Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 494/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1-2
journal: Dz.U. 2019 poz 1505
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2017 nr 138 poz 4 art. 67
law: Rozporządzenie delegowane Komisji (UE) 2017/891 z dnia 13 marca 2017 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady  (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniające rozporządzenie  Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające  rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 września 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi M. M. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] marca 2021 r. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR", "organ odwoławczy") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "kpa"), art. 10 ust. 2 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz.U z 2019 r., poz. 1505) po rozpatrzeniu odwołania M. M. od decyzji nr [...] z [...] grudnia 2020 r. o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wsparcia uzyskanego za wycofanie owoców w ramach bezpłatnej dystrybucji, wydanej przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "organ I instancji", Dyrektor ARiMR") - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia faktyczne i ocena prawna.

W dniu [...] października 2014 r. M. M. (dalej: "strona", "skarżący", "producent") złożył w Oddziale Terenowym Agencji Rynku Rolnego w W. Powiadomienie - wniosek o zamiarze przeprowadzenia operacji wycofania jabłek z rynku na bezpłatną dystrybucję w ramach mechanizmu "Dalsze tymczasowe wsparcie producentów owoców i warzyw". W przedmiotowym powiadomieniu zadeklarował zamiar dokonania operacji wycofania jabłek w łącznej ilości [...] kg z powierzchni [...] ha. W dniu [...] grudnia 2014 r. producent złożył korektę powiadomienia, obejmującą dokonanie wycofania jabłek z rynku na bezpłatną dystrybucję w ilości [...]kg z powierzchni [...]ha. Na podstawie złożonego powiadomienia producent przeprowadził operację wycofania produktu – jabłek z rynku, co dało mu podstawę do złożenia w dniu [...] stycznia 2015 r. wniosku o przyznanie wsparcia, który obejmował wycofanie z rynku na bezpłatną dystrybucję [...]kg jabłek w terminie od [...] listopada 2014 r. do [...] grudnia 2014 r. z powierzchni [...]ha.

Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w W. (dalej jako "Dyrektor OT ARR") wydał w dniu [...] czerwca 2015 r. decyzję nr [...]przyznającą stronie częściowe wsparcie w kwocie [...]EUR, tj. [...]zł. Na tej podstawie na rzecz producenta w dniu [...] czerwca 2015 r. została zrealizowana płatność o nr [...].

Dyrektor ARiMR złożył w dniu [...] sierpnia 2019 r. do Prezesa ARiMR wniosek

o stwierdzenie nieważności decyzji w sprawie częściowego udzielenia dla strony wsparcia nr [...]z [...] czerwca 2015 r. Uzasadniając wniosek wskazał, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa bowiem przyznawała wsparcie nieuprawnionemu producentowi. Strona była bowiem członkiem uznanej organizacji producentów [...] Sp. z o. o., która także otrzymała środki finansowe w ramach tego samego wsparcia, tj. mechanizmu embargo DOW.

Prezes ARiMR zawiadomieniem nr [...] z [...] września 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...]z [...] czerwca 2015 r.

W dniu [...] października 2019 r. Prezes ARiMR wydał decyzję nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] Dyrektora OT ARR z [...] czerwca 2015 r. przyznającej wsparcie finansowe producentowi. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie do Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, który jako organ odwoławczy wydał w dniu [...] lutego 2020 r. decyzję utrzymującą w mocy decyzję Prezesa ARiMR z [...] października 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 14 października 2020 r. sygn. akt VIII SA/Wa 334/20 oddalił zaś skargę strony na ww. decyzję organu odwoławczego.

W związku z unieważnieniem przez Prezesa ARiMR w dniu [...] października 2019 r. decyzji Dyrektora OT ARR, Dyrektor ARiMR wydał w dniu [...] sierpnia 2020 r., decyzję nr [...] o odmowie przyznania wsparcia. Strona złożyła odwołanie od ww. decyzji w wyniku którego, Prezes ARiMR [...] listopada 2020 r. wydał decyzję nr [...]w sprawie utrzymania w mocy decyzji z [...] sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 kwietnia 20201 r. sygn. akt VIII SA/Wa 119/21 oddalił zaś skargę strony na ww. decyzję Prezesa ARiMR.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. Dyrektor OT ARR postanowieniem nr [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu nienależnie pobranych środków przyznanych i wypłaconych stronie decyzją nr [...] z [...] czerwca 2015 r.

Decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] Dyrektor ARiMR, działając na podstawie art. 29 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji

i Modernizacji Rolnictwa (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1505; dalej: "ustawa o ARiMR"), art. 67 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2017/891 uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do sektora owoców i warzyw oraz sektora przetworzonych owoców i warzyw, uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do kar, które mają być stosowane w tych sektorach, a także zmieniające rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) nr 543/2011 (Dz. U. UE. L. z 2017 r. poz. 138 str. 4 z późn. zm.), w związku z art. 5 ust. 5 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 1031/2014

z dnia 29 września 2014 r. ustanawiającego dalsze tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw (Dz. U. UE. L. 284

z późn. zm.), w związku z § 4, § 7, § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1468 z późn. zm.), art. 47 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę

o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r. poz. 624), ustalił stronie kwotę nienależnie pobranych płatności w wysokości [...] zł, którą należy powiększyć

o odsetki naliczone na podstawie okresu, który upłynął między otrzymaniem płatności,

a zwrotem przez beneficjenta.

Od przedmiotowej decyzji odwołanie złożyła strona, wnosząc o jej uchylenie

i umorzenie postępowania. Zdaniem skarżącego, wydana decyzja pozostaje

w jaskrawej sprzeczności z zasadą praworządności. Decyzji organu I instancji strona zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj.:

- art. 7 w zw. z art. 110 § 1 oraz art. 105 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji

w postępowaniu wszczętym, które w dacie wszczęcia było postępowaniem bezprzedmiotowym i podlegało obowiązkowemu umorzeniu

- art. 7 kpa w zw. z art. 8 oraz art. 9 kpa w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji RP poprzez wprowadzenie w błąd strony, co do możliwości uzyskania pomocy pieniężnej, co spowodowało rozporządzeniem własnością pod wpływem błędu,

- art. 7 w zw. z art. 8 oraz art. 10 w zw. z art. 32 oraz art. 33 § 1 i 2 kpa poprzez pomijanie pełnomocnika ustanowionego w sprawie zwrotu pobranych środków

w ramach mechanizmu tymczasowego nadzwyczajnego wsparcia producentów owoców,

- art. 7 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 oraz § 6 kpa poprzez zlekceważenie faktu, że decyzje będące podstawą prawną do wydania niniejszej decyzji zostały zaskarżone i podlegają kontroli sądowej legalności ich wydania i legalności działania organów, a także, że sytuacje będące podstawą prawną do stwierdzenia nieważności decyzji były następstwem działań lub zaniechań urzędników państwowych, co organ w swym uzasadnieniu pominął, przez co zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów odnośnie uzasadnienia podstawy faktycznej i prawnej,

- art. 12 w zw. z art. 104 § 1 i 2 kpa polegające na przewlekłości postępowania

i wydaniu decyzji po upływie 3 lat od wszczęcia postępowania, co spowodowało wykreowanie znacznych odsetek,

- art. 7 w zw. z art. 104 § 2 kpa poprzez wydanie decyzji jedynie w części, bowiem pominięto obiektywne zdarzenie dostarczenia owoców do bezpłatnej dystrybucji, za który towar strona nie otrzymała żadnego wynagrodzenia oprócz dofinansowania kwestionowanego w treści zaskarżonej decyzji;

- art. 7 w zw. z art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez wydanie niniejszej decyzji, gdy roszczenia nie są wymagane wobec nie zakończenia spraw będących podstawą formalną zaskarżonej decyzji, a zawieszenie sprawy z uwagi na jej prejudycjalny charakter jest obowiązkowe.

W uzasadnieniu wskazanej na wstępie decyzji z [...] marca 2021 r., organ odwoławczy wskazał, że podstawą prawną orzeczenia organu I instancji były przepisy art. 29 ust. 1 i 2 ustawy o ARiMR. Wskazał, że kwota nienależnie pobranych środków finansowych wynika w tym przypadku z kwoty ustalonej w decyzji w sprawie przyznania przedmiotowych płatności, a jednocześnie z zaistnienia przesłanek skutkujących obowiązkiem zwrotu płatności na mocy ostatecznej decyzji o odmowie przyznania wsparcia.

Następnie Prezes ARiMR stwierdził, że postępowanie administracyjne

w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności, prowadzone

w przedmiotowej sprawie jest konsekwencją faktu, że decyzja nr [...]

z [...] sierpnia 2020 r. wydana przez Dyrektora ARiMR o odmowie przyznania wsparcia producentowi jest decyzją ostateczną. Wypłacona więc stronie na mocy decyzji nr [...]z [...] czerwca 2015 r. (która to została wyeliminowana z obrotu prawnego) kwota wsparcia w wysokości [...]PLN, podlega zwrotowi jako nienależna, ponieważ po stwierdzeniu przez Prezesa ARiMR nieważności ww. decyzji, jedyną decyzją mającą moc prawną w niniejszym postępowaniu jest decyzja nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. odmawiająca przyznania stronie wsparcia z tytułu wycofania [...]kg jabłek. Z tego względu kwota [...]PLN jest kwotą nienależnie pobraną i powinna zostać zwrócona przez producenta wraz z należnymi odsetkami.

Prezes ARiMR wyjaśnił, że organ stwierdzając nienależnie pobraną kwotę ma obowiązek zastosowania sankcji i nie może od nich odstąpić. Zastosowanie

w przedmiotowej sprawie ma art. 67 ust. 1 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 2017/891 z 13 marca 2017 r. (Dz.U UE L 138 z 25.05.2017, str.4 ze zm. dalej "rozporządzenie nr 2017/891"), zgodnie z którym organizacje producentów

i zrzeszenia organizacji producentów lub inne odnośne podmioty zwracają nienależnie wypłaconą pomoc z odsetkami i płacą kary przewidziane w niniejszej sekcji. Powyższe rozporządzenie jednoznacznie wskazuje, że strona jest zobowiązana do zwrotu nienależnie pobranej pomocy wraz z odsetkami, według stawek stosowanych przez Europejski Bank Centralny przy głównych operacjach refinansowania publikowanych

w serii "C" Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej (Dz.U UE C 312z 4.9.2018, str. 2). W związku z powyższym, należy uznać, że organ I instancji właściwie wskazał stawkę odsetek naliczonych od kwoty nienależnie pobranej płatności oraz datę, od której należy liczyć odsetki, tj. dzień [...] czerwca 2015 r., a także w sposób właściwy pouczył stronę

o sposobie ich naliczenia.

Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, organ odwoławczy uznał je za niezasadne. W opinii organu odwoławczego, zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy niezbędny do rozpoznania sprawy należy uznać za wyczerpujący. Natomiast organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji przedstawił szczegółową analizę zebranego materiału dowodowego, jej ocenę

i płynące z niej wnioski. Odwołanie strony nie zawiera argumentów mogących mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia i nie zasługuje na uwzględnienie. Strona, pomimo, że miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów, nie przedstawiła zaś żadnych dokumentów odnoszących się do okoliczności podnoszonych w odwołaniu.

Konkludując, Prezes ARiMR stwierdził, że kwota [...]zł ustalona

w przedmiotowym postępowaniu stanowi kwotę nienależnie wypłaconych producentowi środków finansowych, gdyż producent nie jest uprawniony do otrzymania żadnej kwoty wsparcia z uwagi na treść decyzji nr [...] z [...] sierpnia 2020 r.

o odmowie przyznania wsparcia.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie na decyzję Prezesa ARiMR z [...] marca 2021 r. skarżący zarzucił naruszenie zasady legalności, art. 6 - działania na podstawie norm prawnych, zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do demokratycznego państwa prawa - art. 8, zasady informowania i troski aby obywatel nie poniósł straty z tytułu nieznajomości prawa - art. 9 kpa, art. 110 kpa zasady związania organu wydanymi decyzjami, art. 67 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) 2017/891. Nadto zarzucił naruszenie zasad demokratycznego państwa prawa wynikających z art. 2, art. 7 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP - państwo nie może bowiem czerpać korzyści z tytułu wprowadzenia w błąd obywateli, niedopuszczalna jest zaś realizacja zadań społecznych państwa poprzez wyłudzenie środków materialnych służących realizacji tych zadań.

W związku z powyższym skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z [...] grudnia 2020 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymując co do zasady dotychczas zaprezentowaną argumentację, uznał zarzuty skargi za niezasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U.

z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: "p.p.s.a."), a także gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powyższych kryteriów należało uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Podstawą wydania zaskarżonej decyzji są przepisy art. 29 ust. 1 i ust. 2 ustawy

o ARiMR, które przewidują, że: ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych:

1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej,

2) krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych

z funduszy Unii Europejskiej oraz finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej

w drodze decyzji administracyjnej - następuje w drodze decyzji administracyjnej (ust. 1). Właściwym w sprawie ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych w decyzji, o której mowa w ust. 1, jest organ właściwy do rozstrzygnięcia

w sprawie przyznania płatności lub pomocy finansowej ze środków publicznych,

o których mowa w ust. 1 (ust. 2).

W pierwszej kolejności należy wskazać, że postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym prowadzonym w trybie art. 29 ust. 1 ustawy

o ARiMR, w którym następuje określenie nienależnie pobranych środków finansowych pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Co istotne, dla ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności nie jest konieczne wzruszanie decyzji przyznających płatność i dopuszczalne jest uznanie za nienależnie pobrane płatności za ten okres nawet w sytuacji, gdy w porządku prawnym pozostaje ostateczna decyzja przyznająca płatność (por. wyrok NSA z 28 czerwca 2019 r., I GSK 192/18, publ. Lex nr 2700671, wyrok WSA w Olsztynie z 5 lutego 2020 r., I SA/Ol 567/19, publ. Lex nr 2798783).

Organy orzekające w przedmiotowej sprawie zasadnie uznały, że kontrolowane postępowanie w sprawie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności jest konsekwencją faktu, że decyzja nr [...] z [...] sierpnia 2020 r. wydana przez Dyrektora ARiMR o odmowie przyznania wsparcia skarżącemu jest decyzją ostateczną, a wcześniejsza decyzja z [...] czerwca 2015 r. o przyznaniu wsparcia temu producentowi została wyeliminowana z obrotu prawnego, w związku ze stwierdzeniem jej nieważności przez Prezesa ARiMR w dniu [...] października 2019 r. Organy ARiMR ustaliły bowiem, że skarżący nie był podmiotem, który spełniał kryteria określone w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 23 października 2014 r.

w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych

z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu

z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r., poz. 1468 ze zm.).

W ustalonym stanie faktycznym sprawy organy orzekające dokonały prawidłowej oceny, że ustalona w niniejszym postępowaniu kwota [...]zł stanowi stwierdzoną różnicę pomiędzy decyzją z [...] czerwca 2015 r. w sprawie udzielenia wsparcia

w wysokości [...]zł, a decyzją z [...] sierpnia 2020 r. o odmowie przyznania wsparcia.

Zasadnie organy obu instancji stwierdziły, że w związku z powyższym kwota [...] zł jest kwotą nienależnie pobraną i podlega zwrotowi wraz z należnymi odsetkami.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że nienależną płatnością jest bowiem wypłacona podmiotowi przez organ administracji kwota pobranych środków publicznych pochodzących z funduszy Unii Europejskiej i krajowych, przeznaczonych na współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, jako świadczenie dokonane przez organ administracji publicznej na jego rzecz, które przestało być należnym w całości lub w części na skutek wygaśnięcia obowiązku jego wypłacenia z powodu późniejszego zaistnienia okoliczności przewidzianych

w przepisach regulujących pomoc finansową. Przez kwotę nienależnie pobranych środków publicznych, należy rozumieć kwotę wypłaconą przez organ w sytuacji, gdy nie było ustawowego obowiązku jej wypłacenia albo obowiązek ten istniał, ale wygasł.

W konsekwencji powyższego stwierdzić należy, że w niniejszej sprawie zachodzi podstawa do zastosowania w sprawie art. 67 ust. 1 rozporządzenia 2017/891, który stanowi, że: Organizacje producentów i zrzeszenia organizacji producentów lub inne odnośne podmioty zwracają nienależnie wypłaconą pomoc z odsetkami i płacą kary przewidziane w niniejszej sekcji. Odsetki są naliczane: a) podstawie okresu, który upłynął między otrzymaniem nienależnej płatności a jej zwrotem przez beneficjenta; b) według stawek stosowanych przez Europejski Bank Centralny przy głównych operacjach refinansowania publikowanych w serii "C" Dziennika Urzędowego Unii Europejskiej i obowiązujących w dniu, w którym dokonano nienależnej płatności, powiększonych o trzy punkty procentowe.

Powyższe przepisy jednoznacznie wskazują, że organ stwierdzając nienależnie pobraną kwotę ma obowiązek zastosowania sankcji i nie może od niej odstąpić. Z kolei strona jest zobowiązana do zwrotu nienależnie wypłaconej na jej rzecz pomocy wraz

z odsetkami, według wskazanych powyżej stawek.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia przepisów proceduralnych, zauważyć należy, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Sąd uwzględnia skargę jeżeli doszło do naruszenia innych przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez możliwość zaś istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa na treść orzeczenia (por. wyrok WSA w Krakowie z 4 lipca 2019 r., III SA/Kr 438/19). Skutecznym zarzutem naruszenia prawa procesowego może być tylko ten, który wskazuje na istnienie istotnego wpływu naruszenia na rozstrzygnięcie, bo art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a odwołuje się do tej przesłanki. Zatem nie każde naruszenie przepisów postępowania może być skutecznym zarzutem kasacyjnym, ale tylko takie które miało istotny wpływ. Jednak ten wpływ musi wykazać strona, a nie Sąd (wyrok NSA z 10 października 2019 r., II GSK 2763/17).

W uzasadnieniu zarzutów skarżący odnosi się błędów, które naruszały przepisy procesowe w toku całego postępowania administracyjnego z wniosku skarżącego

o przyznanie wsparcia w związku z wycofaniem do bezpłatnej dystrybucji jabłek. Jednakże, należy przypomnieć, że w toku tamtego postępowania organy wydawały decyzje ustalające wysokość pomocy, które były następnie eliminowane z obrotu prawnego. Ostateczną zaś decyzją z [...] sierpnia 2020 r. Dyrektor ARiMR odmówił przyznania wnioskowanego wsparcia finansowego z tytułu wycofania na bezpłatną dystrybucję [...]kg jabłek.

Podkreślić należy, że przedmiotowe postępowanie jest odrębnym postępowaniem administracyjnym w kwestii ustalenia kwoty nienależnie pobranego świadczenia. Tak więc organy obu instancji prowadząc niniejsze postępowanie nie miały podstaw do uznania, że podnoszone zarzuty procesowe z powiązanego co prawda postępowania, ale jednak procesowo odrębnego, są uprawnione.

W ocenie Sądu stan faktyczny i prawny niniejszej sprawy jest jasny i nie budzi wątpliwości. Materiał dowodowy został w wystarczający sposób przeanalizowany,

a wyciągnięte z niego wnioski nie są dowolne. Organy umożliwiły skarżącemu zajęcie stanowiska i czynny udział w sprawie, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest przekonywujące i zrozumiałe, a tym samym spełnia przesłanki z art. 107 § 3 kpa. Stąd też zarzuty skargi należy uznać za niezasadne.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak

w sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych

z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zmianami).