Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 121/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 105 par 1
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Bujko Sędziowie Sędzia NSA Paweł Miładowski Sędzia del. NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant Anna Jusińska po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2012 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej S.W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 517/11 w sprawie ze skargi S.W. na decyzję Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Ke 517/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę S.W. na decyzję Świętokrzyskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...], w przedmiocie choroby zawodowej.

Powołując się na stan faktyczny przedstawiony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Sąd I instancji wskazał, iż w dniu 4 października 2010 r. wpłynęło do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. zgłoszenie podejrzenia u skarżącego choroby zawodowej, tj. raka krtani. Skarżący załączył do zgłoszenia 2 karty informacyjne leczenia szpitalnego w Świętokrzyskim Centrum Onkologii w Kielcach z dnia 15 kwietnia 2010 r. z rozpoznaniem klinicznym: rak krtani, stan po tracheotomii oraz z dnia 23 lipca 2010 r. z rozpoznaniem: rak krtani po laryngektomii całkowitej i limfadenectomii obustronnej oraz podniósł, iż są to nowe okoliczności faktyczne, nieznane organowi, który wydał decyzję. Organ I instancji uznał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej za wniosek o wznowienie postępowania i w konsekwencji przesłał całość akt sprawy Świętokrzyskiemu Państwowemu Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu w Kielcach, który decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., na podstawie art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.– Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej dalej w skrócie kpa, w związku z art. 148 § 1 kpa, odmówił wznowienia postępowania. Główny Inspektor Sanitarny, decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., uchylił jednak przedmiotową decyzję i umorzył postępowanie przed organem I instancji, stwierdzając w uzasadnieniu, iż zgłoszenie podejrzenia u skarżącego choroby zawodowej należało uznać za wniosek o wszczęcia nowego postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej, a nie za podanie o wznowienie postępowania. Dodał również, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. powinien w pierwszej kolejności ustalić upływ czasu, stan rozwoju choroby oraz ewentualne nowe informacje dotyczące narażenia zawodowego mogące mieć wpływ na odróżnienie obecnego zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej od już rozpatrzonego wcześniejszego zgłoszenia z dnia 9 lipca 2007 r.

Realizując powyższe wskazania, organ I instancji wszczął w dniu 5 kwietnia 2011 r. postępowanie administracyjne w sprawie podejrzenia choroby zawodowej i ustalił, że skarżący od 2002 r. nigdzie nie pracuje (przebywa na rencie chorobowej z tytułu raka krtani) i ponownie stara się o uznanie jego schorzenia za chorobę zawodową. Następnie uznając, iż obecna sprawa jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą już prawomocną decyzją Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] października 2008 r. (którą utrzymano w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] września 2008 r. nie stwierdzającą u skarżącego choroby zawodowej wymienionej w poz. 17.7 wykazu chorób zawodowych – nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi), wydał w dniu [...] maja 2011 r., w trybie art. 105 § 1 kpa, decyzję Nr [...], umarzającą postępowanie w sprawie o ustalenie u skarżącego choroby zawodowej – raka krtani poz. 17.7 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 30 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu wskazał, że nie pojawiły się nowe informacje dotyczące narażenia zawodowego, gdyż skarżący nie pracuje od dnia 13 listopada 2002 r., a zabiegi tracheotomii i laryngektomii całkowitej oraz cykl napromieniowania były skutkiem przebytej choroby – raka krtani i nie są nowymi okolicznościami w sprawie.

Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Kielcach, rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym zgodził się z oceną organu I instancji i decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., Nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2011 r. Organ odwoławczy podkreślił, że przebyte przez stronę zabiegi chirurgiczne nie są nowymi okolicznościami faktycznymi, a jedynie skutkiem przebytej choroby – raka krtani.

W skardze na powyższą decyzję skarżący, domagając się jej uchylenia, zarzucił brak rozpoznania medycznego, czy podejrzenie choroby zawodowej zgłoszone w dniu 9 lipca 2007 r. jest tożsame ze zgłoszeniem z dnia 4 października 2010 r. Stwierdził ponadto, że organ I instancji nie wykonał zaleceń Głównego Inspektora Sanitarnego i nie ustalił, czy obecna sprawa jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą decyzją z dnia [...] października 2008 r., czy jest też sprawą nową.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę, a uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, wskazał, iż podstawą prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie jest art. 105 § 1 kpa zgodnie z którym, jeżeli postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Zauważył, iż organy obu instancji uznały, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania z powodu tożsamości aktualnie rozpatrywanej sprawy ze sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną z dnia [...] października 2008 r. i powyższa ocena zasługuje na akceptację.

Sąd I instancji wskazał, iż ustalenie, że rozpatrywana sprawa została już poprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną, czyni postępowanie bezprzedmiotowym i powoduje konieczność jego umorzenia. Sytuacja taka zachodzi wtedy, gdy istnieje tożsamość podmiotowa i przedmiotowa pomiędzy sprawą zakończoną ostateczną decyzją, a sprawą, której rozstrzygnięcia domaga się strona. Tożsamość podmiotowa będzie zachodziła wtedy, gdy sprawa będzie dotyczyła tych samych stron, co poprzednio. Z kolei tożsamość przedmiotowa istnieje, gdy identyczne jest żądanie strony oraz jego podstawa prawna i faktyczna.

Stwierdził, że organy administracji prawidłowo ustaliły, że niniejsza sprawa jest tożsama w podanym rozumieniu ze sprawą administracyjną zakończoną ostateczną decyzją z dnia [...] października 2008 r. Nie ulega żadnej wątpliwości, iż pomiędzy wskazanymi sprawami zachodzi tożsamość podmiotowa. Sprawy te dotyczą bowiem tej samej osoby tj. skarżącego oraz tego samego organu administracji publicznej, który rozstrzygnął sprawę w I instancji. Odnośnie organu inspekcji sanitarnej, który rozstrzygał obie sprawy w II instancji, to zmiana jego nazwy (z Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach na Świętokrzyski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny) nie narusza ciągłości działania tego organu, gdyż nowy organ przejął zadania i kompetencje organu dotychczasowego. Tożsamy jest również stan prawny obowiązujący w datach rozpatrzenia obu analizowanych spraw. Wprawdzie, za podstawę prawną ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2008 r. uznano przepisy § 1 i § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 115), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 30 lipca 2002 r. oraz poz. 17.7 załącznika do tego rozporządzenia, a obecnie obowiązuje rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., to jednak istotne w rozpatrywanym przypadku przepisy tj. § 1 i § 8 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. oraz § 2 i § 8 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. są w istotnych częściach jednakowe, podobnie jak określenie przedmiotowej choroby zawodowej zawarte pod poz. 17 pkt 7 załącznika do rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz pod poz. 17 pkt 7 załącznika do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. z tym, że w obecnym brzmieniu nastąpiło wyszczególnienie "raka krtani", zamiast "innego nowotworu". Tak więc stanowi to ciągłość regulacji prawnej, skoro poprzednia regulacja prawna została w pełni przejęta przez obowiązującą obecnie.

Sąd uznał ponadto, iż zmianie nie uległ także stan faktyczny sprawy. Podstawą faktyczną ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2008 r. było ustalenie, że skarżący nie pracował w środowisku w którym występowały czynniki rakotwórcze i stwierdzony u niego nowotwór nie ma związku z wykonywaną przez niego pracą. W tych okolicznościach zmiana stanu faktycznego nastąpiłaby wtedy, gdyby wniosek skarżącego dotyczył innej, ujawnionej u niego choroby, wskazanej w wykazie chorób zawodowych, czy też tej samej choroby, ale wynikłej z innego narażenia zawodowego. Powyższe jednak nie ma miejsca, gdyż zarówno poprzednio jak i obecnie skarżący żąda ustalenia choroby zawodowej – raka krtani. Stan faktyczny zmieniłby się również w sytuacji, gdyby po wydaniu ostatecznej decyzji skarżący podjął pracę w środowisku, w którym występują czynniki rakotwórcze, które mogłyby wywołać u niego nową chorobę nowotworową. Tymczasem skarżący od dnia [...] października 2008 r. nie podjął żadnej pracy zawodowej. Nie wystąpił zatem u niego żaden nowy czynnik ryzyka powstania choroby nowotworowej. Powyższe sprawia, że podstawa faktyczna jego obecnego wniosku całkowicie pokrywa się z podstawą faktyczną jego poprzedniego wniosku, rozstrzygniętego decyzją ostateczną z dnia [...] października 2008 r.

W świetle powyższego, Sąd uznał za całkowicie chybiony zarzut skargi, że organy nie przeprowadziły medycznego rozpoznania, czy obecnie zgłaszane przez skarżącego schorzenie, jest tożsame z tym, które zgłosił w swym poprzednim wniosku. Bezspornym jest bowiem, że zarówno poprzednio, jak i obecnie skarżący choruje na raka krtani. Zmieniła się jedynie intensywność jego choroby, która znacznie się nasiliła, o czym świadczą operacje jakie przeszedł w kwietniu i lipcu 2011 r.

Reasumując stwierdził, że wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia na skutek obecnego zgłoszenia skarżącego byłoby równoznaczne z ponownym rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej zakończonej ostateczną decyzją. Dlatego też umorzenie postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 kpa było uzasadnione.

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę kasacyjną złożył skarżący, reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika. Jako podstawy kasacyjne wskazał:

1/ naruszenie przepisów postępowania, które doprowadziło do oddalenia skargi, a powinno skutkować jej uwzględnieniem, tj.:

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie ppsa, w związku z art. 77 i 80 kpa, a także art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), zwanej dalej w skrócie pusa, w związku z art. 141 § 4 i 151 ppsa w związku z art. 77 i 80 kpa poprzez naruszenie zasady oceny prawidłowości działania administracji publicznej na podstawie akt sprawy i mieszczącej się w niej zasady swobodnej oceny dowodów w postępowaniu sądowoadministracyjnym w wyniku dowolnej oceny części materiału sprawy, a w konsekwencji niedostrzeżenie przez Sąd I instancji nowych okoliczności wskazanych przez lekarza w zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej z dnia 1 października 2010 r., w którym wskazano jako rodzaj narażenia zawodowego oprócz dwusiarczku węgla i siarkowodoru dodatkowo smoły węglowe (lepik),

b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 151 ppsa poprzez niedostrzeżenie przez Sąd I instancji naruszeń przepisów postępowania, a w szczególności art. 105 § 1 kpa,

2/ naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 1 § 1 i 2 oraz art. 3 § 1 pusa w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i 151 ppsa w związku z § 8 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., co skutkowało przyjęciem błędnych ustaleń, że w niniejszej sprawie nie znajdują zastosowania przepisy tego rozporządzenia oraz rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 1 grudnia 2004 r. w sprawie substancji, preparatów, czynników lub procesów technologicznych o działaniu rakotwórczym lub mutagennym w środowisku pracy (Dz. U. Nr 280, poz. 2771), zwanego dalej rozporządzeniem z dnia 1 grudnia 2004 r., podczas gdy skarżący spełnił przesłanki do ich zastosowania.

W oparciu o przytoczone podstawy kasacyjne, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz poglądy doktryny na temat bezprzedmiotowości postępowania i stanu rzeczy osądzonej, wskazał, iż tożsamość spraw administracyjnych zachodzi w przypadku, gdy występują w nich te same podmioty, dotyczą one tego samego przedmiotu i tego samego stanu prawnego w niezmienionym stanie faktycznym sprawy. Mając to na uwadze stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Wbrew twierdzeniom Sądu I instancji, stan faktyczny sprawy uległ bowiem zmianie. Nasiliła się choroba skarżącego, co wskazane zostało w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, a ponadto w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją z dnia [...] października 2008 r., organ badał czynniki narażenia zawodowego, tj. hałas, dwusiarczek węgla i siarkowodór, podczas gdy w zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej z dnia 1 października 2011 r. wskazano jako rodzaj narażenia zawodowego oprócz dwusiarczku węgla i siarkowodoru także smoły węglowe (lepik). Wskazał, iż smoła węglowa jest to surowiec do otrzymywania paku, lepiku oraz wielu związków organicznych. Smoły węglowe są wymienione w załączniku do rozporządzenia z dnia 1 grudnia 2004 r. np. pod poz. 232 – smoła, węgiel, smoła węglowa – z kategorią rakotwórczości Nr 1.

Mając na uwadze powyższe, skarżący posiłkując się orzeczeniami sądów administracyjnych podniósł, iż bez orzeczenia lekarskiego bądź sprzecznie z nim, organ administracji nie może dokonać rozpoznania choroby zawodowej. W konsekwencji, nie jest władny bez wcześniejszego orzeczenia lekarskiego orzec, czy przedstawiony w zgłoszeniu podejrzenia choroby z dnia 1 października 2011 r. stan faktyczny jest tożsamy ze stanem faktycznym jaki istniał w dacie wydania decyzji z dnia [...] października 2008 r. Zwrócił jednocześnie uwagę na fakt, że istotne znaczenie dla powstania choroby w związku z warunkami pracy ma także osobnicza wrażliwość pracownika na czynniki szkodliwe występujące w pracy. Ten sam czynnik może bowiem u różnych osób wywołać różne reakcje organizmu. W konsekwencji, w razie ustalenia, iż choroba zawodowa znajduje się w wykazie chorób zawodowych, a praca była wykonywana w warunkach narażenia na jej powstanie, zakłada się istnienie związku przyczynowego między tą chorobą, a warunkami narażającymi na jej powstanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu

Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania, wymienione w art. 183 § 2 ppsa, jak ma to miejsce w niniejszej sprawie, to Sąd rozpoznając sprawę związany jest granicami skargi. Związanie granicami skargi oznacza związanie podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej oraz jej wnioskiem. W świetle art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1/ naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także 2/ naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawy, na których oparta została skarga kasacyjna w niniejszej sprawie nie są usprawiedliwione.

W pierwszej kolejności, podkreślić należy, iż w sprawie nie budzi wątpliwości, iż postępowanie w sprawie tożsamej w aspekcie podmiotowym i przedmiotowym do sprawy rozstrzygniętej uprzednio decyzją ostateczną podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 kpa.

W ramach podstawy kasacyjnej opartej na zarzutach naruszenia przepisów postępowania, skarżący podnosi, iż Sąd I instancji dokonał błędnej oceny co do tożsamości okoliczności faktycznych sprawy niniejszej ze sprawą, zakończoną decyzją ostateczną Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Kielcach z dnia [...] października 2008 r., Nr [...], w wyniku nie uwzględnienia faktu nasilenia się jego choroby oraz wskazania w zgłoszeniu podejrzenia choroby zawodowej z dnia 1 października 2010 r. dodatkowego w stosunku do poprzedniego zgłoszenia z dnia 9 lipca 2007 r. czynnika narażenia zawodowego w postaci smół węglowych (lepiku).

Podniesione przez skarżącego zarzuty nie są usprawiedliwione. Zauważyć należy, iż wskazaną decyzją ostateczną z dnia [...] października 2008 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Kielcach utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] września 2008 r., Nr [...], w której nie stwierdzono u skarżącego choroby zawodowej, wymienionej w poz. 17.7 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., tj. nowotworu złośliwego powstałego w następstwie działania czynników występujących w środowisku pracy, uznanych za rakotwórcze u ludzi. Wskazać należy, iż decyzja organu I instancji podjęta została w wyniku ponownego rozpoznania sprawy. Decyzją z dnia [...] marca 2008 r., Nr [...], Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Kielcach, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, w którym ten podniósł, iż w okresie zatrudnienia oprócz narażenia na CS2, H2S i hałas narażony był również na smoły i lepik, którymi wyłożona była podłoga w magazynie smarów i olejów, uchylił bowiem poprzednią decyzję organu I instancji (w której nie stwierdzono u skarżącego choroby zawodowej) i przekazał sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu tej decyzji, organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji nie przeprowadził rzetelnie postępowania dowodowego, a mianowicie nie ustalił ponad wszelką wątpliwość warunków w środowisku pracy w magazynie smarów i olejów, w którym przebywał skarżący, czym naruszył przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 kpa. Uzasadniało to tym samym zastosowanie art. 138 § 2 kpa w celu przeprowadzenia przez organ I instancji z należytą starannością oceny środowiska pracy skarżącego. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, organ I instancji podjął decyzję z dnia [...] września 2008 r., natomiast organ odwoławczy decyzją z dnia [...] października 2008 r. utrzymał przedmiotową decyzję w mocy. W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż organ I instancji przeprowadził ponowne postępowanie dowodowe, w którym zgodnie ze wskazaniami, uzupełnił materiał dowodowy w szczególności o kolejną ocenę narażenia zawodowego skarżącego w związku z wykonywaną przez niego pracą w magazynie smarów i olejów.

Mając na uwadze powyższe, wbrew twierdzeniu skarżącego, stwierdzić należy, iż podnoszone w toku postępowania w poprzedniej sprawie okoliczności faktyczne związane z narażeniem go w środowisku pracy na czynniki w postaci smoły i lepiku były przedmiotem oceny w toku ponownego rozpatrywania tej sprawy przez organy administracji obu instancji. W tym też kontekście, nie można stwierdzić, że okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie są tożsame z okolicznościami faktycznymi sprawy rozstrzygniętej uprzednio, gdyż w świetle przedstawionych wyżej okoliczności nie są one okolicznościami nowymi. W tej sytuacji, o ile w ocenie skarżącego ustalenia co do warunków w środowisku pracy w magazynie smarów i olejów oraz wpływu czynników narażenia zawodowego, z jakimi miał kontakt w tym magazynie na jego zdrowie, nie były prawidłowe to powinien zakwestionować wydane w toku poprzedniego postępowania decyzje w drodze skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego (lecz z akt sprawy administracyjnej nie wynika, aby skarżący z prawa tego skorzystał) lub w trybach szczególnych.

W odniesieniu do kwestii pogorszenia się stanu zdrowia skarżącego, stwierdzić natomiast należy, iż okoliczność ta w warunkach niniejszej sprawy nie ma wpływu na jej rozstrzygnięcie. Niezależnie bowiem od obecnego rozwoju choroby skarżącego już w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...] października 2008 r. nie było wątpliwości co do klinicznego rozpoznania u skarżącego raka krtani. Zgodnie z opinią orzeczniczą Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Kielcach z dnia 30 czerwca 2008 r. uzupełniającą poprzednie orzeczenie lekarskie, u skarżącego nie rozpoznano choroby zawodowej wyłącznie z uwagi na to, że żaden z czynników szkodliwych, na które narażony był w środowisku pracy nie został uznany za rakotwórczy dla ludzi.

W świetle powyższego, stwierdzić należy, iż ocena Sądu I instancji co do tożsamości okoliczności faktycznych aktualnie rozpatrywanej sprawy ze sprawą rozstrzygniętą decyzją ostateczną z dnia [...] października 2008 r. jest prawidłowa. Jak bowiem wykazano wyżej wskazane przez skarżącego okoliczności faktyczne nie mogły być uznane za nowe zarówno w zakresie dodatkowego w jego ocenie czynnika narażenia zawodowego, jak i w zakresie rozpoznania choroby. W konsekwencji również ocena legalności kontrolowanych przez Sąd decyzji w przedmiocie umorzenia postępowania w niniejszej sprawie jest słuszna. Jak bowiem wskazano wyżej i co nie budzi wątpliwości w sprawie, postępowanie w sprawie tożsamej do sprawy rozstrzygniętej uprzednio decyzją ostateczną podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 kpa.

Zarzuty oparte na naruszeniu wskazanych w pierwszej podstawie kasacyjnej przepisów postępowania uznać należy tym samym za nieuzasadnione. W konsekwencji w warunkach niniejszej sprawy nie mogły znaleźć zastosowania przywołane w ramach drugiej podstawy kasacyjnej przepisy rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. oraz rozporządzenia z dnia 1 grudnia 2004 r. Z przyczyn wskazanych wyżej sprawa niniejsza nie może być bowiem uznana za sprawę nową w stosunku do sprawy rozstrzygniętej już decyzją ostateczną z dnia [...] października 2008 r. Omawianą podstawę kasacyjną uznać należy tym samym również za nieusprawiedliwioną.

Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ppsa, orzekł jak w sentencji wyroku.