nie został przez stronę uzasadniony, ani w żaden sposób sprecyzowany. Brak wskazania w jaki sposób sąd I instancji naruszył powołany przepis uniemożliwia, w myśl wynikającej z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasady związania Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej, dokonanie merytorycznej oceny tego zarzutu.

Przechodząc do zarzutu naruszenia przepisu art. 220 § 3 p.p.s.a wskazać należy zaś, że w myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Zgodnie z treścią art. 220 § 3 p.p.s.a., m.in. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd. W rozpoznawanej sprawie, poza sporem pozostaje, że zarządzeniem z dnia 2 marca 2009 roku skarżące K. i E. Z. wezwane zostały do uiszczenia solidarnie wpisu od skargi w sprawie niniejszej w wysokości 116 zł. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone K. Z. w dniu 9 marca 2009 roku, zaś E. Z. w dniu 10 marca 2009 roku. Wpis w żądanej wysokości nie został jednak w sprawie uiszczony, a w tej sytuacji, WSA był uprawniony do odrzucenia skargi E. Z. i K. Z. Okoliczność uiszczenia przelewem z dnia11 marca 2009 roku opłaty od skargi w wysokości 116 zł nie podważa trafności rozstrzygnięcia sądu I instancji. W tytule tego przelewu skarżący wskazał bowiem sygnatury dwóch spraw sądowych, w których należny był wpis sądowy w identycznej wysokości (I SA/Wr 199/09 oraz I SA/Wr 200/09), wobec braku precyzyjnego wskazania, której skargi dotyczy uiszczona opłata oraz okoliczności, iż podatnik był stroną postępowania w sprawie o sygn. akt I SA/Wr 199/09 uiszczony wpis został potraktowany jako wniesionego do sprawy o tym numerze. W tym miejscu dodać jeszcze można, że z akt sprawy wynika, że odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 2 marca 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 200/09 zawierał prawidłowo sformułowane skierowane do stron postępowania pouczenie, dotyczące obowiązku solidarnego uiszczenia wpisu od skargi złożonej na również dokładnie określoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 29 grudnia 2008 r., Nr [...]. Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone skarżącym, z tym że K. Z. w drodze doręczenia zastępczego za pośrednictwem jej ojca J. Z. Wobec powyższego nie można uznać za usprawiedliwione twierdzenia zawartego w skardze kasacyjnej, że skarżąc był przekonany o obowiązku uiszczenia kwoty 116 zł tytułem wpisu od jednej skargi mieszczącej się pod dwiema sygnaturami. Należy podkreślić, że zarządzenie w sposób jednoznaczny i precyzyjny określiło tytuł należnej opłaty, sygnaturę sprawy, której wezwanie dotyczyło oraz oznaczenie daty i numeru decyzji, na którą skarga podlegająca opłacie została złożona, nie pozostawiając wątpliwości co do sprawy, której zarządzenie dotyczyło. Tak więc sąd i instancji trafnie uznał, że skarga E. Z. i K. Z. nie została opłacona.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji