Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1605/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), , Sędzia WSA Mariola Kowalska, Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Monika Sosna-Parcheta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2006 r. sprawy ze skarg A. W., M. W, A. i M. Ś. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, zawiesił z urzędu postępowanie wszczęte na wniosek A. W. oraz A. i M. Ś. w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody K. z dnia [...] października 1997 r. znak [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 1997 r. nr [...] nakazującej A. i K. W. przedłożenie ekspertyzy budowlanej potwierdzającej przydatność samowolnie wykonanej wymiany dachu drewnianego na masywny w odniesieniu do istniejących części budynku przy ul. K. w K., zgody współwłaścicieli budynku na wykonanie robót budowlanych oraz wypisu z Ksiąg Wieczystych - do czasu ustalenia spadkobierców zmarłego K. W.. W uzasadnieniu powołał się na zaistnienie w sprawie przesłanki określonej w art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a., powodującej konieczność zawieszenia postępowania. Zgodnie ze wskazanym przepisem, organ administracji publicznej zawiesza postępowanie w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2005 r. otrzymał pismo od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, informujące o śmierci K. W., będącego stroną postępowania. Dodał, że nie są mu znani spadkobiercy zmarłego, których mógłby wezwać w jego miejsce i dlatego należy zawiesić postępowanie administracyjne do czasu ich ujawnienia. Przed wydaniem postanowienia w tym przedmiocie (pismami z dnia [...]sierpnia 2005 r. i [...] sierpnia 2005 r.) organ I instancji zwrócił się do A. W. oraz A. i M. Ś., a także do [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego i Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. o wskazanie spadkobierców zmarłego.

W odpowiedzi na wystąpienie organu nadzorczego A. W. nadesłała w dniu [...] września 2005 r. pismo, w którym poinformowała, że ona oraz jej dzieci – A. Ś. i M. W. - są jedynymi spadkobiercami K. W.. Również w dniu [...] września 2005 r. wpłynęło do Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego pismo A. Ś. i M. W., potwierdzające treść pisma A. W. oraz zawierające zgłoszenie ich udziału w postępowaniu. Udzieliwszy stosownych wyjaśnień, wnioskodawcy wystąpili o ponowne rozpatrzenie sprawy, celem definitywnego jej zakończenia.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] października 2005 r. znak [...] utrzymał w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] sierpnia 2005 r. Stwierdził, że ujawnienie spadkobierców może nastąpić jedynie na podstawie dokumentów sporządzonych przez uprawnione organy, a nie w oparciu o oświadczenie osoby fizycznej. Prawa wynikające z dziedziczenia spadkobierca może bowiem udowodnić wyłącznie prawomocnym orzeczeniem sądowym stwierdzającym nabycie spadku.

Wnioskodawcy wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zwracając się o uchylenie zaskarżonego postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego i poprzedzającego je postanowienia tego organu oraz przekazanie sprawy organowi nadzorczemu w celu wydania decyzji kończącej postępowanie. Argumentując swoje stanowisko zaznaczyli, iż K. W. nigdy nie był stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody K. z dnia [...] października 1997 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia [...] kwietnia 1997 r. Postępowanie to zostało wszczęte po jego śmierci, na wniosek A. W. oraz A. i M. Ś..

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W stosunku do zarzutu skargi, iż K. W. nie był stroną postępowania nieważnościowego - ponieważ w chwili jego wszczęcia już nie żył - stwierdził, że dowiedział się o śmierci strony dopiero po wszczęciu postępowania. Zapadłe rozstrzygnięcie jest więc prawidłowe, a podnoszone w skardze zarzuty nie mogą go podważyć.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając legalność zaskarżonych rozstrzygnięć, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Przedmiotem analizy w rozpatrywanej sprawie jest zasadność zawieszenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie administracyjne stanowi ciąg czynności procesowych podejmowanych przez organy administracji publicznej oraz inne podmioty postępowania w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Ze względu na celowy charakter postępowania jego tok powinien opierać się na pewnych założeniach - m.in. winien mieć, co do zasady, charakter ciągły, aby postępowanie mogło toczyć się bez przerwy od momentu jego wszczęcia aż do chwili wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

Ciągłość postępowania jest istotnym czynnikiem zapewniającym możliwość rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej w granicach obowiązujących terminów. Z drugiej jednak strony, w określonych okolicznościach przerwanie toku postępowania może okazać się nieuniknione. Sytuacje, w których zachodzi konieczność wydania takiego rozstrzygnięcia zostały uregulowane w art. 97 k.p.a., a jedną z nich jest - zgodnie z art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. - śmierć strony, jeżeli wezwanie spadkobierców do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe.

W rozpatrywanej sprawie spadkobiercy nie tylko uczestniczyli w postępowaniu prowadzonym przez organ nadzorczy, udzielając stosownych wyjaśnień w odpowiedzi na kierowane do nich pisma dotyczące wskazania spadkobierców K. W. (pismo A. W. oraz pismo A. Ś. i M. W. - data wpływu: [...] września 2005 r.), lecz stwierdzić także należy, iż wniosek inicjujący postępowanie złożyły m.in. spadkobierczynie zmarłego – A. W. i A. Ś.. Trzeci spadkobierca K. W. – M. W. wstąpił do postępowania po wydaniu postanowienia przez organ I instancji, zgłaszając swój udział pismem z dnia [...] września 2005 r. (data wpływu: [...] września 2005 r.). Z akt sprawy wynika ponadto, że K. W. zmarł w dniu [...] kwietnia 2005 r., a zatem przed datą wpływu wniosku o wszczęcie postępowania nieważnościowego (tj. przed dniem [...] maja 2005 r.) i dlatego nie mógł być stroną tego postępowania. Wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o art. 97 § 1 pkt 1 k.p.a. w opisanym stanie faktycznym sprawy stanowiło więc istotne naruszenie tego przepisu i musi skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec, jak w pkt I wyroku. Zgodnie z art. 152 cytowanej ustawy, zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.