Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1369/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-06-13 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 259 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Christ (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 13 czerwca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym postanawia: odrzucić sprzeciw.


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2016 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego

Sądu Administracyjnego w Gliwicach pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącej

o przyznanie prawa pomocy.

W terminie przewidzianym do dokonania tej czynności skarżąca wniosła

sprzeciw od powyższego zarządzenia z dnia 16 lutego 2016 r., który nie zawierał jej własnoręcznego podpisu, a jedynie podpis mechanicznie odtworzony.

Na podstawie zarządzenia Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 marca 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu poprzez jego własnoręczne podpisanie w siedzibie tut. Sądu lub nadesłanie własnoręcznie podpisanego egzemplarza sprzeciwu, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.

Przesyłka zawierająca odpis powyższego wezwania została, wobec niemożności doręczenia jej adresatowi, awizowana w dniu 21 marca 2016 r., a następnie awizowana powtórnie w dniu 31 marca 2016 r. Przesyłka ta w dalszej kolejności wydana została pełnomocnikowi pocztowemu w dniu 6 kwietnia 2016 r.

W dniu 13 kwietnia 2016 r. (data nadania) skarżąca nadesłała własnoręcznie podpisany egzemplarz sprzeciwu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 ustawy z dnia

30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "ppsa", każde pismo strony powinno zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Podpisem jest znak ręczny określonej osoby, noszący indywidualne i powtarzalne cechy, pozwalające odróżnić go od innych i umożliwiające identyfikację osoby podpisującego oraz zbadanie autentyczności podpisu (H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2005, str. 204-205). Podpis na dokumencie jest formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy i służy identyfikacji osoby, która to oświadczenie złożyła. Musi być więc własnoręczny z wyjątkiem, gdy pismo podpisuje osoba upoważniona przez stronę, która nie może się podpisać z wymienieniem przyczyny, dla której strona sama się nie podpisała. Z tej przyczyny za podpis nie może być uznane jego mechaniczne odbicie, chociażby stanowiło dokładne odtworzenie podpisu, gdyż nie czyni to zadość wymaganiom z art. 46 § 1 pkt 4 ppsa (zob. postanowienia: Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia

14 grudnia 2011 r., sygn. akt II OSK 2542/11, publ. LEX nr 1152171, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 28 października 2008 r., sygn. akt III SA/Po 368/08, publ. LEX nr 504593, Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach

z dnia 26 marca 2012 r., sygn. akt I SA/Gl 163/12, orzeczenia sądów administracyjnych dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

W omawianej sprawie skarżąca złożyła sprzeciw, na którym widniał jedynie podpis mechanicznie odtworzony, a zatem w świetle powyższych uwag, należało uzupełnić go

o własnoręczny podpis. Dlatego też wezwano skarżącą, w trybie art. 49 ppsa, do usunięcia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia sprzeciwu.

Na podstawie bowiem tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę

o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku, gdy pismem tym jest sprzeciw, niewykonanie w terminie wezwania do uzupełnienia jego braków obliguje sąd, zgodnie z art. 259 § 2 ppsa, do jego odrzucenia. Stosownie bowiem do art. 259 § 2 ppsa sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym m.in. sprzeciw, którego braki formalne nie zostały uzupełnione.

Zwrócić w tym miejscu należy uwagę, że stosownie do art. 73 ppsa, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 cytowanej ustawy, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej,

a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma

w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane

z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. W rozpatrywanej sprawie ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braku formalnego sprzeciwu wynika, że została ona doręczona w dniu 6 kwietnia 2016 r. Niemniej jednak, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, przyjdzie stwierdzić, że skoro przesyłka ta została awizowana po raz pierwszy w dniu 21 marca 2016 r., a następnie po raz drugi w dniu 31 marca 2016 r.,

to doręczenie zgodnie z przytoczoną regułą zawartą w art. 73 ppsa nastąpiło już wcześniej, tj. z dniem 4 kwietnia 2016 r., a co za tym idzie, że siedmiodniowy termin na wykonanie tego wezwania upłynął z dniem 11 kwietnia 2016 r. Skarżąca uzupełniła natomiast brak formalny sprzeciwu w dniu 13 kwietnia 2016 r., a więc już po upływie ustawowego terminu przewidzianego dla dokonania tej czynności.

Nie ulega zatem wątpliwości, że termin został uchybiony, co musi za sobą pociągnąć negatywne konsekwencje dla strony, które to konsekwencje znieść może jedynie ewentualne przywrócenie terminu orzeczone na wniosek, który strona może wnieść. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 259 § 2 ppsa, orzekł jak

w sentencji postanowienia.