Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1947/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 19 ust. 1 ust. 2
journal: Dz.U. 1993 nr 11 poz 50
law: Ustawa z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym.
article: art. 187 par. 1, art. 191, art. 121 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Chustecka, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Długosz-Szyjko, Sędzia WSA Marta Waksmundzka-Karasińska (spr.), Protokolant Anna Kurdej, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2008 r. sprawy ze skargi PHU "N." na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] skierowaną do Z. D. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowo-Usługowe ,,N." – Skarżącego w rozpatrywanej sprawie, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. określił Skarżącemu : za styczeń, luty, marzec, kwiecień, maj i czerwiec 2003r. kwotę różnicy podatku do przeniesienia na następny miesiąc w wysokości 0 zł. oraz za marzec 2003r. zobowiązanie podatkowe w kwocie 1.765 zł. w miejsce zadeklarowanej za poszczególne miesiące nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres.

W uzasadnieniu tej decyzji Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. wskazał, iż Skarżący jako podatnik podatku VAT nieprawidłowo rozliczył podatek od towarów i usług w deklaracjach VAT – 7 za miesiące od stycznia do czerwca 2003, ponieważ wykazywał podatek należny od sprzedaży, która faktycznie nie miała miejsca oraz dokonywał odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktur VAT stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane, wystawionych przez podmioty powiązane personalnie i gospodarczo. Spowodowało to zawyżenie podatku należnego i nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres oraz zaniżenie zobowiązania podatkowego za 2003r.

Powyższe ustalenia zostały dokonane w oparciu o dokumenty zabezpieczone przez Centralne Biuro Śledcze [...] Policji O/Z w P. w związku ze wszczętym przez Prokuraturę dochodzeniem w sprawie wyłudzenia na szkodę Skarbu Państwa nienależnego podatku VAT przez firmy powiązane za sobą osobowo i gospodarczo, w tym PHU "N." Z. D.; w oparciu o dowody zebrane w toku prowadzonego postępowania podatkowego, a także w prowadzonych kontrolach w firmach "A." SA, PPH "V." Sp. z o.o., PHU "M." K. M., PHU "A." A. S..

Nadto w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy tj, rzetelności transakcji z głównymi kontrahentami Skarżącego, Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. pismem z dnia 7 marca 2007r, wezwał Stronę o dostarczenie rejestrów zakupów i sprzedaży kontrahentów Skarżącego za badany okres. W odpowiedzi na powyższe Skarżący oświadczył, iż nie dysponuje żadnymi dokumentami, gdyż zostały one zabezpieczone przez Centralne Biuro Śledcze. Z udostępnionych dokumentów, z czynności sprawdzenia zaewidencjonowania w rejestrach zakupu i sprzedaży, w okresie I – VI 2003r., u kontrahentów PHU "N.", które stanowią istotny dowód w sprawie, sporządzono protokół, który postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007r. został włączony do niniejszego postępowania podatkowego.

Powiązania osobowe, kapitałowe i gospodarcze, pomiędzy PHU "N." a jego kontrahentami, polegały m.in. na tym, że Pan Z. D., właściciel PHU "N." był akcjonariuszem i pracownikiem Spółki Akcyjnej "A.", a od dnia 12.08.2003r. jej Likwidatorem (powołanym uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Akcjonariuszy A. SA), oraz prezesem i udziałowcem PPH "V." Sp. z o.o. ( zarząd jednoosobowy -100% udziałów).

Księgowość PHU "N." oraz powiązanych z nią w/w firm prowadzona była przez biuro rachunkowe "A." SA, mieszczące się pod adresem P., ul. [...], a więc adresem wspólnym dla siedzib w/w firm.

Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdzono, że PHU "N." otrzymywało od podmiotów powiązanych gospodarczo, kapitałowo i osobowo tj. od: "A." SA, PPH "V." Sp. z o.o. i PHU "M." K. M. faktury na zakup towarów i usług, które nie potwierdzały czynności faktycznych. Transakcje zawarte pomiędzy w/w firmami nie miały w rzeczywistości miejsca, a podmioty te nie prowadziły faktycznie działalności, mimo spełnionego obowiązku rejestracyjnego. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że firmy "A." SA, "V." Sp. z o.o., PHU "M." i PHU "N." wystawiały między sobą faktury na zakup i sprzedaż towaru, którego rzeczywiście nigdy nie nabyły, a obrót nimi miał stwarzać pozory transakcji, do których faktycznie nie dochodziło.

Fikcyjność operacji gospodarczych potwierdził świadek A. S., zarządzający firmą PHU "A.", który zeznał, że pomiędzy firmą "A." i firmami PHU "V." Sp. z o.o. "A." S.A. oraz PHU "N." następował przepływ "pustych" faktur.

Przedsiębiorstwo Handlowo Usługowe "N." ujęło w ewidencji zakupów za okres od stycznia do czerwca 2003r. 11 faktur VAT, na wartość netto [...] zł i VAT [...] zł, wystawionych przez:

1. "A." S.A.

2. Biuro rachunkowe " A." S.A.

3. PHU "M."

4. PPH "V." Sp. z o.o.

W ewidencji sprzedaży zaewidencjonowano w tym okresie 12 faktur VAT, na wartość netto [...] zł i VAT 27.822,96 zł wystawionych dla:

1."A." S.A.

2. PPH "V." Sp. z o.o.

Kwoty wynikające z zaewidencjonowanych faktur VAT Podatnik rozliczył w deklaracjach VAT-7.

W swojej decyzji organ pierwszej instancji opisał szczegółowo poszczególne transakcje, które w jego ocenie nie miały w rzeczywistości miejsca, Organ zakwestionował prawdziwość transakcji zarówno po stronie zakupu jak i sprzedaży za wyjątkiem zakupu usług księgowych i opłaty czynszowej od "A." S.A. na łączną kwotę netto 3.000,00 zł i VAT 660,00 zł, oraz sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z dnia [...].03.2003r. na rzecz "A." S.A. dotyczącej usługi opracowania koncepcji kalendarzy na kwotę netto 13.800,00 zł i VAT 3.036,00 zł.

Konkludując dokonane ustalenia organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż Skarżący prowadząc działalność gospodarczą w ramach firmy PHU "N." poświadczał nieprawdę w wystawianych przez siebie fakturach VAT i w deklaracjach podatkowych w zakresie podatku VAT oraz obniżał podatek należny o podatek naliczony wynikający z "pustych faktur" dokumentujących czynności, które w rzeczywistości nie zostały zrealizowane. W ocenie organu podatkowego wyczerpywało to dyspozycję zawartą w § 50 ust. 4 pkt 5 lit. a) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 grudnia 1999r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 109, poz. 1245 z późn. zm.).

W odwołaniu od tej decyzji Skarżący wniósł o jej uchylenie. Jego zdaniem decyzja ta bazuje na nieprawdziwych przesłankach i nieuwzględnia oczywistych dowodów. Strona zarzuciła tendencyjne lekceważenie i nierozpatrzenie jej wniosków, w tym nierozpatrzenie wniosku o wyłączenie Urzędu Skarbowego w P. z przeprowadzonych czynności kontrolnych w ramach kontroli podatkowej w PHU "N.", nieuznanie spisów z natury przeprowadzonych w " A." SA za wiarygodny materiał dowodowy, naruszenie art. 121 Ordynacji podatkowej, poprzez przedłużanie czasu trwania kontroli. .

Decyzją z dnia [...] września 2007r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P..

W uzasadnieniu swojej decyzji Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne. Zgromadzony w tej sprawie materiał dowodowy w sposób pełny oddaje obraz pozornej działalności PHU "N." oraz kontrahentów.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wskazał m. in., iż stosunkowo długi okres prowadzenia postępowania podatkowany był koniecznością oczekiwania na ustalenia kontroli podatkowych prowadzonych u kontrahentów PHU "N.". Ustosunkowując się do zarzutu nieuznania spisów z natury przeprowadzonych w "A." SA organ stwierdził, iż informacje te dotyczyły innego niż Skarżący podmiotu, nadto nie zawierały one informacji o dacie ich dokonania. Organ stwierdził także, iż zeznania A. S. stanowią istotny dowód w sprawie, pozwalający wyjaśnić powód utworzenia powiązanych ze sobą firm, mechanizm funkcjonowania oraz cel ich działania i nie ma podstaw, aby uznać je za fałszywe.

W skardze na powyższą decyzję Strona ponownie wskazała, iż decyzja ta bazuje na nieprawdziwych przesłankach i nie uwzględnia oczywistych dowodów. Także decyzja organu pierwszej instancji powstała w wyniku istotnych uchybień procedury kontrolnej. Skarżący podniósł, iż A. S. był jedynym świadkiem, który zarzucił pozorne działania gospodarcze firmy PHU "N.", "A." SA oraz PPH "V." Sp. z o.o. Nie zrealizowano także istotnych wniosków dowodowych w temacie dotyczącym targów, autorskiego rozliczenia dokonanego przez Podatnika sprzedaży w PHU "N." w 2003r., czy dokonania pogłębionej analizy spisu z natury w "A." SA z dnia [...] sierpnia 2003r. Strona podniosła także, iż wobec podmiotów : "V." Sp. z o.o. i "A." S.A nie było prowadzone postępowanie kontrolne/ podatkowe z rak 2003. Nie został także uwzględniony zarzut, iż śledztwo wszczęte przez Prokuraturę Rejonową w P. zostało zawieszone w grudniu 2003r. Podana została także nieprawidłowa data, od której Skarżący został likwidatorem "A." S.A. W ocenie Skarżącego w zaskarżonej decyzji stwierdzono niezgodnie z prawdą, że pomiędzy firmami PHU "N.", a "A." S.A., oraz "V." miały miejsce fikcyjne transakcje.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w W. wnosząc o oddalenie skargi, uznał zawarte w niej zarzuty za nieuzasadnione i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Spór w niniejszej sprawie dotyczy przede wszystkim stanu faktycznego sprawy, a w szczególności odpowiedzi na pytanie, czy faktury dokumentujące w badanym okresie transakcje w firmie PHU "N." Z. D., zarówno po stronie zakupu, jak i sprzedaży, odpowiadały rzeczywistym transakcjom handlowym. Tylko w takim przypadku możliwe byłoby zaakceptowanie dokonywanego przez Skarżącego opartego na tych fakturach rozliczenia z tytułu podatku VAT. Organy podatkowe opierając się na zebranym w sprawie materiale dowodowym zakwestionowały prawo Spółki do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z tych faktur (za wyjątkiem zakupu usług księgowych i opłaty czynszowej od "A." S.A. oraz sprzedaży udokumentowanej fakturą VAT nr [...] z dnia [...]marca 2003r. na rzecz A. S.A., dotyczącej usługi opracowania koncepcji kalendarzy). Przyczyną takiego stanowiska był fakt, iż w ocenie organów podatkowych faktury te nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych, a zatem stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane. PHU "N." wykazywało podatek należny od sprzedaży, która faktycznie nie miała miejsca oraz dokonywało odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktur VAT stwierdzających czynności, które faktycznie nie zostały dokonane.

Przed przystąpieniem do rozpatrywania zarzutów skargi i oceny decyzji organów podatkowych należy wskazać na podstawowe przepisy materialnoprawne, które znalazły zastosowanie w niniejszej sprawie. I tak, stosownie do art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym ( Dz. U. Nr 11, poz. 50 ze zm., powoływanej dalej " ustawa o VAT"), podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną, przy czym kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach stwierdzających nabycie towarów i usług. Ta zasada wyrażona w powyższych przepisach może być jednakże realizowana z uwzględnieniem pewnych ograniczeń, czy też wręcz wyłączeń oraz przy zachowaniu ustalonych w przepisach warunków. Zostały one określone bądź w samej ustawie i dotyczą, np. terminów – art. 19 ust. 3, 3a i 3b, bądź w wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych, a zwłaszcza w rozporządzeniu w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. W niniejszej sprawie, w której spór dotyczy rozliczenia podatku VAT za poszczególne miesiące 2003 r., było to – rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 26 marca 2002 r. Akt ten w § 48 ust. 4 pkt 5 lit. a) stanowił, iż w przypadku gdy wystawiono faktury, faktury korygujące lub dokumenty celne stwierdzające czynności, które nie zostały dokonane, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Należy również wskazać, iż podatek VAT jest podatkiem o określonym stopniu sformalizowania, gdzie aby skorzystać z określonych uprawnień konieczne jest spełnienie pewnych wymogów formalnych, choćby co do treści i formy podstawowego rodzaju dokumentu stosowanego w obrocie handlowym, jakim jest faktura. Jednakże spełnienie jedynie wymogów formalnych, co do wystawianych bądź otrzymywanych faktur nie wystarczy, aby skorzystać z określonych możliwości, czy też uprawnień, jakie stwarzają przepisy regulujące podatek VAT. Dotyczy to również jednej z najistotniejszych kwestii i zarazem elementu sporu w niniejszej sprawie, którą jest możliwość pomniejszania kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Niezależnie bowiem od obowiązku spełnienia wymogów formalnych, konieczne jest, aby wystawiane dokumenty (faktury), stanowiące podstawę do dokonywania odliczeń, oddawały przebieg rzeczywistych transakcji handlowych. Wystawiane faktury muszą zatem odnosić się do rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i być jedynie ich formalnym odzwierciedleniem. Na tym też tle osadzony jest spór, który zaistniał w niniejszej sprawie. Istnieje bowiem różnica zdań, pomiędzy Skarżącym a organami podatkowymi, dotycząca okoliczności – na ile i czy w ogóle istniała zbieżność pomiędzy rzeczywistością gospodarczą, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie, a fakturami VAT, które otrzymywał, bądź wystawiał Skarżący, a które to faktury rzeczywistość tę powinny wiernie odwzorowywać.

Decyzje organów podatkowych zostały wydane po wszczęciu przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. postanowieniem z dnia [...] października 2005r. postępowania podatkowego, które z kolei poprzedzone było przeprowadzoną u Skarżącego kontrolą podatkową w zakresie prawidłowości deklarowania i rozliczania podatku naliczonego i naleznego za okres od IX do XII 2001 i od I do VI 2003r.

Organy dokonały analizy dokumentów i ewidencji prowadzonych przez PHU "N." dla potrzeb podatku od towarów i usług, które zostały zabezpieczone przez Centralne Biuro Śledcze [...] Policji w P., w związku ze wszczętym dochodzeniem w sprawie wyłudzenia na szkodę Skarbu Państwa nienależnego podatku VAT. Do niniejszego postępowania, postanowieniem nr [...] włączono także decyzję z dnia [...] marca 2007r. wydaną dla PHU "N." z okres IX – XII 2001r. oraz decyzję z dnia [...] kwietnia 2004r. z mokre I – XII 2002r., obie dotyczące podatku od towarów i usług, w których Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. uznał za autentyczne jedynie transakcje dotyczące usług księgowych. Wszystkie inne operacje zakupu i sprzedaży dokonane w powyższych okresach uznano za fikcyjne. Decyzje te zostały utrzymane w mocy przez Dyrektora Izby Skarbowej w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonując kontroli rzeczonych decyzji, za prawidłowe uznał dokonane w nich ustalenia faktyczne co do fikcyjności wykazanych przez Skarżącego faktur VAT ( por. wyrok WSA z dnia 29 grudnia 2005r., sygn. III SA/Wa 2663/05, wyrok NSA 21 czerwca 2007r., sygn. akt II FSK 970/06, wyrok WSA z dnia 15 lutego 2008r., sygn. akt III SA/Wa 1496/07.).

Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2007r. włączono do materiału dowodowego protokół z dokumentów udostępnionych przez CBŚ, z czynności sprawdzenia zaewidencjonowania w rejestrach zakupu i sprzedaży, w okresie I – VI 2003r., u kontrahentów PHU "N." tj. "A." SA i PPH "V." Sp. z o.o. Do materiału dowodowego włączane były także materiały uzyskane w ramach innych postępowań kontrolnych prowadzonych wobec bezpośrednich kontrahentów Skarżącego, tj. PHU "M. K. M., PPH "V." sp. z o.o. oraz "A." S.A. Materiały te obejmowały liczne dokumenty, takie jak umowy, faktury, jak również protokoły z przesłuchania osób występujących w charakterze świadków.

Opierając się na tym materiale organy podatkowe uznały, iż PHU "N." wykazywało podatek należny od sprzedaży, które faktycznie nie miała miejsca. Także otrzymywane przez Skarżącego faktury VAT nie mogły stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego, gdyż stwierdzały czynności, które nie zostały dokonane.

Taka ocena dokonana przez organy podatkowe znajduje, zdaniem Sądu, potwierdzenie w zebranym i rozpatrzonym, zgodnie z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, materiale dowodowym oraz w świetle ustalonych w sposób niewadliwy i odpowiadający dyspozycji art. 122 tej ustawy, istniejących w sprawie okoliczności faktycznych. Ocena zebranego materiału dowodowego odpowiada również wymogom określonym w art. 191 Ordynacji podatkowej.

Przede wszystkim należy podkreślić, iż w toku przeprowadzonego postępowania organy podatkowe dokonały wyjaśnień charakteru powiązań, dokonywanych transakcji i rozliczeń pomiędzy powiązanymi ze sobą personalnie i gospodarczo firmami. Podjęły także starania, przy zastosowaniu dostępnych środków dowodowych, zmierzające do wykazania podstaw zakwestionowania poszczególnych faktur oraz przytoczenia argumentów i dowodów przemawiających za przyjęciem takiego stanowiska. W tym celu transakcje polegające na nabywaniu i sprzedaży przez Skarżącego towarów i usług zostały podzielone na poszczególne grupy, z których każda osobno została omówiona z podaniem zebranych dowodów oraz uzasadnieniem dokonanej oceny. Szczegółowe ustalenia w tym zakresie, poczynione przez organ pierwszej instancji, znalazły odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji.

Kwestionując dokonaną w styczniu 2003r transakcję zakupu pościeli od firmy "A." SA., organ po dokonaniu analizy faktur zakupu w tej spółce za miesiąc styczeń 2003r. ( materiał udostępniony w dniu [...] kwietnia 2007r. przez CBŚ, z którego sporządzono protokół włączony do materiału dowodowego niniejszej sprawy) stwierdził, iż spółka ta nie dokonała w tym miesiącu żadnego zakupu pościeli będącej następnie przedmiotem sprzedaży do PHU "N.". Także z postępowania prowadzonego wobec "A." SA , zakończonego decyzją wymiarową za 2002r. nie wynika, aby transakcje zakupu i sprzedaży towarów handlowych w tej spółce w 2002r. również miały miejsce.

Odnosząc się do faktur zakupu, dokumentujących nabycie w lutym i marcu 2003r. od PHU "M." K. M. usług transportu towarów oraz artykułów kosmetycznych i chemicznych, organ powołując się na włączone jako dowód w sprawie materiały zgromadzone podczas kontroli w PHU " M." K. M., stwierdził, iż jak wynika z zeznań K. M. oraz reprezentującego firmę A. S., firma ta w 2003r. nie prowadziła żadnej działalności gospodarczej, a jedynie fikcyjną. Firma ta została założona na potrzeby Z. D., który faktycznie nią kierował.

Kwestionując faktury zakupu dokumentujące nabycie w kwietniu oraz maju 2003r. od PPH "V." Sp. pościeli białej oraz kołder, obrusów, pościeli białej i kolorowej, organy wskazały, iż jak wynika z ustaleń dokonanych na podstawie dokumentów pobranych z CBŚ , powyższy towar spółka nabyła na faktury VAT od : "A." SA, PHU "N." i od PHU "M." K. M.. Jak ustalono, firma "A." SA nie mogła w styczniu 2003r. dokonać sprzedaży towaru, którego faktycznie nie posiadała. Spółka "V." Sp. z o.o. nie mogła także nabyć rzeczonego towaru od PHU "N." oraz PHU "M.". Pomiędzy tymi podmiotami nie było bowiem rzeczywistej sprzedaży, co w sposób przekonywujący zostało wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do dokonanych przez Skarżącego w 2003r. transakcji sprzedaży, organy ustaliły, iż Skarżący w badanym okresie wystawił 12 faktur na rzecz: " A." SA oraz PPH "V." Sp. z o.o. Opierając się zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym organy wykazały, iż Skarżący w miesiącu styczniu i lutym nie mógł dokonać sprzedaży towarów typu: pieluchy, podpaski, artykuły kosmetyczne, środki czystości, plastry, programy komputerowe, ponieważ ich nie posiadał. W ewidencji zakupu za miesiące styczeń i luty 2003r. brak jest faktur na zakup tego typu towarów. Skarżący nie mógł także zgromadzić rzeczonych towarów w 2002r. bowiem z decyzji wymiarowej za 2002r. wynika, iż za transakcje, które rzeczywiście miały miejsce uznano jedynie usługi księgowe. Skarżący nie mógł także dokonać na rzecz PHU "V." Sp. z o.o. sprzedaży pościeli białej i kolorowej, ponieważ zakup tego asortymentu od "A." SA uznano za fikcyjny. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji w sposób przekonujący, zgodny z zasadami racjonalnego rozumowania wykazał także, iż Skarżący nie mógł w 2003r. dokonać rzecz firmy "A." SA sprzedaży udokumentowanej fakturami VAT Nr [...], [...], [...], [...], [...].

W ocenie Sądu prawidłowości ustaleń poczynionych przez organy podatkowe nie podważają również zarzuty zawarte w skardze.

Po pierwsze wbrew twierdzeniom Skarżącego organy w swoich ustaleniach nie oparły się tylko i wyłącznie na zeznaniach A. S.. Do akt sprawy włączony został obszerny materiał dowodowy potwierdzający fikcyjność transakcji dokonywanych między firmami : PHU "N.", "A." SA, PPH "V." Sp. z o.o. , oraz PHU "M." .

Argumentacja skargi stanowi w istocie powtórzenie zarzutów zawartych w odwołaniu, do których Dyrektor Izby Skarbowej w sposób przekonywujący, zgodny z zasadami logicznego odniósł się w zaskarżonej do Sądu decyzji.

Nie jest trafny zarzut, iż nie zrealizowano istotnych wniosków dowodowych, w tym w temacie dotyczącym Targów. Organy w postępowaniu dotyczącym 2003r. nie kwestionowały bowiem faktur dotyczących udziału w Targach. Dyrektor Izby Skarbowej w sposób przekonywujący wyjaśnił także powody, dla których kontrolujący nie uznali za wiarygodny materiał dowodowy spisów z natury przeprowadzonych w " A." SA.

Be wpływu na wynik sprawy pozostaje także zarzut nieodniesienia się w zaskarżonej decyzji do faktu zawieszenia śledztwa w sprawie wyłudzenia na szkodę Skarbu nienależnego podatku VAT. Jak wynika z akt sprawy, zawieszenie to nastąpiło m. in. z uwagi na konieczność, dla potrzeb postępowania, wydania przez organy skarbowe decyzji wymiarowych.

Rację należy przyznać Skarżącemu, iż funkcję likwidatora "A." SA zaczął on pełnić od [...] października 2004r., a nie jak wskazano w decyzji od [...] sierpnia 2003r. Okoliczność ta pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy.

Rację ma także Skarżący, iż w postanowieniach wydawanych na mocy art. 216, 217 w zw. z art.140 Ordynacji podatkowej Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. informując o przedłużeniu postępowania podatkowego, jako powód wskazywał konieczność przeprowadzenia postępowania kontrolnego/podatkowego u kontrahentów Skarżącego, tj. w PPH "V." Sp. z o.o. oraz "A." SA w likwidacji, za rok 2003r.(por karty 787 – 799 akt podatkowych). Z akt nie wynika, aby postępowania w tych spółkach za rok 2003. zostały rzeczywiście przeprowadzone. Naruszono w ten sposób przepis art. 140 Ordynacji podatkowej, który stanowi, iż o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ podatkowy zobowiązany jest zawiadomić stronę, wskazując przyczyny niedotrzymania terminu i wskazując na nowy termin załatwienia sprawy, jak również zawartą w art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Nie budzi najmniejszej wątpliwości, iż podana przyczyna niezałatwienia sprawy w terminie musi być rzeczywista. Oceniając jednak wagę tego naruszenia, Sąd uznał, iż nie wpłynęło ono na wynik rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu zgromadzony w sprawie obszerny materiał dowodowy w sposób wyczerpujący, nie budzący wątpliwości pozwolił ustalić fikcyjny charakter transakcji dokonywanych przez Skarżącego w badanym okresie.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.