Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 450/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-08-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par 1 pkt 1 lit c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 71 ust 1, art. 59 ust 1, art. 63 ust 1, art. 80 ust 1, art. 72 ust 1 pkt 3, art 33, art. 77 ust 1 pkt 1, art. 85 ust 2
journal: Dz.U. 2013 poz 1235
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - tekst jednolity.
article: art. 18 ust 2 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 6, 7, art. 107 par 1 i par 3, art. 15, art. 138 par 1 pkt 1 w związku z art. 15
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 sprawy ze skargi Spółki A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz Spółki A. kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] , wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwaną dalej "K.p.a.", art. 33-38, art. 59 ust. 1 pkt 1 – art. 87 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.) zwaną dalej "u.o.o.ś.", Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r., Nr [...] odmawiającą ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej, składającej się z[...] turbin wiatrowych, o mocy [....] MW, wysokości wież od [...] m i średnicy wirnika do [...] m, wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie miejscowości R., na rzecz "E. "

Stan faktyczny sprawy wyłaniający się treści powołanej wyżej decyzji organu odwoławczego, przedstawia się następująco.

Pismem z dnia [...] r., "E. wystąpiła do Burmistrza z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, polegającego na budowie farmy wiatrowej, składającej się łącznie z [...] turbin wiatrowych, zlokalizowanych po jednej, na działkach o nr [...]m , w miejscowości R., gm. Z., każda o mocy jednostkowej [...] kW, wraz z przynależnościami, tj. podziemnymi liniami kablowymi średniego napięcia [...] kV. Wysokość wieży [...] turbiny została przewidziana w przedziale od [...] m, a średnica wirnika wieży [...] j turbiny do [...] m, co wynika z karty informacyjnej dołączonej do tego wniosku. Na potrzeby obsługi komunikacyjnej inwestycji przewidziano wyznaczenie wewnętrznych dróg dojazdowych o szerokości [...] m.

Do wniosku inwestor dołączył wypis z dnia[...] r., wskazujący, że Gmina Z. aktualnie nie posiada obowiązującego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego dla działek nr [...] , obręb R., gm. Z. i nie toczy się procedura zmierzająca do sporządzenia takiego planu. Ponadto z wypisu tego wynikało, że zgodnie ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej w Złocieńcu Nr XXVII/180/2008 z dnia 25 września 2008 r.:

- użytkowanie terenu ww. działek, określone zostało jako pola uprawne,

- kierunek rozwoju (zagospodarowania przestrzennego) części działki nr ew. [...] określony został, jako teren zabudowy mieszkaniowej oraz oznaczony symbolem MR – wielofunkcyjna zabudowa wiejska o różnej intensywności w obrębie zwartych jednostek osadniczych.

Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] , wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko planowanej inwestycji, wskazując w treści tego rozstrzygnięcia zakres poczynienia koniecznych ustaleń i przedstawienia ich w raporcie oddziaływania inwestycji na środowisko. Konieczność przeprowadzenia takiej oceny wyraził również Powiatowy Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia [...] r., Nr [...] wyznaczając kierunki poczynienia koniecznych ustaleń i przedstawienia ich w raporcie, w sferze podlegającej ocenie tego organu.

Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] Burmistrz nałożył na inwestora obowiązek sporządzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, określając zakres raportu, biorąc pod uwagę opinie organów współdziałających.

Wypełniając powyższy obowiązek, inwestor w dniu 6 września 2012 r., przedłożył organowi pierwszej instancji raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia "Zespół Elektrowni Wiatrowych w miejscowości R., gmina Z.", przedinwestycyjny monitoring ornitologiczny, a także przedinwestycyjny monitoring chiropterologiczny (sprawozdanie z okresu [...] r.).

Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] Burmistrz Z. dopuścił Fundację Instytutu K. K. , do udziału na prawach strony w sprawie wydania decyzji środowiskowej.

W wykonaniu wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] r., inwestor uzupełnił brakujące dane do raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Autorzy przedmiotowego raportu, przedstawili analizę, biorąc pod uwagę, że planowane przedsięwzięcie dotyczy trzech elektrowni wiatrowych, o mocy łącznej [...] MW z infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości R., nr [...] , o jednostkowej mocy [...] MW, maksymalnej wysokości wieży [...] m, maksymalnej średnica wirnika [...] m i maksymalnej łącznej wysokości elektrowni [...] m. Przedstawiono opis przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, oraz opis analizowanych wariantów: I – proponowany do realizacji (posadowienie 3 elektrowni), określony, jako wariant najkorzystniejszy dla środowiska, II - racjonalny wariant alternatywny (przewidujący posadowienie 4 elektrowni). W raporcie znalazło się także określenie przewidywanego oddziaływania na środowisko analizowanych wariantów na następujące komponenty: wody powierzchniowe i podziemne, warunki aerosanitarne, klimat akustyczny, pole elektromagnetyczne, gleb, warunki życia i zdrowia ludzi, florę i faunę, krajobraz, dobra materialne, zabytki i krajobraz kulturowy, biorąc pod uwagę etap budowy likwidacji farmy wiatrowej oraz etap jej eksploatacji.

Według autorów raportu inwestycja nie będzie powodowała przekroczeń normatywnych poziomów hałasu przy budynkach mieszkalnych, a realizacja przedsięwzięcia przy spełnieniu założeń raportu nie wpłynie na pogorszenie warunków sanitarno- zdrowotnych.

Uczestnik postępowania K. K., w piśmie z dnia [...] r. wnioskowała o odstąpienie od inwestycji.

Uczestnicy postępowania H. T. i Z. D., w imieniu mieszkańców R. wnieśli protest przeciw budowie farmy wiatrowej. W piśmie z dnia [...] r., inwestor na wezwanie organu pierwszej instancji, wypowiedział się w kwestii możliwych konfliktów społecznych związanych z budową elektrowni wiatrowej.

W odpowiedzi na wniosek inwestora, postanowieniem z dnia [...] r. Burmistrz Z. zawiesił postępowanie administracyjne, z uwagi na spotkanie ze społecznością lokalną w sprawie przybliżenia mieszkańcom i organowi zakresu planowanej inwestycji i jej oddziaływania na środowisko, zdrowie oraz życie ludzi.

Pismem z dnia[...] r. inwestor zwrócił się do organu o podjęcie postępowania administracyjnego, a w załączniku nr 1 do tego pisma, uzupełnił raport (sprostowany następnie pismem z dnia [...] r.), poprzez zmniejszenie parametrów elektrowni nr WTG1: [...] nie uległy zmianie względem zapisów dotychczasowych w raporcie. Inwestor dołączył ponowną analizę oddziaływania akustycznego.

Postanowieniem z dnia [...] r., Burmistrz Z. podjął postępowanie administracyjne w sprawie.

W piśmie z dnia [...] r. H. T. odniosła się do zgłoszonej przez "E." zmiany parametrów inwestycji oraz przedstawiła zastrzeżenia do raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, który jest jej zdaniem nieobiektywny. Podkreśliła braki w zakresie wskazania danych do analizy akustycznej w języku polskim, wymogów odnoszących się do rolników, analizy ornitologicznej, oddziaływania na zdrowie i życie ludzi, dobra materialne. Zanegowała propozycje inwestora w zakresie minimalizowania efektu migotania cienia.

Postanowieniem z dnia [...] r., Nr [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił warunki środowiskowe realizacji planowanej przez "E. " budowy farmy wiatrowej wraz z infrastrukturą towarzyszącą.

Z. D. w piśmie z dnia [...] r. wskazał na zagrożenia, jakie jego zdaniem wynikają z oddziaływania planowanego przedsięwzięcia, w szczególności związane z efektem migotania cieni i refleksu świetlnego. Przedstawił krytyczne uwagi do raportu.

Pismem z dnia [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny zwrócił się do inwestora w sprawie ujednolicenia odległości elektrowni wiatrowych, wobec informacji wskazanych w raporcie i w późniejszych pismach inwestora.

Na wskazane pismo organu inspekcji sanitarnej oraz na ww. stanowiska uczestników postępowania H. T. i Z. D., inwestor udzielił odpowiedzi w załączniku do pisma z dnia [...] r.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w dniu [...] r.,. wydał pozytywną opinię sanitarną określającą wymagania w sprawie realizacji przedmiotowej inwestycji, w tym (w pkt 2), wskazał, że zalecana odległość elektrowni wiatrowej od zabudowań nie powinna być bliższa niż 500 m.

H. T., K. K. (w pismach opatrzonych datą [...] r.) oraz H. K. i A. D. (w pismach opatrzonych datą [...] r.), zwróciły się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o wydanie negatywnej decyzji środowiskowej z uwagi na niezgodność raportu z postanowieniem nakładającym obowiązek sporządzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Z tej samej przyczyny (niezgodności raportu), Z. D. zwrócił się do organu o umorzenie postępowania administracyjnego.

Organ inspekcji sanitarnej w piśmie z dnia [...] ., w odpowiedzi na prośbę Burmistrza Z., uzupełnił stanowisko dotyczące określenia wymogów zachowania zalecanej odległości siłowni wiatrowej od zabudowań, nie bliżej niż [...] m. Organ wskazał na brak regulacji prawnych krajowych i unijnych normujących wymagania w ww. zakresie. Wyjaśnił, że zalecenie to wynikało z wiedzy technicznej i dorobku naukowego specjalizującego się w tej tematyce. W załączeniu przesłał materiały na płycie CD z prezentacją ze szkolenia adresowanego do pracowników inspekcji sanitarnej.

W piśmie z dnia [...] r., "E." odpowiedziała na uwagi H. T. zawarte w piśmie z dnia [...] r. Z kolei w piśmie z dnia [...] r., inwestor zgłosił swoje zastrzeżenia w związku z treścią opinii organu sanitarnego z dnia [...] r. Według inwestora, zachowanie odległości 500 m jest zaleceniem, a nie wymogiem, kwestia ta nie była konsultowana z inwestorem przez organ uzgadniający, który opiniował wariant proponowany do realizacji.

H. T. w piśmie z dnia [...] r., stwierdziła, po zapoznaniu się z aktami sprawy, że rzetelnie nie ustosunkowano się do wpływu inwestycji na dobra materialne. Natomiast Z. D. w piśmie z dnia [...] r., wskazywał na konieczność zachowania odległości 2 km między elektrownią wiatrową a zabudową mieszkalną, co wynika z zaleceń Ministerstwa Zdrowia przestawionych w piśmie z dnia [...]

W piśmie z daty wpływu do organu [...] r., inwestor ustosunkował się do uwag H. T. wskazanych w piśmie z dnia [...]

W związku z prośbą Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego (pismo z dnia [...] r.) o zajęcie jednoznacznego stanowiska i wskazanie wytycznych, którymi organ sanitarny winien się kierować w toku opiniowania/uzgadniania przedsięwzięć, co do lokalizacji farm wiatrowych, Wojewódzki Inspektor Sanitarny w piśmie z dnia [...] r., wyjaśnił, że stanowiska Ministra Zdrowia, Państwowego Zakładu Higieny, czy materiały z narady szkoleniowej nie stanowią prawa materialnego i nie mogą być podstawą do stosowania ich wprost podczas prowadzenia indywidualnego postępowania administracyjnego.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w piśmie

z dnia [...] r., podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie zachowania odległości posadowienia elektrowni farmy wiatrowej nie bliżej niż 500 m od zabudowań.

Decyzją z dnia [...] r., wydaną na podstawie art. 104, art. 107 K.p.a., art. 71 ust. 1 i ust. 2 pkt 2, art. 73 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4, art. 80, art. 82, art. 85 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 u.o.o.ś., § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213., poz. 1397 ze zm.), Burmistrz Z. odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedmiotowego przedsięwzięcia na rzecz "E. z o.o. z siedzibą

W uzasadnieniu swej decyzji, organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w przypadku przedmiotowej inwestycji wystąpiły okoliczności, które przesądziły o wydaniu decyzji odmownej. Wpływ na rozstrzygnięcie miały bowiem liczne protesty mieszkańców R. przeciwko realizacji inwestycji, a kwestia psychicznego nastawienia społeczeństwa pełni kluczową rolę i ma istotny wpływ na stan zdrowia mieszkańców żyjących w okolicy elektrowni tego typu. Następną przyczyną były, według organu środowiskowego, niespójne zalecenia Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, zawarte w opinii sanitarnej o zachowaniu przez inwestora zalecanej odległości 500 m między elektrowniami wiatrowymi, a zabudowaniami. Powyższe organ uzupełnił stanowiskiem Ministra Zdrowia oraz odpowiedzią Sekretarza Stanu z Ministerstwa Gospodarki w sprawie zalecanej odległości posadowienia elektrowni wiatrowych od siedzib ludzkich. Wskazał na podjęcie uchwały przez Radę Miejską w Złocieńcu Nr XL/333/2013 z dnia 30 grudnia 21013 r. w przedmiocie wyznaczenia kierunków działań Burmistrza Z. w sprawie zagospodarowania przestrzennego związanych z rozwojem energetyki opartej na odnawialnych źródłach energii na terenie gminy Z. Stosownie do zapisów powołanej uchwały minimalna odległość pojedynczej elektrowni o mocy [...] m – może wynosić nie mniej niż 2000 m od zabudowań mieszkalnych; minimalna odległość między zespołami elektrowni może wynosić nie mniej niż 5000 m, zaś zespół elektrowni wiatrowych stanowi grupa tych elektrowni, której odległość pomiędzy krańcowymi/skrajnymi elektrowniami nie przekracza 2000 m.

Ponadto organ argumentował, że ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie można jednoznacznie wywnioskować, że planowany zespół elektrowni wiatrowych nie będzie w żaden sposób negatywnie oddziaływać na zdrowie mieszkańców. Istnieją bowiem rozbieżne opinie wśród naukowców w kwestii wpływu turbin wiatrowych na zdrowie ludzi, a w szczególności rzecz dotyczy hałasu, infradźwięków, promieniowania elektromagnetycznego, efektu migotania cienia i refleksów światła oraz możliwości odrywania kawałków lodu z łopat wirnika.

Jak stwierdził organ, wciąż trwają badania weryfikujące, czy częstotliwość występowania syndromu turbiny wiatrowej wyraźnie wzrasta wśród osób mieszkających w sąsiedztwie farmy wiatrowej. Na wydanie decyzji odmownej, rzutował ponadto brak w polskim prawie norm i przepisów wykonawczych regulujących oddziaływania związane z infradźwiękami, refleksami świetlnymi i migotania cieni, zaś z publicznych informacji wynika, że opracowywane są przepisy regulujące problem budowy elektrowni farm wiatrowych.

Reasumując organ pierwszej instancji stwierdził, że na podstawie zebranych dokumentów oraz uzyskanej opinii i uzgodnienia można stwierdzić, że odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zabezpieczy mieszkańców przed ewentualnym negatywnym wpływem ze strony zespołu elektrowni wiatrowych. Zarówno ochrona zdrowia, jak i prawna ochrona życia człowieka są wartościami chronionymi konstytucyjnie.

E., reprezentowana przez r. pr. M. N., wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, od decyzji Burmistrza Z. z dnia [...] r.

Kwestionowanej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie art. 66, art. 71, art. 74, art. 77, art. 80 oraz art. 81 u.o.o.ś. oraz obrazę przepisów postępowania administracyjnego w zakresie jaki dotyczy działania organu w oparciu o przepisy prawa i zasad oceny materiału dowodowego w sprawie, w tym art. 6, art. 7 i art. 80 K.p.a.

Spółka podniosła, że w przedmiotowej sprawie brak było podstaw faktycznych i prawnych do odmowy wydania decyzji środowiskowej, a w szczególności nie mogły stanowić o tym podnoszone w opinii sanitarnej doniesienia ze szkolenia inspekcji, czy też inne wybiórcze niepotwierdzone tezy części bliżej nieokreślonych "naukowców" o jakiś dotychczas do końca niezbadanych negatywnych skutkach oddziaływania farm wiatrowych. Zdaniem Spółki, organ pierwszej instancji nie mógł w oparciu o niepotwierdzone doniesienia odmówić wydania decyzji środowiskowej, uznając, że przedsięwzięcie może mieć ewentualny negatywny wpływ. Skoro organ w ramach wyjątkowo szeroko prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie stwierdził realnych zagrożeń wynikających z przedmiotowego przedsięwzięcia, nie mógł odmówić wydania środowiskowych uwarunkowań dla realizacji inwestycji.

Według Spółki, nie miało, znaczenia dla sprawy wydanie uchwały przez Radę Miejską w Z. w sprawie kierunków opracowania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na to, że nie stanowi ona aktu prawa miejscowego. Zauważyła, że dopóki nie dojdzie do wydania prawomocnych norm prawnych zakazujących, czy ograniczających, określone działania są dozwolone i brak jest podstaw do ich blokowania. Obecnie funkcjonującymi w kraju wytycznymi i skutecznie zabezpieczającymi zdrowie i interes mieszkańców są - według Spółki - normy hałasu i przedmiotowe przedsięwzięcie w pełni je spełnia.

Spółka podniosła, że w przedmiotowej sprawie, część społeczności lokalnej sprzeciwiała się przedmiotowej inwestycji. Osoby te prawidłowo dopuszczone do przedmiotowego postępowania, miały możliwość w nim udziału i zgłaszały swoje wątpliwości i zastrzeżenia, wobec których skrupulatnie organ pierwszej instancji nakazywał ustosunkować się inwestorowi.

Według strony, podstawą do wydania wnioskowanej decyzji, uzgodnionej z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska winien stanowić poprawny, pełny i profesjonalny raport o oddziaływaniu na środowisko, który nie został podważony, zakwestionowany, jak i wnioskodawcy nie zaproponowano innego wariantu przedsięwzięcia, któremu by odmówił. Dodatkowo za wydaniem wnioskowanej decyzji, a co też nie było konieczne, przemawia pozytywna opinia organu sanitarnego, którą organ podtrzymał w dwóch kolejnych pismach.

Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r.

Wyjaśniając motywy podjętego rozstrzygnięcia Kolegium zauważyło, że kwestionowana decyzja środowiskowa organu pierwszej instancji w sprawie przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, została wydana po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, tj. po przedłożeniu stosownego raportu, którego obowiązek sporządzenia stwierdziły dwa organy współdziałające.

Organ odwoławczy wskazał na postanowienie uzgadniające z dnia [...] r., wydane przez RDOŚ oraz na opinię pozytywną organu sanitarnego z dnia [...] r., ustalającą zalecaną odległość poszczególnych elektrowni wiatrowych od zabudowań, nie bliżej niż 500 m. Wskazał, że teren posadowienia turbin nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zaś ustalenia uchwalonego w dniu 25 września 2008 r. studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego dla działek nr [...] i [...] – przewiduje użytkowanie rolne, zaś dla części działki nr [...] wielofunkcyjną zabudowę wiejską o różnej intensywności w obrębie zwartych jednostek osadniczych. Następnie organ przywołał argumentację organu pierwszej instancji, uzasadniającą odmowę wydania decyzji środowiskowej na rzecz Spółki "E"

Kolegium, mając na uwadze znajdujące zastosowanie w sprawie przepisy z art. 33-38, art. 59 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 63 ust. 1, art. 64 ust. 1, art. 77 ust. 1, art. 79 ustawy u.o.o.ś., po analizie akt sprawy organu pierwszej instancji i uzasadnienia decyzji tego organu, nie dopatrzyło się naruszenia wymienionych przepisów.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, iż decyzja organu I instancji wydana została bez żadnych podstaw prawnych oraz sprzecznie z polityką kraju i UE, organ odwoławczy powołał się na uchwałę Rady Miejskiej w Złocieńcu Nr XL/333/2013 z dnia 30 grudnia 2013 r. określającą zasady i kierunki w procesie opracowywania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Kolegium wskazało, na kompetencję Rady Gminy do określenia zasad kształtowania polityki przestrzennej, którą organ wykonawczy (burmistrz) winien realizować. Jak zauważył organ odwoławczy, podjęcie ww. uchwały wynikało z konsultacji społecznych z mieszkańcami [...], którzy wyrazili obawę negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji na rozwój agroturystyki. Według Kolegium, organy gminy (uchwałodawczy i wykonawczy) nie mogą tracić z pola widzenia uprawnień mieszkańców gminy, wynikających z chronionych konstytucyjnie ich praw własności i zamierzonego wykorzystania tej własności, w wybranych przez nich celach i właśnie z tych względów podjęta została przedmiotowa uchwała.

W świetle powyższego, organ odwoławczy stwierdził, że po dokonaniu wszystkich czynności prawem wymaganych, organ pierwszej instancji dokonał rzetelnej analizy stanu faktycznego i miał na uwadze, że swoboda zabudowy oraz działalności gospodarczej, nie może być posunięta tak daleko, żeby skutkowało to brakiem, bądź ograniczeniem możliwości rozwoju Gminy, zważywszy na możliwość tego rozwoju, co tak jak prawo własności, podlega prawnej ochronie i należy brać pod uwagę wydając rozstrzygnięcie w oparciu o art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy u.o.o.ś.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, Spółka "E", reprezentowana przez r.pr. M.N. wniosła o uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj.:

a) art. 9 w zw. z art. 10 ust. 2a w zw. z art. 15 ust. 3 pkt 3a ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r.,

poz. 647 ze zm.), poprzez błędne przyjęcie, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, należy uznać za prawidłowe, z uwagi na obowiązywanie uchwały Rady Miejskiej w Złocieńcu Nr XL/333/2013;

b) art. 59 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 63 ust. 1 w zw. z art. 33-38 ustawy u.o.o.ś., poprzez błędne przyjęcie, że rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji należy uznać za prawidłowe, z uwagi na przeprowadzone konsultacje społeczne, których ocena części społeczności była negatywna;

c) art. 81 u.o.o.ś., poprzez wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza o odmowie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, podczas gdy brak było podstaw do wydania przedmiotowej decyzji.

Ponadto Spółka podniosła mające wpływ na treść orzeczenia, naruszenie art. 6 art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., poprzez błędne rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego skutkujące przyjęciem, że planowane przedsięwzięcie negatywnie wpłynie na rozwój gminy [...].

W uzasadnieniu do powołanej skargi, Spółka wskazała na brak mocy wiążącej uchwały Rady Miejskiej w Złocieńcu Nr XL/333/201 z dnia 30 grudnia 2013 r., w oparciu, o którą organ pierwszej instancji wydał decyzję, utrzymaną w mocy przez organ odwoławczy. Zauważyła, że w świetle przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym moc taką może mieć tylko miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Skarżąca podniosła wadliwość ww. uchwały pod kątem dopuszczalnych granic uściślenia posadowienia elektrowni wiatrowych, a ponadto zastosowanie w niej zbyt konkretnych zasad lokalizacji tychże elektrowni, co powodować powinno stwierdzenie nieważności ww. uchwały, jako wydanej bez podstawy prawnej i w sposób istotny naruszającej art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1 pkt 3,5 i 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Za chybione, skarżąca uważa wywody organu odwoławczego, że Burmistrz nie mógł podjąć decyzji pozytywnej, gdyż tym samym sprzeciwiłby się organowi stanowiącemu politykę przestrzenną Miasta i Gminy [...], ale także w zakresie ochrony zdrowia i ochrony środowiska.

Skarżąca podniosła dalej, że nie kwestionuje prawidłowości trybu konsultacyjnego ze społeczeństwem, ale zauważa, że uzyskanym uwagom i wnioskom lokalnej społeczności należy odmówić waloru mocy wiążącej dla organu wydającego decyzję środowiskową. W związku z tym, za zupełnie chybione, Spółka uważa stanowisko organu odwoławczego, że decyzja organu pierwszej instancji winna się ostać z uwagi na powołany "negatywny wydźwięk dla przedmiotowego przedsięwzięcia". Nie budzi wątpliwości strony skarżącej, że takie niezadowolenie części społeczeństwa miało miejsce, osoby te zgłaszały swoje wątpliwości i zastrzeżenia, wobec których organ nakazywał inwestorowi skrupulatnie się ustosunkować. Argumentacja powołana przez tę grupę społeczności nie miała merytorycznego uzasadnienia, co też na bieżąco strona wskazywała, wyjaśniając, że inwestycja nie stanowi dla nich żadnego zagrożenia.

Skarżąca zauważyła, że podstawę do wydania decyzji środowiskowej stanowi art. 80 u.o.o.ś., określający okoliczności podlegające uwzględnieniu przez organ przy wydaniu rozstrzygnięcia. Według Spółki, żadne inne okoliczności wymienione w tym przepisie nie zachodziły, jak również brak było aktów prawa miejscowego zakazujących lub ograniczających przedmiotową inwestycję. Podkreśliła, że przesłanki wydania decyzji odmownej muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych (art. 81 ust. 1 u.o.o.ś.).

Istotne jest dla skarżącej, że RDOŚ uzgodnił warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, a organ sanitarny wydał pozytywną opinię w sprawie. Dodała, że zgodnie z art. 77 ust 1 pkt 2 u.o.o.ś., opinia inspekcji sanitarnej nie tylko nie jest wiążąca, dla organu wydającego decyzję środowiskową, ale i nie wynika z tego przepisu, że organ sanitarny ma wyznaczać, zakreślać warunki realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia, a jedynie taki wniosek opiniować. Nie budzi wątpliwości Spółki, fakt wydania opinii pozytywnej, ale kwestionuje stanowisko organu sanitarnego, co do zachowania odległości 500 m od zabudowy mieszkaniowej, w przypadku elektrowni wiatrowych. Jej zdaniem, stanowisko organu w powołanej mierze wykraczało poza kompetencje przyznane mu przepisami prawa. Ponadto zauważyła, że przepisy prawa krajowego, jak i unijnego, nie regulują w żaden sposób kwestii odległości siłowni wiatrowych od zabudowań. Tymczasem organ drugiej instancji, przyjął za istotną i wiążącą argumentację organu sanitarnego.

Spółka podała, że organ odwoławczy w sposób bezzasadny i bezkrytyczny, przyjął za trafną argumentację organu pierwszej instancji, jakoby planowana inwestycja miała negatywnie wpłynąć na rozwój Gminy, której mieszkańcy w znacznym stopniu zarobkują prowadząc działalność agroturystyczną.

Wskazała, że gdyby inwestycja miała zagrażać środowisku naturalnemu oraz zdrowiu ludzi, z całą pewnością organy wydające uzgodnienia i opinie w sprawie, nie wydałyby pozytywnych rozstrzygnięć. Nawet pobieżna analiza informacji z Internetu pozwala znaleźć szereg opinii pozytywnych na temat oddziaływania farm wiatrowych i wskazuje na brak dowodów naukowych o szkodliwości tychże urządzeń. Zauważyła, że brak jest w prawie unijnym przepisów regulujących minimalną odległość, pomiędzy elektrowniami wiatrowymi a zabudową mieszkaniową. Powołała się na stanowisko Komisji Europejskiej, iż nie ma naukowych dowodów na to, że turbiny wiatrowe mają jakikolwiek negatywny wpływ na zdrowie.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 6 K.p.a., Spółka wskazała na obowiązek działania organu na podstawie przepisów prawa. Nie mając wyraźnego upoważnienia ustawowego, organ nie może w sposób dowolny i uznaniowy kształtować danej sytuacji prawnej. Jest on natomiast obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na tej podstawie ustalić, czy okoliczność została udowodniona.

Również inne argumenty, jak brak materiałów pozwalających jednoznacznie wywnioskować, że planowany zespół elektrowni nie będzie negatywnie oddziaływać na zdrowie mieszkańców, istnienie rozbieżnych opinii wśród naukowców w kwestii wpływu turbin wiatrowych na ludzi, wciąż trwające badania w tym temacie, że nie należy tego zjawiska lekceważyć i bagatelizować, brak norm i przepisów wykonawczych regulujących oddziaływanie infradźwięków, refleksów świetlnych, migotanie cieni, publiczne informacje świadczące o opracowywaniu przepisów regulujących problem budowy elektrowni, są według Spółki chybione. Zatem organ odwoławczy nie rozpoznał sprawy w sposób pełny i wyczerpujący.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę Spółki "E" wniosło o jej oddalenie. Za niezasadne Kolegium uznało zarzuty skargi, co do błędnej oceny stanu faktycznego i prawnego, dokonanej przez ten organ. Kolegium wskazało, że w końcowej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, szeroko odniosło się do argumentów podniesionych przez organ pierwszej instancji oraz zarzutów odwołania.

Na rozprawie w dniu 28 sierpnia 2014 r., stawiła się A.G., która oświadczyła, iż jest właścicielem działek, których poprzednim właścicielem był J.F., wskazała na zawarcie umowy darowizny.

Działający w imieniu skarżącej Spółki aplikant radcowski P.S. poparł skargę i wniósł o uchylenie decyzji oraz wniósł o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Uczestnik postępowania Z.D. wniósł o oddalenie skargi inwestora

i oświadczył, że jeden z wiatraków będzie usytuowany w odległości 250 m od granicy jego posesji.

Uczestniczka A.F. następca prawny J.F. poparła skargę "E" Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest sprawowana pod względem zgodności z prawem. Realizacja powołanego kryterium sprawowania wymiaru sprawiedliwości, zakłada sprawdzenie przez sąd, czy organ dokonał prawidłowych ustaleń co do obowiązywania normy prawnej, czy dokonał właściwej jej interpretacji oraz czy ustalił prawidłowo stan faktyczny sprawy.

W niniejszej sprawie, kontrola dokonana według powołanego wyżej wzorca, doprowadziła Sąd do stwierdzenia, że skarga jest zasadna.

Przedmiotem sprawy wywołanej skargą "E" Spółki jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r. odmawiającą ustalenia, na rzecz strony skarżącej, środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie farmy wiatrowej składającej się z trzech turbin wiatrowych, o mocy [...] MW, o wysokości wież od [...] m, wraz z podziemnymi liniami kablowymi średniego napięcia 15 kV, wewnętrznymi drogami dojazdowymi o szerokości 4,5 m, na terenie miejscowości [...], w obrębie działek nr [...].

Materialnoprawną podstawę wydania powołanych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 ze zm.), zwanej dalej u.o.o.ś.

Stosownie do art. 71 ust. 1 u.o.o.ś., organ wydaje decyzję służącą ocenie ewentualnych następstw dla środowiska wynikających z realizacji konkretnego przedsięwzięcia. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 u.o.o.ś.).

Jak wynika z art. 59 ust. 1 u.o.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Stosownie do art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodnie z art. 63 ust. 4 u.o.o.ś., w postanowieniu, o którym mowa w ust. 1, organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., nr 213, poz. 1397 ze zm.). W przedmiotowej sprawie, rzecz dotyczy inwestycji polegającej na budowie zespołu [...] elektrowni wiatrowych, o łącznej mocy 7,8 MW i całkowitej wysokości nie niższej niż 30 m. Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd uznał, iż organy obu instancji, właściwe w sprawie wydania decyzji środowiskowej, prawidłowo przyjęły, że stosownie do treści § 3 ust. 1 pkt 6 lit. b ww. rozporządzenia, planowane przedsięwzięcie należy zaliczyć do mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla którego realizacji istnieje konieczność uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, po przedłożeniu przez wnioskodawcę raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko.

Treść koniecznych elementów raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, określa art. 66 u.o.o.ś. Zawiera on elementy zarówno opisowe, jak i analityczne, a także wnioski i propozycje.

W tej sprawie, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] r. wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji wnioskowanej przez Spółkę "E". Potrzebę przeprowadzenia oceny oddziaływania na zdrowie i życie ludzi wyraził także Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w opinii z dnia [...] r.

Powyższy obowiązek, potwierdził organ pierwszej instancji wydając postanowienie z dnia [...] r., nakładające na skarżącą Spółkę obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko. Z akt sprawy wynika, że inwestor zrealizował powołany obowiązek i w ślad za pismem z dnia [...], przedłożył raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia "Zespołu elektrowni wiatrowych w miejscowości [...]", a ponadto przedłożył przedinwestycyjny monitoring ornitologiczny i chiropterologiczny. Na wezwanie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, inwestor dokonał uzupełnienia raportu o konieczne dane.

Raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, jest jednym z najważniejszych elementów postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, mającym ułatwić ustalenie wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją planowanego przedsięwzięcia.

W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę, na rolę zasady prawdy obiektywnej w postępowaniu administracyjnym o wydanie decyzji środowiskowej, która obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego sprawy. W praktyce powyższe oznacza, że nawet gdy nikt nie kwestionuje prawidłowości sporządzenia raportu oraz danych w nim zawartych, organ będzie musiał samodzielnie ocenić, czy raport ten uwzględnia wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją konkretnego zamierzenia (K. Gruszecki. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Wydanie I. Wrocław 2009, s. 180).

W ocenie Sądu, organy obu instancji wydające decyzję w sprawie zainicjowanej wnioskiem Spółki "E", winny mieć na uwadze postawiony wyżej wymóg merytorycznej oceny raportu oraz uwzględnić stanowisko wynikające z postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] r. uzgadniającego warunki środowiskowe.

Z art. 80 ust. 1 u.o.o.ś. wynika, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę:

1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1,

2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko,

3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa,

4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

Natomiast przepis art. 80 ust. 2 u.o.o.ś. umożliwia organowi odstąpienie od nałożenia na inwestora obowiązku sporządzenia raportu i wydanie decyzji odmownej, gdy z mocy przepisów prawa miejscowego - planu zagospodarowania przestrzennego, zamierzone przedsięwzięcie jest sprzeczne z jego ustaleniami (por. wyrok NSA z dnia 1 sierpnia 2012 r., sygn. akt II OSK 829/11, opubl. Lex nr 1252202; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2628/11, opubl. w Lex nr 1337407). Wobec powyższego przyjąć, należy, że jeżeli z okoliczności sprawy wynika potrzeba sporządzenia raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, a zapisy planu nie sprzeciwiają się zamierzonemu przedsięwzięciu (poza wyjątkami wynikającymi z art. 80 ust. 2 u.o.o.ś.) lub też brak jest takiego planu, to bezwzględnie konieczna jest potrzeba dokonania uwarunkowań środowiskowych poprzez pryzmat zagadnień i informacji przedstawionych w raporcie.

Burmistrz w swych ustaleniach powoływał się na zapisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Złocieńcu z dnia 25 września 2008 r., Nr XXVII/180/2008 r. Zgodnie z treścią ww. studium, przewiduje się użytkowanie działek nr [...] obręb [...], jako pola uprawne, zaś dla części działki nr [...] objętej w studium oznaczeniem MR przewidziano wielofunkcyjną zabudowę wiejską o różnej intensywności. Należy zauważyć, że powyższa uchwała nie jest aktem tożsamym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie ma mocy wiążącej, w świetle art. 80 ust. 2 u.o.o.ś., dla organu wydającego decyzję środowiskową. W sytuacji, gdy brak jest miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, sposób zagospodarowania terenu określa decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego lub decyzja o ustaleniu warunków zabudowy, to wówczas właśnie przed wydaniem takiej decyzji podejmuje się rozstrzygnięcie o środowiskowych uwarunkowaniach (art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś.) na podstawie obowiązujących przepisów (por. wyrok NSA z dnia 21 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 3012/12, opubl. w internetowej bazie - orzeczenia.nsa.gov.pl).

Tożsame skutki, braku związania organu wydającego decyzję środowiskową, dotyczą powoływanej w sprawie uchwały Rady Miejskiej w Złocieńcu Nr XL/333/2013 z dnia 30 grudnia 2013 r. w sprawie wyznaczenia kierunków działań Burmistrza w sprawie zagospodarowania przestrzennego związanych z rozwojem energetyki opartej na odnawialnych źródłach energii na terenie gminy. Uchwała powyższa została wydana na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), który przewiduje, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy ustanowienie wynagrodzenia wójta, stanowienie o kierunkach jego działania oraz przyjmowanie sprawozdań z jego działalności. Powołany przepis określa upoważnienie do wydawania aktów w sferze wewnętrznej działania organów gminy, zawierających wytyczne, zalecenia lub wskazówki dla organu wykonawczego, a zatem nie można w nich upatrywać źródła powszechnie obowiązującego prawa. Na marginesie Sąd pragnie zauważyć, że nie mogły odnieść zamierzonego skargą skutku, zarzuty Spółki o wydaniu powyższej uchwały z naruszeniem prawa. Należy podkreślić, iż zakres kontroli sądowoadministracyjnej określa przedmiot sprawy, którym w tym przypadku mogą być objęte jedynie rozstrzygnięcia zapadłe w toku postępowania o wydanie decyzji środowiskowej. Przedmiotowa uchwała w tym zakresie kontroli się nie znajduje, stąd też wszelkie zarzuty dotyczące jej treści, nie mogą być na gruncie niniejszej sprawie uwzględnione.

Reasumując dotychczas przedstawione rozważania, Sąd przyjął, iż nie było przeszkód natury prawnej i faktycznej do podjęcia przez organ środowiskowy oceny planowanego zamierzenia inwestycyjnego w oparciu o sporządzony raport

o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, uzyskane uzgodnienia i opinie oraz uwagi uczestniczącej w takim postępowaniu społeczności lokalnej.

Z treści decyzji organów obu instancji wynika, że został zapewniony społeczeństwu udział w postępowaniu o wydanie decyzji środowiskowej dla planowanej inwestycji trzech elektrowni wiatrowych. Udział społeczeństwa w przedmiotowym postępowaniu jest zapewniony mocą art. 29 (prawo składania uwagi i wniosków) i następne u.o.o.ś. Jak wynika z art. 33 u.o.o.ś., organ ma obowiązek podania do publicznej wiadomości – przed wydaniem i zmianą decyzji wymagających udziału społeczeństwa – informacji o czynnościach procesowych wskazanych w tym przepisie. Motywując decyzję odmowną, Burmistrz wskazał na protesty mieszkańców miejscowości R. przeciwko realizacji farmy wiatrowej. Argumentował, że kwestia psychicznego nastawienia społeczeństwa pełni kluczową rolę i ma istotny wpływ na stan zdrowia mieszkańców żyjących w okolicy elektrowni tego typu.

W ocenie Sądu z podniesioną argumentacją nie sposób się zgodzić. Organy administracji publicznej na mocy art. 6 i art. 7 K.p.a. są zobligowane do działania wyłącznie na podstawie przepisów prawa. Powołane wyżej stanowisko organu wykracza poza ramy przesłanek ustawowych uzależniających wydanie decyzji środowiskowej. Wszelkie wątpliwości związane z oceną oddziaływania inwestycji na środowisko i ewentualna potrzeba wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, mogą być rozstrzygane wyłącznie w postępowaniu prowadzonym

w oparciu o przepisy ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz ocenach oddziaływania na środowisko, z uwzględnieniem aktów wykonawczych do tej ustawy, jak też innych przepisów prawa uwzględniających uwarunkowania środowiskowe specyficzne dla danego rodzaju inwestycji. Zgodnie z art. 62 ust. 1 u.o.o.ś., w ramach omawianej procedury określa się, analizuje oraz ocenia, bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na środowisko oraz zdrowie i warunki życia, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między ww. elementami, dostępność do złóż kopalin.

Określeniu, analizie oraz ocenie poddaje się również możliwość oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz wymagany zakres monitoringu (art. 62 ust. 1 pkt 2 i 3 u.o.o.ś.). Odrębnie ustawodawca traktuje ocenę oddziaływania inwestycji na obszar Natura 2000, która oprócz wskazanych elementów, powinna dodatkowo zawierać jeszcze ocenę skumulowanego oddziaływania przedsięwzięcia z innymi przedsięwzięciami.

Zauważyć należy, że w świetle obowiązujących przepisów prawa sprzeciw społeczeństwa wobec realizacji konkretnej inwestycji nie może być traktowany jako prawo veta, obligujące organ do wydania decyzji negatywnej dla inwestora. Nałożenie na organ środowiskowy obowiązku uwzględnienia przy wydaniu decyzji wyników postępowania z udziałem społeczeństwa to nic innego jak obowiązek poczynienia przez organ wszelkich możliwych ustaleń zmierzających do usunięcia wątpliwości i zastrzeżeń społeczeństwa wobec planowanej inwestycji oraz zapewnienie społeczeństwu możliwości udziału w postępowaniu środowiskowym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 844/13, opubl. w internetowej bazie orzeczenia.nsa.gov.pl). Celem decyzji środowiskowej jest określenie warunków, przy spełnieniu których inwestycja będzie mogła być zrealizowana. Decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest zwieńczeniem postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, które służy ocenie na wstępnym etapie wszystkich potencjalnych zagrożeń dla środowiska oraz podjęciu próby wypracowania rozwiązań eliminujących lub maksymalnie minimalizujących negatywne oddziaływania na środowisko, które następnie powinny być wykorzystane na dalszych etapach postępowania administracyjnego (K. Gruszecki. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie..., s. 199 ).

W aktach sprawy znajduje się dokument przedłożony przez inwestora – raport o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, zawierający określenie przedmiotu, celu i zakresu opracowania, kwalifikacje przedsięwzięcia i wykorzystane przez jego autorów akty prawne. Wymogi prawidłowo wydanej decyzji administracyjnej określone zostały w art. 107 § 1 i § 3 K.p.a., wśród nich kapitalne znaczenie ma uzasadnienie decyzji, w którym organ powinien objaśnić tok myślowy prowadzący do zastosowania podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia. Objaśnienie to będzie trafne jeżeli zawiera prawidłową ocenę stanu faktycznego i prawnego sprawy, w tym zakresie mieści się także obowiązek organu do poddania ocenie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko oraz uwzględnienia stanowiska organu uzgadniającego.

Sąd podziela w pełni poglądy prezentowane w powołanym w skardze wyroku WSA w Łodzi z dnia 18 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Łd 439/11, (opubl. w Lex 1153752), że przesłanki wydania decyzji o odmowie ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla planowanego przedsięwzięcia muszą wynikać z konkretnie wskazanych uregulowań prawnych i faktycznych. Odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach może nastąpić w przypadku wystąpienia sprzeczności planowanego przedsięwzięcia z postanowieniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, odmowy uzgodnienia warunków realizacji przedsięwzięcia przez organ współdziałający czy też sprzeczności z innymi przepisami prawa. Tego rodzaju sprzeczności z innymi przepisami prawa organy obu instancji nie wykazały. Kwestia zgodności zamierzenia inwestycyjnego w sytuacji braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego była już wyżej wyjaśniona. Jeżeli zaś chodzi o kwestię współdziałania organów przy ustaleniu warunków realizacji przedsięwzięcia, to jak słusznie zauważyła skarżąca Spółka, Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił w dniu [...] r., w toku postępowania w sprawie wydania decyzji środowiskowej, uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia zespołu elektrowni wiatrowych w miejscowości R., gm. Z. W świetle art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś., współdziałanie między regionalnym dyrektorem ochrony środowiska a organem wydającym decyzję środowiskową wymaga uzgodnienia, czyli consensusu co do warunków realizacji konkretnego przedsięwzięcia, którym ostatni z wymienionych organów jest związany w zakresie kwestii środowiskowych i praktycznie decyzję środowiskową kształtuje (por. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2544/11, opubl. w Lex nr 1138181).

Również Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał pozytywną opinię z dnia [...]. Organ ten będąc właściwy do sprawowania kontroli i nadzoru nad warunkami higieniczno-sanitarnymi w różnych dziedzinach życia, wskazał w pkt 1 opinii na potrzebę przeprowadzenia analizy w zakresie emisji hałasu w porze dziennej i nocnej, po uruchomieniu przedmiotowej inwestycji. Brak było w tej opinii jakichkolwiek zastrzeżeń co do treści raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. W świetle powyższego za niezrozumiałe należy uznać stanowisko organu pierwszej instancji, że faktycznie wystąpiły okoliczności przesądzające o niemożliwości realizacji inwestycji.

Odrębnego wyjaśnienia wymaga kwestia, podniesiona w pkt 2 ww. opinii organu sanitarnego, tj. zalecenia usytuowania elektrowni wiatrowych w odległości nie bliższej niż 500 m od zabudowań. W ocenie Sądu, powyższe zalecenie, po pierwsze nie jest wiążące dla organu środowiskowego z mocy art. 77 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., po drugie nie znajduje oparcia w obowiązujących aktualnie przepisach prawa. Jak wynika z zebranych w sprawie dokumentów, powyższe stanowisko organ sanitarny sformułował w oparciu o informacje uzyskane z narady szkoleniowej komórek pionu zapobiegawczego nadzoru sanitarnego i higieny komunalnej. W świetle art. 87 ust. 1 Konstytucji RP, źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Ponadto źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Organ sanitarny nie mógł formułować zaleceń wiążących stronę postępowania administracyjnego, które nie znajdują swego uregulowania w aktualnie obowiązujących źródłach prawa. W aktach sprawy znajduje się pismo Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] r., wskazujące, że stanowisko i wytyczne, przedstawiciela Narodowego Instytutu Zdrowia Publicznego – Państwowego Zakładu Higieny i Ministerstwa Zdrowia Departamentu Zdrowia, nie stanowią prawa materialnego i nie mogą być podstawą do stosowania ich wprost podczas prowadzenia indywidualnego postępowania administracyjnego. Powyższe uwagi skład orzekający w niniejszej sprawie uważa za prawidłowe.

Za nieskuteczne należy uznać tym samym powoływane w sprawie niespójne zalecenia organu sanitarnego co do usytuowania planowanej inwestycji w odległości nie bliższej niż 500 m od zabudowy, gdyż tego rodzaju wymogu nie wywiodły z normy znajdującej swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa.

Powyższe uwagi Sądu, dotyczące działania organu na podstawie przepisów powszechnie obowiązującego prawa, odnoszą się odpowiednio do oceny pozostałych przesłanek wydania decyzji odmownej w sprawie wywołanej wnioskiem Spółki E. z dnia [...] r. Organy obu instancji rozstrzygające w sprawie, zgodnie przyjęły, iż ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie można jednoznacznie wywnioskować, że planowany zespół elektrowni wiatrowych nie będzie w żaden sposób negatywnie oddziaływał na środowisko. Stanowisko powyższe jest przedwczesne, bowiem w pierwszej kolejności należało poddać wszechstronnej ocenie cały materiał dowodowy zebrany w sprawie. Nawiązując do uwag poczynionych wyżej, a odnoszących się do waloru dowodowego raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko, wskazać należy, że dokument ten jest jednym z najważniejszych środków dowodowych w tym postępowaniu, pozostając środkiem dowodowym podlegającym ocenie z zasadami postępowania dowodowego wspólnymi dla pozostałych dowodów (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Gd 312/11, opubl. w Lex nr 898190). Szczególny charakter raportu wynika z kompleksowej oceny przedsięwzięcia i analizy aspektów technologicznych, prawnych organizacyjnych i logistycznych jego funkcjonowania w powiązaniu ze sobą (por. wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/11, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl).

W literaturze przedmiotu zwraca się uwagę na konieczność indywidualnego podejścia do wydawania i uzasadnienia każdej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Brak odniesienia się do któregoś z dowodów wskazanych w art. 85 ust. 2 u.o.o.ś., skutkować będzie naruszeniem ogólnej zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, może także stanowić naruszenie wynikającej z art. 10 K.p.a., zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, co może bezpośrednio rzutować na prawidłowość wydanych decyzji (patrz. K. Gruszecki. Ustawa o udostępnianiu informacji o środowisku..., s. 263).

Organy w swych wywodach nie zakwestionowały raportu, ani wariantu realizacji inwestycji proponowanego przez inwestora, nie podważyły także skutecznie opinii i uzgodnień organów współdziałających. Powyższe zastąpiono twierdzeniami o rozbieżnych opiniach pojawiających się w świecie naukowców w kwestii wpływu turbin wiatrowych na zdrowie ludzi i wątpliwościami wynikającymi ze szkodliwego oddziaływania turbin wiatrowych poprzez wytwarzanie hałasu, infradźwięków, promieniowania elektromagnetycznego, efektów migotania cieni, refleksów światła, odrywania kawałków lodu. Ponadto organy odwołały się do wciąż trwających badań weryfikujących częstotliwość występowania syndromu turbiny wiatrowej, brak w polskim prawodawstwie norm i przepisów wykonawczych regulujących oddziaływania związane z infradźwiękami, refleksami świetlnymi i migotania cieni. Organy wskazały na prace nad przepisami regulującymi problematykę budowy elektrowni wiatrowych.

Zdaniem Sądu, przedstawiona argumentacja nie stanowi o istnieniu racji decyzyjnych, przemawiających za załatwieniem sprawy w sposób prezentowany

w decyzjach organów obu instancji. Podkreślenia wymaga, że w decyzji organu odwoławczego brak jest pełnego ustosunkowania się do zarzutów odwołania. Spółka, podnosiła zarzut bezpodstawności i bezprawności merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, wskazując oprócz zarzutów naruszenia prawa materialnego, obrazę przepisów postępowania w zakresie działania organu w oparciu o przepisy prawa i zasad oceny materiału dowodowego. Jak zauważyła Spółka, w przedmiotowej sprawie złożyła kompletną dokumentację wraz z pełnym, prawidłowym i profesjonalnie sporządzonym (przez uprawnione do tego kompetentne osoby), raportem oddziaływania na środowisko. Wskazywała, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska zanim uzgodnił warunki realizacji przedmiotowej inwestycji, poddał szczegółowej merytorycznej analizie przedmiotowy wniosek wraz z raportem oddziaływania inwestycji na środowisko, w tym wzywał wnioskodawcę do złożenia szeregu wyjaśnień i uzupełnień (m.in. w zakresie wyliczeń emisji hałasu na najbliższe tereny chronione akustycznie dla wariantu realizacyjnego). Podnosiła również, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał pozytywną opinię w sprawie przedmiotowego przedsięwzięcia. Również w toku postępowania inwestor wielokrotnie odnosił się do twierdzeń osób uczestniczących w postępowaniu, co do wpływu planowanej inwestycji na środowisko, w tym na zdrowie i warunki życia ludzi. Spółka akcentowała w odwołaniu, że na organie odwoławczym ciążył obowiązek wynikający z zasady dwuinstancyjności postępowania (art. 15 K.p.a.), do poddania kontroli nie tylko decyzji organu pierwszej instancji, ale także ponownego merytorycznego całościowego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, mieścił się w tym także obowiązek Kolegium do merytorycznego odniesienia się do raportu przedłożonego przez inwestora o oddziaływaniu inwestycji na środowisko i stanowiska organu uzgadniającego. Tylko zatem merytoryczne podważenie treści raportu i uzgodnienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska mogłoby wpłynąć na ocenę wartości dowodowej tych dokumentów oraz rzutować na prawidłowość rozstrzygnięcia sprawy.

Nawiązując do powołanej wyżej zasady ogólnej postępowania, określonej w art. 15 K.p.a., wyjaśnić należy, że zarówno w orzecznictwie jak i w piśmiennictwie przyjmuje się, że cechą dwuinstancyjności postępowania jest to, że organ drugiej instancji ponownie rozpatruje i rozstrzyga sprawę rozpoznaną i rozstrzygniętą przez organ pierwszej instancji. Nie oznacza to wprawdzie, że organ drugiej instancji powtarza całe postępowanie wyjaśniające, lecz oznacza, że opierając się na materiale dowodowym zasadniczo zebranym w toku postępowania przez organ pierwszej instancji, organ odwoławczy materiał ten jeszcze raz poddaje ocenie, przy czym czyni to między innymi w kontekście zarzutów odwołania, a w uzasadnieniu swojej decyzji wyjaśnia, w zależności od wyniku tej oceny, podstawy faktyczne i prawne swojego rozstrzygnięcia, a tym samym podzielenia stanowiska organu pierwszej instancji lub przyznania racji wnoszącemu odwołanie. Do konsekwencji zasady dwuinstancyjności należy nie tylko zakaz zmiany przyjętego w decyzji organu pierwszej instancji przedmiotu postępowania przez organ odwoławczy, ale również niedopuszczalność zaniechania merytorycznego rozpatrzenia sprawy i oparcia przez organ drugiej instancji decyzji utrzymującej w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, wyłącznie na całkowicie innych przesłankach niż te, które legły u podstaw zakwestionowanej w odwołaniu decyzji. W przypadku, gdy organ odwoławczy stwierdza, że zarzuty odwołania są zasadne, ale dostrzega inne okoliczności, które nie były przedmiotem oceny organu pierwszej instancji, a które w jego ocenie mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, to powinien uchylić zaskarżoną decyzję i przekazać sprawę organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, strona ma bowiem prawo płynące właśnie z zasady dwuinstancyjności do dwukrotnego (najpierw w pierwszej instancji, a potem w instancji odwoławczej) rozstrzygnięcia okoliczności faktycznej jak i zagadnienia prawnego (patrz wyrok WSA w Szczecinie z dnia 27 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Sz 1472/13, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd, po przeanalizowaniu treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji Kolegium z dnia [...] r., uznał, że organ odwoławczy nie sprostał przedstawionym wyżej wymogom zasady dwuinstancyjności postępowania. Działanie Kolegium sprowadziło się do poddania kontroli decyzji organu pierwszej instancji, przy tym uczyniło to w sposób sprawozdawczy. Jeżeli zaś chodzi o wypełnienie obowiązku odniesienia się do poszczególnych zarzutów odwołania, Kolegium uczyniło to w sposób wybiórczy poddając ocenie, i do tego w sposób wadliwy, jedynie kwestie odnoszące się do polityki przestrzennej gminy, w tym znaczenia dla sprawy uchwały Rady Miejskiej w Złocieńcu Nr XL/333/2013 z dnia 30 grudnia 2013 r. Zamiast odnieść się do pozostałych zarzutów odwołania, Kolegium skupiło się na wywodach o niemożliwości podjęcia pozytywnej decyzji dla inwestora, gdyż w ten sposób Burmistrz sprzeciwiłby się organowi stanowiącemu nie tylko politykę przestrzenną na terenie Miasta i Gminy, ale także w zakresie ochrony środowiska i ochrony zdrowia. Jak argumentowało Kolegium, nie bez znaczenia pozostawało, że podjęcie ww. uchwały wynikało z konsultacji społecznych z mieszkańcami miejscowości R. Społeczność lokalna w obawie o negatywne oddziaływanie przedmiotowej inwestycji na ich zdrowie podjęła, na szeroką skalę inicjatywę dla powstrzymania jej realizacji, przedstawiając powody, które Kolegium uznało za ważne dla mieszkańców tej miejscowości, wskazując na rozwój gminy związany też z agroturystyką, w związku ze znajdującymi się tam ciekawymi przyrodniczo obszarami o szczególnych walorach. Takiemu rozwojowi miała się sprzeciwiać budowa wnioskowanego przedsięwzięcia. Kolegium stanęło na stanowisku, że oba organy gminne (uchwałodawczy i wykonawczy), nie mogą tracić z pola widzenia uprawnień mieszkańców tej Gminy, wynikających z chronionych konstytucyjnie ich praw własności.

Jak wynika z zestawienia przedstawionych w sprawie stanowisk i ocen prawnych organów obu instancji, decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] r., uchyla się od oceny tego rozstrzygnięcia w kontekście wszystkich zarzutów i argumentów odwołania zwłaszcza dotyczących zawartości raportu, a z drugiej strony Kolegium przytacza inne, niż wynikające z decyzji organu pierwszej instancji, powody przemawiające za odmową ustalenia środowiskowych uwarunkowań. W ocenie Sądu, Kolegium uchyliło się od zajęcia stanowiska w kwestiach merytorycznych, a zwłaszcza nie wskazało, czy organ rozstrzygający w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań, jest związany stanowiskiem organu uzgadniającego, zajętym na podstawie art. 77 ust. 1 pkt 1 u.o.o.ś.

W przedmiotowej sprawie podjęcie rozstrzygnięcia o środowiskowych uwarunkowaniach, wymagało oceny wpływu trzech elektrowni wiatrowych wraz z niezbędną infrastrukturą o parametrach wskazanych przez inwestora, co wymagało podejścia indywidualnego, za gołosłowne są w takiej sytuacji wątpliwości natury ogólnej o wpływie elektrowni wiatrowych na środowisko. Nie wystarczające jest także powoływanie się na brak możliwości jednoznacznego określenia, że zespół elektrowni wiatrowych nie będzie w żaden sposób negatywnie oddziaływał na zdrowie mieszkańców. Twierdzenia takie w praktyce oznaczałyby niemożliwość realizacji inwestycji na jakimkolwiek terenie sąsiadującym z siedliskami ludzkimi. Przy tym zauważyć należy, że przedmiotową inwestycję organ uznał, za tylko potencjalnie mogącą negatywnie oddziaływać na środowisko. Potencjalność ta nie oznacza, że takie oddziaływanie występuje zawsze przy tego rodzaju inwestycjach, jak elektrownia wiatrowa. Nie można także z góry zakładać hipotetycznej możliwości wystąpienia zagrożeń wynikających z funkcjonowania elektrowni wiatrowych (np. awarii) jako przesłanki ustawowej do odmowy wydania decyzji środowiskowej dla takiego przedsięwzięcia (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 1848/10, Lex nr 787129). Należało zatem sprawdzić rozwiązania jakie zamierza zastosować inwestor, które mają zapewnić bezpieczne funkcjonowanie elektrowni wiatrowych bez szkody dla środowiska naturalnego oraz ludzi.

O tym, czy istnieje negatywne oddziaływanie w sferze podniesionej przez organy, potrzebne jest wskazanie konkretnych okoliczności, wynikających z realiów danej sprawy, takiemu celowi służy np. określenie strefy oddziaływania inwestycji na tereny sąsiadujące. Brak takiego odniesienia dyskwalifikuje odmowę uzgodnienia środowiskowych uwarunkowań inwestycji. W obowiązującym systemie prawa brak regulacji prawnej, która wprost określałby metody i zakres pomiaru poziomu hałasu, które powinien uwzględniać podmiot sporządzający raport. W związku z tym istotne ma tutaj znaczenie rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 4 listopada 2008 r. w sprawie wymagań w zakresie prowadzenia pomiarów wielkości emisji oraz pomiarów ilości pobieranej wody (Dz. U. Nr 206, poz. 1291), w którym są określone sposoby przeprowadzenia pomiarów poziomu hałasu przy uwzględnieniu tła akustycznego jak i lokalizacji punktów pomiarowych. Jeżeli ustalenia raportu zawierają istotne braki i nieprawidłowości w zakresie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przed hałasem, to konieczne jest uprzednie przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego w znacznej części (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 1985/10, opubl. w Lex nr 1134718). Jak wskazuje się w poglądach literatury (K. Gruszecki. Komentarz do art. 66 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku..., opubl. w Lex nr 8775), przytoczony pogląd został wypowiedziany w odniesieniu do jednego z zakresów korzystania ze środowiska. W taki sam sposób organy administracji powinny postępować w odniesieniu do innych zakresów korzystania ze środowiska.

W przypadku emisji hałasu, odpowiednie zastosowanie w sprawie winny znaleźć przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz. U. Nr 120, poz. 826 ze zm.). W stosunku do określenia dopuszczalnych norm oddziaływania elektromagnetycznego zastosowanie w sprawie winny znaleźć przepisy rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. Nr 192, poz. 1883). Jeżeli zaś rzecz dotyczy sfery oddziaływań wytwarzanych przez turbiny elektrowni wiatrowych jak infradźwięki, refleksy świetlne lub migotanie cienia, Sąd dostrzega, że brak jest w polskim systemie prawa regulacji prawnych określających standardy i dopuszczalny poziom tych emisji. Polskie przepisy w zakresie ochrony przed hałasem zawierają jedynie normy dotyczące dźwięków w zakresie pasma słyszalnego. W takiej sytuacji nie sposób jednoznacznie stwierdzić, w jakim zakresie oddziaływanie tego rodzaju dźwięków nie narusza wymagań i standardów ochrony środowiska, a kiedy już jego poziom wymaga podjęcia działań ograniczających oddziaływanie lub przesądza o niemożności realizacji inwestycji w miejscu wskazanym przez inwestora (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 10 grudnia 2013 r., sygn. akt. II SA/Łd 844/13, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu, powyższe uwagi, pozostają aktualne w przypadku podjęcia oceny innych emisji, jak refleksy świetle, migotanie cieni, dla których brak jest regulacji prawnych określających standardy i dopuszczalny poziom emisji. Skoro zatem ocena interesu prawnego w postępowaniu środowiskowym winna następować w odniesieniu do konkretnych standardów ochrony środowiska, wynikających z przepisów prawa materialnego, brak takich przepisów nie mógł stanowić podstawy do wydania decyzji środowiskowej odmownej. Brak takich przepisów wyklucza w istocie możliwość powoływania się na istnienie interesu prawnego w tym zakresie (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 1016/12, opubl. w internetowej bazie – orzeczenia.nsa.gov.pl). Trwające wciąż dyskusje, opinie części środowiska naukowego na temat syndromu turbiny wiatrowej, migotania cienia i innych tego typu uciążliwości i utrudnień nie mogą stanowić przedmiotu rozważań w sensie prawnym dla organu administracji publicznej czy sądu. Adresatem tego rodzaju zagadnień powinien być ewentualnie organ władzy ustawodawczej, a nie organy władzy wykonawczej i sądowniczej, które stosują a nie stanowią prawo, jako że tam poddaje się krytyce głównie przepisy prawa już obowiązującego (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2009 r., sygn. akt II OSK 1805/08, opubl. w Lex nr 587295).

Stosownie do art. 68 ust. 1 u.o.o.ś, organ, określając zakres raportu, uwzględnia stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych. Nawet jeżeli brak jest regulacji prawnych dla części emisji wytwarzanych przez turbiny wiatrowe, nie oznacza to, iż w tych dziedzinach, możliwa jest całkowita dowolność. Należy w takiej sytuacji odwołać się do dorobku świata naukowego, jego badań, analiz i wypracowanych na tej podstawie standardów i metod służących zapobieganiu oddziaływania danego czynnika na środowisko, działań ograniczających lub kompensujących takie negatywne oddziaływanie. Muszą to być opracowania konkretne, mające walor dowodowy, prowadzący do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W praktyce nie można wykluczyć sytuacji, w której organ dysponujący dwoma przeciwstawnymi opracowaniami, nie mając w wielu przypadkach możliwości ich oceny, będzie wzywał podmiot przedkładający raport do jego uzupełnienia lub sięgał do innych środków dowodowych, umożliwiających wyjaśnienie pojawiających się wątpliwości (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2007 r., sygn. akt IV SA/Wa 15/07, opubl. w Lex nr 362515).

Nie stanowi wystarczającej przyczyny nieuwzględnienia wniosku inwestora kwestia tego rodzaju, że trwają prace ustawodawcze nad problematyką budowy elektrowni wiatrowych. Wspomnieć należy, że stosownie do art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Organ administracji publicznej obowiązany jest działać na podstawie przepisów prawa (art. 6 k.p.a.). Wobec tego, że ogólne postępowanie administracyjne jest procesem stosowania prawa, rzeczą organu administracji publicznej w tym postępowaniu jest ustalić jaka norma prawna obowiązuje, jakie jest jej rozumienie, a następnie normę tę zastosować. Oczywiście chodzi o normę powszechnie obowiązującą w dacie orzekania. Oznacza to, że właściwy organ obowiązany jest stosować normę prawną obowiązującą w chwili podejmowania rozstrzygnięcia i to bez względu na planowane przez ustawodawcę (nawet w niedługiej przyszłości) zmiany przepisów. Przyjęcie poglądu odmiennego oznaczałoby, że organ administracji publicznej byłby uprawniony do procesowego wstrzymania się z załatwieniem sprawy i oczekiwania na zmianę stanu prawnego, co jest niedopuszczalne (por. wyrok NSA z dnia 22 lipca 2009 r., sygn. akt I OSK 1454/08, opubl., w internetowej bazie - orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, w postępowaniu administracyjnym toczącym się w sprawie wywołanej wnioskiem skarżącej Spółki E. , nie zostały dotychczas skutecznie podważone ustalenia raportu, a wyspecjalizowane organy nie kwestionowały przy tym wyników badań ani ocen w nim zawartych. Sąd samodzielnie nie może prowadzić własnej analizy i oceny merytorycznej treści raportu (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012 r., sygn. akt II OSK 85/12, opubl. w Lex 1252214). Sąd podkreśla, że to obowiązkiem organu jest samodzielne dokonanie oceny stanu faktycznego w odniesieniu do przepisów mających zastosowanie w sprawie, w tym mieści się gruntowna weryfikacja informacji zawartych w raporcie. Zarzut stawiany raportowi powinien być oparty o wykazanie jego niezgodności z art. 66 u.o.o.ś., a także przepisem prawa materialnego, w oparciu o który została ustalona treść wymagań wynikających z ww. art. 66 u.o.o.ś. Raport ma charakter dokumentu prywatnego, będącego dowodem w postępowaniu administracyjnym przedkładanym przez inwestora, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym, możliwość zgłoszenia wniosków zmierzających do podważenia miarodajności tego dowodu np. w postaci opinii (kontropinii) sporządzonej przez inną osobę posiadającą odpowiednią wiedzę (wyrok NSA z dnia 23 lutego 2007 r. sygn. akt II OSK 363/06, opubl. w Lex nr 323849). Na istnienie tego rodzaju dokumentu podważającego treść raportu, organy orzekające w sprawie się nie powoływały, jak również brak jest innych dokumentów, które mogłyby wskazywać na niespełnienie przez inwestora konkretnych wymagań ochrony środowiska.

Reasumując Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 15 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowym przypadku rozpatrujący sprawę organ odwoławczy kierował się przy rozstrzyganiu przesłankami pozostającymi poza sferą określoną przepisami materialnoprawnymi. Sąd podkreśla przy tym, że skoro sprawa nie została należycie merytorycznie rozpatrzona przez organ drugiej instancji, to przedwczesne byłoby czynienie przez Sąd jakichkolwiek wskazówek materialnoprawnych co do jej rozstrzygnięcia, gdyż sprawa musi być jeszcze raz rozpatrzona przez administracyjną instancję odwoławczą.

Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organ winien wziąć pod uwagę ocenę prawną, jaką Sąd przedstawił w niniejszym orzeczeniu odnośnie działania organu na podstawie obowiązujących przepisów i w granicach przezeń stanowionych, konieczności rozpatrzenia wszelkich zagrożeń i uciążliwości zamierzonego przedsięwzięcia wobec środowiska z poszanowaniem zasady praworządności oraz dwuinstancyjności postępowania i w oparciu o dowody zebrane w sprawie, z uwzględnieniem szczególnej roli raportu oddziaływania na środowisko. Istotne będzie sprawdzenie raportu pod względem kompletności i merytorycznej poprawności, w tym czy zawiera wszystkie ewentualne zagrożenia związane z realizacją przedmiotowej inwestycji i zalecenia jakie zakreśliły organy współdziałające, uwzględniając przy tym stanowiska stron i uczestników na prawach strony, uwag i wniosków społeczeństwa.

W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, uchylił zaskarżoną decyzję, o czym orzekł, jak w pkt I sentencji wyroku. W kwestii wykonalności zaskarżonej decyzji, Sąd orzekł, w pkt II sentencji wyroku, na podstawie art. 152 powołanej ustawy. W przedmiocie kosztów postępowania sądowego, Sąd orzekł, jak pkt III sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ww. ustawy.