Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1829/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargi kasacyjne
Powołane przepisy: article: art. 5, 7, 10
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych
article: art. 24 par. 1 pkt. 1 i 4  i art. 145 par. 1 pkt. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Bożena Walentynowicz Sędzia NSA Joanna Banasiewicz Sędzia del. WSA Jerzy Siegień /spr./ Protokolant asyst. sędziego Marta Romanowska po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skarg kasacyjnych K. K., D. W. i L. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Kr 1326/09 w sprawie ze skarg K. K., D. W., L. W., S. N. i Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w K. na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi oddala skargi kasacyjne


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2010 r. sprawy o sygn. akt II SA/Kr 1326/09 oddalił skargi: K. K., D. W., L. W., S. N. i Spółdzielni Mieszkaniowej [...] w Krakowie na decyzję Wojewody Małopolskiego z dnia [...] czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji drogi.

Przedmiotowy wyrok zapadł w następujących okolicznościach sprawy.

W dniu 5 września 2008 r. został złożony do Prezydenta Miasta Krakowa, wniosek o ustalenie lokalizacji drogi pn.: "budowa ciągu drogowego ulic Grota-Roweckiego - Bobrzyńskiego oraz budowa linii tramwajowej do III Kampusu UJ w Krakowie z terminalem autobusowym wraz z drogami zbiorczymi, chodnikami, ścieżkami rowerowymi, obiektami inżynierskimi, infrastrukturą techniczną".

Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia [...] lutego 2009 r. nr [...], na podstawie art. 2, art. 7, art. 12, art. 16, art. 17 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 721, z późn. zm.) oraz art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958), ustalił lokalizację drogi powiatowej. Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 ostatnio przywołanej ustawy, do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną do dnia wejścia w życie tej ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe. Ponieważ ta sprawa została wszczęta przed dniem 10 września 2008 r., należało stosować przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, zwanej dalej "ustawą o szczególnych zasadach (...)", obowiązujące w dacie złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji przedmiotowej drogi.

Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności uzasadniono ważnymi względami społecznymi w związku z koniecznością wykazania prawa do dysponowania terenem w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę oraz możliwością wykorzystania funduszy unijnych.

Od tej decyzji odwołanie wnieśli M. G., K. K., K. Z., Przedsiębiorstwo Budowlane [...], G. S., M. S. spółka jawna. Po rozpoznaniu tych odwołań Wojewoda Małopolski decyzją z [...] czerwca 2009 r. znak [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy podkreślił, że projekt podziału nieruchomości został wykonany zgodnie z ustawą o szczególnych zasadach (...), w oparciu o opracowaną koncepcję budowy ciągu ulic Grota-Roweckiego i Bobrzyńskiego. Załączona do pisma M. G. ekspertyza nie wskazuje na zagrożenie inwestycją istnienia budynku salonu samochodowego. Spełnione są bowiem zawarte w niej warunki.

Kontrolowana decyzja w ocenie organu odwoławczego czyni także zadość wymogom wynikającym z przywołanego art. 7 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...), bowiem zawiera stosowne rozstrzygnięcia oraz wskazuje warunki, które powinny być uwzględnione na dalszych etapach procesu inwestycyjnego. W odniesieniu do wskazania skarżącego na brak w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi ochrony interesów osób trzecich w zakresie zagrożenia realizacją przedmiotowej inwestycji budynku zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej drogi wyjaśniono, że decyzja Prezydenta Miasta Krakowa dotyczy wyłącznie lokalizacji drogi, natomiast szczegółowe rozwiązania kwestii podniesionej przez skarżącego zostaną przedstawione w projekcie budowlanym, na etapie pozwolenia na budowę.

W odniesieniu do wniosku o wyłączenie Prezydenta Miasta Krakowa z postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi przychylono się do stanowiska organu I instancji, że żaden przepis nie wyłączał bezpośrednio organów gminy od załatwienia sprawy, w której stroną jest gmina, a przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, zwanego dalej "k.p.a.", nie stwarzają organom gminy bezpośredniej możliwości wyłączenia od sprawy, w której gmina ma przymiot strony, w rozumieniu art. 28 k.p.a. Dopuszczalnym jest zatem prowadzenie postępowania przez organ gminy, także wówczas, gdy stroną (lub jedną ze stron) jest gmina. Ponadto przepisy ustawy o szczególnych zasadach (...), w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, precyzyjnie określają organy, w kompetencji których jest rozstrzyganie tych spraw.

Skargę na decyzję z dnia [...] czerwca 2009 r. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie K. K., S. N., Spółdzielnia Mieszkaniowa [...] oraz D. i L. W..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalając skargi stwierdził, że w jego ocenie w rozpatrywanej sprawie nie zaistniały takie uchybienia prawa, które można byłoby zakwalifikować jako - w przypadku prawa materialnego - mające wpływ na wynik sprawy, czyli wskazujące na możliwość wydania decyzji o innej treści. Również nie naruszono przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Prawidłowo wniosek w sprawie ustalenia lokalizacji drogi został złożony do Prezydenta Miasta Krakowa. Organ ten bowiem wykonuje kompetencje starosty na obszarze Gminy Miasta Kraków na prawach powiatu. Taka właściwość wynika wprost z art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia [...] czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592, z późn. zm.). Przedmiotem wniosku była budowa powiatowej drogi publicznej. Wniosek ten został złożony również zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...), ponieważ to zarządca drogi składa wniosek o ustalenie lokalizacji drogi publicznej. Wniosek ten pochodzi od właściwego zarządcy drogi, wykonującego swoje uprawnienia przy pomocy zarządu drogi.

Sąd I instancji podkreślił, że szereg zarzutów podnoszonych w skargach odnosił się do braku zawarcia w decyzji rozwiązań technicznych dotyczących w szczególności lokalizacji zjazdów do działek sąsiadujących z granicami obszaru objętego planowaną budową drogi oraz braku wskazania na zabezpieczenia przed naruszeniem interesów osób skarżących. Ustosunkowując się do tych zarzutów Sąd wskazał, że zgodnie z art. 6 ustawy o szczególnych zasadach (...), nie można było uzależniać ustalenia lokalizacji drogi od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi w tej sprawie powinna zawierać: wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi z określeniem ich kategorii; linie rozgraniczające teren; warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa; wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości. Te wszystkie elementy decyzja organu I instancji posiada.

W zakresie kontrolowanych decyzji nie było podstaw, aby już w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi szczegółowo określić parametry techniczne, czy też np. wielkość emisji hałasu i sposób zabezpieczenia przed nim mieszkańców bądź odległości między światłami drogowymi. Tym wszystkim właściwy organ powinien zająć się na etapie wydawania pozwolenia na budowę, czy też innego postępowania wynikającego z obowiązujących przepisów.

W ocenie Sądu nie było przeszkód, aby w tej sprawie wraz z budową drogi publicznej (powiatowej) ustalić lokalizację dla torowiska tramwajowego wraz z infrastrukturą (np. przystankami tramwajowymi). Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...) określa ona zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2004 r. Nr 204, poz. 2086, z późn. zm.). Powołana ustawa o drogach publicznych posługuje się pojęciem drogi powiatowej. Zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych.

Natomiast art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych zalicza do tej samej kategorii drogi ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 tej ustawy – które należą do tej samej kategorii co te drogi. Tym samym jeżeli dana ulica leży w ciągu drogi powiatowej, to budowa (przebudowa, rozbudowa) tej drogi powoduje również budowę (przebudowę, rozbudowę) ulicy.

Ustawodawca w ustawie o drogach publicznych definiuje pojęcie ulicy. Ulica to droga na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe (art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych). Tym samym dopuszczalnym było na podstawie przepisów ustawy o szczególnych zasadach (...) wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wraz ze znajdującym się w obrębie tej drogi torowiskiem tramwajowym.

W ocenie Sądu I instancji nie znajduje uzasadnienia zarzut zawarty w skargach, dotyczący nieprawidłowego dokonania podziału nieruchomości w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Zgodnie z art. 12 ustawy o szczególnych zasadach (...) decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza projekt podziału nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią linie podziału nieruchomości. Ustawa o szczególnych zasadach (...) wprowadza odrębny tryb od trybu podziału nieruchomości zawartego w ustawie o gospodarce nieruchomościami.

Zarzut naruszenia art. 32 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.) również nie jest zasadny. Przepis ten przede wszystkim dotyczy rozgraniczenia nieruchomości, a nie podziału działek. Decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdzono projekt podziału nieruchomości, a linie rozgraniczające teren ustalone tą decyzją stanowią linie podziału nieruchomości. W konsekwencji takiej decyzji powinno nastąpić wytyczenie, czyli de facto rozgraniczenie. Istotą postępowania rozgraniczeniowego jest ustalenie do jakich granic sięga prawo własności właściciela. Wówczas geodeta w pierwszej kolejności powinien ustalić przebieg granicy tzw. "prawnej", czyli w oparciu o stan prawny nieruchomości wynikający z tytułów prawa własności, a takim tytułem będzie również ostateczna decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej. Tym samym nie jest również zasadny zarzut naruszenia § 11 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. z 1999 r. Nr 45, poz. 453), który to przepis określa techniczne czynności geodety dotyczące "stabilizacji" przebiegu granicy.

Zdaniem Sądu I instancji również pojawiający się w kilku skargach zarzut pominięcia niektórych stron nie jest zasadny. Zgodnie z powoływanym już art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach (...), organ administracji wysyła zawiadomienie o wydaniu decyzji o lokalizacji drogi dotychczasowemu właścicielowi na adres określony w ewidencji gruntów. Tym samym to dane zawarte w ewidencji gruntów przesądzają o ustaleniu adresów właścicieli.

Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, to właściciele nieruchomości są zobowiązani do zgłaszania właściwemu staroście (prezydentowi miasta na prawach powiatu) wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Tym samym tylko ten właściciel nieruchomości, który prawidłowo dokonał zawiadomienia o zaistnieniu zmiany w ewidencji gruntów powinien być, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach (...), zawiadamiany o wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Ustawodawca wyraźnie wskazał – w postępowaniu dotyczącym ustalania lokalizacji drogi publicznej na podstawie ustawy o szczególnych zasadach (...) - na pierwszeństwo danych zawartych w ewidencji gruntów w zakresie ustalenia właściciela danej nieruchomości i, że przy prawidłowym wykonywaniu obowiązków obciążających właściciela (poprzez obowiązek zgłoszenia informacji w ciągu 30 dni od daty zaistnienia zmiany), dane zawarte w ewidencji gruntów powinny odzwierciedlać rzeczywisty stan prawny nieruchomości.

Wprawdzie w aktach sprawy znajduje się wypis z ewidencji gruntów wskazujący na to, że skarżący D. i L. W. są współwłaścicielami działki nr [...] i [...], ale wypis ten nosi datę 13 lipca 2009 r. i żaden ze skarżących, pomimo pytania Sądu o datę dokonania ewentualnego wpisu przysługującego im prawa własności nie wskazał, aby wpis ten nastąpił przed datą wydania w tej sprawie decyzji. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania legalności działania organu administracji, który działając na podstawie wyraźnego przepisu ustawy i opierając się na danych z ewidencji gruntów - skierował zawiadomienia o wydaniu decyzji do osób, które w tej ewidencji zostały ujawnione.

Organ odwoławczy zróżnicował tryb informowania o wydaniu swojej decyzji wobec dwóch kategorii stron: stronom, których odwołania zostały rozpoznane doręczono decyzję osobiście, pozostałym stronom poprzez zawiadomienie o decyzji stosownie do art. 7 ust. 2-4 ustawy o szczególnych zasadach (...) i art. 49 k.p.a. Zróżnicowanie to nie stanowi podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji. To ustawodawca w sposób daleko idący ograniczył prawa stron w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji drogi publicznej na podstawie ustawy o szczególnych zasadach (...), kierując się zapewnieniem szybkości postępowania administracyjnego.

W ocenie Sądu dopuszczalnym było przyjęcie przez organ II instancji, że odpowiednie stosowanie art. 7 ust. 2 i 3 ustawy o szczególnych zasadach (...) polega na tym, że Wojewoda doręcza swoją decyzję wnioskodawcy oraz zawiadamia o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń we właściwych urzędach gminy oraz w prasie lokalnej. Pominięcie zawiadamiania o wydaniu decyzji dotychczasowych właścicieli mogło być uznane za właśnie ową modyfikację sposobów doręczania decyzji przez organ odwoławczy. Gdyby bowiem ustawodawca chciał, aby identyczne zasady doręczania (i zawiadamiania) decyzji obowiązywały oba organy, wówczas w art. 7 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach (...) nie wprowadzono by zapisu o odpowiedniości stosowania tych zasad wobec organu II instancji. Co istotne, żadna ze stron skarżących nie kwestionowała ani faktu dowiedzenia się o wydanej decyzji Wojewody Małopolskiego, ani ewentualnych trudności w dostępie do informacji o tej decyzji.

Sąd uznał, że nie zachodziły przesłanki wyłączenia organu I instancji od załatwiania sprawy. Przemawiają za tym dwa podstawowe argumenty. Po pierwsze, w orzecznictwie sądów i Trybunału Konstytucyjnego wyrażono pogląd, że wykonywanie administracji publicznej przez organ jednostki samorządu terytorialnego, której interesu prawnego dotyczy dane postępowanie powoduje, że ta jednostka jest pozbawiona przymiotu strony w tym postępowaniu. Ponadto ustawodawca nie zdecydował się na wprowadzenie ogólnej zasady wyłączenia organu gminy w przypadku, gdy jedną ze stron jest ta gmina (takie wyłączenie regulował art. 27a k.p.a., uchylony w grudniu 1994 r. i dotychczas taka "ogólna" zasada nie została reaktywowana).

Ponadto, ustawodawca w art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...) wyraźnie stwierdził, że podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji drogi publicznej jest zarządca danej drogi. W przypadku miast na prawach powiatu tym zarządcą jest – w stosunku do dróg gminnych, powiatowych, wojewódzkich i krajowych (z wyjątkiem autostrad i dróg ekspresowych) - zawsze prezydent miasta na prawach powiatu. Z kolei art. 2 ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach (...) stanowi, że organem właściwym do wydawania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi publicznej jest w odniesieniu do dróg powiatowych – właściwy miejscowo starosta (prezydent miasta na prawach powiatu).

Tym samym ustawodawca wprost wskazał, że wniosek w sprawie wydania takiej decyzji, jaką wydał Prezydent Miasta Krakowa - składa zarządca danej drogi do prezydenta miasta na prawach powiatu. Ustawodawca wiedział o tym, że w przypadku czy to dróg powiatowych, czy też większości dróg w miastach na prawach powiatu będzie występowała sytuacja, w której ten sam organ zainicjuje postępowanie (jako zarządca drogi) i wyda decyzję (jako organ administracji samorządowej). Jest to więc zasada, a nie sytuacja, która mogła zdarzyć się wyjątkowo i jeżeli ustawodawca taką zasadę uznał za właściwą, nie jest rolą Sądu polemika z treścią ustawy, czy tym bardziej poprawianie ustawy.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył K. K. zarzucając naruszenie:

1) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.), zwanej dalej "p.p.s.a." poprzez nieuwzględnienie zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., co powoduje wadę określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a.,

2) przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, co spowodowało wadę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

3) prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i w konsekwencji

niewłaściwe zastosowanie, co dotyczy art. 10 ustawy o szczególnych zasadach (...), poprzez przyjęcie rozszerzającej wykładni i uznanie, że ustalenie lokalizacji drogi jest dokonywane z całkowitym pominięciem ustaleń studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podkreślił, że nie można zgodzić się z argumentacją Sądu I Instancji w zakresie uczestnictwa strony w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne, to właściciele nieruchomości są zobowiązani do zgłaszania właściwemu staroście (prezydentowi miasta na prawach powiatu) wszelkich zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni licząc od dnia powstania tych zmian. Tym samym tylko ten właściciel nieruchomości, który prawidłowo dokonał zawiadomienia o zaistnieniu zmiany w ewidencji gruntów powinien być, zgodnie z art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach (...), zawiadamiany o wydanej decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Ustawodawca wyraźnie wskazał - w postępowaniu dotyczącym ustalania lokalizacji drogi publicznej na podstawie ustawy o szczególnych zasadach (...) - na pierwszeństwo danych zawartych w ewidencji gruntów w zakresie ustalenia właściciela danej nieruchomości, że przy prawidłowym wykonywaniu obowiązków obciążających właściciela (poprzez obowiązek zgłoszenia informacji w ciągu 30 dni od daty zaistnienia zmiany), dane zawarte w ewidencji gruntów powinny odzwierciedlać rzeczywisty stan prawny nieruchomości.

Sąd nie wziął pod uwagę faktu że strony dopełniły wszystkich obowiązków nałożonych na nie przez prawo – tj. zawiadomiły organ o zmianie właściciela nieruchomości. Akty notarialne zostały sporządzone w dniu 7 lutego 2008 r. i w dniu 15 września 2008 r. Oba akty zostały przesłane przez notariusza do odpowiednich jednostek ewidencji przed wydaniem decyzji. Strona postępowania nie ma żadnego wpływu na czas w jakim organ dokonuje zmiany w ewidencji gruntów, a zatem strony zostały pozbawione udziału w niniejszym postępowaniu w sposób niezawiniony przez siebie. Przepis art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną postępowanie wznawia się, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Rozpatrywana sytuacja ściśle odpowiada kryteriom wskazanym w tym przepisie. D. i L. W. oraz S. N. pomimo dopełnienia powinności dotyczących podania swoich danych do ewidencji w skutek błędnych działań organu nie zostali powiadomieni o toczącym się postępowaniu. Sąd całkowicie pominął fakt że ewentualny brak ujawnienia nowych danych w ewidencji wynika z działania organu, a nie z winy strony. Takie stanowisko Sądu związane z interpretacją przesłanki określonej przepisem 145 § 1 pkt 4 k.p.a. rzutuje na ocenę całego procesu inwestycyjnego, gdyż nie sposób określić, w ilu przypadkach doszło do podobnych naruszeń.

Skarżący nie zgadza się również z twierdzeniem Sądu I instancji, że w przedmiotowej sprawie z uwagi na treść art. 10 ustawy o szczególnych (...), bez znaczenia jest niezgodność planowanej inwestycji z planem zagospodarowania przestrzennego. Przepis ten stanowi jedynie, że w sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się. Wyłączenie to dotyczy przede wszystkim regulacji dotyczących trybu postępowania natomiast nie uchyla ono mocy znaczenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (lub studium).

Drugą skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyli: D. W. i L. W. zarzucając naruszenie prawa materialnego:

1) art. 5 ust. 5 ustawy o szczególnych zasadach (...), poprzez przyjęcie, że Prezydent Miasta Krakowa wydając decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., ustalił lokalizację drogi po zawiadomieniu prawidłowo wszystkich stron o wszczęciu postępowania w sprawie wydania tej decyzji, co jest niezgodne z prawdą obiektywną, gdyż między innymi nie zawiadomił L. i D. W., co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

2) art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach (...), poprzez przyjęcie, że Prezydent Miasta Krakowa doręczył decyzję wnioskodawcy w dniu 25 marca 2009 r. oraz zawiadomił pozostałe strony postępowania o wydaniu tej decyzji, jak również wysłał zawiadomienie o jej wydaniu dotychczasowym właścicielom nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji - co jest niezgodne z prawdą obiektywną, gdyż m. in. nie zawiadomił L. i D. W., co miało istotny wpływ na wynik sprawy,

3) art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych; w przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących, należy do zarządcy drogi, a zatem obowiązkiem inwestora było zaprojektowanie i wykonanie dojazdu do nieruchomości oraz zapewnienie garażowania dla mieszkańców m. in. bloku przy ul. Grota Roweckiego 11 w Krakowie,

4) art. 107 k.p.a. dotyczącego braku określenia stron postępowania,

5) art. 28 k.p.a. - "każdy czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek", przez niewłaściwe powiadomienie wszystkich zainteresowanych stron postępowania,

6) art. 7 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach (...), poprzez jego błędne i nieodpowiednie zastosowanie - gdyż art. 7 ust. 4 gwarantuje zapewnienie ochrony słusznych interesów osób trzecich, których dotyka prowadzony proces inwestycyjny (decyzja musi dodatkowo zawierać konkretne projekty wskazujące jak będą chronione interesy stron nie w sposób opisowy, ale poprzez zaprojektowanie i zatwierdzenie odpowiednich projektów budowlanych), tymczasem skarżący L. i D. W. oraz wszyscy mieszkańcy bloku przy ul. Grota Roweckiego 11 w Krakowie, zostają w wyniku oddalenia skargi, całkowicie pozbawieni parkingów samochodowych pod tym blokiem oraz zostaje zwiększony wielokrotnie hałas i zanieczyszczenie środowiska mieszkalnego, co ma istotny wpływ na wynik sprawy,

7) art. 93 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2010 r. Nr 102, poz. 651, z późn. zm.), poprzez nieodpowiednie jego zastosowanie,

8) art. 11f ust. 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach (...), poprzez brak doręczenia obu decyzji skarżącym jako współwłaścicielom działki nr 312/1 oraz działki nr 312/2, których prawa zostały uwidocznione w ewidencji gruntów,

9) art. 32 Prawa geodezyjnego i kartograficznego i "§ 11 rozporządzenia w sprawie trybu dokonywania podziału nieruchomości oraz sposobu sporządzania i rodzajów dokumentów wymaganych w tym postępowaniu", poprzez zawiadomienie skarżących o wszczęciu postępowania w sprawie rozgraniczenia działek nr ewid. 312/1 i 312/2 i nie zawiadomienie ich o rozprawie granicznej, brak doręczenia wydanych decyzji i poinformowania o czynnościach rozgraniczających nieruchomości, co stanowi rażące naruszenie prawa,

10) polegające na prowadzeniu w tej sprawie przez organ I instancji postępowania z wniosku zarządcy drogi (czyli w istocie Prezydenta Miasta Krakowa).

W skardze kasacyjnej D. i L. W. zarzucono również naruszenie prawa procesowego:

1) art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie i naruszenie podstawowych zasad postępowania administracyjnego: zasady zaufania do organów administracji i zasady praworządności,

2) art. 7 k.p.a. poprzez brak ustalenia lokalizacji drogi, zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, jak również wymagań dotyczących powiązania lokalizowanej drogi z innymi drogami, z określeniem ich kategorii, linii rozgraniczających teren inwestycji, warunków wynikających z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury, potrzeb obronności państwa oraz wymagań dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich,

3) art. 77 k.p.a. poprzez błędne jego zastosowanie oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego,

4) art. 139 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy decyzji niekorzystnej dla strony składającej skargę, tj. L. i D. W.,

5) art. 10 k.p.a. w związku z art. 61 § 4 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wynikającego z art. 61 § 4 k.p.a. przez nieustalenie z urzędu które osoby są stronami niniejszego postępowania (zdaniem skarżących stronami postępowania powinni być wszyscy właściciele nieruchomości stanowiącej działkę nr 312/2, a więc także właściciele, którym przysługuje odrębna własność lokali wraz z udziałem w nieruchomości wspólnej; właściciele nieruchomości stanowiącej działkę nr 312/2 poprzez jej podział zostali pozbawieni niemal wszystkich miejsc postojowych przeznaczonych zarówno dla użytkowników stałych jak i przebywających okresowo),

6) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c) p.p.s.a., co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu natomiast bierze pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., a zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany granicami skargi kasacyjnej.

W pierwszej kolejności należy odnieść się do podniesionego w obu skargach kasacyjnych zarzutu naruszenia przepisów postępowania: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutu naruszenia art. 24 § 1 pkt 1 i 4 k.p.a., co spowodowało wadę określoną w art. 145 § 1 pkt 3 k.p.a., ze skutkiem mającym wpływ na wynik sprawy. Zarzut powyższy nie jest trafny.

Zasadnie podnoszono w skargach kasacyjnych, że w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych budzi kontrowersje pogląd w kwestii zasadności wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu, działającego jako starosta, na podstawie art. 24 § 1 pkt 1 k.p.a., od rozpoznania sprawy i wydania decyzji z wniosku o lokalizację drogi publicznej, wniesionego w trybie ustawy o szczególnych zasadach (...). Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela pogląd prezentowany w tej kwestii w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 88/10 oraz z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 503/10.

Podkreślić należy, że w obowiązujących przepisach procesowych nie ma ogólnej regulacji zobowiązującej do wyłączenia organu samorządu terytorialnego, w przypadku gdy sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego pozostaje w związku z interesem prawnym danej jednostki samorządu terytorialnego (w rozpatrywanej sprawie prezydenta miasta na prawach powiatu sprawującego jednocześnie funkcję starosty). Taką regulację przewidywał art. 27a k.p.a. dodany ustawą zmieniającą z dnia 24 maja 1990 r.; Dz. U. Nr 34, poz. 201), w myśl którego organy gminy podlegały wyłączeniu od załatwienia sprawy, w której stroną była gmina. Przepis ten został skreślony ustawą z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. Nr 122, poz. 593) i utracił moc z dniem 6 grudnia 1994 r.

Wykładnia zaprezentowana w skargach kasacyjnych wskazująca na obowiązek wyłączenia prezydenta miasta na prawach powiatu, działającego jako starosta, na podstawie art. 24 § 1 pkt 4 k.p.a., od rozpoznania przedmiotowej sprawy, nie może zostać zaakceptowana, prowadzi bowiem w istocie do zmiany kompetencji organów administracji publicznej, wynikających z norm prawa administracyjnego. W ocenie składu orzekającego brak jest podstaw prawnych do wyprowadzania obowiązku wyłączenia w sprawach lokalizacji dróg publicznych organu samorządu terytorialnego w ramach wykładni, prowadzącej w następstwie do pozbawienia go kompetencji.

Przeciwko takiemu stanowisku przemawia także założenie o racjonalności ustawodawcy, który w żadnym z przepisów ustawy o szczególnych zasadach (...), nie wprowadził ogólnej zasady wyłączania prezydenta miasta na prawach powiatu w sprawach, w których stroną stosunku materialno-prawnego jest gmina lub inna jednostka samorządu terytorialnego jak np. miasto na prawach powiatu. Ustawa o szczególnych zasadach (...) ma wyjątkowy charakter, wyrażający się zarówno w jej tytule, jak również w treści przepisów, których intencją jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg procesu budowlanego inwestycji drogowych. Obowiązywanie przepisów tej ustawy w powyższym zakresie ma charakter czasowy, do dnia 31 grudnia 2020 r. Założeniem ustawodawcy było wprowadzenie w tym okresie uproszczonego postępowania administracyjnego w sprawach związanych z nabyciem nieruchomości oraz dysponowaniem nimi przez inwestora na cele budowlane, żeby przyspieszyć proces realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

W świetle powyższych okoliczności nie do przyjęcia byłoby aby ustawodawca celowo zakładał istotnie pogorszenie sprawności postępowania ze względu na konieczność przekazywanie kompetencji przez prezydentów miast na prawach powiatu innemu organowi w trybie art. 26 § 3 k.p.a.

Przeciwko poglądowi prezentowanemu w skargach kasacyjnych przemawiają również jednoznacznie zmiany wprowadzone w ustawach materialnoprawnych, w których ustawodawca dostrzegając kolizję interesów prawnych wspólnoty samorządowej z interesem prawnym jednostki wprowadził instytucję wyłączenia organu. Jako przykład należy wskazać dodany ustawą z dnia 24 sierpnia 2007 r. zmieniającą ustawę o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. Nr 173, poz. 1218) art. 142 ust. 2, który stanowi, że w sprawach o zwrot wywłaszczonych nieruchomości, zwrot odszkodowania, w tym także nieruchomości zamiennej, oraz o rozliczeniach z tytułu zwrotu, w których stroną postępowania jest gmina lub powiat, prezydent miasta na prawach powiatu sprawujący funkcję starosty podlega wyłączeniu na zasadach określonych w rozdziale 5 działu I k.p.a. Podobne rozwiązanie wprowadzono w art. 124 ust. 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami, dotyczącym spraw zezwolenia na czasowe zajęcie nieruchomości.

Naczelny Sąd Administracyjny nie stwierdził również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia prawa materialnego - art. 10 ustawy o szczególnych zasadach (...), poprzez uznanie, że w rozpoznawanych sprawach ustalono lokalizację drogi z całkowitym pominięciem ustaleń studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy. Uchwała rady gminy w przedmiocie studium ma na celu określenie polityki przestrzennej gminy. Studium nie jest aktem prawa miejscowego. Jego ustalenia są wiążące dla organów gminy jedynie przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (art. 9 ust. 1, 4 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2004 r. Nr 6, poz. 41, z późn. zm.). Studium jako akt prawa wewnętrznego nie może stanowić podstawy decyzji wobec osób fizycznych i prawnych oraz innych podmiotów. Zasadnie zatem w rozpatrywanej sprawie organy orzekające oraz Sąd I instancji przyjęły, że przy ustalaniu lokalizacji przedmiotowej drogi nie mogą być brane pod uwagę ustalenia obowiązującego dla tego obszaru studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy.

Chybiony jest także trzeci zarzut zawarty w skardze kasacyjnej K. K. dotyczący naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a., poprzez nieuwzględnienie zarzutu naruszenia art. 28 k.p.a. w zw. z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027, z późn. zm.), co spowodowało pozbawienie D. i L. W. oraz S. N. udziału w postępowaniu administracyjnym, a w konsekwencji wadę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący K. K. wnosząc powyższy zarzut nie wziął pod uwagę, że zgodnie z art. 147 k.p.a. zarzut pozbawienia strony udziału w postępowaniu może skutecznie zgłosić jedynie strona, którą organ bez jej winy pozbawił udziału w danym postępowaniu, a nie jakakolwiek inna osoba będąca również stroną tego postępowania.

Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze kasacyjnej L. W. i D. W. należy stwierdzić, że nie mogą one odnieść zamierzonego skutku. Podstawy kasacyjne powyższej skargi kasacyjnej nie zostały określone w sposób odpowiadający w pełni wymogom art. 174 p.p.s.a. W skardze kasacyjnej konieczne jest bowiem nie tylko wskazanie naruszonych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, ale również wyjaśnienie na czym to naruszenie w rozumieniu skarżącego polega. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest natomiast spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające Sąd kasacyjny do domyślania się czy powołane w skardze kasacyjnej naruszenie przepisu prawa materialnego polega na błędnej jego wykładni, czy też na niewłaściwym jego zastosowaniu. W przypadku naruszenia przepisów postępowania podstawy kasacyjnej nie może przy tym stanowić każde naruszenie tych przepisów, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest zatem wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów nie doszło, wyrok Sądu I instancji byłby inny.

W petitum skargi oraz w jej uzasadnieniu, w przypadku niektórych powołanych przepisów ograniczono się jedynie do ich wskazania, bez jakiegokolwiek wyjaśnienia, na czym to naruszenie polega, uniemożliwiając tym samym dokonanie w tej części kontroli zaskarżonego wyroku Sądu I instancji.

Odniesienia się wymaga zawarty w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia art. 7 ust. 4 ustawy o szczególnych zasadach (...), poprzez jego błędne i nieodpowiednie zastosowanie. Zdaniem skarżących gwarantuje on zapewnienie ochrony słusznych interesów osób trzecich, których dotyka prowadzony proces inwestycyjny (decyzja musi zawierać konkretne projekty wskazujące jak będą chronione interesy stron nie w sposób opisowy, ale poprzez zaprojektowanie i zatwierdzenie odpowiednich projektów budowlanych).

Zarzut powyższy wskazujący na niedokonanie przez Sąd I instancji oceny czy organ wydający zaskarżoną decyzję prawidłowo ustalił zakres uzasadnionych interesów osób trzecich i zakres wymagań niezbędnych dla ochrony takich interesów umieszczony w decyzji organu I instancji, nie jest trafny. Decyzja ustalająca lokalizację drogi powinna określać szczegółowe ustalenia w kwestii wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich, jeżeli organ orzekający stwierdzi, że projektowana lokalizacja drogi narusza takie interesy w zakresie ustaleń objętych postępowaniem lokalizacyjnym. Ochrona taka może zatem dotyczyć tylko tych kwestii, które są przedmiotem decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi. Rozstrzyga się w niej przede wszystkim o tym, czy realizacja planowanego zamierzenia inwestycyjnego jest dopuszczalna na konkretnym terenie. Organ orzekający w sprawie warunków zabudowy nie może zatem wkraczać w kompetencje organu właściwego do wydania pozwolenia na budowę, do którego należy ocena, czy projektowany obiekt spełnia warunki określone w ustawie - Prawo budowlane i przepisach wykonawczych wydanych na jego podstawie, w tym określonych w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, z późn. zm.).

Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi nie zawiera konkretnych rozwiązań technicznych przebiegu drogi, które są ustalane w dokumentacji projektowej zatwierdzanej w pozwoleniu na budowę. Zarzut naruszenia art. 7 ust. 4 mógłby zatem odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania w skardze kasacyjnej, że Sąd zaakceptował nieprawidłowo ustalony w zaskarżonej decyzji zakres ochrony interesów osób trzecich. Podniesione w skardze kasacyjnej argumenty nie daje ku temu jakichkolwiek podstaw.

Całkowicie chybiony jest zarzut naruszenia art. 32 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, poprzez niezawiadomienie skarżących o rozprawie granicznej działek nr ewid. [...] i [...] i brak poinformowania o czynnościach rozgraniczających nieruchomości. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o szczególnych zasadach (...), decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności określenie linii rozgraniczających teren. Jak wynika z wydanej przez organ I instancji decyzji z dnia [...] lutego 2009 r. ustala ona warunki lokalizacji drogi oraz zatwierdza projekt podziału nieruchomości. Należy mieć na uwadze, że w myśl art. 12 ust. 1 i 2 ustawy o szczególnych zasadach (...), jeżeli decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zatwierdza projekt podziału nieruchomości, to linie rozgraniczające teren określone decyzją o ustaleniu lokalizacji drogi stanowią jednocześnie linie podziału nieruchomości. Zatwierdzenie w decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi projektu podziału nieruchomości jest konieczne, jeżeli linie rozgraniczające projektowaną drogę nie obejmują już wyodrębnionych ewidencyjnie działek gruntu. Jeżeli zatem istnieje konieczność ewidencyjnego wyodrębnienia z dotychczasowych nieruchomości ich części, które znalazły się w obszarze projektowanej drogi publicznej, niezbędne jest sporządzenie mapy zawierającej projekt podziału nieruchomości, a wyrysowane na niej linie podziału nieruchomości stanowią jednocześnie linie rozgraniczające teren.

Ewidencyjnego wyodrębnienia linii rozgraniczających teren inwestycji nie należy jednak, jak to błędnie przyjęto w skardze kasacyjnej, utożsamiać z rozgraniczeniem nieruchomości w terenie, w rozumieniu art. 29 ust. 1 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, które ma na celu ustalenie przebiegu ich granic przez określenie położenia punktów i linii granicznych, utrwalenie tych punktów znakami granicznymi na gruncie oraz sporządzenie odpowiednich dokumentów. Postępowanie mające na celu ustalenie lokalizacji drogi nie obejmuje rozgraniczenia wyodrębnionych nieruchomości w terenie. Powołany zatem w skardze kasacyjnej art. 32 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie miał w rozpatrywanej sprawie zastosowania, a tym samym nie mógł być w tym postępowaniu naruszony.

Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 5 ust. 5 i art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach (...), polegającego na przyjęciu przez Sąd I instancji, że brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania oraz o decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi powiatowej w urzędzie gminy nie narusza powyższych artykułów i nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do wymogów art. 5 ust. 5, Prezydent Miasta Krakowa zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi obwieszczeniem wywieszonym na tablicy ogłoszeń Urzędu Miasta Krakowa w dniach od 24.10.2008 r. do 6.11.2008 r. oraz opublikowanym w Tygodniku Grodzkim (dodatku Gazety Wyborczej) z dnia 24.10.2008 r. W kwestii natomiast naruszenia art. 7 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach (...), w ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nastąpiło naruszenie powołanego przepisu postępowania mające wpływ na wynik postępowania. Takich okoliczności nie wskazali również sami skarżący. Przedmiotowe naruszenie prawa, wbrew twierdzeniom skarżących, nie uniemożliwiło bowiem obrony ich praw i należy je oceniać w kontekście stanu faktycznego rozpatrywanej sprawy oraz celu ustawy o szczególnych zasadach (...).

Sąd I instancji nie mógł naruszyć powołanego w skardze kasacyjnej art. 11f ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach (...). Przepis ten został bowiem dodany do tej ustawy ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958) i wszedł w życie z dniem 10 września 2008 r. Ponieważ przedmiotowa sprawa została wszczęta przed dniem 10 września 2008 r., stosuje się do niej przepisy ustawy o szczególnych zasadach (...), obowiązujące w dacie złożenia wniosku o ustalenie lokalizacji przedmiotowej drogi, a zatem przed 10 września 2008 r.

Podstawy do uwzględnienia skargi kasacyjnej nie mogą również stanowić zarzuty wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów postępowania, nie wykazano w niej bowiem aby miały one jakikolwiek wpływ na wynik postępowania.

Podkreślenia wymaga ponadto, że Naczelny Sąd Administracyjny ograniczył się do badania jedynie zarzutów sformułowanych w skardze kasacyjnej z dnia 4 maja 2010 r., nie biorąc pod uwagę uzupełnienia skargi kasacyjnej zawartego w piśmie z dnia 30 października 2010 r. Należy bowiem mieć na uwadze, że zgodnie z art. 177 § 1 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 30 dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Jest to termin, w którym strona może składać również kolejne pisma procesowe, w których przytaczać może nowe podstawy - tj. wskazywać konkretne przepisy prawa - i zarzuty kasacyjne. Po upływie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej strona może skutecznie przytaczać nowe uzasadnienie skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 zdanie drugie p.p.s.a.), zaś uzupełnianie podstaw kasacyjnych jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na względzie, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.