Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 944/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Odpady
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 152, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 6, art. 7, art. 10, art. 28, art. 77 par. 1, art. 107, art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 201 ust. 1, art. 365 ust. 1, art. 366 ust. 3
journal: Dz.U. 2008 nr 25 poz 150
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska  - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec, Sędzia WSA Anna Szymańska, Protokolant Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2010 r. sprawy ze skargi Zakładu Z. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] marca 2010 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji do składowania odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. orzeka, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego Zakładu Z. Sp. z o.o. w S. kwotę 440 (czterysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 944/10

Uzasadnienie

Decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska [...], powołując art. 365 ust. 1 pkt 1 i art. 366 ust. 3 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t. j.: Dz. U. z 2008 r. nr 25, poz. 150), zwanej dalej "p. o. ś.", z urzędu wstrzymał od dnia 14 grudnia 2009 r. użytkowanie instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w miejscowości K. w gminie S. na działce ew. nr [...], zarządzanej przez Z. spółka z o. o. w S. bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż Z. spółka z o. o. w S., na podstawie umowy dzierżawy z dnia [...] czerwca 2009 r., zawartej między tą spółką a gminą S., jest dzierżawcą nieruchomości składającej się m. in. z działki ew. nr [...].

Na działce tej na podstawie pkt 8 decyzji Starosty Powiatowego w S. z dnia [...] czerwca 2007 r. zezwolono M. sp. z o. o. w S. prowadzić działalność w zakresie unieszkodliwiania odpadów innych niż niebezpieczne, z której to prawa i obowiązki przeniesione zostały na Z. spółka z o. o. w S. W decyzji tej określono ilość odpadów przeznaczonych do unieszkodliwiania na tym składowisku w ciągu roku w ilości 4.800 Mg, czyli 13,15 Mg na dobę.

Organ wskazał, że Z. spółka z o. o. w S. prowadzi działalność polegającą na unieszkodliwianiu odpadów innych niż niebezpieczne. Podczas przeprowadzonej w dniach 23 lipca 2009 r. - 4 września 2009 r. kontroli stwierdzono, że z analizy dokumentów wynikało, iż w ciągu 2008 r. na składowisko przyjęto około 5.000 Mg odpadów, czyli powyżej 10 ton odpadów na dobę, co potwierdzają sprawozdania składane do Urzędu Marszałkowskiego.

W związku z powyższym wszczęto z urzędu postępowanie w sprawie wstrzymania przedmiotowej instalacji do składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne z uwagi na brak wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Organ zwrócił się do Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] z zapytaniem, czy na podstawie dotychczasowych ustaleń i dowodów ma prawo zakwalifikować instalację jako wymagającą uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz czy do momentu uzyskania takiego pozwolenia powinien wydać decyzję wstrzymującą użytkowanie. Zarząd Województwa [...] pismem z dnia 15 września 2009 r. potwierdził obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego przez zarządzającego przedmiotowym składowiskiem odpadów.

Z. spółka z o. o. w S. wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania:

a) art. 10 w zw. z art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks

postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.),

zwanej dalej "k. p. a.", poprzez prowadzenie postępowania z pominięciem

właściciela instalacji, tj. gminy S.,

b) art. 6 i art. 107 k. p. a. poprzez niewskazanie podstawy prawnej

uzasadniającej stwierdzenie, że użytkowanie przedmiotowej instalacji do

składowania odpadów wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego oraz

podstawy prawnej uzasadniającej kompetencje Zarządu Województwa [...] do stwierdzenia, że na jej użytkowanie wymagane jest pozwolenie zintegrowane,

c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k. p. a. poprzez wydanie rozstrzygnięcia z

pominięciem wyjaśnień odwołującego złożonych w toku rozprawy w dniu 20

października 2009 r. oraz w piśmie z dnia 27 października 2009 r.,

2) błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że na składowisko

odpadów przyjmowane są odpady do składowania w ilości powyżej 10 ton na dobę,

podczas gdy skarżący nie składuje odpadów w ogóle i wszystkie przyjmowane do

jego zakładu odpady przyjmowane są z przeznaczeniem do odzysku. Wskazane

wyżej wyjaśnienia odwołującego się złożone w toku rozprawy w dniu 20

października 2009 r. oraz w piśmie z dnia 27 października 2009 r. wskazują, że

obecnie odwołujący się nie przyjmuje odpadów do unieszkodliwiania w ogóle, a

wszystkie przyjmowane odpady kierowane są do odzysku. Organ pominął te

wyjaśnienia i nie prowadził postępowania dowodowego na okoliczność ustalenia

aktualnego sposobu gospodarowania odpadami,

3) naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 365 ust. 1 p. o. ś. i ust. 5

pkt 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 lipca 2002 r. w sprawie instalacji

mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów

przyrodniczych albo środowiska jako całości (Dz. U. nr 122, poz. 1055), zwanego dalej "rozporządzeniem", poprzez:

- ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że przedmiotowa instalacja do

składowania odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne posiada zdolność

przyjmowania odpadów w ilości powyżej 10 ton na dobę i w związku z jej

użytkowaniem odwołujący powinien posiadać pozwolenie zintegrowane, podczas

gdy przedmiotowa instalacja nie ma zdolności przyjmowania do składowania

odpadów w takiej ilości. Poczynione przez organ ustalenia dotyczące prowadzonej

przez odwołującego się gospodarki odpadami oparte są na dokumentach

pochodzących z 2008 r., które nie są i nie mogą być miarodajne dla oceny

prowadzonej aktualnie gospodarki odpadami. Zdolność przyjmowania może ulegać

zmianie w czasie tzn. może ulegać zwiększeniu, ale również i zmniejszeniu. Nie ma

żadnego uzasadnienia dla stanowiska, że jeżeli w jednym chociażby roku, na

składowisko odpadów, przyjmowano odpady w ilości powyżej 10 ton na dobę, to w

kolejnych latach, nawet jeżeli ograniczono ilości przyjmowanych do składowania

odpadów, użytkowanie instalacji nadal podlegać powinno pod pozwolenie

zintegrowane,

- pominięcie okoliczności, że odwołujący się - obok zezwolenia na

unieszkodliwianie odpadów - posiada także zezwolenie na ich odzysk, która to

działalność prowadzona jest również na terenie przedmiotowego składowiska

(decyzja Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2009 r. znak [...]) i z góry, bez jakiegokolwiek uzasadnienia, przyjmuje, że wszystkie przyjmowane przez

odwołującego odpady są unieszkodliwiane,

- przyjęcie, że decyzja z dnia [...] czerwca 2007 r. wydana przez Starostę [...], zezwalająca M. sp. z o. o. w S. na unieszkodliwianie odpadów w ilości 4800 Mg/rok, z której to decyzji wszystkie prawa i obowiązki zostały przeniesione na odwołującego się, dowodzi, że odwołujący się przyjmuje do składowania odpady w ilości powyżej 10 ton na dobę. Ilości wskazane w decyzji to jedynie deklarowane przez podmiot, maksymalne ilości odpadów przewidziane do składowania, nie przesądzające o tym, jakie ilości faktycznie poddawane są

unieszkodliwianiu. Zdolność przyjmowania może bowiem z biegiem czasu ulegać

zmianie,

4) art. 366 ust. 3 p. o. ś. poprzez ustalenie terminu wstrzymania użytkowania instalacji uniemożliwiającego bezpieczne dla środowiska zakończenie użytkowania instalacji na dzień 14 grudnia 2009 r. w sytuacji, gdy decyzja została doręczona odwołującemu w dniu 10 grudnia 2009 r.

Główny Inspektor Ochrony Środowiska decyzją z dnia [...] marca 2010 r., na podstawie art. 138 § 2 k. p. a., uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że:

nie ma podstaw do uznania jako strony gminy S., ponieważ prawa i obowiązki związane z użytkowaniem składowiska - na podstawie umowy dzierżawy - przejął odwołujący się Z. sp. z o. o. w S.,

ze zgromadzonego materiału dowodowego, w tym danych pochodzących ze sprawozdań przesyłanych do Urzędu Marszałkowskiego [...] za 2008 r. wynika, że przedmiotowa instalacja ma zdolność przyjmowania ponad 10 ton odpadów na dobę. Podnoszony przez stronę argument, że z chwilą przejęcia przez spółkę instalacja straciła zdolność do przyjmowania takiej ilości odpadów nie znajduje uzasadnienia, tym bardziej, że spółka posiada decyzję Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r. znak: [...] zezwalającą na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku i magazynowania odpadów na terenie przedmiotowego składowiska, z której wynika, że samych tylko nie segregowanych odpadów komunalnych zostało dopuszczonych do magazynowania do 60.000 ton rocznie, czyli ok. 164 tony dziennie. Traktowanie przez spółkę gromadzenia odpadów na przedmiotowym składowisku jako ich magazynowania przed planowanym odzyskiem, a nie składowania, nie zmienia faktu, że gromadzi je na obiekcie budowlanym przeznaczonym do składowania odpadów, a tym samym użytkuje instalację przeznaczoną do unieszkodliwiania odpadów. Wobec wykazanej powyżej zdolności instalacji do przyjmowania odpadów w ilości powyżej 10 ton na dobę należy uznać, że obowiązuje zarządzającego instalacją obowiązek uzyskania pozwolenia zintegrowanego,

* przedmiotowa instalacja kwalifikuje się do instalacji określonych w pkt 5 ppkt

4 załącznika do rozporządzenia i w związku z tym jej prowadzenie, zgodnie z art.

201 ust. 1 p. o. ś., wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Zgodnie z art.

365 ust. 1 p. o. ś. wojewódzki inspektor ochrony środowiska ma obowiązek

wstrzymania użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia

zintegrowanego,

* decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera prawidłowego uzasadnienia prawnego w postaci wyjaśnienia przepisów prawa, które skutkują wstrzymaniem użytkowania instalacji i w związku z tym zasadnym jest ponowne przeanalizowanie sprawy przez ten organ i wydanie decyzji zgodnej z wymogami zawartymi w art. 107 §3k. p. a.,

- organ pierwszej instancji ustalając decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. termin zaprzestania przyjmowania odpadów na składowisko na dzień 14 grudnia 2009 r. naruszył art. 366 ust. 3 p. o. ś. nie uwzględniając potrzeby bezpiecznego dla środowiska zakończenia działalności prowadzonej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego. Wyznaczony termin jest nierealny i nie umożliwia odwołującemu się wypowiedzenie zawartych umów na przyjmowanie odpadów, jak i zawarcie umów pozwalających na przekazywanie odpadów na inne składowiska. Dlatego też w toku ponownego rozpatrywania sprawy należy ustalić termin bezpiecznego dla środowiska wstrzymania użytkowania instalacji.

Skargę do Sądu na decyzję organu odwoławczego z dnia [...] marca 2010 r. wniósł Z. spółka z o. o. w S. Zdaniem skarżącego sentencja skarżonej decyzji jest prawidłowa i organ prawidłowo uchylił decyzję organu pierwszej instancji, a sprawę przekazał do ponownego rozpoznania. Niemniej w uzasadnieniu decyzji znalazło się szereg stwierdzeń, które świadczą o braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego, błędnych ustaleniach faktycznych, a także niewłaściwej wykładni i niewłaściwym stosowaniu przepisów prawa materialnego. W związku z tym skarżący zarzucił:

- naruszenie art. 10 w zw. z art. 28 k. p. a. poprzez uznanie, że właściciel

instalacji do składowania odpadów, tj. gmina S., nie jest stroną postępowania w sprawie wstrzymania użytkowania tej instalacji. Umowa dzierżawy jest umową terminową, a więc przejęcie praw i obowiązków nie jest w tym przypadku definitywne, a ma jedynie charakter czasowy. Skoro gmina S. wydzierżawiła instalację skarżącemu, to zainteresowana jest utrzymaniem powstałego w wyniku umowy stosunku prawnego, a wobec tego jest też zainteresowana możliwością użytkowania instalacji przez dzierżawcę. Ponadto wskazać naieży, że z punktu widzenia gminy S. wstrzymanie użytkowania składowiska odpadów rodzić będzie po stronie gminy konieczność znalezienia innego miejsca, do którego możliwe będzie skierowanie odpadów pochodzących z terenu gminy,

* błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przedmiotowa

instalacja do składowania odpadów posiada aktualnie zdolność przyjmowania ponad

10 ton odpadów na dobę, o jakiej mowa w ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia.

Organy nie dysponują żadnym dokumentem potwierdzającym, że skarżący

przyjmuje odpady do unieszkodliwiania w ilości przekraczającej 10 ton na dobę.

Przeciwnie, złożone przez skarżącego na rozprawie, a także w piśmie z dnia 27

października 2009 r. wyjaśnienia wskazują, że obecnie nie przyjmuje odpadów

do unieszkodliwiania w ogóle, a wszystkie przyjmowane odpady kierowane są do

odzysku,

* naruszenie ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia poprzez błędną jego

interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że skoro na

terenie przedmiotowego składowiska odpadów skarżący magazynuje odpady w ilości

164 tony dziennie, to ta okoliczność przesądza o zdolności instalacji do

przyjmowania odpadów powyżej 10 ton na dobę, podczas gdy wskazany przepis

stanowi, że instalacją mogącą powodować znaczne zanieczyszczenie

poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości jest

instalacja do składowania odpadów o zdolności przyjmowania ponad 10 ton

odpadów na dobę, tj. o zdolności przyjmowania do składowania wskazanej ilości

odpadów. Pozwolenia zintegrowanego wymaga użytkowanie instalacji

posiadającej zdolność przyjmowania odpadów do składowania w ilości powyżej

10 ton odpadów, a więc faktycznie chodzi tu o ilość składowanych odpadów, a nie

ilość przyjmowanych przez przedsiębiorcę odpadów w ogóle, w ramach innych form

gospodarowania odpadami takimi, jak zbieranie czy odzysk. Tak więc dla oceny

zdolności instalacji miarodajne jest określenie ilości odpadów przyjmowanych w

celu i z zamiarem składowania. W tym kontekście, fakt prowadzenia na terenie

składowiska odpadów działalności w zakresie zbierania czy odzysku odpadów, w

szczególności zaś - magazynowania odpadów, jest obojętne dla oceny zdolności

instalacji w rozumieniu ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia. W świetle tego

przepisu istotny jest bowiem cel przyjęcia odpadów i sposób gospodarowania nimi.

Fakt czasowego przechowywania odpadów na terenie składowiska nie wpływa na

zdolność instalacji, o której mowa w rozporządzeniu.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

W piśmie z dnia 31 sierpnia 2010 r. gmina S. przedstawiła argumenty przemawiające jej zdaniem za traktowaniem jej jako strony postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja narusza art. 138 § 2 k. p. a. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawą zaskarżonej decyzji jest m. in. art. 138 § 2 k. p. a. stanowiący, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części.

W ocenie Sądu organ nieprawidłowo zastosował powyższy przepis.

Organ odwoławczy wskazał dwie przyczyny zastosowania art. 138 § 2 k. p. a., a mianowicie, że:

* decyzja organu pierwszej instancji nie zawiera prawidłowego uzasadnienia

prawnego w postaci wyjaśnienia przepisów prawa, które skutkują wstrzymaniem

użytkowania instalacji oraz że

* organ pierwszej instancji ustalając decyzją z dnia [...] listopada 2009 r. termin

zaprzestania przyjmowania odpadów na składowisko na dzień 14 grudnia 2009 r.

naruszył art. 366 ust. 3 p. o. ś. nie uwzględniając potrzeby bezpiecznego dla

środowiska zakończenia działalności prowadzonej bez wymaganego pozwolenia

zintegrowanego.

W związku z powyższym należy zauważyć, iż powyższe argumenty nie uzasadniają zastosowania art. 138 § 2 k. p. a., ponieważ wyjaśnienie przepisów prawa, które skutkują wstrzymaniem użytkowania instalacji oraz ustalenie właściwego - w ocenie organu odwoławczego - terminu zaprzestania przyjmowania odpadów na składowisko nie wymaga uprzedniego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Wyjaśnień tych mógł dokonać organ odwoławczy w uzasadnieniu swej decyzji, natomiast ustalenia terminu zaprzestania przyjmowania odpadów na składowisko mógł dokonać w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k. p. a. uchylając decyzję organu pierwszej instancji w części dotyczącej tego terminu i orzec o ustaleniu innego terminu.

Uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, stąd było przyczyną uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Poza wskazaniem przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonego rozstrzygnięcia organ odwoławczy odniósł się do innych kwestii mających związek z przedmiotem postępowania, a które nie mają związku z zastosowaniem art. 138 § 2 k. p. a. Otóż w ocenie Głównego Inspektora Ochrony Środowiska:

* nie ma podstaw do uznania jako strony gminy S., ponieważ prawa i

obowiązki związane z użytkowaniem składowiska - na podstawie umowy dzierżawy -

przejął skarżący,

* przedmiotowa instalacja kwalifikuje się do instalacji określonych w pkt 5 ppkt

4 załącznika do rozporządzenia i w związku z tym jej prowadzenie, zgodnie z art. 201

ust. 1 p. o. ś., wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Zgodnie z art. 365

ust. 1 p. o. ś. wojewódzki inspektor ochrony środowiska ma obowiązek wstrzymania

użytkowania instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia

zintegrowanego.

Sąd przychyla się do tego stanowiska.

Odnośnie kwestii udziału gminy S. w postępowaniu administracyjnym jako strony podnieść należy, że zgodnie z art. 28 k. p. a. przesłanką warunkującą posiadanie przymiotu strony jest posiadanie interesu prawnego w rozstrzygnięciu sprawy. Trafnie wskazał organ, że nie można interesu takiego przypisać gminie S., gdyż na podstawie umowy dzierżawy prawa i obowiązki związane z użytkowaniem składowiska przejął skarżący.

Zasadne jest też stanowisko, że przedmiotowa instalacja kwalifikuje się do instalacji określonych w pkt 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia i w związku z tym jej prowadzenie, zgodnie z art. 201 ust. 1 p. o. ś., wymaga uzyskania pozwolenia zintegrowanego, którego brak stanowi o wstrzymaniu użytkowania instalacji na podstawie art. 365 ust. 1 p. o. ś.

Zgodnie z art. 365 ust. 1 p. o. ś. wojewódzki inspektor ochrony środowiska wstrzyma, w drodze decyzji, użytkowanie instalacji eksploatowanej bez wymaganego pozwolenia zintegrowanego.

Z kolei, stosownie do art. 201 ust. 1 p. o. ś., pozwolenia zintegrowanego wymaga prowadzenie instalacji, której funkcjonowanie, ze względu na rodzaj i skalę prowadzonej w niej działalności, może powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości.

Rodzaje instalacji mogących powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości określa załącznik do rozporządzenia. Ust. 5 pkt 4 rozporządzenia stanowi, że w gospodarce odpadami do takich instalacji należą instalacje do składowania odpadów, z wyłączeniem odpadów obojętnych, o zdolności przyjmowania ponad 10 ton odpadów na dobę lub o całkowitej pojemności ponad 25.000 ton.

Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że przedmiotowa instalacja ma zdolność przyjmowania ponad 10 ton odpadów na dobę. Wskazują na to zarówno dane pochodzące ze sprawozdań przesyłanych do Urzędu Marszałkowskiego [...] za 2008 r., jak i decyzja Starosty [...] z dnia [...] lipca 2009 r. zezwalająca na prowadzenie działalności w zakresie zbierania, odzysku i magazynowania odpadów na terenie przedmiotowego składowiska. Wynika z niej, że samych tylko nie segregowanych odpadów komunalnych zostało dopuszczonych do magazynowania do 60.000 ton rocznie, czyli ok. 164 tony dziennie.

Spółka podnosi w skardze, że pozwolenia zintegrowanego wymaga użytkowanie instalacji posiadającej zdolność przyjmowania odpadów do składowania w ilości powyżej 10 ton odpadów, a więc faktycznie chodzi tu o ilość "składowanych" odpadów, a nie ilość przyjmowanych przez przedsiębiorcę odpadów w ogóle, w ramach innych form gospodarowania odpadami takimi, jak zbieranie czy odzysk. Dla oceny zdolności instalacji miarodajne miałoby być zatem określenie ilości odpadów przyjmowanych w celu i z zamiarem składowania. Prowadzenie na terenie składowiska odpadów działalności w zakresie zbierania czy odzysku odpadów, w szczególności zaś magazynowania odpadów miałby być obojętny dla oceny zdolności instalacji w rozumieniu ust. 5 pkt 4 załącznika do rozporządzenia.

Stanowiska takiego zaakceptować nie można.

Z uwagi zamieszczonej na końcu załącznika do rozporządzenia wynika, że parametry tego samego rodzaju, charakteryzujące skalę działalności prowadzonej w instalacji i odnoszące się do instalacji tego samego rodzaju położonych na terenie jednego zakładu, sumuje się. Uwaga ta wskazuje, że określając parametr przesądzający o uznaniu danej instalacji za mogącą powodować znaczne zanieczyszczenie poszczególnych elementów przyrodniczych albo środowiska jako całości ustawodawca nie zróżnicował celu, w jakim odpady są gromadzone na składowisku. Pod pojęciem "składowanie" należy więc rozumieć także gromadzenie odpadów będących przedmiotem innych form gospodarki odpadami.

W związku z powyższym Sąd w pkt 1 sentencji orzekł na podstawie art. 145 §

pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt sentencji zapadło na podstawie art. 152 powyższej ustawy, a w pkt 3 sentencji - na

podstawie art. 200 i art. 205 § 2 powyższej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat

za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez skarb państwa kosztów

pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U.

nr 163, poz. 1349 ze zm.).