Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 27/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust.1,2
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Maczewski, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska, Sędzia WSA Anna Sokołowska (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zienkowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 27 lutego 2018 r. sprawy ze skargi E. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą FHU "S." na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 20 września 2017 r. wpłynął do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej wniosek E. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Firma H.-U. "[...]" (zwana dalej: "Wnioskodawczynią", "Skarżącą")

o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług (uzupełniony pismem z dnia 19 października 2017r.) w zakresie zwolnienia

z opodatkowania podatkiem VAT wycofania z majątku przedsiębiorstwa lokalu użytkowego związanego z likwidacją działalności gospodarczej i przeznaczenie go do wynajmu oraz podatku dochodowego od osób fizycznych.

Wnioskodawczyni kupiła lokal użytkowy 01 lutego 2007 r., na fakturę VAT

i dokonała odliczenia podatku VAT. Kwota netto lokalu zakupionego została odliczona na przestrzeni 10 lat jako amortyzacja do 31 stycznia 2017 r. Przez cały ten okres Wnioskodawczym wykonywała drobne remonty w lokalu, które nie spowodowały podwyższenia wartości lokalu.

Lokal po zakończeniu działalności gospodarczej Wnioskodawczyni będzie wynajmowała jako osoba fizyczna nie prowadząca działalności gospodarczej.

Wnioskodawczyni jest czynnym zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów

i usług. Zainteresowana nie korzysta ze zwolnienia, o którym mowa w art. 113 ustawy

z dnia 11 marca 2004 r. Wnioskodawczym zamierza zlikwidować działalność w dniu

15 listopada 2017 r.

Dnia 1 lutego 2007r. lokal został wprowadzony do ewidencji środków trwałych

i tego dnia został przyjęty do użytkowania. Lokal Wnioskodawczyni zamierza wynajmować od dnia 16 listopada 2017r.

Lokal był i jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Wnioskodawczyni nie ponosiła wydatków na ulepszenie lokalu w rozumieniu podatku dochodowego.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie w zakresie podatku od towarów i usług:

Czy Wnioskodawczyni powinna zapłacić podatek od towarów i usług po zamknięciu działalności gospodarczej od lokalu użytkowego zakupionego dnia 1 lutego 2007 r.?

Zdaniem Wnioskodawczyni, nie powinna zapłacić podatku VAT, ponieważ nie ponosiła wydatków na ulepszenie i lokal posiada od ponad 10 lat (art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy).

W zaskarżonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie indywidualnej interpretacji z dnia [...] r. nr [...] organ interpretacyjny uznał powyższe stanowisko za nieprawidłowe.

Uzasadniając swoje stanowisko organ interpretacyjny nakreślił ramy prawne, przytaczając treść art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 5 ust. 3, art. 7 ust. 1, ust. 2, art. 8 ust. 1, ust. 2, art. 15 ust. 1, ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r. poz. 1221), zwanej dalej u.p.t.u., dotyczących przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, pojęcia dostawy, świadczenia usług, towarów, podatnika podatku od towarów i usług, działalności gospodarczej, zakresu opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Organ interpretacyjny wskazał także na treść art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2017 r., poz. 459, z późn. zm.) i przytoczył definicję oraz cechy umowy najmu, będącej umową dwustronną i wzajemną, gdzie odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu.

Organ interpretacyjny, biorąc pod uwagę omówione przepisy, stwierdził,

że świadczenie usług najmu wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 u.p.t.u. definicję działalności gospodarczej, jeżeli jest wykonywane w sposób ciągły do celów zarobkowych, bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Następnie, wskazując na przedstawione zdarzenie przyszłe, stwierdził, że skoro w przedmiotowej sprawie nie nastąpi całkowita likwidacja prowadzonej działalności gospodarczej, bowiem Wnioskodawczyni planuje dalsze świadczenie usług najmu lokalu użytkowego to czynności najmu wykonywane przez Wnioskodawczynię będą stanowić działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u. i podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ Wnioskodawczyni, w związku z wykonywanym najmem lokalu wypełnia przesłanki zdefiniowane w art. 15 ust. 1

i ust. 2 ustawy i w dalszym ciągu będzie występowała w roli podatnika podatku od towarów i usług prowadzącego działalność gospodarczą. Świadczenie przez Wnioskodawczynię ww. usług najmu, za które jest pobierana należność od nabywcy tej usługi, opodatkowane jest stawką właściwą dla świadczonej usługi.

Zdaniem organu, skoro Wnioskodawczyni ma zamiar dalej wynajmować lokal użytkowy (na zasadzie najmu prywatnego – poza prowadzoną działalnością), w sprawie nie będzie miał zastosowania art. 7 ust. 2 pkt 1 u.p.t.u. , bowiem nie nastąpi tutaj dostawa towaru na cele osobiste. Jak wynika z opisu zdarzenia przyszłego lokal użytkowy po wycofaniu z działalności gospodarczej przeznaczony będzie do dalszego wynajmu

i nadal będzie wykorzystywany przez Wnioskodawczynię do wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wskazano także,

że Wnioskodawczyni, po wycofaniu lokalu z ewidencji środków trwałych oraz po likwidacji działalności gospodarczej nie utraci statusu podatnika VAT. Dalej organ interpretacyjny wskazał na regulacje prawne dotyczące stawek podatkowych w podatku od towarów i usług obowiązujących na podstawie art. 41 ust. 1 i art. 146a pkt 1 u.p.t.u.

Następnie, wskazano, na treść art. 43 u.p.t.u., regulującego zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy lub świadczenia usług. Organ stwierdził, że wynajem lokalu użytkowego nie korzysta ze zwolnienia na podstawie

art. 43 ust. 1 pkt 36 u.p.t.u., przewidzianego co do zasady dla nieruchomości

o charakterze mieszkalnym. W ocenie organu w sprawie nie będzie mieć zastosowania także zwolnienie określone w art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u., gdyż nie nastąpi dostawa lokalu użytkowego, o której mowa w ww. przepisie, albowiem nie nastąpi całkowita likwidacja prowadzonej działalności gospodarczej, skoro Wnioskodawczyni planuje dalsze świadczenie usług najmu lokalu użytkowego.

Końcowo w interpretacji wskazano, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej podatku od towarów i usług, zaś wniosek w części dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych został załatwiony odrębnym rozstrzygnięciem.

Organ interpretacyjny powołał także treść art. 14b § 3, art. 14na ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017 r., poz. 201 ze zm.) dalej zwana O.p.

W skardze wywiedzionej na powyższą interpretację Skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o jej uchylenie w całości oraz zobowiązanie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej do wydania interpretacji indywidualnej stwierdzającej, że stanowisko Skarżącej zawarte we wniosku z dnia 15 września 2017 r. dotyczące podatku VAT jest prawidłowe, a także o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego wedle norm przepisanych.

Zaskarżonej interpretacji indywidualnej Skarżąca zarzuciła:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy to jest:

1) art. 43 ust. 1 pkt 10, art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 pkt 6 u.p.t.u. w zw. z art. 12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (dalej: dyrektywa

o VAT) w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe uznanie, iż wycofanie ze środków trwałych lokalu użytkowego Skarżącej nie będzie stanowiło dostawy towarów i nie będzie korzystało ze zwolnienia podatkowego, podczas gdy ze względu na korzystanie przez Skarżącą z lokalu ponad

2 lata od daty jego nabycia na potrzeby własnej działalności gospodarczej oraz nieponoszenia przez Skarżącą wydatków na ulepszenie lokalu w tym okresie w związku z wycofaniem lokalu z działalności gospodarczej możliwe jest zastosowanie zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. Tym samym stanowisko Skarżącej wskazane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej powinno być uznane za prawidłowe;

2) art. 15 ust. 1 i 2 w zw. art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.t.u.

w zw. z art. 9 ust. 1 dyrektywy o VAT w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe uznanie, iż po wycofaniu przez Skarżącą ze środków trwałych lokalu użytkowego zakupionego dnia 1 lutego 2007 r. Skarżąca nadal będzie prowadzić działalność gospodarczą w zakresie najmu oraz będzie podatnikiem podatku VAT, gdy tymczasem pytanie Skarżącej dotyczyło możliwości zastosowania zwolnienia podatkowego związanego z pierwszym zasiedleniem (art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u.) - organ zaś wykroczył poza wskazane przez Skarżącą pytanie i odniósł się do okoliczności, co do których według przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej stanowiska Skarżącej nie będzie ona prowadzić działalności gospodarczej. Niemniej jednak niezależnie od powyższego wskazać należy, że najem realizowany przez Skarżącą będzie stanowił najem prywatny niestanowiący działalności gospodarczej, gdyż zamiarem Skarżącej nie jest prowadzenie działalności gospodarczej i tym samym nie będzie stanowił czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Organ wydał interpretację indywidualną wykraczającą poza wskazany we wniosku o wydanie interpretacji stan faktyczny sprawy, który Skarżąca opisała jako likwidację działalności gospodarczej i błędnie uznał, iż do tej likwidacji nie dojdzie;

3) art. 2a O.p. w zw. z art. 3 § 2 pkt4a p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie

i w konsekwencji nierozstrzygnięcie wątpliwości dotyczących definicji działalności gospodarczej wynikającej z art. 15 ust. 2 u.p.t.u. na korzyść Skarżącej, mimo iż definicja ta zawiera szereg kryteriów ocennych i sprzecznie interpretowanych w orzecznictwie;

2. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy to jest:

1) art. 14c § 1 i § 2 O.p. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. poprzez nienależyte rozpoznanie zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji i dowolne uznanie, że Skarżąca będzie prowadzić działalność gospodarczą w zakresie najmu, pomimo opisu wynikającego z wniosku, iż Skarżąca likwiduje działalność gospodarczą, a także poprzez nienależyte sporządzenie uzasadnienia interpretacji indywidualnej zawierającego oczywiste sprzeczności. Z jednej bowiem strony organ uznał, iż stanowisko Skarżącej jest nieprawidłowe, zaś w treści interpretacji (str. 6 - akapit 4) organ wskazał: cyt.: "podsumowując, wycofanie

z działalności gospodarczej lokalu użytkowego i dalsze wynajmowanie przez Wnioskodawczynię tegoż lokalu nie spowoduje powstania obowiązku podatkowego

w zakresie podatku od towarów i usług", co sugerowałoby prawidłowość stanowiska skarżącej;

2) art. 14e § 1 w zw. z art. 14b § 1 oraz w zw. z art. 121 § 1 O.p. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie w interpretacji indywidualnej prawa podatkowego linii orzeczniczej sądów administracyjnych, potwierdzającej prawidłowość stanowiska skarżącej;

3) art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p. w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a. polegające na naruszeniu obowiązku działania organu podatkowego na podstawie

i w granicach przepisów prawa oraz naruszenie zasady prowadzenia postępowania dotyczącego wydania interpretacji w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, w tym poprzez naruszenie wskazanych w niniejszej skardze przepisów proceduralnych oraz zastosowanie w interpretacji przepisów prawa materialnego nie znajdujących zastosowania w przedstawionym zdarzeniu.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że zgodnie z art. 57a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r.,

poz. 1369), dalej: p.p.s.a., skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W doktrynie podkreśla się,

że w świetle przytoczonego przepisu sąd bada prawidłowość zaskarżonej interpretacji indywidualnej tylko z punktu widzenia zarzutów skargi i wskazanej w niej podstawy prawnej. W szczególności sąd nie może podjąć żadnych czynności zmierzających do ustalenia innych, poza wskazanymi w skardze, naruszeń prawa. W wypadku zaś ustalenia takich wad w toku kontroli przeprowadzonej w granicach wyznaczonych skargą, nie może ich uwzględnić przy formułowaniu rozstrzygnięcia w sprawie

(por. A. Kabat, Komentarz do art.57(a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydanie VI Wolters Kluwer, wyd. elektr.).

Badając skargę pod kątem zarzutów w niej zawartych, Sąd stwierdza, że nie zasługują one na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia opodatkowania podatkiem od towarów i usług VAT wycofanego z majątku przedsiębiorstwa Skarżącej lokalu użytkowego w związku z likwidacją działalności gospodarczej i przeznaczeniem go do wynajmu.

Zdaniem organu interpretacyjnego umowa najmu lokalu użytkowego, pomimo wskazywanej likwidacji działalności, będzie realizowana przez Skarżącą w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., w związku

z czym będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług, gdyż Skarżąca nie utraci statusu podatnika. Organ przyjął także, że nie będzie miał zaś zastosowania art. 43

ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. i zwolnienie w nim określone, gdyż wycofanie nieruchomości (lokalu użytkowego) z ewidencji środków trwałych nie powoduje powstania obowiązku podatkowego, zaś planowany najem stanowi świadczenie usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług.

Skarżąca twierdzi natomiast, że wycofanie nieruchomości z ewidencji środków trwałych i zakończenie działalności spowoduje, że najem tej nieruchomości nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, gdyż nie będzie miał związku

z prowadzoną działalnością gospodarczą i został dokonany w ramach zwykłego zarządu jej majątkiem osobistym. Skarżąca zarzuca, że organ wykroczył poza ramy zakreślone w opisie zdarzenia przyszłego, skoro wskazywała, że zamierza zlikwidować działalność gospodarczą, a organ przyjął, że działalność nie została zlikwidowana.

W ocenie Sądu, prawidłowe jest stanowisko orzekającego w sprawie organu.

Na wstępie wskazać należy, że aby wykonywanie określonych czynności podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług konieczne jest spełnienie łącznie dwóch warunków: dana czynność musi być ujęta w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu oraz czynność ta wykonywana musi być przez podmiot, który w związku z wykonywaniem podlega podatkowi.

Zakreślając ramy prawne rozpoznawanej sprawy w pierwszej kolejności należy odwołać się zatem do treści art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., stosownie do którego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podlegają odpłatna dostawa towarów

i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.

Z art. 7 ust. 1 u.p.t.u. wynika, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Definicję świadczenia usług zawiera natomiast art. 8 ust.1 u.p.t.u. zgodnie z którym: przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu

art. 7, w tym również:

1) przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

2) zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

3) świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Tym samym jeżeli konkretna czynność jest świadczeniem usług, podlega wówczas opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Jak już powiedziano warunkiem opodatkowania określonej czynności podatkiem od towarów i usług jest nie tylko ustalenie, że mieści się ona w katalogu czynności objętych przez ustawę opodatkowaniem, a więc że może być uznana za odpłatną dostawę towarów lub za odpłatne świadczenie usług, ale konieczne jest także, by była ona dokonana przez podmiot, występujący w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Stosownie do treści art. 15 ust. 1 u.p.t.u. podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności.

Definicję działalności gospodarczej na gruncie podatku od towarów i usług zawiera art. 15 ust. 2 u.p.t.u., zgodnie z którym działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub dóbr niematerialnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przy tym, co wynika z art. 5 ust. 2 u.p.t.u., czynności określone w art. 5 ust. 1 (odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju) podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa.

Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawa o podatku od towarów i usług zawiera własną definicję działalności gospodarczej odmienną, niż występująca

w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej oraz w ustawie Ordynacja podatkowa. Definicja ta różni się również od definicji zawartej w innych ustawach podatkowych, w tym od definicji zawartej w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powyższe zastrzeżenie jest istotne w kontekście zarzutów, jakie Strona podnosi w skardze.

Definicja zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem podatnika tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Aczkolwiek ustawa nie wyraża tego wprost, przyjąć należy, że działalnością gospodarczą jest w zasadzie tylko ta aktywność, która wykonywana jest zawodowo, w sposób profesjonalny.

Określając w jakich przypadkach mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, a nie z zarządem majątkiem prywatnym uwzględnić należy, że nie jest możliwe przyjęcie modelowego rozwiązania, mającego zastosowanie w każdym przypadku wobec czego konieczna jest ocena każdorazowo odnosząca się do okoliczności faktycznych danej sprawy.

Z opisanego zdarzenia wynika jednoznacznie, że Skarżąca posiada status podatnika podatku od towarów i usług, zaś posiadany lokal użytkowy, który był i jest wykorzystywany do czynności opodatkowanych, po wycofaniu z ewidencji środków trwałych i zlikwidowaniu działalności gospodarczej, zamierza dalej wynajmować.

Zdaniem Sądu, uwzględniając powyższe oraz określony ww. przepisach zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług, w tym pojęcie czynności opodatkowanych, podatnika i działalności gospodarczej, organ interpretacyjny zasadnie uznał, że zawarte w opisie zdarzenia czynność najmu lokalu użytkowego stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u. i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u.

Nie może ulegać wątpliwości, że wynajem lokalu użytkowego, na gruncie ustawy

o podatku od towarów i usług, mieści się w pojęciu działalności gospodarczej, jeżeli wykonywany jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych, skoro umowa najmu co do zasady zawierana jest na dłuższy okres i wiąże się z uzyskiwaniem korzyści z tego tytułu w sposób stały. Jak wyżej wskazano - na mocy art. 5 ust.1 pkt 1 u.p.t.u., czynnościami opodatkowanymi tym podatkiem są jedynie, odpłatna dostawa towarów lub odpłatne świadczenie usług. Nieodpłatne świadczenie usług, jak też nieodpłatna dostawa towarów co do zasady nie będzie podlegać temu podatkowi.

Dokonując zatem ustalenia, czy Skarżąca prowadzi działalność inną niż gospodarcza, organ zasadnie stwierdził, że podejmuje ona czynności odpłatne, stanowiące działalność gospodarczą, co do których działa jako podatnik podatku od towarów

i usług. Skoro, najem, co do zasady jest umową charakteryzującą się odpłatnością, na co słusznie zwrócił uwagę organ w zaskarżonej interpretacji odwołując się do jego cech określonych w prawie cywilnym (art. 659 K.c.), to w tej sytuacji słuszna jest konstatacja organu, że lokal będzie nadal wykorzystywany przez Skarżącą do wykonywania czynności opodatkowanych w rozumieniu u.p.t.u., związanych z działalnością gospodarczą i przez podatnika podatku od towarów i usług. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że Skarżąca w związku z wykreśleniem nieruchomości

z ewidencji środków trwałych i likwidacją działalności statusu tego nie utraci, gdyż - jak sama twierdzi - w dalszym ciągu będzie dokonywać czynności, które – jak wyżej wskazano - podlegają opodatkowaniu i stanowią działalność gospodarczą w rozumieniu u.p.t.u. Powyższe jest oczywistą konsekwencją uznania, że Skarżąca wykonując czynności opodatkowane podatkiem od towarów i usług, w tym zakresie jest uznawana za podatnika podatku od towarów i usług. Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie organ nie wykroczył zatem poza zakres przedmiotu sprawy określonej we wniosku Skarżącej o wydanie interpretacji. Fakt, że organ dokonał odmiennej od Skarżącej oceny prawnej czynności opisanych we wniosku, uznając stanowisko za nieprawidłowe nie stanowi naruszenia art. 14b § 1 oraz § 2 O.p. poprzez wykroczenie poza zakres wniosku wyznaczony przez stronę.

Wobec powyższego nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. nieprawidłowej wykładni art. 15 ust. 1 i 2 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.t.u. w zw. art. 9 ust. 1 dyrektywy o VAT. Zdaniem Sądu, wbrew twierdzeniom Skarżącej, organ dokonał prawidłowej wykładni przepisów ustawy o podatku od towarów i usług.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. Sąd zgadza się z organem, który stwierdził, że ww. przepis nie ma w ogóle zastosowania w niniejszej sprawie. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: a) dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim; b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata.

Warunkiem rozważania zastosowania ww. przepisu jest wystąpienie dostawy towarów (budynków, budowli lub ich części) w rozumieniu ustawy. Nie ulega wątpliwości, że w opisanym zdarzeniu przyszłym nie mamy do czynienia z taką dostawą, a z czynnościami wycofania z ewidencji środków trwałych nieruchomości oraz z najmem lokalu użytkowego, a więc dalszym świadczeniem usług stanowiącym działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 u.p.t.u., podlegających opodatkowaniu, jak wyżej wykazano.

Sąd nie dopatrzył się zarzucanej w tym kontekście wewnętrznej sprzeczności interpretacji, gdyż organ stwierdził w niej jednoznacznie, że wycofanie lokalu

z prowadzonej działalności nie będzie podlegało opodatkowaniu dlatego, że Skarżąca nadal będzie przy wykorzystaniu tej nieruchomości prowadzić działalność gospodarczą, a nie dlatego, że będzie to dostawa korzystająca ze zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. Wskazać w tym miejscu należy, że Skarżąca zbyt duże znaczenie przywiązuje do okoliczności wykreślenia nieruchomości z ewidencji środków trwałych i formalnej likwidacji działalności, gdy tymczasem pozostaje to bez znaczenia dla kwalifikacji czynności na gruncie ustawy podatku od towarów i usług.

Zdaniem Sądu, przedstawiona w skardze szeroka argumentacja w zakresie badania przesłanek skorzystania ze zwolnienia określonego ww. przepisie i rozważania tych przesłanek w kontekście art. 2 pkt 6 u.p.t.u. w zw. z art. 12 ust. 1 i 2 oraz art. 135 ust. 1 lit. j) dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, pozostają bez żadnego wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy organ stwierdził, że omawiana regulacja w zakresie zwolnienia w ogóle nie ma zastosowania, z uwagi na to, że nie dojdzie do dostawy towarów. Dopiero w przypadku stwierdzenia, że w sprawie mięliśmy do czynienia z dostawą towarów, w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 10 u.p.t.u. zasadne byłoby badanie, czy zachodzą przesłanki do zwolnienia z podatku VAT, a więc rozważanie pojęć "pierwszego zasiedlenia" na podstawie wskazywanych wyżej przepisów.

Niezbędne jest także podkreślenie, że treść wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego konstytuuje przedmiot i zakres wszczętego tym wnioskiem postępowania, a więc i wydanej na jego zakończenie interpretacji. Organ interpretacyjny w wydanej interpretacji dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy, a sama interpretacja nie może spełniać funkcji opinii prawnej czy porady prawnej wydawanej na potrzeby podatnika. Jak słusznie wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, wnioskowy charakter postępowania o wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej oraz systemowe odczytanie art. 14b-14h O.p. prowadzą do konkluzji, że organ wydający interpretację jest związany merytorycznie zakresem problemu prawnego, jaki strona przedłoży we wniosku (por. wyrok NSA z dnia

27 sierpnia 2015 r., sygn. akt I FSK 1917/14). Podany we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) stanowi jedyną podstawę faktyczną wydanej interpretacji i tym samym wyznacza granice, w jakich interpretacja będzie mogła wywołać określone

w ustawie skutki prawne. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę (por. wyrok NSA

z dnia 24 czerwca 2015 r., sygn. akt II FSK 1252/13). Jeśli więc Skarżąca chciała uzyskać odpowiedź w zakresie rozumienia przesłanek z art. 43 ust. 1 pkt 10, czy też wykładni art. 2 pkt 6 i 14 u.p.t.u., czy też Dyrektywy 2006/112/WE, w kontekście zdarzenia przyszłego, w którym dokonuje dostawy budynków (budowli lub ich części), powinna wystąpić o wydanie interpretacji indywidualnej zakreślając właśnie w ten sposób ramy prawne rozpoznawanej sprawy.

W tym kontekście, istotnego wpływu na wynik sprawy nie mogła mieć również okoliczność, że organ udzielający interpretacji nie uwzględnił orzeczeń sądów administracyjnych powołanych w skardze, a dotyczących rozumienia pojęcia "pierwszego zasiedlenia", czym miał naruszyć art. 14e§ 1 O.p. oraz art. 121 O.p. Choć zgodzić się należy ze stroną, że organ udzielając interpretacji powinien co do zasady uwzględniać orzecznictwo sądów administracyjnych. Jednakże, z przyczyn wyżej wskazanych, należało uznać, że przywołane przez Skarżącą orzeczenia dotyczyły innych stanów faktycznych niż w rozpoznawanej sprawie.

Za bezpodstawny należy uznać również zarzut naruszenia art. 2a O.p. poprzez brak rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika. Zgodnie z art. 2a O.p., niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego rozstrzyga się na korzyść podatnika. Jeśli organ podatkowy natrafi na wątpliwości co do znaczenia przepisu w konkretnej sytuacji faktycznej, a wątpliwości tych nie będzie można usunąć w trakcie prawidłowo prowadzonej wykładni przepisów prawa podatkowego, to wówczas stosując art. 2a O.p. powinien przyjąć znaczenie przepisów korzystniejsze dla podatnika. Przez "korzyść podatnika" należy rozumieć optymalne dla niego rozwiązanie prawne spośród tych, które zarysowały się w trakcie wykładni przepisu. To, jakie rozwiązanie jest korzystniejsze dla podatnika, wskazuje sam podatnik prezentując swoje stanowisko

w tym zakresie. Wskazywana przez podatnika interpretacja przepisu i sposób jego zastosowania może zostać zakwestionowana przez organ podatkowy poprzez wykazanie, że treść przepisu nie budzi wątpliwości na tle tej konkretnej sprawy albo - jeżeli przepis budzi pewne wątpliwości - poprzez wykazanie, że wątpliwości te da się usunąć, a wynik prawidłowo przeprowadzonej wykładni przepisu jest inny niż wskazywany przez podatnika. Zasada ta mogłaby być naruszona w sytuacji, gdyby zachodziły istotne i niedające się usunąć wątpliwości.

W badanej sprawie, strona wysnuła odmienną argumentację co do mających zastosowanie przepisów prawa, jednakże nie oznacza to, że organ wydając argumentację przeciwną naruszył art. 2a O.p., gdyż treść przepisów nie budzi wątpliwości na tle przedstawionej sprawy. Nie można w tym przypadku uznać istnienia niedających się usunąć wątpliwości.

Nie znajdują uzasadnienia pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W wydanej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego organ podatkowy dokonując oceny stanowiska Skarżącej w zakresie objętym treścią wniosku, zawarł zgodnie z art. 14c § 1 i § 2, a także art. 120 i art. 121 § 1 O.p. zarówno pełną ocenę przedstawionego stanowiska, jak i wskazał uzasadnienie prawne, odnosząc się przy tym w pełni do treści złożonego wniosku. Uzasadnienie prawne rozumieć należy przy tym, jako oparty na przepisach prawa wywód, zawierający wyjaśnienie takiej, a nie innej oceny stanowiska strony wraz z przytoczeniem odpowiednich przepisów prawa. W zaskarżonej interpretacji organ powołał odpowiednie przepisy prawa podatkowego, stanowiące podstawę dokonanej kwalifikacji. Zaskarżona interpretacja nie jest pozbawiona rzetelnej oceny stanowiska Skarżącej w zakresie wskazanym we wniosku o jej wydanie. Tym samym organ działał na podstawie przepisów prawa i nie naruszył art. 120 O.p. W sprawie nie został także naruszony

art. 121 § 1 O.p. Postępowanie budzące zaufanie, to postępowanie staranne

i merytorycznie poprawne, traktujące równo interesy podatnika i Skarbu Państwa. Zasada zaufania nie może być jednak rozumiana jako konieczność wydawania decyzji sprzecznych z obowiązującym prawem, a korzystnych dla podatnika. Ze wskazanych przepisów, które w ocenie strony naruszył organ nie wynika, że organy podatkowe obowiązane są interpretować przepisy prawa jedynie w sposób zadowalający podatnika. Zatem wydana interpretacja indywidualna nie została wydana z naruszeniem zasady zaufania do organów podatkowych.

W związku z powyższym, za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia przepisów art. 120, art. 121 § 1 w związku z art. 14h O.p.

Mając na uwadze powyższe Sąd, nie dopatrując się naruszenia przepisów prawa materialnego ani procesowego, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.