Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 455/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-05-21 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3 i § 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Lublin, dnia 21 maja 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO (del) Monika Kazubińska - Kręcisz po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. spółki jawnej na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika nienależnie dokonanego zwrotu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] wydanej w przedmiocie zabezpieczenia na majątku podatnika nienależnie dokonanego zwrotu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami pełnomocnik skarżącej wniósł o wstrzymanie wykonania w zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że na skutek działań organów podatkowych spółka od niemalże roku pozbawiona jest faktycznej możliwości wykonywania uprawnień właścicielskich w stosunku do swojego majątku o ogromnej wartości, co w istocie uniemożliwia jej prawidłowe prowadzenie przedsiębiorstwa. Jako przykład istotnej uciążliwości, przy uwzględnieniu rozmiarów prowadzonej działalności, wskazał brak możliwości wymiany wykorzystywanego przez spółkę taboru. Dodał, że na skutek działań organów podatkowych poważnie ucierpiało dobre imię skarżącej. Podsumowując podkreślił, że utrzymywanie przez tak długi czas sytuacji, w której skarżąca jest de facto pozbawiona możliwości normalnego funkcjonowania, bez wskazania przekonujących przesłanek takiego stanu jest niesprawiedliwe i bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozpoznając wniosek, na wstępie wyjaśnić należy, że w ocenie Sądu fakt, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania jest decyzja o zabezpieczeniu, która zgodnie z art. 239c Ordynacji podatkowej, co do zasady, ma rygor natychmiastowej wykonalności nadany z mocy prawa, nie przesądza o tym, że nie może ona zostać wstrzymana. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko prawne wyrażone w postanowieniu NSA z dnia 16 kwietnia 2014 r. sygn. I FZ 62/14 (dostępne CBOIS), zgodnie z którym, nadanie aktowi administracyjnemu rygoru natychmiastowej wykonalności i wstrzymanie wykonania takiego aktu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie wykluczają się wzajemnie – nadanie bowiem aktowi administracyjnemu rygoru natychmiastowej wykonalności (nawet z mocy prawa) samo w sobie – wobec treści ww. przepisu ustawy – nie stanowi negatywnej przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu.

Z treści powołanego na wstępie przepisu wynika, że ustawodawca rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania zaskarżonych do sądu administracyjnego - aktów lub czynności, uzależniając tę możliwość od wystąpienia wyjątkowych okoliczności jak: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewątpliwie, taka redakcja przepisu stanowiącego podstawę do wystąpienia do sądu z wnioskiem o wstrzymanie wykonalności zaskarżonego aktu (czynności) koresponduje z treścią art. 61 § 1 p.p.s.a., z którego wynika, że zasadą jest wykonalność objętych skargą aktów lub czynności.

Ocena, czy grożąca szkoda jest znaczna, możliwa jest wyłącznie na podstawie analizy okoliczności konkretnej sprawy i można o niej mówić wówczas, gdy rozmiary szkody wywołane wykonaniem zaskarżonego aktu (czynności) są większe niż zwykle wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Zaś trudne do odwrócenia skutki to takie skutki wykonania zaskarżonej decyzji (aktu, czynności), które wprawdzie można odwrócić, ale przy podjęciu nadmiernego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2014 r., sygn. akt II OZ 66/14, LEX nr 1435122).

Jak podkreśla się w orzecznictwie, argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania musi w sposób przekonywujący wskazywać na konkretne relacje pomiędzy brakiem wstrzymania wykonania tego aktu (czynności), a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 296/14, LEX nr 1447312).

W stanie faktycznym sprawy, pełnomocnik skarżącego wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując jedynie bardzo ogólnie na uciążliwość związaną z ograniczeniem możliwości dysponowania posiadanym majątkiem, a przez to prowadzeniem racjonalnej i celowej gospodarki firmy. Podkreślił przy tym, że działania organów, które do tej sytuacji doprowadziły, pozbawione były realnych podstaw. Dodał, że powstała sytuacja odbiła się niekorzystnie na dobrym imieniu skarżącej.

Dokonując oceny tak sformułowanego wniosku, Sąd nie znalazł przesłanek do objęcia strony ochroną tymczasową na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie Sądu, pełnomocnik skarżącego nie wykazał bowiem niebezpieczeństwa wystąpienia konkretnej szkody, jak też, nieodwracalnego skutku, co jest warunkiem przyznania tego rodzaju ochrony. Jak podkreśla się w orzecznictwie, wprawdzie dla wydania orzeczenia o wstrzymaniu wykonalności zaskarżonego aktu lub czynności wystarczające jest jedynie uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę niebezpieczeństwa wystąpienia skutków o jakich mowa w treści art. 61 § 3 p.p.s.a., ale uprawdopodobnienie to nie może sprowadzać się tylko do samych twierdzeń strony o takich właśnie skutkach, a rzeczą wnioskodawcy jest dostarczenie w tym zakresie odpowiednich dokumentów, na podstawie których można by ustalić realny wpływ zaskarżonej decyzji na sytuację majątkową strony (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2013 r., sygn. akt II OZ 994/13, LEX nr 1447324).

Wymaga przy tym jednoczesnego podkreślenia, że powołane we wniosku okoliczności, z którymi strona wiązała wystąpienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie mogły zostać za takie uznane, gdyż nie stanowią one okoliczności nadzwyczajnych w rozumieniu tego przepisu, nie wynika z nich również żadna konkretna szkoda, czy też konkretny nieodwracalny skutek, jaki może przynieść wykonanie zaskarżonej decyzji przed jej sądową kontrolą.

Podsumowując wskazane we wniosku okoliczności, bez wątpienia świadczą, o istnieniu dolegliwości związanej z realizacją zaskarżonej decyzji, nie spełniają jednak ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie mają bowiem znamion "nadzwyczajności" ani "nieodwracalności". Nie bez wpływu na taką ocenę pozostaje również sama argumentacja skargi, z której wynika, że pomimo trudności z prowadzeniem działalności związanych z realizacją zaskarżonej decyzji, spółka jest w dobrej kondycji finansowej (posiada majątek przewyższający wartość ewentualnego zobowiązania podatkowego z odsetkami i regularnie przynosi dochód).

W związku z powyższym działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.