Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1974/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-08-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2  ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1399
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Radom (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj, Sędzia WSA Zbigniew Łoboda, Protokolant Starszy asystent sędziego Marta Pająkiewicz-Kremis, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi "A" we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w J. z dnia [...] 2015 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w J. utrzymało w mocy orzeczenie Burmistrza S. z [...] 2015 r., określające skarżącej "A" we W. wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości niezamieszkałej - drogi wojewódzkiej nr [...] o długości 3.580 m w granicach administracyjnych miasta S. za okres od 1 lipca do 31 grudnia 2013 r., od stycznia do grudnia 2014 r. oraz styczeń 2015 r.

Jak wynikało z akt sprawy, ww. decyzją z 2015 r. Burmistrz S. obciążył stronę obowiązkiem ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W uzasadnieniu stwierdził, że skarżąca zgodnie z przepisami ustawy z 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2013 r., poz. 1399 ze zm.), dalej powoływana jako u.c.p.g., jest obowiązana do ponoszenia ww. opłat i realizacji związanych z tym powinności. Nie zmienia tego fakt zawarcia powoływanego przez stronę Porozumienia nr [...] z 17 czerwca 2011 r., zawartego pomiędzy Burmistrzem S. a Województwem D. reprezentowanym przez Zarząd Województwa w sprawie powierzenia Miastu S. zadań publicznych polegających na letnim i zimowym utrzymaniu drogi wojewódzkiej nr [...] (dalej zwane Porozumieniem). Porozumienie to wygasło 31 grudnia 2013 r., w związku z wypowiedzeniem go przez Województwo D.. W opinii organu I instancji zakres zadań publicznych przekazanych tym Porozumieniem obejmował wyłącznie czynności techniczne, o których mowa w art. 20 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych. Nadto obowiązku ponoszenia opłat będących świadczeniem publicznoprawnym nie można przenośność w drodze czynności cywilnoprawnych. Zgodnie z przepisami ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach ponoszenie opłat obciąża właścicieli nieruchomości, którymi w świetle zapisów ww. ustawy są także zarządcy dróg. Zatem skarżąca jako zarządca spornej drogi obwiązana jest do ponoszenia ww. opłat.

Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaskarżoną decyzją podzieliło ustalenia i wnioski organu I instancji. W uzasadnieniu wskazało, że skarżąca spełnia warunki uznania jej za właściciela nieruchomości w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.c.g., jako odrębna od samorządu województwa jednostka organizacyjna posiadającą sporną nieruchomość w zarządzie, co wiąże obowiązek ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi i złożenia deklaracji. Ustaleń tych nie zmienia powoływane przez stronę Porozumienie, które nie przenosiło władztwa nad nieruchomością, a jedynie powierzało cześć zadań wynikających ustawy o drogach publicznych. Organ odwoławczy dostrzegł także, opłata za gospodarowanie odpadami nie ogranicza się do kosztów wywozu ale obejmuje cały proces gospodarowania odpadami opisany w art. 6r ust. 2 u.p.c.g. Skarżąca jest zatem obowiązana do ponoszenia ww. opłat za odpady powstałe na terenach przez nią zarządzanych. Organ odwoławczy wskazał też, że sporna nieruchomość objęta jest uchwałą rady gminy, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.p.c.g.

W skardze strona domagała się uchylenie decyzji organów obu instancji i umorzenie postępowania, zarzucając naruszenie art. 5 ust. 4 u.p.c.g., przez jego niezastosowanie i pominięcie, że skarżąca jako jednostka budżetową Województwa D., wykonującą w imieniu Zarządu Województwa D. zadania należące do zarządcy spornej drogi, wynikające bezpośrednio z ustawy z 21 marca 1985r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz.U. z 2015r. poz. 460 ze zm.) - w okresie objętym zaskarżoną decyzją, albo sama utrzymywała w czystości sporną drogę, albo przekazała te obowiązki Miastu S., a zatem obciążenie jej obowiązkiem ponoszenia opłat za czynności objęte zakresem kompetencji ustawowych jest sprzeczne z ustawą. Podniosła też zarzut naruszenia art. 6 c ust. 2 u.p.c.g., przez błędną wykładnię i uznanie, że w pojęciu "właściciele nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy" mieści się "zarząd drogi publicznej", podczas gdy sporna nieruchomość została przekazana skarżącej w trwały zarząd, a zatem nie jest ona jej właścicielem. Nadto, zdaniem strony i powszechnie przyjętym poglądem doktryny za "właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy" uznaje się w zasadzie właścicieli nieruchomości, na których mogą zostać wygenerowane odpady komunalne, tj. np. właścicieli warsztatów, sklepów, budynków administracyjnych. Strona w obrębie spornej drogi takich odpadów nie wytwarza. Naruszono także art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 21 ze zm.), powoływana jako ustawa o odpadach, przez błędną wykładnię i uznanie, że odpady powstałe w związku z zarządzaniem przez stronę sporną drogą mają charakter odpadów komunalnych. Podniosła także zarzut naruszenia Porozumienia przekazującego Miastu S. zadania publiczne obejmujące m.in. utrzymywanie spornej drogi w czystości.

Skarżąca podniosła także zarzut naruszenia art 122 i art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015 r. 613 ze zm.), dalej powoływana jako O.p., przez niewyjaśnienie stanu faktycznego i pominięcie, że w okresie od 1 lipca do 31 grudnia 2013 r. podmiotem odpowiedzialnym za letnie i zimowe utrzymanie spornej drogi było Miasto S., obowiązane do wywozu odpadów z pojemników strony (w granicach administracyjnych miasta), za co otrzymywało z budżetu Województwa D. środki pieniężne w formie dotacji celowej; w okresie od 1 stycznia 2014 r. pracownicy strony samodzielnie usuwali i przekazywali odpady komunalne na składowisko; w okresie od złożenia odwołania od decyzji organu I instancji do chwili obecnej strona nie posiada żadnych pojemników (w granicach administracyjnych Miasta S.), pojemniki, za których umieszczenie naliczył opłatę organ I instancji, zostały bowiem usunięte przez Miasto S..

W uzasadnieniu strona podnosiła, że sprzeczne z prawem jest nakładanie na nią obowiązku ponoszenia opłat za czynności wchodzące w zakres jej kompetencji, przypisanych ustawą o drogach publicznych, które wykonywała samodzielnie, bądź przekazała Miastu S.. W opinii strony w razie uznania co do zasady, że to na niej ciąży powinność ponoszenia opłat z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi na spornej nieruchomości, to okres za który winna być ona obciążona opłatą winien być liczony od 1 stycznia 2014 r. do czasu usunięcia pojemników przez Miasto S..

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Spór między stronami dotyczy zasadności objęcia skarżącej w okresie od 1 stycznia 2013 r. do 31 grudnia 2014 r. oraz od 1 stycznia 2015 r. obowiązkiem ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi wynikających z ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach.

W opinii skarżącej nie ciąży na niej taki obowiązek gdyż nie jest właścicielem drogi wojewódzkiej nr [...], ponadto na mocy powołanej ustawy samodzielnie lub za pomocą innych podmiotów, zobowiązanych na mocy Porozumienia, wykonuje obowiązki w zakresie utrzymania czystości na spornej nieruchomości.

W opinii organu administracji skarżąca jako zarządca spornej drogi spełnia przesłanki dla uznania jej za właściciela w rozumieniu ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach. W zakresie zaś pozostałych argumentów strony organ administracji wskazuje, że Porozumienie nie obejmuje wszystkich zadań w zakresie utrzymania czystości i nie może zmieniać zapisów ustawy. Nadto zadania nałożone na stronę ww. ustawą w zakresie utrzymania dróg, nie uchylają powinności ponoszenia opłat za gospodarowanie nieruchomościami.

W ocenie Sądu organ administracji prawidło stwierdził, że to na skarżącej ciąży obowiązek ponoszenia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Na wstępie jednak wskazać trzeba, że problem zbliżony do rozpoznawanego był już przedmiotem rozważań Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w wyroku z 29 lipca 2015 r. (sygn. akt I SA/Wr 496/15, orzeczenie publikowane w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela zawarty w tym orzeczeniu pogląd prawny w części odnoszącej się stwierdzenia, że to na zarządcy drogi spoczywa obowiązek ponoszenia opłat komunalnych, także w przypadku zawarcia Porozumienia przekazującego cześć obowiązków w zakresie utrzymania czystości na zarządzanej drodze.

Niewątpliwie bowiem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, do uiszczania których na rzecz gminy lub ich związków obowiązani są właściciele nieruchomości, są daninami publicznymi o niepodatkowym charakterze. Ustalenie podmiotu na którym spoczywa określony obowiązek daninowy (czy podatkowy) winno nastąpić na podstawie właściwej ustawy - prawa materialnego regulującej daną daninę (czy podatek). To bowiem ustawa regulująca daną daninę/podatek stanowi punkt wyjścia dla ustalenia podmiotu, na którym spoczywa obowiązek daninowy/podatkowy, a przepisy innych ustaw, innych gałęzi prawa stosowane winny być w zakresie ewentualnego odwołania się do nich przez ustawę regulującą daną daninę/podatek i z zachowaniem istoty regulacji dotyczących danej daniny/podatku. Na gruncie ustawy o utrzymaniu czystości powyższe zasady nabierają szczególnego znaczenia.

W ustawie o utrzymaniu czystości zasadnicze znaczenie mają przepis art. 6h i art. 6m ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 (w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym postępowaniem). Zgodnie z art. 6h u.c.p.g. właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c u.c.p.g. (nieruchomości zamieszkałych, w stosunku do których gminy organizują odbieranie odpadów od ich właścicieli - z mocy ustawy (ust. 1) i niezamieszkałych na podstawie uchwały (ust. 2), - są zobowiązani do ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której położone są ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi.

Stosownie do art. 6m u.c.p.g. właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do właściwego organu gminy, deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych oraz składania nowych deklaracji w razie zaistnienia zmian danych będących podstawą ustalenia wysokości należnej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zdeklarowana w deklaracji opłata jest uiszczana w trybie i na zasadach określonych w uchwale rady gminy, o której mowa w art. 6I u.c.p.g.

Z powołanych przepisów wynika, że to na właścicielu nieruchomości spoczywa obowiązek złożenia do właściwego organu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i uiszczenia opłaty.

Pojęcie właściciel nieruchomości należy interpretować w świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 (który w sprawie nie ma zastosowania) u.c.p.g. Art. 2 ust. 1 pkt 4 u.c.p.g. stanowi, że przez właściciela nieruchomości rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.

W tym miejscu zauważyć trzeba, że powołane przepisy ustawy poddane były ocenie Trybunału Konstytucyjnego (TK) w zakresie ich zgodności z zasadami poprawnej legislacji. TK w wyroku z 28 listopada 2013 r. sygn. akt K 17/12 stwierdził, że art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 6c ustawy o utrzymaniu czystości są zgodne z zasadą poprawnej legislacji. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że podmiotami zobowiązanymi do ponoszenia opłaty oraz do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są właściciele nieruchomości zamieszkanych, jak i niezamieszkanych, na których powstają odpady komunalne, jeżeli gmina skorzysta z kompetencji przewidzianej w art. 6c ust. 2 ustawy o utrzymaniu czystości. Pojęcie właściciel należy zaś interpretować w świetle art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy o utrzymaniu czystości (pkt 1.3.).

W pkt 1.5. TK stwierdził, że art. 6h i art. 6m ust. 1 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości są zgodne z zasadą poprawnej legislacji. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że podmiotami zobowiązanymi do ponoszenia opłaty oraz do złożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi są w pierwszej kolejności właściciele nieruchomości, przez których rozumie się także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomość w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością (zob. też wyrok TK z 5 listopada 1997 r., sygn. K 22/97, OTK ZU nr 3-4/1997, poz. 41). Wskazał TK, że w ustawie o utrzymaniu czystości prawodawca przyjął szerszą definicję właściciela niż wynika to z art. 140 i n. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.; dalej: kodeks cywilny). Zarazem jednak prawodawca odwołał się do zastanych pojęć prawa administracyjnego i cywilnego w szczególności takich jak: współwłasność (art. 195 i n. kodeksu cywilnego), prawo użytkowania (art. 252 i n. kodeksu cywilnego), użytkowanie wieczyste (art. 232 i n. kodeksu cywilnego), posiadanie samoistne, jak i zależne (art. 336 kodeksu cywilnego). Zauważył również TK, odnosząc się do zgłaszanych zarzutów, że niewątpliwie prawodawca nie rozstrzygnął wprost, na którym z podmiotów wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości spoczywa obowiązek określony w art. 6h i art. 6m ust. 1 tejże ustawy w wypadku, gdy kilka podmiotów spełnia ustawowe kryterium "właściciela nieruchomości", jak również prawodawca nie uregulował wprost ewentualnej solidarnej odpowiedzialności posiadaczy nieruchomości, na której powstają odpady, w wypadku niewypełnienia obowiązków wynikających z przepisów ustawy. Nie znaczy to jednak, w ocenie Trybunału Konstytucyjnego, że na podstawie przepisów ustawy o utrzymaniu czystości oraz innych stosowanych analogicznie przepisów prawa powszechnie obowiązującego, z uwzględnieniem treści stosunków cywilnoprawnych łączących w każdym konkretnym wypadku podmioty, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy o utrzymaniu czystości, nie jest możliwe ustalenie osób, na których ciążą przedmiotowo istotne obowiązki ustawowe, oraz konsekwencji ich wadliwego dokonania albo niedokonania.

Mając na uwadze poczynione uwagi, w ocenie Sądu, o tym na kim spoczywa obowiązek poniesienia opłaty rozstrzygają wyłącznie przepisy art. 6h w zw. z art. 6c oraz art. 2 ust. 1 pkt 4, zaś w stanie prawnym począwszy od 1 stycznia 2015 r. także art. 2 ust. 2a u.c.p.g. nie zaś przepisy rozdziału 2 ww. ustawy regulujące "Obowiązki właścicieli".

W powoływanym przez stronę w skardze art. 5 (rozdział 2 Obowiązki właścicieli) ustawodawca w ust. 1 wskazał, jakie co do zasady spoczywają na właścicielach nieruchomości obowiązki w zakresie utrzymania czystości i porządku. Natomiast w ust. 2 - 5 ustawodawca wyszczególnił wśród nieruchomości kilka "kategorii", dla których dane obowiązki (w tym utrzymania czystości i porządku) przypisał określonym podmiotom. I tak obowiązki spoczywają zgodnie: z ust. 2 na terenie budowy - na wykonawcy robót budowlanych; według ust. 3 uprzątnięcie i pozbycie się błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z wydzielonych krawężnikiem lub oznakowaniem poziomym torowisk pojazdów szynowych, znajdujących się na terenie gminy, należy do obowiązków przedsiębiorców użytkujących te torowiska; według ust. 4 na drogach publicznych obowiązki należą do zarządu drogi; według ust. 5 na innych terenach niż ust. 1-4 - obowiązki wykonuje gmina. Powyższe przypisanie danym podmiotom wymienionych w przepisie obowiązków nie zmienia tego, że w zakresie ustalenia podmiotu zobowiązanego do poniesienia opłaty i złożenia deklaracji zastosowanie znajduje ogólna zasada wynikająca za art. 6h i 6m ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 (ew. ust. 3 ) u.c.p.g. Powołany przepis art. 5 u.c.p.g. reguluje jedynie obowiązki dotyczące utrzymania porządku i czystości spoczywające na różnych podmiotach, ale przepis ten nie zmienia podmiotu, na którym spoczywa obowiązek uiszczenia opłaty i złożenia deklaracji, zawsze pozostaje nim właściciel nieruchomości (w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 4 i ust. 3 ustawy).

W rozpoznawanej sprawie nie ma zatem podstaw, aby właściciela nieruchomości będącego zobowiązanym do poniesienia opłaty/złożenia deklaracji ustalać poprzez zakres obowiązków spoczywających na danym podmiocie. Ustawa nie przewiduje bowiem, że właścicielem nieruchomości i podmiotem zobowiązanym do poniesienia opłaty i złożenia deklaracji jest podmiot, który wykonuje dane obowiązki wynikające z ustawy o czystości.

W konsekwencji stanowisko strony upatrujące brak obowiązku uiszczenia opłaty w regulacji art. 5 ust. 4 u.c.p.g. jest bezzasadne, przepis ten nie ma bowiem zastosowania dla ustalenia podmiotu zobowiązanego do poniesienia opłaty/złożenia deklaracji, podobnie jak odwoływanie się do zapisów Porozumienia, na mocy którego obowiązki (niektóre) w zakresie utrzymania porządku na spornej nieruchomości zostały powierzone Burmistrzowi Miasta S., a które wygasło z dniem 31 grudnia 2013 r.

Bezzasadny jest również zarzut skargi podnoszący naruszenie art. 6c ust. 2 u.p.c.g. Wbrew twierdzeniom skarżącej, w świetle powołanych już rozważań zarządca drogi mieści się w pojęciu właściciela nieruchomości zawartym w przepisie art. 2 ust. 1 pkt 4 u.p.c.g., które jak wyjaśniono jest definicją szerszą niż przyjęta na gruncie innych dziedzin prawa. Stanowi bowiem, że ilekroć w ustawie jest mowa o właścicielach nieruchomości rozumie się przez to także współwłaścicieli, użytkowników wieczystych oraz jednostki organizacyjne i osoby posiadające nieruchomości w zarządzie lub użytkowaniu, a także inne podmioty władające nieruchomością.

Zgodnie z art. 2a ust. 2 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), powoływana dalej jako u.d.p. drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy. Art. 19 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy stanowi, że zarządcą dróg wojewódzkich jest zarząd województwa. Z kolei art. 21 ust. 1 ww. ustawy zarządca drogi, o którym mowa w art. 19 ust. 2 pkt 2-4 i ust. 5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy.

Skarżąca – jak wynika z akt sprawy oraz aktów prawnych regulujących zasady jej funkcjonowania - jest samorządową jednostką budżetową finansowaną przez Samorząd Województwa D.. Jako samorządowa jednostka organizacyjna będąca zarządem dróg i zarządcą infrastruktury kolejowej, wykonuje zadania Zarządu Województwa D. w zakresie praw i obowiązków należących do zarządcy drogi określonych ustawą z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych oraz zarządcy infrastruktury kolejowej określonych w ustawie z dnia 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym. Skarżąca sprawuje też nieodpłatny trwały zarząd gruntami w pasie drogowym.

Z powołanych przepisów wynika, że właścicielem spornej drogi jest województwo, a zarząd województwa będący organem województwa pełni funkcję zarządcy drogi, który swoje obowiązki wykonuje przy pomocy jednostki organizacyjnej tj. skarżącej. Nie ulega zatem wątpliwości, że strona jako zarządca spornej drogi wykonuje powierzone jej przez zarząd województwa zadania wynikające z ustawy o drogach publicznych i jako osoba posiadające sporne nieruchomości w zarządzie wykonuje obowiązki właściciela opisane w ustawie o utrzymaniu porządku i czystości w gminach.

Okoliczności tej nie zmienia także zapis art. 2 ust. 2a wprowadzony do ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach od 1 lutego 2015 r., na mocy art. 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2015.87). Zgodnie z jego brzmieniem "jeżeli obowiązki wskazane w ustawie mogą jednocześnie dotyczyć kilku podmiotów spośród wskazanych w ust. 1 pkt 4, obowiązany do ich wykonania jest podmiot lub podmioty faktycznie władające nieruchomością. W takim przypadku podmioty, o których mowa w ust. 1 pkt 4, mogą w drodze umowy zawartej w formie pisemnej, wskazać podmiot obowiązany do wykonania obowiązków wynikających z ustawy". W opinii Sądu ww. regulacja potwierdza status skarżącej jako podmiotu, obowiązanego do realizacji obowiązków należących do właściciela nieruchomości w rozumieniu ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach.

Nie jest w sprawie sporne, że w odniesieniu do objętej decyzją nieruchomości została wydana uchwała rady gminy, o której mowa w art. 6c ust. 2 u.p.c.g., co obliguje stronę do ponoszenia na rzecz gminy opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jednocześnie stwierdzić trzeba, że literalne brzmienie przepisów ww. ustawy nie ogranicza pojęcia "właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne" do podmiotów prowadzących działalność usługową czy handlową.

W tym kontekście za nieuzasadniony należy uznać zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 pkt 7 ustawy o odpadach. Zgodnie z ww. definicją przez odpady komunalne należy rozumieć, odpady powstające w gospodarstwach domowych, z wyłączeniem pojazdów wycofanych z eksploatacji, a także odpady niezawierające odpadów niebezpiecznych pochodzące od innych wytwórców odpadów, które ze względu na swój charakter lub skład są podobne do odpadów powstających w gospodarstwach domowych; zmieszane odpady komunalne pozostają zmieszanymi odpadami komunalnymi, nawet jeżeli zostały poddane czynności przetwarzania odpadów, która nie zmieniła w sposób znaczący ich właściwości. Powyższe nie oznacza, że ustawa o utrzymaniu porządku i czystości w gminach dotyczy wyłącznie odpadów wytwarzanych w gospodarstwach domowych.

W świetle przywołanych rozważań jako bezzasadne ocenić trzeba także podnoszone w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa procesowego, to bowiem kto faktycznie usuwał odpady ze spornej nieruchomości w okresie objętym zaskarżonym rozstrzygnięciem pozostaje bez wpływu na obowiązki wynikające z ustawy.

Na rozprawie pełnomocnik skarżącej zarzucił, że zaskarżona decyzja orzeka w przedmiocie terenów zamkniętych, przez które przebiegają linie kolejowe, a te wyłączone są spod działania ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminach.

Odnosząc się do tej kwestii stwierdzić trzeba, że jest to zarzut gołosłowny, gdyż z akt sprawy nie wynika aby organy administracji odnosiły się wskazywanych przez stronę terenów. Nadto w toku postępowania skarżąca, pomimo czynnego udziału w sprawie zapewnionego przez organy administracji nie podnosiła takich zarzutów, co nakazuje aby ocenić je jako spóźnione.

Uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z 20 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) skargę jako nieuzasadnioną oddalił.