Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1392/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134, 145, art. 171, art. 183, art. 184; art. 145, art. 149 kpa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie sędzia NSA Bożena Walentynowicz /spr./ sędzia del. NSA Anna Żak Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 października 2008 r. sygn. akt VII SA/Wa 1344/08 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] 2008 r. nr[...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 29 października 2008 r., sygn. akt VII SA/Wa 1344/08, oddalił skargę J. Z. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] 2008 r., w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej we wznowionym postępowaniu.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że Główny Inspektor Sanitarny w decyzji z [...] 2008 r., utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] 2007 r. odmawiającą wznowienia postępowania zakończonego decyzją z [...] 2002 r.

Postępowanie wznowieniowe toczyło się w przedmiocie uchylenia ostatecznej decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] 2002 r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z [...]1999 r. orzekającą o braku podstaw do stwierdzenia u J. Z. choroby zawodowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 grudnia 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 1730/07 uchylił decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z [...] 2007 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] 2007 r. Sąd wskazał, iż organy inspekcji sanitarnej błędnie uznały, że wniosek J. Z. z [...] 2005 r. został złożony z uchybieniem terminu.

W związku z wyrokiem Sądu postanowieniem z [...] 2008 r. wznowiono postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] 2002 r.

W złożonym podaniu o wznowienie postępowania skarżący jako przesłankę wznowieniową wskazał dokumentację lekarską z dermatologicznego leczenia szpitalnego z marca 2004 r. oraz informacje zawarte w karcie oceny narażenia zawodowego z [...] 2005 r. Oceniając przedłożone dokumenty organ wskazał, iż ostateczna decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] 2002 r. wydana została w oparciu o dochodzenie epidemiologiczne i orzeczenie lekarskie uprawnionych placówek służby zdrowia. Przedstawione przez J. Z. dokumenty nie stanowią żadnej z przesłanek wznowieniowych o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1-8 k.p.a. W szczególności nie jest to przesłanka z pkt 5, bowiem skarżący nie wykazał, że podniesione przez niego okoliczności (dokumentacja lekarska) istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi, który decyzje wydał.

Decyzją z [...] 2008 r., Główny Inspektor Sanitarny po rozpatrzeniu odwołania J. Z. decyzji Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] 2008 r. odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z [...] 2002 r., którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Inspektora Sanitarnego w T. z [...] 1999 r. – utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję wniósł J. Z. Uzasadniając zarzuty, skarżący uznał za błędne stanowisko organu kwestionujące przedstawione przez niego dowody, jako dające podstawę do zmiany ostatecznej decyzji z [...] 2002 r. Skarżący wskazał na zaświadczenie lekarskie z [...] 2008 r. potwierdzające, iż leczy się na schorzenia opisane w dokumentacji medycznej od 1986 r.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoją argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznając skargę za niezasadną wskazał, iż skarżący pismem z [...] 2005 r. wystąpił o uznanie stwierdzonego u niego schorzenia za chorobę zawodową, a następnie doprecyzowując jego treść wniósł o wznowienie postępowania. Jako okoliczności stanowiące podstawę do wznowienia postępowania wskazał kartę informacyjną z leczenia szpitalnego w [...] 2004 r. na oddziale dermatologicznym oraz kartę oceny narażenia zawodowego z [...] 2005 r. wydaną przez Poradnię Skórno-Wenerologiczną "[...]" w T., podając, iż są to nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania przez Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. decyzji, nie znane organowi. Sąd podkreślił, że z przedłożonych przez skarżącego dokumentów nie wynikają żadne nowe okoliczności faktyczne, które nie byłyby znane organowi w dniu wydania decyzji.

Ostateczna decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. wydana została w oparciu o trzykrotne badanie przez uprawnione placówki medyczne, które nie rozpoznały u skarżącego choroby zawodowej skóry.

Od powyższego rozstrzygnięcia skargę kasacyjną złożył J. Z. reprezentowany przez pełnomocnika z urzędu – adwokata A. W., zarzucając wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez jego nie zastosowanie i nie uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji, wydanej z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego tj. art. 145 § 1 pkt 5 ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, polegającym a błędnej analizie wskazanej przez skarżącego dokumentacji, ograniczającej się do zbadania dat części przedstawionej dokumentacji, co skutkowało niezasadną odmową wznowienia postępowania; a także naruszenie art. 151 ustawy poprzez jego zastosowanie i oddalenie skargi;

2. naruszenie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nie zbadanie całości sprawy, w jej granicach i pominięcie przy analizie prawnej rozstrzygnięcia całości dokumentacji złożonej w trakcie postępowania o wznowienie; a także naruszenie art. 133 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez jego nie zastosowanie i nie wzięcie pod uwagę wszystkich okoliczności wynikających z przedstawionych Sądowi akt sprawy, tj. pominięcie dokumentu w postaci zaświadczeń lekarskich z dnia [...] 2008 r. oraz informacji z niego wynikających; oraz naruszenie art. 141 § 4 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez niewyjaśnienie podstawy dokonanego rozstrzygnięcia, w kontekście stanowiska stron.

Skarżący na podstawie art. 176 w zw. z art. 185 § 1 p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie spraw do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącego kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu według norm przepisanych, a także o zasądzenie na rzecz pełnomocnika kosztów w kwocie 17 złotych tytułem uiszczenia opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz 100 złotych uiszczonych tytułem wpisu sądowego od skargi kasacyjnej.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący wskazał, że z dokumentów przedstawionych w niniejszej sprawie wynikają okoliczności, które istniały już w trakcie wydawania decyzji, czyli w 2002 r. ponadto, skarżący wskazał, że Sąd w uzasadnieniu odwołuje się do ustaleń poczynionych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 czerwca 2004 r. (sygn. sprawy II SA/Ka 1639/02), powołując się na okoliczności wykonania u skarżącego testów skóry w roku 1995 i 2002 . Sąd odnosi się do okresu początku lat 90 XX wieku, niewłaściwie, zdaniem skarżącego wskazuje, że J. Z. w latach 1991-1994 nie leczył się, nie korzystał z porad dermatologa.

Sąd nie zbadał, zdaniem skarżącego całokształtu sprawy, pomijając analizę dokumentów w postaci zaświadczeń lekarskich: zaświadczenia z [...] 2008 r., wydanego przez Wojewódzką Poradnię Skórno- Wenerologiczną w K. oraz zaświadczenie lekarskie NZOZ "[...]" Poradnia Dermatologiczna w T. z [...] 2008 r. dotyczące stanu zdrowia skarżącego, w tym potwierdzające okoliczności choroby oraz okres jej trwania (wynika z niego, że skarżący cierpi na dane schorzenie począwszy od roku 1986).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Rozpoznając przedmiotową skargę kasacyjną w aspekcie regulacji prawnej art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) Sąd kasacyjny stwierdził brak usprawiedliwionych podstaw tej skargi. Przedmiotowa skarga kasacyjna oparta została na podstawie art. 171 pkt 2 p.p.s.a. zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy. Niezasadny jest w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut o naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 ppkt b p.p.s.a. przez brak zastosowania tegoż przepisu przez Sąd.

Należy bowiem zauważyć, iż zaskarżona decyzja organu wydana została w postępowaniu nadzwyczajnym, które uregulowane jest odrębnymi przepisami dotyczącymi wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją. Specyfika tego nadzwyczajnego postępowania jak słusznie podkreślił Sąd pierwszej instancji polega na tym, że może być ono przeprowadzone na nowo, mimo zakończenia ostateczną decyzją, jeśli zaistnieją przesłanki określone enumeratywnie w art. 145 § 1 k.p.a.

W przypadku J. Z. wydana była przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. decyzja ostateczna z [...] 2002 r. orzekająca o braku podstaw do stwierdzenia u niego choroby zawodowej. Decyzja ta była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który to wyrokiem z dnia 22 czerwca 2004 r. oddalił skargę.

Po złożeniu wniosku przez J. Z. o wznowienie postępowania administracyjnego wskazującego na zaistnienie przesłanek określanych art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., tj. zaistnienia nowych dowodów, które nie były znane organom w czasie wydawania ostatecznej decyzji, mimo że już w tym czasie istniały – organ wydał postanowienie o wznowieniu postępowania powołując jako podstawę art. 149 § 1 k.p.a. Należy stwierdzić, że organ uczynił to prawidłowo, skoro J. Z. we wniosku powołał się na przesłanki wznowienia przewidziane wskazanym przepisem art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Zgodnie z wymogiem art. 149 ust. 2 k.p.a. organ poddał analizie złożone przez wnioskodawcę dowody dla oceny, czy istotnie należą do takich dowodów, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wnioskodawca J. Z. przedstawił kartę informacyjną leczenia szpitalnego gdzie przebywał w [...] 2004 r., kopię karty narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej z [...] 2005 r. oraz uzupełnił jeszcze zaświadczeniem lekarskim z [...] 2007 r. Przychodni Dermatologicznej.

W karcie informacyjnej leczenia szpitalnego wskazano, iż pacjent J. Z. był we wskazanym okresie [...] 2004 r. hospitalizowany z powodu przewlekłego wyprysku rąk, kartę oceny narażenia zawodowego sporządzoną w przychodni "[...]" w T. na podstawie informacji pacjenta, a w zaświadczeniu lekarskim z [...] 2007 r. rozpoznano "wyprysk chroniczny rąk", leczony od 1986 r. – nadal.

Mając na uwadze treść powyższych dowodów oraz datę ich sporządzenia należy w pełni podzielić ocenę Sądu pierwszej instancji, że w momencie wznowienia postępowania nie zaistniały wymagane prawem przesłanki wznowieniowe, uzasadniające ponowne przeprowadzenie postępowania w celu ewentualnej zmiany ostatecznej decyzji. Złożone dowody dotyczą bowiem stwierdzonego stanu zdrowia badanego na datę ich sporządzenia, a nie datę wydawania decyzji. Treść zawarta w tych dowodach nie stanowi żadnej nowej okoliczności istniejącej w dacie wydawania decyzji, która nieznana byłaby organom orzekającym w kwestii choroby zawodowej. Niezasadne jest zatem kwestionowanie przez autora skargi kasacyjnej braku uchylenia zaskarżonej decyzji, skoro nie zaistniały przesłanki do ponownego rozpoznania sprawy (art. 149 ust. 2 k.p.a.). Z tych samych przyczyn nie można uznać zarzutu skargi kasacyjnej o naruszeniu art. 134 p.p.s.a. przez niezbadanie całości sprawy i dokonanie oceny ponownej całości zebranego materiału dowodowego. Skoro nie zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, kończy się postępowanie organów na ocenie formalnoprawnych przesłanek a negatywny wynik tego etapu wyklucza możliwość ponownego badania sprawy i ponownej oceny prawnej. Złożone przez J. Z. dowody mające przesądzać o wznowieniu postępowania zostały poddane wnikliwej ocenie, uzasadniającej brak podstaw do wznowienia postępowania oraz rozstrzygania sprawy co do istoty.

W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy, iż zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły podważyć prawidłowej oceny Sądu pierwszej instancji.

Z mocy art. 184 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną.