Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 885/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Protokolant Patrycja Wrońska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 lipca 2007 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2007 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 268a k.p.a., cofnął T. G. pozwolenie na broń palną myśliwską, przyznane na mocy decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 1991 r., zmienianej decyzjami Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...]sierpnia 2000 r. oraz [...] września 2000 r.

W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

T. G. został w postępowaniu karnym oskarżony o to, że w dniu [...] stycznia 2006 r. na trasie [...] kierował samochodem osobowym marki [...] nr rej. [...], będąc w stanie nietrzeźwości (1,05 mg/l w wydychanym powietrzu), to jest o czyn z art. 178 a § 1 kodeksu karnego (dalej k.k.). Według tego przepisu, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Skierowanie przez Komendę Powiatową Policji w B. aktu oskarżenia do Prokuratury Rejonowej w B. za popełnienie przez stronę przestępstwa określonego w art. 178 a § 1 k.k. stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia T. G. pozwolenia na broń palną myśliwską. Pismem z dnia [...] marca 2006 r. skarżący wnosił o nie cofnięcie posiadanego przez niego pozwolenia na broń myśliwską, wskazując na swoją dobrą opinię jako działacza koła łowieckiego, radnego gminy jak i pracownika oraz na fakt, iż kierowanie przez niego pojazdem mechanicznym w dniu [...] stycznia 2006 r. w stanie nietrzeźwości było spowodowane "splotem niekorzystnych, a jednocześnie trudnych do przewidzenia okoliczności".

Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. zawieszono przedmiotowe postępowanie administracyjne ze względu na konieczność rozstrzygnięcia postępowania w sprawie o ww. przestępstwo przez Sąd Rejonowy Wydział [...] Grodzki w B.

Wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2006 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w B. uznał T. G. za winnego popełnienia zarzucanego mu ww. czynu i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych. Orzekł też m.in. karę zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych kategorii B na okres dwóch lat. Prokurator wniósł apelację od tego wyroku, a Sąd Okręgowy w [...] wyrokiem z dnia [...] lipca 2006 r. sygn. akt [...] zmienił zaskarżony wyrok w części dotyczącej zakazu prowadzenia pojazdów, podwyższając jego okres do trzech lat.

Postanowieniem organu I instancji z dnia [...] stycznia 2007 r. podjęto zawieszone postępowanie w przedmiotowej sprawie.

Decyzją [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2007 r. cofnięto T. G. pozwolenie na broń palną myśliwską. Zdaniem organu osoba, która dopuściła się czynu zabronionego kierowania pojazdu w stanie nietrzeźwości, tj. przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej, a tym samym, naruszając w taki sposób porządek prawny, budzi uzasadnione obawy, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Osoby popełniające przestępstwa umyślne nie mogą przynajmniej do czasu zatarcia skazania i przy braku kolejnych naruszeń prawa oraz spełnienia ustawowych warunków posiadać pozwolenia na broń. W związku z powyższym uznano, że zostały wyczerpane przesłanki stanowiące podstawę cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską.

T. G., dalej skarżący, wniósł odwołanie od powyższej decyzji, wnosząc o odstąpienie od cofnięcia mu pozwolenia na broń myśliwską. Nie kwestionując wyroku sądu skarżący wskazywał, iż jego zdaniem decyzja organu I instancji jest niesprawiedliwa, bardzo krzywdząca i oparta o nieistniejący stan faktyczny. Skarżący podnosił, iż jest człowiekiem poważnym, statecznym, cieszącym się dobrą opinią zarówno w miejscu zamieszkania, jak i w środowisku, gdzie pracuje, przebywa i działa społecznie, w tym także w miejscowym kole łowieckim. Nie może się zatem pogodzić, iż w ocenie organu nie daje gwarancji bezpiecznego i zgodnego z prawem używania broni, nie jest bowiem z pewnością osobą, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Podnosił, iż przez ponad 20-letni okres posiadania broni myśliwskiej wykazywał się szczególną wrażliwością na przestrzeganie porządku prawnego, spełniał i nadal spełnia wszelkie kryteria określone w ustawie, czego bezspornym dowodem jest jego dotychczasowa niekaralność, zarówno sądowa jak i administracyjna, jak i dobra opinia. T. G. zanegował także stwierdzenie organu I instancji, iż należy do osób, które mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a uczynienie z niego przestępcy z powodu kierowania samochodem po spożyciu znikomej ilości alkoholu w dniu poprzednim narusza jego dobra osobiste i generalne zasady prawa. Ponadto wskazał, iż w chwili poddania go kontroli drogowej w dniu [...] stycznia 2006 r. jego broń znajdowała się w jego miejscu zamieszkania, prawidłowo zabezpieczona.

Do odwołania skarżący dołączył opinie: prezesa koła łowieckiego, wójta gminy w której skarżący pełni funkcję radnego oraz prezesa zarządu spółki w której jest zatrudniony. Z pierwszej z nich wynika, iż T. G. jest etycznym myśliwym, bardzo zaangażowanym w polepszanie naturalnych warunków bytowych zwierzyny. Wójt gminy określił skarżącego jako przykładnego działacza społecznego bardzo zaangażowanego w prace społeczne na rzecz mieszkańców, zaś prezes firmy jako sumiennego, zdyscyplinowanego, koleżeńskiego i uczynnego pracownika.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Organ wskazał, iż od posiadaczy broni organy Policji wymagają nieskazitelnej opinii, która wiąże się przede wszystkim z poszanowaniem porządku publicznego. I chociaż nie jest to warunek określony ustawowo, zdaniem organów policji taka postawa gwarantuje, że broń będzie posiadana i używana zgodnie z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, a skarżący dopuszczając się przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji takiej gwarancji nie daje. KGP podkreślił, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy ma charakter obligatoryjny, co w związku z treścią zapadłych wyroków sądowych determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy. T. G. popełniając przestępstwo z 178 a § 1 k.k., utracił wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni. Nie można bowiem wykluczyć, że będąc w stanie nietrzeźwości nie sięgnie po broń, stwarzając zagrożenie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w tym dla życia lub zdrowia własnego lub własnych osób.

Odnosząc się do załączonych do odwołania opinii, organ stwierdził, iż ich treść nie ma wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie, bowiem nie uwzględnia faktu popełnienia przez skarżącego przestępstwa. Pozytywne postrzeganie strony przez kolegów myśliwych, przełożonego czy władze gminy nie eliminuje faktu, ze skarżący dopuścił się czynu przestępczego i to o znacznym stopniu szkodliwości, bowiem jego następstwa mogły mieć tragiczne skutki. Organ wskazał, iż skarżący popełnił umyślny czyn zabroniony prawem, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości. Prowadząc pojazd w takim stanie skarżący stworzył zagrożenie dla porządku publicznego, albowiem świadomie narażał na uszczerbek nie tylko swoje życie lub zdrowie, ale także innych uczestników ruchu drogowego. I nie ma przy tym znaczenia, że nie miał przy sobie broni, bowiem takiego warunku ustawodawca nie wskazał ww. przepisie. Ponadto, wbrew jego twierdzeniu stężenie alkoholu w organizmie wcale nie było niskie, albowiem 1,05 mh/l alkoholu w wydychanym powietrzu odpowiada wysokości 2,2 promila alkoholu we krwi, a w myśl art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości, skarżący przekroczył więc ponad 4-krotnie próg trzeźwości. W ocenie organu świadczy to o lekceważącym podejściu strony do porządku prawnego i stwarza domniemanie, iż w taki sam sposób może potraktować zasady bezpieczeństwa posiadania broni, mogąc jej użyć w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ zwrócił ponadto uwagę, że Sąd Okręgowy w [...]. zaostrzył zakaz prowadzenia przez stronę pojazdów, podwyższając ten środek z 2 do 3 lat.

T. G. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie są niezgodne ze stanem faktycznym i prawnym, oraz że decyzja jest dla niego krzywdząca. Wskazywał, iż w dniu [...] stycznia 2006 r. spożył na rodzinnym spotkaniu kilka butelek piwa, a nie mogąc się doczekać na przyjazd kolegi, który miał go przywieść do miejsca zamieszkania, i będąc przekonany, iż w jego organizmie nie występuje stężenie alkoholu, sam wrócił samochodem do miejsca zamieszkania w sąsiedniej wsi. Za ten czyn poniósł zasłużoną karę, ale uważa iż nie jest osobą która mogłaby użyć broni w innym celu niż w celach łowieckich.

Ponadto w ocenie skarżącego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zawarto szereg nieprawdziwych twierdzeń i dowolnych interpretacji przepisów prawnych stanowiących podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską, np. wskazując, iż popełnienie czynu z art. 178a § 1 k.k. wzbudza obawę użycia broni w sposób o którym mowa w art. 15. ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Skarżący uważa, iż nie jest osobą karaną i skazaną przez sądy powszechne, a popełniony przez niego czyn nie jest czynem przestępczym wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Podniósł, iż posiada bardzo dobrą opinię, załączając do skargi dokumenty przedstawione wcześniej w odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Odnosząc się do zarzutów skarżącego, iż zaskarżona decyzja oraz jej uzasadnienie jest niezgodna ze stanem faktycznym i prawnym oraz zawarto w niej szereg nieprawdziwych twierdzeń i dowolnych interpretacji przepisów prawnych stanowiących podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską, wskazać należy iż w opinii Sądu poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto w ocenie Sądu działania organów były oparte na prawidłowej wykładni przepisów obowiązującej ustawy o broni i amunicji.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. Zdaniem Sądu w przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. W świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała z faktu uprzedniego skazania go prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art. 178a § 1 kodeksu karnego oraz okoliczności związanych z popełnionym przestępstwem. Fakt skazania skarżącego T. G. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] kwietnia 2006 r. za przestępstwo określone w art.178a § 1 k.k. polegające na tym, iż w dniu [...] stycznia 2006 r. kierował samochodem osobowym marki [...] będąc w stanie nietrzeźwości.

W myśl art. 115 § 16 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy stężenie alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila lub 0,25 mg/dm3 w wydychanym powietrzu lub prowadzi do stężenia przekraczającego te wartości. Skarżący posiadał 1,05 mh/l alkoholu w wydychanym powietrzu, co odpowiada wysokości 2,2 promila alkoholu we krwi, a więc przekroczył ponad 4-krotnie próg trzeźwości. Trafnie zatem organ II instancji podniósł w zaskarżonej decyzji, iż świadczy to o lekceważącym podejściu skarżącego do porządku prawnego i stwarza domniemanie, iż w taki sam sposób może potraktować zasady bezpieczeństwa posiadania broni. Na lekceważenie zasad porządku prawnego wskazuje także fakt, iż, jak wynika z twierdzeń zawartych w odwołaniu oraz skardze, T. G. zmienił ocenę sytuacji prawnej swojego czynu, minimalizując swoją winę (wskazując na "znikome" ilości wypitego alkoholu oraz "splot niekorzystnych i trudnych do przewidzenia okoliczności") oraz bagatelizując jego znaczenie i wskazując, iż "nie jest osobą karaną i skazaną przez sądy powszechne" (strona 3 skargi).

Zdaniem Sądu organy Policji, badając stan faktyczny sprawy, trafnie przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem, we wskazanych okolicznościach, tj. pijąc świadomie duże ilości alkoholu, 4-krotnie przekroczył próg trzeźwości i kierował samochodem osobowym w tym stanie, należy do katalogu osób, o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Skarżący wobec rodzaju naruszenia prawa oraz okoliczności, w których się jego dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem w okolicznościach wskazujących na lekceważenie zasad porządku publicznego czynu godzącego bezpośrednio w ochronę tegoż porządku, za który to czyn został skazany prawomocnym wyrokiem sądu.

Podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić rozumowania skarżącego, iż popełniony przez niego czyn nie jest czynem przestępczym wymienionym w art. 15 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy. Zauważyć bowiem wypada, iż czyn objęty przepisem art. 178 a § 1 k.k., usytuowany jest wprawdzie w rozdziale XXI k.k., zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym; a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (okoliczność stwierdzona prawomocnym wyrokiem sądu), przy wysokim stężeniu alkoholu w jego organizmie oraz wynikającej z pism skarżącego braku świadomości naganności swojego postępowania oraz skutków jakie mogło ono spowodować, rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto, co podkreśla się w orzecznictwie, "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 1173/01 LEX nr 126764).

Dotychczasowa opinia, na którą powołuje się skarżący została zniweczona poprzez popełnienie wskazanego przestępstwa i skazania za nie prawomocnym wyrokiem sądu. Należy podkreślić również, iż opinie na które powołuje się skarżący zostały sporządzone przed skazującym wyrokiem sądu, zatem osoby wystawiające je nie miały informacji o tym fakcie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.