Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 397/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1, 158 par. 1 w zw. z art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędzia WSA Jadwiga Smołucha, , Protokolant st. ref. Piotr Czyżewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2018 r. sprawy ze skargi B. O. i A. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Sygnatura akt VII SA/Wa 397/18

UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r., na podstawie art. 157 § 1 i § 2 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14.06.1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r., poz.23 ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku B. O. i A. O., w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].09.2008r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej P.Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] w miejscowości R. nr [...], obręb [...] , gm. [...], dz. nr ewid. [...] - odmówił stwierdzenia nieważności tej decyzji.

W uzasadnieniu organ wojewódzki wskazał, że zgodnie ze poleceniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w obecnym postępowaniu wyjaśnił sprawę podziału działki nr ew. [...].

Działkę tę podzielono na dwie działki: o nr ew. [...], której właścicielami są B. i A. O. i nr ew. [...], której właścicielami są R. i M. małż. O..

Obszar oddziaływania ustalony przez organ I instancji obejmuje tylko działkę o numerze ewidencyjnym [...], na której zlokalizowano inwestycję.

Tym niemniej organ wojewódzki przeprowadził postępowanie w celu ustalenia kręgu stron i stwierdził, iż obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji powinien być rozszerzony. Oprócz działki wskazanej w decyzji Starosty Powiatu [...] w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji znajdują się jeszcze: działka B. i A. małż. O., o nr ew. [...] i działka nr [...], której współwłaścicielami są: Z. K., T. K., J. K., M. M., R. M., L. M., H. S., M. S..

Z graficznego załącznika do "Informacji o przedsięwzięciu" wynika, iż działka nr ew. [...] znajduje się w zasięgu sumarycznego oddziaływania anten: 2 x Katherin K 742 213 az. 310 oraz Katherin K 739 688 az. 310, który w poziomie wynosi 50,6m od projektowanej stacji (zał. nr 1), a działka nr [...] znajduje się w odległości ok. 40 m od stacji. Na wysokościach pomiędzy 40,5 m npt, a 46 m npt nad działką oddziaływać będzie (sumarycznie) pole elektromagnetyczne o wartościach ponadnormatywnych tj. powyżej 0,1 W/m2 (tabela str. 16).

Na działkę o nr ew. [...], na wysokościach pomiędzy 46,4 m npm, a 52,5 m npm oddziaływać będzie pole elektromagnetyczne anteny Katherin K 739 686, az. 70 oraz 2 x Katherin 742 213, az. 70 również o wartościach przekraczających 0,1 W/m2. Zasięg oddziaływania anten w poziomie wynosi ok. 50,6m, a działka nr ew. [...] znajduje się w odległości ok. 30 m od stacji (tabela str. 16 i załącznik nr 2).

Zgodnie z art. 143 kc własność rozciąga się również na przestrzeń nad powierzchnią gruntu zatem ponadnormatywne oddziaływanie anten nad działką powoduje, iż znajdzie się ona w obszarze oddziaływania stacji.

Przestrzeń nad działkami wnioskujących znajduje się w zasięgu oddziaływania ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego powyżej 0,1 W/m2 wytwarzanego przez projektowane anteny, dlatego wnioskodawcy są stronami.

Skarżący wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji z dnia 15.09.2008r., wskazali, że narusza ona art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, poprzez brak jakiegokolwiek uzasadnienia, co do konieczności posiadania decyzji środowiskowej.

Zdaniem organu, oceny decyzji w trybie nadzwyczajnym, dokonać należało w świetle ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (tj. Dz.U. z 1.09.2006r., Nr 156 poz. 1118 zezm.), przepisów wykonawczych do tej ustawy oraz ustawy z dnia 14.06.1960r.- Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), ustawy z dnia 27.04.2001r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 15.02.2008r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) i rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r., Nr 257, poz. 2573 ze zm.) - o treści obowiązującej w dniu wydania decyzji.

Przepis § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9.11.2004r. stanowi, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi: d) nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny.

Z przedłożonego przez inwestora opracowania "Informacja o przedsięwzięciu" wynika, iż istniejąca zabudowa w pobliżu przedmiotowej inwestycji, to budynki o wysokości do 10 m npt.

Ponadnormatywne promieniowanie, które będą wytwarzały projektowane anteny znajduje się na wysokościach powyżej 40m npt, a zatem znacznie powyżej istniejącej zabudowy czyli w tzw. miejscach niedostępnych dla ludzi. Zgodnie z art. 124 ust. 2 Prawo ochrony środowiska przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego.

W świetle powołanego przepisu § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia przedmiotowa stacja bazowa nie należy do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz nie kwalifikuje się do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko bowiem tzw. miejsca dostępne dla ludności nie będą narażone na ponadnormatywne promieniowanie.

Zarzut wnioskujących dotyczący braku decyzji środowiskowej jest bezzasadny, bowiem art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane stanowi, iż pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego może być wydane po uprzednim przeprowadzeniu postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko wymaganego przepisami o ochronie środowiska.

Art. 35 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy stanowi, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ sprawdza: zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001r.- Prawo ochrony środowiska (w brzmieniu, w dniu wydania decyzji).

Zgodnie z art. 46 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska, realizacja:

"1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2,

2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar

- jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia..."

Przedmiotowa inwestycja w żaden sposób nie jest związana z obszarem Natura 2000, dlatego art. 46 ust. 1 pkt 2 nie ma zastosowania, należało zatem rozważyć czy zastosowanie ma art. 46 ust. 1 pkt 1.

W ocenie organu wojewódzkiego organ rozpatrujący sprawę, dotyczącą udzielenia pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej zgodnie z ww. rozporządzeniem w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, sprawdza przede wszystkim czy projektowana inwestycja należy do inwestycji wymagających obligatoryjnie bądź fakultatywnie sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko.

W sytuacji gdy projektowana inwestycja należy do którejś z grup wskazanych w rozporządzeniu, to wówczas zgodnie z art. 51 ust. 1 i 2 ustawy Prawo ochrony środowiska, obowiązek bądź brak obowiązku sporządzenia raportu winien być stwierdzony w drodze postanowienia przez organ właściwy do wydania decyzji środowiskowej.

W rozpatrywanej sprawie projektowana stacja bazowa nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko i w pobliżu brak innych stacji, które oddziaływać mogłyby sumarycznie, tym samym nie było obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej.

Wnioskodawca zarzucił, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dotyczyła tylko wieży bez anten, kontenera i przyłącza energetycznego, nie odnosiła się do ilości i rodzaju anten.

W tym kontekście organ wskazał, że treść decyzji lokalizacyjnej zawiera zdanie: "...ustala się warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na: budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] (budowa wieży antenowej, kontenera, ogrodzenia i utwardzenie terenu) wraz z infrastrukturą towarzyszącą..." Zapis taki wskazuje, iż decyzja ustala również warunki dla anten bowiem ustala warunki dla stacji bazowej telefonii cyfrowej.

Stacja bazowa telefonii cyfrowej to całość razem z antenami, bez nich przedsięwzięcia nie można byłoby nazwać stacją bazową telefonii cyfrowej. Natomiast ilość i rodzaj anten inwestor określa w projekcie budowlanym.

Wnioskodawca podnosił również, że inwestor miał obowiązek przedłożyć decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego obejmującą wszystkie anteny, na które złożył wniosek o pozwolenie na budowę. Takiej decyzji inwestor nie posiadał, więc organ architektoniczno-budowlany nie miał możliwości dokonania zgodności inwestycji w zakresie określonym w decyzji lokalizacyjnej.

Inwestor dysponował decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...].02.2008r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej stacji bazowej.

Decyzja ta była dwukrotnie badana w postępowaniu nadzwyczajnym przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], które decyzją z dnia [...].10.2008r., odmówiło stwierdzenia na wniosek małż. O. nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...].02.2008r., o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej stacji bazowej.

W ocenie organu wojewódzkiego przedmiotowa inwestycja nie narusza innych przepisów rozporządzenia oraz nie ogranicza korzystania z działek zgodnie z ich przeznaczeniem.

Zatwierdzony decyzją projekt budowlany nie narusza wskazanych przez wnioskujących przepisów, nie zachodzą żadne przesłanki stanowiące podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji.

A. i B. O. wnieśli odwołanie od decyzji Wojewody [...] z dnia [...].01.2017 r.

Decyzji zarzucili naruszenie 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z:

1. art. 6 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji poprzez rozpoznanie sprawy bez dokonania oceny decyzji pod kątem naruszenia przepisów prawa materialnego oraz procesowego.

2. § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez brak wykazania, że nie mogło dojść do sumowania EIRP anten na danym sektorze.

3. art. 35 ust. 1 pkt 1 poprzez stwierdzenie, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego była zgodna z projektem budowlanym pomimo że nie uwzględniała ona anten.

W uzasadnieniu podnieśli, że kwestionowana decyzja starosty nie powołuje m.in. art 35 Prawa budowlanego, a brak uzasadnienia nie pozwala na ocenę, czy organ analizował konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko.

Organ wojewódzki nie dokonał analizy decyzji pod kątem jej zgodności z przepisami prawa materialnego oraz procesowego lecz merytorycznie rozpoznał sprawę, nie dokonywał jakiejkolwiek analizy w zakresie tego czy inwestycja wymaga decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Nie występuje zgodność projektu budowlanego z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu odwołania B. i A. O. od decyzji Wojewody [...] z [...] stycznia 2017 r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r., Prawo budowlane (według stanu na dzień wydania kwestionowanej decyzji) pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Inwestor – P.Sp. z o.o. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane oraz przedstawił decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2008 r., ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R. (budowa wieży antenowej, kontenera, ogrodzenia i utwardzenie terenu) wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr [...], obr. [...], gm. [...], sprostowaną postanowieniem Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2008 r.

W analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Weryfikowana decyzja Starosty [...] z [...] września 2008r., nie narusza w sposób rażący ustaleń decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2008 r., ani wymogów ochrony środowiska.

Stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) realizacja:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2,

2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach".

Zgodnie natomiast z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 września 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573), przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 20.000 W.

Natomiast w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 9 listopada 2004 r., przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

Przedmiotowa inwestycja obejmuje montaż anten sektorowych, pracujących w pasmach 900/1800 MHz, 2100 MHz i 3700 MHz, których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi od 1545,5 W do 1667,7 W (w przypadku anten WiMax 20,6 W), a także anten radioliniowych (projekt zagospodarowania terenu część opisowa pkt 3.3, informacja o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R., pkt 6).

Z brzmienia przepisów (§ 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8) ww. rozporządzenia wynika, że instalacje radioliniowe zostały wyłączone spod zakresu ich zastosowania.

Natomiast z projektu budowlanego dołączonego do wniosku o pozwolenie na budowę stacji bazowej wynika, że wzdłuż osi promieniowania izotropowego anten sektorowych w odległości do 70 m nie występują miejsca, w których mogą przebywać ludzie. Osie głównych wiązek promieniowania projektowanych w ramach spornej inwestycji anten sektorowych przebiegają na wysokości co najmniej 43 m nad poziomem terenu (przekroje w płaszczyźnie pionowej), natomiast tereny sąsiadujące z przedmiotową inwestycją stanowią użytki rolne i tereny zabudowy zagrodowej, na których zlokalizowane są budynki o wysokości nieprzekraczającej 10 m (informacja o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R., pkt 2.2).

Przez przestrzeń dostępną dla ludności należy rozumieć przestrzeń, w której z punktu widzenia zasad doświadczenia życiowego ludzie mogą stale przebywać.

Omawiana inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w przepisach § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Projektowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać również na obszary Natura 2000 - najbliższy obszar znajduje się w odległości ok. 20 km (informacja o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R., pkt 3.5)

Ponadto, zgodnie z tabelą nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) jeżeli zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego wynosi od 300 MHz do 300 GHz obszar, w którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m2 jest obszarem o ograniczonym sposobie zagospodarowania.

Z projektu budowlanego wynika, że obszar na którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekroczy wartość 0,1 W/m2 będzie znajdował się w promieniu ok. 50,6 m wokół środka promieniowania na wysokości powyżej 40 m nad poziom terenu (informacja o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R., pkt 4).

Mając na uwadze powyższą charakterystykę emisji pól elektromagnetycznych, jak również charakter sąsiadujących terenów (użytki rolne i zabudowa zagrodowa o wysokości do 10 m ) organ stwierdził, że w odległości do 70 m od anten sektorowych wzdłuż osi głównych wiązek ich promieniowania nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

W odniesieniu do zarzutu kumulacji pól elektromagnetycznych GINB stwierdził, że regulacja § 4 ww. rozporządzenia z 9 listopada 2004 r. nie może być stosowana mechanicznie i wprost do wszelkiego rodzaju parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia, ale dotyczy ona tych parametrów, które ze względu na swoją specyfikę nadają się do sumowania (wyrok NSA z 17 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1680/10).

Za nieuzasadniony uznał pogląd, iż ewentualnemu sumowaniu powinny podlegać moce wszystkich anten, niezależnie od kierunku głównej wiązki promieniowania (azymutu). Cechą charakterystyczną anten sektorowych montowanych na wieżach stacji bazowych (takich jak przewidziane do zamontowania w spornej inwestycji) jest silna kierunkowość emitowanego pola elektromagnetycznego, czyli zdolność anteny do koncentrowania energii w określonym kierunku kosztem innych kierunków. Z tego powodu szerokość wiązki promieniowania, rozumiana jako całkowity kąt mierzony w stopniach w płaszczyźnie zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania (wiązki głównej, określonej jako dwusieczna tego kąta), może być na tyle niewielka, iż wiązki anten skierowanych na sąsiadujące azymuty (nie mówiąc o azymutach przeciwległych) nigdy się nie spotkają. Możliwa jest też sytuacja przeciwna, w której kąt połowy mocy określony jest tak szeroko, iż miejsca nakładania się wiązek pochodzących z sąsiadujących anten znajdują się bardzo blisko samej wieży, tuż przy antenach, w miejscu z całą pewnością niedostępnym dla ludności.

W ramach przedmiotowej inwestycji przewidziano po 3 anteny skierowane na azymuty 70°, 190 310° (po jednej Kathrein K 739 686 i po dwie Kathrein K 742 213).

Uwzględniono sumaryczny zasięg oddziaływania anten Kathrein K 742 213 ( po 2 anteny skierowane na ten sam azymut i zawieszone na tej samej wysokości - 42 m n.p.t.) w postaci pola elektromagnetycznego o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 w odległości do ok. 50,6m.

Mając natomiast na uwadze, że antena Kathrein K 739 686 została zawieszona na wysokości 48 m n.p.t. zaś szerokość jej głównej wiązki promieniowania wynosi 65° w płaszczyźnie poziomej oraz 7,5° w płaszczyźnie pionowej, natomiast szerokość głównych wiązek promieniowania zawieszonych 6 m niżej anten Kathrein K 742 213 wynosi odpowiednio w płaszczyźnie poziomej 67 i 63° a w płaszczyźnie pionowej 4,7 i 4,3° (informacja o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R., pkt 2.3), nie dochodzi do "kumulacji pól elektromagnetycznych" emitowanych przez antenę Kathrein K 739 686 oraz anteny Kathrein K 742 213, skierowane na ten sam azymut.

Z tych przyczyn nie dochodzi również do "kumulacji pól elektromagnetycznych" emitowanych przez anteny skierowane na inne azymuty, w tym anten WiMax, których zasięg oddziaływania w poziomie wynosi ok. 4,1 m (szerokość wiązki głównej w płaszczyźnie poziomej 90°, a w płaszczyźnie pionowej 9°, wysokość zawieszenia 45 m n.p.t.).

Dalej organ przypomniał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2907/12 gdzie wskazano, że "skoro odległość środka elektrycznego od miejsc dostępnych dla ludzi zależy od mocy każdej anteny osobno ("pojedynczej"), to oznacza, że będzie ona taka sama, nawet w sytuacji, gdy na jednym obiekcie znajdzie się kilka anten. Zatem, gdy przykładowo na jednym obiekcie znajdą się trzy nadajniki o mocy 500 W, to nie oznacza to, że należy badać czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległości właściwej dla mocy 1500 W (nie większej niż 70 m od środka elektrycznego). Przepisy stanowią o mocy promieniowanej izotropowo dla pojedynczej anteny - a więc należy badać, czy miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w osi wiązek konkretnych nadajników i w odległości zależnej od ich mocy (dla pojedynczego nadajnika). Mając to na uwadze, należy opowiedzieć się za stanowiskiem, iż do kryteriów kwalifikowania instalacji emitujących pola elektromagnetyczne § 4 ani § 5 pkt 1 lit. b rozporządzenia z 2004 r. (w brzmieniu po nowelizacji z 2007 r.) nie mają i nie mogą mieć zastosowania, gdyż logicznie rzecz ujmując kryteriów tych - z uwagi na ich charakter - nie da się po prostu sumować ani kumulować."

Wobec powyższego decyzja Starosty [...] z [...] września 2008r., nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie jest też obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutów odwołania wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w prawomocnym wyroku z 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Łd 228/15, zapadłym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2008 r., ustalająca lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R. wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr [...], stwierdził, iż "oceniana natomiast w postępowaniu nieważnościowym decyzja o lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej w istocie pozostawia uznaniu samego inwestora kwestie ilości i rodzaju montowanych anten. To zaś umożliwia - nieakceptowalną prawnie - dowolność i to nie tylko podczas realizacji samej inwestycji, ale również w trakcie jej eksploatacji".

Jakkolwiek sąd wojewódzki oraz Naczelny Sąd Administracyjny oddalając skargę kasacyjną od ww. wyroku uznały, iż uchybienie polegające na braku precyzyjnego określenia w decyzji rodzaju i charakterystyki anten świadczy o wydaniu decyzji ustalającej lokalizację przedmiotowej inwestycji z rażącym naruszeniem prawa, to jednak decyzja Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2008 r., pozostaje w obrocie prawnym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] listopada 2017 r., stwierdziło wydanie decyzji Wójta Gminy [...] z naruszeniem prawa i odmówiło stwierdzenia jej nieważności z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 7 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Zgodnie zaś z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Tym samym zarzuty braku określenia w decyzji lokalizacyjnej rodzaju i charakterystyki anten oraz parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko, mogą być podnoszone w postępowaniu mającym na celu weryfikację tej decyzji, a nie w postępowaniu w sprawie wydanego w oparciu o tę decyzję pozwolenia na budowę.

Zdaniem organu, bezzasadny był również zarzut braku uzasadnienia decyzji Starosty [...] z [...] września 2008r., oraz niewskazania w niej podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

Decyzja była wydana w I instancji, uwzględniająca w całości żądanie inwestora i nie rozstrzygającą spornych interesów stron. Organ powiatowy był uprawniony odstąpić od jej uzasadnienia, zaś lakoniczne uzasadnienie tej decyzji w żadnym wypadku nie może być traktowane jako naruszenie prawa.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].12.2017 r. wnieśli A. i B. O..

Decyzji tej zarzucili naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z:

1. art 6 k.p.a. w związku oraz art. 7 Konstytucji poprzez merytoryczne rozpatrzenie sprawy w postępowaniu nieważnościom z jednoczesnym zaniechaniem oceny decyzji objętej wnioskiem pod kątem rażącego naruszenia prawa, ponadto przywoływanie w decyzji przepisów prawa materialnego, których organ nie stosował.

2. art. 7, 8 , 9 107 § 3 k.p.a. poprzez nie dokonanie oceny decyzji objętej wnioskiem pod kątem prawidłowej subsumcji.

3. § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko poprzez stwierdzenie, iż nie mogło dojść do sumowania EIRP anten na danym sektorze,

4. art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez stwierdzenie, iż decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia 22.02.2008 r., jest zgodna z projektem budowlanym.

Skarżący domagali się uchylenia skarżonej decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu skargi podali, że organ orzekł w sprzeczności z wyrokiem NSA z dnia 24.05.2017 r., II OSK 2422/15.

Organy nie wyjaśniły, czy brak jakiegokolwiek uzasadnienia w kwestii decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zasługuje na akceptację. Postępowanie w trybie nieważności przekształciło się w postępowanie w trybie zwykłym.

W przypadku gdy przedmiotem decyzji lokalizacyjnej jest obiekt i urządzenia infrastruktury telekomunikacyjnej, to konieczne jest ustalenie charakterystycznych parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisku i nieruchomości sąsiednie z wyszczególnieniem miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem niezbędne jest ustalenie rodzaju anten danej instalacji, liczby anten, mocy promieniowania poszczególnych anten, wysokości ich zawieszenia, emisji pola elektromagnetycznego dla każdej anteny i kierunku emisji.

Wydane w trybie nieważności decyzje zostały sporządzone tak jakby przedmiotem sprawy było merytoryczne rozpatrzenie wniosku inwestora. Organ II instancji stwierdził, iż projekt budowlany jest zgodny z art. 35 ust 1 pkt 1 ustawy prawo budowlane pomimo, że decyzja o ustaleniu lokalizacji nie obejmowała anten objętych wnioskiem. Wypowiedzi o braku możliwości sumowania promieniowania anten jest wadliwe z punktu widzenia fizyki, energia anten na tych samych sektorach musi wchodzić w superpozycję.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

Biorąc pod uwagę powyższe kryteria Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przypomnieć należy, że postępowanie o stwierdzenie nieważności rozstrzygnięcia stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji, będące jednym z trybów godzących w zasadę trwałości decyzji administracyjnej, jest instytucją szczególną, stąd też zaistnienie przesłanki powodującej stwierdzenie nieważności decyzji musi być oczywiste. Do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a.

Postępowanie nieważnościowe jest postępowaniem administracyjnym ograniczonym do oceny legalności decyzji w aspekcie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie jej wydania. Organ nie orzeka zatem co do istoty sprawy rozstrzygniętej w badanej decyzji, lecz jako organ kasacyjny w oparciu o zebrany materiał dowodowy.

Zdaniem Sądu taka właśnie była ocena dokonana przez organy nadzoru.

Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 Kpa organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowo-administracyjnym naruszenie prawa ma charakter rażący, gdy jest ono oczywiste. Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa jest wyraźna, rzucająca się w oczy. Rażąco naruszony może być wyłącznie przepis jednoznaczny, niepowodujący wątpliwości interpretacyjnych. Ponadto za rażące można uznać tylko takie naruszenie prawa, które powoduje, że wydane rozstrzygnięcie wywołuje skutki społeczno-ekonomiczne niemożliwe do zaakceptowania w praworządnym państwie. Nie jest dopuszczalne "podciąganie" wypadków zwykłego naruszenia prawa pod naruszenie kwalifikowane, rażące, ani - tym bardziej - uznawanie za naruszające prawo sytuacji, gdzie nie jest wyjaśnione, czy do naruszenia prawa w ogóle doszło. Zakaz ten znajduje mocne oparcie w konstytucyjnej zasadzie zaufania do prawa, wywodzącej się z idei państwa prawnego, określonej w art. 2 Konstytucji (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2000 r., sygn. akt V SA 463/99).

W odniesieniu do zarzutów wniosku o stwierdzenie nieważności obowiązkiem organów było ustalenie, czy inwestycję objętą projektem można zakwalifikować jako przedsięwzięcie, które wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z przepisami ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r., Nr 25, poz. 150 ze zm.) w związku z rozporządzeniem Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573).

Analiza akt Starosty wskazuje, że inwestor P.Sp. z o.o. - wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę, złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną na cele budowlane oraz przedstawił decyzję Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2008 r., ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R. (budowa wieży antenowej, kontenera, ogrodzenia i utwardzenie terenu) wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr [...], obr. [...], gm. [...], sprostowaną postanowieniem Wójta Gminy [...] z [...] lipca 2008 r.

Tym samym nie doszło do rażącego naruszenia przywołanych przepisów art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3 Prawa budowlanego.

Zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego (według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska.

Sąd w całości podzielił argumentację organu II instancji, że weryfikowana decyzja Starosty [...] z [...] września 2008r., nie narusza w sposób rażący ustaleń ww. decyzji Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2008 r., ani wymogów ochrony środowiska.

Stosownie do art. 46 ust. 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, realizacja:

1) planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, określonego w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2,

2) planowanego przedsięwzięcia innego niż określone w art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, jeżeli może ono znacząco oddziaływać na ten obszar - jest dopuszczalna wyłącznie po uzyskaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, zwanej dalej "decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach".

Jak wyjaśnił organ nadzorczy, dokumentacja techniczna przedmiotowej inwestycji, wskazuje, iż obejmuje ona montaż anten sektorowych, pracujących w pasmach 900/1800 MHz, 2100 MHz i 3700 MHz, których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi od 1545,5 W do 1667,7 W (w przypadku anten WiMax 20,6 W), a także anten radioliniowych (projekt zagospodarowania terenu część opisowa pkt 3.3, informacja o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R., pkt 6).

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r., w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004 r. Nr 257, poz. 2573), przedsięwzięciami mogącymi zawsze znacząco oddziaływać na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 20.000 W.

Natomiast w myśl § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia z 9 listopada 2004 r., przedsięwzięciami mogącymi potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko są instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi:

a) nie mniej niż 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

b) nie mniej niż 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

c) nie mniej niż 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

d) nie mniej niż 1.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

e) nie mniej niż 2.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

f) nie mniej niż 5.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny,

g) nie mniej niż 10.000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania tej anteny;

Z brzmienia § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia, wynika, że instalacje radioliniowe zostały wyłączone spod zakresu ich zastosowania.

Dokumentacja projektu budowlanego omawianej stacji bazowej, wskazuje, że wzdłuż osi promieniowania izotropowego anten sektorowych w odległości do 70 m nie występują miejsca, w których mogą przebywać ludzie.

W przypadku spornej inwestycji, osie głównych wiązek promieniowania anten sektorowych przebiegają na wysokości co najmniej 43 m nad poziomem terenu (przekroje w płaszczyźnie pionowej), natomiast tereny sąsiadujące z przedmiotową inwestycją stanowią użytki rolne i tereny zabudowy zagrodowej, na których zlokalizowane są budynki o wysokości nieprzekraczającej 10 m (informacja o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R., pkt 2.2).

Inwestycja nie należy do katalogu przedsięwzięć wymienionych w przepisach § 2 ust. 1 oraz § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko.

Przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać również na obszary Natura 2000 - najbliższy obszar znajduje się w odległości ok. 20 km.

Ponadto, stosownie do tabeli nr 2 załącznika nr 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 30 października 2003 r., w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz. U. z 2003 r. Nr 192, poz. 1883) jeżeli zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego wynosi od 300 MHz do 300 GHz obszar, w którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekracza wartość 0,1 W/m2 jest obszarem o ograniczonym sposobie zagospodarowania.

Obszar na którym średnia gęstość pól elektromagnetycznych przekroczy wartość 0,1 W/m2 będzie znajdował się w promieniu ok. 50,6 m wokół środka promieniowania na wysokości powyżej 40 m nad poziom terenu (informacja o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R., pkt 4).

Mając na uwadze powyższą charakterystykę emisji pól elektromagnetycznych, jak również charakter sąsiadujących terenów (użytki rolne i zabudowa zagrodowa o wysokości do 10 m - zasadnie organ stwierdził, że w odległości do 70 m od anten sektorowych wzdłuż osi głównych wiązek ich promieniowania nie znajdują się miejsca dostępne dla ludności.

Bezzasadny był również zarzut skargi dotyczący nieuwzględnienia kumulacji pól elektromagnetycznych.

Regulacja § 4 ww. rozporządzenia z 9 listopada 2004 r. nie może być stosowana mechanicznie i wprost do wszelkiego rodzaju parametrów charakterystycznych przedsięwzięcia, ale dotyczy ona tych parametrów, które ze względu na swoją specyfikę nadają się do sumowania (tak wyrok NSA z 17 listopada 2011 r., sygn. akt II OSK 1680/10).

Cechą charakterystyczną anten sektorowych montowanych na wieżach stacji bazowych (takich jak przewidziane do zamontowania w spornej inwestycji) jest silna kierunkowość emitowanego pola elektromagnetycznego, czyli zdolność anteny do koncentrowania energii w określonym kierunku kosztem innych kierunków.

Z tego powodu szerokość wiązki promieniowania, rozumiana jako całkowity kąt mierzony w stopniach w płaszczyźnie zawierającej kierunek maksymalnego promieniowania (wiązki głównej, określonej jako dwusieczna tego kąta), może być na tyle niewielka, iż wiązki anten skierowanych na sąsiadujące azymuty (nie mówiąc o azymutach przeciwległych) nigdy się nie spotkają. Możliwa jest też sytuacja przeciwna, w której kąt połowy mocy określony jest tak szeroko, iż miejsca nakładania się wiązek pochodzących z sąsiadujących anten znajdują się bardzo blisko samej wieży, tuż przy antenach, w miejscu z całą pewnością niedostępnym dla ludności.

W ramach inwestycji przewidziano po 3 anteny skierowane na azymuty 70°, 190 310° (po jednej Kathrein K 739 686 i po dwie Kathrein K 742 213).

W omawianej sprawie uwzględniono sumaryczny zasięg oddziaływania anten Kathrein K 742 213 ( po 2 anteny skierowane na ten sam azymut i zawieszone na tej samej wysokości - 42 m n.p.t.) w postaci pola elektromagnetycznego o gęstości mocy powyżej 0,1 W/m2 w odległości do ok. 50,6m.

Mając natomiast na uwadze, że antena Kathrein K 739 686 została zawieszona na wysokości 48 m n.p.t. zaś szerokość jej głównej wiązki promieniowania wynosi 65° w płaszczyźnie poziomej oraz 7,5° w płaszczyźnie pionowej, natomiast szerokość głównych wiązek promieniowania zawieszonych 6 m niżej anten Kathrein K 742 213 wynosi odpowiednio w płaszczyźnie poziomej 67 i 63°, a w płaszczyźnie pionowej 4,7 i 4,3° (informacja o przedsięwzięciu polegającym na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R., pkt 2.3), nie dochodzi do "kumulacji pól elektromagnetycznych" emitowanych przez antenę Kathrein K 739 686 oraz anteny Kathrein K 742 213, skierowane na ten sam azymut.

Tym samym nie dochodzi również do "kumulacji pól elektromagnetycznych" emitowanych przez anteny skierowane na inne azymuty, w tym anten WiMax, których zasięg oddziaływania w poziomie wynosi ok. 4,1 m (szerokość wiązki głównej w płaszczyźnie poziomej 90°, a w płaszczyźnie pionowej 9°, wysokość zawieszenia 45 m n.p.t.).

Prawidłowo organ odwoławczy ocenił kwestię związaną z decyzją Wójta Gminy [...] z [...] lutego 2008 r., ustalającą lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr [...] R. wraz z infrastrukturą towarzyszącą na dz. nr [...], obr. [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] listopada 2017 r., stwierdziło wydanie w. decyzji Wójta Gminy [...] z naruszeniem prawa i odmówiło stwierdzenia jej nieważności z uwagi na upływ terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 7 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 717 ze zm.).

Zgodnie zaś z art. 55 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Tym samym zarzuty braku określenia w decyzji lokalizacyjnej rodzaju i charakterystyki anten oraz parametrów technicznych determinujących wpływ przedsięwzięcia na środowisko mogą być podnoszone w postępowaniu mającym na celu weryfikację tej decyzji, a nie w postępowaniu w sprawie wydanego w oparciu o tą decyzję pozwolenia na budowę.

Bezpodstawne były także zarzuty braku uzasadnienia decyzji Starosty [...] z [...] września 2008r., oraz niewskazania w niej podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Starosta Piotrkowski podał podstawę prawną rozstrzygnięcia tj. art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy Prawo budowlane.

Stosownie do art. 107 § 4 K.p.a. organ może odstąpić od uzasadnienia decyzji, gdy uwzględnia ona w całości żądanie strony. Decyzja Starosty [...] z [...] września 2008r., jest decyzją wydaną w I instancji, uwzględniającą w całości żądanie inwestora i nie rozstrzygającą jednocześnie spornych interesów stron.

Po dokonaniu przez organy nadzoru obszernej i prawidłowej oceny - brak było podstaw do przyjęcia, że przedmiotowe przedsięwzięcie wymagało uzyskania przez inwestora przed złożeniem wniosku o pozwolenie na budowę, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Nie ma podstaw do twierdzenia, iż kwestionowaną decyzją Starosta zatwierdził projekt budowlany obejmujący inwestycję, która powoduje niedopuszczalne promieniowanie w miejscach dostępnych dla ludzi.

Zakres oddziaływania inwestycji został jednoznacznie wyjaśniony przez Wojewodę jak i Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Organy obu instancji w sposób rzetelny i zgodny z zasadami ogólnymi procedury administracyjnej oceniły materiał dowodowy, nie naruszając przy tym przepisów dotyczących nadzwyczajnego postępowania administracyjnego, ani przepisów Prawa budowlanego, jak również Konstytucji RP.

W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną należało oddalić.