Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1634/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 106 § 5, art. 141 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 233 § 1
journal: Dz.U. 2014 poz 101
law: Ustawa z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Kremer Sędzia del. WSA Tamara Dziełakowska Protokolant asystent sędziego Joanna Zięba-Gula po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej L.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 2 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Wr 872/13 w sprawie ze skargi L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 14 października 2013 r. nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Wr 872/13 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę L. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Jeleniej Górze z dnia 14 października 2013 r., nr [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznym.

Wyrok powyższy zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 14 października 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze – po rozpatrzeniu odwołania L.S. od decyzji Starosty B. z dnia 21 sierpnia 2013 r. (nr [...]) o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami mechanicznymi kategorii B, BE, C, CE i T – utrzymało w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.

Organ odwoławczy wskazał, że podstawą faktyczną wszczęcia postępowania i wydania decyzji w tej sprawie było powiadomienie o występujących u L.S. nagłych upadkach i omdleniach. Podał, że pismem z dnia 18 czerwca 2013 r. lekarka A.T. z Wojewódzkiego Szpitala dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w B. zawiadomiła Starostwo Powiatowe w B. o tym, że po przeprowadzeniu w dniu 18 czerwca 2013 r. badania L. S. (PESEL [...]) stwierdziła u niego w wywiadzie nagłe upadki i omdlenia (G98). Kolegium wskazało, że z unormowania art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) i ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. Nr 30, poz. 151 ze zm., dalej ,,ustawa o kierujących pojazdami") wynika, że ujawnienie organowi (staroście) przypadku, który nasuwa uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy, jest przesłanką do skierowania kierowcy na badanie lekarskie. W ocenie organu odwoławczego ujawnienie nagłych upadków i omdleń stanowi przypadek nasuwający uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia, mogący powodować niezdolność do prowadzenia pojazdu. Kwestia, czy te nagłe upadki i omdlenia wpływają na zdolność kierowania pojazdami musi zostać oceniona przez odpowiedniego, uprawnionego lekarza. Tym samym zaistniały określone w ustawie przesłanki do wydania decyzji o skierowaniu na badania do wojewódzkiego ośrodka medycyny pracy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu L. S. podniósł, że decyzja SKO w Jeleniej Górze jest krzywdząca i powinna być uchylona.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Jeleniej Górze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu w dniu 2 kwietnia 2014 r. pełnomocnik L. S. złożył dotyczące skarżącego zaświadczenie lekarskie z dnia [...] marca 2014 r., wydane przez neurologa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem podniósł, że nie znalazł dostatecznych podstaw do wyeliminowania kwestionowanej decyzji ze zbioru legalnych aktów administracji publicznej. Odnosząc się do przedstawionego na rozprawie sądowej przez pełnomocnika skarżącego zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2014 r. (podpisanego przez lekarza neurologa R. W.) Sąd wskazał, że jego treść nie rozstrzyga jednoznacznie o przyczynach występujących u skarżącego omdleń i upadków, przez co wniosek skierowany do Starosty B. przez Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w B. czyni jeszcze bardziej wiarygodny, a więc prawidłowo uznany przez organy za uzasadniony. Sąd stwierdził, że organy niewadliwie ustaliły zatem istnienie przesłanek do wydania wobec skarżącego decyzji na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami.

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku L.S. zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c., poprzez niewłaściwą ocenę zgłoszonego przez stronę i dopuszczonego przez WSA dowodu (art. 106 § 3 p.p.s.a.) oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. (w skardze kasacyjnej omyłkowo wskazano art. 141 § 3 p.p.s.a.) poprzez niewyjaśnienie przyczyn nieuwzględnienia przedstawionego przez skarżącego i dopuszczonego przez WSA dowodu, w szczególności niewyjaśnienia z jakich przyczyn WSA przedstawionemu dowodowi nie dał wiary. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji błędnie zważył treść złożonego na rozprawie zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2014 r. i jego wpływ na prowadzone postępowanie. Sąd Wojewódzki przyjął, że z dokumentu tego nie wynika jaka jest przyczyna występujących u skarżącego omdleń i upadków. Skarżący kasacyjnie wskazał, że art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami nie wymaga medycznego stwierdzenia u kierowcy konkretnego schorzenia uniemożliwiającego prowadzenie pojazdów. Tym samym nie może Sąd oczekiwać, że zaświadczenie lekarskie przedstawione przez stronę postępowania będzie wskazywało przyczynę omdleń i upadków. W ocenie skarżącego kasacyjnie zaświadczenie wskazane stwierdza jedynie, że wskutek wywiadu oraz przeprowadzonych badan brak jest podstaw do stwierdzenia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zaświadczenie stwierdza, że wskutek wywiadu oraz przeprowadzonych badan brak jest podstaw do stwierdzenia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Ponadto wydanie zaświadczenia o stanie zdrowia przez specjalistę było przy tym w ocenie skarżącego dla WSA wiążące, nie było ono wadliwe, nieprawidłowe lub nierzetelne. Niemniej jednak WSA we Wrocławiu pominął ten dowód, oceniając go w sposób sprzeczny z zasadami wynikającymi z dyspozycji art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. W świetle zatem powyższego, brak było podstaw do pominięcia w orzekaniu przedstawionego przez stronę oraz dopuszczonego przez Sąd I instancji dowodu, z uwagi na co zaskarżone orzeczenie zapadło z naruszeniem przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, co niniejszą skargę kasacyjną czyni zasadną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a., Sąd rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę tylko okoliczności uzasadniające nieważność postępowania, które to okoliczności w tym przypadku nie zachodziły. Postępowanie kasacyjne w niniejszej sprawie polegało więc wyłącznie na badaniu zasadności zawartych w skardze kasacyjnej zarzutów, tj. naruszenia art. 106 § 5 p.p.s.a. w zw. z art. 233 § 1 k.p.c. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. Te jednak nie zasługują na uwzględnienie.

Wbrew twierdzeniom skarżącego kasacyjnie Sąd I instancji właściwie ocenił zgłoszony przez stronę dowód w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia [...] marca 2014 r., podpisanego przez lekarza neurologa R. W. W treści tego dokumentu, lekarz neurolog napisał: "Brak możliwości ustalenia prawdziwości wywiadów na podstawie dodatkowych dowodów – brak zeznań innych świadków, dowodów udzielenia pomocy medycznej w chwili zasłabnięć, braku wpisów potwierdzających incydenty zasłabnięć podczas licznych hospitalizacji z innych powodów (7). Jedynym źródłem wiedzy na temat zasłabnięcia, czy zasłabnięć jest wywiad od pacjenta. Wynik badania EEG, badanie neurologiczne oraz wywiad uzyskany od pacjenta podczas wizyty pozwalają na ustalenie rozpoznania typu – omdlenie, zasłabnięcie w wywiadzie. Brak podstaw do rozpoznania padaczki i w związku z tym do rozpoczęcia leczenia. Na podstawie powyższego brak podstaw również do ustalenia przeciwwskazań do prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu drogowym".

Wobec powyższego zasadnie stwierdził Sąd I instancji, iż treść przedmiotowego zaświadczenia nie rozstrzyga jednoznacznie o przyczynach występujących u skarżącego omdleń i upadków. W uzasadnieniu wskazuje się jedynie na konieczność poszukiwania owych przyczyn. Skoro zatem nie ustalono przyczyn występujących u skarżącego zaburzeń, to wniosek skierowany do Starosty B. przez Szpital dla Nerwowo i Psychicznie Chorych w B. uznać należy za zasadny. Tym samym stwierdzić należy, że w sprawie zaistniały przesłanki do wydania decyzji w oparciu o wskazywany w treści skargi kasacyjnej art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami. Decyzja kierująca na badania lekarskie nie oznacza oczywiście, że przesądzona została kwestia braku zdolności skarżącego do kierowania pojazdem mechanicznym. Okoliczność czy stan zdrowia skarżącego stanowi przeciwwskazanie do kierowania pojazdem, będzie wyjaśniana w drodze stosownego badania lekarskiego. Wyjaśnić należy skarżącemu, że celem wprowadzonych przez ustawodawcę rozwiązań prawnych w postaci skierowania kierowcy na badania lekarskie, jest zapewnienia bezpieczeństwa na drogach, a oczywistym jest też i to, że niedomagania zdrowotne kierowcy są ważnym czynnikiem wpływającym na jego bezpieczeństwo, jak i innych użytkowników dróg. Stan zdrowia kierowcy jest niewątpliwie istotną przesłanką bezpieczeństwa ruchu i od dyspozycji psychofizycznej kierowcy zależy zatem bezpieczeństwo ruchu. Dla takiego bezpieczeństwa niezbędne jest czuwanie nad tym, by osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o takie uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy korzystają z tych uprawnień.

W przedstawionych okolicznościach uznać należało, że Sąd I instancji zasadnie oddalił skargę. Stąd Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji wyroku.