Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 150/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ NSA Maria Piórkowska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 18 lipca 2012 r. sprawy ze skargi J. B. i B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie o ustalenie warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

II SA/Rz 150/12

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi B. B. i J. B. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (zwanego dalej również SKO) z dnia [...] grudnia 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2011 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], Wójt Gminy [...] ustalił dla P. P. warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji pn. budowa budynku gospodarczego na działkach nr ewid. 287/4 i 287/5 w M.

Wnioskiem z dnia 1 lutego 2007 r. B. B. i J. B. zwrócili się o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2005 r., nr [...], wskazując jako podstawę wznowieniową art. 148 §1 i art. 145 §1 pkt 4 i pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r., nr [...] Wójt Gminy [...] wznowił postępowanie administracyjne w tej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 1 czerwca 2012 r., sygn. akt II SA/Rz 84/10 oddalił skargę B. B. i J. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2009r., nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2009r., nr [...] o sprostowaniu błędu pisarskiego w postanowienie z dnia [...] lutego 2007 r. o wznowieniu postępowania.

SKO decyzją z dnia [...] listopada 2007 r., nr [...] uchyliło decyzję Wójt Gminy [...] z dnia [...] września 2007 r., nr [...] stwierdzającą wydanie z naruszeniem prawa ostatecznej własnej decyzji z dnia [...] maja 2005 r., nr [...]. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...] Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie w sprawie wznowienia przedmiotowego postępowania. SKO decyzją z dnia [...] września 2008 r., nr [...], uchyliło decyzję z dnia [...] lipca 2008 r., wskazując na niewyjaśnienie okoliczności dochowania terminu do złożenia wniosku o wznowienie.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] Wójt Gminy [...] ponownie umorzył postępowanie w sprawie wznowienia postępowania. SKO decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], uchyliło decyzję organu I instancji, a sprawę przekazało do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu SKO podało, że przyczyną uchylenia decyzji było wadliwe określenie kręgu stron postępowania. W aktach administracyjnych jest wypis aktu notarialnego z dnia 28 grudnia 2009 r., rep. A nr [...], z którego wynika, że P. P. i A. P. zbyli nieruchomość składającą się z działek nr 287/4 i 287/5, objętych księgą wieczystą [...] prowadzoną przez Sąd Rejonowy w K., A. W., którą organ nie informował o czynnościach i nie doręczył jej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 maja 2011r., sygn. akt II SA/Rz 1126/10 oddalił skargę B. i J. B. na ww. decyzję.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2011r. Wójt Gminy [...] umorzył postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej decyzją własną z dnia [...] maja 2005 r. znak: [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działkach nr 287/4 i 287/5 w M.

W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w toku prowadzonego postępowania wznowieniowego ustalił, że skarżący nie zachowali terminu określonego w art. 148 k.p.a. do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyn wskazanych w art. 145 § 1 pkt 4, 5 i 6 k.p.a. Niezachowanie przez strony formalnych wymogów określonych art. 148 k.p.a. do wznowienia postępowania spowodowało bezprzedmiotowość wznowionego postępowania, co po myśli art. 105 § 1 k.p.a. uzasadnia jego umorzenie.

Od powyższej decyzji odwołali się B. B. i J. B. Zarzucili wydanie decyzji z rażącym naruszeniem art. 6-10, art. 12, art.15, art. 61 § 1, art. 73 § 1, art. 77 § 1 i 4, art. 80, art. 81, art. 104, art. 105 § 1, art. 107 § 1 i § 3, art. 147, art. 148 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Zakwestionowali prawidłowość rozstrzygnięcia oraz uzasadnienia zaskarżonej decyzji, rzetelność i legalność postępowania prowadzonego przez Wójta Gminy [...] wszczętego postanowieniem z dnia [...] lutego 2007r. oraz legalność i wydanie przez organ "rozstrzygnięcia w sprawie, którą wszczął".

Po rozpoznaniu odwołania SKO decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2011r., w podstawie prawnej powołując art. 17 pkt 1, art. 105 § 1, art 138 § 1 pkt 1, art. 145 § 1 pkt 4,5,6, art. 148 k.p.a.

W uzasadnieniu organ II instancji przywołał treść art. 147, art. 149 § 3, 148. art. 150 § 1 k.p.a. i wyjaśnił, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Ustalenie, że wniosek złożono po upływie terminu wskazanego w art. 148 k.p.a. we wstępnej fazie, poprzedzającej formalne wszczęcie postępowania, skutkuje wydaniem na podstawie art. 149 § 3 k.p.a. postanowienia o odmowie wznowienia postępowania w sprawie z powodu jego niedopuszczalności. W sytuacji, gdy po wznowieniu postępowania organ uzna, że z powodu uchybienia warunkom formalnym określonym w art. 148 k.p.a. wszczęcie postępowania w sprawie wznowienia jest niedopuszczalne powinien wydać decyzję o umorzeniu postępowania wznowieniowego. Organ wskazał, że okolicznościami, które zdaniem stron uzasadniały wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. było niepoinformowanie o postanowieniu Wojewody [...] dnia [...] kwietnia 2005 r., nr [...] w sprawie uzgodnienia kwestionowanej decyzji, o którym dowiedzieli się w dniu 5 stycznia 2007 r., podczas "udostępnienia" stronom akt sprawy. Skoro okoliczności uzasadniające wznowienie postępowania strona wywodzi z treści ww. uzgodnienia z 2005 r., to datą od której rozpoczął bieg termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. jest dzień, w którym strona dowiedziała się o decyzji z dnia [...] maja 2005 r., gdzie jest przytoczone wspomniane uzgodnienie, tj. dzień doręczenia decyzji. Decyzja została doręczona stronom w dniu 6 maja 2005 r., zatem termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jak podał organ upływał w dniu 6.04.2005r. Tymczasem wniosek o wznowienie postępowania złożono do organu w dniu 5 lutego 2007 r. Odnośnie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. - uzgodnienia projektu decyzji przez Marszałka Województwa [...], strony dowiedziały się o tej okoliczności najpóźniej w dniu 29 listopada 2007 r. (w dniu doręczenia wezwania organu w sprawie modyfikacji wniosku o wznowienie postępowania), zaś dodatkowy wniosek w tym zakresie (uzupełnienie pierwotnego żądania) strony dokonały w dniach 25 i 26 kwietnia 2008r. Powyższe uzasadnia umorzenie postępowania wznowieniowego z uwagi na fakt wcześniejszego wznowienia postępowania postanowieniem organu I instancji z dnia 8 lutego 2008 r., a złożenie wniosku o wznowienie nastąpiło z uchybieniem terminu określonego w art. 148 k.p.a.

SKO zwróciło uwagę, że w rozdzielniku decyzji organ I instancji omyłkowo wpisał A. P. - jako stronę postępowania. Osoba ta utraciła przymiot strony w toku postępowania, z uwagi na fakt, że w dniu 28 grudnia 2009 r. P. P. i A. P. sprzedali nieruchomość położoną w M., obejmującą działki o nr ewid. 287/4 i 287/5 - działki inwestycyjne na rzecz A. W., Uchybienie to nie stanowi jednak naruszenia prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skargę na powyższą decyzję złożyli B. B. i J. B. wnosząc o jej uchylenie lub unieważnienie jako niezgodnej z prawem celem uzyskania zgodnego z prawem rozstrzygnięcia sprawy. Podali, że zaskarżona decyzja narusza ich interes prawny wynikający z przepisu art. 28, art. 145 § 1 pkt 4, art. 147, art. 149, art. 151 § 1, art. 104 § 1, art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 80, art. 81 k.p.a. oraz art. 105 § 1 k.p.a. wskutek ich zastosowania do rozstrzygnięcia innej sprawy niż wszczęta na ich wniosek z dnia 1 lutego 2007r.

Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy: art. 7, art. 63, art. 78, art. 83, art. 51 ust. 3, 4, 5 Konstytucji RP, art. 145 § 1 pkt 1. lit. a. p.p.s.a; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania: art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 145 § 1 pkt 1 lit. b. p.p.s.a; 3) inne naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6-12, art. 15, art. 104, art. 105 § 1, art. 107 § 1, art. 107 § 3, art. 138 § 2, art. 147, art. 148, art. 149, art. 151 § 1, art. 145 § 1 pkt 4, art. 156 § 1 pkt 2, art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. p.p.s.a., art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu wskazali, że w wyniku naruszenia ww. przepisów zostali pozbawienia możności działania oraz możności obrony swych praw. Postanowienie Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2007 r. znak: [...] o wszczęciu postępowania wznowieniowego w sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia [...] maja 2005 r., znak: [...] nie zostało im jako stronom doręczone. Zdaniem skarżących w obrocie prawnym funkcjonują 2 decyzje Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2005 r. dotyczące zabudowy i zagospodarowania terenu działek nr 287/4, 287/5 lub 287/4 i 287/5 w M. przy ul. [...]:

- znak: GP [...] - bez znaku "-" po oznaczeniu "GP" (niedoręczona skarżącym, nieudostępniona, nie pozostawiona w aktach im udostępnianych, przywoływana w dokumentach urzędowych),

- znak: GP – [...] - ze znakiem "-" po oznaczeniu "GP" (doręczona skarżącym jako stronie).

Powołali się na naruszenie ich interesu prawnego w postępowaniu odwoławczym od decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] września 2007 r. przez umorzenie postępowania i zamknięcie drogi do konkretyzacji praw wnioskodawców oraz zakończenie biegu postępowania wznowieniowego poprzez nieustalenie w sposób jednoznaczny jego przedmiotu oraz nieustalenie kręgu stron tego postępowania. Wskazuje na to okoliczność, że organ w ww. decyzji powołał się na własną decyzję z dnia [...] maja 2005r., znak: GP [...] podczas, gdy decyzja powyższa (bez znaku "-" po oznaczeniu "GP") nie została stronom doręczona ani udostępniona. Decyzja o takim numerze została także przywołana w postanowieniu Wójta Gminy [...] z dnia [...] lutego 2007r., znak: GP [...]. Tym samym doszło do zmiany przedmiotu postępowania, co spowodowało, że skarżący nie mogą od tego momentu ustalić swoich praw i obowiązków w postępowaniu prowadzonym przez organy I i II instancji z powoływaniem się na rzekomo złożony przez nich wniosek. Oznacza to, że skarżący bez własnej winy zostali pozbawieni czynnego udziału w postępowaniu, a także, że decyzja została skierowana do osoby nie będącej stroną w sprawie. Powołanie się przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w decyzji z dnia [...] listopada 2007 r. na decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2005 r. znak: GP – [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy (oznaczenie przedmiotu występuje ze znakiem "-" po oznaczeniu "GP, dowodzi, że postępowanie nie było dwuinstancyjne - brak bowiem było tożsamości sprawy rozpatrzonej decyzjami organów I i II instancji i dlatego skarżący nie mogli ustalić swoich praw wynikających z bycia stroną np. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz spełnić nałożonego obowiązku udowodnienia terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a.

Ponadto zarzucili brak względnej jawności akt postępowania, o której mowa w art. 73 § 1 k.p.a., co narusza przepis art. 51. ust. 3 - 5 Konstytucji RP; naruszenie art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych strony; art. 80 k.p.a. przez ocenę postępowania dowodowego bez rozpatrzenia całokształtu materiału dowodowego; art. 147 k.p.a. w związku z art. 7, art. 77, art. 75 § 1 i art. 78 § 1 k.p.a. poprzez dowolną interpretację wniosku strony; art. 149 § 1 , 2 k.p.a. w związku z art. 147, art. 148, art. 76 § 1 k.p.a. poprzez wyjście poza zakres żądania strony; art. 104 w związku z art. 10 § 1 k.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie sprawy wszczętej w I instancji - umorzenie postępowania i powołanie się na inną treść wniosku i wskazanie innego żądania; art. 105 § 1 k.p.a., poprzez uznanie postępowania za bezprzedmiotowe - z przyczyn ustalonych dowolnie - w sposób subiektywny, bez podania podstawy prawnej i uzasadnienia takiej zmiany; naruszenie art. 11 k.p.a. w sytuacji istnienia podstaw do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i uchylenia zaskarżonej decyzji; art. 28 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez nieustalenie stron lub ich wadliwe ustalenie i naruszenie ich interesu prawnego, poprzez nieuzasadnioną zmianę stron w trakcie postępowania - zajęcie stanowiska o pomyłkowym wskazaniu w wykazie uczestniczącej w postępowaniu A. P. wbrew stanowisku wyrażonemu w orzecznictwie, że podmiot posiadający interes prawny "dotyczący jednego z elementów sprawy administracyjnej" staje się stroną w odniesieniu do całości postępowanie. Zarzucili także naruszenie art. 12 k.p.a. przez przedłużanie postępowania, które mogło być rozstrzygnięte bez naruszania zasady szybkości i ograniczonego formalizmu. Nieznajomość akt sprawy, na podstawie których orzekał organ II instancji i ustalił stan faktyczny i prawny uniemożliwia sformułowanie skutecznych zarzutów, a tym samym obronę słusznych praw strony i słusznego interesu obywateli oraz dochodzenie praw przed WSA w Rzeszowie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Obecni na rozprawie skarżący poparli skargę i wnioski w niej zawarte.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.) Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. nr 270) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności

z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki

w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Poddawszy zaskarżoną decyzję ocenie jej legalności w aspekcie wyżej przytoczonych zasad Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona.

Stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w ocenie sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, a jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w sprawie. Ocena prawna wynika z uzasadnienia wyroku sądu i dotyczy wykładni przepisów prawnych sposobu ich zastosowania w konkretnym przypadku w związku z rozpoznawaną sprawą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 maja 2011 r. sygn. akt II SA/Rz 1126/10 oddalił skargę B. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego dotyczącego decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok powyższy stał się prawomocny z dniem 16 lipca 2011r.

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podał, że skarżący słusznie podnieśli zarzut naruszenia przez organy art. 8 k.p.a. statuujący zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Oznaczenie decyzji danym numerem (sygnaturą, znakiem) nie stanowi o naruszeniu przepisów postępowania administracyjnego zawartych w k.p.a., ponieważ ustawa ta nie określa zasad biurowości, to jednak doszło do naruszenia wewnętrznych przepisów regulujących zasady biurowości. Dla osoby nieznającej zasad biurowości obowiązujących w organach administracji publicznej podawanie przez organ tego samego ciągu znaków (liter i cyfr) z zachowaniem tego samego szyku, jednak z modyfikacją znaków rozdzielających poszczególne człony numeru decyzji, może wzbudzić podejrzenie, co do tożsamości wydanych aktów. Z procesowego punktu widzenia wada ta nie miała charakteru istotnego i nie wywarła wpływu na wynik sprawy. Przedmiotem postępowania jest bowiem sprawa w znaczeniu administracyjnoprawnym, czyli znajdująca oparcie w konkretnej normie prawnej prawa materialnego. W niniejszym przypadku chodziło o sprawę warunków zabudowy i zagospodarowania terenu odnosząca się do konkretnej, jednej nieruchomości składającej się z dwóch działek ewidencyjnych położonych M. powiatu [...] dla jednego inwestora to jest P. P. Zgodnie z art. 63 ust 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Natomiast art. 63 ust. 1 tej ustawy stanowi, że w odniesieniu do tego samego terenu decyzje o warunkach zabudowy można wydać więcej niż jednemu wnioskodawcy, doręczając odpis decyzji do wiadomości pozostałym wnioskodawcom. Nie ulega wątpliwości, że w sprawie wydana została jedna decyzja o warunkach zabudowy, natomiast skarżący w sposób nieuzasadniony starają się wykazać, przez podkreślenie nieistotnych różnic w numerze decyzji, że w sprawie zostało wydanych kilka takich aktów administracyjnych. Powoływane przez nich numery są jednym i tym samym numerem decyzji. O tożsamości decyzji nie świadczy jej numer, lecz sprawa w znaczeniu materialnym, o której nią rozstrzygnięto.

Sąd orzekający jest związany poglądem wyrażonym w uzasadnieniu wyżej powołanego wyroku. Pogląd Sądu zawarty w uzasadnieniu wskazuje jednoznacznie na istnienie jednej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2005 r. nr GP-[...], którą ustalono sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla inwestycji: budowa budynku gospodarczego na działkach nr ew. 287/4 i 287/5 w M. dla budynku gospodarczego. Z tych przyczyn powtórzony zarzut skargi o potencjalnej możliwości istnienia kilku decyzji o warunkach zabudowy i braku możliwości sformułowania skutecznych zarzutów tak w odwołaniu jak i w skardze do Sądu należy uznać za nieuzasadniony. Stanowisko Sądu zostało zaakceptowane przez skarżących, bo wyrok nie został zakwestionowany skargą kasacyjną. Konsekwencją tego wyroku jest również przyjęcie, że postępowanie wznowieniowe dotyczy wyżej wymienionej decyzji Wójta Gminy [...] i zarzuty skargi dotyczące braku pewności, co do zakresu przedmiotowego postępowania wznowieniowego są nieuzasadnione.

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2011r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Powyższa decyzja została wydana we wznowionym postępowaniu po ustaleniu przez organy, że B. B. i J. B. wniosek o wznowienie postępowania złożyli z przekroczeniem terminu jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę wznowienia (art. 148 § 1 k.p.a.) dotyczy to między innymi przesłanki, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 5 i 6 k.p.a., a w przypadku przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 termin do złożenia podania biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.).

Wnioskiem z dnia 1 lutego 2007 r. B. B. i J. B. wnieśli o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy [...] znak: [...] w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego na działkach nr 287/4 i 287/5 położonych w M. We wniosku podali, że jako strona nie byli poinformowani o prowadzonych uzgodnieniach. Zostali pominięci jako strona, co jest podstawą wznowienia.

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Wójt Gminy [...] wznowił postępowanie administracyjne w sprawie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę budynku gospodarczego dla P. P. na działce nr 287/4 i 287/5 w M. nr [...] z dnia [...] maja 2005 r. wskazując jako podstawę art. 145 § 1 pkt 4 i 6 k.p.a.

Stosownie do art. 149 § 1 k.p.a. wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia. Postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2 art. 149 k.p.a.).

W przepisach k.p.a. brak jest zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania winno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Fakt, że organ w postanowieniu o wznowienie postępowania nie wymienił pkt 5 § 1 art. 145 k.p.a. nie powoduje, że postępowanie wznowieniowe nie dotyczyło również tej przesłanki. Natomiast wskazanie przez wnioskodawcę w toku wznowieniowego postępowania jeszcze dodatkowej przesłanki wznowieniowej nie powodowało konieczności modyfikowania postanowienia o wznowienie postępowania, gdyż to postępowanie już się toczyło. Postanowienie o wznowieniu postępowania doręczono wszystkim stronom postępowania wznowieniowego.

Wskazane w uzasadnieniu postanowienia argumenty użyte we wniosku o wznowienie postanowienia przez skarżących dowodzą, że organ prowadził postępowania również w granicach tej przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Wójt Gminy [...] pismem z dnia 24 maja 2007 r. nr [...] wezwał skarżących, aby w terminie 7 dniu od otrzymania wezwania do pisemnego przedstawienia i sprecyzowania istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów nieznanych organowi w dniu wydania decyzji z dnia [...] maja 2005 r. nr [...] dotyczącej ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Skarżący udzielili odpowiedzi w piśmie z dnia 4 czerwca 2007r., w którym odnieśli się do materiału dowodowego zgromadzonego przez organ wymagany przepisami prawa do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W ostatnim akapicie swojego pisma, skarżący stwierdzili, że przesłanką uwzględnienia wniosków dowodowych jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, dlatego zgodnie z art. 145 § 1 k.p.a. wnieśli o wznowienie postępowania. Powołali się na treść art. 6-9, art. 76, art. 75 § 1 , art. 77 § 1 , art. 80 k.p.a.

Za prawidłowe Sąd uznał stanowisko SKO w wyrażone w zaskarżonej decyzji, co do daty początkowej obliczania miesięcznego terminu w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 i z pkt 5 k.p.a. i przyjęciu, że datą początkową biegu terminu jest dzień doręczenia skarżącym decyzji Wójta Gminy [...] z dnia [...] maja 2005 r., której dotyczy wniosek o wznowienie postępowania. Decyzja ta została doręczona stronom w dniu 6 maja 2005 r. zatem termin do złożenia wniosku upływał w dniu 6 czerwca 2005r. SKO w uzasadnieniu decyzji błędnie wskazało jako ostatni dzień terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania na dzień 6.04. 2005 r., ale nie miało to wpływu na wynik sprawy, gdyż wniosek o wznowienie postępowania został złożony do organu dopiero w dniu 5 lutego 2007 r. Słusznie SKO wskazało, że skarżący z treści decyzji o warunkach zabudowy dowiedzieli się o postanowieniu uzgadniającym Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2005r. nr [...] pozytywnie uzgadniające projekt decyzji o warunkach zabudowy w zakresie ochrony gruntów rolnych. Skarżący posiadali już wiedzę o istnieniu tego postanowienia, co najmniej od 6 maja 2005 r. Zestawienie daty doręczenia decyzji o warunkach zabudowy z datą złożenia wniosku o wznowienie postępowania jednoznacznie powoduje, że strona nie dochowała terminu określonego w art. 148 k.p.a. Niezależnie od wyżej przedstawionych okoliczności w zakresie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wskazali na materiał dowodowy zgromadzony przez Wójta Gminy [...] poprzedzający wydanie przez ten organ decyzji o warunkach zabudowy z dnia [...] maja 2005 r., czyli nie podali nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który wydał decyzję.

Odnośnie przesłanki określonej w art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. dotyczącej uzgodnienia projektu decyzji przez Marszałka Województwa [...], strony dowiedziały się o tej okoliczności z wezwania organu z dnia 23 listopada 2007 r, które skarżący odebrali 29 listopada 2011 r. Skarżący pierwotny wniosek o wznowienie postępowania uzupełnili pismami z dnia 25 i 26 kwietnia 2008 r. W przypadku przesłanki z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. również został przekroczony miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postepowania określony w art. 148 § 1 k.p.a.

Uchybienie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania powinno skutkować odmową wznowienia postępowania, jednakże jeżeli organ błędnie wznowi postępowanie, to nie oznacza, że w przypadku późniejszego stwierdzenia tej okoliczności może wydać jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 151 k.p.a. Zachowanie terminu stanowi bowiem warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeśli doszło do jego błędnego wszczęcia, to organ powinien takie postępowanie umorzyć (wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011r. sygn. akt II OSK 176/10 LEX nr 992498).

Przenosząc powyższe na realia niniejszej sprawy, wobec badania przez organy okoliczności związanych z zachowaniem terminu z art. 148 k.p.a. już po wznowieniu postępowania, zasadnie organy umorzyły postępowanie, gdyż decyzja merytoryczna wydana na podstawie art. 151 k.p.a. byłaby nieważna. Stąd też domaganie się merytorycznego rozpoznania przez skarżących ich wniosku o wznowienie postępowania należy uznać za nieuzasadnione.

SKO prawidłowo też wyłączyło z postępowania A. P. wobec utarty przymiotu strony, której dotyczy decyzja z dnia [...] maja 2005 r. o ustaleniu warunków zabudowy z uwagi na sprzedaż nieruchomości (patrz art. 30 § 4 k.p.a.). Natomiast przymiot strony w tym nadzwyczajnym postępowaniu nadal przysługuje P. P. jako wnioskodawcy, gdyż wniosek o warunki zabudowy można złożyć nie dysponując prawem do nieruchomości, której on dotyczy. Powyższe czyni bezzasadnym zarzut skargi odnośnie błędnego ustalenia kręgu stron wznowieniowego postępowania.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bowiem akta administracyjne sprawy dowodzą , że skarżący czynnie uczestniczyli na każdym etapie postępowania i wbrew ich twierdzeniom nie jest też zasadny zarzut utrudniania dostępu do akt sprawy, o czym świadczą zgłaszane wnioski i uwagi po zapoznaniu się z aktami sprawy.

Za nieuzasadnione Sąd uznał zarzuty skargi odnośnie naruszenia przepisów prawa materialnego w tym art. 78, 83, art. 51 ust. 3-5 Konstytucji RP. Sąd nie stwierdził, że zaskarżoną decyzję należało uchylić z powodu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. Kontrolując zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził, aby była dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., z którymi ustawodawca zwiąże skutek w postaci stwierdzenia nieważności decyzji.

Dodać wypada, że skarżący badali legalność decyzji Wójta Gminy [...] w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji. Wyrokiem z dnia 24 lutego 2009 r. sygn. akt II SA/Rz 419/08 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. B. i J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Wyrok stał się prawomocny z dniem 21 kwietnia 2009 r. W uzasadnieniu Sąd podał, że analiza akt sprawy i rozstrzygnięcia prowadzi do wniosku, że decyzja Wójta [...] z dnia [...] maja 2005 r. spełnia prawem określone wymogi.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę jako nieuzasadnioną.