Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2181/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 12 ust. 1 a
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Ewa Machlejd, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lipca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Głównego Inspektora Sanitarnego na rzecz A. S.kwotę 520 (pięćset sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania A. S. od decyzji [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...].05.2012r, Nr [...] decyzją z dnia [...] lipca 2012r, znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, iż zaskarżoną decyzją [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny działając na podstawie art. 12 ust 1 a ustawy z dnia 14 marca 1985r o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art.4 ust 1 pkt 5 i 6, art. 7 ust 1, art. 123 ust 1 pkt 3 i art. 124 ust 1 pkt 2 i ust 2 ustawy z dnia 29 listopada 2000r - Prawo atomowe ( Dz. U. z 2012r, poz 264 ) wymierzył A. St., właścicielce Gabinetu Stomatologicznego w P. przy ul. J. [...], karę pieniężną w wysokości 6.500zł z tytułu posiadania i użytkowania stomatologicznego aparatu rentgenowskiego bez wymaganego zezwolenia nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu odwoławczego w sposób bezsporny ustalono fakt stosowania i uruchamiania aparatu rentgenowskiego do celów medycznych. Okoliczność ta wynika z rozmowy telefonicznej przeprowadzonej przez pracownika organu pierwszej instancji w dniu 11 marca 2010r z A. S. która przekazała informację , iż w gabinecie zmienił się właściciel oraz potwierdziła fakt stosowania i uruchamiania aparatu rentgenowskiego do celów medycznych. Następnie w dniach 29 listopada 2011r oraz 6 marca 2012r pracownik organu pierwszej instancji zadzwonił do gabinetu stomatologicznego z zapytaniem czy gabinet w swojej ofercie świadczy usługi w zakresie stomatologicznej diagnostyki rentgenowskiej. Osoba udzielająca informacji potwierdziła fakt wykonywania zdjęć rentgenowskich wyłącznie pacjentom gabinetu.

Organ pierwszej instancji pismem z dnia 7 marca 2012r wezwał A. S. do przedstawienia decyzji zezwalającej na stosowanie aparatu rentgenowskiego. A. St. decyzji takiej nie przedstawiła lecz w dniu 19 marca 2012r podjęła działania zmierzające do uzyskania zezwolenia wymaganego przepisami ustawy Prawo atomowe. Organ odwoławczy nie zgodził się z argumentacją zawartą w odwołaniu, iż informacja telefoniczna o wykonywaniu zdjęć rentgenowskich była wyłącznie zabiegiem marketingowym, a pacjenci byli kierowani do innych zakładów rentgenodiagnostycznych.

Główny Inspektor Sanitarny nie podzielił także argumentacji odwołującej się, iż jako jedyna w gabinecie jest uprawniona do wykonywania zdjęć rentgenowskich, a nie wykonywała ich z uwagi na fakt bycia w ciąży.

W ocenie organu odwoławczego mając na uwadze fakt, iż już w 2005r poprzedni właściciel gabinetu podjął działania zmierzające do uzyskania stosownego zezwolenia uprawniającego do korzystania ze stomatologicznego aparatu rentgenowskiego, które okazały się nieskuteczne z uwagi na zmianę właściciela gabinetu oraz podjęcie przez obecną właścicielkę gabinetu działań zmierzających do uzyskania wymaganego zezwolenia uznać należy, że Al. S. znała regulacje ustawy Prawo atomowe w tym wysokość kar pieniężnych z tytułu wykonywania działalności związanej z narażeniem na promieniowanie jonizujące bez wymaganego przepisami ustawy zezwolenia. W ocenie organu odwoławczego organ I instancji zasadnie nałożył na właścicielkę gabinetu stomatologicznego karę pieniężną, której wysokość miarkował mając na względzie szkodliwość czynu, stopień zawinienia oraz fakt, że właścicielka gabinetu A. S. nie była wcześniej karana za podobne czyny.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła A. S., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz zwrotu kosztów postępowania.

Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie:

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga jest uzasadniona bowiem zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem przepisów postępowania (art. 7 k.p.a. , art. 77 § 1 k.p.a. art. 80 k.p.a. art. 107 § 3 k.p.a.), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialno prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 123 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 listopada 2000r - Prawo atomowe ( Dz.U. z 2012r, poz 264 ) zgodnie z którym kierownikowi jednostki organizacyjnej, który nie dopełnia obowiązków w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej przy pracy z materiałami jądrowymi, źródłami promieniowania jonizującego, odpadami promieniotwórczymi i wypalonym paliwem jądrowym lub przy ich przygotowaniu do transportu i składowaniu, wymierza się karę pieniężną w wysokości nieprzekraczającej pięciokrotności kwoty przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku kalendarzowym poprzedzającym popełnienie czynu, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. z 2009 r. Nr 153, poz. 1227, z późn. zm.).

Stosownie natomiast do art. 4. ust 1. pkt 5 i 6 w/w ustawy wykonywanie działalności związanej z narażeniem, polegającej na:

1) uruchamianiu i stosowaniu urządzeń wytwarzających promieniowanie jonizujące,

2) uruchamianiu pracowni, w których mają być stosowane źródła promieniowania jonizującego, w tym pracowni rentgenowskich,

- wymaga zezwolenia albo zgłoszenia w zakresie bezpieczeństwa jądrowego i ochrony radiologicznej.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, że w Gabinecie Stomatologicznym w P. przy ul. J. [...], którego właścicielką jest skarżąca znajduje się stomatologiczny aparat rentgenowski, a skarżąca nie posiada wymaganego zezwolenia uprawniającego do korzystania ze stomatologicznego aparatu rentgenowskiego. Kwestią sporną pozostaje natomiast to, czy przedmiotowy aparat rentgenowski był uruchamiany i stosowany. Tylko bowiem użytkowanie stomatologicznego aparatu rentgenowskiego bez wymaganego zezwolenia podlega karze pieniężnej. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie wynika aby skarżąca użytkowała stomatologiczny aparat rentgenowski. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie przedstawił żadnego dowodu na okoliczność przeprowadzonej w dniu 11 marca 2010r rozmowy telefonicznej z A. S., potwierdzającą fakt stosowania i uruchamiania aparatu rentgenowskiego do celów medycznych. Akta sprawy nie zawierają także dowodów na okoliczność rozmów telefonicznych przeprowadzonych w dniach 29 listopada 2011r oraz 6 marca 2012r z których miałby wynikać fakt wykonywania zdjęć rentgenowskich wyłącznie pacjentom gabinetu.

Brak wskazanych dowodów uniemożliwia wyjaśnienie kto i pod jaki numer telefonu dzwonił oraz kto i jakich informacji udzielał.

Skarżąca w skardze wyjaśniła, iż od dnia 6 listopada 2007r jest najemcą lokalu użytkowego w P. przy ul. J. [...] w którym prowadzi działalność gospodarczą w postaci Indywidualnej Praktyki Stomatologicznej " Stomatologia [...]". W lokalu znajduje się telefon stacjonarny zarejestrowany na osobę fizyczną, która jest także użytkownikiem linii telefonicznej. Z przedmiotowej linii telefonicznej korzystają na zasadzie użyczenia również pozostali lekarze, którzy prowadzą działalność medyczną w P. przy ul. J. [...]. Skarżąca podnosi, iż bardzo częstą praktyką jest to, że informacje przekazuje osoba będąca właścicielem linii telefonicznej lub lekarz prowadzący gabinet w tym samym budynku. Nie są to jednak osoby zatrudnione przez skarżącą bądź umocowane do składania wiążących oświadczeń w imieniu skarżącej w ramach prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Skarżąca kwestionuje aby informowano telefonicznie o wykonywaniu zdjęć rentgenowskich w gabinecie skarżącej. Jeżeli była udzielana informacja, iż pacjenci gabinetu skarżącej mają wykonywane zdjęcia rtg to bez doprecyzowania w której placówce. Skarżąca twierdzi, iż pacjenci u których istniała konieczność wykonywania zdjęć rtg byli kierowani do innych placówek czego potwierdzeniem są zdjęcia rtg pacjentów skarżącej znajdujące się w gabinecie na których w sposób nieusuwalny zamieszczone są informacje o dacie i miejscu wykonania zdjęcia. Trafny jest zarzut braku przeprowadzenia przez organy kontroli sanitarnej w trakcie której można było stwierdzić czy rzeczywiście aparat rentgenowski jest wykorzystywany do wykonywania zdjęć. W trakcie kontroli skarżąca miałaby także jak sama twierdzi możliwość przedstawienia kart pacjentów , w których znajdują się zamieszczone w sposób nieusuwalny informacje o dacie i miejscu wykonania zdjęcia.

Wbrew stanowisku organu podjęcie przez skarżącą działań w celu uzyskania zezwolenia na stosowanie aparatu rentgenowskiego nie świadczy o tym, że skarżąca użytkowała stomatologiczny aparat rentgenowski. Z wyjaśnień skarżącej wynika, że działania takie podjęła bowiem poinformowano ją, że już sam fakt posiadania aparatu zobowiązuje do uzyskania stosownego zezwolenia.

Mając na uwadze, iż w sprawie nie został dokładnie wyjaśniony stan faktyczny w rozumieniu art. 7 k.p.a. jak również nie został wyczerpująco rozpatrzony cały materiał dowodowy zgodnie z art. 77 k.p.a., a ponadto decyzja nie odpowiada wymogom art. 107 k.p.a. Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm ) orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu na podstawie art. 152 wyżej powołanej ustawy, o kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w/w ustawy.