Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 327/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Ulgi podatkowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 67a par. 1 pkt 2-3
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Teresa Porczyńska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Świderska(spr.) Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski Protokolant: St. sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności podatkowych za nieruchomość za lata 2013-2018. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] 2019 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] 2018 r. odmawiającą J. W. rozłożenia na raty należności podatkowych za nieruchomość położoną w Ł. przy ul. A 5, za lata 2013-2018.

Z uzasadnienia decyzji SKO wynika, że J. W. pismem z 17 sierpnia 2018 r. wystąpiła z wnioskiem o rozłożenie na raty należności podatkowych za lata 2013-2018 zobowiązując się, że będzie płaciła raty w wysokości 100 zł miesięcznie. Ponadto wniosła o umorzenie odsetek za zwłokę od zaległości podatkowych. Argumentowała m.in., że osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Od kilku miesięcy nie pobiera świadczeń z pomocy społecznej.

6 listopada 2018 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję odmawiającą rozłożenia na raty należności podatkowych, pomimo że stwierdził wystąpienie przesłanki "ważnego interesu podatnika".

W odwołaniu od tej decyzji podatniczka zarzuciła naruszenie art. 67a w związku z art. 67b O.p. poprzez jego błędne zastosowanie polegające na odmowie rozłożenia na raty zaległości w podatku od nieruchomości w kwocie głównej 7.289 zł (za lata 2013-2018-I, II i III rata) oraz w kwocie 326 zł (IV rata za 2018 r.) w szczególności na skutek błędnego ustalenia, że sytuacja rodzinna i finansowa strony oraz stan jej zdrowia nie wypełnia przesłanek ważnego interesu podatnika i tym samym nie uzasadnia udzielenia rzeczonej ulgi podatkowej. Ponadto strona zarzuciła naruszenie: art. 121, art.122, art.124, art. 187, art.191, art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p.

W oparciu o tak sformułowane zarzuty strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i rozłożenie na raty zaległości w podatku od nieruchomości po 100 zł miesięcznie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie uwzględniło odwołania i wskazaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że ulgi podatkowe są wyjątkiem i istotnym odstępstwem od zasady powszechności i równości opodatkowania wyrażonej w art. 84 Konstytucji RP.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że strona jest zameldowana i mieszka w Ł. przy ul. A 5. Nie prowadzi żadnej działalności gospodarczej. Jest pełnomocnikiem przedsiębiorcy - T. G. prowadzącego od 7 maja 2018 r. działalność gospodarczą, w miejscu zamieszkania strony w zakresie wykonywania instalacji elektrycznych. Strona prowadzi gospodarstwo domowe samodzielnie. Podatniczka nie posiada własnych dochodów. Utrzymuje się z kwoty 600 - 700 zł, które otrzymuje co miesiąc od partnera życiowego. Strona ma problemy zdrowotne na potwierdzenie, których złożyła dokumentację medyczną. Jest współwłaścicielką zabudowanej nieruchomości położonej w Ł., ul. A 5. Drugim współwłaścicielem jest były mąż strony.

Strona ponosi wydatki na: a) energię elektryczną -186,48 zł, b) gaz - 17,18 zł, c) dostawę wody i odprowadzanie ścieków -107,05 zł, d) ogrzewanie od 200 do 300 zł, e) telefon, Internet -143,30 zł, f) leki - około 30- 40 zł.

Według złożonego oświadczenia podatniczka ma do dyspozycji miesięcznie kwotę od 600,00 do 700,00 zł. Ponosi wydatki w wysokości 484,01 zł do 494,01 zł miesięcznie (bez kosztów wyżywienia, kosztów środków czystości, itd.).

Strona jest osobą bezrobotną, nie posiadającą prawa do zasiłku. 12 stycznia 2010 r. został orzeczony rozwód podatniczki z P. W..

Wnioskodawczyni wyjaśniła, że próbowała sprzedać nieruchomość w której mieszka, lecz długi przewyższają jej wartość i dlatego nie znalazła nabywcy. Odbyły się także dwie licytacje przedmiotowej nieruchomości. Były mąż strony jest zadłużony wobec różnych podmiotów gospodarczych oraz wobec zakładu ubezpieczeń społecznych i urzędu skarbowego.

Kolegium, oceniło, że decyzja organu pierwszej instancji wydana została zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Organ ocenił, że zarzuty strony dotyczące błędów w ustaleniach, nie znajduje odzwierciedlenia w treści zaskarżonej decyzji gdyż organ pierwszej instancji stwierdził wystąpienie "ważnego interesu podatnika" odmawiając jednak zastosowania wnioskowanej ulgi.

Kolegium stanęło na stanowisku, że stwierdzenie zarówno ważnego interesu podatnika jak i interesu publicznego (lub obu przesłanek łącznie) umożliwia organowi podatkowemu zarówno zastosowanie ulgi jak i odmowę jej zastosowania.

W skardze na decyzję Kolegium strona zarzuciła naruszenie:

1) art. 67a w związku z art. 67b O.p. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji o odmowie rozłożenia na raty należności podatkowych, w szczególności na skutek błędnego ustalenia, że istnienie ważnego interesu podatnika oraz że sytuacja rodzinna i finansowa oraz stan zdrowia strony nie uzasadnia udzielenia rzeczonej ulgi podatkowej,

2) art, 121, art. 122, art. 124, art. 187, art. 191, art. 210 § 1 pkt 6 oraz § 4 O.p. poprzez ich niezastosowanie lub błędne zastosowanie, polegające na:

a) braku wszechstronnego rozważenia ważnego interesu podatnika i interesu publicznego;

b) błędnym ustaleniu, że pomimo istnienia ważnego interesu podatnika Kolegium działając w ramach uznania administracyjnego miało uzasadnione podstawy do odmowy przyznania ulgi podatkowej;

c) przekroczeniu granic uznania administracyjnego, polegające na dowolnej, a nie swobodnej ocenie zasadności wniosku podatnika,

d) niedokonaniu wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz nieuwzględnieniu całokształtu okoliczności faktycznych sprawy,

e) wywiedzenie z zebranego w sprawie materiału dowodowego wniosków sprzecznych z tym materiałem,

f) niewyjaśnienie przesłanek, jakimi kierował się organ administracji przy załatwianiu sprawy;

g) pominięciu zarówno przez organy obu instancji faktu, iż z uwagi na nieodpowiedzialne zachowania byłego męża strona jest zmuszona spłacać jego liczne zobowiązania finansowe, które znacząco wpływają na jej możliwości finansowe;

h) pominięcie faktu, iż własne koszty utrzymania strona ogranicza do koniecznego minimum, całkowicie rezygnując z dostępnych form rozrywki oraz form spędzania czasu wolnego, nie zakupując dla siebie nowej odzieży oraz obuwia, w szczególności z uwagi na fakt, iż czyni wszystko aby uregulować zadłużenie powstałe na skutek nieodpowiedzialnego zachowania byłego męża;

i) pominięciu konieczności dokonania zestawienia miesięcznych kosztów utrzymania z miesięcznymi możliwościami finansowymi z których wynika, iż strona nie posiadam odpowiednich środków finansowych na spłatę zadłużenia jednorazowo wobec czego zasadnym było rozłożenie go na raty;

j) całkowite zignorowanie faktu, iż wystąpienie z wnioskiem o rozłożenie zaległości podatkowych na raty nie miało na celu uchylenie się od obowiązku spłaty powyższych należności, a jedynie dostosowanie ich do możliwości finansowych strony;

k) niewyjaśnienie w jaki sposób rozłożenie na raty rzeczonych należności miałoby negować respektowanie wartości wspólne dla całego społeczeństwa, a tym samym stać w sprzeczności z ważnym interesem publicznym.

3) art. 2 Konstytucji RP statuującego zasadę demokratycznego państwa prawa poprzez podjęcie decyzji sprzecznej ze stanowiącą jej składnik zasadą ochrony zaufania obywatela do działania organów administracji.

Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i rozłożenie na raty zaległości podatkowych w podatku od nieruchomości w wysokości po 100 zł miesięcznie, aż do całkowitej ich spłaty.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Rozpoznawana sprawa jest kolejną rozpoznawaną przez tutejszy sąd sprawą ze skargi strony dotyczącą zastosowania ulgi podatkowej.

W sprawie oznaczonej sygn. akt I SA/Łd 56/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oceniał zgodność z prawem decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku od nieruchomości za lata 2012-2017 oraz I i II raty podatku za 2018 r. Sąd częściowo uwzględnił skargę uznając, że należności podatkowe za rok 2012 uległy przedawnieniu, zaś ulgę podatkową można udzielić tylko wobec tych zobowiązań podatkowych, które nie wygasły i są wymagalne. W konsekwencji postępowanie wszczęte na wniosek strony w zakresie roku 2012 stałoby się bezprzedmiotowe i należałoby je umorzyć.

Dokonując sądowej kontroli zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie sąd stwierdził, że odpowiada ona prawu.

Stanowisko to podziela sąd w składzie orzekającym w aktualnie rozpoznawanych sprawach, dotyczących odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowych i odmowy umorzenia odsetek za zwłokę (sprawa oznaczona sygn. akt I SA/Łd 326/19).

Podkreślić należy, że przesłanki zastosowania ulg, zarówno w postaci umorzenia zaległości podatkowych i odsetek za zwłokę, jak i rozłożenia na raty tych należności, są takie same. Są to: ważny interes podatnika lub interes publiczny.

Zgodnie z art. 67a § 1 pkt 2 i 3 O.p. organ podatkowy, na wniosek podatnika, z zastrzeżeniem art. 67b, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podatnika lub interesem publicznym, może:

2) odroczyć lub rozłożyć na raty zapłatę zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę lub odsetki od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek;

3) umorzyć w całości lub w części zaległości podatkowe, odsetki za zwłokę lub opłatę prolongacyjną.

W przytoczonej regulacji przewidziane zostały zatem dwie przesłanki, przy zaistnieniu których organ podatkowy może w drodze decyzji zastosować ulgę podatkową – "ważny interes podatnika" lub "interes publiczny". Spójnik "lub" użyty w przepisie oznacza przy tym, że wystarcza spełnienie jednej z alternatywnych przesłanek.

Zarówno umorzenie odsetek za zwłokę i rozłożenie na raty zaległości podatkowych, ma charakter uznaniowy, co oznacza, że nawet wówczas gdy wystąpi jedna z tych przesłanek (albo obie) organ podatkowy nie jest zobowiązany do przyznania ulgi. Organ w sposób uznaniowy podejmuje decyzję o wyborze alternatywy - czy przyznać ulgę w spłacie zobowiązań podatkowych, czy też nie.

Przywołany przepis wyznacza zatem niejako dwie fazy postępowania podatkowego. W pierwszej, organ podatkowy obowiązany jest dokonać ustalenia, czy zachodzi przynajmniej jedna z wymienionych przesłanek zastosowania ulgi, co wymaga zgromadzenia niezbędnego dla tych ustaleń materiału dowodowego oraz przeprowadzenia jego właściwej oceny.

W przypadku uznania, że spełniona została jedna bądź obie z przesłanek, postępowanie wkracza w kolejną fazę, w której organ dokonuje wyboru czy zastosuje ulgę czy też odmówi jej udzielenia.

Kontroli sądu administracyjnego podlega jedynie pierwsza ze wskazanych faz. Sąd może ocenić poprawność postępowania dowodowego oraz wyciągniętych wniosków co do wypełnienia przez stan faktyczny zakresu pojęć niedookreślonych użytych w art. 67a § 1 O.p. Sąd nie rozstrzyga natomiast o tym, czy zastosować ulgę w zapłacie podatku, lecz bada, czy organ wydał decyzję z zachowaniem przepisów postępowania. Kontroli sądowoadministracyjnej nie podlega zatem uznanie jako takie, lecz poprawność postępowania dowodowego i wyciągniętych zeń wniosków co do tego, czy dany stan faktyczny wypełnia użyte w art. 67a O.p. pojęcia niedookreślone "ważnego interesu podatnika" lub "interesu publicznego" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 marca 2019 r. sygn. akt II FSK 1014/17).

Innymi słowy, sąd administracyjny nie rozstrzyga zatem o tym, czy zaległość podatkowa, odsetki za zwłokę winny zostać umorzone lub rozłożone na raty. Takie rozstrzygniecie należy wyłącznie do organów podatkowych.

Ustawodawca nie zawarł ustawowej definicji wyżej wskazanych i zarazem nieostrych pojęć: "ważny interes podatnika" i "ważny interes publiczny".

W orzecznictwie przyjmuje się, że ważny interes podatnika to sytuacja, gdy z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków podatnik nie jest w stanie uregulować zaległości podatkowych. Będzie to np. niezawiniona utrata możliwości zarobkowania, losowa utrata majątku. Jednakże w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że przesłanki tej nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych i zdarzeń losowych uniemożliwiających uregulowanie zaległości.

W pojęciu tym mieści się bowiem także normalna sytuacja ekonomiczna podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów i ponoszonych wydatków (por. wyrok z 8 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Gd 909/07, wyrok z 10 kwietnia 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 1508/13). Z kolei przez interes publiczny rozumie się dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji, itp.

Wyjątkowy charakter ulg podatkowych wynika z faktu, że stanowią one odstępstwo od zasady równości i powszechności opodatkowania. Zasadą pozostać musi płacenie podatków w sposób i w terminach przewidzianych przez prawo. Jedynie nadzwyczajne okoliczności mogą spowodować odstępstwo od tej reguły (por. B. Dauter S. Babiarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, R. Hauser, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek (w]: Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007, s. 522 i n. tezy 14,15 i 18 do 20 i powołane tam orzecznictwo).

W sprawach takich jak rozpoznawana organy podatkowe powinny zatem przeprowadzić dokładną analizę aktualnego stanu finansowego strony, powiązać ten stan z okolicznościami, które doprowadziły do powstania zaległości podatkowej i następnie należycie, w ramach swobodnej oceny dowodów, ocenić te okoliczności w kontekście przesłanek określonych w art. 67a § 1 O.p., tj. z punktu widzenia ważnego interesu podatnika oraz interesu publicznego.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że organy obu instancji wywiązały się z ciążących na nich obowiązków i w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie dowodowe, opierając się w istotnym dla sprawy zakresie także na oświadczeniach strony i na pozostałych zgromadzonych dowodach. W oparciu o powyższe ustaliły, że w sprawie zachodzi przesłanka ważnego interesu strony, ponieważ skarżąca ma problemy zdrowotne i jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Organy oceniły, że w sprawie nie wystąpiła przesłanka interesu publicznego (str. 5 zaskarżonej decyzji). W ramach uznania administracyjnego - odmówiły przyznania wnioskowanych przez skarżącą ulg.

W ocenie sądu w kontrolowanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów postępowania. Organ pierwszej instancji zgromadził materiał dowodowy wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia, a następnie zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów dokonał jego analizy i oceny. Przeprowadzone postępowanie wyjaśniające toczyło się zgodnie z obowiązującymi zasadami, zbadano sytuację materialną podatniczki oraz poddano ocenie wszelkie powoływane przez nią argumenty i dowody (art. 121, art. 122, art. 124, art. 187 § 1 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p.).

Ocenie tej, zdaniem sądu, nie można zarzucić dowolności, gdyż przedstawione przez organy argumenty i wnioski wyciągnięte z poczynionych ustaleń odpowiadają regułom logiki i doświadczeniu życiowemu, co odpowiada dyrektywie swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 O.p.

Organ podatkowy pierwszej instancji ustalił, że skarżąca jest zameldowana i mieszka w Ł. przy ul. A 5. Jest współwłaścicielką tej nieruchomości. Drugim współwłaścicielem jest były mąż skarżącej P. W., z którym skarżąca rozwiodła się 12 stycznia 2010 r.

Skarżąca nie prowadzi działalności gospodarczej. Jest natomiast pełnomocnikiem przedsiębiorcy - T. G., który od 7 maja 2018 r. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wykonywania instalacji elektrycznych. Przedsiębiorca wskazał jako miejsce wykonywania tej działalności, miejsce stałego zamieszkania skarżącej, tj. Ł., ul. A 5.

Skarżąca oświadczyła, że gospodarstwo domowe prowadzi samodzielnie. Nie posiada własnych dochodów. Utrzymuje się z pieniędzy otrzymywanych od partnera życiowego w wysokości 600 -700 zł miesięcznie. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem skarżąca ma problemy zdrowotne na potwierdzenie czego złożyła dokumentację medyczną. Strona jest po operacji kręgosłupa i ma dwa implanty w części szyjnej, a czeka ją kolejna operacja kręgosłupa części lędźwiowej.

Strona ponosi stałe miesięczne wydatki na: energię elektryczną -186,48 zł, gaz - 17,18 zł, dostawę wody i odprowadzanie ścieków -107,05 zł, ogrzewanie - 200-300 zł, telefon i Internet -143,30 zł oraz leki na ciśnienie - około 30-40 zł. Łącznie na pokrycie powyższych wydatków skarżąca przeznacza około 484,01 zł do 494,01 zł. Skarżąca wyjaśniła, że jest w dalszym ciągu osobą bezrobotną, nie posiadająca prawa do zasiłku.

Skarżąca oświadczyła, że próbowała sprzedać nieruchomość w której mieszka, lecz długi przewyższają jej wartość i dlatego nie znalazła nabywcy. Odbyły się dwie licytacje przedmiotowej nieruchomości. Współwłaściciel nieruchomości (były mąż skarżącej) ma długi wobec różnych podmiotów gospodarczych, jak również w stosunku do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i urzędu skarbowego.

Zarzucając naruszenie szeregu przepisów postępowania, skarżąca nie wskazał konkretnych okoliczności faktycznych, których organ podatkowy nie wziął pod uwagę, nie rozważył i nie ocenił. Nie wskazała również argumentów, które świadczyłaby o tym, że ocena organów podatkowych jest dowolna i organy przekroczyły granice uznania administracyjnego.

Sąd nie podzielił również zarzutów skarżącej, że organy podatkowe nie wskazały argumentów, które w ich ocenie przemawiają przeciwko przyznaniu wnioskowanej ulgi. Organ podatkowy pierwszej instancji wskazał, że nieruchomość, której skarżąca jest współwłaścicielką ma bardzo dobrą lokalizację, ma dużą powierzchnię gruntów (900 m2). Znajduje się na niej duży budynek mieszkalny (258,00 m2), a znajdujący się na niej budynek o charakterze innym niż mieszkalny (86,21 m2), który już był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, może stanowić potencjalne źródło uzyskiwania dochodów poprzez wynajem, bądź zostać sprzedany.

Ponadto na przedmiotowej nieruchomości od 7 maja 2018 r. jest zarejestrowana działalność gospodarcza partnera strony "A", a strona jest pełnomocnikiem tego przedsiębiorcy.

Strona wskazała w odwołaniu, że działalność ta nie przynosi większego dochodu, co jednak – jak słusznie dostrzegł organ, nie oznacza, że nie przyniesie dochodów w przyszłości, co przemawia, w ramach uznania administracyjnego, przeciw przyznaniu ulgi.

Uzupełniając argumentację organu podatkowego wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że zaległości podatkowe z tytułu podatku od nieruchomości systematycznie nie były regulowane przez skarżącą ani jej męża, który jest współwłaścicielem nieruchomości, od roku 2009. Zaległości te dotyczą zarówno okresu, gdy skarżąca była żoną P. W. jak i okresu po rozwodzie.

Skarżąca i jej były mąż są współwłaścicielami nieruchomości w Ł. przy ul. A 5. Oboje byli i są solidarnie zobowiązani do podatku od wspólnej nieruchomości. Z akt sprawy wynika, że decyzje ustalające wysokość podatku za dany rok były doręczane odrębnie obojgu współwłaścicielom. Twierdzenie skarżącej, że zaległości podatkowe powstały na skutek nieodpowiedzialnych działań jej byłego męża, który nie regulował płatności, nie znajdują żadnego oparcia w materiale dowodowym. Skarżąca była i jest zobowiązana do regulowania zobowiązań z tytułu podatku od nieruchomości w takim samym stopniu jak P. W..

Z akt sprawy wynika, że skarżąca od szeregu lat nie pracuje. W odwołaniu podniosła, że jej stan zdrowia uniemożliwia jej podjęcie pracy zarobkowej. Organ pierwszej instancji słusznie jednak zwrócił uwagę, że skarżąca nie posiada orzeczenia o stopniu niepełnosprawności.

Ponadto zauważyć należy, że pomimo podnoszonych problemów zdrowotnych skarżąca jest pełnomocnikiem swojego partnera, który jest przedsiębiorcą. Ponadto skarżąca prowadzi księgowości dla swojego partnera. Okoliczności te świadczą o tym, że faktycznie jako pełnomocnik i osoba prowadząca księgowość, skarżąca wspólnie ze swoim partnerem prowadzi działalność gospodarczą. Świadczy to o tym, że problemy zdrowotne skarżącej nie uniemożliwiają jej wykonywania pracy.

Zdaniem sądu twierdzenie skarżącej zawarte w oświadczeniu o sytuacji rodzinnej, finansowej i majątkowej z 18 września 2018 r., iż nie zna dochodów swojego partnera, jest całkowicie niewiarygodne. Nie sposób nie znać dochodów swojego partnera, dla którego skarżąca prowadzi księgowość.

Reasumując organy podatkowe miały wszelkie podstawy by odmówić przyznania wnioskowanej ulgi.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, oddalił skargę.

mko