Wyrok NSA, sygn. akt I SA 192/86
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 1986-05-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Egzekucyjne postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 33, art. 46
journal: Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55
law: Obwieszczenie Ministra Administracji, Gospodarki Terenowej i Ochrony Środowiska z dnia 17 lutego 1983 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe.
Teza: 1. Przekwaterowanie w drodze przymusu egzekucyjnego do lokalu przydzielonego decyzją organu administracji państwowej odpowiada określeniu "zajęcie lokalu", użytemu w art. 33 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/.

2. Organ administracji państwowej władny jest wszcząć postępowanie w trybie art. 46 prawa lokalowego w razie stwierdzenia, że najemca przekwaterowany w drodze przymusu egzekucyjnego nie zajmuje faktycznie na cele mieszkalne lokalu, do którego został przekwaterowany.

TEZY

1. Przekwaterowanie w drodze przymusu egzekucyjnego do lokalu przydzielonego decyzją organu administracji państwowej odpowiada określeniu "zajęcie lokalu", użytemu w art. 33 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/.

2. Organ administracji państwowej władny jest wszcząć postępowanie w trybie art. 46 prawa lokalowego w razie stwierdzenia, że najemca przekwaterowany w drodze przymusu egzekucyjnego nie zajmuje faktycznie na cele mieszkalne lokalu, do którego został przekwaterowany.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny uznał zasadność skargi Rozalii P. na decyzję Dyrektora Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 20 września 1984 r. w przedmiocie utraty ważności decyzji o przydziale lokalu mieszkalnego i na podstawie art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Miasta L., a także - zgodnie z art. 208 Kpa - zasądził od Dyrektora Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Stołecznego Warszawy kwotę złotych sześćset tytułem zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącej.


UZASADNIENIE

Decyzją Dyrektora Wydziału Spraw Lokalowych Urzędu Miasta Stołecznego Warszawa z dnia 20 września 1984 nr SL.II.565-694/84 utrzymano w mocy decyzję Naczelnika Miasta L. z dnia 18 czerwca 1984 r., wydaną z powołaniem się na art. 33 i 35 ust. 2 prawa lokalowego i orzekającą o utracie ważności decyzji z dnia 8 września 1973 r. byłego Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w L. w przedmiocie przydziału lokalu zamiennego w domu nr 13 przy ul. S. w L. /obecnie ul. Nr 32/ na rzecz Rozalii P. z rodziną, w związku z rozbiórką jej własnego domu przy ul. J. nr 19 w L. spowodowaną realizacją spółdzielczego osiedla mieszkaniowego. W uzasadnieniu decyzji podano, że Rozalia P. - mimo przeniesienia jej rzeczy do przydzielonego lokalu - nie przeprowadziła się z rodziną do tego lokalu, nie zawarła umowy najmu i nie dokonała formalnego zameldowania się w nim, choć pobrała klucze do niego. Od czasu rozbiórki domu przy ul. J. nr 19 w L. Rozalia P. mieszka w budynku gospodarczym adaptowanym na cele mieszkalne, położonym na działce stanowiącej jej własność przy ul. W. nr 4 w L., w którym sama zajmuje 1 izbę, a pozostałe 3 izby wykorzystywane są przez jej syna Bogusława P.

Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła Rozalia P. podnosząc, że w lokalu o powierzchni 19 m2 niepodobna było zgromadzić meble, książki i inne przedmioty z lokalu o powierzchni ponad 80 m2. W spornym lokalu więc utworzono jedynie magazyn rzeczy stanowiących własność rodziny, natomiast zabrakło w nim miejsca dla ludzi. Jeśliby Naczelny Sąd Administracyjny nie mógł utrzymać w mocy decyzji przydzielającej jej lokal, byłaby zainteresowana w wykwaterowaniu z jej domu przy ul. W. nr 4 w L. "lokatora narzuconego przez kwaterunek", Mieczysława K.

W odpowiedzi na skargę zawarto wniosek o jej oddalenie, dodając, że wnioskowana, w skardze sprawa wykwaterowania najemcy z budynku nr 4 przy ul. W. może stanowić przedmiot odrębnego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Organy administracji państwowej przyjęły za podstawę swych decyzji art. 33 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. - Prawo lokalowe /Dz.U. 1983 nr 11 poz. 55/, orzekając w myśl tego przepisu o utracie ważności decyzji o przydziale na rzecz Rozalii P. i jej rodziny lokalu mieszkalnego w domu nr 32 przy ul. R. w L., ponieważ lokal ten nie został zajęty z winy najemcy przez czas wielokrotnie dłuższy od określonego w tym przepisie prawa.

Tymczasem, jak wynika z akt sprawy, przekwaterowanie do tego lokalu nastąpiło w drodze przymusu egzekucyjnego i klucze do tego lokalu przekazano skarżącej. Przekwaterowanie w drodze przymusu egzekucyjnego do lokalu przydzielonego decyzją organu administracji państwowej odpowiada określeniu "zajęcie lokalu", użytemu w art. 33 prawa lokalowego. W razie więc stwierdzenia, że najemcy przekwaterowany w drodze przymusu egzekucyjnego nie zajmuje faktycznie lokalu na cele mieszkalne, lecz zaspokaja potrzeby mieszkaniowe w inny sposób, organ administracji państwowej władny jest wszcząć postępowanie w trybie art. 46 prawa lokalowego.

Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana przez nią w mocy decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i w konsekwencji uchylił te decyzje zgodnie z art. 207 par. 1 i 2 pkt 1 Kpa.

Sprawa wykwaterowania najemcy z budynku przy ul. W. nr 4 może stanowić wyłącznie przedmiot odrębnego postępowania zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w odpowiedzi na skargę.

Orzeczenie o kosztach postępowania zostało wydane w myśl art. 208 Kpa.