Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 828/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono decyzję I i II inst

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magda Froncisz Sędziowie : WSA Jacek Bursa WSA Beata Łomnicka (spr.) Protokolant : sekretarz sądowy Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2015 r. sprawy ze skargi L. A. na decyzję Wojewody [...] z dnia 12 maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego L. A. kwotę 757 zł ( słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych ) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

II SA/Kr 828/15

Uzasadnienie

Wojewoda decyzją z dnia 12 maja 2015 r. znak [...] na podstawie:

- art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.)

- art. 80 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.)

po rozpatrzeniu odwołania skarżącego – L.A. , od decyzji Nr [...] Starosty T. z 17.12.2014 r., znak: [...] , o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu M.C. , pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Rozbudowa, przebudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pokojami do wynajęcia, budowa sieci kanalizacji sanitarnej z likwidacją istniejącego odcinka sieci, budowa parkingu wraz z dojazdami, budowa instalacji: wodociągowej wody zimnej, cieplej wody użytkowej wraz z cyrkulacją kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, gazu ziemnego z technologią kotłowni gazowej oraz instalacji elektrycznej na dz. ewid. [...] obr. [...] w Z. ", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Powyższe rozstrzygnięcia zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, po uchyleniu decyzji Starosty T. z 03.06.2014 r., znak: [...] , decyzją Wojewody z 14 października 2014 r., znak: [...] , Starosta T. wydał 17.12.2014 r. decyzję Nr [...] , którą zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.C. pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Rozbudowa, przebudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pokojami do wynajęcia, budowa sieci kanalizacji sanitarnej z likwidacją istniejącego odcinka sieci, budowa parkingu wraz z dojazdami, budowa instalacji: wodociągowej wody zimnej, cieplej wody użytkowej wraz z cyrkulacją kanalizacji sanitarnej, centralnego ogrzewania, gazu ziemnego z technologią kotłowni gazowej oraz instalacji elektrycznej na dz. ewid. [...] obr. [...] w Z ".

Od powyższej decyzji, odwołał się skarżący, współwłaściciel działki sąsiedniej nr [...] obr. [...] w Z. W odwołaniu skarżący wniósł o uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, podnosząc argumenty, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa. W uzasadnieniu powyższego skarżący zarzucił naruszenie art. 10 § 1 oraz art. 61 § 4 k.p.a. poprzez niedostosowanie się do wytycznych określonych w decyzji Wojewody . Zdaniem skarżącego, organ I instancji bezpośrednio po otrzymaniu akt sprawy z organu odwoławczego winien zawiadomić wszystkie strony o toczącym się ponownie postępowaniu. Brak powyższego zawiadomienia uniemożliwił skarżącemu wniesienie uwag, żądań oraz dowodów na początkowym etapie prowadzenia sprawy, a także zapoznania się z aktami sprawy i sporządzonym Projektem Budowlanym, co skutkowało znacznym ograniczeniem udziału skarżącego w postępowaniu. Ponadto, wysyłając zawiadomienie z 01.12.2014 r. o zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, organ I instancji określił termin (do 11.12.2014 r.) informując jednocześnie, iż po upływie tego terminu zostanie wydana w przedmiotowej sprawie decyzja. Tym samym, organ I instancji zezwolił skarżącemu na zapoznanie się z projektem budowlanym, lecz bez możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów w sprawie. Zatem pozbawił skarżącego czynnego udziału w sprawie. Zarzucił również naruszenie art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, z przepisu którego wynika obowiązek projektanta do udzielenia wyjaśnień w kwestii wątpliwości dotyczących projektu budowlanego i zawartych w nim rozwiązań, w tym: usytuowania budynku w odległości 2,5 m od granicy z działką skarżącego, zaprojektowania czterech kondygnacji nadziemnych, w sytuacji gdy obowiązujący na tym terenie plan miejscowy dopuszcza jedynie trzy kondygnacje. Skarżący kwestionuje również przyjętą w projekcie funkcję budynku, naruszającą przepis określający definicję budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Ponadto, posiłkując się cytatami z wyroków sądów administracyjnych, zarzucił naruszenie konstytucyjnego prawa równego traktowania wszystkich obywateli wobec prawa. Zdaniem skarżącego, organ administracji publicznej winien traktować jednakowo, zarówno inwestora jak i stronę postępowania, w sposób nienaruszający zasad współżycia sąsiedzkiego.

Reasumując, w ocenie skarżącego, planowana inwestycja ograniczy i zakłóci korzystanie z nieruchomości skarżącego w sposób dotychczasowy, co nie zostało uwzględnione przez projektanta jak również przez organ wydający skarżoną decyzję.

Organ odwoławczy wskazał, iż zgodnie z art. 4 ustawy Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Zatem prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczone wyłącznie ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w drodze powszechnie obowiązujących w tym zakresie przepisów. Organy administracji architektoniczno-budowlanej mogą ingerować w planowaną zabudowę nieruchomości tylko w zakresie wyznaczonym przepisami prawa .Natomiast przepisy art. 5 ww. ustawy nakazują, by obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi - biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania -projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając m.in.: warunki bezpieczeństwa i higieny pracy, poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich. Organ uznał, że w przypadku gdy projektowana inwestycja spełnia wszystkie warunki określone przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora. Inwestor ma zatem prawo kształtować zagospodarowanie swojej działki (terenu) w każdy sposób, który jest zgodny z przepisami prawa. Warunkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę jest złożenie kompletnej dokumentacji projektowej wraz z oświadczeniem o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, stosownymi opiniami, uzgodnieniami i pozwoleniami, która następnie podlega ocenie właściwego organu architektoniczno-budowlanego pod kątem zgodności projektowanego zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego lub w przypadku jego braku z wymogami określonymi w decyzji o warunkach zabudowy oraz z przepisami techniczno-budowlanymi. Pozytywne ustalenia w tym zakresie, obligują organ architektoniczno-budowlany do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Dokonując analizy akt sprawy pod względem zasadności argumentów odwołania organ odwoławczy stwierdził, że powyższe zarzuty nie znajdują potwierdzenia. Organ odwoławczy wskazał następnie, że z akt sprawy wynika, iż po przeprowadzeniu procedury dotyczącej kontroli kompletności złożonego wniosku oraz ustaleniu obszaru oddziaływania planowanej inwestycji organ I instancji, w myśl art. 61 § 4 kpa, zawiadomił o wszczęciu postępowania wszystkie strony postępowania. Zatem, o tym, że w sprawie udzielenia pozwolenia na rozbudowę, przebudowę i nadbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pokojami do wynajęcia na działce ewid. [...] obr. [...] w Z. , prowadzone jest postępowanie administracyjne, skarżący dowiedział się w dniu 22.01.2014 r., w którym podjął ww. zawiadomienie organu I instancji z 13.01.2014 r. Organ wyjaśnił, że postępowanie w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, jak każde postępowanie administracyjne jest postępowaniem dwuinstancyjnym i kończy się z dniem wydania ostatecznej decyzji. Zatem organ I instancji nie miał obowiązku powiadamiać stron o toczącym się ponownie postępowaniu, w sytuacji gdy organ odwoławczy uchylając skarżoną decyzję w całości, przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia, a wszystkie strony otrzymały decyzję organu II instancji. Natomiast w przypadku, gdy pojawiły się nowe dowody w sprawie, organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany poinformować strony przed wydaniem decyzji, o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Powyższe miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Organ odwoławczy uchylając decyzję Nr [...] Starosty T. z 03.06.2014 r. ze względów proceduralnych, zobligował organ I instancji do ustosunkowania się do zarzutów wniesionych w odwołaniu od skarżonej decyzji, które polegały na: - naruszeniu przepisów § 12 ust. 5 pkt 1 oraz § 19 ust 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie usytuowania okapu od granicy z sąsiednią działką nr [...] obr. [...] w Z. oraz odległości miejsc postojowych usytuowanych w podcieniu projektowanej rozbudowy od granicy z ww. działką, - naruszenia warunków określonych w obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, w zakresie liczby kondygnacji obiektu, jego wysokości, kącie nachylenia połaci dachowej,

- niespełnienia warunków wynikających z rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez brak zwymiarowania rozbudowy oraz jej odległości od granic z sąsiednimi działkami, brak podania poziomów wysokościowych na poszczególnych kondygnacjach oraz na rzucie więźby dachowej i dachu, brak wrysowania okien od strony północno-wschodniej w budynku skarżącego, brak inwentaryzacji obiektu podlegającego przebudowie, rozbudowie i nadbudowie oraz podanie niewłaściwego adresu inwestycji, - naruszenia przepisów ustawy Prawo budowlane w zakresie niespełnienia warunku wynikającego z definicji budynku jednorodzinnego, - zacienienia działki skarżącego w związku z bliską lokalizacją rozbudowywanego budynku, - zaburzenia kompozycji urbanistyczno-architektonicznej, przez wprowadzenie nowej zabudowy na tereny, które służyły jako tereny zielone, jak również możliwość zakłócenia stosunków wodnych, przez usytuowanie budynku w pobliżu istniejącego potoku.

W toku postępowania inwestor dołączył do akt sprawy pismo, w którym wyjaśnił przyjęte w projekcie rozwiązania odpowiadając jednocześnie na zarzuty odwołującego się. O powyższym uzupełnieniu organ I instancji 01.12.2014 r. zawiadomił wszystkie strony postępowania, a następnie 17.12.2014 r. wydał skarżoną decyzję. Skarżący odebrał powyższe zawiadomienie w dniu 4.12.2014 r. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że nie można zarzucić organowi I instancji naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a., gdyż strony postępowania zostały powiadomione o zgromadzonym materiale dowodowym i o możliwości zapoznania się z tym materiałem, oraz o możliwości składania wniosków, przed wydaniem skarżonej decyzji . Odnosząc się zatem do dalszych zarzutów odwołania organ II instancji wskazał, że na terenie objętym przyszłym zamierzeniem inwestycyjnym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[...] ", zatwierdzony uchwałą Nr [...] Rady Miasta Z. z 22 marca 2012 r. (Dz. Urz. Woj. [...] ). Działka inwestycyjna o nr ewid. [...] obr. [...] położona jest obszarze oznaczonym w planie symbolem [...] , z podstawowym przeznaczeniem terenów pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne oraz pod usługi komercyjne realizowane jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych. Zatem inwestor posiada prawo do zabudowy swojej działki w sposób określony w ww. planie miejscowym. Ze względu na szerokość działki inwestycyjnej nr [...] wynoszącej 13,50 m projektowana rozbudowa usytuowana została w odległości 2,50 m od granicy z działką nr [...] . Przepisy prawa, w ocenie organu odwoławczego, zezwalają na usytuowanie projektowanego budynku mieszkalnego jednorodzinnego w odległości min. 1,50 m od granicy działki sąsiedniej, jeżeli wymiary działki nie pozwalają na zachowanie odległości wynikających z przepisów szczególnych. Zgodnie bowiem z przepisem § 12 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z dnia 15 czerwca 2002 r. ze zm.), budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie niniejszej niż 4 m w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, bądź 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Dopuszcza się sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Ponadto, w zabudowie jednorodzinnej dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej w przypadku, gdy szerokość tej działki jest mniejsza niż 16 m, przy uwzględnieniu przepisów odrębnych oraz zawartych w §13, 60 i 271-273 ww. rozporządzenia. J Jak wynika więc z projektu zagospodarowania terenu, usytuowanie budynku jest zgodne z powyższymi przepisami rozporządzenia w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zachowane zostały przepisowe ww. odległości od granic działki (§ 12 ust. 1 pkt 1 oraz § 12 ust. 5 ww. rozporządzenia), gdyż planowany budynek usytuowany został w odległości 2,50 m (bez otworów okiennych i drzwiowych) od granicy z działką skarżącego. Odległość okapu od granicy z działką nr [...] wynosi 1,5 m. . Nadto stosownie do treści zapisu, dotyczącego uwarunkowań wynikających z przepisów pożarowych organ wyjaśnił, że nie ograniczają one zabudowy w odległościach mniejszych niż określone w § 271 w przypadku zastosowania ściany oddzielenia pożarowego. W § 271 ust. 1 rozporządzenia wprowadzono podział budynków ze względu na odporność ogniową ścian zewnętrznych. Z kolei ze względu na różnorodność materiałową ścian budynków ustawodawca wprowadził podział uwzględniający procentową zawartość powierzchni o danej odporności ogniowej do powierzchni całej ściany uwzględniającej otwory drzwiowe, okienne i inne jej elementy. Klasyfikacja ta ma podstawowe znaczenie przy wyznaczaniu wzajemnej odległości budynków. W § 271 ust. 1 podane zostały podstawowe odległości z uwzględnieniem zmniejszenia i zwiększenia tych wartości ze względu na wzajemne usytuowanie budynków, zastosowane środki ochrony przeciwpożarowej czy ewentualne zagrożenie wybuchem. § 271 ust. 10 określa, iż w pasie terenu o szerokości określonej w ust. 1-7, otaczającym ściany zewnętrzne budynku, niebędące ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, ściany zewnętrzne innego budynku powinny spełniać wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5 dla ścian oddzielenia przeciwpożarowego obu budynków. Natomiast § 271 ust. 12 wyraźnie wskazuje, że wymaganie, o którym mowa w ust. 10, nie dotyczy budynków, które są oddzielone od siebie ścianą oddzielenia przeciwpożarowego, spełniającą dla obu budynków wymagania określone w § 232 ust. 4 i 5, z zastrzeżeniem § 218. W przedmiotowej sprawie, bezspornym jest, że na całej długości działka nr [...] jest wąska i jej szerokość nie przekracza 16 m. Zatem, ze względu na wskazane ograniczenie istnieje możliwość usytuowania przedmiotowego budynku zgodnie z ww. przepisami rozporządzenia, jednakże przy spełnieniu warunku, że ściana w zbliżeniu do granicy z działką sąsiednią będzie ścianą oddzielenia pożarowego. Projektowana rozbudowa budynku, od strony działki skarżącego posiada ścianę oddzielenia pożarowego REI 60, tym samym spełniony został warunek § 232 oraz ww. § 271 rozporządzenia, gdyż obiekt spełnia warunki p. pożarowe dla obu budynków - zatwierdzonej w skarżonej decyzji rozbudowy oraz istniejącego na działce nr [...] budynku. W kwestii ewentualnego ograniczenia dopływu naturalnego oświetlenia do pomieszczeń skarżącego, od strony północno-wschodniej, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z § 13 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia, odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania. W przedmiotowej sprawie, ze względu na usytuowanie obu budynków względem siebie powyższy warunek został spełniony, gdyż w osi okna "przesłanianego" można w płaszczyźnie poziomej swobodnie wpisać kąt 60°, między ramionami którego nie znajduje się żadna część obiektu przesłaniającego. W tym względzie organ powołał także treść przepisu § 60 ust. 1 i 2 ww. rozporządzenia i uznał, że powyższy warunek został spełniony, gdyż budynek mieszkalny położony na działce nr [...] posiada pokoje z oknami usytuowanymi od strony frontowej (południowo-zachodniej) tej działki. Analizując w postępowaniu odwoławczym akta sprawy zakończonej zaskarżoną decyzją Nr[...] Starosty T. z 17.12.2014 r., organ II instancji wyjaśnił, iż kontrola prawidłowości wydanej decyzji odnosi się do badania jej zgodności z przepisami prawa określonymi w ww. art. 35 ustawy prawo budowlane. Jak wynika z akt sprawy inwestor przedłożył wymagane prawem dokumenty, w tym ww. oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz sporządzony przez uprawnioną osobę projekt budowlany. Projekt budowlany jest zatem kompletny i zawiera wymagane prawem uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, a także odpisy uprawnień projektantów i ich zaświadczenia z właściwej izby samorządu zawodowego. W szczególności w sprawie bezspornym jest, iż projektowana inwestycja pozostaje w zgodzie z wiążącymi organ administracji ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] ". Działka inwestycyjna o nr ewid. [...] obr. [...] położona jest bowiem w obszarze oznaczonym w planie symbolem 25a.MN o podstawowym przeznaczeniu pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne lub usługi komercyjne realizowane jako wynajem pokoi dla turystów w budynkach mieszkalnych jednorodzinnych. Projektowana rozbudowa, przebudowa i nadbudowa obiektu spełnia określone w ww. planie miejscowym wymagania. Łączna powierzchnia zabudowy wynosi 30,04 %, powierzchnia biologicznie czynna wynosi 40,23 % powierzchni terenu inwestycji. Projektowany budynek posiada jedną kondygnację, której wszystkie cztery ściany znajdują się w całości powyżej istniejącego lub projektowanego terenu oraz dwie kondygnacje w dachu. Natomiast kondygnacja w przyziemiu zagłębiona jest w gruncie od strony frontowej budynku. Wysokość budynku od poziomu terenu do kalenicy wynosi 12,93 m. Wysokość usytuowania okapów, uwarunkowana zmianą stropodachu na dach dwuspadowy, wynosi od 5,7 do 6,8 m i nie przekracza istniejącej dotychczas wysokości okapu. Kąt nachylenia głównych połaci dachowych wynosi 49 °. Budynek spełnia funkcję budynku jednorodzinnego z pokojami do wynajęcia. Zgodnie z projektem budowlanym, część mieszkalna budynku zajmuje 74,88 % powierzchni całkowitej budynku, natomiast część usługowa 25,12 %. Kubatura obiektu wynosi 1975,6 m3. Zaprojektowana została wymagana ilość miejsc postojowych. Budynek nawiązuje formą i detalem do tradycyjnej zabudowy regionalnej.

Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję wpłynęła skarga L A. Zdaniem skarżącego, zatwierdzony projekt budowlany zawiera szereg nieprawidłowości i błędów, które nie zostały przez organ pierwszej i drugiej instancji zauważone, co powoduje rażące naruszenie Prawa Budowlanego i przepisów wykonawczych. Ponadto, interes osób trzecich, czyli skarżącego został ograniczony do minimum, co godzi w prawa skarżącego zagwarantowane Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej - art. 32. Dokładna analiza Projektu Budowlanego w zakresie jego zgodności z obowiązującymi przepisami oraz przeprowadzone postępowania administracyjne wskazują niezbicie, że zostały naruszone: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlane, Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75 poz. 690 - ze zm.); Ustawa z dnia 14 czerwca 1960r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r. poz. 267); Uchwała Nr [...] Rady Miasta Z. z dnia 22.03.2012 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "[...] .Skarżący podniósł, że znajdujący się na działce nr [...] , istniejący od kilkudziesięciu lat, budynek gospodarczy (oznaczony na Projekcie Zagospodarowania Terenu numerem 7), który należy do grupy obiektów przemysłowo-magazynowych (PM - zgodnie z tabelą), nazwany został przez autora projektu budowlanego (arch. R.P. niezgodnie z prawda "obiektem małej architektury" (art. 3 pkt 4 Prawa Budowlanego). Budynek ten, który z powodu braku adekwatnej przestrzeni w budynku mieszkalnym znajdującym się na tej samej działce, pełni funkcję przechowalniczą (między innymi dla takich przedmiotów, jak meble, opakowania z tworzyw sztucznych, drewno opałowe, zapasowe opony samochodowe i inne temu podobne przedmioty gospodarstwa domowego), ma zarówno ściany jak też konstrukcję i pokrycie dachu wykonane z drewna, co oznacza, że są to elementy łatwopalne i łatwo rozprzestrzeniające ogień. Dla tego budynku gospodarczego należy więc przyjmować gęstość obciążenia ogniowego Q zawartą w przedziale od 1000 M J/m2 (megadżuli na jeden metr kwadratowy) do 4000 MJ/m (1000II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:1) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego , który jest niekompletny , a przyjęte w nim rozwiązania są niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;2) § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie ogranicza w sposób sprzeczny z tymi normami nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich;3) § 8 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy obiektu budowlanego w zw. z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo braku sporządzenia wszystkich koniecznych danych w tym analizy nasłonecznienia i zacienienia pomieszczeń znajdujących się w budynkach sąsiednich, pomimo, iż taki obowiązek wnika z powyższego przepisu;4) § 12 ust. 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez usytuowanie planowanego budynku bezpośrednio przy granicy z działką skarżącego, poprzez niezachowanie odległości pomiędzy budynkami wskazanych w tym przepisie.Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.).W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).Z kolei po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja organu II instancji jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. W ocenie sądu postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonych rozstrzygnięć zostało przeprowadzone wadliwie i nierzetelnie. Stwierdzone zaś uchybienia przepisom postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) mogły mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego.W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 12 maja 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty T. z dnia 17 grudnia 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę M.C. inwestycji pn. "rozbudowa, przebudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pokojami do wynajęcia, budową sieci (...) na działce ewid. [...] obr. [...] w Z".W ocenie Sądu analiza zaskarżonych decyzji pozwalała na stwierdzenie, że skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były trafne.W pierwszej kolejności nie budzi wątpliwości Sądu zasadność zarzutu braku dostatecznego rozważenia kwestii nasłonecznienia i przesłania projektowanego budynku względem działki sąsiedniej stanowiącej własność skarżącego. W aktach sprawy brak jest stosownej analizy, która powinna stanowić element projektu budowlanego. Stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji, nie jest w ocenie Sądu, wystarczające zważywszy, że organ rozważa dopływ naturalnego oświetlenie do pomieszczeń skarżącego od strony północno-wschodniej nie czyniąc uprzednio żadnych ustaleń czy od tej strony znajdują się pomieszczenia z oknami, stwierdzając enigmatycznie , że budynek mieszkalny położony na działce [...] posiada pokoje z oknami usytuowanymi od strony frontowej (południo-zachodniej). Stanowcze stanowisko skarżącego w przedmiocie zacienienia projektowanego budynku jego działki wprost zaprzecza tezie by od strony północno-wschodniej nie znajdowały się jakiekolwiek pomieszczenia z oknami na działce [...] Kwestią jednak o zasadniczym znaczeniu jest w ocenie Sądu słuszność zarzutu naruszenia § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie skutkująca błędnym przyjęciem przez organy administracyjne zachowania wymaganej odległości budynku projektowanego od działki skarżącego. Wypada w tym miejscu wskazać, że § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazuje, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Równocześnie ust. 2 powyższego paragrafu dopuszcza sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że o ile zasadą jest, że na działkach, sytuowanych w granicach z inną działką budowlaną możliwe jest lokalizowanie obiektów w odległościach określonych w § 12 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia, to jednakże gmina może zezwolić na lokalizację budynku w odległości mniejszej, w drodze planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto zgodnie z ust. 3 § 12 w zabudowie jednorodzinnej, dopuszcza się między innymi rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Przepisy dopuszczające w tym zakresie wyjątki (zawarte w § 12 ust. 2 i 3) winny być natomiast interpretowane ściśle, a jakakolwiek dowolność jest w tym wypadku niedopuszczalna. Organy administracyjne w niniejszej sprawie z uwagi na szerokość działki nr [...] , wynoszącą 13,50 m, uznały za dopuszczalne usytuowanie projektowanej rozbudowy w odległości 2, 50 m od granicy z działką nr [...] uwzględniając zatem odległości określone w §12 ust.3 pkt 1, przewidziane dla usytuowania budynków w zabudowie jednorodzinnej. Umknęło jednak uwadze organów, że dalsza część cytowanego przepisu w ust. 3 zawiera kolejne regulacje szczególne odnoszące się do zabudowy jednorodzinnej w zbliżeniu do granicy sąsiedniej. Otóż w ocenie Sądu w stosunku do zabudowy jednorodzinnej przepis § 12 ust. 3 pkt 3 , w zakresie w jakim może znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, wyłącza zastosowanie przepisu § 12 ust. pkt 1 albowiem jest regulacją szczególną w stosunku do tego przepisu. W przypadku zatem rozbudowy istniejącego budynku winien znaleźć zastosowanie przepis szczególny § 12 ust. 3 pkt 3. Przypomnieć należy, że niniejszej sprawie przedmiotem pozwolenia na budowę jest inwestycja polegająca na "rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego". Nie będzie więc ona polegać na budowie nowego budynku , lecz na rozbudowie istniejącego już budynku w zabudowie bliźniaczej, który ma zostać posadowiony w odległości 2,50 m, a jak twierdzi skarżący w odległości 2,17 m, od granicy sąsiedniej nieruchomości. Warunkiem koniecznym dopuszczalności tej rozbudowy było zatem ustalenie przez organy, czy odległość projektowanej części budynku będzie wynosiła 3 metry od działki sąsiedniej. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracyjne w oparciu o zaaprobowany przez nie materiał dowodowy pozwalają stwierdzić, że brak było podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego sporządzonego bez uwzględnienia wymaganej przepisami prawa odległości 3 m od działki sąsiedniej, ponieważ pasie 3 , wzdłuż granicy z działką sąsiednią nie zostaną zachowane dotychczasowe wymiary budynku. Pozostałe natomiast zarzuty skargi nie zasługiwały na aprobatę Sądu. Zarzut bowiem naruszenia przepisów przeciwpożarowych z uwagi na niewystarczającą zdaniem skarżącego odległość od budynku gospodarczego położonego na działce [...] , okazał się całkowicie chybiony. Wynika to jednoznacznie ze stanowiska Komendanta Głównej Straży Pożarnej zawartego w piśmie z dnia 3 marca 2014 r. (vide: [...] akt adm.), że "nie określa się odległości między równoległymi ścianami, jeżeli ich powierzchnie (lica) są całkowicie przesunięte względem siebie". Odmienne stanowisko skarżącego, zawarte w skardze w tym przedmiocie, może być ocenione jedynie jako nieuzasadniona polemika, nie poparta żadnym rzeczowym argumentem. Nieuzasadniony jest także w ocenie Sądu zarzut naruszenia § 104 ust. 1 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie albowiem przepis ten nie dotyczy wewnętrznej komunikacji na działce, a takim jest dojazd do stanowisk postojowych w projektowanej części budynku. Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia § 106 ust 2 powyższego rozporządzenia albowiem umknęło uwadze skarżącego, że wymagań co do usytuowania nad garażem otwartym kondygnacji mieszkalnych określonych tym przepisem, zgodnie z ust. 3 nie stosuje się do budynków jednorodzinnych, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mając zatem na uwadze, że brak było uzasadnionych podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego i tym samym pozwolenia na budowę z uwagi na niekompletność projektu budowlanego w zakresie braku analizy nasłonecznienia oraz jego sprzeczność z przepisem § 12 ust. 3 pkt 3 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Sąd orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postepowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1) art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego , który jest niekompletny , a przyjęte w nim rozwiązania są niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

2) § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, że przedmiotowa inwestycja nie ogranicza w sposób sprzeczny z tymi normami nasłonecznienia pomieszczeń znajdujących się w budynkach zlokalizowanych na działkach sąsiednich;

3) § 8 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy obiektu budowlanego w zw. z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zatwierdzenie projektu budowlanego, pomimo braku sporządzenia wszystkich koniecznych danych w tym analizy nasłonecznienia i zacienienia pomieszczeń znajdujących się w budynkach sąsiednich, pomimo, iż taki obowiązek wnika z powyższego przepisu;

4) § 12 ust. 3 pkt 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez usytuowanie planowanego budynku bezpośrednio przy granicy z działką skarżącego, poprzez niezachowanie odległości pomiędzy budynkami wskazanych w tym przepisie.

Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem. Analogiczne unormowanie zawarte zostało w art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.). Oznacza to, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zatem zmienić zaskarżonej decyzji, a jedynie uwzględniając skargę może ją uchylić, stwierdzić jej nieważność lub niezgodność z prawem. Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.).W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a. skarga podlega oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).

Z kolei po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja organu II instancji jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach. W ocenie sądu postępowanie wyjaśniające poprzedzające wydanie zaskarżonych rozstrzygnięć zostało przeprowadzone wadliwie i nierzetelnie. Stwierdzone zaś uchybienia przepisom postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.) mogły mieć wpływ na ostateczny wynik sprawy i niewłaściwe zastosowanie przepisów prawa materialnego.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody z dnia 12 maja 2015 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty T. z dnia 17 grudnia 2014 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę M.C. inwestycji pn. "rozbudowa, przebudowa i nadbudowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z pokojami do wynajęcia, budową sieci (...) na działce ewid. [...] obr. [...] w Z".

W ocenie Sądu analiza zaskarżonych decyzji pozwalała na stwierdzenie, że skarga jest uzasadniona, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty były trafne.

W pierwszej kolejności nie budzi wątpliwości Sądu zasadność zarzutu braku dostatecznego rozważenia kwestii nasłonecznienia i przesłania projektowanego budynku względem działki sąsiedniej stanowiącej własność skarżącego. W aktach sprawy brak jest stosownej analizy, która powinna stanowić element projektu budowlanego. Stanowisko wyrażone przez organ odwoławczy w uzasadnieniu skarżonej decyzji, nie jest w ocenie Sądu, wystarczające zważywszy, że organ rozważa dopływ naturalnego oświetlenie do pomieszczeń skarżącego od strony północno-wschodniej nie czyniąc uprzednio żadnych ustaleń czy od tej strony znajdują się pomieszczenia z oknami, stwierdzając enigmatycznie , że budynek mieszkalny położony na działce [...] posiada pokoje z oknami usytuowanymi od strony frontowej (południo-zachodniej). Stanowcze stanowisko skarżącego w przedmiocie zacienienia projektowanego budynku jego działki wprost zaprzecza tezie by od strony północno-wschodniej nie znajdowały się jakiekolwiek pomieszczenia z oknami na działce [...] Kwestią jednak o zasadniczym znaczeniu jest w ocenie Sądu słuszność zarzutu naruszenia § 12 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie skutkująca błędnym przyjęciem przez organy administracyjne zachowania wymaganej odległości budynku projektowanego od działki skarżącego. Wypada w tym miejscu wskazać, że § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie wskazuje, że budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż: 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy i 3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy. Równocześnie ust. 2 powyższego paragrafu dopuszcza sytuowanie budynku w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, jeżeli wynika to z ustaleń planu miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Oznacza to, że o ile zasadą jest, że na działkach, sytuowanych w granicach z inną działką budowlaną możliwe jest lokalizowanie obiektów w odległościach określonych w § 12 ust. 1 powołanego powyżej rozporządzenia, to jednakże gmina może zezwolić na lokalizację budynku w odległości mniejszej, w drodze planu miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto zgodnie z ust. 3 § 12 w zabudowie jednorodzinnej, dopuszcza się między innymi rozbudowę budynku istniejącego, usytuowanego w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 od granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli w pasie o szerokości 3 m wzdłuż tej granicy zostaną zachowane jego dotychczasowe wymiary, a także nadbudowę tak usytuowanego budynku o nie więcej niż jedną kondygnację, przy czym w nadbudowanej ścianie, zlokalizowanej w odległości mniejszej niż 4 m od granicy nie może być otworów okiennych lub drzwiowych. Przepisy dopuszczające w tym zakresie wyjątki (zawarte w § 12 ust. 2 i 3) winny być natomiast interpretowane ściśle, a jakakolwiek dowolność jest w tym wypadku niedopuszczalna. Organy administracyjne w niniejszej sprawie z uwagi na szerokość działki nr [...] , wynoszącą 13,50 m, uznały za dopuszczalne usytuowanie projektowanej rozbudowy w odległości 2, 50 m od granicy z działką nr [...] uwzględniając zatem odległości określone w §12 ust.3 pkt 1, przewidziane dla usytuowania budynków w zabudowie jednorodzinnej. Umknęło jednak uwadze organów, że dalsza część cytowanego przepisu w ust. 3 zawiera kolejne regulacje szczególne odnoszące się do zabudowy jednorodzinnej w zbliżeniu do granicy sąsiedniej. Otóż w ocenie Sądu w stosunku do zabudowy jednorodzinnej przepis § 12 ust. 3 pkt 3 , w zakresie w jakim może znaleźć zastosowanie w niniejszej sprawie, wyłącza zastosowanie przepisu § 12 ust. pkt 1 albowiem jest regulacją szczególną w stosunku do tego przepisu. W przypadku zatem rozbudowy istniejącego budynku winien znaleźć zastosowanie przepis szczególny § 12 ust. 3 pkt 3. Przypomnieć należy, że niniejszej sprawie przedmiotem pozwolenia na budowę jest inwestycja polegająca na "rozbudowie, przebudowie i nadbudowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego". Nie będzie więc ona polegać na budowie nowego budynku , lecz na rozbudowie istniejącego już budynku w zabudowie bliźniaczej, który ma zostać posadowiony w odległości 2,50 m, a jak twierdzi skarżący w odległości 2,17 m, od granicy sąsiedniej nieruchomości. Warunkiem koniecznym dopuszczalności tej rozbudowy było zatem ustalenie przez organy, czy odległość projektowanej części budynku będzie wynosiła 3 metry od działki sąsiedniej. Ustalenia faktyczne poczynione przez organy administracyjne w oparciu o zaaprobowany przez nie materiał dowodowy pozwalają stwierdzić, że brak było podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego sporządzonego bez uwzględnienia wymaganej przepisami prawa odległości 3 m od działki sąsiedniej, ponieważ pasie 3 , wzdłuż granicy z działką sąsiednią nie zostaną zachowane dotychczasowe wymiary budynku. Pozostałe natomiast zarzuty skargi nie zasługiwały na aprobatę Sądu. Zarzut bowiem naruszenia przepisów przeciwpożarowych z uwagi na niewystarczającą zdaniem skarżącego odległość od budynku gospodarczego położonego na działce [...] , okazał się całkowicie chybiony. Wynika to jednoznacznie ze stanowiska Komendanta Głównej Straży Pożarnej zawartego w piśmie z dnia 3 marca 2014 r. (vide: [...] akt adm.), że "nie określa się odległości między równoległymi ścianami, jeżeli ich powierzchnie (lica) są całkowicie przesunięte względem siebie". Odmienne stanowisko skarżącego, zawarte w skardze w tym przedmiocie, może być ocenione jedynie jako nieuzasadniona polemika, nie poparta żadnym rzeczowym argumentem. Nieuzasadniony jest także w ocenie Sądu zarzut naruszenia § 104 ust. 1 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie albowiem przepis ten nie dotyczy wewnętrznej komunikacji na działce, a takim jest dojazd do stanowisk postojowych w projektowanej części budynku. Podobnie należało ocenić zarzut naruszenia § 106 ust 2 powyższego rozporządzenia albowiem umknęło uwadze skarżącego, że wymagań co do usytuowania nad garażem otwartym kondygnacji mieszkalnych określonych tym przepisem, zgodnie z ust. 3 nie stosuje się do budynków jednorodzinnych, a z takim mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Mając zatem na uwadze, że brak było uzasadnionych podstaw do zatwierdzenia projektu budowlanego i tym samym pozwolenia na budowę z uwagi na niekompletność projektu budowlanego w zakresie braku analizy nasłonecznienia oraz jego sprzeczność z przepisem § 12 ust. 3 pkt 3 Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Sąd orzekł jak w sentencji biorąc za podstawę rozstrzygnięcia art. 145 § 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach postepowania orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.