Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 11/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-06-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par 18
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) SWSA Piotr Fronc po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. L. i F. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia 29 października 2021 r. znak [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 13 maja 2019 r., znak [...] Starosta [...] odmówił A. L. i F. L. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego o ostatecznej nazwie: Przebudowa, nadbudowa i rozbudowa budynku usługowego (pokoje gościnne z wyżywieniem) wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą towarzyszącą: miejsca gromadzenia odpadów stałych, miejsca postojowe, dojścia, dojazd, wewnętrzna instalacja kanalizacji deszczowej oraz rozbiórka budynków gospodarczych. Adres zamierzenia budowlanego: dz. ewid. nr [...], [...], [...], obręb K., jednostka ewidencyjna K. przy [...]

Powołano się na następujące okoliczności uniemożliwiające udzielenie pozwolenia na budowę objętej wnioskiem inwestycji:

< niezgodność z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (§ 11 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wschodniej części obszaru wsi K.)

< lokalizacja projektowanych dwóch miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych narusza zapisy § 19 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej: rozporządzenie), gdyż nie zachowano odległości min. 6,0 m od granicy z dz. ewid. nr [...]

< miejsca postojowe dla osób niepełnosprawnych oznaczone na rysunku liczbami "l", "16" są zlokalizowane w jednym zgrupowaniu liczącym więcej niż 4 stanowiska włącznie - niezgodnie z § 18 ust. 1 rozporządzenia

< zaprojektowane 16 miejsc postojowych dla budynku zamieszkania zbiorowego, w którym łącznie będzie 98 miejsc noclegowych w 39 pokojach nie spełnia wymogu § 18 ust. 2 rozporządzenia

< nie wykazano zapewnia miejsc postojowych dla personelu i obsługi obiektu usług turystycznych

< w projekcie budowlanym zwróconym po uzupełnieniu braków na podstawie postanowienia zamieszczony jest rysunek projektu zagospodarowania terenu (str. 10 projektu) sporządzony na kopii/skanie mapy do celów projektowych (zaewidencjonowanej w zasobie pod numerem [...] w dniu 15.02.2019 r.), jednakże operat techniczny w zasobie powiatowym pod znakiem [...] dotyczy mapy do celów projektowych sporządzonej dla działek zlokalizowanych w innej gminie - projektant potwierdził zgodność kopii mapy z nieistniejącym oryginałem, co jest niedopuszczalne

< projekt zagospodarowania terenu należało uzupełnić również poprzez graficzne zaznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz dojść łączących wyjścia z budynku z drogą pożarową, zgodnie z § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego

< nie przedstawiono bilansu wód opadowych i roztopowych

< związku z faktem, iż odprowadzenie wód opadowych i roztopowych projektuje się do istniejącego cieku na dz. ewid[...], należało w projekcie zamieścić zgodę właścicieli tych nieruchomości na zwiększenie zrzutu (§ 5 ust. 1 pkt 2b ustawy Prawo budowlane, § 11 ust. 2 pkt 11 lit. e rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego)

< organ miał również wątpliwości, czy droga urządzona na dz. ewid. [...] jest drogą publiczną, gdyż w projekcie podawano, że nieruchomość objęta wnioskiem posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej - dz. ewid. [...].

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji przez A. L. i F. L. Wojewoda decyzją z dnia 14 listopada 2019 r., znak [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Po rozpatrzeniu sprzeciwu Gminy K. od decyzji Wojewody Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. II SA/Kr 1527/19 uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wyroku sąd stwierdził (między innymi), że (...) Wojewoda nie wyjaśnił przekonująco podstaw do zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawie art. 138 § 2 k.p.a., co stanowi o naruszeniu tego przepisu. Nie mają pokrycia w materiale dowodowym wskazywane w zaskarżonej decyzji okoliczności związane z nieprawidłowym ustaleniem kręgu stron postępowania, czy też ewentualną potrzebą zwrócenia się do organów nadzoru budowlanego w sprawie legalności obecnego kształtu obiektu podlegającego przebudowie. Wskazane zgodnie z art. 138 § 2 zd. 2 k.p.a. okoliczności, które należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, dotyczą głównie odmiennej interpretacji przepisów prawa materialnego, a w zakresie wymagającym uzupełnienia postępowania dowodowego mogą zostać uzupełnione przez organ II instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu odwołania A. L. i F. L., od decyzji Starosty [...] z 13 maja 2019 r. znak: [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę Wojewoda decyzją z dnia 29 października 2021 r. znak [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W jej uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że pismem z 15.02.2021 r., działając na podstawie art. 136 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2020.256 ze zmianami) zwrócił się o doprowadzenie przez projektanta - autora projektu budowlanego do zgodności przedstawionego projektu, z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r., w zakresie lokalizacji projektowanych dwóch miejsc postojowych dla osób niepełnosprawnych od granicy działki budowlanej nr [...]. Ponadto, mając na uwadze, że zamierzeniem inwestycyjnym jest budynek zamieszkania zbiorowego, w którym łącznie będzie 98 miejsc noclegowych w 39 pokojach + personel i obsługa obiektu, polecono aby projektant określił oraz uzasadnił zaprojektowaną niezbędną ilość miejsc parkingowych, w dostosowaniu do skali i potrzeb zamierzenia inwestycyjnego. Polecono, aby projektant przedstawił wyjaśnienia - jaką metodą - w jaki sposób ocenił, że zaproponowane "16 miejsc postojowych w tym 2 miejsca dla osób niepełnosprawnych", są wystarczające dla projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Dodatkowo polecono usystematyzowanie i opis przebiegu drogi pożarowej, przedstawienie rozwiązania odprowadzenia wód opadowych, z nadbudowywanego, przebudowywanego i rozbudowywanego budynku, bilans wód opadowych i roztopowych. W związku ze zwiększeniem zrzutu ścieków opadowych z połaci dachu jak i powierzchni parkingowych z rozbudowanej kanalizacji deszczowej istniejącym wylotem do potoku, polecono przedłożenie pozwolenia wodnoprawnego na usługi wodne.

W odpowiedzi pismem z 17.03.2021 r. Inwestor poinformował o przedstawieniu poprawionego do zgodności z przepisami projektu. Na rysunku projektu zagospodarowania terenu powiększono od strony północnej istniejące utwardzenie terenu, przeznaczone do postoju samochodów osobowych, tak aby pomieściło 14 miejsc postojowych w tym 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych oraz 1 dla autokarów. Rozliczono, że zaprojektowane miejsca postojowe zapewnią postój 13 samochodów osobowych (w każdym 4 osoby), 1 autokaru (na 45-56 osób). Razem wyjaśniono, że zapewniona została możliwość postoju samochodów dla 97-108 osób. Wyjaśniono, że ilość miejsc postojowych zaprojektowano w stosunku do funkcji obiektu i wynika ona ze specyfiki działalności obiektu (obsługi zorganizowanych grup turystycznych jak obozy, wycieczki, kolonie, grupy szkoleniowe).

Projekt zagospodarowania terenu uzupełniono poprzez graficzne oznaczenie przebiegu dróg pożarowych oraz wykonanie placu manewrowego.

Przedstawiono zmienione rozwiązanie dotyczące odprowadzenia wód opadowych, w którym wody opadowe nie będą, jak pierwotnie projektowano odprowadzane do sieci kanalizacji deszczowej, lecz będą odprowadzane do zaprojektowanych 2 szczelnych zbiorników retencyjnych na wody opadowe i roztopowe o pojemności 10 m3 każdy. Dokonano również zmian co do założenia projektowego - Inwestor zrezygnował z nadbudowy nad częścią południową budynku.

Pismem z dnia 29.09.2021 r., na podstawie art. 10 kpa zawiadomiono strony postępowania o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego. Z upoważnienia Wójta Gminy K., po zapoznaniu się z projektem architektonicznym uwagi złożyła A. G. K. Referatu Gospodarki Gruntami, Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska.

Oceniając w postępowaniu odwoławczym zgromadzony materiał dowodowy stwierdzono, że nie jest on wystarczający do uchylenia decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, oraz orzeczenia o pozwoleniu na budowę.

W zaskarżonej decyzji z 13 maja 2019 r., znak: [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia budowlanego Starosta [...] ocenił, że zaproponowane rozwiązanie narusza wymogi obowiązującego na terenie inwestycji Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego wschodniej części obszaru wsi K. w gminie K. (Uchwała Rady Gminy K. Nr XXXI [...] z 2 lipca 2001 r.) zmienionego Uchwałą Rady Gminy K. Nr [...] z 30 października 2007 r.(dalej MPZP).

Przypomnieć należy, że inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym UW2 (tereny ośrodków wypoczynkowych). W § 11 ust. 2 MPZP zapisane zostało: Przy modernizacji, przebudowie i rozbudowie istniejących obiektów, oraz budowie nowych obiektów związanych z przeznaczeniem terenu, należy zachować wymaganie, by obiekty budowlane, przez zastosowanie odpowiedniej skali, formy architektonicznej, materiałów użytych do wykończenia elewacji i kolorystyki - były harmonijnie wpisane w otaczający krajobraz w nawiązaniu do miejscowych uwarunkowań kulturowych i naturalnych.

Organ odwoławczy w dalszym ciągu stoi na stanowisku, że ustalenia dla tego obszaru zawarte w § 11 są ogólnikowe i nieprecyzyjne, nie zawierają żadnych skonkretyzowanych wytycznych, parametrów, ani wskaźników architektoniczno-urbanistycznych, których spełnienia mógłby żądać organ. Tego rodzaju wymagania mogą być źródłem konkretnych żądań organu, tylko w sytuacji, gdy MPZP przewiduje jednocześnie jakieś parametry czy cechy podlegające zobiektywizowanej ocenie, a nie ocenie dowolnej.

Aby wskazane ustalenia planu mogły posłużyć jako podstawa do oceny porównawczej z przedłożonym przez inwestora projektem budowlanym (w zakresie zgodności projektu z ustaleniami planu miejscowego) konieczne jest opracowanie materiału dodatkowego, zawierającego dane wyjściowe w zakresie gabarytów i cech architektonicznych istniejącej "historycznej zabudowy sąsiedztwa". Przesądza to o tym, że wskazane ustalenia planu nie działają "samodzielnie", jako norma prawa miejscowego. Powiązaną kwestią problematyczną jest sposób rozumienia i zastosowania pojęcia "sąsiedztwo", które nie posiada definicji legalnej, a co za tym idzie, pozwala na zróżnicowaną interpretację, w skali przyjęcia "zasięgu" tegoż sąsiedztwa, czyli odległości od projektowanej inwestycji.

Użyte sformułowanie o harmonijnym wpisaniu (obiektu) z otaczającym krajobrazem w nawiązaniu do miejscowych uwarunkowań kulturowych i naturalnych, w ocenie organu odwoławczego, nie pozwala organowi architektoniczno-budowlanemu na formułowanie oceny o niezgodności inwestycji z ustaleniami MPZP. Dodać należy, że organ administracji architektoniczno budowlanej nie jest kompetentny do oceny czy w sposób dostateczny nastąpiło zharmonizowanie obiektu z otaczający krajobraz i w sposób wystarczający nawiązuje do miejscowych uwarunkowań kulturowych i naturalnych. Jeżeli w ustaleniach planu zagospodarowania brak jest zapisów, które w sposób jednoznaczny i precyzyjny wskazują, obiekt o jakich gabarytach czy architekturze może powstać na danym terenie jak określono np. w § 6 ustaleń MPZP dla terenów mieszkalnictwa i usług, organ nie może w takim przypadku formułować zarzutu i dokonywać w sposób autorytatywny oceny o niezgodności inwestycji z MPZP, uzasadniającą z tego powodu odmowa udzielenia pozwolenia na budowę. Ustawodawca w art. 35 ust. 1 pkt 1 Pb na organ administracji architektoniczno-budowlanej nałożył obowiązek sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami MPZP. Natomiast nie jest uprawnionym uzupełnianie MPZP, na potrzeby jego zastosowania. Jeśli MPZP zawiera postanowienia nieegzekwowalne ze względu na swój zbyt ogólnikowy charakter, nieuzupełnione konkretnymi wymaganiami, kryteriami czy parametrami, to organ nie może dokonywać takich uzupełnień samodzielnie.

Wprawdzie w postępowaniu odwoławczym, w odpowiedzi na zawiadomienie o możliwości zapoznania się i wypowiedzenia co do zgromadzonego materiału dowodowego, po zapoznaniu się z projektem architektonicznym, uwagi złożyła z upoważnienia Wójta Gminy K., A. G. K. Referatu Gospodarki Gruntami, Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska, stwierdzając i dowodząc, że forma architektoniczna projektowanego obiektu, jego gabaryty i usytuowanie (kompozycja przestrzenna w kontekście budynków sąsiednich) są niezgodne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże opinia ta nie może stanowić wykładni prawa miejscowego. Jeśli opiniująca stoi na stanowisku, że kierując się logiczną analizą historyczną, przestrzenną, krajobrazową i architektoniczną (...) projektowany budynek nie zachowuje ustaleń planu, może wnieść o zmianę zapisów MPZP i ich doprecyzowanie, tak aby w sposób jednoznaczny i precyzyjny wskazywały, o jakich gabarytach i architekturze obiekt może powstać na terenie oznaczonym UW2 (tereny ośrodków wypoczynkowych), tak jak określono to np. w § 6 ustaleń MPZP dla terenów mieszkalnictwa i usług.

Jednakże analizując zgromadzony materiał dowodowy organ odwoławczy stoi na stanowisku, że przedmiotowa inwestycja nie ma jednak zapewnionej wystarczającej ilości miejsc postojowych.

Stwierdzić należy, że znowu nieprecyzyjne ustalenia MPZP nie określają ilości miejsc postojowych dla inwestycji zlokalizowanych na terenie UW 2.

W § 18 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r., również nie wskazano liczbowo wymaganej ilości tych miejsc. Przepis ten, w sposób ogólny, wskazuje na konieczność urządzenia na działce budowlanej stanowisk postojowych dla samochodów, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, odsyłając jednocześnie do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy lub określonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Powyższe pozwala ocenić, że w obowiązującym systemie prawnym brak jest przepisu szczególnego, który określałby precyzyjnie ilości miejsc postojowych, w zależności od planowanego sposobu zagospodarowania. Ilość miejsc parkingowych winna więc zostać określona przez projektanta w dostosowaniu do skali i potrzeb zamierzenia inwestycyjnego i przez niego uzasadniona. Jak wynika z poprawionego projektu budowlanego, ilość miejsc postojowych, w stosunku do pierwotnie projektowanych została jeszcze zmniejszona o 4 miejsca. Aktualnie zaprojektowano tylko 14 miejsc postojowych w tym 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych oraz 1 dla autokarów (str. 10 projektu budowlanego), co jest w ocenie projektanta wystarczające, bowiem zapewniona została możliwość postoju samochodów dla 97-108 osób. Wyjaśniono, że ilość miejsc postojowych zaprojektowano w stosunku do funkcji obiektu i wynika ona ze specyfiki działalności obiektu (obsługi zorganizowanych grup turystycznych jak obozy, wycieczki, kolonie, grupy szkoleniowe). Zwrócić także należy uwagę, że jeśli w pensjonacie może jednorazowo mieszkać 108 osób to niezrozumiałe jest podawanie ilości gości jako 97 - 108. Miejsca parkingowe winny być obliczane dla maksymalnej możliwej ilości pensjonariuszy.

W ocenie organu odwoławczego zaprojektowana ilość miejsc postojowych jest niewystarczająca dla tego rodzaju obiektu.

14 miejsc postojowych w tym 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych oraz 1 dla autokarów, bez zapewnienia miejsc postojowych dla obsługi i personelu obiektu usługowego, nawet w przypadku jeżeli będą przyjeżdżać autobusami zorganizowane grupy turystów, nie spełnia wymogu dostosowania obiektu do skali i potrzeb zamierzenia inwestycyjnego.

Zapewnienie postoju dla 97-108 osób, nie wliczając w to miejsc postojowych dla obsługi i personelu obiektu usługowego, na 13 miejscach postojowych, bowiem czternaste miejsce, w razie braku samochodu osoby niepełnosprawnej, będzie pozostawało puste, w ocenie organu odwoławczego, nie da się w żaden sposób pogodzić z obiektywnie rozumianym doświadczeniem życiowym (stanem obiektywnym). Aby obsłużyć tak duży sześciokondygnacyjny obiekt o powierzchni zabudowy 632,90 m2, kubaturze 7719 m3 i 39 pokojach założyć trzeba minimum 15 osób obsługi (administracja, wyżywienie, sprzątanie) dla co najmniej 1/3 pracowników przewidzieć trzeba miejsca postojowe. Zatem już co najmniej 5 miejsc postojowych powinno zostać przewidzianych dla osób z obsługi obiektu. Zaprojektowane 13 + 1 miejsc postojowych dla budynku usługowego, zamieszkania zbiorowego (pokoje gościnne z wyżywieniem) nie spełnia wymogu § 18 ust. 1 warunków technicznych, który stanowi, że Zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zaprojektowane 13+1 miejsc postojowych dla budynku usługowego, zamieszkania zbiorowego (pokoje gościnne z wyżywieniem) nie spełnia też wymogu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, który stanowi, że obiekt budowlany jako całość oraz jego poszczególne części, wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając warunki użytkowe zgodne z przeznaczeniem obiektu. W ocenie organu odwoławczego, przy założeniu, że autokarem przyjedzie 50 osób oraz, przy mało realnym założeniu, że pozostali pensjonariusze przyjadą po 4 osoby w samochodzie i tylko [...] pracowników ośrodka będzie korzystała z parkingu, niezbędne byłoby zaprojektowanie co najmniej 19 miejsc postojowych dla samochodów osobowych + 1 dla osoby niepełnosprawnej + 1 dla autokaru. Podane obliczenie, zdaniem organu odwoławczego stanowi absolutne minimum potrzeb. Wobec stwierdzenia niezapewnienia minimalnej ilości stanowisk postojowych inwestycja nie spełnia wymagań przepisów prawa w postaci konieczność urządzenia na działce budowlanej stanowisk postojowych dla samochodów w ilości stosownej do rodzaju projektowanego obiektu.

Po dokonaniu dogłębnej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w związku ze wskazaniami wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 14.02.2020 r., sygn. akt II SA/Kr 1527/19 , w konsekwencji weryfikacji dokonanych uzupełnień i wprowadzonych zmian w projekcie budowlanym organ odwoławczy stwierdza, że przedstawiony projekt budowlany nie spełnia obowiązujących przepisów, co skutkuje utrzymaniem decyzji Starosty [...] z 13 maja 2019 r. znak: [...], którą odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pn.: Przebudowa, nadbudowa i rozbudowa budynku usługowego (pokoje gościnne z wyżywieniem) wraz z urządzeniami budowlanymi i infrastrukturą towarzyszącą: miejsca gromadzenia odpadów stałych, miejsca postojowe, dojścia, dojazd, wewnętrzna instalacja kanalizacji deszczowej oraz rozbiórka budynków gospodarczych, na działkach nr ewid. nr [...], [...], [...], obręb K., jednostka ewidencyjna K. przy [...]

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. L. i F. L., zarzucając jej

1) materialnego a to art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędne przyjęcie, że projekt zagospodarowania terenu nie zapewnia minimalnej ilości stanowisk postojowych (inwestycja nie spełnia wymagań przepisów prawa w postaci konieczność urządzenia na działce budowanej stanowisk postojowych dla samochodów w ilości stosownej do rodzaju projektowanego obiektu).

2) postępowania a to art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 3 ustawy prawo budowlane w zw. z § 18 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie braku wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia jaka jest liczba miejsc postojowych przy projektowanym obiekcie, stosowna do przeznaczenia terenu i sposobu zabudowy.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2. Do dnia wyrokowania stan epidemii nie został odwołany. Zgodnie z art. 15zzs4 ust.2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu obowiązującym od dnia 3 lipca 2021 r., wprowadzonym art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 28 maja 2021 r. (Dz.U.2021.1090), w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID -19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich, wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę wyłącznie przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających prowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym, że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. W myśl art. 15zzs4 ust.3 ustawy Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. W rozpoznawanej sprawie strony postępowania zostały wezwane o podanie, czy wnoszą o przeprowadzenie rozprawy zdalnej, a jeżeli tak – to o wskazanie adresu elektronicznego na platformie ePUAP - w terminie 7 dni od dnia doręczenia - pod rygorem przyjęcia, że strona nie ma możliwości technicznych uczestniczenia w rozprawie zdalnej.

Ponieważ strony nie wykonały powyższego wezwania (za wyjątkiem A. L., który nie wskazał adresu elektronicznego na platformie ePUAP, lecz inny adres) zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonawszy w niniejszej sprawie kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem tak określonych kryteriów, Wojewódzki Sąd Administracyjny doszedł do wniosku, że skarga nie jest uzasadniona.

Organ I instancji w swojej decyzji z dnia 13 maja 2019 r., odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę z kilku powodów, w tym w głównej mierze z powodu braku zgodności z ustaleniami obowiązującego w tym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz z powodu braku zaprojektowania należytej ilości miejsc postojowych, odpowiedniej dla funkcji projektowanego budynku. Pozostałe przyczyny (związane z zawartością projektu budowlanego oraz przyjętych rozwiązań projektowych) zostały w toku postępowania przed organem II Instancji wyjaśnione, uzupełnione i poprawione. Natomiast organ II instancji jako główny powód odmowy udzielenia pozwolenia na budowę podał w zaskarżonej decyzji brak zapewnienia wystarczającej ilości miejsc postojowych. Uchylił się jednocześnie od oceny zgodności inwestycji z zapisami § 11 obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, gdyż zdaniem organu odwoławczego nie jest to możliwe, ze względu na nieprecyzyjność postanowień planu.

Sąd w całości podziela rozważania organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dotyczące tego, że nie zaprojektowano wystarczającej dla zamierzeni inwestycyjnego ilości miejsc postojowych.

Zgodnie z § 18 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 1225), zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. (ust. 1) Liczbę stanowisk postojowych i sposób urządzenia parkingów należy dostosować do wymagań ustalonych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby stanowisk, z których korzystają osoby niepełnosprawne. (ust. 2)

Prawdą jest, że plan nie zawiera żadnych szczegółowych wytyczanych dotyczących konkretnej ilości wymaganych miejsc postojowych, zatem nie jest możliwe zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu § 18 ust. 2 rozporządzenia, poprzestać zatem należy na jego ust. 1, który nakazuje urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, stanowiska postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również stanowiska postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Pomimo, że z przepisu tego nie wynika konkretna liczna wymaganych miejsc, to jednak nie oznacza to, że liczba ta może być dowolna – ma być stosowna (czyli odpowiednia) dla przeznaczenia i sposobu zabudowy oraz ma uwzględniać ilość użytkowników stałych i czasowo przebywających. Z elementarnych zasad logiki wynika, że inna będzie "odpowiednia" ilość miejsc dla zabudowy mieszkaniowej, inna dla usługowej czy produkcyjnej, a jeszcze inna dla zabudowy pensjonatowej czy hotelowej. W projektowanym hotelu może jednorazowo przebywać maksymalnie 108 gości, posiada on 39 pokoi, natomiast zaprojektowano tylko 14 miejsc postojowych w tym 1 miejsce dla osób niepełnosprawnych oraz 1 dla autokarów, innymi słowy tylko 12 "zwykłych" miejsc postojowych. Oznacza to, że nie zapewniono miejsc postojowych dla gości zajmujących choćby połowę pokoi, nie wspominając o pracownikach hotelu, którzy nawet w niewielkiej liczbie, ale jednak będą musieli zostać tam zatrudnieni. Założenia, że znaczna część osób będzie korzystała z komunikacji publicznej, a w każdym samochodzie, którym goście przyjadą do hotelu znajdą się 4 osoby, jest założeniem optymistycznym, lecz nie znajdującym odzwierciedlenia w doświadczeniu życiowym. Wbrew twierdzeniu projektanta, na etapie projektowania nie jest także możliwe kategoryczne stwierdzenie, że specyfika obiektu będzie polegała na obsłudze grup zorganizowanych. Z projektu budowlanego obiektywnie wynika tylko tyle, że obiekt dysponuje 39 pokojami i ponad setką miejsc noclegowych dla osób przyjezdnych, które jednak najczęściej poruszają się własnymi samochodami. Rację ma zatem organ, że zaprojektowane 13+1 miejsc postojowych dla budynku usługowego zamieszkania zbiorowego nie spełnia także wymogu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, przede wszystkim jednak nie została zapewniona zgodność projektu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Odnosząc się natomiast do kwestii związanych z brakiem możliwości oceny planowanej inwestycji w zakresie jej zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, to w pierwszej kolejności wskazać należy, że przedmiotowy plan był kontrolowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który wyrokiem z dnia 16 maja 2008 r. sygn. II SA/Kr 230/08 stwierdził nieważność licznych jednostek redakcyjnych zaskarżonej uchwały, w tym także § 11 ust. 3, który był bezpośrednio poprzedzony § 11 ust. 2, co do którego Wojewoda sformułował w zaskarżone decyzji szereg argumentów, które przepisu tego zastosować mu nie pozawalają. Podkreślenia wymaga, że wyrok ten zapadł na skutek rozpatrzenia skargi Wojewody.

Z okoliczności tych wynika głównie taki wniosek, że ani Wojewoda (organ II Instancji wydający zaskarżoną decyzję) składając skargę na akt prawa miejscowego nie dopatrzył się w sformułowaniu § 11 ust. 2, którego zastosowania obecnie odmówił, żadnych tego rodzaju uchybień, które uzasadniałyby orzeczenie o jego nieważności, ani też okoliczności tych wówczas nie dopatrzył się Sąd.

Dalej wskazać należy, że planowana inwestycja znajduje się na terenie oznaczonym UW2 (tereny ośrodków wypoczynkowych), dla których to obszarów ustalenia zawiera § 11 ust. 1 i 2 planu miejscowego dla wschodniej części obszaru wsi K. w gminie K.. Zgodnie z tym przepisem:

"1. Utrzymuje się przeznaczenie oraz zabudowę i zagospodarowanie terenów istniejących ośrodków wypoczynkowych, oznaczonych na rysunku planu symbolami:

1) UW1 -ośrodek "[...]

2) UW2 - ośrodek "[...]", z zespołem towarzyszących usług i administracji, z obiektem objętym ochroną konserwatorską oznaczonym symbolem OK1.

2. Przy modernizacji, przebudowie i rozbudowie istniejących obiektów oraz budowie nowych obiektów związanych z przeznaczeniem terenu, należy zachować wymaganie, by obiekty budowlane, przez zastosowanie odpowiedniej skali, formy architektonicznej, materiałów użytych do wykończenia elewacji i kolorystyki - były harmonijnie wpisane w otaczający krajobraz w nawiązaniu do miejscowych uwarunkowań kulturowych i naturalnych."

Prawdą jest, że zawarte w § 11 ust. 2 planu ustalenia są ogólnikowe i nie zawierają żadnych skonkretyzowanych wytycznych, parametrów, ani wskaźników architektoniczno-urbanistycznych. Nie zmienia to jednak faktu, że nadal jest to obowiązujący przepis aktu prawa miejscowego i organ administracji architektoniczno – budowlanej nie ma uprawnienia do odmowy jego stosowania. W szczególności organ odwoławczy nawet nie spróbował odnieść się do niezwykle obszernego, szczegółowego i rzetelnego pisma Gminy K. z dnia 7 października 2021 r. autorstwa A. G. - Kierownika Referatu Gospodarki Gruntami, Planowania Przestrzennego i Ochrony Środowiska Urzędu Gminy K.. W tym miejscu przytoczyć zatem należy najistotniejsze jego fragmenty:

"ANALIZA HISTORYCZNO PRZESTRZENNA OBSZARU UW2 (WDW) (...)

Zgodnie z rysunkiem planu zagospodarowania teren oznaczony jest symbolem UW2 - ośrodek [...] z zespołem towarzyszących usług i administracji, z obiektem objętym ochroną konserwatorską oznaczonym symbolem OKI. (...) Przytoczone ustalenie planu zagospodarowania ma charakter normy otwartej, która wymaga analizy historycznej oraz architektoniczno-krajobrazowej w celu zidentyfikowania "miejscowych uwarunkowań kulturowych", a także opisania stanu istniejącego. Ocena rozwiązania projektowego winna obejmować również aspekty środowiskowe z uwagi na użyte określenie "naturalnych". Ponadto wymaga wyjaśnienia pojęcia harmonijnie"

Historia terenu UW2 - układ przestrzenny, zabudowa historyczna, cechy architektoniczne.

Sanatorium [...] znajduje się środkowej części wsi po zachodniej stronie drogi łączącej K. z K., przy dawnej Drodze Saperów. Adres obiektu: K. , ul. [...]. Budynek jest wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków (GEZ), nie figuruje w rejestrze zabytków (procedura wpisu jest w toku). Wielokrotnie remontowany, przebudowywany, rozbudowywany i modernizowany. Obiekt stanowi jeden z dwóch zachowanych budynków dawnego Sanatorium [...]wraz z willą "[...] oraz jeden z trzech zachowanych obiektów dawnego Sanatorium [...] im. J. P. (z tzw. [...]" - wpisaną do rejestru zabytków oraz Domem Komendanta wpisanym do GEZ, procedura wpisu do rejestru zabytków w toku). Ochrona konserwatorska obiektów wskazuje na ich wartości kulturowe. (...) W roku 1897 do Z. przyjechali B. i K. D. i wówczas zrodził się pomysł wybudowania sanatorium przeciwgruźliczego w K. . (...) Teren zakupiono w sierpniu 1899 roku. Wybór zarówno miejscowości, jak i działki nie był przypadkowy. K. D. uważał za podstawową kwestię właściwe położenie zakładu. (...) Uroczyste otwarcie nastąpiło 1 listopada 1902 roku. (...) Nieco poniżej gmachu sanatorium, od strony południowej wśród drzew, wzniesiono niewielką drewnianą willę przeznaczoną na mieszkanie dyrektora sanatorium. Budowę rozpoczęto w roku 1907 wg proj. S. W., a ukończono w 1908 roku. (...) Dnia 7 maja 1928 roku, na mocy aktu kupna-sprzedaży podpisanego w K., zakład sprzedano Ministerstwu Spraw Wojskowych. Utworzono tu Wojskowe Sanatorium im. [...]. (...) W latach trzydziestych przeprowadzono remont elewacji frontowej oraz wybudowano bitą drogę łączącą [...]. Wybuch wojny zniweczył dalsze plany związane z modernizacją kościeliskiego uzdrowiska. 1 września 1939 roku sanatorium wojskowe zostało ewakuowane. Po wkroczeniu na tereny wojsk radzieckich, większość oficerów - lekarzy sanatorium wojskowego została internowana. Podczas okupacji w sanatorium umieszczono szpital wojskowy, a później dom dla rekonwalescentów. Po wojnie sanatorium wojskowe przeniesiono do "[...] (w Z.), a na przełomie 1947 i 1948 roku ponownie ulokowano je w Sanatorium [...] Z dniem 1 maja 1948 roku otworzono tu Wojskowy Dom Wypoczynkowo-Leczniczy. (...) W latach 1973-1975 wybudowano nowy kompleks, powiększając liczbę miejsc. W latach 1975-1980 przeprowadzono gruntowną modernizację i przebudowę (...) Wtedy również, w bezpośrednim sąsiedztwie dawnego sanatorium, powstało kilka budynków usług towarzyszących, w tym administracyjno-biurowy (w najbliższym czasie będzie to nowa siedziba urzędu gminy) oraz budynek mieszczący kantynę, sklep i zakład fryzjerski, a także pomieszczenia magazynowe - objęty wnioskiem o udzielenie pozwolenia na budowę. Bliżej ulicy [...] powstał zespół parterowych wojskowych budynków magazynowych. (...) Teren należący do WZW K. , był terenem wojskowym zamkniętym. Po zmianach własnościowych dawne (rozbudowane) sanatorium [...] obecnie jest kompleksem wypoczynkowo szkoleniowym "[...]". Niektóre budynki usług towarzyszących należące dawniej do WZW zostały sprzedane i aktualnie stanowią własność prywatną (w tym przedmiotowy budynek). W czasie sporządzania planu zagospodarowania przestrzennego teren był w całości własnością wojska i dlatego opisany został jednym symbolem, a istniejące zagospodarowanie: zabudowa i infrastruktura techniczna były wystarczające i nie przewidywano dalszej rozbudowy ośrodka w zakresie powiększania bazy noclegowej. Obecnie zarządzający zamierza przebudować dawne sanatorium usuwając szpecącą go rozbudowę.

Z analizy opisanych uwarunkowali historycznych wynika, że teren UW2 należy rozpatrywać całościowo i ustalenia planu zagospodarowania przestrzennego odczytywać w odniesieniu do historii jego zagospodarowania, z uwzględnieniem wszystkich aspektów kulturowych i środowiskowych. Największy i najważniejszy pod względem historycznym obiekt terenu UW2 to otoczone dużym lasem i parkiem dawne sanatorium. (...) Czytelna jest historyczna zasada kształtowania przestrzeni przy sanatorium wokół którego pojawiały się budynki o dużo mniejszej skali o różnych funkcjach towarzyszących – najpierw Dyrektorówka, potem Dom Komendanta, a na końcu wojskowe budynki administracyjno-biurowy i usługowo-magazynowy (objęty wnioskiem) oraz zespół magazynowy. Funkcja towarzysząca mieściła się w budynkach parterowych łub piętrowych. Dla oceny zgodności planowanej przebudowy z ustaleniami planu zagospodarowania przestrzennego należy przyjąć czytelną, historyczną zasadę kształtowania przestrzeni polegającą na budowie dużego budynku o funkcji podstawowej (sanatoryjnej, potem wypoczynkowej) oraz piętrowych lub parterowych budynków o funkcji towarzyszącej i uzupełniającej podstawową.

Rozwiązanie architektoniczne zawarte w projekcie budowlanym łamie opisaną zasadę kształtowania przestrzeni terenu UW2, w taki sposób, że przebudowa parterowego budynku usług uzupełniających do 6 kondygnacji, zmienia skalę zabudowy w sposób zasadniczy i niekorzystny czyli nieodpowiedni, a także zamienia pierwotną funkcję (usługi towarzyszące) na podstawową (noclegowa). Zatem rozbudowa istniejącego obiektu nie zachowuje wymagania zastosowania odpowiedniej skali, by harmonijnie wpisywać się w otaczający krajobraz w nawiązaniu do miejscowych uwarunkowań kulturowych i naturalnych.(...)

Lata 70-te przyniosły niekorzystne zmiany w zakresie architektonicznego kształtowania zabudowy, które dotyczyły przede wszystkim rozbudowy sanatorium. Przestrzenne lokalizowanie budynków o funkcji towarzyszącej nie zaburzało historycznej kompozycji terenu. Jednak forma architektoniczna powstających budynków pozostała w zupełnym oderwaniu od historycznych uwarunkowań. Zbudowano wtedy murowane budynki, parterowe i piętrowy (administracyjno socjalny) o dachach płaskich, nie posiadające poza kamienną okładziną podmurówki, żadnych cech stylowych. Zaprojektowano je w Wojskowym Biurze Projektowym w W., kompletnie ignorując uwarunkowania kulturowe i historyczne. Ich forma architektoniczna obecnie nie jest akceptowalna i w związku z tym zarówno "[...] jak i Gmina K. podjęły działania w kierunku jej zmiany. Niemniej jednak zauważyć trzeba, że również ten okres posiada wartości które winny być uwzględnione przy analizowaniu projektu w odniesieniu do ustaleń planu zagospodarowaniu. Przede wszystkim uwagę zwrócić trzeba na zagadnienie funkcji. W latach 70-tych, ze względu na szczególną potrzebę polityczną, konieczne było wprowadzenie funkcji dodatkowych związanych z tym i kilkoma innymi ośrodkami wojskowymi zlokalizowanymi w K. [...]). Funkcje te zrealizowano w kilku niewielkich budynkach, położonych poza ścisłym terenem sanatorium, parkiem, lasem, domem komendanta. Rozlokowano je przy drodze dojazdowej do ośrodka wypoczynkowego i ul. [...]. Natomiast po drugiej stronie potoku wybudowano wtedy 4 dwupiętrowe bloki dla żołnierzy i ich rodzin. Wszystkie obiekty z tego czasu mają podobną bezstylową, ale jednocześnie neutralną formę architektoniczną, a zespół tworzy przemyślaną funkcjonalna całość. (...) To właśnie przede wszystkim tych budynków dotyczy zapis planu mówiący o zasadzie harmonijnego nawiązania skali i formy architektonicznej do uwarunkowań kulturowych. Zwrócić należy również uwagę i podkreślić, że plan nie dopuszcza zmiany ich funkcji. Zaprojektowany obiekt zmienia nie tylko funkcję istniejącego obiektu z usługowo-magazynowej na noclegową, ale również w sposób zasadniczy zmienia jego skalę (z parterowego na 6-0 kondygnacyjny) oraz formę architektoniczną w taki sposób, że nie można mówić tu ani o harmonijnym ani w ogóle o nawiązaniu do uwarunkowań kulturowych. (...)

Harmonia - pojęcie i definicja. Harmonia jest pojęciem bardzo szerokim i trudno definiowalnym, odnoszącym się do wielu dziedzin, rzeczy i sytuacji. Dokonując wyboru w odniesieniu do przedmiotu sprawy z pojęciem tym związane są ściśle poniższe synonimy. W kontekście dopasowania pod względem kształtu harmonia obejmuje: czystość, elastyczność, estetykę, foremność, geometryczność, harmonijność, kształtność, osiowość, postawność, prawidłowość, proporcje, proporcjonalność, regularność, równomierność, symetrię, symetryczność, zgrabność. Harmonia jako porządek natury to: porządek, rozkład, struktura, system, układ, uporządkowanie. Harmonia w kontekście współistnienia to: adekwatność, dogodność, kompatybilność, odpowiedniość, optymalność, poręczność, przystawalność, równowaga, stosowność, symetria, zgodność. Harmonia w sensie trwałości i równowagi to: równowaga, stabilizacja, stałość, trwałość.

Wyniki analizy historycznej w kontekście ustaleń planu zagospodarowania wskazują, że harmonijne nawiązane do uwarunkowań kulturowych związane będzie z pojęciami: estetyki, foremności, osiowości, proporcjonalności, regularności, uporządkowaniem, kompatybilnością, optymalnością, zgodnością, adekwatnością, równowagą.

Harmonijne nawiązanie do miejscowych uwarunkowań kulturowych i naturalnych rozumiane być tu powinno jako kontynuacja i twórcza interpretacja wartości kulturowych określonych dla terenu UW2. W zakresie kształtowania przestrzeni dotyczyć to będzie przede wszystkim zasady dotyczącej skali zabudowy (jeden budynek duży, pozostałe zdecydowanie mniejsze), funkcji obiektów (jeden duży budynek o funkcji podstawowej, a w pozostałych mniejszych funkcje towarzyszące) oraz formy architektonicznej. W zakresie formy architektonicznej efekt harmonii może być w osiągnięty w różny sposób. (...) Z zestawienia choćby powyższych fotografii jasno wynikają i czytelne są cechy architektoniczne obiektów historycznych, m. in. regularne podziały, rytmy, uporządkowanie, prostota i logika kompozycji elewacji. Porównanie ich z cechami projektowanego obiektu pokazuje, że projekt cechuje brak przemyślanej kompozycji elewacji, chaos i przypadkowość i niekonsekwencje wynikające z chęci pomieszczenia jak największej liczby pokoi i układu komunikacyjnego. Kształt zaprojektowanego dachu w żadnym razie nie nawiązuje do regionalnej architektury i wartości kulturowych tego elementu budynku, jest wręcz jego zaprzeczeniem."

Porównując choćby zawarte w projekcie budowlanym rysunki elewacji z przedstawionymi w piśmie zdjęciami istniejących obiektów, nie jest trudno dojść do przekonania, że w istocie skala, wielkość, forma architektoniczna i kształt zaprojektowanego budynku nie nawiązuje nie tylko harmonijnie ale w ogóle nie nawiązuje - do miejscowych uwarunkowań kulturowych i naturalnych.

Dyskusyjne może być również i to (czego również organ nie przeanalizował) czy w ogóle w świetle § 11 ust. 2 obowiązującego planu miejscowego możliwa jest nadbudowa istniejących obiektów. W odniesieniu do istniejących obiektów plan wymienia bowiem tylko ich "modernizację, przebudowę i rozbudowę". Okoliczność ta jednak nie ma w niniejszej sprawie istotnego znaczenia, jako że uzasadnionym powodem odmowy udzielenia pozwolenia na budowę jest brak zaprojektowania wystarczającej ilości miejsc postojowych. Skoro organ nie wypowiadał się ani nie analizował możliwości nadbudowy istniejącego obiektu w świetle obowiązujących ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie jest rzeczą sądu administracyjnego zastępowanie go w tym zakresie.

Ostatecznie zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione i została ona oddalona na zasadzie art. 151 p.p.s.a.