Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 2176/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Krzysztof Winiarski (sprawozdawca), Sędzia NSA Stanisław Bogucki, Sędzia NSA Sławomir Presnarowicz, Protokolant Justyna Bluszko-Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 11 sierpnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 kwietnia 2015 r. sygn. akt I SA/Go 104/15 w sprawie ze skargi Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i oddala skargę, 2) zasądza od Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe Nadleśnictwo S. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim kwotę 3534 (słownie: trzy tysiące pięćset trzydzieści cztery) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 29 kwietnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w sprawie ze skargi Nadleśnictwa S. uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 29 stycznia 2015 r. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2010 r.

Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W ramach czynności sprawdzających organ podatkowy – Wójt Gminy D.- stwierdził, że podatnik błędnie ujął powierzchnię gruntów w deklaracji na podatek od nieruchomości na 2010 r. i wezwał stronę do złożenia stosownej korekty. Odpowiadając na wezwanie, podatnik poinformował, że nie prowadzi działalności gospodarczej pod liniami elektroenergetycznymi oraz że podatek pod tymi liniami deklarowany i opłacany był według stawki dla terenów pozostałych.

Organ podatkowy postanowieniem z dnia 4 września 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości.

Decyzją z dnia 2 października 2014 r. Wójt Gminy D., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, wynikającym z uchylenia jego wcześniejszej decyzji przez organ odwoławczy na podstawie art. 233 § 2 Ordynacji podatkowe, określił stronie skarżącej podatek od nieruchomości za 2010 r. w wysokości 134.635,00 zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że w sprawie ustalono, iż na terenie gminy D. Nadleśnictwo S. posiada grunty, przez które przebiegają linie energetyczne. Wskazał również, że w odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 września 2013 r., E. Sp. z o.o. przedłożył Umowę Wykonawczą wraz z załącznikami, zawartą pomiędzy Operatorem a Nadleśnictwem, dotyczącą przedmiotowych gruntów. Pismem z dnia 2 października 2013 r. podatnik poinformował, że grunty pod liniami energetycznymi są wpisane do ewidencji gruntów jako tereny różne (Tr) i tereny leśne (Ls), a podatek opłacał mając na uwadze kategorię wpisu do ewidencji oraz, że nie prowadzi działalności gospodarczej na tych gruntach. Natomiast E. Operator w piśmie z dnia 3 października 2013 r. poinformował, że powierzchnię gruntów pod liniami elektroenergetycznymi wskazuje załącznik Nr 3 do Umowy Wykonawczej Nr CRU/G/01547/2012/OD/RD-1 zawartej w dniu 15 listopada 2012 r. pomiędzy "Nadleśnictwem" a "Operatorem". Wykazana w załączniku powierzchnia wynosi 190534 m², w tym grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości – 188334 m² oraz grunty podlegające opodatkowaniu podatkiem leśnym - 2200 m². Wójt Gminy wskazał też, że w załączniku nr 1 do ww. Umowy zostały również wykazane działki oznaczone nr 2109/1 i 2109/2. Działki te nie są położone na terenie gminy D. Powierzchnia wymagana tych działek (zgodnie z załącznikiem nr 1) wynosi 3064 m². Organ podkreślił, że nadleśnictwa nie są podatnikami podatku od nieruchomości jako posiadacze, ale jako zarządcy nieruchomości będących własnością Skarbu Państwa. W przypadku przedmiotów będących w zarządzaniu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, obowiązek podatkowy ciąży na jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych faktycznie władających nieruchomościami lub obiektami budowlanym (art. 3 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Zwrócił uwagę, że z pisma Nadleśnictwa S. z dnia 23 maja 2014 r. oraz pisma E. z tej samej daty wynika, że nie istnieją żadne inne umowy cywilnoprawne dotyczące przekazania E. Operator gruntów zajętych pod urządzenia i linie elektroenergetyczne na terenie Nadleśnictwa. Na wyłączenie gruntów z produkcji leśnej wskazuje również fakt, że z tytułu umożliwienia Operatorowi dostępu do linii urządzeń elektroenergetycznych Nadleśnictwu przysługuje wynagrodzenie.

Po rozpoznaniu odwołania Nadleśnictwa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim decyzją z dnia 29 stycznia 2015 r. utrzymało w mocy powyższe rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że zebrany materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że podatnikiem w stosunku do gruntów zajętych pod linie elektroenergetyczne jest Nadleśnictwo, zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie organu drugiej instancji opodatkowanie gruntów oznaczonych jako Ls oraz Tr, zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, podatkiem leśnym bądź stawką podatku od nieruchomości dla gruntów pozostałych, byłoby sprzeczne z zasadą sprawiedliwości podatkowej w zakresie równomierności obciążenia podatkowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim strona zarzuciła naruszenie

- art. 3 ust. 1 pkt 4 lit. b i art. 3 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 i ust. 2 pkt 1, art. 2 ust. 2 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych przez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że na Nadleśnictwie S. ciąży obowiązek podatkowy z tytułu gruntów o powierzchni 187470 m², liczony w wysokości stawek, jak za grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej: gdy sam fakt kwalifikacji gruntów w ewidencji gruntów i budynków jako Tr nie daje podstaw do przyjęcia, że grunty te są automatycznie związane z prowadzeniem działalności gospodarczej; gdy w rzeczywistości Nadleśnictwo nie prowadzi na spornych gruntach żadnej działalności gospodarczej ani też nie zachodzi przesłanka przeniesienia posiadania gruntów na spółki - zakłady elektroenergetyczne, do których należą linie elektroenergetyczne, co sprawia, że nie są one ani posiadaczami, a tym samym grunty nie są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej; gdy na części spornych gruntów prowadzona jest działalność leśna, a Wójt Gminy D. nie wykazał, aby grunty leśne były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej; w sytuacji braku rozróżnienia między znaczeniem "grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej" a grunty "zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej";

- art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji określającej Nadleśnictwu S. wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 rok w łącznej kwocie 137.066,00 zł w sytuacji, gdy Nadleśnictwo wyliczyło, zadeklarowało i wpłaciło podatek, stosownie do kwalifikacji i zakresu posiadania gruntów na terenie Gminy D. Skarżący podkreślił, że dane zawarte w ewidencji nie są wystarczające do stwierdzenia, że grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej czy też na nią zajęty. Dla prawidłowego określenia tego stanu konieczne jest faktyczne ustalenie, czy dany teren znajduje się w posiadaniu przedsiębiorcy i czy jest wyłączony całkowicie z możliwości prowadzenia na nim działalności leśnej.

- art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych i przekonywania, jak również uchybienie zasadzie "in dubio pro tributario", czyli orzekania w razie wątpliwości na korzyść podatnika oraz brak wszechstronnego zebrania materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistym stanem, co przejawia się brakiem postępowania dowodowego, celem ustalenia założonej przez organ okoliczności, że przyjęta powierzchnia gruntów, jest w posiadaniu zakładów energetycznych, a tym samym, że jest związana z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zarzucono, że SKO utrzymuje w mocy decyzję Wójta Gminy, mimo że ta rozbieżnie wskazuje, że grunty o powierzchni 187470 m² są zajęte na działalność gospodarczą i tylko tę powierzchnię odejmuje od całości zadeklarowanych gruntów o pow. 249349 m², opodatkowując różnicę o pow. 58815 m², jako grunty pozostałe;

- naruszenie art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej przez: brak prawidłowego uzasadnienia faktycznego, w tym niewykazanie na czym organ drugiej instancji oparł swoje przekonanie, że sporne grunty są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej czy też na nią zajęte, szczególnie że organ pierwszej instancji nie prowadził postępowania w terenie i brak jest w aktach sprawy materiału dowodowego potwierdzającego takie ustalenia faktyczne; brak uzasadnienia, na jakiej podstawie organ podatkowy oparł swoje stanowisko, np. czy wyłącznie na danych z ewidencji gruntów i budynków, nie dając wiary stanowisku Nadleśnictwa, dlaczego dane z wykazu działek organ przyjął jako miarodajne do określenia powierzchni gruntów, na których rzekomo zakłady energetyczne prowadzą działalność gospodarczą.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gorzowie Wielkopolskim wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uchylając zaskarżoną decyzję wskazał, że decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu wskazano, że jednoznaczną podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów oznaczonych symbolami Ls będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej. Co więcej, muszą to być czynności wykonywane w sposób trwały i wykluczający prowadzenie innej działalności. Natomiast wymierzając skarżącemu Nadleśnictwu podatek od nieruchomości od gruntów zajętych pod słupy i linie elektroenergetyczne organ podatkowy nie ustalił, czy na gruntach oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako las (Ls), została całkowicie wyłączona działalność leśna. Z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że nie miało to dla organów obu instancji znaczenia, ponieważ uznały, że grunty pod liniami elektroenergetycznymi, bez względu na ich klasyfikację geodezyjną, zajęte są na prowadzenie działalności gospodarczej.

Od powyższego wyroku pełnomocnik strony Skarżącej wniósł skargę kasacyjną, w której na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną jego wykładnię, tj.:

- art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez przyjęcie, że grunty pod liniami elektroenergetycznymi w obrębie zlokalizowanych pod nimi pasów technicznych nie są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż nie wyłącza to możliwości prowadzenia na nich innej działalności, np. leśnej. Skutkiem dokonania błędnej wykładni ww. przepisu WSA w Gorzowie Wlkp. przyjął, że jednoznaczną podstawą do opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów oznaczonych symbolami Ls, będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej w sposób wykluczający możliwość prowadzenia innej działalności. Zdaniem Sądu muszą to być czynności wykonywane w sposób trwały i wykluczający prowadzenie innej działalności, np. leśnej, a więc nie mogą to być czynności incydentalne. Zdaniem Sądu sam fakt przebiegania przez dany grunt linii elektroenergetycznych, budowa, utrzymanie słupów i linii oraz przesyłanie nimi energii elektrycznej nie oznacza jednocześnie, że na danym terenie niemożliwe jest prowadzenie działalności leśnej. Sąd stwierdził, że strona przez cały tok prowadzonego postępowania wskazywała na możliwość prowadzenia pod liniami działalności leśnej w ograniczonym zakresie, np. w zakresie gospodarki zwierzyną, plantacji choinek i innych roślin przemysłowych, itd.

Mając powyższe na uwadze autor skargi kasacyjnej wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wlkp. do ponownego rozpatrzenia albo uchylenie wyroku i oddalenie skargi oraz zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gorzowie Wielkopolskim wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie na rzecz Nadleśnictwa S. kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na jednej podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Przepis ten przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć nieprawidłowe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego lub błędne przyjęcie, że w ustalonym stanie faktycznym dany przepis nie znajdował zastosowania.

Organ odwoławczy w skardze kasacyjnej sformułował zarzut naruszenia art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przez błędną wykładnię poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że grunty pod liniami elektroenergetycznymi, w obrębie zlokalizowanych pod nimi pasów technicznych, nie są gruntami zajętymi na prowadzenie działalności gospodarczej, gdyż nie włącza to możliwości prowadzenia na nich innej działalności, w rozpoznawanej sprawie - leśnej. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie. Z uwagi na to, że skarga kasacyjna ograniczona została wyłącznie do zarzutu związanego z pierwszą z podstaw kasacyjnych, dla dokonania przez Naczelny Sąd Administracyjny trafności tego zarzutu, miarodajne są ustalenia faktyczne tkwiące u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym orzeczeniu.

Stosownie do art. 2 ust. 2 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Kluczowa w sprawie i sporna zarazem część tego przepisu obejmuje użyte w nim sformułowanie "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej", co w rozpatrywanej sprawie odnosiło się do lasów. Dopełnienie tej regulacji, na gruncie ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym stanowił jej art. 1 ust. 1, w myśl którego "opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż działalność leśna", przy czym art. 1 ust. 2 u.p.l. precyzował, że w jej rozumieniu lasem są grunty leśne sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy.

Na tle powyżej przywołanych przepisów prawa materialnego w rozpoznawanej sprawie spornym zagadnieniem było, jakiemu podatkowi, tj. od nieruchomości czy leśnemu, powinny podlegać grunty znajdujące się pod napowietrznymi liniami energetycznym, stanowiące, tzw. pas techniczny. W tym miejscu należy wskazać, że tożsamy problem prawny, jak w niniejszej sprawie, był przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyrokach z dnia 9 czerwca 2016 r., II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i II FSK 1238/14 oraz z dnia 17 czerwca 2016 r., II FSK 1315/14, II FSK 1391/14, II FSK 1392/14 i II FSK 1387/14 wydanych w sprawie gruntów innych nadleśnictw, a także w sprawach dotyczących skarżącego nadleśnictwa (zob. wyroki NSA z dnia 11 sierpnia 2017 r., wydane w tym samym składzie, jak w zaskarżonej sprawie – II FSK 2176/15 oraz II FSK 2177/15). Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w sprawie podziela i podtrzymuje stanowisko przedstawione w tych orzeczeniach.

Jak trafnie zauważył w rozpoznawanej sprawie WSA w Gorzowie Wielkopolskim, brak ustawowej definicji pojęcia "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" powoduje, że należy posiłkować się przy interpretacji tego pojęcia jego znaczeniem językowym. Aczkolwiek słuszna jest przeprowadzona w skardze kasacyjnej krytyka, oparta na twierdzeniach, że WSA w Gorzowie Wielkopolskim przy ustalaniu językowego znaczenia słów "zająć", "zajmować" posłużył się tylko jednym słownikiem języka polskiego oraz że całkowicie nieprzydatna dla wyjaśnienia sensu analizowanego pojęcia "zajęcia gruntów" jest egzegeza zwrotów "zająć się", "zajmować się", to jednak należy zgodzić się z końcowym wnioskiem wynikającym z przeprowadzonej przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim wykładni językowej, że przez pojęcie gruntów "zajętych" na prowadzenie działalności gospodarczej, należy rozumieć faktyczne wykonywanie konkretnych czynności, działań na gruncie, powodujących dokonanie zamierzonych celów lub osiągnięcie konkretnego rezultatu, związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. W pełni zaakceptować należy też stanowisko WSA w Gorzowie Wielkopolskim, że jednoznaczną podstawą opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów leśnych będzie fakt ich zajęcia na działalność gospodarczą, czyli rzeczywiste wykonywanie na nich czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej, przy czym czynności te muszą być wykonywane w sposób trwały (nieincydentalnie).

Natomiast, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można zgodzić się ze sformułowanymi w sposób jednoznaczny i bardzo stanowczy twierdzeniami WSA w Gorzowie Wielkopolskim, które legły u podstaw wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a mianowicie, że nieodzowną cechą owego zajęcia, warunkującą uznanie jego zaistnienia, jest również stan, w którym wyłączona jest w ogóle możliwość prowadzenia na tych gruntach innego rodzaju działalności (tu - leśnej). Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska w zakresie wykładni art. 2 ust. 2 u.p.o.l. było również uznanie przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim, że grunty pod liniami energetycznymi sklasyfikowane jako lasy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości tylko wówczas, gdy organ podatkowy wykaże w sposób niebudzący wątpliwości, że grunty te zostały zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, co należy rozumieć w sposób wyłączający prowadzenie działalności leśnej. Wnioski, jakie poczynił WSA w Gorzowie Wielkopolskim w powyższym zakresie są zbyt daleko idące i nie wynikają ani z przeprowadzonej przez ten Sąd analizy językowej, ani z innego rodzaju wykładni adekwatnych w sprawie przepisów, a w każdym razie WSA w Gorzowie Wielkopolskim takiej wykładni nie przedstawił. Zdefiniowane w art. 1 ust. 3 u.p.l. oraz w art. 1a pkt 7 u.p.o.l. pojęcie działalności leśnej jest bardzo szerokie. W ujęciu WSA w Gorzowie Wielkopolskim każdy, choćby bardzo ograniczony, a nawet bagatelny, przejaw prowadzenia działalności leśnej na gruntach usytuowanych pod liniami energetycznymi, powodować by musiał skutek w postaci opodatkowania tych gruntów podatkiem leśnym. Słuszne są zatem wyrażone w tym kontekście w skardze kasacyjnej zastrzeżenia, że zaakceptowanie stanowiska WSA w Gorzowie Wielkopolskim doprowadziłoby do sytuacji, w której grunty te podlegałyby opodatkowaniu różnymi podatkami. Zależałoby to jedynie od tego, czy pod liniami jest prowadzona w ograniczonym, czy nawet w jakimkolwiek zakresie gospodarka leśna, a nie od tego, czy grunty są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej.

Na podstawie umowy wykonawczej zawartej pomiędzy skarżącym a E. spółką z o.o. z siedzibą w P. (dalej: spółka) skarżące Nadleśnictwo zezwoliło tej spółce na wstęp bądź wjazd na grunty usytuowane w pasie technicznym pod liniami energetycznymi w celu usuwania awarii linii i urządzeń elektroenergetycznych, prowadzenie czynności eksploatacyjnych, konserwacyjnych, remontowych lub modernizacyjnych linii i urządzeń elektroenergetycznych, dokonanie wycinki drzew bądź krzewów lub ich podkrzesywanie w zakresie niezbędnym dla zapewnienia bezpiecznej pracy linii i urządzeń energetycznych, przy czym wycinkę drzew lub krzewów spółka przeprowadzać miała własnym staraniem i na własny koszt. Wprawdzie wspomniana wyżej umowa zawarta została w 2012 r., niemniej nie ma uzasadnionych podstaw, aby przyjąć, że związany z eksploatacją linii przesyłowych "zestaw działań" spółki w latach poprzednich w istotny sposób odbiegał od tego określonego w tej umowie, zwłaszcza, że na ww. spółce, o czym też była mowa w tej umowie, ciążą w tym zakresie obowiązki wynikające z przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. -Prawo energetyczne (tekst jedn.: Dz. U. z 2012 r. poz. 1059 ze zm.) oraz wydanych na jego podstawie aktów wykonawczych. Spółka jako operator zobowiązana jest do realizacji celów publicznych m.in. w zakresie utrzymywania we właściwym stanie technicznym sieci dystrybucyjnej poprzez prowadzenie eksploatacji, konserwacji, remontów i modernizacji sieci w sposób gwarantujący niezawodność funkcjonowania systemu dystrybucyjnego.

Powyższe wskazuje, że prowadząc działalność w zakresie przesyłu energii elektrycznej poszczególne podmioty takie, jak spółka, wykorzystują w sposób trwały i nieincydentalny dla potrzeb tej działalności, pasy techniczne pod napowietrznymi liniami energetycznymi, które zostały wytyczone w związku z przebiegającymi przez las liniami energetycznymi i które są niezbędne do prowadzenia przesyłu energii, a nadto spółki te jako operatorzy są zobowiązane utrzymywać wskazane grunty w sposób umożliwiający bezpieczne i bezawaryjne funkcjonowanie linii napowietrznych przy uwzględnieniu szeregu przepisów prawa regulujących, m.in. kwestie bezpieczeństwa, funkcjonowania i posadowienia linii energetycznych. We wspomnianych już wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2016 r., II FSK 1156/14, II FSK 1157/14 i II FSK 1238/14 poczyniono szeroko umotywowane wywody w zakresie negatywnego oddziaływania linii energetycznych wysokiego napięcia na otoczenie, a co za tym idzie braku możliwości prowadzenia na gruncie usytuowanym w pasie technicznym działalności leśnej w zakresie ochrony i zagospodarowania lasu, a także utrzymywania i powiększania zasobów i upraw leśnych.

W rozpatrywanej sprawie należy dojść do wniosku, że grunty pod liniami napowietrznymi zajęte były na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie przesyłu energii elektrycznej i konstatacji takiej nie stoi na przeszkodzie możliwość prowadzenia na tych gruntach, w ograniczonym zakresie, określonych czynności w ramach działalności leśnej. Trafne są podnoszone w tej mierze w skardze kasacyjnej argumenty, że według art. 2 ust. 2 u.p.o.l. na gruntach zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie mogła być prowadzona inna działalność (tu - leśna), o ile specyfika prowadzonej działalności gospodarczej na to pozwala. Nie ma to jednak wpływu na opodatkowanie takich gruntów, o ile są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i jest to główny i podstawowy cel ich wykorzystywania. W związku z powyższym, podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut błędnej wykładni art. 2 ust. 2 u.p.o.l. uznać należy za trafny.

Z przytoczonych względów Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił skargę kasacyjną i na podstawie art. 188 p.p.s.a. uchylił w całości zaskarżony wyrok i oddalił skargę. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 207 § 2 w związku z art. 203 pkt 2 p.p.s.a.