Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1402/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77, art. 107
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: par. 10
journal: Dz.U. 2021 poz 371
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek  pandemii COVID-19

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Waldemar Michaldo Sędziowie: WSA Wiesław Kuśnierz (spr.) WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. C. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r. uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: PZUS, organ) decyzją z dnia 31 maja 2021 r. nr [...] odmówił S. C. (dalej: Strona, Skarżący) prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek, na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r.

Organ w uzasadnieniu decyzji podał, że z analizy danych wynika, że we wrześniu 2020 r. Strona prowadziła działalność gospodarczą oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 - kodem PKD 55.90Z, natomiast w kwietniu 2021 r. kodem PKD 55.10Z, dlatego brak jest możliwości dokonania oceny spadku przychodu z tej działalności w stosunku do września 2020 r. Zatem nie jest spełnione kryterium do zwolnienia z obowiązku opłaty składek za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r.

We wniosku o ponowne rozpoznanie Strona podniosła, że zgodnie z "Rozporządzeniem Rady Ministrów w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 jedynym warunkiem udzielenia zwolnienia z konieczności opłacania składek jest prowadzenie przeważającej działalności gospodarczej pod wskazanym kodem PKD na dzień 31 marca 2021 r. Istnieje możliwość wykazywania w toku postępowania, że pomimo niezgodności wpisu PKD we wrześniu 2020 r. w stosunku do kwietnia 2021 r. prowadzona przeze mnie działalność gospodarcza kwalifikuje się do uzyskania zwolnienia z konieczności opłacania składek. Spadek przychodu uzyskany w kwietniu 2021 r. był niższy o 40% niż przychód uzyskany we wrześniu 2020 r."

Ponadto Strona powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych (m.in. na wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 lutego 2021 r. sygn. akt I SA/Sz 955/20) w kwestii charakteru wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, wskazując, że ma on charakter deklaratoryjny i rodzi jedynie domniemanie faktyczne jej prowadzenia działalności pod określonym kodem.

PZUS decyzją z dnia 3 sierpnia 2021 nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej K.p.a.) oraz art. 31zq ust. 8 w zw. z art. 31zy ust. 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U z 2021 poz. 2095, ze zm.; dalej ustawa o COVID-19) i § 10 ust. 2a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 26 lutego 2021 r. w sprawie wsparcia uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19 (Dz. U. z 2021 r., poz. 371 i 713, dalej: rozporządzenie w sprawie wsparcia), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia 31 maja 2021 r.

W uzasadnieniu decyzji organ omówił treść §10 ust. 2a rozporządzenia w sprawie wsparcia i wskazał, że we wniosku z dnia 4 maja 2021 r. Strona wskazała, kod PKD przeważającego rodzaju działalności gospodarczej jako 55.10.Z.

Dalej organ wskazał, że: "Zgodnie z § 10 ust. 3 ww. rozporządzenia (...) "oceny spełnienia warunku, o którym mowa w ust. 1, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r."

W Pana przypadku, według informacji dostępnych w rejestrze REGON, rodzaj przeważającej działalności na wskazany dzień oznaczony był kodem PKD 93.29.B. Zakład nie kwestionuje, że spełnił Pan wskazaną w rozporządzeniu przesłankę.

Kolejnym ustawowym warunkiem uzyskania pomocy jest spadek przychodu (w rozumieniu przepisów podatkowych) osiągniętego z działalności oznaczonej właściwym PKD na 31 marca 2021 r. w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku w stosunku do przychodu uzyskanego z tej działalności w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r. W złożonym wniosku oświadcza Pan, że przychód uzyskany z powyższej działalności we wrześniu 2020 r., był niższy co najmniej 40% w porównaniu do przychodu uzyskanego w kwietniu 2021 r. z przeważającej działalności wskazanej w I części wniosku. Oznacza to, że wskazana działalność musiała być prowadzona także we wskazanym miesiącu zarówno roku 2021 jak i 2020 i należy zaznaczyć, że działalność ta powinna być określona chociażby pobocznym kodem PKD w miesiącu wrześniu 2020. W Pana przypadku według informacji dostępnych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej we wrześniu 2020 roku nie była prowadzona działalność określana jako hotele i podobne obiekty zakwaterowania, oznaczona kodem PKD 55.10.Z ani jako przeważająca, ani jako dodatkowa. Aby można było odnotować spadek, należy mieć ten sam punkt odniesienia. Tym samym nie można uznać, że odnotował Pan co najmniej 40% spadek przychodu z przeważającej działalności. Ponadto zadaniem Zakładu jest zweryfikowanie danych wskazanych w złożonym przez Pana wniosku i zbadanie ich poprawności. We wspomnianym wniosku sam Pan oświadczył, że: na dzień 31 marca 2021 r. przeważającą działalnością była działalność określona kodem PKD 55.10.Z oraz że "przychód z przeważającej działalności uzyskany w marcu 2021 r. był niższy co najmniej 40% w porównaniu do przychodu uzyskanego we wrześniu 2020 r." Tym samym organ I instancji poprawnie zweryfikował kod PKD w miesiącu wskazanym jako miesiąc w stosunku do którego nastąpił spadek przychodów.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż nie został spełniony warunek wskazany w ustawie o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19. W wyniku przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdzono naruszenia przez Zakład przepisów prawa materialnego bądź procesowej Brak jest zatem podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego decyzją Zakładu z dnia 31 maja 2021 r. znak [...], tym samym Organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję, o której mowa w sentencji."

Na powyższą decyzję Skarżący złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając, że zaskarżona decyzja pozbawiła Go prawa do przysługującego zwolnienia z obowiązku opłacenia składek za marzec i kwiecień 2021 r. Wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do zwolnienia z opłacania należności za wyżej wymieniony okres.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że "Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydając swoją decyzję o odmowie prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres: od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r. nie dochował należytej staranności weryfikując faktyczny rodzaj prowadzonej przeze mnie działalności. Od 15 marca 2019 r. prowadzę działalność hotelarską zlokalizowaną w K., przy [...] Działalność prowadzona jest całorocznie, pod wskazanym adresem. Rejestrując swoją firmę, postanowiłem oznaczyć rodzaj przeważającej działalności gospodarczej kodem PKD 55.90.Z. Miałem świadomość, że kody PKD stanowią informację statystyczną i nie mają istotnego wpływu na prowadzoną działalność gospodarczą. 22 listopada 2020 r. postanowiłem zaktualizować - swój kod PKD na 55.10.Z, oraz dodać nowy 55.20.Z i zostawić dotychczasowych kod 55.90.Z. Aktualizacja kodu, zawiązana była z powiązaniem pomocy finansowej, zapewnianej przez państwo w dobie pandemii COVlD-19 z odpowiednim kodem PKD. Zmiana kodu była możliwa, ponieważ charakter prowadzonej przeze mnie działalności gospodarczej od jej początku tj. od 15 marca 2021 r. powinien być oznaczony kodem 55.10.Z. Zakład Ubezpieczeń Społecznych na podstawie niezgodności w kodzie PKD odmawia udzielenia pomocy, nie biorąc pod uwagę faktycznie prowadzonej przeze mnie działalności. W sytuacji rozbieżności pomiędzy danymi znajdującymi się w rejestrze REGON a faktycznie wykonywaną działalnością, bardziej istotna jest faktycznie prowadzona działalność".

Organ w odpowiedzi na skargę podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania.

Zgodnie z treścią art. 134 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd podejmuje środki w celu usunięcia naruszenia prawa, w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b P.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c P.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 P.p.s.a.).

Stosownie do § 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lutego 2017 r. w sprawie przekazania rozpoznania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1773 ze zm.), rozpoznanie spraw z zakresu działania Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych dotyczących zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo ustawy o COVID-19 – przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę.

Skarżący ma miejsce zamieszkania na obszarze właściwości Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

Sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o COVID-19. Zgodnie z brzmieniem tego przepisu obowiązującym od dnia 2 lipca 2021 r. przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

Skarżący nie odpowiedział na informację Sadu o możliwości rozpoznania sprawy na rozprawie zdalnej. Z kolei organ w odpowiedzi na skargę wniósł o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym.

Wobec powyższego Przewodniczący Wydziału zarządzeniem z dnia 24 lutego 2022 r. wyznaczył w rozpatrywanej sprawie posiedzenie niejawne Sądu w składzie trzech sędziów na dzień 17 marca 2022 r.

Zdaniem Sądu, skierowanie niniejszej sprawy do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym umożliwiło rozstrzygnięcie sprawy bez szkody dla jej wyjaśnienia, przeciwdziałając jednocześnie stanowi przewlekłości postępowania. Przy tym wyjaśnić należy, że rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nie prowadzi do pominięcia argumentacji stron, bowiem podnoszone przez nie argumenty, są wnikliwie rozważane przez Sąd w oparciu o akta sprawy oraz złożoną skargę i inne pisma procesowe.

Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria wykazała, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa uzasadniającym jej uchylenie, a zarzuty skargi są w pełni uzasadnione.

Kontroli Sądu została poddana decyzja PZUS z dnia 3 sierpnia 2021 r., w której PZUS zajął stanowisko w sprawie odmowy zwolnienia Skarżącego z opłacania składek na: ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r., na podstawie § 10 ust. 2a rozporządzenia w sprawie wsparcia. Zgodnie z tym przepisem zwalnia się z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych odpowiednio za okres od dnia 1 marca 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r. albo za okres od dnia 1 kwietnia 2021 r. do dnia 30 kwietnia 2021 r. wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za te okresy, na zasadach określonych w art. 31zo-31zx ustawy o COVID-19, z uwzględnieniem przepisów niniejszego rozdziału, płatnika składek prowadzącego, na dzień 31 marca 2021 r., działalność oznaczoną według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007, jako rodzaj przeważającej działalności, kodami:

1) 49.32.Z, 49.39.Z, 51.10.Z, 52.23.Z, 55.10.Z, 55.20.Z, 55.30.Z, 56.10.A, 56.10.B, 56.21.Z, 56.29.Z, 56.30.Z, 59.11.Z, 59.12.Z, 59.13.Z, 59.14.Z, 59.20.Z, 74.20.Z, 77.21.Z, 79.11.A, 79.12.Z, 79.90.A, 79.90.C, 82.30.Z, 85.51.Z, 85.52.Z, 85.53.Z, 85.59.A, 85.59.B, 86.10.Z w zakresie działalności leczniczej polegającej na udzielaniu świadczeń w ramach lecznictwa uzdrowiskowego, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, lub realizowanej w trybie stacjonarnym rehabilitacji leczniczej, 86.90.A, 86.90.D, 90.01.Z, 90.02.Z, 90.04.Z, 91.02.Z, 93.11.Z, 93.13.Z, 93.19.Z, 93.21.Z, 93.29.A, 93.29.B, 93.29.Z, 96.01.Z, 96.04.Z,

2) 47.41.Z, 47.42.Z, 47.43.Z, 47.51.Z, 47.52.Z, 47.53.Z, 47.54.Z, 47.59.Z, 47.64.Z, 47.65.Z, 47.71.Z,47.72.Z, 47.75.Z, 47.77.Z, 77.29.Z, 77.39.Z, 96.02.Z, 96.09.Z

- którego przychód z tej działalności w rozumieniu przepisów podatkowych uzyskany w jednym z dwóch miesięcy poprzedzających miesiąc złożenia wniosku był niższy co najmniej o 40% w stosunku do przychodu uzyskanego w miesiącu poprzednim lub w analogicznym miesiącu roku poprzedniego lub w lutym 2020 r., lub we wrześniu 2020 r., jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek przed dniem 1 listopada 2020 r."

W myśl § 10 ust. 3 rozporządzenia w sprawie wsparcia, oceny spełnienia warunku, o którym mowa w § 10 ust. 1, 2 i 2a, w zakresie oznaczenia prowadzonej działalności według Polskiej Klasyfikacji Działalności (PKD) 2007 dokonuje się na podstawie danych zawartych w rejestrze REGON w brzmieniu na dzień 31 marca 2021 r.

W ocenie Sądu kwestią bezsporną jest to, że Skarżący na dzień 31 marca 2021 r. prowadził przeważającą działalność oznaczoną kodem PKD 55.10.Z, który w świetle § 10 ust. 2a cyt. rozporządzenia, uprawniał do zwolnienia, dlatego niezrozumiałym jest podanie przez PZUS w decyzji z dnia 3 sierpnia 2021 r. kodu PKD 93.29.B, co nie wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego. Ze zgromadzonych przez organ dowodów wynika, że od dnia 19 listopada 2020 r. Skarżący dokonał zmiany w CEIDG poprzez dodanie kodu 55.10.Z, a następnie 23 listopada 2020 r. dokonał kolejnej zmiany w CEIDG poprzez oznaczenie kodu PKD 55.10.Z jako przeważającego (informacje z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej – karty nr 16-19 akt administracyjnych oraz notatka służbowa karta nr 13 akt administracyjnych).

Zdaniem organu przyczyną odmowy przyznania zwolnienia był brak możliwości porównania spadku przychodów, bo we wrześniu 2020 r. kod 55.10.Z nie był kodem przeważającej działalności Skarżącego.

Z takim stanowiskiem nie sposób się jednak zgodzić, gdyż choć przepis § 10 ust. 2a rozporządzenia w sprawie wsparcia, określając kategorię podmiotów uprawnionych do uzyskania zwolnienia ze składek, rzeczywiście odnosi się do wpisu kodów prowadzonej działalności w rejestrze REGON (jakkolwiek domniemanie w tym zakresie wynikające z rejestru może być obalone na podstawie innych dowodów), to w żaden sposób z tych regulacji nie da się wyinterpretować tego, że przez pryzmat zapisów w rejestrze CEIDG/REGON oceniać należy także rodzaj prowadzonej, jako przeważającej, działalności we wrześniu 2020 r.

Przesłanką zwolnienia ze składek wg ww. przepisu jest tożsamość prowadzonej działalności w odniesieniu do dwóch okresów, tj. września 2020 r. i marca lub kwietnia 2021 r. Ustalenie tego rodzaju okoliczności winno odbywać się jednak na zasadach ogólnych, tj. w ramach postępowania wyjaśniającego, prowadzonego zgodnie z wymogami K.p.a.

W niniejszej sprawie tymczasem organ nie tylko, wbrew spoczywającemu na nim obowiązkowi, nie poczynił jakichkolwiek ustaleń co do rodzaju prowadzonej przez Skarżącego we wrześniu 2020 r. rzeczywistej działalności, ale ponadto w sposób nieuprawniony stwierdził, że w tym zakresie decydujący jest zapis w rejestrze CEIDG i REGON, jaki widniał w tej właśnie dacie. Takiej zależności nie sposób jednak wywieść z treści § 10 ust. 2a rozporządzenia w sprawie wsparcia, wobec czego odwoływanie się w tym wypadku do tego pozanormatywnego warunku, uznać należy za naruszenie wskazanego wyżej przepisu, które bez wątpienia miało wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Nie można przy tym zapominać, jaki jest cel omawianej regulacji - wsparcie uczestników obrotu gospodarczego poszkodowanych wskutek pandemii COVID-19, a więc m.in. łagodzenie skutków społeczno–gospodarczych, przez udzielanie przedsiębiorcom pomocy materialnej, mającej na celu zapobieżenie upadłości lub likwidacji działalności gospodarczej i miejsc pracy. Uwzględniając powyższe uregulowania prawne i cel zarówno ustawy, jak i rozporządzenia, Sąd stanął na stanowisku, że pomoc przewidziana w rozporządzeniu w sprawie wsparcia, powinna trafić do podmiotów, które faktycznie prowadziły jako przeważającą działalność objętą kodami w nim wskazanymi, zaś przychód z tej działalności był niższy co najmniej o 40% w odniesieniu do okresu porównawczego.

Niezależnie od tego, jak to już wcześniej zaznaczono, organ uchybił również swoim obowiązkom procesowym w zakresie ustalenia okoliczności faktycznych sprawy, wynikających z obowiązującej w tym zakresie zasady prawdy obiektywnej. Jest to zaś o tyle doniosłe, że w trakcie postępowania Skarżący podnosił, że przedmiot jej działalności był taki sam jak we wrześniu 2020 r. PZUS w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie odniósł się do tych twierdzeń w jakikolwiek sposób, ograniczając się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do porównania kodów PKD w rejestrze CEIDG oraz REGON. Tym samym dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Odnosząc się z kolei do wniosku zawartego w skardze dotyczącego przyznani prawa do zwolnienia z opłacania należności za marzec i kwiecień 2021 r., Sąd wyjaśnia, że wniosek ten w istocie sprowadza się do oceny warunków spełnienia wszystkich warunków zwolnienia przez Skarżącego, a tego jak Sąd wskazał powyżej, organ nie uczynił. Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, tj. nie może co do zasady zastępować organu administracji publicznej i wydawać końcowego rozstrzygnięcia w tej sprawie (por. np. J. Drachal, J. Jagielski, P. Gołaszewski, [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, 3 wyd., Warszawa 2015, s. 17). Sąd administracyjny dokonuje oceny legalności działania administracji publicznej na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Uwzględniając wniosek Skarżącego, Sąd musiałby samodzielnie dokonać oceny spełnienia warunków, a to oznaczałoby w realiach rozpatrywanej sprawy niedopuszczalne zastępowanie organu w rozpoznaniu wniosku Skarżącego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

Rozpatrując ponownie sprawę organ, na podstawie przepisu art. 153 P.p.s.a. zobowiązany będzie uwzględnić wyrażone w niniejszym uzasadnieniu stanowisko Sądu. PZUS w trakcie postępowania ustali, jaki był rzeczywisty przedmiot prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej we wrześniu 2020 r. W tym celu przeprowadzi więc pełne postępowanie wyjaśniające, czyniąc niezbędne ustalenia w tym zakresie, na podstawie dostępnych i możliwych do przeprowadzenia dowodów. W przypadku spełnienia warunku porównywalności organ zbada skalę spadku przychodów pod kątem tego, czy jej wskaźnik uprawnia do uzyskania wnioskowanej ulgi.

Stanowisko organu wyrażone w ponownie wydanej decyzji powinno być w sposób jasny i rzeczowy uzasadnione, stosownie do wymagań wskazanych w art. 107 § 3 K.p.a., a w szczególności organ powinien odnieść się do podnoszonych przez Skarżącego argumentów i przedłożonych dowodów.

Sąd odstąpił od orzeczenia o kosztach postępowania, z uwagi na to, że Skarżący po pierwsze był zwolniony z obowiązku uiszczania kosztów sądowych z mocy art. 239 pkt 1 lit. e P.p.s.a., który stanowi, że nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, po drugie Skarżący w sprawie występował osobiście, bez profesjonalnego pełnomocnika.