Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 136/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-06-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6309 Inne o symbolu podstawowym 630
6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 150, art 228 par1. pkt 2 , art 194, art 223 par1 pkt 2
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Protokolant Lidia Maląg, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi N. Z. K., P. G., L. V. Spółka jawna z siedzibą w W. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 14 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminowi do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Celnej postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez spółkę "N." Z. K., E. W., P. G., L. V. Spółka jawna W. (obecnie "N." Z. K., P. G., L. V. Spółka jawna W.) od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego nr [...] z dnia [...] r.

Z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, iż Naczelnik Urzędu Celnego wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] r. określił Spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc grudzień 2006 r.

w wysokości [...] zł. oraz odsetki od niezapłaconych w terminie wpłat dziennych w wysokości [...] zł.

Dalej wskazano, że ww. decyzja Naczelnika Urzędu Celnego została doręczona Spółce w dniu 8 sierpnia 2011 r. w trybie art. 150 w związku z art. 151 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), tj. w tak zwanym trybie zastępczym. Stosownie zatem do art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej 14- dniowy termin do wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Celnej na decyzję Naczelnika Urzędu Celnego rozpoczął bieg od dnia 9 sierpnia 2011 r. i upłynął z dniem 22 sierpnia 2011 r. (poniedziałek, który to dzień nie był dniem ustawowo wolnym od pracy). Tak więc – zdaniem organu - z dniem 23 sierpnia 2011 r. ww. decyzja Naczelnika Urzędu Celnego stała się decyzją ostateczną.

Nadto wyjaśniono, że w dniu 19 marca 2012 r. do Naczelnika Urzędu Celnego , wpłynęło odwołanie z dnia 14 marca 2012 r. od decyzji z dnia [...] r., które - jak wynika ze stempla pocztowego odciśniętego na kopercie zawierającej przedmiotowe odwołanie - zostało ono nadane w placówce pocztowej w dniu 16 marca 2012 r. Odwołanie to nie zostało zatem – zdaniem organu - złożone w ustawowym 14 - dniowym terminie. Jednocześnie wskazano, że z odwołaniem (w tym samym piśmie) zawarto wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia.

Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania Spółka wskazała, że o wydaniu przedmiotowej decyzji dowiedziała się dopiero w dniu

9 marca 2012 r. w trakcie "czynności związanych z postępowaniem karno skarbowym" w związku z czym niezwłocznie wystąpiła do Naczelnika Urzędu Celnego (pismo z dnia 12 marca 2012 r.) o wydanie kopii sześciu decyzji, w tym również decyzji z dnia [...] r. nr [...] oraz kopii korespondencji kierowanej do Spółki, dotyczącej wydanych decyzji. Wnioskowane dokumenty przedstawiciel Spółki odebrał osobiście w dniu 12 marca 2012 r. - decyzje o numerach: [...] oraz 14 marca 2012 r. oraz pozostałe dokumenty związane ze sprawą. Zdaniem Spółki, doręczenie decyzji z dnia [...] r. nastąpiło w sposób nieprawidłowy. Spółka bowiem nie została zawiadomiona, że przedmiotowa decyzja w związku z niemożnością jej doręczenia, jest przechowywana w placówce pocztowej. Poczta, w ocenie Spółki, nie przeprowadziła procedury doręczenia zgodnej z przepisami prawa. Na dokumencie "Potwierdzenie odbioru" pracownik poczty odnotował, że pozostawił w skrzynce oddawczej adresata zawiadomienie o przechowywaniu przesyłki w placówce pocztowej, co zdaniem Spółki, nie jest prawdą, gdyż nigdy, jak twierdzi nie posiadała skrzynki oddawczej. W związku z tym Spółka uważa, że decyzja ta nie została w ogóle doręczona, a co najwyżej doręczono ją dopiero w dniu 12 marca 2012 r., tj. w dniu odbioru kserokopii decyzji przez przedstawiciela Spółki. Sumując, zdaniem strony, uchybienie terminu nie było w żaden sposób przez nią zawinione a wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania złożyła z ostrożności procesowej.

Dyrektor Izby Celnej – uwzględniając zgromadzony materiał dowodowy - a w szczególności informację udzieloną przez Pocztę Polską S. A. Urząd Pocztowy pismem z dnia 24 kwietnia 2011 r., że przesyłki polecone, w tym o nr [...] , zawierającej ww. trzy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r., zostały awizowane przez listonosza pod adresem "N." Z.K., P.G.. L.V. z uwagi na nieczynną firmę oraz, że według oświadczenia listonosza, zawiadomienia były umieszczane w drzwiach biura firmy, po zainstalowaniu skrzynki oddawczej na bramie wjazdowej awiza były wrzucane do ww. skrzynki, jednak po jakimś czasie skrzynka oddawcza została zdemontowana, wówczas zawiadomienia listonosz wkładał w bramie wjazdowej, ponieważ nie miał możliwości wejścia na teren firmy - oraz argumenty Spółki przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania - postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] odmówił przywrócenia tego terminu.

Mając na względzie rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, Dyrektor Izby Celnej , na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 12 § 1 i 6 pkt 2 Ordynacji podatkowej, zaskarżonym ww. postanowieniem z dnia [...] r. stwierdził uchybienie terminowi do wniesienia odwołania z dnia 14 marca 2012 r. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]

Jak podniósł organ, obowiązek stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania wynika wprost w przepisów prawa i jest niezależny od uznania organu II instancji. Skoro zatem Dyrektor Izby Celnej odmówił w drodze postanowienia przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - brak było przesłanki do uznania, iż odwołanie było złożone w terminie, skutkujące wydaniem postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia tego terminu.

W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca wniosła o jego uchylenie w całości.

Skarżąca zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa,

nie precyzując przy tym, które przepisy prawa zostały przez organ naruszone.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżąca nie zgadza się z niezasadnym, w jej ocenie, uznaniem przez Dyrektora Izby Celnej tego, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 20 lipca 2011 r. została skutecznie doręczona w trybie art. 150 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej. W ocenie skarżącej, nie dochowano bowiem warunków wynikających z § 2 wskazanego artykułu. Wątpliwości - zdaniem skarżącej - budzi miejsce pozostawienia przez doręczyciela pocztowego zawiadomienia (awiza), tj. że pismo organu będzie przechowywane w placówce pocztowej przez okres 14 dni. W jej ocenie, z dokumentu "potwierdzenia odbioru" wynika, że dwukrotne awizo o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata, której - jak utrzymuje skarżąca - nigdy nie posiadała. Z informacji placówki pocztowej nie wynika natomiast, gdzie w tej konkretnie sprawie awizo pozostawiono. Skarżąca stwierdziła, że na powyższą okoliczność wnosiła o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania świadków, które nie zostały przeprowadzone. Uzasadniając swoje stanowisko co do niewłaściwego doręczenia przesyłki, skarżąca dokonała własnej interpretacji przepisu art. 150 Ordynacji podatkowej, przywołując wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2012 r. oraz z dnia 12 czerwca 2012 r. Podsumowując, skarżąca przywołała fragment wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2011 r., iż "(...) miejsce pozostawienia zawiadomienia powinno wynikać wyraźnie z dokumentu potwierdzenia odbioru a brak pewności co do tego miejsca wyklucza możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia (...)".

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Organ podkreślił, że zarówno postanowienie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania jak i postanowienie o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania mają niezależny byt prawny, i każde z nich podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tym samym, mając na względzie uprzednio wydane w dniu [...] r. przez Dyrektora Izby Celnej rozstrzygnięcie w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, organ ten uprawniony był do wydania w [...] r. postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna, zaskarżony bowiem akt odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. W myśl zaś art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej "P.p.s.a.", sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. A zatem, tylko stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie (decyzja) dotknięte jest przynajmniej jedną z powyższych wad skutkuje jego wyeliminowaniem z obrotu prawnego.

Nadto, należy wskazać na regulację wynikającą z art. 134 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Zaskarżenie orzeczenia organu podatkowego skutkuje tym, że przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego jest tylko ta kwestia, która w tym orzeczeniu została rozstrzygnięta.

Przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania i tylko w tych granicach jest ona merytorycznie rozpoznawana.

Zdaniem Sądu, zaskarżone postanowienie zostało wydane z zachowaniem obowiązujących przepisów prawa.

Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia w pierwszej kolejności należy przypomnieć, że zgodnie z art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie. Wniesienie odwołania po wskazanym wyżej terminie powoduje, że odwołanie nie wywołuje żadnych skutków prawnych.

W razie uchybienia terminu w postępowaniu podatkowym, w tym także terminu do wniesienia odwołania, termin ten należy przywrócić na wniosek zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni on, że uchybienie nastąpiło bez jego winy, przy czym podanie o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, dopełniając jednocześnie czynności, dla której określony był termin (art. 162 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej).

W rozpoznawanej sprawie skarżąca skorzystała z instytucji przywrócenia terminu, w treści bowiem odwołania taki wniosek złożyła. Jednak jak już wyżej wskazano, przedmiotem rozpoznawanej sprawy jest postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, a zatem tylko w tych granicach Sąd ją rozpoznaje w niniejszej sprawie, wniosek zaś o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. podlega rozpoznaniu w odrębnym postępowaniu, gdyż przepisy Ordynacji podatkowej przewidują w przedmiocie przywrócenia terminu odmienną regulację prawną.

Z istoty skargi wynika, że według skarżącej Spółki doszło w niniejszej sprawie do nieskutecznego doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. Zasadnicze zatem znaczenie dla oceny zaskarżonego postanowienia, a więc tego, czy odwołanie zostało wniesione w terminie ustawowym, jest ustalenie, czy doszło do skutecznego doręczenia decyzji, jak również ustalenie daty tego doręczenia. Nieskuteczne doręczenie decyzji organu pierwszej instancji, a więc sytuacja, w której decyzja nie weszła do obrotu prawnego (art. 212 Ordynacji podatkowej powoduje niedopuszczalność odwołania (art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej). W przypadku zaś, gdy doręczenie było prawidłowe, a odwołanie złożono po terminie, organ odwoławczy z mocy prawa wydaje postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania (art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej). Również pozostawia się bez rozpatrzenia odwołanie, które nie zawiera zarzutów przeciw decyzji, określenia istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania ani dowodów uzasadniających to żądanie (art. 228 § 1 pkt 3 i art. 222 Ordynacji podatkowej).

Ustalenie, że decyzja podatkowa została doręczona oraz, że upłynął termin do wniesienia odwołania, ciąży na organie odwoławczym, skoro zaistnienie tych okoliczności obliguje organ odwoławczy do stwierdzenia tego faktu w formie postanowienia.

W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że stwierdzenie uchybienia terminu do złożenia odwołania nie zależy od uznania organu odwoławczego, gdyż obowiązek taki wynika wprost z ustawy. Każde, nawet nieznaczne, przekroczenie tego terminu zobowiązuje organ odwoławczy do wydania postanowienia stwierdzającego jego uchybienie (vide: wyroki NSA : z dnia 14 marca 2007r., sygn. akt I FSK 534/06 ;

z dnia 13 stycznia 2011r., sygn. akt I FSK 214/10, opublikowane w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl).

W zaskarżonym postanowieniu organ odwoławczy prawidłowo ocenił okoliczności faktyczne występujące w sprawie co do skuteczności doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r. przyjmując, że przesyłka została doręczona w dniu 8 sierpnia 2011 r. w trybie art. 151 w związku z art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, tj. w trybie zastępczym, a tym samym z dniem 23 sierpnia 2011 r. ww. decyzją stała się ostateczną. Potwierdza to znajdujące się w aktach administracyjnych sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru listu poleconego zawierającego trzy decyzje w sprawach o numerach: [...]. Nie jest sporne, że list ten (zawierający ww. trzy decyzje) został zaadresowany na prawidłowy adres siedziby skarżącej Spółki ([...][...] ), co potwierdza załączony do akt sądowych sprawy odpis z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego. Z adnotacji "potwierdzenia odbioru" przesyłki wynika jednoznacznie, że przesyłki były dwukrotnie awizowane na ww. adres siedziby skarżącej Spółki (tj. w dniu 25.07.2011 r. i w dniu 2 sierpnia 2011 r.), z adnotacją o treści "z powodu niemożności doręczenia w sposób wskazany w punkcie 1, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP " z podkreśleniem, że: "(zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym UP umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata)".

Skarżąca twierdzi w uzasadnieniu skargi, że "na nieruchomości gdzie prowadziła działalność gospodarczą nigdy nie było skrzynki pocztowej. Wobec powyższego niemożliwe było zostawienie w nieistniejącej skrzynce awizo". Na tę okoliczność wnioskowała o przesłuchanie świadka i stron.

Zdaniem Sądu, w świetle udokumentowanych okoliczności faktycznych występujących w rozpoznawanej sprawie, a w szczególności wobec treści informacji udzielonej przez Pocztę Polską S. A. Urząd Pocztowy pismem z dnia 24 kwietnia 2011 r. (że przesyłki polecone, w tym o nr[...] , zawierającej ww. trzy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r., zostały awizowane przez listonosza pod adresem "N." Z. K., P. G.. L. V. z uwagi na nieczynną firmę oraz, że według oświadczenia listonosza, zawiadomienia były umieszczane w drzwiach biura firmy, zaś po zainstalowaniu skrzynki oddawczej na bramie wjazdowej awiza były wrzucane do ww. skrzynki, która jednak po jakimś czasie została zdemontowana, a wówczas zawiadomienia listonosz wkładał w bramie wjazdowej, nie miał bowiem możliwości wejścia na teren firmy) zachodzi uzasadniona podstawa do uznania, że trafnie organ wskazał, iż 14 – dniowy termin do wniesienia odwołania liczony od dnia 8 sierpnia 2011 r. - zgodnie z art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej - upłynął z dniem 22 sierpnia 2011 r. (poniedziałek, który nie był dniem ustawowo wolnym od pracy). Odwołanie zaś wpłynęło do Naczelnika Urzędu Celnego [...] r. (data stempla pocztowego nadania – 16.03.2012 r.) w dniu 19 marca 2012 r., a zatem niewątpliwie po 14 – dniowym ustawowym terminie przewidzianym do wniesienia odwołania. Tym samym ustalenie uchybienia tego terminu było oczywiste i bezsporne. Skarżąca Spółka powyższych okoliczności nie kwestionowała, uważając jednak wbrew art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej, że miejsce pozostawienia zawiadomienia powinno wyraźnie wynikać z dokumentu potwierdzenia odbioru, bowiem brak pewności co do tego miejsca wyklucza możliwość przyjęcia fikcji prawnej doręczenia.

Przepis art. 151 Ordynacji podatkowej stanowi, że "Osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji. Przepisy art. 146, art. 148 § 2 pkt 1 oraz art. 150 stosuje się odpowiednio".

W myśl zaś art. 150 § 1 Ordynacji podatkowej, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 148 § 1 lub art. 149:

1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego;

2) pismo składa się na okres 14 dni w urzędzie gminy (miasta) - w przypadku doręczania pisma przez pracownika organu podatkowego lub przez inną upoważnioną osobę.

Adresata zawiadamia się dwukrotnie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1. Powtórne zawiadomienie następuje w razie niepodjęcia pisma w terminie 7 dni (§ 1a).

Natomiast zgodnie z § 2 art. 150 Ordynacji podatkowej, zawiadomienie o pozostawaniu pisma w miejscu określonym w § 1 umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy.

Jak wynika z analizy przytoczonych wyżej przepisów żaden z nich, a w szczególności przepis § 2 art. 150 Ordynacji podatkowej, nie nakazuje doręczycielowi sporządzać na przesyłce lub na zwrotnym dowodzie doręczenia adnotacji (informacji) o miejscu umieszczenia zawiadomienia (awiza) o pozostawieniu pisma doręczanego stronie w toku postępowania podatkowego. Wymóg taki nie jest objęty dyspozycją art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej. Nie można przyjąć, że jedynym dowodem mającym potwierdzać skuteczność doręczenia pisma przez spełnienie wymogów przewidzianych § 2 art. 150 Ordynacji podatkowej była stosowna adnotacja doręczyciela. Dopuszczalne jest ustalenie okoliczności faktycznych sprawy na podstawie oceny wszelkich dowodów w tym zakresie i przeprowadzenie na ich podstawie wnioskowań (por. wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2005 r., sygn. akt I GSK 475/05, publ. w internetowej bazie orzeczeń NSA: www.nsa.gov.pl). Celem bowiem regulacji zawartej w art. 150 § 2 Ordynacji podatkowej jest wykazanie, że adresat przesyłki miał możliwość powziąć informację o awizowaniu przesyłki, a tym samym, że informacja ta dotarła do jej adresata.

Podkreślić przy tym należy, że skarżąca Spółka jest przedsiębiorcą, a to oznacza, że zobowiązana jest do prowadzenia działalności gospodarczej z najwyższą miarą staranności, w tym, w zakresie jednoznacznego ustalenia sposobu co do doręczania jej korespondencji, zwłaszcza w sytuacji gdy toczy się w stosunku do niej postępowania podatkowe, o czym została skutecznie powiadomiona (co potwierdza znajdujące się w aktach administracyjnych spraw dotyczących określenia podatku akcyzowego w okresie od lipca do grudnia 2006 r. zwrotne potwierdzenie odbioru postanowień o wszczęciu postępowania podatkowego (5 szt.), których odbiór osobiście potwierdził P. G. (wspólnik skarżącej Spółki). Zdaniem Sądu, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawy tej należytej staranności skarżąca Spółka nie dochowała. Wręcz przeciwnie, treść ww. pisma Poczty Polskiej S.A. z dnia 24 kwietnia 2012 r. wprost świadczy, że skarżąca Spółka nienależycie dbała o interesy Spółki, skoro nie miała stałego miejsca do doręczania korespondencji, to bowiem ulegało ciągłym zmianom. Brak zatem jedynie adnotacji o miejscu pozostawienia pisma na zwrotnym potwierdzenie odbioru nie może być jedynym dowodem i mieć kluczowego znaczenia w okolicznościach faktycznych występujących w rozpoznawanej sprawie co do skutecznego doręczenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r.

Skarżąca Spółka kwestionowała w skardze, że organ nie przeprowadził wnioskowanych przez nią dowodów przez przesłuchanie świadka i stron, co w ocenie Sądu jest uzasadnione w świetle udokumentowanych innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie, a mianowicie, że skarżąca Spółka zmieniała sposób doręczania korespondencji "nieczynnej firmie", jak wskazała to Poczta Polska Urząd Pocztowy W. w ww. piśmie z dnia 24 kwietnia 2012 r. Spółka nie wskazywała zaś na żadne okoliczności, które mogłyby podważyć wiarygodność ustaleń organu co do doręczenia na prawidłowy adres jej siedziby, przesyłki zawierającej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego. Warunków tych nie spełniały niewątpliwie dowody wnioskowane przez skarżącą, te bowiem mają charakter jednostronny, zaś dowody przeprowadzone przez organ korespondują z całym zgromadzonym materiale dowodowym sprawy, np. z dowodami doręczenia postanowień o zawiadomieniu skarżącej o nieukończeniu postępowania z dnia maja 2011 r., z których wynika, że informację o pozostawieniu pisma w UP pozostawiono w drzwiach biura skarżącej Spółki. Powoływanie się zaś ogólnikowo na brak skrzynki pocztowej, w ocenie Sądu, w stanie faktycznym rozpoznawanej sprawie (nieczynna firma, brak wskazania osób czynnych w siedzibie skarżącej Spółki upoważnionych do odbioru korespondencji lub adresu dla doręczeń, co skarżąca mogła uczynić po wszczęciu postępowania podatkowego w drodze postanowienia (5 szt.), których odbiór osobiście potwierdził P. G. (wspólnik skarżącej Spółki), nie ma istotnego znaczenia prawnego mającego wpływ na wynik niniejszej sprawy i nie może skutecznie podważać ustaleń organu odwoławczego. Należy zwrócić także uwagę na treść art. 146 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym w toku postępowania strona oraz jej przedstawiciel lub pełnomocnik mają obowiązek zawiadomić organ podatkowy o zmianie swojego adresu, w tym adresu poczty elektronicznej, jeżeli wystąpiono o doręczenie pisma drogą elektroniczną (§ 1). W razie zaniedbania obowiązku określonego w §1, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy (§ 2). Sąd zauważył, że nie wynika z akt sprawy, aby Spółka informowała organ podatkowy o zmianie adresu siedziby, zaś o adresie do doręczeń zawiadomiła dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Wobec tego doręczenie decyzji na adres siedziby skarżącej Spółki, wynikający z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, uznać należało za prawidłowe i skuteczne co do ustalania terminu do wniesienia odwołania.

W konsekwencji, wobec skutecznego doręczenia w dniu 8 sierpnia 2011 r. stronie skarżącej decyzji z dnia [...] r., odwołanie od tej decyzji mogło być wniesione najpóźniej w dniu 22 sierpnia 2011 r. Wniesienie zaś odwołania w dniu 16 marca 2012 r. uprawniało organ podatkowy do stwierdzenia uchybienia terminowi do wniesienia odwołania przez Spółkę na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, odwołanie bowiem złożono po upływie 14 - dniowego terminu przewidzianego w art. 223 § 2 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Z tych też względów Sąd, dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia, nie dopatrzył się naruszeń w tym zakresie i działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.