Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 96/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: *Odrzucono skargę o wznowienie postepowania sądowego
Powołane przepisy: article: art. 280 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA - Julia Szczygielska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. i W. K. o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2004 r. (sygn. akt II SA/Wr 2830/03) odrzucającym skargę na uchwałę Rady Miejskiej w L. Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia wezwania do usunięcia prawa postanawia: odrzucić skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2004 r. (sygn. akt II SA/Wr 2830/03) odrzucającym skargę na uchwałę Rady Miejskiej w L. Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia wezwania do usunięcia prawa.


UZASADNIENIE

W niniejszej sprawie postanowieniem z dnia 29 czerwca 2004 r. (sygn. akt II SA/Wr 2830/03) Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił skargę wnioskodawców złożoną na uchwałę Rady Miejskiej w L. Z. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odrzucenia wezwania do usunięcia prawa. Powyższe postanowienie doręczono wnioskodawcom w dniu 12 lipca 2004 r.

W dniu [...] M. i W. K. złożyli skargę o wznowienie postępowania zakończonego w/w postanowieniem wskazując, iż "powstała sytuacja kuriozalna z powodu rozbieżności w ustawodawstwie polskim", a polegającej według wnioskodawców na tym, iż pomimo złożenia przez nich w ustawowym (art. 24 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.) terminie 30 dni skargi, to z treści postanowień Sądu (otrzymanych w dniu 23 stycznia 2006 r.) odrzucających skargi wnioskodawców w sprawach o sygn. akt II SA/Wr 2810/03, II SA/Wr 2811/03, II SA/Wr 2812/03, II SA/Wr 2813/03, II SA/Wr 2814/03 wynika, iż przyczyną odrzucenia było brak wcześniejszego wezwania przez wnioskodawców organu do usunięcia naruszenia prawa, gdy tymczasem skargi wnioskodawców zostały przedmiotowym postanowieniem Sądu z dnia 29 czerwca 2004 r. również odrzucone, pomimo iż były poprzedzone wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- zwanej dalej u.p.s.a. (Dz. U. Nr

sygn. akt: II SA/Wr 96/06

153, poz. 1270 ze zm.) w sprawie zakończonej prawomocnym orzeczeniem Sądu można żądać wznowienia postępowania. Stosownie do treści art. 57 u.p.s.a. w zw. z art. 276 u.p.s.a. i art. 279 u.p.s.a., skarga o wznowienie postępowania powinna czynić zadość warunkom skargi oraz zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia i jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. Podstawą wznowienia prawomocnie zakończonego postępowania przed Sądem mogą być okoliczności enumeratywnie wymienione w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tj.: 1/ gdy w składzie orzekającym uczestniczyła osoba nieuprawniona albo jeżeli orzekał sędzia wyłączony z mocy ustawy, a strona przed uprawomocnieniem się orzeczenia nie mogła domagać się wyłączenia; 2/ jeżeli strona nie miała zdolności sądowej lub procesowej albo nie była należycie reprezentowana lub wskutek naruszenia przepisów prawa była pozbawiona możności działania; 3/ gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie; 4/ orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym lub gdy orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa; 5/ w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych łub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu; 6/ w razie późniejszego wykrycia prawomocnego wyroku dotyczącego tej samej sprawy.

Zgodnie z art. 280 u.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek odrzuci. Zawarte

sygn. akt: II SA/Wr 96/06

w pismach wnioskodawców okoliczności nie mieszczą się w żadnej z kategorii podstaw wznowienia wymienionych powyżej.

Na marginesie wskazać należy, iż wbrew twierdzeniom wnioskodawców nie zachodzi "rozbieżność w ustawodawstwie polskim", gdyż w/w uchwały, na które skargi złożone przez wnioskodawców zostały odrzucone postanowieniami w dniu 29 czerwca 2004 r. dotyczyły różnych przedmiotowo spraw, a tym samym również możliwość i tryb ich zaskarżania do sądu administracyjnego był inaczej uregulowane przez ustawodawcę. Przedmiotem zaś skarg w sprawach o sygn. akt II SA/Wr 2810/03, II SA/Wr 2811/03, II SA/Wr 2812/03, II SA/Wr 2813/03, II SA/Wr 2814/03 były uchwały o odrzuceniu protestu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Trzebieszowice, gdy tymczasem przywołany przez skarżących przepis art. 24 ust. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym regulował kwestie zaskarżenia do sądu administracyjnego uchwały o odrzuceniu zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miejscowości Trzebieszowice. Obowiązujące wówczas przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidywały bezpośredniej możliwości zaskarżenia do Sądu uchwały o odrzuceniu protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podmiotowi, którego protest (lub błędnie zakwalifikowany zarzut) został uchwałą organu odrzucony, zgodnie z ukształtowaną linią orzecznictwa, przysługiwała skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz.1591) zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

sygn. akt: II SA/Wr 96/06

Tymczasem z zupełnie inną sytuacją mieliśmy do czynienia w postępowaniu zakończonym postanowieniem z dnia 29 czerwca 2004 r. (sygn. akt II SA/Wr 2830/03), bowiem przedmiotem skargi w tej sprawie była uchwała o odrzuceniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, która w ogóle (w tym także na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym) ze względu na swój procesowy charakter nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tego bowiem rodzaju rozstrzygnięcie organu nie pozbawia strony realizacji prawa do sądu w sprawie dotyczącej aktu podstawowego, tj. tego aktu administracyjnego, którego dotyczyło wezwanie o usunięcie naruszenia prawa.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 280 § 1 u.p.s.a., orzekł jak w sentencji.