Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2694/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 33 pkt 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Dariusz Dudra Sędzia NSA Joanna Sieńczyło - Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Joanna Zabłocka Protokolant asystent sędziego Anna Fyda - Kawula po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 281/14 w sprawie ze skargi [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] października 2013 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od [...] na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. 180 (słownie: sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lipca 2014 r., sygn. akt V SA/Wa 281/14, oddalił skargę [...] na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2013 r. nr [...]w przedmiocie zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

I

Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...]- działając na podstawie art. 83, 84, 85, 86 i 87 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2004 r. Nr 92, poz. 880 ze zm. dalej: ustawa o ochronie przyrody) - orzekł o zezwoleniu na wycinkę 7 sztuk drzew i krzewów (pkt 1). Naliczył opłatę za wycięcie drzew w wysokości [...]zł. (pkt 4). Ustalono, że płatnikiem ww. należności wymienionych w pkt 4 decyzji jest wykonawca inwestycji Konsorcjum: [...] (dalej: [...]). Od decyzji tej nie zostało złożone odwołanie. Opłata została wniesiona.

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie decyzją z dnia [...] października 2009 r., działając z urzędu, stwierdziło nieważność decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2005 r. w części dotyczącej ustalenia podmiotu zobowiązanego do uiszczenia należności za wycięcie drzew, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. [...] wystąpiła o zwrot kwoty [...]zł w związku z decyzją Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2005 r. Żądaną kwotę zwrócono [...]

Rozstrzygnięcie SKO z dnia [...] października 2009 r. spowodowało, że Prezydent m.st. Warszawy decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. - działając na podstawie art. 84 ustawy o ochronie przyrody - orzekł o ustaleniu, iż [...]lub skarżąca) - są płatnikiem należności wymienionych w punkcie 4 i 10 decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. Decyzja ta stała się ostateczna.

W dniu [...] kwietnia 2010 r. Prezydent m.st. Warszawy wystawił upomnienie nr [...] wzywające skarżącą do uregulowania należności z tytułu opłaty za usunięcie drzew w kwocie [...] wynikającego z pkt 4 decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...].

Brak zapłaty spowodował, że Prezydent m.st. Warszawy w dniu [...] maja 2010 r. wystawił tytuł wykonawczy Nr [...]

W dniu [...] lipca 2010 r. do Prezydenta m.st. Warszawy wpłynął zarzut skarżącej w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] maja 2010 r. oparty na przepisie art. 33 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm.; dalej: u.p.e.a.), a dotyczący wykonania zobowiązania objętego egzekucją.

Prezydent m.st. Warszawy postanowieniem z dnia [...] września 2010 r. orzekł o uznaniu za niezasadny zarzutu skarżącej w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego [...] z dnia [...] maja 2010 r., wystawionego przez Prezydenta m.st. Warszawy dotyczącego opłaty za usunięcie drzew. Jako podstawę prawną postanowienia wskazano art. 34 § 1 i § 4 w zw. z art. 18 u.p.e.a.

W uzasadnieniu organ I instancji stwierdził, że zobowiązanie wynikające z decyzji z dnia [...] kwietnia 2005 r. nie zostało wykonane, gdyż dokonana [...] na podstawie ww. decyzji opłata za wycięcie drzew została zwrócona spółce [...], jako opłata nienależnie pobrana. Jedynym i wyłącznym płatnikiem opłaty wynikającej z decyzji jest skarżąca - [...]

Orzekając na skutek zażalenia skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie postanowieniem z [...] października 2013 r. - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. oraz art. 18 u.p.e.a. - utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] września 2010 r.

W uzasadnieniu organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 87 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie przyrody obowiązek uiszczenia opłat za usunięcie drzew lub krzewów przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku, w którym upłynął termin uiszczenia opłaty, zaś uiszczenie opłaty powinno nastąpić w terminie 14 dni od dnia, w którym decyzja ustalająca wysokość opłaty stała się ostateczna. Decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2005 r. doręczono [...] w dniu [...] kwietnia 2005 r. oraz [...]w dniu [...] kwietnia 2005 r. Od ww. decyzji nie zostało wniesione odwołanie. Termin uiszczenia opłaty upływał w dniu [...] maja 2005 r. Z kolei 5-letni termin przedawnienia obowiązku uiszczenia opłat za usunięcie drzew upływał 31 grudnia 2010 r. Skoro zajęcie wierzytelności na rachunkach bankowych [...] zostało dokonane w dniu doręczenia Bankowi Handlowemu zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego z rachunku bankowego, tj. w dniu [...] lipca 2010 r., to egzekucja należności z tytułu opłat za usunięcie drzew nastąpiła przed upływem terminu przedawnienia.

Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, że najpierw [...] zostało bezpodstawnie ustalone płatnikiem należności z tytułu opłat za usunięcie drzew wskazanych w pkt 4 decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2005 r., co zostało stwierdzone ostateczną decyzją SKO z dnia [...] października 2009 r. Stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...] w części dotyczącej pkt 10 tej decyzji (o ustaleniu podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew) wywołało skutek ex tunc (wstecz), tzn. usunęło ten punkt z decyzji Prezydenta m.st. Warszawy już od daty wydania tejże decyzji. Tym samym wynikające z pkt 4 decyzji Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2005 r. należności z tytułu opłat za usunięcie drzew zostały przez "płatnika" wskazanego w pkt 10 tej decyzji uiszczone nienależnie, a w konsekwencji Prezydent m.st. Warszawy obowiązany był uwzględnić żądanie podmiotu, który dokonał wpłaty tych należności, o ich zwrot.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 lipca 2014 r. oddalił skargę [...]

Sąd I instancji wskazał, że zakres prowadzonego w sprawie niniejszej postępowania wyznaczyła treść zarzutu zgłoszonego przez skarżącą w stosunku do tytułu wykonawczego [...]z dnia [...] maja 2010r. wystawionego przez Prezydenta m. st. Warszawy.

W zakresie wskazanego w tytule rodzaju należności "opłaty za usunięcie drzew" ustalonej decyzją administracyjną, wydaną na podstawie ustawy o ochronie przyrody, stosuje się egzekucję administracyjną. W przedmiotowej sprawie, podstawę prawną egzekwowanego obowiązku stanowi decyzja Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...]z [...]kwietnia 2005 r., zezwalająca na wycinkę drzew oraz ustalająca opłatę za ich wycięcie w wysokości [...]zł, którą to opłatę należało wpłacić na Gminny Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej, w terminie 14 dni od dnia kiedy decyzja stanie się prawomocna, przez ustalonego tą decyzją płatnika - wykonawcę inwestycji Konsorcjum BFE, jak również decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...], która w rezultacie stwierdzenia nieważności decyzji Nr [...], w części ustalającej płatnika opłaty ostatecznie i prawomocnie ustaliła, że jest nim [...]. Pozostaje też poza sporem, że należność za wycinkę drzew w wyznaczonym terminie została uregulowana. Wpłata została dokonana przez Konsorcjum, które w rezultacie stwierdzenia nieważności decyzji Nr 15/2005 w części ustalającej płatnika i ustalenia go decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. jako [...]- wystąpiło w dniu [...] stycznia 2010 r. o zwrot należności, co zostało dokonane bowiem uznano, że stanowią opłatę nienależnie pobraną( bez podstawy prawnej ). Organy uznały, że jedynym i wyłącznym płatnikiem opłaty jest [...], a wobec braku uregulowania tej należności - pomimo upomnienia - wszczęto ich egzekucję. Natomiast w ocenie skarżącej nastąpiło wykonanie przez zobowiązanego [...] "zobowiązania, bowiem opłata została wniesiona przez Konsorcjum, jednakże w imieniu przedsiębiorstwa, w oparciu o łączący strony kontrakt i jego zapisy dotyczące ustaleń co do wynagrodzenia.

Zdaniem Sądu I instancji, organy obu instancji przyjęły brak podstaw do uznania zasadności zarzutu wykonania zobowiązania (obowiązku). Stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m.st. Warszawy Nr [...]w części dotyczącej pkt 10 tej decyzji (o ustaleniu podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew) wywołało, co nie ulega kwestii skutek ex tunc (wstecz), co oznacza, że Konsorcjum jako wykonawca inwestycji w ogóle nie było zobowiązane do uregulowania tych należności, a płatnikiem "od początku" winny być, co zostało ustalone decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. - [...]". Skoro Konsorcjum dokonało opłaty nie będąc zobowiązanym na podstawie decyzji do jej wniesienia, to późniejsze jego żądanie o zwrot środków zostało przez Prezydenta m.st. Warszawy zasadnie uwzględniono. Organ nie miał bowiem podstaw do uznania, że należności te zostały wniesione przez podmiot zobowiązany do ich uiszczenia na podstawie decyzji administracyjnej. Sposób i zobowiązanie do ich wniesienia ustaliły bowiem strony między sobą w zawartym kontrakcie, w zakresie warunków dotyczących ryczałtowego wynagrodzenia za wykonane prace. Uznanie, jak twierdzi skarżąca, że dokonanie opłaty przez Konsorcjum stanowi wykonanie zobowiązania publicznoprawnego [...]bowiem Konsorcjum wnosząc te opłaty działało w imieniu [...]" byłoby zasadne o tyle, o ile Konsorcjum chcąc wywiązać się z warunków kontraktu nie wystąpiło o zwrot środków. Skoro o taki zwrot wystąpiło w istocie doszło do niedotrzymania i naruszenia warunków łączącej strony umowy cywilnej. Jednakże niedotrzymanie przez Konsorcjum warunków kontraktu w zakresie ustalonego wynagrodzenia i ustalonych w nim obowiązków stron - nie może rodzić skutków dla skarżącej w zakresie wykonania przez niego ciążących na nim zobowiązań publicznoprawnych wynikających z decyzji administracyjnej. Kontrakt na [...]wraz z pełną infrastrukturą techniczną oraz udzielone przez [...]" pełnomocnictwo z dnia 14 stycznia 2003 r. do działania na rzecz skarżącej - to porozumienia wzajemne odnoszące się do praw i obowiązków stron umowy. Stanowisko skarżącej sprowadzające się do twierdzenia, że doszło do wykonania obowiązku administracyjnego bowiem Konsorcjum wniosło opłaty, działając w imieniu skarżącego przedsiębiorstwa nie są zasadne skoro w istocie takiej opłaty (wobec żądania jej zwrotu) nie dokonało. Fakt, iż do takiego działania, poprzez ustalenie ryczałtowego wynagrodzenia za wykonane prace Konsorcjum zobowiązało się w umowie, może rodzić jedynie jego odpowiedzialność cywilną i odszkodowawczą względem skarżącego za niedotrzymanie warunków umowy.

Biorąc pod uwagę powyższe oraz fakt, że dłużnik nie wskazał okoliczności świadczących o dokonaniu opłaty za usunięcie drzew ustalonej decyzją z dnia Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2005 r. oraz Nr [...]z dnia [...] stycznia 2010 r. wskazującą zobowiązanego do jej wniesienia, podniesiony zarzut wykonania obowiązku nie mógł okazać się słuszny.

II

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło [...], wnosząc o jego uchylenie w całości i rozpoznanie skargi poprzez uchylenie postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] października 2013 r. ([...]) oraz utrzymanego w mocy postanowienie Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] września 2010 r. ([...]) i umorzenie postępowania egzekucyjnego. Ponadto o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego.

Wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

1. art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez jego niezastosowania prowadzące do błędnego uznania, że w okolicznościach sprawy, wniesienie opłaty wynikającej z decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] przez [...], działające w imieniu i na rzecz [...], ze względu na późniejsze żądanie jej zwrotu, nie stanowiło wykonania obowiązku ciążącego na Przedsiębiorstwie z tytułu opłaty za usunięcie drzew i krzewów, nałożonej na podstawie ww. decyzji;

2. art. 33 § 1 pkt. 1 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe jego zastosowanie polegające na błędnym uznaniu, że w okolicznościach sprawy, wniesienie opłaty wynikającej z decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...] przez [...], działające w imieniu i na rzecz [...]", ze względu na późniejsze żądanie jej zwrotu, nie stanowiło wykonania obowiązku ciążącego na Przedsiębiorstwie z tytułu opłaty za usunięcie drzew i krzewów, nałożonej na podstawie ww. decyzji.

Argumentację na poparcie zarzutów skarżąca przedstawiła w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

III

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a, rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie są zasadne sformułowane w petitum skargi kasacyjnej zarzuty naruszenia przez Sąd I instancji przepisów art. 84 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody oraz art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. (w istocie chodzi o art. 33 pkt 1 u.p.e.a.). Autor skargi kasacyjnej upatruje naruszenia tych przepisów w ich niewłaściwym zastosowaniu polegającym na błędnym uznaniu, że w okolicznościach sprawy, wniesienie opłaty wynikającej z decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...]przez [...], działające w imieniu i na rzecz [...]", ze względu na późniejsze żądanie jej zwrotu, nie stanowiło wykonania obowiązku ciążącego na Przedsiębiorstwie z tytułu opłaty za usunięcie drzew i krzewów, nałożonej na podstawie ww. decyzji.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie sprowadza się w do rozstrzygnięcia, czy zarzut wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej zgłoszony przez skarżącą na podstawie art. 33 pkt 1 u.p.e.a. w prowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, zasługiwał na uwzględnienie. Autor skargi kasacyjnej nie zgadza się bowiem ze stanowiskiem Sądu I instancji, że wniesienie opłaty wynikającej z decyzji Prezydenta m. st. Warszawy z dnia [...] kwietnia 2005 r. Nr [...]przez [...], nie stanowiło wykonania obowiązku ciążącego na Przedsiębiorstwie z tytułu opłaty za usunięcie drzew i krzewów, nałożonej na podstawie ww. decyzji. W tym zakresie kasator wskazuje, że wniesienie przedmiotowej opłaty przez [...]stanowiło wykonanie zawartego w dniu 12 listopada 2002 r. Kontraktu na [...]wraz z pełną infrastrukturą techniczną. Zdaniem Sądu I instancji organy obu instancji w rozpoznawanej sprawie słusznie przyjęły brak podstaw do uznania zasadności zarzutu wykonania zobowiązania. Bowiem stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...]w części dotyczącej pkt 10 tej decyzji (o ustaleniu podmiotu zobowiązanego do uiszczenia opłaty za usunięcie drzew) wywołało skutek ex tunc (wstecz), co oznacza, że Konsorcjum BFE jako wykonawca inwestycji w ogóle nie było zobowiązane do uregulowania tych należności, a płatnikiem "od początku" winna być skarżąca, tj. [...], co zostało ustalone decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r.

Odnosząc się do tak zarysowanej istoty sporu na wstępie należy przypomnieć, że z mocy art. 33 pkt 1 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie lub nieistnienie obowiązku. W przypadku wniesienia zarzutu opartego o ww. przepis, zobowiązany powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ albo obowiązek nie powstał bądź co prawda obowiązek podatkowy powstał, lecz wygasł z powodu wykonania lub z innych przyczyn. Jak trafnie stwierdził Sąd I instancji fakt, że skarżąca nie wskazała dowodów świadczących o dokonaniu opłaty za usunięcie drzew, podniesiony przez nią zarzut dotyczący wykonania obowiązku czyni niezasadnym.

Ponadto - co wymaga podkreślenia - zarzuty przysługujące skarżącej jako zobowiązanemu w ramach postępowania egzekucyjnego nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej, która stanowi podstawę wystawienia tytułu wykonawczego (por. wyroki NSA: z dnia 16 lipca 2015 r., sygn. akt II FSK 1553/13; z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1104/96).

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że podstawę prawną do wystawienia tytułu wykonawczego Nr [...]stanowiła decyzja Prezydenta m. st. Warszawy Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2005 r. zezwalająca na wycinkę drzew i krzewów oraz ustalająca opłatę za ich wycięcie, a także decyzja z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...], która w rezultacie stwierdzenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Warszawie nieważności decyzji Nr [...], w części wskazującej płatnika opłaty wskazała, że jest nim skarżąca, tj. [...].

Ponadto, należy dodać, że skarżąca jako strona postępowania nie skorzystała z przysługującego uprawnienia do wniesienia odwołania od ww. decyzji, a zatem stały się one prawomocne i ostateczne w postępowaniu administracyjnym.

Wobec tego nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że na mocy ww. decyzji, to właśnie skarżąca była zobowiązana do uiszczenia opłaty za wycięcie drzew i krzewów. Zgodnie bowiem z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. - ilekroć w ustawie jest mowa o zobowiązanym, rozumie się przez to osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym. W doktrynie prawa administracyjnego przyjmuje się, że zobowiązany jest podmiotem, który ma prawny obowiązek wykonania aktu administracyjnego lub innego orzeczenia wynikającego z przepisu prawnego, jeżeli podlegają one egzekucji administracyjnej (patrz Z. Lewicki, Egzekucja administracyjna świadczeń niepieniężnych, Warszawa 1968, s. 115; także por. wyrok NSA z dnia 31 października 2012 r., sygn. akt I OSK 844/12).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że dokonanie opłaty przez podmiot nie będący zobowiązanym na podstawie ww. decyzji do jej wniesienia, tj. Konsorcjum BFE, nie mogło skutkować zaspokojeniem wierzyciela i w konsekwencji wygaśnięciem zobowiązania ciążącego na skarżącej. Natomiast uiszczenie przez Konsorcjum BFE opłaty za wycięcie drzew i krzewów, pomimo braku takiego obowiązku musiało skutkować uwzględnieniem żądania o jej zwrot, co też organ uczynił. Zatem stanowisko autora skargi kasacyjnej sprowadzające się do twierdzenia, że doszło do wykonania obowiązku administracyjnego, bowiem Konsorcjum BFE wniosło opłaty, działając w imieniu skarżącego przedsiębiorstwa, nie są zasadne skoro w istocie takiej opłaty (wobec uwzględnienia żądania jej zwrotu) nie dokonało.

Nie mogą również odnieść zamierzonego skutku twierdzenia autora skargi kasacyjnej, że na podstawie zawartego pomiędzy skarżącą a [...] wraz z pełną infrastrukturą techniczną, to Konsorcjum miało uiścić w imieniu skarżącej sporną opłatę. Należy bowiem podkreślić, że jak wynika z orzecznictwa NSA w tym zakresie, umowa jako instrument prawa cywilnego, co do zasady wiąże tylko strony, które ją zawarły, nie zaś nie będący jej stroną organ administracji publicznej (por. wyroki NSA z dnia: 29 czerwca 2011 r., sygn. akt II GSK 694/10; 3 grudnia 2008 r. sygn. akt II GSK 560/08). Ponadto, jak słusznie stwierdził Sąd I instancji, niedotrzymanie przez Konsorcjum BFE warunków kontraktu w zakresie ustalonego wynagrodzenia i ustalonych w nim obowiązków stron - nie może rodzić skutków dla skarżącej w zakresie wykonania przez niego ciążących na nim zobowiązań publicznoprawnych wynikających z decyzji administracyjnej.

Należy także zwrócić uwagę na treść przepisów ustawy o ochronie przyrody regulujących ochronę terenów zieleni i zadrzewień, w oparciu o które została wydana decyzja stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego w rozpoznawanej sprawie. I tak przepis art. 83 ust. 1 tej ustawy stanowi, że usunięcie drzew lub krzewów z terenu nieruchomości może nastąpić po uzyskaniu zezwolenia wydanego przez odpowiedni organ na wniosek posiadacza nieruchomości. Zgodnie zaś z art. 84 ust. 1 cyt. ustawy posiadacz nieruchomości ponosi opłaty za usunięcie drzew lub krzewów.

Jak wynika z powyższego, intencją ustawodawcy nie było obciążanie opłatą za usunięcie drzew lub krzewów innych podmiotów jak tylko posiadaczy nieruchomości. Zatem posiadacz nieruchomości zlecając w drodze umowy dokonanie takiej opłaty innemu podmiotowi, nie może przerzucić na niego odpowiedzialności za nieprawidłowe wykonanie obowiązku, który na mocy art. 83 ust. 1 cyt. ustawy o ochronie przyrody ciąży na tym pierwszym. Wymaga bowiem podkreślenia, że stosunek administracyjny wynika wyłącznie z przepisów prawa. Nie jest zatem możliwe, aby jego treść mogła być modyfikowana lub odczytywana przez pryzmat treści jakiejkolwiek umowy cywilnej (por. wyrok NSA z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 954/11).

W tym stanie rzeczy, skoro żaden z zarzutów nie może być uznany za usprawiedliwiony, wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku nie mógł zostać uwzględniony.

Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.