Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 703/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2021-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 4, art. 32 ust. 4 pkt 2, art. 3 pkt 11
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 22 ust.2. art. 22 ust. 3
journal: Dz.U. 2015 poz 1892
law: Ustawa z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc – Malec (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Maria Wieczorek - Zalewska Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi P. Spółki z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Wojewody z dnia [...] lipca 2021r., nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2021.r, znak: [...]; II. zasądza od Wojewody na rzecz P. Spółki z o.o. z siedzibą w W. kwotę [...](dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lipca 2021 r., nr [...] Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania Spółki P. z siedzibą w W. utrzymał w mocy Starosty [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...], odmawiającą tej spółce zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej P. w P. przy ul. [...] na działce nr ewid. [...].

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że dokumentacja projektowa, pomimo wydania postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, pozostaje dalej niekompletna, ponieważ inwestor nie uzupełnił oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Wprawdzie przedłożono uchwałę Wspólnoty M. przy ul. [...] w P. (zarządcy budynku mieszkalnego wielorodzinnego zlokalizowanego na działce nr ewid. [...]), jednak zdaniem organu I instancji, uchwała ta nie stanowi tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Na mocy tej uchwały Wspólnota wynajęła Spółce P. powierzchnię dachu będącego jej własnością budynku oraz upoważniła zarząd Wspólnoty do negocjacji warunków wynajmu oraz do zawarcia umowy. Uchwała ta nie stanowi wyrażenia zgody na realizację spornej inwestycji. Zgoda powinna być wyrażona przez wszystkich współwłaścicieli działki nr ewid. [...], objętej inwestycją.

W odwołaniu od tej decyzji Spółka P. zarzuciła organowi naruszenie art. 22 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2021 r., poz. 1048), dalej jako "u.w.l." oraz art. 6, 7, 8, k.p.a. Podniosła, że zgodnie z uchwałą SN z 19 czerwca 2007 r., sygn. akt III CZP 59/07, wspólnota mieszkaniowa ma prawo wynajmowania nieruchomości wspólnych i czerpania z tego korzyści; ma też prawo podejmować uchwały dotyczące odpłatności za udostępnienie części wspólnych budynku, co dotyczy zarówno podmiotów zewnętrznych, jak i członków wspólnoty, niezależnie od tego, czy posiadają oni w tej wspólnocie lokale.

Wojewoda nie uwzględnił odwołania, lecz podzielił ustalenia i stanowisko organu I instancji i w konsekwencji zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy decyzję tego organu.

Podkreślił, że podstawowym warunkiem udzielenia pozwolenia na budowę jest posiadanie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowalne, co wynika z art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2020r., poz. 1333 ze zm.), dalej jako "pr. bud." w zw. z art. 32 ust. 4 tej ustawy. W świetle zaś art. 3 pkt 11 pr. bud. - przez "prawo do dysponowania nieruchomością" na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych.

Wskazał, że przedmiotem inwestycji w niniejszej sprawie jest budowa stacji bazowej telefonii komórkowej P. w P. przy ul. [...] na działce nr ewid. [...]. Antenowa konstrukcja wsporcza projektowana jest na dachu istniejącego na w/w działce budynku mieszkalnego wielorodzinnego Wspólnoty M. przy ul. [...] w P.. Sporna instalacja został więc przewidziana na części wspólnej tego budynku (na nieruchomości wspólnej). Inwestor przedłożył poprawione oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane powołując się na uchwałę tej Wspólnoty z [...] listopada 2018 r., nr [...], wyjaśniając że uprawnienia właścicielskie względem objętej inwestycją działki nr ewid. [...] wykonuje ta Wspólnota, reprezentowana przez Zarządcę - Nieruchomości P. Sp. z o.o.

Wojewoda podzielił stanowisko organu I instancji, że ta uchwała nie stanowi tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a inwestor powinien uzyskać zgodę wszystkich współwłaścicieli działki nr ewid. [...]. Zgodnie bowiem z art. 199 k.c., do rozporządzania rzeczą wspólną oraz innych czynności, które przekraczają zakres zwykłego zarządu potrzebna jest zgoda wszystkich współwłaścicieli. Brak takiej zgody jest zarazem równoznaczny z brakiem prawa inwestora do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Zgoda ta stanowi warunek uzyskania pozwolenia na budowę, a jej brak uniemożliwia wydanie decyzji pozytywnej dla inwestora. (tak wyrok NSA z 3 kwietnia 2019 r., sygn. akt. II OSK 1075/18).

Wbrew zarzutom odwołania, w sprawie nie mają zastosowania przepisy u.w.l., w świetle których zarząd wspólnoty mieszkaniowej, po uzyskaniu zgody właścicieli lokali wyrażonej w drodze uchwały podjętej większością głosów, może dokonać czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu w postaci zmiany przeznaczenia części nieruchomości wspólnej, czy też udzielenia zgody na nadbudowę lub przebudowę nieruchomości wspólnej, na ustanowienie odrębnej własności lokalu powstałego w następstwie nadbudowy łub przebudowy i rozporządzanie tym lokalem oraz na zmianę wysokości udziałów w następstwie powstania odrębnej własności lokalu nadbudowanego lub przebudowanego (art. 22 ust. 2 i 3 pkt 4 i 5 w zw. z art. 23 ust. 2). Sporna inwestycja nie stanowi bowiem nadbudowy lub przebudowy nieruchomości wspólnej, ani też zmiany przeznaczenia nieruchomości wspólnej. Objęte wnioskiem o pozwolenie na budowę zamierzenie budowlane dotyczy bowiem budowy nowego obiektu budowlanego na nieruchomości będącej współwłasnością, na której zagospodarowanie (wybudowanie masztu antenowego) wymagane jest uzyskanie zgody wszystkich współwłaścicieli.

Dodatkowo Wojewoda podniósł, że nie kwestionuje uprawnienia zarządu wspólnoty mieszkaniowej do zawierania umów dotyczących nieruchomości wspólnej, w tym jej wynajmu, a także czerpania z tych umów korzyści finansowych, jednak uchwała Wspólnoty M. przy ul. [...] w P. dotyczy tylko i wyłącznie zawarcia umowy najmu części wspólnej nieruchomości (dachu istniejącego budynku mieszkalnego) Spółce P. (§ 1 pkt 1 uchwały) oraz upoważnia Zarząd do negocjacji warunków wynajmu powierzchni dachowej i podpisania umowy z najemcą (§ 1 pkt 2 uchwały). Z jej treści nie wynika natomiast, aby wszyscy współwłaściciele działki nr ewid. [...] wyrazili zgodę na realizację spornej inwestycji. Samo uprawienie do zawarcia umowy najmu nieruchomości wspólnej nie jest tożsame z udzieleniem najemcy upoważnienia do złożenia oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Wobec braku prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, należało zatem odmówić udzielenia pozwolenia na budowę stosownie do art. 35 ust. 4 pr. bud.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie Spółka P. Sp. z o.o. reprezentowana przez P. R., domagała się uchylenia decyzji organów obu instancji zarzucając ich wydanie z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. art. 138 § 1 pkt 1; 6, 7, 8, 15, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. polegające na nieprawidłowej ocenie zebranego materiału dowodowego i bezzasadnym przyjęciu, że skarżąca nie spełnia wymogów Prawa budowlanego w zakresie prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (skarżąca złożyła oświadczenie o posiadaniu takiego prawa, które nie powinno podlegać ocenie przez organ), co w konsekwencji doprowadziło także do naruszenia przepisów prawa materialnego tj.:

a) art. 22 ust. 3 u.w.l. poprzez błędne przyjęcie, że sporna uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej nie stanowi upoważnienia do złożenia przez skarżąca Spółkę oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, podczas gdy podjęcie tej uchwały przez Wspólnotę oznacza, że wszyscy współwłaściciele nieruchomości wyrazili zgodę na jej najem w celu realizacji spornej inwestycji i w związku z tym nie jest konieczne uzyskiwanie odrębnych oświadczeń tych współwłaścicieli w tym zakresie;

b) art. 199 k.c. poprzez błędne jego zastosowanie w niniejszej sprawie, skutkujące wymaganiem zgód wszystkich współwłaścicieli nieruchomości w sytuacji, gdy Wspólnota podjęła w tym zakresie stosowną uchwałę;

c) art. 32 ust. 4 pr. bud. poprzez bezzasadne przyjęcie, że skarżąca nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane;

d) art. 35 ust. 4 pr. bud. poprzez nieuzasadnioną odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę;

e) art. 30 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych (Dz. U. z 2021 r., poz. 777 ze zm.) poprzez jego niezastosowanie, choć zgodnie z tym przepisem właściciel nieruchomości jest obowiązany umożliwić operatorowi telekomunikacyjnemu utrzymywanie, eksploatację, przebudowę lub remont przyłącza telekomunikacyjnego lub instalacji telekomunikacyjnej budynku będących własnością tego przedsiębiorcy telekomunikacyjnego w celu zapewnienia telekomunikacji w tym budynku, co również przemawia za wydaniem decyzji pozytywnej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżąca przede wszystkim wskazała, że wspólnota mieszkaniowa jest tzw. ułomną osobą prawną (art. 331 k.c.), wyposażoną w zdolność prawną i sądową, ograniczoną do nabywania praw i obowiązków związanych z zarządem nieruchomością wspólną (art. 1 ust. 1 i art. 22 u.w.l.). Zgodnie z art. 19 u.w.l. - w przypadku, gdy liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela w budynku nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności, a zatem w przypadku, gdy liczba ta jest większa (tak jak w niniejszej sprawie) - zastosowanie znajdują przepisy szczególne określone w u.w.l., regulujące m.in. kwestię zarządu nieruchomością. Wadliwe jest więc stanowisko Wojewody, że w rozpatrywanej sprawie powinny mieć zastosowanie przepisy dotyczące zarządu rzeczą wspólną wynikające z Kodeksu cywilnego. Zawarcie umowy najmu części wspólnej nieruchomości w celu posadowienia na nim masztu telekomunikacyjnego stanowi czynność przekraczającą zakres zwykłego zarządu w myśl art. 22 ust. 2 i 3 u.w.l., a zatem wymaga to podjęcia uchwały właścicieli lokali (wyrażającej zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielającej zarządowi pełnomocnictwa do zawarcia umowy). Taka uchwała jest równoznaczna ze zgodą wszystkich współwłaścicieli nieruchomości. Skarżąca podkreśliła, że umowa najmu została z nią zawarta przez Wspólnotę wyraźnie i jednoznacznie w celu posadowienia stacji bazowej telefonii komórkowej na przedmiotowej nieruchomości, a więc oczywiste jest, że podejmując uchwałę nr [...] Wspólnota wyraziła zgodę na realizację tej stacji.

Skarżąca ponadto zarzuciła, że organ odwoławczy przekroczył swoje kompetencje przyjmując, że skarżąca nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, a jednocześnie nie kwestionując prawdziwości uchwały Wspólnoty Mieszkaniowej. Podkreśliła, że w świetle zmienionego nowelą z dnia 23 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 80, poz. 718) przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 pr. bud., inwestor nie ma już obowiązku wykazania prawa do dysponowania gruntem na cele budowlane, lecz wystarczy by złożył oświadczenie, że takie prawo posiada (w rozumieniu art. 3 pkt 1 pr. bud.). W związku z tym w orzecznictwie utrwalił się pogląd, że organ rozstrzygający sprawę o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nie bada, czy rzeczywiście wnioskodawca posiada tytuł prawny do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Oświadczenie to organ może zakwestionować, a nawet nie uwzględnić go tylko wtedy, gdy z zebranych w sprawie dowodów wynika bezspornie, że wnioskodawcy w rzeczywistości nie przysługuje prawo, na które się powołuje (tak m.in. NSA w wyroku z 14 czerwca 2012 r., II OSK 507/11 oraz z 16 marca 2012 r., II OSK 8/11, z 15 marca 2018 r., II OSK 1321/16).

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że skarżącej przysługuje prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, więc organy administracyjne obu instancji bezpodstawnie odmówiły zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Bezsporne jest, że jednym z podstawowych warunków udzielenia pozwolenia na budowę jest złożenie przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Wynika to z treści wskazanego przez organy przepisu art. 32 ust. 4 pkt pr. bud., zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Oświadczenie takie jest dowodem w rozumieniu art. 75 k.p.a. i podlega ocenie organu jak każdy inny dowód. Oświadczenie korzysta z domniemania prawdziwości, jeżeli nie jest sprzeczne z innymi dowodami lub okolicznościami i faktami znanymi organowi administracji. Oświadczenie może więc zostać skutecznie podważone w toku postępowania (tak: wyrok NSA z 28 października 2016 r., II OSK 108/15), a ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na inwestorze (może przedłożyć dokument wykazujący jego uprawnienie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane). Podkreślić należy, że do kompetencji organów nie należy rozstrzyganie sporów cywilnych (jest to kompetencja sądów powszechnych) – organ bada jedynie to, czy inwestor legitymuje się jednym z tytułów prawnych wskazanych w art. 3 pkt 11 pr. bud. Przepis ten zawiera definicję "prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane", przez które nakazuje rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych. (tak: Bursztynowicz Michał, Praktyczne problemy związane z wypełnieniem oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, LEX/el. 2017).

W niniejszej sprawie skarżąca Spółka będąca inwestorem, uzupełniając oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane powołała się na uchwałę Wspólnoty nr [...] w sprawie wynajęcia jej przez tę Wspólnotę powierzchni dachowej oraz upoważnienia zarządu Wspólnoty do podpisania ze skarżącą umowy najmu (a także do negocjowania z nią warunków tej umowy). W uchwale wskazano, że za podjęciem uchwały głosowali właściciele reprezentujący 505,[...],98 tj. posiadający łącznie [...] % udziałów w nieruchomości wspólnej, natomiast przeciwko nikt nie głosował. Uchwała została podjęta więc większością głosów.

Rację ma skarżąca, że przy badaniu, czy złożone przez skarżącą Spółkę oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane jest wiarygodne, należało uwzględniać przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 2004 r. o własności lokali, powoływanej wyżej jako "u.w.l.". Zgodnie z art. 19 tej ustawy, w przypadku, gdy liczba lokali wyodrębnionych i lokali niewyodrębnionych, należących nadal do dotychczasowego właściciela w budynku nie jest większa niż siedem, do zarządu nieruchomością wspólną mają odpowiednie zastosowanie przepisy kodeksu cywilnego i kodeksu postępowania cywilnego o współwłasności. W związku z tym, w odwrotnym przypadku, a więc gdy liczba lokali jest większa, zastosowanie mają przepisy szczególne, określone w u.w.l., a więc nie przepisy kodeksu cywilnego.

Zgodnie z przepisami tej ustawy, to w jaki sposób wspólnota dokonuje zarządu, zależy od charakteru tej czynności. Stosownie bowiem do art. 22 ust. 1 i 2 u.w.l. – "czynności zwykłego zarządu podejmuje zarząd samodzielnie" (1), zaś "do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej" (2).

W tym miejscu należy podnieść, że niekwestionowane jest zarówno przez organy, jak i przez skarżącą, że wykonanie na dachu budynku usytuowanego na nieruchomości stanowiącej własność Wspólnoty, masztu stacji bazowej telefonii komórkowej, jest tego rodzaju ingerencją w prawo własności Wspólnoty, która nie należy do czynności zwykłego zarządu. Prowadzenie takich robót wiąże się z istotną ingerencją w substancję materialną wspólnego dachu budynku, może powodować istotne oddziaływania na konstrukcję budynku i bezpieczeństwo jego użytkowania. (podobnie kwalifikują sądy czynność umieszczenia reklamy czy szyldu na budynku wspólnoty mieszkaniowej – zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 28 stycznia 2020r., I ACa 369/19).

W piśmiennictwie i judykaturze przyjmuje się, że czynnościami zwykłego zarządu (wykonywanymi samodzielnie przez zarząd wspólnoty) są czynności związane jedynie z bieżącą eksploatacją i zarządzaniem nieruchomością, a także zmierzające do jej utrzymania w stanie niepogorszonym, jak również pobieranie pożytków i dochodów. Wynikające z art. 22 u.w.l. umocowanie zarządu do dokonywania czynności zwykłego zarządu obejmuje zarówno reprezentowanie wspólnoty na zewnątrz, jak i w stosunkach między wspólnotą a właścicielami lokali. Zarząd może dokonywać wszystkich czynności faktycznych i prawnych samodzielnie w zakresie kierowania sprawami wspólnoty mieszkaniowej oraz w zakresie reprezentowania tej wspólnoty na zewnątrz, a także w stosunkach między wspólnotą a poszczególnymi właścicielami lokali, jeżeli mieszczą się one w katalogu czynności zwykłego zarządu. Za taką kwalifikacją tych czynności przemawia ich związek z podstawową działalnością wspólnoty mieszkaniowej (zarządzaniem) oraz niewielki wymiar majątkowy dokonanych czynności, a ściśle rzecz ujmując, niewielkie skutki finansowo prawne tych czynności. (zob. Izdebski Hubert (red.), Ustawa o własności lokali. Komentarz, WKP 2019 i wskazany tam wyrok SN z 1 czerwca 2017 r., I CSK 657/16).

Ustawa u.w.l. nie definiuje również pojęcia "czynności przekraczających zwykły zarząd", natomiast w art. 22 ust. 3 u.w.l. wymienia kilka rodzajów takich czynności. Podkreślić jednak należy, że wyliczenia te mają charakter jedynie przykładowy. W orzecznictwie i doktrynie wyprowadzono wniosek, że czynnościami przekraczającymi zwykły zarząd są czynności o charakterze rozporządzającym w stosunku do nieruchomości wspólnej, zwłaszcza zmieniające dotychczasowy sposób korzystania z niej, a także te wszystkie czynności, które związane są z nadzwyczajnymi wydatkami dla właścicieli lokali. W odniesieniu do kosztów jako kryterium rozróżnienia danej czynności zasadne jest także odwoływanie się do ich wysokości. (j.w.) Wadliwe jest wiec stanowisko organów, które słusznie przyjmując, że realizacja masztu stacji bazowej telefonii komórkowej na dachu budynku należącego do wspólnoty mieszkaniowej należy do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu, a jednocześnie odmawiająca tej czynności takiego charakteru tylko z tego powodu, że nie została ona wymieniona w katalogu czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu przewidzianym w art. 22 ust. 3 u.w.l.

Stosownie do art. 22 ust. 2 u.w.l. - do podjęcia przez zarząd czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu potrzebna jest uchwała właścicieli lokali wyrażająca zgodę na dokonanie tej czynności oraz udzielająca zarządowi pełnomocnictwa do zawierania umów stanowiących czynności przekraczające zakres zwykłego zarządu w formie prawem przewidzianej. Tak uchwała została w niniejszej sprawie podjęta, nie było więc konieczności uzyskania zgody wszystkich członków wspólnoty/ współwłaścicieli nieruchomości. (tak WSA w Poznaniu w wyroku z 25 lipca 2008 r., II SA/Po 218/08, a także wyrok WSA w Olsztynie z 23 lipca 2020r., II SA/Ol 247/20).

W konsekwencji organy błędnie przyjęły, że w sprawie mają zastosowania przepisy dotyczące zarządu rzeczą wspólną wynikające z przepisów kodeksu cywilnego. Podjęta przez Wspólnotę uchwała nr [...] mogła być zakwestionowana przez każdego ze współwłaścicieli, którzy sprzeciwiają się inwestycji, w odpowiednim trybie przed sądem powszechnym. Skoro jednak z akt nie wynika, by uchwała została skutecznie podważona przez sąd powszechny, a jednocześnie wynika z niej, że została podjęta większością głosów, zgodnie z przepisami u.w.l., to organy oceniając wiarygodność złożonego przez inwestora - skarżącą Spółkę P. oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wynikającym z tej uchwały, nie miały uzasadnionych podstaw do przyjęcia, że oświadczenie to jest niewiarygodne.

W świetle przytoczonych przepisów nie było więc podstaw do odmowy (z tego wyłącznie powodu) udzielenia skarżącej pozwolenia na budowę.

W związku z powyższym Sąd stwierdził, że decyzje organów obu instancji jako wydane z naruszeniem art. 35 ust. 4 pr. bud. podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019r., poz. 2325).

Ponownie rozpatrując sprawę organ uwzględni przedstawione przez Sąd stanowisko w sprawie.

Dodać należy, że odrębną kwestią (podlegającą rozważeniu przez organ) pozostaje to, czy ze względu na ewentualne oddziaływanie stacji, stronami postępowania nie powinni być także (wszyscy/niektórzy) właściciele lokali w budynku objętym inwestycją.