Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SAB/Gl 359/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2022-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Stwierdzono bezczynność organu  - art.149 par.1a ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 1, 6 i 14
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2022 r. sprawy ze skargi W. F. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. w przedmiocie dostępu do informacji publicznej 1. stwierdza bezczynność organu, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 2. zobowiązuje organ do załatwienia wniosku w terminie 14 dni od dnia zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem, 3. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 26.08.2021 r. W. F. (dalej określany jako wnioskodawca lub skarżący) zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. (dalej określanego także jako organ) o wszczęcie postępowania wobec prowadzenia prac budowlanych na działce [...] będącej nielegalnym składowiskiem "zlokalizowanej w C. We wniosku wskazał, iż działka nr [...] o powierzchni 4949m² znajduje się w C. przy ul. [...], i jest własnością L. i R. K. i zamieszkałych w C. [...] uł. [...]. Działka nr [...] jest w całości zajęta przez ogromne ilości odpadów zwiezione przez właścicieli działki (nadzorowano proces) lub na ich zlecenie z nieznanego źródła bez wymaganych zezwoleń na: przetwarzanie (w tym składowanie) oraz zbieranie (w tym magazynowanie) w łatach 2010 r. do sierpnia 2021 r. Odpady na działkę [...] były zwożone w latach 2011 do 2020 r., a w ich skład wchodzą ziemia i glina nieznanego pochodzenia, odpady ziemne wymieszane materiałami budowlanymi nieznanego pochodzenia, fragmenty asfaltów nieznanego pochodzenia co spowodowało nielegalne podniesienie terenu o ok. 60 - 90cm. W ocenie strony samowolne podwyższanie terenu ponad to, co przewidziano w dokumentacji budowy (np. rzędne terenowe), jest odstąpieniem od projektu i wymaga zmiany pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projektu zamiennego. Wobec powyższego skarżący wniósł o wstrzymanie robót budowlanych i przywrócenia stanu poprzedniego.

Następnie pismem z dnia 23.09.2021r. nawiązując do opisanego wniosku z 26.08.2021r. wnioskodawca zwrócił się o udostępnienie informacji w następującym zakresie: I. Czy zostało wszczęte postępowanie, proszę o podanie terminu wszczęcia i numeru sprawy? II. Jeżeli postępowanie nie zostało wszczęte z jakichś powodów, to proszę o wymienienie powodów z podstawą prawną? III. Kto i kiedy wydał pozwolenie na podniesienie poziomu działek nr [...] i [...] znajdujących się w C. odpadami budowlanymi, komunalnymi, bitumicznymi, ziemnymi itp. o ok. 50 -90 cm (bryła składowiska przekracza granice działki) względem działek sąsiednich nr [...] oraz [...], której jestem współwłaścicielem? IV. Czy podniesienie terenu działek nr [...] i [...] odpadami, np. ziemnymi łub budowlanymi względem działek [...] oraz [...] było poparte odpowiednimi opracowaniami technicznymi np. operetami bezpieczeństwa biologiczne - chemicznego? V. Zestawienie czynności, jakie zostały już podjęte z ich podstawą prawną w toczącym się postępowaniu oraz ich terminy? VI. Planowany termin usunięcia składowiska, którym podniesiono teren, jeżeli jest nielegalne oraz planowane zamknięcie sprawy.

Pismem z 17.05.2021 r. organ wobec pisma strony o braku tablicy informacyjnej w miejscu budowy na działkach nr [...] i [...] wskazał, iż nie jest właściwym organem w sprawie składowania nielegalnych odpadów, wskazał przy tym, iż organem właściwym w sprawie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę lub przyjmowaniu zgłoszeń jest Starosta B., zaś informacje dotyczące wydanych decyzji przez Starostę B. można sprawdzić w ogólnodostępnym rejestrze Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego.

Organ nadzoru dokonał także analizy materiałów dowodowych i informacji wynikających z decyzji o nr [...] z dnia 25 sierpnia 2010 r., i wskazał stronie, że z treści tej decyzji nie wynika jakikolwiek zakaz podnoszenia lub niwelowania gruntu (obszaru działki, który obejmuje).

Pismem z dnia 14.07.2022r. ([...]) wystosowanym przez Państwowy Inspektorat Nadzoru Budowlanego w B., a skierowanym do Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w K. organ wyjaśnił, iż w zakresie kwestii dotyczących składowania magazynowania odpadów organem właściwym stosownie do ustawy Prawo o ochronie środowiska jest właściwy terenowo organ samorządu terytorialnego. Na marginesie pisma zauważono, iż zgodnie z przepisami prawa budowlanego nie zachodzą przesłanki do wszczęcia postępowania z uwagi chociażby na fakt, iż projektowane obiekty są lokowane w oparciu o ustalenia zatwierdzonego projektu budowlanego, a występujące w dokumentacji projektowej mapy geodezyjne nie zawierają w swej treści informacji świadczącej o tym teren uległ podniesieniu lub spowodował powstanie skarp na terenach sąsiednich. Jednocześnie końcowo wskazano, iż organ nie był organem udzielającym pozwolenia na budowę, tym samym żadnego dokumentu na budowę nie wytworzył, którym spowodował by stan, iż mógłby być podmiotem zobowiązanym do udostępnienia w trybie dostępu do informacji publicznej.

W skardze do WSA w Gliwicach skarżący postawił organowi zarzut bezczynności w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej w zakresie opisanym we wniosku z dnia 23.09.2021r. Wskutek bezczynności organu zarzucił organowi naruszenie:

1) art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek,

2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (dalej, jako: "UDIP") w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Wobec powyższego wniósł o: zobowiązanie organu do załatwienia wniosku z dnia 24.09.2021 r. i zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

W piśmie tym wskazał, że zgodnie z treścią art. 84 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r., do zadań organu nadzoru budowlanego należą sprawy związane z kontrolą przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, kontrola działania organów administracji architektoniczno-budowlanej, badanie przyczyn powstania katastrof budowlanych. współdziałanie z organami kontroli państwowej. Zatem wnioski od skarżącego skierowane do organu nadzoru zawierają żądanie podjęcia działań, które nie należą do kompetencji organu nadzoru. Kwestię nielegalnych składowisk reguluje ustawa z dnia 27 kwietnia 200Ir. Prawo ochrony środowiska (Dz.U.2021.1973 t.j. z dnia 2021.10.29) jak i ustawa z dnia 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U.2022.1029 t.j. z dnia 2022.05.16). W związku z powyższym właściwym w tej sprawie jest organ samorządu terytorialnego, który działa w oparciu o w/w ustawy.

W odniesieniu do kwestii prawa dostępu do informacji publicznej organ powołując się na wyrok NSA z dnia 5 października 2017 r., sygn. akt. I OSK 3255/15 wskazał, iż organ nadzoru budowlanego nie jest właściwym organem w sprawie składowania nielegalnych odpadów na co udzielił skarżącemu odpowiedzi w tym zakresie. Zaznaczył, iż organ nadzoru dokonał analizy materiałów dowodowych i informacji wynikających z decyzji o nr [...] z 25.08.2010 r., oraz wskazał, że z treści tej decyzji nie wynika jakikolwiek zakaz podnoszenia lub niwelowania gruntu. Nadmienił, że kwestie dotyczące organizacji budowy jak i fakt pozostawania w mocy pozwolenia na budowę z dnia 29.11.2011r. zostały przez organ zbadane z wniosków skarżącego z dnia 9.05.2022 r., 31.05.2022 r., 6.06.2022 r. 05.07.2022 r.

Końcowo nawiązując do złożonego wniosku o udzielenie informacji publicznej podniósł, iż ad. I/II - Termin wszczęcia postępowania/ Brak wszczęcia postępowania jest zależny od organu właściwego w sprawie, ad. III/IV - Zagadnienie może być wyjaśnione w toku przeprowadzonego postępowania przez właściwy organ w sprawie, ad. V/VI - Wnioskowany zakres informacji będzie efektem przeprowadzonego postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2017 r. poz. 2188), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (materialnym – określającym prawa i obowiązki stron oraz procesowym – regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej), nie będąc przy tym związane – w myśl przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 późn. zm., dalej określanej skrótem P.p.s.a.) - zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co daje podstawę i obliguje do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa.

Z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy w tym miejscu podkreślić, że celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność w jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu przewlekłości lub bezczynności, a więc np. do czasu wydania ostatecznej decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie NSA z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 r. o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143.

Ponadto zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem kontroli sądowej nie jest objęty określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie, w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy bezczynność lub przewlekłość organu spowodowana została zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu czy też spowodowana była jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany.

Podkreślenia wymaga także, że o ile przepisy prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie definiują pojęcia "bezczynności", to pojęcie to zostało zdefiniowane przez doktrynę i orzecznictwo oraz art. 37 §1 pkt 1 K.p.a.. Generalnie z bezczynnością mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął postępowania w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności. Istota skargi na bezczynność polega na tym, że sąd uwzględniając taką skargę, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa lub stwierdzenia, że organ dopuścił się bezczynności w prowadzonym postępowaniu (art. 149 § 1 P.p.s.a.). Instytucja skargi na bezczynność ma zatem na celu doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie.

W przypadku dostępu do informacji publicznej powyższe reguły ulegają pewnej modyfikacji. W przypadku udzielenia informacji publicznej strona, która uzna ze informacja jej nie udzielono zgodnie z wnioskiem może poddać ocenie sądu kompletność, prawidłowość udzielonej informacji publicznej lub fakt uznania przez organ, że żądana informacja nie jest informacja publiczną.

Wreszcie w myśl art. 119 pkt 4 P.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

W art. 61 Konstytucji RP, umieszczonym w rozdziale poświęconym prawom politycznym, zagwarantowano osobom fizycznym prawo dostępu do informacji publicznej. Natomiast przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r. poz. 1429, dalej określanej skrótem u.d.i.p.), służą realizacji tego konstytucyjnego prawa. Przy czym ustawodawca to prawo w art. 2 ust. 1 ustawy zagwarantował każdemu.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ppkt 1-5 ustawy. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zakres przedmiotowy stosowania ustawy).

Natomiast krąg podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej został określony w art. 4 powołanej ustawy. I tak, w świetle ust. 1 tegoż artykułu, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów (zakres podmiotowy stosowania ustawy).

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, wskazując, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ust. 1 ppkt 1-5 ustawy. Informacją publiczną będzie zatem każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (zakres przedmiotowy stosowania ustawy).

Bezczynność organu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej zgodnie z przepisami o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że organ zobowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej, takiej czynności nie podejmuje i jednocześnie nie wydaje decyzji o odmowie jej udostępnienia, albo też udziela informacji niepełnej, czy też niezgodnej z wnioskiem, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2016 r. II SAB/Łd 259/16).

Natomiast w przypadku, gdy żądana informacja nie nosi cech informacji publicznej, albo podlega ona udostępnieniu w oparciu o inne podstawy prawne (art. 1 ust. 2 powołanej ustawy) lub w sytuacji nieposiadania przez organ żądanej informacji, wystarczające jest przekazanie wnioskodawcy wyjaśnienia o przyczynie nieudzielania informacji. W takich sytuacjach działanie organu powinno przybrać formę pisma (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2571/12, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 9 października 2013 r., sygn. akt II SAB/Sz 73/13, CBOSA). Brak któregokolwiek ze wskazanych działań musi prowadzić do przyjęcia, że organ dopuszcza się bezczynności w sprawach z zakresu dostępu do informacji publicznej.

Ponadto zgodnie z art. 13 u.d.i.p. udostępnienie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1) jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1; podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informacje, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2).

W rozpatrywanej sprawie organ nie wykonał żadnej z powyższych czynności, w szczególności nie odniósł się do wniosku o sporządzenie i udostepnienie informacji publicznej z dnia 23.09.2021r. Nie wyjaśnił stronie w sposób pisemny jednoznaczny i precyzyjny, iż nie jest w posiadaniu żądanych w piśmie z 23.09.2021r. informacji z tej prostej przyczyny, iż nie leży w jego kompetencjach zakres zadań związanych z informacjami których strona się domaga. Jak bowiem stanowi art. 84 prawa budowlanego do zadań organów nadzoru budowlanego należy; 1) kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego; 2) kontrola działania organów administracji architektoniczno-budowlanej; 3) badanie przyczyn powstawania katastrof budowlanych, 4) współdziałanie z organami kontroli państwowej. Podobnie Prawo ochrony środowiska reguluje zasady ustalania: a) warunków ochrony zasobów środowiska, b) warunków wprowadzania substancji lub energii do środowiska, c) kosztów korzystania ze środowiska; 4 obowiązki organów administracji którymi są ministrowie, centralne organy administracji rządowej, wojewodowie, działające w ich lub we własnym imieniu inne terenowe organy administracji rządowej, organy jednostek samorządu terytorialnego, b) inne podmioty, gdy są one powołane z mocy prawa lub na podstawie porozumień do wykonywania zadań publicznych dotyczących środowiska i jego ochrony; organy ochrony środowiska którymi są organy administracji powołane do wykonywania zadań publicznych z zakresu ochrony środowiska, stosownie do ich właściwości określonej w tytule VII. Po myśli zaś art. 376 tej ustawy organami ochrony środowiska, z zastrzeżeniem art. 377, są: 1) wójt, burmistrz lub prezydent miasta; 2) starosta; 2a) sejmik województwa; 2b) marszałek województwa; 3) wojewoda; 4) minister właściwy do spraw klimatu; 5) Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska; 6) regionalny dyrektor ochrony środowiska.

Skoro zatem zakres PINB jako organ nadzoru budowlanego nie był w posiadaniu informacji w sprawie składowania nielegalnych odpadów na działce [...] tym samym nie był w stanie udzielić żądanych informacji. Powyższe jednak nie zwalniało organu do wyjaśnienia pisemnie stronie o tym stanie rzeczy. Powyższe oznacza, iż w sprawie mamy do czynienia z bezczynnością po stronie organu. Jak już powiedziano bowiem z bezczynnością mamy do czynienia także wtedy gdy w prawnie ustalonym terminie podmiot ten nie podjął żadnych czynności w tym nie poinformował strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2016 r. II SAB/Łd 259/16).

Wprawdzie jak wskazano w opisie stanu faktycznego organ w pismach kierowanych do strony w związku z jej żądaniami dot. braków tablicy informacyjnej w miejscu budowy na działkach nr [...] i [...] czy analizy materiałów dowodowych i informacji wynikających z decyzji o nr [...] z dnia 25 sierpnia 2010 r., wskazywał stronie jakimi właściwymi są organy dla decyzji o pozwoleniu na budowę, przyjmowaniu zgłoszeń o nieprawidłowościach w procesie budowlanym, czy kto jest organem właściwym w sprawach nielegalnego składowania odpadów jednak w żadnym z tych pism nie ustosunkowano się w sposób wyraźny do wniosku strony z 23.09.2021r. Nie odniesiono się w ogóle do kwestii będących przedmiotem pytania strony. Dopiero w ostatnie części odpowiedzi na skargę organ w sposób częściowy odniósł się do części pytań strony lecz powyższa okoliczność nie sanuje braków w tym względzie co do faktu nie odniesienia się w tym zakresie do wniosku strony. Odpowiedź na skargę nie może bowiem zastąpić wymaganej w toku postępowania czynności po stronie organu.

Mając to na uwadze Sąd, w oparciu o art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., stwierdził, że organ pozostawał w bezczynności w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 23.09.2021, co skutkowało koniecznością zobowiązania organu do rozpatrzenia tego wniosku w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy.

Jednocześnie w ocenie Sądu bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Nie wynikała bowiem z lekceważącego stosunku do złożonego wniosku z 23.09.2021r., bowiem organ podejmował próby powiadomienia strony iż nie jest organem kompetentnym dla udzielenia informacji objętych w/w wnioskiem skarżącego. Tymczasem, zdaniem Sądu, wymieniona kwalifikowana forma bezczynności winna być zarezerwowana do sytuacji oczywistych, niebudzących wątpliwości i niedających się usprawiedliwiać w żaden sposób.

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 p.p.s.a.