Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 1227/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2015-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 120, art. 121 par. 1, art. 122, art. 180 par. 1, art. 187 par. 1, art. 191, art. 194, art. 197 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 20 ust. 1 i 3a
law: Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Teresa Liwacz Sędzia WSA Jarosław Szulc Protokolant: Asystent sędziego Maciej Stępień po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 lutego 2015 r. sprawy ze skargi S. M. P. w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia (...) nr (...) w przedmiocie należności celnych oraz podatku od towarów i usług. 1. oddala skargę 2. nakazuje zwrócić ze Skarbu Państwa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na rzecz S. M. P w O. kwotę 49 zł (czterdzieści dziewięć) tytułem nadpłaconego wpisu sądowego


UZASADNIENIE

1. W dniu [...]r. w Oddziale Celnym w T. przyjęto zgłoszenie celne w procedurze uproszczonej dopuszczenia do wolnego obrotu towaru w postaci tunerów TV o symbolu [...], zadeklarowanego do kodu TARIC 8529 90 65 50 obejmującego: części nadające się wyłącznie lub głównie do aparatury objętej pozycjami od 8525 do 8528; pozostałe – pozostałe - zespoły elektroniczne, - tunery przetwarzające sygnały wysokiej częstotliwości na sygnały średniej częstotliwości do stosowania w produkcji towarów objętych pozycjami od 8521 do 8528 ze stawką celną erga omnes w wysokości 3%.

2. Po przeprowadzeniu kontroli w S. M. P. Sp. z o.o. w O. (skarżąca) decyzją z [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w T. określił kwotę długu celnego w wysokości 20.999 zł podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu oraz kwotę podatku od towarów i usług w wysokości 50.055 zł należnych z tytułu importu towarów objętych w.w. Podstawą decyzji były ustalenia, że towar będący przedmiotem postępowania stanowi tuner telewizyjny odpowiedzialny za przetwarzanie sygnału dostarczanego w postaci fali nośnej wysokiej częstotliwości zmodulowanego w specyficzny sposób treścią obrazu i dźwięku na sygnały wykorzystywane w dalszej części odbiornika telewizyjnego. Tuner umożliwia przetwarzanie sygnału zmodulowanego zarówno analogowo (ATV) jak i cyfrowo (DTV).

3. Za istotny organ uznał fakt, że w podobnej sprawie, dla skarżącej została wydana decyzja WIT, która opierała się na tożsamych dokumentach źródłowych w postaci m.in. schematu blokowego tunera, przy której strona podobnie postulowała, że sygnał częstotliwości pośredniej - SIF zawierający de facto informacje o dźwięku nie jest sygnałem audio. W ocenie organu przedmiotowy towar powinien być zaklasyfikowany do kodu, TARIC 8528 71 19 00 ze stawką cła 14% zamiast 8529 90 65 50 ze stawką cła 3%.

4. W odwołaniu skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania. Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 12 ust. 2 i ust. 4 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (dalej jako: WKC), art. 2 WKC w zw. z Notami wyjaśniającymi do Nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich wprowadzonymi komunikatem z dnia 10 lutego 2011r. (Dz.U. UE C 41/1 z dnia 10 lutego 2011r.) oraz naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej O.p.) w zw. z art. 73 ust.1 ustawy z dnia 19 marca 2004r. Prawo celne; art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego.

5. Decyzją z [...]r. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślił, że będące przedmiotem postępowania tunery są tunerami cyfrowo-analogowymi obsługującymi standard cyfrowy oraz umożliwiającymi oglądanie telewizji analogowej, które pełnią następujące funkcje: wzmocnienie sygnału antenowego wysokiej częstotliwości (AMP), wyodrębnienie częstotliwości pośredniej z częstotliwości nośnej (RF Block), rozdzielenie sygnałów użytecznych na sygnał cyfrowy oraz analogowy (Base band Block), odseparowanie sygnałów audio i wideo, demodulacja sygnału częstotliwości pośredniej, strojenie za pośrednictwem magistrali. Tunery posiadają budowę blokową: blok nośników pośrednich (Tuner IC) oraz blok demodulacji cyfrowych sygnałów telewizyjnych (DVB demodulator IC), w tym blok RF, IF, DEM, z których otrzymywane są następujące sygnały: sygnał analogowy CVBS (całkowity sygnał wizyjny), sygnał SIF (wyjście pośredniej częstotliwości), sygnał DIF (cyfrowe sygnały). Tunery nie posiadają dekodera MPEG. Z powyższego wynika, że na wyjściu tunera znajdują się sygnały cyfrowe, które nie są ostatecznie demodulowane w przedmiotowych tunerach, lecz przesyłane do dalszych stopni odbiornika TV oraz sygnały analogowe CVBS, czyli analogowe, całkowite sygnały wizyjne składające się z sygnału luminancji i chrominancji oraz sygnały foniczne.

6. Zdaniem organu przedstawiony opis wskazuje, że przedmiotowe tunery spełniają, w myśl nomenklatury CN, dwie funkcje: niekompletnego tunera cyfrowego oraz kompletnego tunera analogowego. Zatem klasyfikacji taryfowej przedmiotowego towaru organ dokonał zgodnie z brzmieniem reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) i zgodnie z brzmieniem pozycji 8528 oraz rozwinięciem do kodu CN 8528 71 19, obejmującego pozostałe tunery wideo. Odnosząc się bezpośrednio do treści powołanych Not wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej organ zauważył, że zarówno budowa, jak i zasada działania oraz pełnione funkcje tunera telewizyjnego (symbol [...]), odpowiadają zawartym w nich kryteriom klasyfikacyjnym. Organ wskazał, że Noty wyjaśniające określają, że tunery powinny zawierać obwody demodulacji, natomiast nie wskazują, jakie funkcje muszą spełniać. W związku z tym wyjaśnienia strony, że sygnał SIF wymaga dalszych przetworzeń, demodulacji (dodatkowo na płycie głównej) nie ma wpływu na klasyfikację taryfową przedmiotowych tunerów.

7. Organ ustalił, że przedmiotowe tunery zawierają wszystkie elementy określone w Notach wyjaśniających dla tunerów analogowych i, poza dekoderem MPEG, także dla tunerów cyfrowych. Potwierdza to dokumentacja w postaci specyfikacji komponentu w rozwinięciu jej szczegółowych danych oraz wyjaśnienia strony zawarte w złożonej korespondencji. Organ podkreślił, że warunkiem koniecznym i wystarczającym do zaklasyfikowania tunera do kodu CN od 8528 71 11 do 8528 71 19 jest realizowanie funkcji tylko jednego rodzaju tunera (analogowego lub cyfrowego), przy czym przedmiotowy tuner spełnia wszystkie wymagania określone dla tunera analogowego i poza dekoderem MPEG, także dla tunerów cyfrowych i dlatego zgodnie z treścią Not wyjaśniających powinien być klasyfikowany do kodu CN 8528 71 19.

8. Organ zgodził się ze stanowiskiem skarżącej, że tuner dostraja, demoduluje, przetwarza sygnał wyjściowy - SIF jedynie poprzez inne podzespoły umieszczone na płycie głównej odbiornika telewizyjnego (nie są integralną częścią tunera), a także, że jako taki może być wykorzystany tylko do montażu odbiorników przez nią produkowanych. Jednakże fakty te, w ocenie organu celnego, nie mają wpływu na klasyfikację przedmiotowego towaru.

9. Odnosząc się do zarzutu oparcia rozstrzygnięcia na wydanej przez Dyrektora Izby Celnej w W. Wiążącej Informacji Taryfowej, w której nie podzielono stanowiska skarżącej i zaklasyfikowano przedmiotowy towar do kodu TARIC 8528 71 19 00 ze stawką celną 14%, organ wskazał, że w niniejszym postępowaniu została ona poddana analizie jako jeden z dowodów w sprawie. W podobny sposób organ potraktował przedstawioną przez skarżącą WIT nr [...] z [...]r. dotyczącą tunera o symbolu [...] wydaną przez organ czeskiej administracji celnej.

10. W skardze do sądu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości, zarzucając:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w brzmieniu nadanym rozporządzeniem wykonawczym Komisji (UE) nr 620/2011 z dnia 24 czerwca 2011r. zmieniającym załącznik I Rozporządzenia w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej w zw. z art. 2 WKC w zw. z Notami wyjaśniającymi Nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich wprowadzonymi komunikatem z dnia 10 lutego 2011r. (Dz. U. UE C 41/1) poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Naczelnika w zakresie klasyfikacji Tunerów TV, która została dokonana z naruszeniem prawa,

b) art. 12 ust. 2 i ust. 4 WKC poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że przepisy te nakładają na skarżącą, będącą posiadaczem WIT z [...]r. bezwzględny obowiązek jej stosowania, oraz przewidują związanie organu celnego treścią WIT, w sytuacji, gdy:

– w toku konkretnych formalności celnych (to jest dokonywania zgłoszenia celnego o objęcie procedurą celną dopuszczenia do obrotu) skarżąca nie posłużyła się WIT, podczas gdy prawidłowa interpretacja cytowanego przepisu prowadzi do wniosku, że posiadacz WIT nie jest zobowiązany do jej zastosowania, a WIT ma charakter wiążący dla organu celnego wyłączenie w sytuacji, kiedy w toku konkretnych formalności celnych (to jest dokonywania zgłoszenia celnego o objęcie procedurą celną dopuszczenia do obrotu) posiadacz posłużył się nią,

– w chwili dokonywania formalności celnych związanych ze złożeniem zgłoszenia celnego w dniu [...]r., skarżąca nie mogła posłużyć się WIT, gdyż została ona wydana dniu [...]r., a zatem nie obowiązywała w dacie dokonania zgłoszenia celnego,

– WIT dotyczy tunera TV o symbolu [...], tj. towaru innego niż tunery objęte zgłoszeniem celnym, tj. tunera o symbolu [...], a zatem nie może być uznana za wiążącą w stosunku do wspomnianych tunerów TV, co skutkowało utrzymaniem w mocy decyzji Naczelnika i potwierdzeniem stanowiska organu w zakresie kluczowego znaczenia WIT i klasyfikacji tunerów do kodu 8528 71 19 00 oraz odmową powołania biegłego i nierozpatrzeniem wszystkich wniosków dowodowych skarżącej,

2) naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego, poprzez zaniechanie ustalenia stanu faktycznego sprawy, szczególnie z pominięciem wniosków dowodowych i dowodów składanych przez skarżącą, prowadzące do zakwestionowania prawidłowości klasyfikacji do kodu TARIC 8529 90 65 50, stanowiących przedmiot zgłoszenia celnego tunerów TV i ograniczenie się wyłącznie do analizy treści protokołu kontroli z dnia [...]r. i WIT,

b) art. 191 w zw. z art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 194 oraz art. 197 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego polegającym na rażąco błędnej i pozbawionej obiektywizmu ocenie zebranych dowodów, co skutkowało nierzetelnym wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy i wywarło istotny wpływ na jej wynik,

c) art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego przez wydanie decyzji stojącej w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa, naruszając przy tym zasadę zaufania do organów podatkowych, z uwagi na kierowanie się przy rozstrzyganiu sprawy jedynie względami fiskalnymi bez rozważenia słuszności stanowiska skarżącej.

11. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

12. Pismem z dnia [...]r. skarżąca wniosła o przeprowadzenie dowodu uzupełniającego z wydanych w dniu [...]r. przez Urząd Celny Województwa O. wiążących informacji taryfowych nr [...] dotyczących tunerów o symbolach odpowiednio: [...], na okoliczność prawidłowości dokonanej przez Spółkę klasyfikacji tunerów TV.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

13. Skarga nie jest zasadna albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm. dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny uwzględnia skargę na decyzję, jeśli stwierdzi naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

14. W skardze do sądu skarżąca sformułowała zarzuty naruszenia zarówno prawa materialnego, jak i przepisów prawa procesowego, które w jej ocenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. W takiej sytuacji zasadne zwykle jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, jako że zmierzały one do podważenia stanu faktycznego sprawy, przyjętego przez organ za podstawę faktyczną rozstrzygnięcia; dopiero bowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy pozwala na ocenę prawidłowości zarzutów naruszenia prawa materialnego, które zastosowano w sprawie. Jednakże w przedmiotowej sprawie Sąd uznał, że ocena zasadności wskazanych w skardze naruszeń przepisów postępowania, powinna zostać wyprzedzona analizą przepisów prawa materialnego albowiem ich treść wyznacza zakres istotnych i koniecznych ustaleń faktycznych. Przeprowadzone bowiem przez organy postępowanie dowodowe, mające na celu rozstrzygnięcie sprawy, musi obejmować ustalenie okoliczności, które podjęcie takiego rozstrzygnięcia umożliwiają. Realizacja takiego celu daje organom podstawę do selekcjonowania zgłaszanych wniosków dowodowych, w taki sposób, by uwzględniać tylko te, które wprost zmierzają do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

15. Spór w sprawie dotyczył klasyfikacji towaru, który skarżąca importowała z Chin i zgłosiła w urzędzie celnym w procedurze uproszczonej dopuszczenia do wolnego obrotu. W zgłoszeniu skarżąca zadeklarowała towar jako "tuner – układ tunera o symbolu [...]" klasyfikując go do kodu TARIC 8529 90 65 50 ze stawką celną 3 %. Organ weryfikując po kontroli tę klasyfikację uznał, że przedmiotowy towar powinien zostać zaklasyfikowany do kodu TARIC 8528 71 19 00 ze stawką celną 14 %. Różnica w stanowiskach stron sprowadzała się do tego, że zdaniem organu przedmiotowy tuner telewizyjny należało zaklasyfikować do pozycji właściwej dla aparatury odbiorczej dla telewizji (poz. 8528 71), a zdaniem skarżącej do pozycji właściwej dla części nadających się do stosowania wyłącznie lub głównie z aparaturą objętą pozycjami od 8525 do 8528 (poz. 8529 90).

16. Niesporna w sprawie pozostawała okoliczność, ze przedmiotowe tunery składają się z dwóch modułów, analogowego i cyfrowego. Moduł cyfrowy nie zawierając dekodera MPEG nie stanowi kompletnego cyfrowego tunera wideo. Natomiast moduł analogowy zawierał obwody częstotliwości radiowych (blok RF), obwody częstotliwości pośredniej (blok IF), posiadał oddzielne wyjście sygnału audio i całkowitego sygnału wizyjnego (CVBS). Strony były zgodne co do tego, że moduł cyfrowy nie mógł być uznany za kompletny (brak dekodera MPEG), natomiast różniło je stanowisko co do oceny modułu analogowego. Według organów był on kompletny, natomiast zdaniem skarżącej nie mógł być uznany za kompletny, gdyż zainstalowany w tunerach obwód demodulacyjny nie mógł być uznany za blok DEM z uwagi na ograniczoną funkcjonalność, która sprawiała, że był odpowiedzialny wyłącznie za demodulację sygnału wideo; przekształcenie sygnału wysokiej częstotliwości na częstotliwości, które mogą być wykorzystane przez odbiornik telewizyjny dotyczyły tylko sygnału wizyjnego, natomiast sygnał wyjściowy audio nie był dostosowany do bezpośredniego wykorzystania przez odbiornik telewizyjny, ani przez inną aparaturę do zapisu lub odtwarzania obrazu. Sygnał wyjściowy audio tunera miał postać sygnału SIF, który jest nieprzystosowany do bezpośredniego wykorzystania; wymaga on dalszych przetworzeń, demodulacji

i dostrojeń, które są dokonywane przez inne podzespoły odbiornika telewizyjnego.

17. Zgodnie z art. 20 ust 1 WKC w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. Od zaklasyfikowania danego towaru do odpowiedniej stawki celnej uzależniona jest wysokość należności celnych. Zgodnie z art. 12 rozporządzenia nr 2658/87/EWG w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej, Komisja przyjmuje rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej (CN) wraz ze stawkami celnymi. Rozporządzenie to, publikowane w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej do 31 października każdego roku, obowiązuje od 1-ego stycznia roku następnego, każdorazowo zawiera załącznik obejmujący zmieniona Taryfę Celną. Zgodnie z art. 20 ust 3 lit a WKC Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje towarową Nomenklaturę Scaloną. Do stanu faktycznego sprawy zastosowanie miało rozporządzenie Komisji (WE) nr 1006/2011 z dnia 27 września 2011r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE L nr 282 s. 1 z 28 października 2011r.). Normatywnym źródłem interpretacji przepisów klasyfikacyjnych są Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), których jest sześć, stanowiące część składową załącznika do rozporządzeń zmieniających Taryfę Celną. W sprawie zastosowanie miała Reguła 2a ORINS, stanowiąca, że wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego, pod warunkiem że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego; informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym.

18. Dla interpretacji nomenklatury taryfowej istotne znaczenie mają noty wyjaśniające i opinie klasyfikacyjne wydawane przez Światową Organizację Celną. Również Komisja Europejska ma szereg kompetencji związanych z klasyfikacją taryfową; Komisja także wydaje noty wyjaśniające oraz rozporządzenia klasyfikacyjne. Noty wyjaśniające Komisji, jak i Światowej Organizacji Celnej spełniają podobną rolę, służą interpretacji przepisów klasyfikacyjnych, nie mają przy tym charakteru wiążącego, lecz stanowią ważny czynnik w toku poszukiwania właściwego znaczenia przepisów klasyfikacyjnych (tak Krzysztof Lasiński-Sulecki, Wojciech Morawski w "Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz" pod redakcją Wojciecha Morawskiego, wyd. LEX Wolters Kluwer 2007r., str. 210). Trybunał Sprawiedliwości w wielu orzeczeniach podkreślał, że jakkolwiek noty wyjaśniające nie mają charakteru wiążącego, to stanowią ważne źródło wspomagające jednolitą interpretację Wspólnej Taryfy Celnej (por. wyrok z 27 kwietnia 2006r. w sprawie C – 15/05, wyrok z 15 września 2005r. w sprawie C-495/03).

19. W tym kontekście z komentarza do podpozycji od 8528 71 11 do pozycji 8528 71 19, zawartego w Notach wyjaśniających do Nomenklatury scalonej Wspólnot Europejskich dotyczących tunerów wideo przyjęto, że podpozycje te obejmują aparaturę zawierającą tuner wideo, który przekształca sygnały telewizyjne wysokiej częstotliwości na sygnały, które mogą być wykorzystywane przez aparaturę do zapisu lub odtwarzania obrazu lub przez monitory. Urządzenia te zawierają obwody wybierania, które pozwalają na dostrojenie na określony kanał lub do określonej częstotliwości fali nośnej, oraz obwody demodulacji. Urządzenia te mogą być także wyposażone w urządzenia dekodujące (kolor) lub w separatorowe zespoły obwodów elektrycznych do synchronizacji. Urządzenia te zazwyczaj przeznaczone są do działania z pojedynczą lub zbiorczą anteną (przesył kablem wysokiej częstotliwości). Sygnał wyjściowy może być wykorzystany jako sygnał wejściowy do monitorów lub do urządzeń do zapisu lub odtwarzania. Składa się on z oryginalnego sygnału kamery (tj. niemodulowanego do celów nadawczych). Analogowe tunery wideo w rozumieniu tych podpozycji mogą mieć postać modułów zawierających przynajmniej obwody częstotliwości radiowych (blok RF), obwody pośredniej częstotliwości (blok IF) i obwody demodulacyjne (blok DEM) z oddzielnymi wyjściami sygnału audio i całkowitego sygnału wizyjnego (CVBS). Cyfrowe tunery wideo w rozumieniu tych podpozycji mogą mieć postać modułów zawierających przynajmniej blok RF, blok IF, blok DEM i dekoder MPEG do telewizji cyfrowej z oddzielnymi wyjściami sygnału audio i cyfrowego sygnału wizyjnego. Moduły zawierające komponent zarówno analogowego, jak i cyfrowego tunera wideo objęte są niniejszymi podpozycjami, jeżeli jeden z komponentów jest klasyfikowany jako kompletny lub gotowy tuner wideo przez zastosowanie reguły 2a Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej. Moduł, który nie spełnia powyższych warunków należy klasyfikować jako część do pozycji 8529."

20. Jak wskazano wyżej nie było sporu w sprawie, co do tego, że przedmiotowe tunery – w kontekście przedstawionego wyżej opisu – nie spełniały wszystkich wymogów dla tunerów cyfrowych, z uwagi na brak detektora MPEG. Przy zastosowaniu Reguły 2a ORINS, dla klasyfikacji do wskazanych wyżej podpozycji wystarczające jest, by kompletny pozostawał jeden moduł. Skoro kompletnym nie był moduł cyfrowy, istotna pozostawała ocena kompletności modułu analogowego. W tym zakresie spór pomiędzy stronami dotyczył jedynie obwodów demodulacji, które w ocenie skarżącej w wersji zainstalowanej w przedmiotowych tunerach nie mogą być uznane za blok DEM, ponieważ posiadają ograniczoną funkcjonalność. Sygnał wyjściowy audio przedmiotowego tunera nie może być wykorzystywany bezpośrednio przez odbiornik telewizyjny. Sygnał ten przybiera postać sygnału SIF, który jest nieprzystosowany do bezpośredniego wykorzystania. Wymaga on dalszych przetworzeń, które są dokonywane przez podzespoły w odbiorniku telewizyjnym. Okoliczności te przyznane były przez organ.

21. Nie można podzielić stanowiska skarżącej, że z przytoczonych Not wyjaśniających wynika, iż obwód demodulacyjny (blok DEM audio) musi gwarantować sygnał audio wyjściowy z tunera w postaci, która nie wymaga już dalszej obróbki. Z analizowanych zapisów wynika jedynie, że urządzenie ma zawierać obwód demodulacji; analogowe tunery wideo mają zawierać obwody demodulacji z oddzielnymi wyjściami sygnału audio i całkowitego sygnału wizyjnego. Zapis ten wskazuje, że sygnał wizyjny ma być całkowity, czego nie zaznaczono w odniesieniu do sygnału audio. Stąd za zasadne należy uznać stanowisko organu, że samo ustalenie, że urządzenie posiada obwód demodulacji, jest wystarczające dla dokonanej oceny. Opis analizowanych podpozycji nie wskazuje, jakie funkcje powinny pełnić te obwody.

22. W kontekście powyższych regulacji należało dokonać oceny zarzutów procesowych, w ramach których skarżąca podniosła naruszenie art. 120, 121 § 1, 122, 180 § 1, 187 § 1 i art. 191, 194 oraz 197 § 1 O.p., które powiązała z art. 73 ust 1 prawa celnego. Wskazane naruszenia wyrażały niezadowolenie skarżącej z jakości przeprowadzonego postępowania dowodowego, w ramach którego organ nie zrealizował szeregu jej wniosków dowodowych. Takie działanie z kolei, zdaniem skarżącej, przełożyło się na nieprawidłową klasyfikację taryfową przedmiotowego towaru. Skarżąca zwalczała stanowisko organu w zakresie ustalenia, że w sprawie nie był sporny stan towaru i mógł on stanowić podstawę do dokonania klasyfikacji celnej. Stała na stanowisku, że w sprawie konieczne było powołanie biegłego w celu pełnej oceny budowy spornego tunera. Skarżąca we własnym zakresie dostarczyła dowody w postaci ekspertyzy naukowo-technicznej Politechniki W., z której wynikało, że przedmiotowe tunery nie są samodzielnymi urządzeniami i dla spełnienia swoich funkcji muszą być połączone z płytą główną odbiornika telewizyjnego.

23. Zdaniem Sądu zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania należało uznać za nieuzasadnione. Organ prawidłowo odmawiał przeprowadzenia wnioskowanych przez skarżącą dowodów, albowiem dowody te niczego do sprawy nie mogły wnieść. Jak wykazano wyżej w sprawie nie ma w istocie sporu w zakresie ustaleń faktycznych, lecz spór dotyczy klasyfikacji towaru o określonych niespornych parametrach czyli zastosowania prawa materialnego. Przedmiotowe tunery w module analogowym zawierały obwody demodulacji, co było wystarczające, w świetle powołanych Not wyjaśniających 2011/C 41/01, do uznania ich za kompletne. Jak słusznie podkreślił to organ, Noty te nie definiują obwodów demodulacji przez funkcje, jakie mają realizować te obwody. Stąd dowodzona przez skarżącą okoliczność, że sygnał SIF wymaga dalszych przetworzeń, by był słyszalny, nie ma wpływu na wynik sprawy.

24. W ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego skarżąca skoncentrowała się na wykazywaniu, że prawidłowość jej stanowiska co do klasyfikacji taryfowej potwierdzają wskazane przez nią Wiążące Informacje Taryfowe. Niekwestionowaną okolicznością w sprawie było, że w momencie przyjęcia zgłoszenia celnego skarżąca nie dysponowała dla spornego towaru Wiążącą Informacją Taryfową (WIT). Uzyskana później WIT klasyfikowała towar zgodnie ze stanowiskiem organu. Skarżąca zarzuciła w skardze, że organ w sprawie kierował się stanowiskiem, które zawarł w wydanej później na jej wniosek WIT, co było nieuprawnione w świetle brzmienia art. 12 ust 2 WKC. Podniosła również, że prawidłowość jej stanowiska potwierdzają WIT wydane przez Urząd Celny Województwa O. z [...]r. o wskazanych numerach dotyczących tunera TV o symbolu [...]. Na wniosek skarżącej Sąd przeprowadził dowód w trybie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a. z tych dokumentów.

25. Z przedstawionym wyżej zarzutem nie można się zgodzić. W ramach prowadzenia postępowania dowodowego organy mogą wykorzystać jako dowód wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy. Na tej podstawie mogły wykorzystać (także w postaci wyłącznie zasygnalizowania, że taka okoliczność miała miejsce), nie mających w postępowaniu charakteru wiążącego WIT-ów, zarówno powołanych przez skarżącą, jak i wydanych później ([...]) wobec skarżącej, jak również wydanych przez słowacką i niemiecką administrację celną, powołanych w decyzji organu pierwszej instancji. Ponieważ rozstrzygnięcie w sprawie nie opierało się na Wiążącej Informacji Taryfowej, lecz na ogólnych regułach prawnych taryfikacji, nie można uznać, że WIT-y wskazane przez skarżącą powinny wytyczać treść rozstrzygnięcia w sprawie. Szczególnie, że nie wiadomo, na jakich dowodach zostały oparte. Skarżąca sama wskazuje na taki argument, podważając wydany wobec niej WIT, jako oparty na niekompletnym materiale dowodowym. Należy więc uznać, że istnienie w obrocie WIT –ów na podobne towary wymagałoby każdorazowo analizy materiału dowodowego, który zgłaszający przedstawił w ramach wniosku o wydanie takiej decyzji.

26. Mając na uwadze przedstawioną wyżej argumentację, Sąd uznał zarzuty skargi za nieuzasadnione i na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. oddalił skargę.