Wyrok NSA oz. we Wrocławiu, sygn. akt SA/Wr 654/87
NSA oz. we Wrocławiu
Data orzeczenia: 1987-10-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1
journal: Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55
law: Obwieszczenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 17 lutego 1983 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe.
article: par. 9 ust. 1
journal: Dz.U. 1975 nr 8 poz. 43
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 7 marca 1975 r. w sprawie pobierania od najemców lokali mieszkalnych kaucji zabezpieczającej utrzymanie lokali w należytym stanie.
Teza: 1. Jeżeli lokal dotychczas zajmowany przez najemcę był wyposażony w łazienkę, lokal przydzielony temu najemcy jako zamienny, mający pomieszczenie, w którym można takie urządzenie zainstalować, nie może być uznany za lokal zamienny w rozumieniu art. 6 ust. 1 /zwłaszcza pkt 2/ ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/.

2. Na zasadzie par. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1975 r. w sprawie pobierania od najemców lokali mieszkalnych kaucji zabezpieczającej utrzymanie lokali w należytym stanie /Dz.U. nr 8 poz. 43/ najemców lokali nie może obciążać obowiązek założenia na własny koszt instalacji łazienkowych.

TEZY

1. Jeżeli lokal dotychczas zajmowany przez najemcę był wyposażony w łazienkę, lokal przydzielony temu najemcy jako zamienny, mający pomieszczenie, w którym można takie urządzenie zainstalować, nie może być uznany za lokal zamienny w rozumieniu art. 6 ust. 1 /zwłaszcza pkt 2/ ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/.

2. Na zasadzie par. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1975 r. w sprawie pobierania od najemców lokali mieszkalnych kaucji zabezpieczającej utrzymanie lokali w należytym stanie /Dz.U. nr 8 poz. 43/ najemców lokali nie może obciążać obowiązek założenia na własny koszt instalacji łazienkowych.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Bogumiły W. na decyzję Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Wałbrzychu z dnia 28 kwietnia 1987 r. w przedmiocie przydziału lokalu zamiennego i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miejskiego w Ś., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od organu stopnia wojewódzkiego kwotę dwóch tysięcy złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Dyrektora Wydziału Gospodarki Komunalnej i Mieszkaniowej Urzędu Wojewódzkiego w Wałbrzychu z dnia 28 kwietnia 1987 nr GKiM II.8174/I/58/87 utrzymano w mocy decyzję Kierownika Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miejskiego w Ś. z dnia 22 stycznia 1987 r. w przedmiocie przydziału Bogumile W. lokalu zamiennego nr 3 w domu przy ul. P.Ż. nr 18 w Ś. dla przekwaterowania jej wraz z rodziną z mieszkania funkcyjnego przy ul. S. nr 9, będącego w dyspozycji i na terenie jednostki wojskowej Północnej Grupy Wojsk Radzieckich. Przekwaterowanie stało się konieczne z powodu śmierci męża Bogumiły W. - będącego pracownikiem tej jednostki wojskowej i niezbędności tego mieszkania dla jednostki. Mieszkanie funkcyjne składało się z 3 pokoi, kuchni, łazienki i innych pomieszczeń przynależnych o powierzchni mieszkalnej 52 m2, a powierzchni użytkowej 73 m2. Do zajmowania tego mieszkania było ostatnio uprawnionych 8 osób. Mieszkanie to było ogrzewane centralnym ogrzewaniem etażowym. Przydzielony lokal zamienny składa się z 4 pokoi i pomieszczeń przynależnych o łącznej powierzchni 143 m2 i powierzchni mieszkalnej 101 m2. Mieszkanie to ma ogrzewanie piecowe.

Bogumiła W. zarówno w odwołaniu, jak i skardze, domagała się przede wszystkim przydzielenia dwóch odrębnych lokali: jednego dla niej, jej syna i córki z mężem oraz drugiego - dla 4-osobowej rodziny jej drugiej córki, dotychczas wspólnie z nią zamieszkującej. Powoływała się przy tym na to, że przedstawiciele organów administracji państwowej takie rozwiązanie poprzednio jej przyrzekli. Ponadto zgłaszała zarzut, iż przydzielony jej lokal jest o niższym standardzie aniżeli dotychczasowy, a to wobec braku ogrzewania centralnego, łazienki, toalety i ciepłej wody oraz złego rozkładu pomieszczeń /pokoi/. W odwołaniu wskazywała też, że jeden z zięciów wspólnie zamieszkujących zgromadził pełny wkład na mieszkanie spółdzielcze.

Zaskarżoną decyzję uzasadniono tym, że przydzielony lokal ma nie gorszy standard od dotychczasowego, a powierzchnię ma znacznie większą, ogrzewanie piecowe zaś jest równoważne - w świetle przepisów prawa lokalowego - z ogrzewaniem etażowym. Przydział odrębnego lokalu dla rodziny Jana K. /zięcia/ może być rozpatrywany jedynie w płaszczyźnie przydziału pomieszczenia zastępczego na czas oczekiwania na mieszkanie spółdzielcze, jeżeli z takim wnioskiem zwróci się on do organów administracji państwowej. Przydział dwóch odrębnych mieszkań nie jest możliwy, żaden bowiem z członków rodziny nie spełnia warunków prawem określonych, aby otrzymać przydział lokalu. Rzekome zapewnienie o przydziale dwóch lokali nie wynika z akt sprawy.

W odpowiedzi na skargę przyznano, iż brak jest urządzeń łazienkowych, jest natomiast pomieszczenie na takie urządzenia i najemca może umieścić w nim wannę, a wyposażenie w urządzenia i tak należy do najemcy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Jest niesporne, że stosownie do par. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./ skarżącej przysługuje prawo do lokalu zamiennego. Wymagania dla takiego lokalu zostały określone w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/.

Niezależnie od tego, że z istoty "zamienności" - jak to podkreślają w "Komentarzu do prawa lokalowego" jego autorzy /A. Jaroszyński, Z. Kuczyńska, Warszawa 1978, str. 20/ - wynika, iż lokal taki powinien odpowiadać warunkom lokalu zajmowanego dotychczas, to przepis ten w pkt 2 stanowi, iż nie może on mieć gorszego wyposażenia technicznego aniżeli lokal dotychczas zajmowany. Wprawdzie autorzy komentarza uznają ogrzewanie piecowe za równoznaczne z ogrzewaniem etażowym, a z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 27 czerwca 1983 r. w sprawie czynszu najmu za lokale mieszkalne i użytkowe /Dz.U. nr 38 poz. 174/ wynikałoby, że ogrzewanie etażowe nie jest równoważne centralnemu ogrzewaniu, to jednak gdy chodzi o pomieszczenia o dużej powierzchni, zaopatrzenie w ciepłą wodę i ogrzewanie łazienki mogą powstać uzasadnione wątpliwości, czy w tych warunkach przydzielone mieszkanie z ogrzewaniem piecowym spełnia warunek "zamienności".

Należy zauważyć, że pismo /protokół/, na które powołuje się organ, dotyczące opisu wyposażenia i powierzchni mieszkania przydzielonego, nie odzwierciedla wiernie tego stanu, podaje się bowiem w nim wyposażenie lokalu w c.o. i łazienkę, gdy niewątpliwie tego wyposażenia nie ma. Skoro wszakże pozostaje poza wszelką wątpliwością, że przydzielony lokal nie ma urządzeń łazienkowych, lecz jedynie pomieszczenie, w którym takie urządzenia można zainstalować, to w żadnym razie nie można go uznać za lokal zamienny, mający nie gorsze wyposażenie techniczne.

Tego braku nie można zastąpić argumentem, iż wyposażenie w urządzenia łazienkowe należy do najemcy, albowiem najemców może jedynie obciążać koszt nabycia i podłączenia wanny, baterii oraz pieca kąpielowego do znajdującego się w lokalu instalacji, a nie obowiązek założenia instalacji.

W odniesieniu do pieca kąpielowego należy zauważyć, że pokrycie kosztu jego nabycia obowiązuje wówczas, gdy jest on zainstalowany /par. 9 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 marca 1975 r. w sprawie pobierania od najemców lokali mieszkalnych kaucji zabezpieczającej utrzymanie lokali w należytym stanie - Dz.U. nr 8 poz. 43 ze zm./, co w sprawie niniejszej nie ma miejsca.

Reasumując, skoro zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem art. 6 prawa lokalowego i par. 22 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 1974 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów prawa lokalowego /Dz.U. nr 26 poz. 152 ze zm./, podlegały one uchyleniu na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 208 Kpa.