Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 462/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 240 § 1 pkt 1 i 5
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 100 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2009 nr 3 poz 11
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym

SENTENCJA

Dnia 19 sierpnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Sachajko (spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Małgorzata Górecka Protokolant: st. sekr. sąd. Janusz Maciaszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 sierpnia 2015 roku przy udziale sprawy ze skargi M. J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego, po wznowieniu postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu marki [...].

Organ ustalił, że zgodnie z umową kupna sprzedaży sporządzonej w Berlinie w Niemczech w dniu [...] kwietnia 2009 r. M. J. (zwany dalej: "skarżącym") zakupił samochód marki [...] o numerze VIN: [...], rok produkcji [...], pojemność silnika [...] cm3 za kwotę [...] EURO. Ww. pojazd został przemieszczony na terytorium Polski. W dniu [...] marca 2009 r. przedmiotowy pojazd został poddany pierwszym badaniom technicznym na terytorium Polski. Potwierdza to zaświadczenie nr [...] z dnia [...] marca 2009 r. Skarżący wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2009 r. zwrócił się do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta Poznania o dokonanie zarejestrowania pojazdu. Do wniosku dołączył dowód odprawy celnej pojazdu, umowę kupna sprzedaży oraz badanie techniczne. Organ ustalił, że skarżący nie złożył deklaracji uproszczonej w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu osobowego.

Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. określił zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki [...] o numerze VIN: [...], rok produkcji [...], pojemność silnika [...] cm3, w wysokości [...] zł.

Pismem z dnia [...] października 2013 r. pełnomocnik skarżącego złożył wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją ostateczną Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu. We wniosku wskazano, że skarżący zakupił przedmiotowy pojazd w Polsce, a nie w Niemczech oraz że podpis znajdujący się na umowie zakupu pojazdu z dnia [...] kwietnia 2009 r. został sfałszowany i nie jest podpisem skarżącego - M. J.

Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu postanowieniem z dnia [...] października 2013 r. o nr [...] wznowił postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym wobec skarżącego.

W trakcie postępowania przesłuchano stronę postępowania - M. J. oraz świadka - M. S. Ponadto, zawiadomiono Prokuraturę Rejonową Poznań - Nowe Miasto w Poznaniu o uzasadnionym podejrzeniu popełnienia przestępstwa określonego w art. 270 § 1 Kodeksu karnego. Policja Poznań - Nowe Miasto w Poznaniu przeprowadziła dochodzenie w sprawie fałszerstwa dokumentów, które zakończyło się wydaniem postanowienia z dnia [...] września 2014 r. o nr [...] o umorzeniu dochodzenia w sprawie.

Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, na skutek jego wznowienia, organ nie znalazł podstaw do uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z [...] lipca 2013 r. o nr [...] i decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. o nr [...] odmówił uchylenia ww. decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu marki [...] o nr [...], rok produkcji [...], pojemność silnika [...] cm3, w wysokości [...] zł.

Skarżący pismem z dnia [...] listopada 2014 r. wniósł do Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu odwołanie w którym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej z dnia [...] lipca 2013 r., ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżący wskazał, że fakt, iż dochodzenie w przedmiocie sfałszowania umowy kupna sprzedaży z dnia [...] kwietnia 2009 r. zawartej w Berlinie, na której widnieje podpis skarżącego - M. J., zostało umorzone z powodu niewykrycia sprawcy nie przeczy temu, iż doszło faktycznie do popełnienia czynu zabronionego. Skarżący podnosi, że do zakupu przedmiotowego pojazdu doszło na terenie Polski, natomiast nieznana osoba, która sprowadziła ten pojazd z terytorium Niemiec nie dokonała tego na zlecenie skarżącego. Skarżący stwierdził, że organ I instancji dokonał błędnej wykładni przepisów ustawy o podatku akcyzowym w zakresie zaistniałego zdarzenia.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu decyzją z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia [...] listopada 2014 r.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej. Zaznaczył, że skarżący składając wniosek o wznowienie postępowania nie złożył orzeczenia sądowego stwierdzającego sfałszowanie jego podpisu na umowie kupna sprzedaży i na decyzji czasowej dot. rejestracji pojazdu. Ponadto, organ II instancji stwierdził, że skarżący nie wykazał, że wadliwość ww. dokumentów ma znaczenie dla podjętego rozstrzygnięcia w sprawie.

Skarżący pismem z dnia [...] marca 2015 r. zaskarżył przedmiotową decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu i podniósł zarzuty naruszenia przepisów: art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej, art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej, art. 100 i art. 102 ustawy o podatku akcyzowym.

Skarżący podniósł, iż wadliwość dokumentów nie ma w sprawie znaczenia, ponieważ organ uznał, że pierwszą udokumentowaną czynnością na terenie kraju było badanie techniczne wykonane [...] marca 2009 r., a sfałszowana umowa kupna sprzedaży pochodzi z dnia [...] kwietnia 2009 r. i została sporządzona w Berlinie. Skarżący wywiódł z tego faktu wniosek, że samochód był wcześniej w Polsce, niż wynika to z kwestionowanej przez niego umowy, w związku z czym to nie skarżący dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego przedmiotowego pojazdu.

Ponadto skarżący podniósł, że postępowanie karne zostało umorzone wobec niewykrycia sprawcy, a nie wskutek stwierdzenia, że do sfałszowania umowy nie doszło, w związku z czym dowody, na których podstawie oparto sporną decyzję były sfałszowane.

Według skarżącego organ II instancji dokonał błędnej oceny nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu podtrzymał w całości stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu nr [...] z dnia [...] lutego 2015 r.

Postanowieniem z dnia 17 czerwca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postanowił odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje.

Na podstawie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), natomiast w razie nieuwzględnienia skargi Sąd skargę oddala (art. 151 - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.).

Istota powstałego w niniejszej sprawie sporu dotyczy ustalenia, czy zaistniały określone normatywnie przesłanki do wznowienia postępowania, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 1 i 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., zwanej dalej: Ordynacją podatkową) oraz – już po wznowieniu - zweryfikowania decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w związku z nabyciem wewnątrzwspólnotowym samochodu.

Podkreślić należy, że postępowanie wznowieniowe nie może zmierzać do ponownego rozpatrzenia całej sprawy, a sprowadza się w zasadzie do konfrontacji dotychczasowych ustaleń organów z przedstawionymi dowodami i oceny na ile te dowody mają wpływ na dokonane przez organ ustalenia, czy mogą stanowić podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego dotychczasowej decyzji organu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 8 kwietnia 2014 r. I SA/Rz 1162/13, LEX nr 1460021). W konsekwencji powyższego instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. "Jest to bowiem odrębne postępowanie nadzwyczajne, którego granice są ściśle ograniczone konkretną podstawą prawną unormowaną w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten odnosi się wyłącznie do kwalifikowanych wad procesowych i oczywistym jest, że na jego podstawie nie można czynić rozważań materialno prawnych". (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2007 r. I FSK 1452/2006 LexPolonica nr 2481599).

Wskazać także należy, że organ administracji publicznej ograniczony jest w zakresie postępowania wznowieniowego ramami określonymi we wniosku o wznowienie postępowania. W związku z tym również jego kontrola dokonywana przez sąd administracyjny dotyczy decyzji wydanych w trybie wznowienia postępowania i to w zakresie wyznaczonym przez wniosek strony (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 30 grudnia 2013 r., I SA/Bd 868/13).

W niniejszej sprawie skarżący wskazywał na dwie przesłanki wdrożenia procedury w przedmiocie wznowienia postępowania tj. art. 240 § 1 pkt 1 i 5 Ordynacji podatkowej.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe.

Zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Zgodnie z art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej jeżeli sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne w celu ochrony interesu publicznego, postępowanie z przyczyn określonych w § 1 pkt 1 lub 2 może być wznowione również przed wydaniem przez sąd orzeczenia stwierdzającego sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa.

Zgodnie z art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 243 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) uchyla w całości lub w części decyzję dotychczasową, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy lub umarza postępowanie w sprawie; 2) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli nie stwierdzi istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1; 3) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej w całości lub w części, jeżeli stwierdzi istnienie przesłanek określonych w art. 240 § 1, lecz: a) w wyniku uchylenia mogłaby zostać wydana wyłącznie decyzja rozstrzygająca istotę sprawy tak jak decyzja dotychczasowa, albo b) wydanie nowej decyzji orzekającej co do istoty sprawy nie mogłoby nastąpić z uwagi na upływ terminów przewidzianych w art. 68 lub art. 70.

W przedmiotowej sprawie strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie ww. przepisów. Według strony skarżącej okoliczności w niniejszej sprawie wskazują na okoliczność pozwalającą przyjąć, że dowody na podstawie których wydano zaskarżoną decyzję zostały sfałszowane. Skarżący wskazał, że jeżeli organ uznał, na podstawie pierwszego badania technicznego samochodu, powstanie obowiązku podatkowego w dniu [...] marca 2009 r., to nie ma wątpliwości, że umowa sprzedaży przedmiotowego pojazdu zawarta [...]kwietnia 2009 r. w Berlinie została sfałszowana. Według skarżącego jest to przesłanka uzasadniająca uchylenie decyzji w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym.

W ocenie Sądu zarzuty skarżącego są w tym zakresie bezzasadne.

Podkreślić należy, że postępowanie w przedmiocie fałszerstwa dowodów prowadzone zostały zgodnie z właściwością przez organy ochrony prawnej w zakresie odpowiedzialności penalnej. W niniejszej sprawie organ I instancji na skutek wniosku strony (a) wznowił postępowanie, a następnie (b) podjął czynności zmierzające do ustalenia okoliczności dotyczących sfałszowania przedmiotowej umowy, które zakończyły się (c) wydaniem decyzji. Postępowanie wszczęte w tej sprawie przez organy właściwe dla postępowania karnego zostało umorzone - w zakresie (I) sfałszowania umowy kupna sprzedaży oraz (II) sfałszowania podpisów na tej umowie M. J. - z powodu niewykrycia sprawcy; a w zakresie sfałszowania podpisu M. J. na dokumencie decyzji w przedmiocie czasowej rejestracji - z powodu braku danych dostatecznie uzasadniających podejrzenie czynu zabronionego.

Wskazać należy, że ustalenie, jak wyżej zostało wskazane okoliczności sfałszowania dowodu (art. 240 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej) należy do kompetencji właściwych w tej kategorii spraw – organów postępowania przygotowawczego oraz sądowego. Wynika to bowiem z ustawowego podziału kompetencji organów państwowych. Fałszerstwo dowodu musi zostać stwierdzone prawomocnym orzeczeniem organów postępowania przygotowawczego lub też sądowego. Organy podatkowe i sądy administracyjne nie zastępują organów postępowania karnego w ustalaniu dokonania sprawstwa i winy przestępstwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt I SA/Łd 54/14).

Ustawodawca przewidział odstępstwa od ww. rygorystycznego wymogu w sytuacji, gdy sfałszowanie dowodu lub popełnienie przestępstwa jest oczywiste (art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej). Strona skarżąca wskazuje, że w jej ocenie w niniejszej sprawie dokonanie fałszerstwa umowy sprzedaży pojazdu z [...] kwietnia 2009 r. jest oczywiste.

Sąd podkreśla, że w ww. zakresie należy zachować daleko idącą ostrożność i jeżeli zaistnienie przesłanki z art. 240 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej budzi jakiekolwiek wątpliwości, organ jest zobowiązany do odmowy uchylenia ostatecznej decyzji - por. wyrok NSA z 20 stycznia 2012 r. (sygn. akt II FSK 997/10), Barbara Adamiak [w:] Ordynacja podatkowa Komentarz 2011 – B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy Sąd podkreśla, że podstawą postępowania wznowieniowego, a następnie ewentualnie – uchylenia decyzji wydanej w tzw. trybie zwyczajnym jest spełnienie którejkolwiek z przesłanek, wskazanych we wniosku o wznowienia postępowania, a unormowanych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej.

Wskazać także należy, że już w uzasadnieniu decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia [...] lipca 2013 r. wskazana została okoliczność zawarcia umowy kupna sprzedaży. Jednakże strona postępowania - M. J. - nie kwestionował tych ustaleń na etapie postępowania w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Tak więc okoliczność ta była już znana zarówno organowi, jak i stronie w toku ww. postępowania w przedmiocie obowiązku podatkowego.

Konkludując, należy wskazać, że organ prawidłowo uznał, że brak jest podstaw do tego by uznać, że zaistniały przesłanki z art. 240 § 1 pkt 1 i pkt 5 Ordynacji podatkowej wskazujące, że dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe oraz wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

W tym zakresie należy zwrócić uwagę na zakres postępowania, także dowodowego, w zakresie przedmiotowym oraz podmiotowym podatku akcyzowego. Na podstawie art. 100 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2011 r. Nr 108, poz. 626 z późn. zm.), w przypadku samochodu osobowego przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Natomiast na podstawie przepisu art. 102 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności, o których mowa w art. 100 ust. 1 lub 2.

Zgodnie z dyspozycją art. 102 ust. 2 ustawy o podatku akcyzowym w przypadkach, o których mowa w art. 101 ust. 2 pkt 1 i 2, jeżeli przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju dokonał inny podmiot niż podmiot, który nabył prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel, podatnikiem jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna mniemająca osobowości prawnej, która nabyła prawo rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel.

Nabywca tego prawa będzie podatnikiem akcyzy zarówno w sytuacji, gdy (a) nabył on prawo do rozporządzania samochodem na terenie innego państwa członkowskiego, a następnie zlecił przewóz pojazdu do Polski podmiotowi zajmującemu się usługowym przywozem (sprowadzaniem) samochodów osobowych do kraju oraz gdy (b) najpierw podmiot sprowadzający samochody osobowe z innych państw członkowskich UE przemieści dany pojazd do Polski, a następnie dokona jego sprzedaży, tj. przeniesie prawo do rozporządzania samochodem jak właściciel. "Wprowadzenie szczegółowych zasad w odniesieniu do podmiotów nabywających samochody osobowe w ramach nabycia wewnątrzwspólnotowego miało zapewnić, iż akcyza zostanie pobrana. Najskuteczniejszą metodą w tym przypadku jest więc uznanie, że podatnikiem akcyzy będzie właściciel (nabywca) samochodu osobowego - to on bowiem dokona następnie jego rejestracji na terenie kraju" (por. Sz. Pakulski, Komentarz do art.102 ustawy o podatku akcyzowym, LEX. El.)

Podkreślić należy, że z akt administracyjnych (w szczególności z uzasadnienia decyzji w tym zakresie), wynika, że M. J. – z perspektywy prawa podatkowego - był podmiotem zobowiązanym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego. Czynności rejestracyjne były dokonywane bowiem na skutek wniosku skarżącego, działającego przez pełnomocnika. Ponadto, na dokumencie w postaci dowodu rejestracyjnego widnieje adnotacja, że skarżący jest właścicielem samochodu. Wskazać też należy, że skarżący, na podstawie umowy cywilnoprawnej z dnia [...] września 2009 r., jako właściciel, sprzedał ten samochód.

Wskazać także należy, że znajdujące się w aktach sprawy - badanie techniczne pojazdu – jest tym dokumentem, którego prawdziwości i wiarygodności w toku podatkowego oraz w późniejszym okresie strona nie kwestionowała, a dokument ten stanowił istotny dowód, będąc jednym ze środków dowodowych niezbędnych do ustalenia daty powstania obowiązku prawnopodatkowego. Niezwykle istotnym zdarzeniem w zakresie prawa podatkowego jest bowiem prawidłowe określenie daty powstania obowiązku podatkowego. W sprawie podatkowej data ta określona została na dzień [...] marca 2019 r., a więc dzień pierwszego badania technicznego przeprowadzonego na terytorium kraju.

W zakresie podmiotowym Sąd wskazuje, że organ administracji publicznej (okoliczność ta wynika z akt administracyjnych) ustalił że pierwszą osobą, a tym samym podmiotem zobowiązanym do uiszczenia podatku akcyzowego jest skarżący.

W ocenie Sądu organy administracji publicznej - zarówno i, jak i II instancji - w toku postępowania wznowieniowego prawidłowo ustaliły stan faktyczny i oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy.

Sąd zaznacza, że organy administracji publicznej prawidłowo wskazały, że skarżący nie przedstawił żadnych (a) dowodów, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, które następnie okazały się fałszywe ani (b) nowych istotnych faktów i okoliczności mających wpływ na ewentualną decyzję w przedmiocie uchylenia nakładającej obowiązek podatkowy na skarżącego. Należy podnieść, że tylko ww. elementy i to istotne - z uwagi na przedmiot postępowania podatkowego - stanowią podstawę do ewentualnego, pozytywnego rozstrzygnięcia zainicjowanego wnioskiem o wznowienie postępowania.

Jako spóźniony należy uznać zarzut skarżącego w zakresie błędnego sposobu oceny wartości samochodu poprzez wykorzystanie programu EUROTAX, bez uwzględnienia stanu samochodu. Jak wynika z akt administracyjnych organ przed określeniem podstawy opodatkowania zwrócił się do skarżącego z wezwaniem w sprawie podania z jakiego powodu wysokość kwoty sprzedaży pojazdu wskazana w umowie kupna sprzedaży z dnia [...] kwietnia 2009 r. odbiega od średniej wartości rynkowej ustalonej na podstawie notowań średnich cen na rynku krajowym. Wezwanie zostało doręczone w dniu [...] czerwca 2013 r., jednak skarżący nie zareagował na ww. wezwanie i nie udzielił odpowiedzi. W związku z powyższym organ za podstawę opodatkowania – jak wynika z akt administracyjnych i decyzji - przyjął wartość określoną przez ww. program EurotaxGlass’s. Podkreślić należy, że zarzut dotyczący wartości samochodu mógł być skutecznie podnoszony na etapie postępowania zainicjowanego postanowieniem z dnia [...] lipca 2011 r. Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu, a nie w trybie wznowienia postępowania. Tryb wznowienia postępowania nie może bowiem prowadzić, jak już zostało wskazane, do ponownej, pełnej merytorycznej kontroli zachowań organu administracji publicznej, dokonywanych w postępowaniu zwyczajnym.

Należy wskazać, że brak jest także, podnoszonych w skardze, normatywnych podstaw do zastosowania art. 240 § 2 Ordynacji podatkowej gdyż prowadzone było postępowanie karne we wnioskowanym przez skarżącego zakresie. Jednakże postępowanie to zostało, z przyczyn wyżej opisanych, umorzone.

Biorąc pod uwagę powyższe rozważania Sąd nie dopatrzył się w niniejszej sprawie naruszenia przepisów, które uzasadniałoby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) oddalił skargę.