Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 38/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 599
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity
article: art. 70 par. 1 i 3
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Piotr Dębkowski, sędzia WSA Katarzyna Owsiak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 grudnia 2017 r. sprawy ze skargi E. S.A. z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w W. (dalej "Naczelnik US") na podstawie wystawionego, w oparciu o decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2012 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006 r. w kwocie 464.680.324 zł, przez siebie tytułu wykonawczego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...], wszczął wobec E. S.A. z siedzibą w W. (dalej zwana "Spółką" lub "Skarżącą") postępowanie egzekucyjne.

Skarżąca pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. wniosła na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm., dalej: "u.p.e.a.") zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie ww. tytułu wykonawczego oparty na nieistnieniu egzekwowanego obowiązku, z uwagi na przedawnienie zobowiązania, które było podstawą wystawienia tytułu egzekucyjnego.

Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. zawiesił postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]wobec Spółki na skutek wniesionego pismem z dnia 18 grudnia 2013 r. zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Skarżąca pismem z dnia 27 grudnia 2013 r. zgłosiła na podstawie art. 33 § 1 pkt 1, art. 33 § 1 pkt 3, art. 33 § 1 pkt 10 w związku z art. 27 § 1 pkt 3 oraz art. 33 § 1 pkt 6 w związku z art. 32a u.p.e.a. dodatkowe zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie przedmiotowego tytułu wykonawczego.

Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2014 r., działając na podstawie art. 34 § 4 i art. 33 w związku z art. 17 u.p.e.a.. w związku z wniesionymi zarzutami z dnia 18 grudnia 2013 r., uzupełnionymi pismem z dnia 27 grudnia 2013r., uznał wniesione zarzuty za bezpodstawne.

Skarżąca zażaleniem z 29 kwietnia 2014 r. zaskarżyła wydane postanowienie w całości.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2014 r., uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu stwierdził, iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy konieczne będzie zebranie dokumentacji oraz uzyskanie konkretnych informacji, zarówno od organu kontrolującego jak i wierzyciela, który jest jednocześnie organem egzekucyjnym, pozwalających na zajęcie stanowiska w kwestii zasadności bądź niezasadności zastosowania przerw w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowej Spółki.

Naczelnik US po ponownym rozpoznaniu sprawy, postanowieniem z dnia [...] września 2014 r. uznał zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § pkt 1 i 3 u.p.e.a. za niedopuszczalny oraz zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. za bezpodstawny.

Skarżąca zażaleniem z 8 października 2014 r. wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Naczelnika US.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu wniesionej przez Spółkę skargi wyrokiem z dnia 13 maja 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 922/15 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] stycznia 2015 r. oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...]Urzędu Skarbowego w W. z [...] września 2014 r.

Naczelnik US w sytuacji, gdy w wyniku powyższego wyroku pozostały do rozpatrzenia wniesione zarzuty z dnia 18 grudnia 2013 r., uzupełnione pismem z 27 grudnia 2013 r., postanowieniem z dnia 29 kwietnia 2016 r. uznał:

- zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. w zakresie nieistnienia obowiązku z uwagi na jego przedawnienie za niedopuszczalny,

- zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. dotyczący nieistnienia części obowiązku z uwagi na nieuwzględnienie przerw w naliczaniu odsetek za zasadny i umorzył postępowanie egzekucyjne w tym zakresie tj. w kwocie 179.958.595,30 zł wynikającej z uwzględnienia tych przerw,

- zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 3 u.p.e.a. tj. określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia za niezasadny,

- zarzut wniesiony na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. tj. niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a. za niezasadny.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. wskutek rozpoznania wniesionego zażalenia postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Skarżąca pismem z dnia 24 maja 2016 r. na podstawie art. 59 § 1 pkt 2 w związku z art. 59 § 3 u.p.e.a. złożyła wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z uwagi na fakt, że egzekwowany obowiązek nie istnieje z powodu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego wskazanego w art. 70 § 1 O.p.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że zobowiązanie podatkowe z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r. uległo przedawnieniu w dniu 31 grudnia 2012 r. Ponadto zaznaczyła, że w przedmiotowej sprawie nie mogły mieć zastosowania postanowienia art. 70 § 3 O.p. warunkujące przerwanie biegu przedawnienia w sytuacji zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości. Zwróciła uwagę, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 136/14 wskazał na przedawnienie obowiązku.

Naczelnik US postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]

Skarżąca zażaleniem z dnia 13 lipca 2016 r., wnosząc o uchylenie postanowienia i umorzenie postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 3 u.p.e.a., zarzuciła naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. poprzez stwierdzenie, że w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego nie doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego, z uwagi na zaistniałe przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła wskazana okoliczność powodująca przerwanie biegu przedawnienia, a w konsekwencji doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006 z dniem 31 grudnia 2012 r.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] października 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zwrócił uwagę, że Sąd Rejonowy W. [...] w dniu [...] sierpnia 2007 r. ogłosił upadłość Spółki z możliwością zawarcia układu. Natomiast w dniu 17 grudnia 2010 r. ww. Sąd postanowił umorzyć postępowanie upadłościowe. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 31 grudnia 2010 r.

W związku z powyższym wskazał, iż z uwagi na treść art. 70 § 3 O.p. oraz okoliczność ogłoszenia w dniu 21 sierpnia 2007 r. upadłości nastąpiło skuteczne przerwanie terminu przedawnienia. Termin przedawnienia zaczął biec na nowo od dnia 31 grudnia 2010 r. tj. od uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego w postaci umorzenia postępowania upadłościowego.

W ocenie organu nie można zgodzić się z zarzutem Strony, że art. 70 § 3 O.p. nie znajduje zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż ogłoszenie upadłości w stosunku do Spółki w dniu 21 sierpnia 2007 r. nie mogło skutecznie przerwać terminu przedawnienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zgadzając się z poglądem, że wskazania doktryny i orzecznictwa określają, że Ordynacja podatkowa podaje wprost jedynie końcową datę, z którą następuje przedawnienie zobowiązania podatkowego, zaś początkowa data tego terminu nie jest w ustawie wskazana, doszedł do przekonania, że wydanie postanowienia o ogłoszeniu upadłości po upływie terminu płatności podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006, w dniu 21 sierpnia 2007 r. skutecznie przerwało bieg terminu przedawnienia. Zdaniem organu przyjęcie bowiem przez ustawodawcę w art. 70 § 3 O.p. konstrukcji przerwania biegu przedawnienia od momentu ogłoszenia upadłości do momentu jej zakończenia oznacza, że wolą ustawodawcy było zabezpieczenie interesów wierzyciela podatkowego poprzez możliwość skutecznego przerwania biegu przedawnienia w okresie wymagalności wierzytelności podatkowej, tj. tuż po upływie terminu zapłaty podatku.

Mając powyższe na uwadze organ drugiej instancji doszedł do przekonania, że Naczelnik US właściwie stwierdził, że bieg terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego Skarżącej został przerwany wskutek ogłoszenia w dniu 21 sierpnia 2007 r. przez Sąd Rejonowy W. upadłości Spółki z możliwością zawarcia układu. Tym samym przedmiotowe zobowiązanie podatkowe nie przedawniło się w dniu 31 grudnia 2012 r.

Dyrektor Izby Skarbowej nie stwierdzając podstaw obligujących organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego, za niezasadny uznał podniesiony w zażaleniu zarzut naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a.

Końcowo za powodujące naruszenie prawa uznał podzielenie stanowiska organu poprzez uwzględnienie nieprawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 lipca 2014 r. sygn. akt III SA/Wa 136/14.

Spółka, skargą z 2 grudnia 2016 r., wnosząc o uchylenie zaskarżonego oraz poprzedzającego je postanowienia w całości, a także zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. zw. z art. 70 § 3 O.p., poprzez stwierdzenie, że w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego dochodzona jest należność, względem której nie zaistniała przesłanka przedawnienia, z uwagi na zaistniałe okoliczności powodującej przerwanie biegu przedawnienia zobowiązania podatkowego podczas, gdy w przedmiotowej sprawie nie wystąpiła powołana okoliczność powodująca przerwanie biegu przedawnienia, a w konsekwencji doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006 z dniem 31 grudnia 2012 r. Z uwagi na powyższe przedmiotem toczącego się postępowania egzekucyjnego jest nieistniejący obowiązek.

W uzasadnieniu za wadliwe uznała stanowisko organów, zgodnie z którym w dniu 21 sierpnia 2010 r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia. Jej zdaniem w przedmiotowej sprawie wbrew twierdzeniom organów obu instancji nie ma zastosowania art. 70 § 3 O.p. z uwagi na fakt, że okoliczność powodująca przerwanie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, nastąpiła przed faktycznym rozpoczęciem biegu terminu wskazanego w art. 70 § 1 ww. ustawy.

W związku z powyższym za nieuprawnione uznała odwoływanie się w drodze analogii przez organy do przepisów prawa prywatnego skoro na gruncie Ordynacji podatkowej w sposób wyraźny został określony termin rozpoczęcia biegu przedawnienia. Jej zdaniem przyjęty przez ustawodawcę sposób regulacji instytucji przedawnienia zobowiązania podatkowego prowadzi do wniosku, że gdyby na gruncie powołanego przepisu, przyjąć tak jak wskazuje Naczelnik czy Dyrektor, że terminem rozpoczęcia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest dzień, po którym upłynął termin płatności, zaś momentem kończącym bieg terminu przedawnienia jest dzień określony zgodnie z art. 70 § 1 O.p. doszłoby do istotnego zróżnicowania sytuacji podatkowo-prawnej podatników. Wobec powyższego za niedopuszczalną uznała wykładnię art. 70 § 1 O.p. pozwalającą na zróżnicowanie sytuacji podatkowo-prawnej podatników znajdujących się w identycznej sytuacji faktycznej (podatników, w przypadku których termin płatności podatku upłynął w tym samym roku kalendarzowym).

Mając powyższe na uwadze stanęła na stanowisku, że na gruncie art. 70 § 1 O.p. należy przyjąć, że terminem rozpoczęcia biegu przedawnienia jest ostatni dzień roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Tym samym bieg terminu przedawnienia przerywa ogłoszenie upadłości i w wyniku zaistnienia wskazanej okoliczności termin przedawnienia rozpoczyna się na nowo od dnia następującego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o zakończeniu lub umorzeniu postępowania upadłościowego.

Według Spółki z art. 70 § 1 oraz 70 § 3 O.p. wywieść należy normę prawną, zgodnie z którą bieg terminu przedawnienia najwcześniej może zostać przerwany z początkiem następnego roku kalendarzowego następującego po roku, w którym upłynął termin płatności. Tym samym uznała, iż ewentualnie istniejące następstwa zdarzenia, jakim jest ogłoszenie upadłości, bądź zastosowanie środka egzekucyjnego, w dacie poprzedzającej rozpoczęcie biegu terminu przedawnienia, nie wywołują skutku w postaci przerwania biegu tego terminu.

Skarżąca na poparcie własnego stanowiska wskazała na orzecznictwo NSA zawarte w wyroku z dnia 2 grudnia 2010 r., sygn. akt II FSK 1433/09 oraz wyroku z dnia 8 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 2903/12.

Reasumując Skarżąca stanęła na stanowisku, że w stosunku do zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za rok obrotowy 2006 r. nie doszło do przerwania biegu przedawnienia. Podniosła tym samym, że z uwagi na fakt, że ogłoszenie upadłości miało miejsce przed rozpoczęciem biegu przedawnienia okoliczność ta nie powoduje przerwania biegu przedawnienia. Wynika to bowiem z faktu, że na moment ogłoszenia upadłości nie biegł jeszcze termin przedawnienia zobowiązania podatkowego. W konsekwencji dochodzony w ramach prowadzonego postępowania egzekucyjnego obowiązek egzekucyjny przedawnił się blisko na rok przed wydaniem decyzji w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych za rok 2006.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu oraz powtórzył przedstawioną w nim argumentację. Zarzuty skargi uznał za bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne sprawują więc kontrolę aktów i czynności z zakresu administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Zdaniem Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a podniesiony w niej zarzut dotyczący naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a. zw. z art. 70 § 3 O.p. jest niezasadny.

W ocenie Spółki, prowadzone wobec niej postępowanie egzekucyjne winno zostać umorzone z powodu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania podatkowego, gdyż nie wystąpiła przesłanka przerwania biegu terminu przedawnienia, określona w art. 70 § 3 O.p.

Organy prowadzące postępowanie w sprawie są odmiennego zdania. W ich ocenie okoliczność przerywająca bieg terminu przedawnienia dochodzonego od Skarżącej zobowiązania wystąpiła w dniu 21 sierpnia 2007 r. Tą okolicznością było ogłoszenie w tym dniu przez Sąd Rejonowy W. [...] upadłości Spółki z możliwością zawarcia układu. Natomiast w dniu [...] grudnia 2010 r. ww. Sąd postanowił umorzyć postępowanie upadłościowe. Postanowienie to stało się prawomocne z dniem 31 grudnia 2010 r. W związku z tym w dniu 21 sierpnia 2007 r. nastąpiło skuteczne przerwanie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2006r. Termin przedawnienia zaczął biec na nowo od dnia 31 grudnia 2010 r. tj. od uprawomocnienia się postanowienia o ukończeniu postępowania upadłościowego w postaci umorzenia postępowania upadłościowego.

Zdaniem Sądu powyższa kwestia, będąca przedmiotem sporu, została rozstrzygnięta prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 grudnia 2016r. sygn. akt II FSK 3678/14. Wprawdzie wyrok ten został wydany po wydaniu postanowienia, będącego przedmiotem niniejszej skargi, ale nie ulega wątpliwości, że w kwestii spornej NSA podzielił pogląd prezentowany w tym zakresie przez organy podatkowe.

W powołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "rację ma Dyrektor Izby Skarbowej w W., interpretując przepis art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej wskazując, że niezbędna dla biegu przedawnienia jest wymagalność zobowiązania, od której zaczynać się musi bieg przedawnienia. Pogląd ten znajduje aprobatę w literaturze zagadnienia. Zgodzić się zatem trzeba z argumentacją, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym uprawniony mógł żądać zaspokojenia roszczenia. Termin początkowy przedawnienia zobowiązania podatkowego wyznacza więc termin płatności danego podatku, z zastrzeżeniem instytucji zawieszenia i przerwania biegu przedawnienia, które wpływają na końcowy termin przedawnienia.

Termin płatności podatku, czyli jego wymagalności, jest terminem, w którym dłużnik podatkowy obowiązany jest spełnić swoje świadczenie podatkowe, a jednocześnie wierzyciel podatkowy, w tym wypadku państwo odpowiednio reprezentowane, ma prawo żądania określonego zachowania się dłużnika podatkowego wynikającego z treści stosunku zobowiązaniowego, (por. J. Zubrzycki w: B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki, Ordynacja podatkowa, Wrocław 2016, s. 427). W niniejszym stanie sprawy wymagalność zobowiązania następuje z chwilą zaistnienia terminu płatności ściśle związanego ze złożeniem deklaracji podatkowej CIT-8 za 2006 r. (por. H. Dzwonkowski, M. Kurzac w : Ordynacja podatkowa, Komentarz, red. H. Dzwonkowski, Warszawa 2016 s. 480 i 481).

Przedawnienie zaczyna biec pierwszego dnia następującego po dniu, w którym upłynął termin płatności podatku. Dłuższy lub krótszy czas jaki upływa od dnia następnego po dniu, w którym upłynął termin płatności podatku do końca roku, w którym to ostatnie zdarzenie miało miejsce nie wpływa jednak na to, w jakim dniu upłynie ostatecznie termin przedawnienia. Bez względu na rodzaj podatku oraz terminy ich płatności okres pięcioletni, o którym mowa w przepisie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej rozpoczyna się zawsze, wobec wszystkich podatników, pierwszego dnia roku kalendarzowego następującego po roku, w którym upłynął termin płatności podatku. Powyższa zasada ulega oczywiście modyfikacji w wypadku odroczenia terminu płatności bądź rozłożenia podatku na raty albo rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami. (zob. B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Ordynacja podatkowa, Komentarz, Toruń 2007, s. 537). Dlatego ustalenie in concreto początku biegu przedawnienia wymaga dokładnej analizy treści samego roszczenia podatkowego i związanej z nim wierzytelności podatkowej w celu ustalenia momentu wymagalności".

W dalszej części tego wyroku NSA wyraźnie wskazał: "Upadłość spółki ogłosił Sąd Rejonowy W. [...] wydając w dniu [...] sierpnia 2007 r., na wniosek uprawnionego podmiotu, postanowienie w tej sprawie. Datą upadłości jest więc data wydania tego postanowienia. W konsekwencji wydanie postanowienia o ogłoszeniu upadłości spółki, po upływie terminu płatności podatku dochodowego od osób prawnych za 2006 r., tj. w dniu 21 sierpnia 2007 r. skutecznie przerwało bieg trwającego już przedawnienia. Zdarzenie to wypełniło więc treść normy wywiedzionej z art. 70 § 3 Ordynacji podatkowej. Natomiast pięcioletni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego zaczyna w takim wypadku biec na nowo od dnia następnego po dniu uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania upadłościowego. W tym wypadku nie ma już bowiem podstaw odwoływania się do ogólnej zasady określonej w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej i traktowania umorzenia postępowania upadłościowego jak terminu płatności podatku. Początkiem biegu przedawnienia jest więc dzień następujący po dniu, w którym uprawomocniło się postanowienie o umorzeniu postępowania upadłościowego. Nastąpiło to, jak wynika z treści wyroku, w dniu 17 grudnia 2010 r.".

Skarżąca może oczywiście nadal kwestionować podjętą w ww. wyroku ocenę i twierdzić, że doszło do przedawnienia dochodzonego w niniejszym postępowaniu zobowiązania, ale prawomocność wskazanego wyroku nie pozwalała uznać Sądowi orzekającemu obecnie, że nie wystąpiła przesłanka przerwania biegu terminu przedawnienia, określona w art. 70 § 3 O.p., a w konsekwencji, iż prowadzone wobec Spółki postępowanie egzekucyjne powinno zostać umorzone z powodu przedawnienia egzekwowanego zobowiązania podatkowego.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, co uzasadnia oddalenie skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.