Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 100/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 24 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 859
law: Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.
article: art. 120, 121 § 1, art. 191, 210  § 4
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi "T" sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. przez T Spółkę z o. o. jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej (DIAS) z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...], którą na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 121 § 1, art. 187 § 1, art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1325, dalej jako O.p.), art. 6 ust. 3 pkt 3, art. 24 ust.1 pkt 2, art. 24 ust. 3, art. 26 ust.1,3,5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 859, dalej jako ustawa SENT) w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli (Dz. U. z 2017r., poz.708), § 1 pkt 2a rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 czerwca 2017 r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 1178), utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] listopada 2019r. w przedmiocie nałożenia na w/w Spółkę kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT w wysokości 10 000 zł.

Zaskarżona decyzja została podjęta w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu [...] stycznia 2018 r. o godz. 16.30 na byłym Drogowym Przejściu Granicznym uprawnieni funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Referatu Realizacji -SENT przeprowadzili kontrolę ciągnika samochodowego o nr rej. [...] wraz z naczepą ciężarową o nr rej. [...], którego kierowcą był P.K.. Przewoźnikiem towaru o nazwie olej sojowy surowy w ilości 24.000 kg, klasyfikowanym do kodu CN 1507, była firma T Sp. z o.o., a podmiotem odbierającym towar przewożony z Holandii do Polski była Spółka z o. o. T.

W toku kontroli kierujący przedstawił dokumenty przewozowe oraz numer referencyjny zgłoszenia SENT[...]. Po sprawdzeniu danych w systemie monitorowania przewozu towarów i porównaniu ich z danymi zawartymi w dokumentach przewozowych stwierdzono nieprawidłowości w zakresie numeru naczepy. W polu "środek transportu" w rubryce numer naczepy w ww. zgłoszeniu SENT podano [...], w winno być [...]. Z czynności kontrolnych został sporządzony protokół z kontroli numer [...] z dnia [...] stycznia 2018r.

Mając na uwadze powyższe ustalenia Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. wszczął z urzędu wobec przewoźnika T Sp. z o.o. postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu towarów SENT[...], o których mowa w art. 6 ust. 3 ustawy SENT oraz dopuścił jako dowód w sprawie protokół z kontroli nr [...] z dnia [...] stycznia 2018r. wraz z załącznikami.

Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2018r. Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego nałożył na Spółkę z o.o. T karę pieniężną w wysokości 10.000zł za stwierdzone uchybienie.

Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w wyniku którego decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2019r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż należy uzupełnić postępowanie dowodowe w zakresie ważnego interesu przewoźnika, z uwzględnieniem sytuacji gospodarczo - ekonomicznej strony oraz interesu publicznego, mając na względzie przepis art. 24 ust.3 ustawy SENT.

W dniu 2 października 2019r. akta sprawy zostały zwrócone do organu I instancji, który zawiadomieniem z dnia [...] października 2019 r. wyznaczył przewoźnikowi 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego. W odpowiedzi na ww. pismo strona pismem z dnia

[...] października 2019r. przedstawiła swoje stanowisko w sprawie, wnosząc o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej oraz o umorzenie postępowania w sprawie.

Na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego w dniu [...] listopada 2019 r. wydał decyzję nr [...], którą nałożył na przewoźnika T Sp. z o.o. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym w zgłoszeniu przewozu SENT[...], o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy SENT.

Od decyzji organu I instancji T Sp. z o.o. złożyła odwołanie zarzucając decyzji naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 22 ust.3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny,

- art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy skarżący spełniał przesłanki do odstąpienia nałożenia na niego kary pieniężnej, w tym w szczególności mając na uwadze znikomy rozmiar uchybienia, który nie miał wpływu na leżący po jego stronie obowiązek podatkowy,

2. przepisów postępowania tj.:

- art. 120, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, w szczególności pominięcie przedłożonych przez stronę w toku postępowania dokumentów i pisemnego wyjaśnienia przyczyn rozbieżności w zgłoszeniu danych dotyczących numeru CMR w systemie SENT,

- art. 191 i art. 121 § 1 O.p. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów podatkowych,

-art. 17 § 2 oraz art.221a § 2 O.p. poprzez wydanie decyzji w oparciu o zalecenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, który to organ był niewłaściwy w sprawie, co stanowi wadę kwalifikowaną zaskarżonej decyzji, wymienioną w art. 247 § 1 pkt 1 O.p.

Mając powyższe na uwadze, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, ewentualnie uchylenie ww. decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania Spółka podniosła, iż uchybienie stwierdzone w wyniku kontroli jest wynikiem zwykłego błędu ludzkiego. Działanie Spółki w żadnym razie nie miało na celu uszczuplenia budżetu Państwa czy obejścia przepisów nałożonych przez ustawę SENT. Stwierdzony błąd w zgłoszeniu SENT jest wynikiem nieuwagi pracownika oddelegowanego do obsługi tego systemu. Spółka wdrożyła wewnętrzne procedury mające zminimalizować ryzyko wystąpienia tego typu błędów, jak również przeszkoliła pracowników w zakresie obsługi systemu. Pomimo podjęcia działań zmierzających do uniknięcia tego typu sytuacji, ze względu na skalę prowadzonej działalności, wychwycenie wszystkich uchybień jest niemożliwe.

W ocenie Spółki, zaistniała w sprawie sytuacja stanowi elementarną podstawę, aby przyjąć, że w przedmiotowym przypadku zasada sprawiedliwości społecznej nie przemawia za nałożeniem spornej kary. Nie sposób bowiem uznać, że w interesie społecznym jest nakładanie tak wysokich kar, jak w sprawie, na uczciwego przewoźnika, którego pracownik przez niedopatrzenie dopuścił się neutralnych, z punktu widzenia interesów Państwa i społeczeństwa, uchybień, których wystąpienia nie kwestionuje. Zdaniem strony, nałożenie kary w tej sytuacji kłóci się z zasadą proporcjonalności, natomiast interes społeczny w tej sprawie przejawia się w przestrzeganiu zasady budowania zaufania do organów podatkowych, która to zasada została złamana poprzez nakładanie drakońskiej i niewspółmiernej do przewinienia kary przez organ l instancji.

W zaskarżonej decyzji z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w pierwszej kolejności wskazał, że z uwagi na fakt, iż kontrola drogowa miała miejsce dnia [...] stycznia 2018r., w sprawie zastosowanie będą miały przepisy ustawy SENT w brzmieniu obowiązującym w dniu kontroli.

Następnie organ wskazał, że art. 3 ust.1 ustawy SENT określa elementy, z których składa się system monitorowania, którym objęty był przewóz towarów. System ten obejmował gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania oraz kontrole realizacji obowiązków wynikających z ustawy. W art. 3 ust.2 ustawy przedstawiono natomiast katalog towarów, których przewóz podlegał systemowi monitorowania drogowego wraz z określającymi je podkategoriami Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) oraz pozycjami Nomenklatury Scalonej (CN) wraz z uszczegółowieniem dotyczącym masy brutto lub objętości przesyłki czy rodzaju opakowań jednostkowych. Organ wskazał, że do tego katalogu należą m.in. paliwa silnikowe i ich pochodne, paliwa opałowe, oleje smarowe i inne preparaty smarowe, w tym również przewożony towar - olej sojowy surowy w ilości 24,000 kg, klasyfikowany do kodu CN 1507, który jest objęty systemem monitorowania drogowego przewozu towarów na podstawie § 1 pkt 2a rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 czerwca 2017r. w sprawie towarów, których przewóz jest objęty systemem monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz.U. z 2017r., poz. 1178), wydanego na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art.3 ust. 11 omawianej ustawy. Dalej organ podkreślił, że w ustawie przyjęto, iż środkiem technicznym służącym monitorowaniu przewozu towarów jest rejestr zgłoszeń prowadzony w systemie teleinformatycznym, gromadzący dane zawarte w zgłoszeniach, uzupełnieniach zgłoszeń i ich aktualizacjach oraz dotyczące przeprowadzonych kontroli (art. 4 ust. 1, 2 i 4 ustawy SENT). Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy w przypadku przewozu towaru z terytorium państwa członkowskiego albo z terytorium państwa trzeciego na terytorium kraju podmiot odbierający jest obowiązany, przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju, przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny dla tego zgłoszenia i przekazać ten numer przewoźnikowi. Przewoźnik zaś, zgodnie z art. 6 ust. 3, powinien przed rozpoczęciem przewozu na terytorium kraju uzupełnić zgłoszenie przewozu towarów dokonane przez podmiot odbierający o następujące dane:

1. dane przewoźnika obejmujące:

a) imię i nazwisko albo nazwę,

b) adres zamieszkania albo siedziby,

2.numer identyfikacji podatkowej albo numer za pomocą, którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej,

3. numery rejestracyjne środka transportu,

4. miejsce i datę rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju,

5. planowaną datę zakończenia przewozu towarów,

6. numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, o ile są wymagane,

7. numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi.

Organ II instancji podkreślił, że przewóz towarów podlega kontroli, o której mowa w art. 13 ustawy SENT, polegającej na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust.7. Stosownie natomiast do art. 24 ust.1 pkt 2 ustawy SENT, w przypadku, gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru, odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Zdaniem organu odwoławczego z akt sprawy bezspornie wynika, że w dniu

[...] stycznia 2018r. o godz. 16.30 na byłym Drogowym Przejściu Granicznym, funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę środka przewozowego o nr rej. [...], którym kierował P.K.. W toku kontroli kierujący przedstawił dokumenty przewozowe oraz numer referencyjny zgłoszenia SENT[...]. Po sprawdzeniu danych w systemie monitorowania przewozu towarów i porównaniu ich z danymi zawartymi w dokumentach przewozowych stwierdzono nieprawidłowości w zakresie numeru naczepy. W polu "środek transportu" w rubryce numer naczepy w ww. zgłoszeniu SENT podano [...], w powinno być [...], co – w ocenie organu – jednoznacznie stanowi naruszenie przepisu art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy SENT.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy podał, iż norma prawna wynikająca z art. 6 ust. 3 ustawy SENT nakłada na przewoźnika obowiązek przed wjazdem na terytorium kraju uzupełnić zgłoszenie przewozu towarów o wymagane dane i to ten podmiot ponosi odpowiedzialność za stwierdzone nieprawidłowości, w tym za czyny będące skutkiem działań jego pracowników. Podanie prawidłowego numeru rejestracyjnego naczepy transportowej należy do obowiązku przewoźnika, zgodnie z art. 6 ust. 3 pkt 3 ustawy SENT. Przez środek transportu, według definicji ustawowej zawartej w art. 2 pkt 11 ww. ustawy, należy rozumieć pojazd samochodowy lub zespół pojazdów składających się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy w rozumieniu ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym. Zdaniem DIAS niewątpliwie wskazane w zgłoszeniu przez przewoźnika dane odnoszące się do numeru rejestracyjnego naczepy, którą przewożony był towar, były obiektywnie nieprawdziwe. Niezgodność numeru rejestracyjnego naczepy z danymi podanymi w zgłoszeniu stanowi o oczywistym uchybieniu obowiązków przewoźnika, istotne jest zwrócenie uwagi, że celem wprowadzenia przepisów ustawy SENT było objęcie szczególnego nadzoru nad handlem towarami uznanymi za "wrażliwe", co ma ułatwić walkę z "szarą strefą", przyczynić się do zwiększenia należnych wpływów do budżetu, realizując przy tym zasadę uczciwej konkurencji podmiotów prowadzących działalność gospodarczą. Temu celowi służy szczegółowo uregulowana procedura dotycząca monitorowania drogowego i kolejowego przewozu ściśle określonej grupy towarów.

W ocenie organu, to do strony należało takie zorganizowanie procedury transportu, obejmującej w tym przypadku dokonanie uzupełnienia zgłoszenia przewozu towaru, aby dane w nim wskazane były kompletne i prawidłowe oraz aby przewóz realizowano zgodnie z informacjami w tym zgłoszeniu podanymi.

Reasumując DIAS stwierdził, że skoro przewoźnik nieprawidłowo uzupełnił zgłoszenie SENT podając dane niezgodne ze stanem faktycznym, tj. zamiast wymaganego numeru naczepy [...] wpisał [...], to niewątpliwie naruszył przepis art. 6 ust.3 pkt 3 ustawy SENT, co zaś stanowi przesłankę do nałożenia kary pieniężnej określonej w art. 24 ust.1 pkt 2 omawianej ustawy, w wysokości 10.000zł.

Przechodząc do kwestii odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej organ odwoławczy wskazał, że przepis art. 22 ust. 3 ustawy SENT w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Podstawę prawną do ewentualnego odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej stanowi art. 24 ust.3 ww. ustawy. Zgodnie z dyspozycją zawartą w tym przepisie, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Jak stanowi z kolei art. 26 ust 3 ww. ustawy, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust.4. Organ wskazał, że ocena, czy ukaranie karą pieniężną jest w konkretnym przypadku celowe, czy też nie, jest niewątpliwie kwestią uznania administracyjnego. O niecelowości ukarania sprawcy, a zatem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, mogą przesądzać różne okoliczności, w tym przyczyny, z jakich doszło do naruszenia prawa. Chodzi oczywiście o takie przyczyny, które mieszczą się ustawowych ramach "przypadków uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym" (art. 24 ust. 3 ustawy SENT). Instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, oparta jest na tzw. uznaniu administracyjnym. W przywołanej regulacji ustawodawca posłużył się pojęciami niedookreślonymi "ważnym interesem przewoźnika" lub "interesem publicznym", jako materialnoprawnymi przesłankami, będącymi podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Użyty łącznik "lub" wskazuje, że do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wystarczy zaistnienie jednej z ww. przesłanek. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcie "ważny interes przewoźnika", zdaniem organu, należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67a § 1 O.p. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Z kolei interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy.

Dalej organ odwoławczy podniósł, że "ważny interes przewoźnika" występuje wtedy, kiedy obniżają się znacznie zdolności płatnicze, spowodowane przede wszystkim zdarzeniami losowymi takimi jak: powódź, pożar, susza itd. Przy czym pojęcia "ważnego interesu przewoźnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie dochodzonej należności pieniężnej, gdyż pojęcie to funkcjonuje w zdecydowanie szerszym znaczeniu, uwzględniającym również sytuację ekonomiczną przewoźnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i wydatków. Pomimo, że wymaga ono ustalenia sytuacji majątkowej podmiotu oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego i dla rodziny, to trzeba mieć też na uwadze, że względy społeczne wymagają, żeby zobowiązania były realizowane, a zobowiązany nie był pochopnie z nich zwalniany. Przy analizie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej nie można pominąć okoliczności w jakich nastąpiło naruszenie, przyczyn powstałego naruszenia, brak umyślności, okoliczności towarzyszących, postawy w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli. Należy też zwrócić uwagę na to, czy nieprawidłowości zdarzyły się jednokrotnie czy też występują na tyle często u tego przewoźnika, że świadczą o co najmniej niedbałości, nienależytej staranności w prowadzeniu swoich interesów, a nałożenie kary pieniężnej miałoby charakter prewencyjny czy też dyscyplinujący w odniesieniu do kolejnych przewozów.

Następnie DIAS zauważył, że organ I instancji w toku prowadzonego postępowania administracyjnego ustalił, iż wobec T Sp. z o.o. nie są powadzone postępowania egzekucyjne. Spółka nie posiada zaległości podatkowych, w okresie 2017-2019 nie występowała z wnioskiem o przyznanie ulg, w aplikacji CZM figuruje jako strona czynności majątkowych w 55 przypadkach. W roku 2017 przychód ww. Spółki wynosił 29.511.944,27 zł, dochód 1.382.714,56 zł. Spółka w 2018r. dokonała zakupu środków trwałych na kwotę 244.735zł. Ponadto według informacji zawartych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wynika, iż płatnik terminowo składał dokumenty rozliczeniowe i zalegał w składkach za okres 05-07/2019r. Zgodnie natomiast z wydrukiem z programu SUDOP – Wyszukiwanie pomocy otrzymanej przez beneficjenta, w latach 2017-2019r. Spółka była beneficjentem pomocy de minimis w kwocie 20.586,49 zł (wartość brutto), co stanowi równowartość 4.787,62 Euro. Ponadto analiza zarejestrowanych w systemie SENT wykonywanych przez przewoźnika przewozów wykazała, że w okresie od 17 kwietnia 2017r. do 28 października 2019r. Spółka wystąpiła w 1780 zgłoszeniach. Odnotowano 159 zarejestrowanych kontroli, w 4 przypadkach stwierdzono nieprawidłowości.

DIAS wskazał też, że strona za pismem z dnia [...] sierpnia 2019r., adresowanym do organu I instancji, przesłała dokumenty finansowe firmy: bilans za 2016-2018 oraz listę przypadków pomocy publicznej, które zostały poddane wnikliwej analizie i ocenie przez organ I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji, że przedsiębiorca prowadzący określoną działalność gospodarczą musi liczyć się z takim ryzykiem i tak ją prowadzić, aby elementy ryzyka w największym stopniu eliminować lub ograniczać skutki zdarzeń lub okoliczności dla siebie niekorzystnych. Natomiast strona dokonując finansowania swojej działalności poprzez zaciąganie zobowiązań finansowych ma świadomość skutków tego faktu oraz konieczności spłat tych zobowiązań. Jest to element świadomego działania i planowania, wobec czego nie można tego uznać za niespodziewane okoliczności, których wystąpienie rzutuje na działalność firmy i powoduje nagłe kłopoty finansowe. O istnieniu " ważnego interesu przewoźnika" decydują obiektywne kryteria i należy go rozpatrywać przy uwzględnieniu nie tylko osiąganych dochodów, ale także posiadanego majątku, który może stanowić zabezpieczenie spłaty zobowiązań. W świetle powyższych ustaleń, w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, Spółka jest w stanie uregulować karę pieniężną i nie będzie się to wiązało z zagrożeniem dla jej istotnego interesu. Organ stwierdził też, że w sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne czy też zdarzenia losowe, które umożliwiałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Fakt zgłoszenia danych niezgodnych ze stanem faktycznym nie miał incydentalnego charakteru i nie był spowodowany okolicznościami, na które strona nie miała wpływu, bowiem nie mogą stanowić podstawy odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem staranności w realizacji tych obowiązków. Dolegliwość wynikająca z zapłaty kary jest oczywista, ale sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie przewoźnika, uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. Poza tym dolegliwość kary pieniężnej jest celowym zamierzeniem ustawodawcy i poprzez swoją dolegliwość wpłynie prewencyjnie na zwiększenie uwagi, samokontroli i dołożenie szczególnej staranności podczas dokonywania kolejnych zgłoszeń SENT.

Organ odwoławczy podzielił również pogląd wyrażony w skarżonym orzeczeniu, iż "interes publiczny", to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, a także wyeliminowanie sytuacji, gdy rezultatem zapłaty należności będzie obciążenie Skarbu Państwa kosztami pomocy. Organ podkreślił, iż pojęcie przesłanki interesu publicznego nie może zostać zrównane z interesem budżetu państwa. Nie ma bowiem podstaw do przeciwstawiania interesu publicznego, jako sprzecznego z indywidualnym interesem obywatela. Jakkolwiek w interesie publicznym leży, by wszyscy zobowiązani wywiązywali się z zapłaty należności stanowiących dochód państwa, to interes publiczny należy rozumieć nie tylko jako potrzebę zapewnienia maksymalnych środków po stronie dochodów w budżecie państwa, ale też jako ograniczenie jego ewentualnych wydatków, np. na zasiłki dla bezrobotnych czy inną pomoc społeczną. Nie może bowiem powstać taka sytuacja, w której zapłata zaległych należności spowoduje konieczność sięgania przez zobowiązanego, pozbawionego możliwości zaspokojenia swoich niezbędnych potrzeb materialnych, do środków pomocy państwa. Nie byłoby to zgodne z interesem tego obywatela, ale jednocześnie nie byłoby to również zgodne z interesem publicznym.

Mając powyższe na uwadze, organ II instancji stwierdził, że w przedmiotowej sprawie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie leży w interesie publicznym, ponieważ pozyskane informacje wskazują, iż sytuacja strony nie ma cech nadzwyczajności. Okoliczności niniejszej sprawy nie wskazują, aby nałożenie kary na odwołującego miało doprowadzić do upadłości i likwidacji firmy, a w konsekwencji pozbawiłoby stronę źródła zarobkowania. W interesie publicznym natomiast jest to, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przywozem towarów objętych systemem monitorowania dochowały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. Niestaranność nie może obciążać całego społeczeństwa w skutkach z nich wynikających. Szeroko rozumiany "interes publiczny" w monitorowaniu przewozu towarów wynika przede wszystkim z zagrożenia występowania "szarej strefy" i oszustw podatkowych w handlu towarami uznanymi za "wrażliwe". Intencją organów kontrolujących prawidłowość stosowania przepisów ustawy SENT nie jest uderzenie w przedsiębiorców legalnie i rzetelnie prowadzących działalność gospodarczą, którzy odprowadzają należne daniny publicznoprawne lecz skuteczne monitorowanie rynku "towarów wrażliwych". Z tego też względu ustawodawca nie uzależnił możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nawet jeśli naruszenia powstały wskutek nieumyślnego błędu ludzkiego.

Organ dokonując analizy "interesu publicznego" nie stwierdził naruszenia zasady proporcjonalności, co podniosła strona w odwołaniu, i realizacji wyłącznie celu fiskalnego. Określona bowiem przepisami ustawy SENT odpowiedzialność administracyjna za naruszenie obowiązków związanych z drogowym przewozem towarów wrażliwych ma charakter obiektywny, a więc nie jest zależna od winy czy dobrej lub złej woli danego podmiotu.

T Sp. z o. o. złożyła skargę na decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której zarzuciła naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj.:

- art. 22 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy było to uzasadnione z uwagi na ważny interes przewoźnika i interes publiczny,

- art. 26 ust. 3 ustawy SENT poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od nałożenia kary pieniężnej, podczas gdy skarżący spełniał przesłanki do odstąpienia od nałożenia na niego kary pieniężnej, w tym w szczególności mając na uwadze znikomy rozmiar uchybienia, który nie miał wpływu na leżący po jego stronie obowiązek podatkowy,

2. przepisów postępowania tj.:

- art. 247 § 1 pkt 1 O.p. poprzez rozpoznanie odwołania strony z dnia

[...] kwietnia 2018 r. przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, tj. organ niewłaściwy w sprawie,

- art. 120, art. 122 i art. 187 § 1 O.p. poprzez brak wyczerpującego, rzetelnego i wszechstronnego rozpatrzenia materiału sprawy, w szczególności pominięcie przedłożonych przez stronę w toku postępowania dokumentów i pisemnego wyjaśnienia błędu w zgłoszeniu danych pojazdu w systemie SENT,

- art. 191 i art. 121 § 1 O.p. poprzez dokonanie oceny dowodów w sposób wybiórczy i niebudzący zaufania do organów podatkowych.

W związku z powyższymi zarzutami skarżąca Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na wystąpienie przyczyn, określonych w art. 247 § 1 pkt 1 O.p., względnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności określoną w art. 247 § 1 pkt 1 O.p., ponieważ została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości. Stosownie bowiem do treści art. 26 ust. 1 i 2 ustawy SENT karę pieniężną, o której mowa m.in. w art. 24 ust. 1 tej ustawy, nakłada - w drodze decyzji - naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów. Organem odwoławczym od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego nakładającej karę pieniężną jest dyrektor izby administracji skarbowej właściwy ze względu na siedzibę naczelnika urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję w pierwszej instancji. Zdaniem strony skarżącej, nie ulega wątpliwości, że organem właściwym do rozpatrywania odwołań od decyzji NUCS (w tym odwołania z dnia [...] kwietnia 2018 r.), jeszcze przed wejściem w życie art. 26ust. 4a ustawy SENT, był wyłącznie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej. Rozpatrzenie odwołania przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej stanowi zatem rażące naruszenie prawa, które sprawia, że decyzja DIAS dotknięta jest wadą nieważności, podobnie jak decyzja NUCS z [...] listopada 2019 r. oraz zaskarżona decyzja DIAS. Jak bowiem wynika z treści decyzji organu I instancji, organ ten wydał swoje rozstrzygnięcie "wypełniając zalecenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej " - a zatem wypełniając zalecenia podmiotu niewłaściwego w sprawie, niemającego delegacji ustawowej do rozpatrzenia odwołania strony. Wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości w przypadku decyzji ostatecznej stanowi kwalifikowaną wadę określoną w art. 247 § 1 pkt 1 O.p., dającą podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

W dalszej części obszernego uzasadnienia skargi, strona skarżąca zarzuciła, że organy dokonały nieprawidłowej, zawężającej wykładni art. 24 ust. 3 ustawy SENT w zakresie użytego w tym przepisie pojęcia "interes publiczny". Wskazała, że nie jest w interesie publicznym nakładanie kar pieniężnych na podmioty, które działają zgodnie z prawem, a dokonały jedynie nieistotnych – z punktu widzenia również podatkowego – omyłek czy błędów w zgłoszeniu SENT. Strona podkreśliła, że nie naraziła skarbu państwa na jakiekolwiek ryzyko uszczuplenia podatkowego, jest wzorowym przedsiębiorcą wywiązującym się ze swoich obowiązków podatkowych i generującym duże wpłaty do budżetu z tytułu danin publicznoprawnych.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.

Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie pozostawała decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] listopada 2019 r. o nałożeniu na T Sp. z o. o. kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za naruszenie przepisów ustawy SENT. Decyzja organu I instancji została podjęta wskutek wcześniejszego uchylenia przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. orzeczenia Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] marca 2018 r. o nałożeniu na skarżącą Spółkę kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł za naruszenie przepisów ustawy SENT. Zgodnie z art. 26 ust. 2 w/w ustawy karę pieniężną nakłada naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca kontroli przewozu towarów, z wyjątkiem art. 30. Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie właściwość Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego. Właściwym natomiast organem odwoławczym od wydanych przez organ I instancji orzeczeń jest – zgodnie z art. 25 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948) – dyrektor izby administracji skarbowej. W rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie terytorialnego zasięgu działania oraz siedzib dyrektorów izb administracji skarbowej, naczelników urzędów skarbowych i naczelników urzędów celno-skarbowych oraz siedziby dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej ustalono, że obszar województwa podlega Dyrektorowi Izby Administracji Skarbowej. Kierując się powyższymi przepisami należy przyznać rację stronie skarżącej, że DIAS nie był organem uprawnionym do rozpoznania odwołania skarżącej Spółki od decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego z dnia [...] marca 2018 r.

Jakkolwiek ocena Spółki w powyższym zakresie pozostaje zasadna, to jednak nie można uznać, że brak właściwości DIAS do wydania decyzji w II instancji w uprzednio prowadzonym postępowaniu rzutuje na legalność decyzji będącej przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu sądowym. To nie decyzja DIAS z dnia [...] lipca 2019 r. jest przedmiotem niniejszego postępowania i to nie jej legalność podlega ocenie. Decyzja ta jest ostateczna, a wobec braku jej zaskarżenia do sądu administracyjnego stała się również prawomocna. Jedynym sposobem wyeliminowania jej z obrotu prawnego jest przeprowadzenie jednego z nadzwyczajnych postępowań administracyjnych (nieważnościowego lub wznowieniowego), pozwalających na wzruszanie decyzji ostatecznych. Z akt sprawy nie wynika, jakoby postępowanie nadzwyczajne, mające za przedmiot powyższą decyzję, było prowadzone, a zatem należy uznać, że obowiązuje ona i jest wiążąca. W ocenie Sądu, zarzuty skargi w powyższym zakresie nie są zatem zasadne. Na ocenę tę nie wpływa podnoszona przez Spółkę w skardze okoliczność, że wydając dnia [...] listopada 2019 r. decyzję Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego wypełniał zalecenia Dyrektora Izby Administracji Skarbowej. Abstrahując od powyższego, niezrozumiałe dla Sądu jest podważanie legalności decyzji DIAS z [...] lipca 2019 r. przez stronę skarżącą, zwłaszcza, że była ona korzystna dla Spółki. Odwołanie strony zostało uwzględnione, a decyzja organu I instancji z dnia [...] marca 2018 r., nakładająca na Spółkę karę pieniężną – uchylona.

Przechodząc do rozpoznania skargi w pozostałym zakresie Sąd zauważa, że ustalony przez organy orzekające stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Skarżący, jako przewoźnik oleju sojowego surowego w ilości 24.000 kg, klasyfikowanego do kodu CN 1507, błędnie oznaczył w zgłoszeniu SENT numer rejestracyjny naczepy (w polu środek transportu podano numer naczepy [...], a powinno być [...]). W konsekwencji, na podstawie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy SENT, została nałożona na stronę kara pieniężna w wysokości 10.000 zł.

Stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy SENT w przypadku, gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik:

1) nie wykona obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 1,

2) zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru

- odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.

Odnosząc treść cytowanego przepisu do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary w nim określone, bowiem wysyłający zgłosił dane niezgodne ze stanem faktycznym i były to dane inne, niż dotyczące towaru. Stosownie bowiem do art. 6 ust. 3 pkt 1 lit. c ustawy SENT w przypadku przewozu towaru objętego monitorowaniem przewoźnik ma obowiązek przed rozpoczęciem przewozu towaru na terytorium kraju po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o numery rejestracyjne środka transportu. Zgodnie z art. 8

ust. 1 podmiot wysyłający, podmiot odbierający oraz przewoźnik są obowiązani niezwłocznie aktualizować dane zawarte w zgłoszeniu w takim zakresie, w jakim byli obowiązani do ich zgłoszenia. W przedmiotowej sprawie skarżąca Spółka nie dopełniła tego obowiązku, zasadnie zatem nałożono na Spółkę karę pieniężną w wysokości 10 000 zł, stosownie do art. 24 ust. 1 ustawy SENT.

Należy wskazać, że ustawodawca dopuścił możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej stosownie do art. 24 ust. 3 ustawy w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego, podmiotu nabywającego albo przewoźnika lub z urzędu. Przytoczony przepis warunkuje tą możliwość, o ile nie stanowi pomocy publicznej (pkt 1) albo stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej (pkt 2), albo stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4 (pkt 3).

Na dzień przeprowadzenia kontroli, tj. [...] stycznia 2018 r., jak i w dacie wydania niniejszego orzeczenia, Rada Ministrów nie określiła, w drodze rozporządzenia, szczegółowych warunków odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych, stosownie do art. 26 ust. 4 ustawy. Istota sporu natomiast dotyczy rozstrzygnięcia, czy prawidłowo organy rozważyły przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej określone w art. 24 ust. 3 ustawy SENT. Analizując treść tego przepisu należy stwierdzić, że w tym zakresie – dotyczącym odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym – ustawodawca posłużył się instytucją opartą na tzw. uznaniu administracyjnym. Przepis ten bowiem zawiera odesłanie do pojęć niedookreślonych – "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego" jako materialnoprawnych przesłanek będących podstawą do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Użyty łącznik "lub" wskazuje, że do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej wystarczy zaistnienie jednej z wyżej powołanych dwóch dyrektyw wyboru ("ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego"), przy czym w każdej sprawie zawsze powinny zostać rozważone przez organ obie przesłanki. Ogólną dyrektywą interpretacyjną w stosunku do w/w pojęć jest uznanie wyjątkowości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Nie budzi przy tym wątpliwości, że ważnego interesu przewoźnika nie można utożsamiać z jego subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. W orzecznictwie zgodnie podnosi się, że jedynie nadzwyczajne, losowe sytuacje, taki jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin, skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary, przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcie "ważny interes przewoźnika" należy interpretować analogicznie do "ważnego interesu podatnika", o jakim stanowi art. 67a § 1 O.p. Pojęcia tego nie należy ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania itp. Z kolei zarówno w judykaturze, jak i w doktrynie podkreśla się, że interes publiczny to dyrektywa postępowania nakazująca respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, równość, bezpieczeństwo i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej (por. wyroki NSA z dnia 28 sierpnia 2019 r. sygn. akt II GSK 360/1, z dnia 13 lutego 2020 r. o sygn. akt II GSK 1498/19). Ustawodawca w art. 24 ust. 3 ustawy SENT użył słowa "ważny", zatem przez użycie tego słowa podkreślona została wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na interes wysyłającego, odbiorcy lub przewoźnika. W ocenie Sądu, zwrot "ważny interes przewoźnika" nie dotyczy tylko nadzwyczajnych okoliczności, ale powinien uwzględniać również trudną sytuację ekonomiczną przewoźnika. Oczywiście nie każde trudności finansowe przewoźnika mogą uzasadniać odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej lecz tylko takie, które wiązałyby się z zagrożeniem dla jego interesu. W rozpoznawanej sprawie, Spółka przesłała do organu dokumenty finansowe, z analizy których organy wywiodły, iż wobec T Sp. z o.o. nie są powadzone postępowania egzekucyjne. Spółka nie posiada żadnych zaległości podatkowych, w okresie 2017-2019 nie występowała z wnioskiem o przyznanie ulg, w aplikacji CZM figuruje jako strona czynności majątkowych w 55 przypadkach. W roku 2017 przychód Spółki wynosił 29.511.944,27 zł, a dochód 1.382.714,56 zł. Spółka w 2018 roku dokonała zakupu środków trwałych na kwotę 244.735 zł. Ponadto według informacji zawartych w piśmie z dnia [...] sierpnia 2019 r. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział wynika, iż Spółka terminowo składała dokumenty rozliczeniowe. W latach 2017-2019 r. Spółka była beneficjentem pomocy de minimis w kwocie 20.586,49 zł (wartość brutto), co stanowi równowartość 4.787,62 Euro. Analiza zgromadzonego materiału dowodowego, dotyczącego sytuacji finansowej skarżącej Spółki jednoznacznie wskazuje, że nałożona na nią kara pieniężna w wysokości 10.000 zł nie będzie miała tak znaczącego wpływu, żeby móc podejrzewać, iż Spółka straci płynność finansową i nie będzie mogła kontynuować prowadzonej działalności. Poczynione przez organ ustalenia pozwalają przyjąć, że kara nie stanowi zagrożenia dla interesów Spółki, dla jej bytu.

Oczywistym jest, że każda kara pieniężna niesie za sobą określoną dolegliwość finansową dla firmy, wpływa na jej sytuację ekonomiczną. Taki jest jeden z celów wymierzenia kary, będącej następstwem naruszenia nałożonych przez ustawodawcę obowiązków.

Zdaniem Sądu, zasadnie również organy administracji publicznej przyjęły, że nie zostało spełniona również druga przesłanka określona w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniająca odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej, tj. interes publiczny. Na pojęcie "interesu publicznego" składa się zarówno zasada powszechności ponoszenia danin publicznych, sprawiedliwości i nieobciążania budżetu Państwa, jak również proporcjonalność nałożonej kary, skutków, jakie może pociągnąć za sobą niewypełnienie nałożonego obowiązku oraz cel, jakiemu służy realizacja danego obowiązku, a który niewątpliwie jest związany z celem, jakim kierował się ustawodawca wprowadzając dane regulacje prawne. Z uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za "wrażliwe", ułatwić walkę z "szarą strefą" oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów. Służy temu objęcie kontrolą wszystkich podmiotów biorących udział w obrocie tymi towarami, w tym podmiotów wysyłających, podmiotów odbierających, jak również przewoźników, z czym związane jest nałożenie dodatkowych obowiązków. Tylko w przypadku tak wszechstronnej kontroli jest możliwa skuteczna walka z wspominanymi wyżej negatywnymi skutkami dla gospodarki krajowej naruszeniami, mającymi określony wymiar fiskalny, uszczupleniami w budżecie państwa.

Zauważyć trzeba, że w interesie publicznym jest egzekwowanie przez organy administracji publicznej obowiązków nałożonych na określone podmioty, bo tylko takie działanie zapewnia osiągnięcie zakładanego celu. Od podmiotów prowadzących daną działalność gospodarczą można wymagać podwyższonej staranności i odpowiedniej organizacji pracy w zakresie wykonywania nałożonych przez ustawodawcę obowiązków. Zdaniem Sądu, sam fakt podania niewłaściwego numeru rejestracyjnego naczepy ciągnikowej, którą jest przewożone około 24.000 kg oleju sojowego, z uwagi na powyższe rozważania, nie uzasadnia przyjęcia w niniejszej sprawie, że została spełniona przesłanka interesu publicznego określona w art. 24 ust. 3 ustawy SENT, uzasadniająca odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Za zasadnością oceny Sądu w tym zakresie przemawia wynik analizy zarejestrowanych w systemie SENT wykonywanych przez przewoźnika przewozów w okresie od 17 kwietnia 2017 r. do 28 października 2019 r. Mianowicie, Spółka wystąpiła w 1780 zgłoszeniach; odnotowano 159 zarejestrowanych kontroli, natomiast w 4 przypadkach stwierdzono nieprawidłowości. Zatem naruszenie przepisów ustawy SENT, z którym mamy do czynienia w niniejszej sprawie nie było pierwszym, czy też jedynym naruszeniem tych przepisów, jakich dopuścił się przewoźnik. Tym bardziej więc należało odmówić zastosowania art. 24 ust. 3 ustawy i wymierzyć przewoźnikowi karę przewidzianą w przepisach.

Mając na uwadze sposób prowadzenia przez organy administracji publicznej postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia, w tym zawiadomienie o wszczęciu postępowania, jednoznaczne określenie przedmiotu tego postępowania, informowanie strony o każdej podejmowanej przez organy czynności, pouczanie strony o okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, umożliwienie stronie wypowiedzenie się co do zgromadzonego materiału dowodowego, w sposób jednoznaczny przemawia za przyjęciem, że postępowanie zostało przeprowadzone z zachowaniem zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie określonej w art. 121 O.p. oraz zasady zapewnienia stronie czynnego udziału na każdym etapie tego postępowania, o której mowa w art. 122 tejże ustawy. Przyjęcie przez organy odmiennej oceny określonych faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy niż ocena przedstawiona przez stronę nie może stanowić podstawy do przyjęcia, że wskazane zasady zostały naruszone, w szczególności, gdy ocena przedstawiona przez organy znajduje potwierdzenie w dokonanych ustaleniach i zgromadzonym materiale dowodowym, a strona poprzez przedstawienie innych dowodów tej oceny skutecznie nie podważyła.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., uznając, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skargę oddalono.