Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 847/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2016-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] czerwca 2015 r. J. S. (dalej : "Wnioskodawczyni" lub "Skarżąca") zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego "o pomoc w wyegzekwowaniu od sąsiada likwidacji 3 okien znajdujących się na ścianie budynku (...)". Ponadto wskazała, że budynek znajdujący się w granicy z jej nieruchomością był przeznaczony do rozbiórki. Do wniosku załączono dokumentację fotograficzną oraz mapę sytuacyjną z [...] listopada 1972 r., na której wskazany budynek opisano "do rozbiórki".

Decyzją z [...] stycznia 2015 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (dalej: "PINB" lub "organ I instancji") działając na podstawie art. 104 i art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 z późn. zm., dalej w skrócie: "k.p.a.") umorzył w całości jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne w sprawie budynku (z oknami w granicy) znajdującego się na nieruchomości nr ewid. [...] w granicy z nieruchomością nr ewid. [...] położonej przy ul. [...] w Swarzędzu.

W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że podczas kontroli przeprowadzonej na nieruchomości nr ewid. [...], położonej przy ul. [...]w Swarzędzu ustalono, że na działkach nr [...] i [...]zlokalizowany jest budynek z lat 30-tych ubiegłego wieku, pełniący funkcję mieszkalną. Budynek w konstrukcji tradycyjnej, parterowy z dachem dwuspadowym, kryty obecnie onduliną (wcześniej dachówką cementową). Woda z części dachu odprowadzana jest na działkę nr [...]. Budynek pierwotnie stał na środku działki, która w następstwie podziału została podzielona w taki sposób, że granica pomiędzy działkami nr [...] i [...]przebiega przez budynek, a ściana z oknami (3 okna) usytuowana jest na działce [...] (ściana południowo-zachodnia). Do protokołu dołączono kserokopię decyzji nr [...]z [...] lutego 1972 r. wydaną przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu, którą zatwierdzono plan sytuacyjny działki nr [...] i wskazano w niej, że "budynek mieszkalny stojący w granicy musi ulec rozbiórce".

PINB wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z obiektem, który został wybudowany prawdopodobnie w latach 30-tych XX w., czyli z obiektem bardzo wiekowym, a to prowadzi do sytuacji, gdzie w archiwach podmiotów odpowiedzialnych za gospodarkę budowlaną brak jest pełnej dokumentacji budowlanej z tamtego okresu lub w ogóle jej nie ma. W niniejszej sprawie nie zachowały się żadne dokumenty związane z przedmiotowym obiektem, wobec czego dla wyjaśniania faktu jego istnienia i użytkowania przeprowadzono rozprawę administracyjną. Podczas tej rozprawy strony postępowania M. B. i Wnioskodawczyni zgodnie przyznały, że obiekt był co najmniej wybudowany w latach 30-tych XX w., a na pewno w latach 70. Od początku był wykorzystywany na cele mieszkalne. Również nie ma sporu co do dokonania podziału nieruchomości, w wyniku której powstały dwie odrębne nieruchomości z budynkiem w granicy. Różnice wynikają wyłącznie z podstawy jej przeprowadzenia.

PINB podkreślił, że sporny obiekt istniał jeszcze przed podziałem nieruchomości. Wnioskodawczyni powołuje się na decyzję podziałową nieruchomości, w której wskazano konieczność dokonania rozbiórki obiektu. Decyzja ta, w ocenie organu I instancji, wydaje się być wiarygodna, jednak w archiwach, nie zachowały się inne dokumenty. Decyzja ta została wydana przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu Wydział Rolnictwa i Leśnictwa, czyli nie wydał jej organ budowlany, co ma znaczenie dla jej ewentualnego egzekwowania. Natomiast brak jest decyzji zezwalającej na rozbiórkę obiektu w granicy, a egzekwowanie jej na podstawie decyzji nie związanej z takim nakazem byłoby niezgodne z przepisami prawa budowlanego, co więcej PINB wszedłby w kompetencje innego organu. Kwestie związane z istnieniem okien w budynku w granicy wskazują, że jeszcze przed dokonaniem podziału nieruchomości, obiekt ten miał otwory okienne od strony działki Wnioskodawczyni, a więc można przyjąć, że wówczas obiekt znajdował się na obszarze, na którym nie istniała przeszkoda dla jego istnienia. Z momentem podziału okna znalazły się w granicy nieruchomości. Jednak podział ten był podziałem wtórnym. Aktualnie przepisy prawa budowlanego regulują kwestie związane z odległościami otworów okiennych od granic, jednak zapisy te odnoszą się do nowo projektowanych obiektów.

W ocenie organu I instancji, ze względu na powyższe ustalenia dalsze prowadzenie postępowania jest bezprzedmiotowe.

W odwołaniu na opisaną wyżej decyzję Skarżąca reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, adwokata M. M., zarzuciła naruszenie przepisów art. 77 i 80 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego i poczynienie niekompletnych ustaleń faktycznych, w szczególności poprzez pominięcie: a) pozytywnego zaopiniowania planu podziału nieruchomości przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury (opinia z [...] lutego 1972 r. nr [...]), b) faktycznego i znacznego dyskomfortu dla życia Wnioskodawczyni w jej w rodzinnym domu z powodu ingerencji sąsiadów zamieszkujących dom przeznaczony do rozbiórki w jej sferę prywatności oraz naruszenie przepisu art. 8 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP poprzez odmowę uwzględnienia wniosku Skarżącej opartego na decyzji kompetentnego organu władzy państwowej, tym samym ograniczając zaufanie do władzy publicznej, i stanowionego przez nie prawa co w okolicznościach niniejszej sprawy będzie stanowiło naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, o której mowa w art. 2 Konstytucji RP.

Z powołaniem się na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji celem ponownego rozpatrzenia,

2. zwrócenie się do Archiwum Państwowego w Poznaniu z prośbą o sprawdzenie posiadanych rejestrów w celu ustalenia, czy znajduje się tam dokumentacja dotycząca zabudowy działki o nr ewid. [...] w Swarzędzu, w szczególności opinia Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury z [...] lutego 1972 r. (m B.U.A. - [...]) i przeprowadzenie dowodu w/w dokumentów, 3. zwrócenie się do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej I Kartograficznej w Poznaniu z prośbą o sprawdzenie posiadanych rejestrów w celu ustalenia czy znajduje się tam dokumentacja dotycząca zabudowy działki nr ewid. 1247[...] w Swarzędzu, w szczególności wpis do ewidencji w składnicy geodezyjnej dokonany [...] grudnia 1972 r. pod nr [...]i przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentów.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła, odnosząc się do stanowiska PINB, iż decyzja z [...] lutego 1972 r. została wydana przez niekompetentny organ, że po pierwsze pominięto pełną nazwę, a tym samym funkcję organu, który wydał ww. decyzję tj. Prezydium Powiatowej Rady Narodowej Wydział Rolnictwa i Leśnictwa Powiatowe, Biuro Geodezji i Urządzeń Terenów Rolnych. Kompetencje tego organu obejmowały sprawy geodezyjne, ewidencję i zagospodarowanie terenów rolnych, obrót nieruchomościami oraz regulowanie struktury terenowej gospodarstw. Po drugie, decyzja została zaopiniowana przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury, który uznał sposób wydzielenia działki budowlanej celem uregulowania spraw własnościowych za zgodny z koncepcją szczegółowego planu zagospodarowaniu przestrzennego tej części Swarzędza.

W ocenie Skarżącej, argument, że budynek mieszkalny znajdował się w obecnym położeniu przed podziałem gruntu wydaje się bezzasadny, gdyż, warunkiem dokonania podziału nieruchomości przez jej poprzedników prawnych była jego rozbiórka.

Decyzją z [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "WWINB" lub "organ II instancji") działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu WWINB wskazał, po zrelacjonowaniu dotychczasowego przebiegu postępowania, że przedmiotowy obiekt powstał przed podziałem działki, natomiast ze względu na dokonany podział jest on aktualnie położony na działce nr ewid. [...] w granicy z działką nr ewid. [...]. Tym samym położenie ściany zawierającej otwory okienne jest wynikiem wtórnego podziału działki. Organy nadzoru budowlanego nie mają więc podstaw, aby nakazać ich zamurowanie.

W toku prowadzonych postępowań zwrócono się do Urzędu Miasta i Gminy Swarzędz (pismo PINB z [...] października 2014r.), Starostwa Powiatowego w Poznaniu (pismo WWINB z [...] kwietnia 2015 r.) oraz do Archiwum Państwowego w Poznaniu (pismo WWINB z [...] maja 2015 r.) z prośbą o przekazanie dokumentów dotyczących przedmiotowego budynku. Z odpowiedzi uzyskanych od ww. organów wynika, że w ich archiwach nie odnaleziono rozstrzygnięcia nakazującego rozbiórkę obiektu będącego przedmiotem postępowania. Należy więc zauważyć, że w obrocie prawnym nie znajduje się aktualnie decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowego obiektu. Z powyższych ustaleń wynika, że organy nadzoru budowlanego nie mają podstaw do prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie budynku znajdującego się na działce nr ewid. [...] czy też egzekwowania nakazu rozbiórki tego budynku.

Dalej WWINB wskazał, odnosząc się do zarzutów odwołania, że decyzja z [...] lutego 1972 r. wydana została w oparciu o przepisy ustawy z 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarze miast i niektórych osiedli (Dz. U. nr 35, poz. 240) a nie na podstawie obowiązującej w okresie jej wydania ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 7, poz. 46) - dotyczy ona podziału nieruchomości dokonanego przed 40-stu laty. Nie jest natomiast decyzją o nakazie rozbiórki w świetle przepisów prawa budowlanego. Z analizy powyższych ustaleń wynika zatem, że w obrocie prawnym nie znajduje się decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowego budynku, która mogłaby być egzekwowana przez organy nadzoru budowlanego.

Ponadto organ II instancji wyjaśnił, że w toku postępowania odwoławczego tut. organ zwrócił się do Starostwa Powiatowego w Poznaniu oraz do Archiwum Państwowego w Poznaniu z prośbą o przekazanie dokumentów związanych z przedmiotowym budynkiem mogących mieć znaczenie dla przedmiotowej sprawy. W opinii WWINB niezasadne jest zwracanie się z podobną prośbą do Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w celu dalszego badania kwestii dotyczących podziału działki. Organy nadzoru budowlanego nie są władne do egzekwowania i wykonania decyzji wydawanych przez inne organy administracji publicznej.

W ocenie WWINB, decyzja organu I instancji nie została wydana z naruszeniem przepisów mającym wpływ na wydane rozstrzygnięcie i nie istnieją przesłanki uzasadniające uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji.

W skardze na opisaną wyżej decyzję Skarżąca reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 16 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne stwierdzenie przez organ, iż w obrocie prawnym nie znajduje się decyzja nakazująca rozbiórkę budynku posadowionego na nieruchomości nr ewid. [...] w granicy z nieruchomością nr ewid. [...] położonej przy ul. [...]w Swarzędzu, w sytuacji gdy decyzja wydana przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej - Wydział Rolnictwa i Leśnictwa w Poznaniu z [...] lutego 1972 r. wyraźnie wskazuje na konieczność rozbiórki przedmiotowego budynku; naruszenie przepisów postępowania art. 7 i 8 k.p.a. przez powierzchowne przeprowadzenie postępowania dowodowego, błędną ocenę dowodów oraz nieuwzględnienie wszystkich okoliczności faktycznych.

Z powołaniem się na powyższe zarzuty Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji PINB z [...] stycznia 2015 r. i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu Skarżąca podniosła m.in., że co prawda, decyzja z [...] lutego 1972 r. w części została wydana bez podstawy prawnej, niemniej jednak Prezydium Powiatowej Rady Narodowej, w oparciu o przepisy art. 58 pr. bud. obowiązującego w chwili wydania decyzji, posiadało uprawnienia do wydawania nakazu rozbiórki. Od powyższego orzeczenia nie wniesiono środka zaskarżenia, wobec czego stało się ono prawomocne. W niniejszej sprawie nie doszło do stwierdzenia nieważności decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej z [...] lutego 1972 r., co więcej z uwagi na treść przepisu art. 156 § 2 k.p.a. oraz ponad dziesięcioletni upływ czasu od dnia doręczenia decyzji, stwierdzenie jej nieważności w chwili obecnej nie jest już możliwe. Wobec powyższego, mimo, że decyzja Powiatowej Rady Narodowej z [...] lutego 1972 r. spełnia przesłanki do stwierdzenia jej nieważności, jest skuteczna i może stanowić podstawę do egzekucji nakazu rozbiórki spornej nieruchomości.

W ocenie Skarżącej nie dokonano również analizy i porównań stanu prawnego oraz faktycznego sprawy w sposób określony w przepisach art. 8, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., skutkiem czego decyzje zostały wydane przedwcześnie, gdyż zgromadzona dokumentacja nie dawała podstaw prawnych do sformułowania materialnoprawnej oceny legalności przedmiotowych otworów okiennych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z [...] grudnia 2015 r. uczestniczka postępowania M. B., reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika, adwokata T. H., wniosła o oddalenie skargi w całości

Zdaniem uczestniczki postępowania niezrozumiały jest ostatni akapit skargi, w którym Skarżąca poddaje w wątpliwość legalność wybudowania spornego budynku i wskazuje, że organ powinien podjąć się odnalezienia właściwego pozwolenia na budowę bądź zgłoszenia zamiaru budowlanego, a w razie ich nieodnalezienia przeprowadzić dowody z oświadczeń, zeznań stron i świadków. Trudno zrozumieć, dlaczego organ miał w ogóle czynić w tym kierunku jakichkolwiek ustalenia, skoro przedmiotem postępowania nie była kwestia legalności wybudowania przedmiotowego budynku, gdyż na żadnym etapie postępowania nie była ona kwestionowana.

W ocenie uczestniczki, organ trafnie uznał, że w obrocie prawnym nie znajduje się decyzja, w której nakazana byłaby rozbiórka przedmiotowego budynku. W decyzji z [...] lutego 1972 r. znajduje się co prawda zdanie: "Budynek mieszkalny stojący w granicy musi ulec rozbiórce", ale (pomijając już językową niejednoznaczności tego sformułowania, nie jest to wszak nakaz rozbiórki, a jedynie - jak wskazała to również Skarżąca w skardze - "wskazanie na konieczność rozbiórki przedmiotowego budynku ") - przede wszystkim brak jest podstaw, by sądzić, że zdanie to, znalazło się w tej decyzji w sposób zamierzony, ani też, że adresatem tego stwierdzenia były strony tej decyzji. W uzasadnieniu tej decyzji nie ma bowiem jakiegokolwiek odniesienia się do kwestii rozbiórki, a nawet nie wynika z niego, by organ ją wydający w najmniejszym choćby stopniu rozważał tę kwestię. Jest to zrozumiałe w świetle tego, że organ wydający tę decyzję nie był organem kompetentnym (upoważnionym) do wydawania decyzji o nakazie rozbiórki budynku. Nakaz rozbiórki obiektu budowlanego mógłby być orzeczony na podstawie art. 52, 58 i 60 pr. bud. w ściśle określonych w tych przepisach sytuacjach, z których żadna nie występowała w przedmiotowej sprawie.

Na rozprawie w dniu [...] marca 2016 r. Skarżąca reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika podtrzymała wnioski i wywody skargi, jednocześnie wniosła na jej rzecz zwrot kosztów postępowania. Natomiast uczestniczka postępowania reprezentowana przez dotychczasowego pełnomocnika podtrzymała wnioski i wywody zawarte w piśmie z [...] grudnia 2015 r, z tym, że nie domaga się zwrotu kosztów postępowania ( wniosek zawarty w tym piśmie).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm.; dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji WWINB z [...] sierpnia 2015 r. Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organy administracji w koniecznym zakresie zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy niezbędny do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą faktyczną dalszych rozważań.

Organy prawidłowo ustaliły, że sporny budynek istniał jeszcze przed podziałem działki nr [...], który to podział został zatwierdzony przez Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Poznaniu Wydział Rolnictwa i Leśnictwa decyzją z [...] lutego 1972 r. nr [...] na podstawie art. 2, art. 5, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 25 czerwca 1948 r. o podziale nieruchomości na obszarze miast i niektórych osiedli (Dz. U. Nr 35, poz. 240). W decyzji tej zawarto wskazanie, iż "budynek mieszkalny stojący w granicy musi ulec rozbiórce". Mają na uwadze treść powołanych w tej decyzji przepisów oraz jej uzasadnienie, wskazać należy, iż organy obu instancji prawidłowo wskazały, że decyzja ta nie jest decyzją nakazującą rozbiórkę spornego budynku, a jedynie decyzją zatwierdzającą podział ww. nieruchomości.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy o podziale nieruchomości na obszarach miast i niektórych osiedli, w sprawach podziału nieruchomości orzekają powiatowe władze administracji ogólnej, jako władze miernicze, po wysłuchaniu opinii miejscowych urzędów planowania przestrzennego. W sprawie podziału spornej nieruchomości opinię taką wydał Wydział Budownictwa Urbanistyki i Architektury jaki miejscowy urząd planowania przestrzennego.

Mają na uwadze treść powołanych w tej decyzji przepisów oraz jej uzasadnienie, wskazać należy, iż organy obu instancji prawidłowo wskazały, że decyzja ta nie jest decyzją nakazującą rozbiórkę spornego budynku, a jedynie decyzją zatwierdzającą podział ww. nieruchomości.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że podstawę prawną do wydania decyzji nakazującej rozbiórkę, w okresie kiedy zatwierdzony został podział spornej nieruchomości stanowiły przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 7, poz. 46), na co zwrócono uwagę w zaskarżonej decyzji. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby decyzja nakazująca rozbiórkę przedmiotowego budynku została wydana. Organy przeprowadziły szerokie postępowanie wyjaśniające związane z poszukiwaniem dokumentów dotyczących przedmiotowego budynku. Jednak postępowanie to nie doprowadziło do odnalezienia poszukiwanej dokumentacji. Z uzyskanych odpowiedzi jednoznacznie wynika, że w archiwach nie odnaleziono decyzji nakazującej rozbiórkę ww. budynku.

W tej sytuacji nie można postawić organom obu instancji zarzutu powierzchownego przeprowadzenia postępowania dowodowego oraz nieuwzględnienia wszystkich okoliczności faktycznych.

W świetle prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego, organ II instancji słusznie ustalił, że przedmiotowy budynek powstał przed podziałem działki, natomiast ze względu na przeprowadzony podział, aktualnie położony jest na działce ewid. nr [...] w granicy z działką nr ewid. [...], co powoduje, że położenie ściany zawierającej otwory okienne w granicy z ww. działką jest wynikiem wtórnego podziału działki i w tych okolicznościach nie ma podstaw, aby nakazać ich zamurowanie. W tej sytuacji nieprawidłowy stan techniczny nie wynika z jakiejkolwiek modyfikacji istniejącego budynku, lecz wyłącznie z faktu podziału działki, na której znajduje się ten budynek, dokonanego w 1972 r. To wyłącznie na mocy decyzji zatwierdzającej podział, przy braku jakiejkolwiek modyfikacji istniejącego budynku, sporne otwory okienne znalazły się na granicy działki.

Warunki techniczne, o których mowa w art. 5 i 6 aktualnie obowiązującego Prawa budowlanego, zostały szczegółowo określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1422). Przepisy tego rozporządzenia, stosownie do jego § 2, mają zastosowanie "przy projektowaniu i budowie, w tym także rozbudowie, nadbudowie, przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2".

W rozpatrywanej sprawie sporny budynek w dniu wydania decyzji zatwierdzającej podział już był wybudowany i pomimo, że aktualnie narusza przepisy rozporządzenia nie może stanowić podstawy do nakazania rozbiórki (por. wyrok NSA z 14.11.2006 r. II OSK 1333/05, ONSAiWSA 2007/4/99, wyrok WSA w Warszawie z 30.03.2010 r. VII SA/Wa 721/09 dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov..pl).

Natomiast, co należy zaznaczyć, w niniejszym postępowaniu organy nadzoru budowlanego nie badały legalności wybudowania przedmiotowego budynku, ponieważ nie była ona kwestionowana przez Skarżącą na etapie postępowania administracyjnego. Kwestię sporną stanowiła natomiast okoliczność czy na podstawie decyzji z [...] lutego 1972 r. można wyegzekwować rozbiórkę spornego budynku.

Dlatego też w okolicznościach rozpoznawanej sprawy rzeczą organów nie było ustalenie, czy ów budynek został wzniesiony w warunkach "samowoli budowlanej", tj. bez wymaganego pozwolenia na budowę lub niezgodnie z wydanym pozwoleniem, bądź zatwierdzonym tym pozwoleniem projektem budowlanym.

W tym stanie rzeczy za prawidłowe należało uznać stanowisko organów obu instancji uznające konieczność umorzenia, jako bezprzedmiotowego, postępowania w sprawie budynku (z oknami w granicy) znajdującego się na nieruchomości nr ewid. [...] w granicy z nieruchomością nr ewid. [...]położonej przy ul. [...] w Swarzędzu.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.