Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1114/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3, art. 220 § 1 i 3, art. 230
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz po rozpoznaniu w dniu 30 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie umowy postanawia: odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] lutego 2014 r. (data nadania u operatora pocztowego) T. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą C. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia podlegania obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego na podstawie umowy.

Zarządzeniem z dnia 1 kwietnia 2014 r. wezwano skarżącego do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 200 złotych. Skarżący w terminie do uiszczenia wpisu wniósł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.

Postanowieniem z dnia 21 lipca 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odmówił skarżącemu przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Od powyższego postanowienia skarżący pismem z dnia [...] września 2014 r. złożył sprzeciw, w którego wyniku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 25 września 2014 r. postanowił odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Na powyższe postanowienie skarżący nie złożył zażalenia.

Zarządzeniem z dnia 2 lutego 2015 r. (k. 67) doręczonym skarżącemu w dniu 25 lutego 2015 r. T. K. został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 złotych w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Skarżący w dniu [...] lutego 2015 r. czyli w terminie do uiszczenia wpisu wniósł o zwolnienie go od kosztów sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Przepis art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, pobiera się wpis stosunkowy lub stały.

Zgodnie z art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez Sąd.

Jednocześnie mając na uwadze treść art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

Pismo informujące o konieczności uiszczenia wpisu zostało prawidłowo doręczone skarżącemu w dniu 25 lutego 2015 r. (vide: zwrotne potwierdzenie odbioru pisma k. 69). W zakreślonym siedmiodniowym terminie skarżący nie uiścił stosownego wpisu, zamiast tego ponownie składając wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów.

Należy zauważyć, że zgodnie z utrwaloną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, ponowne złożenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, nawet dokonane w terminie zakreślonym w wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego uprzednio rozstrzygnięcia i pozostaje bez wpływu na bieg terminu przewidzianego w ustawie. Należy zatem w konsekwencji uznać, że ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym przez sąd do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia w stosunku do toczącego się postępowania. Ponowny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie wpływa również na bieg terminu do uiszczenia wpisu wskazanego przez sąd w wezwaniu do dokonania tej czynności oraz nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści wezwania we wskazanym przez sąd terminie (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2010 r., sygn. akt II FSK 621/09).

Jedynie wydanie i uprawomocnienie się postanowienia w przedmiocie prawa pomocy o odmiennej treści, powoduje utratę mocy pierwszego postanowienia, nie niweczy jednakże skutków niezastosowania się strony do wynikającego z tegoż postanowienia obowiązku do uiszczenia kosztów sądowych, w terminie zakreślonym nowym wezwaniem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 grudnia 2002 r., sygn. akt III RN 144/02). Odmienne działanie sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy. W rozważaniach związanych z kwestią ponownego wniosku o zwolnienie od kosztów złożonego w terminie do uiszczenia wpisu nie można pominąć także zasady wyrażonej w art. 220 § 1 p.p.s.a., stosownie do której, sąd nie podejmuje żadnej czynności w stosunku do pisma skierowanego do sądu, od którego strona nie uiściła należnej opłaty. Jeżeli zatem sąd po rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy postanowi prawomocnym orzeczeniem odmówić stronie zwolnienia z obowiązku ponoszenia kosztów oraz ponownie wezwie do uiszczenia należnej opłaty, wystąpienie z kolejnym wnioskiem w tym przedmiocie, bez znaczenia na zmianę okoliczności zawartych w tym piśmie, nie powinno zwolnić strony od skutków niezastosowania się do tego wezwania sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2007 r., sygn. akt. II FZ 330/07).

W świetle powyższego, działając na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.