Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 758/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 2, 3 i 4
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 24  §  3, art. 28, art. 105  §  1, art. 107  §  3, art. 111  §  1 i 1b
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 6 grudnia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska, Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Bielińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2017 roku sprawy ze skargi Z. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę. a.tp.


UZASADNIENIE

II SA/Łd 758/17

Uzasadnienie

W dniu 2 września 2016 r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego w P. wpłynął wniosek Z.S. o wszczęcie postępowania dotyczącego prowadzonych przez A.B. i J.B. robót budowlanych, polegających na budowie wzdłuż i w styczności z płotem stanowiącym jego własność betonowej konstrukcji oporowej oraz podwyższeniu terenu nieruchomości z wykorzystaniem tej budowli.

W dniu 14 września 2016 r. organ I instancji przeprowadził kontrolę na nieruchomości położonej w K. przy ul. A. Ustalono, że między działką nr [...] (należącą do Z.S.) i [...] (należącą do A.B.), na odcinku od granicy pasa drogowego do budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr [...], znajduje się ogrodzenie z siatki ze słupkami betonowymi i podmurówce betonowej. Po stronie wschodniej ogrodzenia A.B. wznosił murek oporowy konstrukcji betonowej o długości 9,55 m, szerokości 12 cm i głębokości w gruncie 45 cm. Murek oporowy fragmentami był zbrojony prętami stalowymi o średnicy 12 mm.

Decyzją z dnia § Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowanego w P. umorzył, na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., w całości dalsze postępowanie administracyjne w sprawie prowadzonych robót budowlanych wzdłuż granicy zachodniej działki nr [...], jako bezprzedmiotowe.

W odwołaniu od ww. decyzji Z.S. podniósł, że na działce nr [...] wykonano konstrukcję oporową, służącą podtrzymywaniu gruntu podniesionego przez A.B. ponad pierwotny poziom jego nieruchomości, bądź będącą wstępem do ponownego podniesienia terenu. Odwołujący się wskazał, że organ pominął trzy pozostałe odcinki tej konstrukcji. Podniósł również, że ostatni z odcinków konstrukcji jest w styku ze ścianą komórki znajdującej się na jego działce i przekracza poziom izolacji poziomej fundamentu, co już zaczyna skutkować zawilgoceniem ściany.

Postanowieniem z dnia § § Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zlecił organowi I instancji uzupełnienie materiału dowodowego o m.in.: protokół oględzin całości robót budowlanych, prowadzonych wzdłuż granicy zachodniej działki nr [...], w celu ustalenia, czy zakres tych robót jest szerszy niż wynika to z protokołu oględzin z dnia 14 września 2016 r. oraz czy inwestor podniósł poziom gruntu w związku z tymi robotami. Organ I instancji powinien także ustalić, jaki jest aktualny stan zaawansowania robót, a także przyjąć oświadczenie A.B., czy jest inwestorem prowadzonych robót oraz w jakim celu są one prowadzone.

Pismem z dnia 22 marca 2017 r. organ I instancji uzupełnił akta sprawy. Z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 21 marca 2017 r. wynika, że między działkami nr [...] i [...] znajduje się ogrodzenie z siatki ze słupkami na podmurówce betonowej, należące do Z.S.. Po stronie wschodniej ogrodzenia A.B. wykonał murek oporowy (krawężnik) konstrukcji betonowej. Wykonana długość krawężnika wynosi 15,53 m, szerokość – 12 cm, a głębokość w gruncie – 45 cm. Od daty ostatniej kontroli pan A.B. wykonał odcinek krawężnika długości 5,70 m (w dniu oględzin z dnia 14 września 2016 r. wykonany był szalunek). Krawężnik ten zachodzi na budynek gospodarczy, należący do Z.S. na 1,20 m. Między krawężnikiem, a budynkiem gospodarczym, na całej długości krawężnika, znajduje się papa (na głębokości 50 cm). Przy bramie wjazdowej na posesję nr 11 znajduje się klomb na konstrukcji betonowej, wspierającej bramę przesuwną. W narożniku północno-zachodnim A.B. wykonał okrawężnikowanie betonowe celem dekoracyjnego usypania kory przy drzewach. Dokonano także pomiarów różnicy wysokości terenu między działkami nr [...] i [...]. Różnica wysokości waha się między 5,5 cm a 24 cm (wyżej jest działka nr [...]). Górny poziom podmurówki wykonanej przez A.B. jest wyżej od górnego poziomu podmurówki znajdującej się na działce nr [...] o 9 cm. Przy dojściu do budynku gospodarczego podmurówka A.B. jest niżej o 9 cm od podmurówki na działce Z.S.. A.B. oświadczył, że teren jego działki nie był podnoszony w związku z wykonywanymi robotami budowlanymi, których dotyczą oględziny. Naturalny spadek terenu jest na stronę północną. A.B. stwierdził, że wykonane do tej pory roboty budowlane związane z krawężnikami nie zostały ostatecznie zakończone i zamierza je kontynuować w kierunku północnym oraz chce wykonać okrawężnikowanie rosnących tui. Po stronie północno-wschodniej budynku gospodarczego należącego do Z.S. znajduje się pergola, która posiada okrawężnikowanie. A.B. oświadczył, że powierzchnia jego terenu jest na naturalnym poziomie i nie została podwyższona oraz że jest jedynym inwestorem wykonywanych robót. Realizowany przez niego murek betonowy (krawężnik) ma za zadanie przeciwdziałać przelewaniu się wody opadowej z trenu jego działki na teren działki należącej do Z.S. i odwrotnie.

Pismem z dnia 3 kwietnia 2017 r. Z.S. wskazał, że wystąpił z wnioskiem do PINB w P. o wyłączenie od udziału w sprawie, w tym od udziału w czynności oględzin w dniu 21 marca 2017 r., pracownika tego organu – J.M. Wskazał także, że teren nieruchomości A.B. został znacząco podwyższony, zwłaszcza w miejscu drzwi wejściowych do budynku mieszkalnego, a spadek gruntu z tęgo miejsca został ukształtowany w kierunku jego nieruchomości.

Decyzją z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w P. z dnia [...] i umorzył w całości postępowanie I instancji dotyczące robót budowlanych prowadzonych wzdłuż granicy zachodniej działki nr [...], na nieruchomości położonej w K. przy ul. A, polegających na budowie betonowej podmurówki.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że z materiału dowodowego wynika, że wzdłuż działek nr [...] i [...] przebiega ogrodzenie z siatki na podmurówce betonowej. Sporna konstrukcja o długości 15,53 m została posadowiona przez A.B. wzdłuż opisanego powyżej ogrodzenia, wzdłuż granicy działki nr 538, a jej wysokość ma różny przebieg, tj. od 10 cm do 30 cm, podczas gdy podmurówka ogrodzenia Z.S. ma również niejednakową wysokość - od 15 cm do 28,5 cm. Inwestycja A.B. stanowi zatem analogiczne roboty budowlane, jak podmurówka istniejącego ogrodzenia. Inwestor wyjaśnił, że konstrukcja ta ma zapobiegać przedostawaniu się wody z działki nr [...] na działkę nr [...] i odwrotnie. Rolę taką spełnia również podmurówka istniejącego uprzednio ogrodzenia. W znaczeniu użytkowo-technicznym wykonane roboty budowlane wzdłuż granicy działek nr [...] i [...] należy zatem zakwalifikować jako tożsame, tym bardziej, że nie można wykluczyć budowy przez inwestora odrębnego ogrodzenia z wykorzystaniem nowopowstałej podmurówki. Organ wskazał, że podmurówka to, zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego: "płytki fundament z kamienia, cegły lub betonu, na którym coś się buduje".

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.), dalej P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Z kolei zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 23 P.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Ponadto, zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4, budowa ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Tym samym przedmiotowe roboty budowlane, w wyniku których powstała podmurówka, mogąca stać się w przyszłości elementem bardziej rozbudowanego ogrodzenia, wyłączone są spod reżimu P.b. Zatem nawet gdyby sporne roboty budowlane zakończono na istniejącym etapie, bez wnoszenia ogrodzenia, niecelowym byłoby prowadzenie postępowania w oparciu o inne, w szczególności bardziej restrykcyjne normy P.b.

Organ II instancji podkreślił, że rozstrzygając sprawę musi brać pod uwagę aktualny stan faktyczny i prawny sprawy. Dlatego przedmiotowe postępowanie należy uznać za bezprzedmiotowe. Zgodnie bowiem z art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Organ odwoławczy skorzystał z kompetencji, o których mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. i orzekł jak w sentencji ze względu na fakt, że decyzja organu I instancji umarzała "dalsze postępowanie administracyjne w sprawie", a zasadne jest umorzenie niniejszego postępowania w całości, nie zaś w części odnoszącej się do jego prowadzenia na przyszłość.

Odnosząc się z kolei do zarzutów odwołania organ stwierdził, że przeprowadzone oględziny nie potwierdziły podniesienia gruntu w związku z wykonanymi pracami. Nie sposób także uznać, że wykonane roboty budowlane stanowią konstrukcję oporową inną niż podmurówka, która również może blokować naturalny spływ wody. Mur oporowy, jak sama nazwa wskazuje, jest konstrukcją o większych gabarytach niż sporna podmurówka. Organ stwierdził również, że zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza, aby J.B. była inwestorem wykonanych robót budowlanych, bądź współwłaścicielem działki nr [...]. Z akt sprawy nie wynika także, aby J.M., który brał udział w czynnościach kontrolnych w dniu 21 marca 2017 r., został wyłączony od udziału w sprawie na skutek wniosku Z.S., złożonego w tej sprawie w tym samym dniu, niecałe trzy godziny przed rozpoczęciem wyznaczonych wcześniej oględzin. W oględzinach brał zatem udział pracownik PINB w P., prawidłowo upoważniony do ich przeprowadzenia, a także udział dwaj inni pracownicy organu.

Postanowieniem z dnia [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł., po rozpoznaniu wniosku Z.S. o uzupełnienie decyzji tego organu z dnia [...], odmówił uzupełnienia decyzji.

W uzasadnieniu organ wskazał, że żądanie uzupełnienia decyzji dotyczyło objęcia ww. decyzją, jako strony postępowania, także J.B. oraz wydania rozstrzygnięcia w zakresie żądań zgłoszonych przez wnioskodawcę w punktach 1, 2 i 3 wniosku wszczynającego postępowanie z dnia 1 września 2016 r.

Tymczasem uzupełnienie aktu administracyjnego co do jego rozstrzygnięcia może dotyczyć jedynie jego sentencji (osnowy), w zakresie nierozstrzygniętym, a objętym zakresem postępowania, nie zaś uzasadnienia samego aktu, co prowadziłoby do ponownego rozpoznania sprawy przez organ wydający decyzję. Tym samym brak jest podstaw do uzupełnienia rozstrzygnięcia w zakresie uznania J. B. za stronę postępowania. Ponadto postępowanie dotyczyło sprawdzenia legalności i zgodności z przepisami prowadzonych robót budowlanych wzdłuż granicy zachodniej działki nr [...], które zostały w całości objęte sentencją kwestionowanego rozstrzygnięcia. Wobec podjęcia decyzji o umorzeniu postępowania brak było podstaw do nakazania w sentencji obniżenia gruntu przez inwestora. Odrębną sprawą jest natomiast budowa budynku mieszkalnego, a zatem ocena tej budowy nie mogła być częścią kwestionowanego rozstrzygnięcia.

Na decyzję ostateczną oraz na postanowienie z dnia [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Z.S., zarzucając im naruszenie zasad ogólnych postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 6, art. 7, art. .8 i art. 28 k.p.a., a także naruszenie art. 2, art. 7, art. 32 ust. 1 i art.64 ust. 1 Konstytucji RP.

Zaskarżonej decyzji zarzucił także naruszenie art. 24 § 3, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1 i 2, art. 85 § 1, art. 86, art. 104 § 1 i 2, art. 105 § 1, art. 107 § 1 oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.

Z kolei zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 111 § 1 i § 1b k.p.a.

W jego ocenie oba rozstrzygnięcia naruszają również art. 3 pkt 3 w związku z art. .28 ust. 1 i 2 P.b.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonych decyzji i postanowienia, ewentualnie o stwierdzenie w całości ich nieważności, jako wydanych z rażącym naruszeniem prawa

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie skarżący domagał się wydania przez organ nadzoru budowlanego stopnia podstawowego decyzji nakazującej doprowadzenie wybudowanego przez A.B., wzdłuż granicy działek nr [...] i [...], murku do stanu zgodnego z prawem. W ocenie skarżącego murek ów stanowi mur oporowy mający za zadanie utrzymanie podniesionego przez A.B. poziomu gruntu. Skoro zaś wybudowana konstrukcja stanowi mur oporowy, to uznana być powinna za budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 P.b. i jej budowa powinna zostać poprzedzona uzyskaniem przez inwestora pozwolenia na budowę w myśl art. 28 ust. 1 P.b.

W ocenie Sądu stanowisko takie jest błędne. Stosownie do art. 3 pkt 3 P.b. ilekroć w ustawie jest mowa o budowli – należy przez to rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak m.in. konstrukcje oporowe. W niniejszej sprawie nie ma sporu, że wzniesiony przez A.B. murek nie jest budynkiem w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. Nie jest to również obiekt małej architektury, którego definicja zwarta jest w art. 3 pkt 4 P.b. Wprawdzie organ I instancji błędnie potraktował ją w ten sposób, ale mi.in. na skutek odwołania Z.S. organ odwoławczy zmienił tę kwalifikację. Sporne w sprawie jest jedynie to, czy wzniesiony murek stanowi mur oporowy (konstrukcję oporową), czy też wyłącznie podmurówkę, rozumianą jako płytki fundament z betonu, na którym coś się buduje (jak przyjął organ odwoławczy).

W sporze tym rację należy przyznać organowi. Przez mur oporowy (ścianę oporową) rozumieć należy samodzielną, najczęściej masywną, budowlę (konstrukcję) powstrzymującą poziome parcie gruntu pochodzące od wysokiego nasypu przez nią podtrzymywanego. Może być wykonany z żelbetu, betonu, cegieł, pustaków, kamieni, gabionów lub bloków betonowych, ułożonych na zaprawie lub na sucho. Ogólnie można powiedzieć, że mur oporowy ma za zadanie podtrzymywanie zazwyczaj wysokiego nasypu ziemnego (terenu), często silnie obciążonego (np. fundamentami budowli, składowanymi materiałami), którego naziom jest wyższy (często znacznie) od poziomu terenu chronionego murem (źródło: Wikipedia).

Tymczasem sporny murek ma wprawdzie długość 15,53 m, jednak jego wysokość waha się zaledwie w przedziale od 10 cm do 30 cm i jest szeroki na 12 cm. Podobny murek, będący podmurówką ogrodzenia, wzniósł zresztą i sam skarżący na swojej działce. Nie sposób zatem uznać, że jest to masywna budowla podtrzymująca wysoki nasyp ziemny. Tym bardziej, że postępowania dowodowe nie wykazało, żeby na działce nr [...] doszło do podniesienia poziomu gruntu, który ów murek musiałby podtrzymywać. Cześć wzniesionej konstrukcji ma po prostu zatrzymywać naturalny spływ wody na działkę nr [...], część stanowi obramowanie ozdobnej pergoli i tui posadzonych na działce nr [...].

Nie było zatem podstaw do uznania, by w niniejszej sprawie organy nadzoru budowlanego miały obowiązek wydać jakąkolwiek decyzję na gruncie P.b.

Stosownie zaś do art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stanie się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części..

W wyroku z dnia 18 kwietnia 1995 r., SA/Łd 2424/94, opublikowanym w ONSA 1996/2/80, Naczelny Sąd Administracyjny zawarł zasługującą na pełną aprobatę tezę, że z bezprzedmiotowością postępowania mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy badanego stanu faktycznego i prawnego są tego rodzaju, że niepotrzebne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie wszystkich tych okoliczności w sprawie. Chodzi tu o kryterium bezprzedmiotowości odnoszące się do postępowania, ale w taki sposób, że wynik tego postępowania nie powinien mieć charakteru merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie, lecz jedynie być formalnym jego zakończeniem.

Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z istnienia przesłanki podmiotowej, bądź też przesłanki przedmiotowej w prowadzonym postępowaniu. W szczególności gdy w znaczeniu prawnym brakuje przedmiotu postępowania (np. sprawa ma charakter cywilny), można mówić o braku przesłanki przedmiotowej do merytorycznego rozstrzygnięcia. Podobnie jest w przypadku braku przesłanki podmiotowej, a więc w sytuacji braku strony postępowania mającej interes prawny w uzyskaniu rozstrzygnięcia. Decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach stron, przyjmując, że nie ma przesłanek do merytorycznego rozstrzygania co do istoty sprawy.

W rozpatrywanej sprawie okolicznością powodującą bezprzedmiotowość postępowania był fakt, że wzniesiona podmurówka nie podlegała regulacjom P.b. Zatem na organie prowadzącym postępowanie nie ciążył obowiązek władczego rozstrzygnięcia sprawy, a jedynie konieczność formalnego zakończenia wszczętego uprzednio postępowania. Skoro zatem brak było podstaw materialnoprawnych dla wydania pozytywnej decyzji w odniesieniu do wykonanych czynności, organ miał obowiązek umorzyć uprzednio wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie dotyczącej wykonanych robót budowlanych.

Sąd nie dopatrzył się przy tym wskazywanych w skardze uchybień w przeprowadzonym postępowaniu. Organy zebrały materiał dowodowy wystarczający do wydania rozstrzygnięcia. Uzasadnienie decyzji zawiera elementy wymagane przez art. 107 § 3 k.p.a. Organy wyjaśniły, dlaczego postępowanie administracyjne, wszczęte na wniosek skarżącego, okazało się bezprzedmiotowe i dlaczego konstatacja taka skutkowała umorzeniem postępowania.

Brak było również podstaw do uznania J. B. za stronę postępowania. W myśl art. 28 k.p.a. stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Organy prawidłowo przyjęły, że nie ma przepisu prawa, który pozwoliłby uznać J.B. za stronę postępowania. Nie była ona bowiem inwestorem – był nim wyłącznie A.B., nie przysługiwało jej także prawo rzeczowe do nieruchomości, na której prowadzone były sporne prace. Okoliczność jej częstego przebywania na działce nr [...] (należącej do jej syna) nie ma w sprawie prawnego znaczenia.

Nie można również dopatrzeć się wadliwości postanowienia o odmowie uzupełnienia zaskarżonej decyzji. Stosownie do art. 111 § 1 strona może w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach.

Zasadnie organ odwoławczy uznał, że brak było podstaw do uznania, że decyzja wymaga uzupełnienia w zakresie przewidzianym cytowanym przepisem. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego dotyczyło wszystkich prac wykonywanych przez inwestora wzdłuż granicy działek, nie było potrzeby określać ich w sposób żądany przez skarżącego - jako prac wykonywanych na czterech różnych fragmentach. Brak było także podstaw do uzupełnienia decyzji odnośnie do uznania J.B. za stronę postępowania - ze wskazanych już wyżej powodów. Organ zachował też przewidzianą w art. 111 § 1b k.p.a. formę dla odmowy uzupełniania decyzji – wydał postanowienie w tym przedmiocie.

Brak było także podstaw do wyłączenia pracownika organu – PINBu w P. – na podstawie art. 24 § 3 k.p.a. Stosownie do tego przepisu bezpośredni przełożony pracownika jest obowiązany na jego żądanie lub na żądanie strony albo z urzędu wyłączyć go od udziału w postępowaniu, jeżeli zostanie uprawdopodobnione istnienie okoliczności niewymienionych w § 1, które mogą wywołać wątpliwość co do bezstronności pracownika. Skarżący wprawdzie zwrócił się do organu I instancji o wyłącznie pracownika organu od udziału w czynnościach procesowych (oględzinach oraz z całego postępowania), tym niemniej jego wniosek nie zawierał argumentów, które można byłoby uznać za uprawdopodobniające istnienie okoliczności wywołujące wątpliwości co do bezstronności pracownika. Wniosek ów zawierał bowiem jedynie subiektywną ocenę czynności wykonywanych przez tego pracownika. Stąd za prawidłowe należało uznać postanowienie organu I instancji z dnia [...] o odmowie wyłączenia pracownika. Wydane ono zostało wprawdzie już po dokonaniu oględzin z dnia 21 marca 2017 r., a wiec po dokonaniu czynności, wyłączenia od których skarżący się domagał, jednak stało się tak wyłącznie z powodu zbyt późnego (w dniu oględzin) złożenia wniosku o wyłącznie. Na marginesie należy podkreślić, że co do przebiegu oględzin w dniu 21 marca 2017 r. i co do sporządzonego protokołu oględzin skarżący nie wnosił żadnych zastrzeżeń, a sam protokół został przez niego podpisany.

Wobec powyższego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), orzekł jak w sentencji.

lf