Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 569/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2018-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędziowie sędzia WSA Joanna Janiszewska-Ziołek sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Elżbieta Brandt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 października 2018 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Celno- Skarbowego decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], działając na podstawie art. 5 ust. 1, ust. 4, art. 24 ust. 1 pkt 2, art. 26 ust. 1, ust. 2, ust. 5 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.), wymierzył O. sp. z o.o. w W. karę pieniężną w kwocie 10.000 zł .

W wyniku czynności kontrolnych drogowego przewozu towarów, przeprowadzonych w miejscowości C., droga S10, w godzinach 8:10-9:20. przez funkcjonariuszy Urzędu Celno-Skarbowego, w dniu [...] września 2017 r., protokół numer [...], stwierdzono naruszenie art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Funkcjonariusze ujawnili, że transport towaru o kodzie [...] - olej napędowy do celów żeglugowych, barwiony na niebiesko w ilości 16000 litrów dokonany przez przewoźnika, będącego jednocześnie podmiotem wysyłającym, O. sp. z o.o., ul. O. [...],[...] W., odbywał się z naruszeniem przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Kontrola dokumentów przewozowych okazanych przez kierowcę, jak również weryfikacja prawidłowości dokonanego zgłoszenia w systemie SENT numer [...] wykazała, że formularz przewozu towarów rejestrowany w systemie zawiera błędne dane dotyczące przewoźnika oraz środka transportu. Ustalono, że realizując przewóz towaru podlegającego systemowi monitorowania drogowego, rozpoczynającego się na terytorium kraju, w zgłoszeniu numer SENT[...], zawarto niezgodne ze stanem faktycznym dane przewoźnika oraz numery rejestracyjne środka transportu, tj. podano dane przewoźnika - A Sp. z o. o., ul. H. [...],[...] S. oraz numer rejestracyjny ciągnika [...], naczepy [...].

W momencie kontroli faktycznego przewozu towaru dokonywała firma O. sp. z o.o. w W. na ciągniku o numerze rejestracyjnym [...]. (godzina edycji zgłoszenia 8:17).

O. Sp. z o. o. w W. działając przez ustanowionego w postępowaniu pełnomocnika, złożyła odwołanie, w którym wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania I instancji w całości, lub ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Powyższej decyzji Strona zarzuciła:

1. naruszenie prawa materialnego tj. art. 24 ust 3 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów poprzez jego niezastosowanie i wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł pomimo zarówno zaistnienia ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego w odniesieniu od wymierzenia kary, jak również braku winy przewoźnika w zgłoszeniu danych niezgodnych ze stanem faktycznym;

2. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 210 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez wydanie decyzji wymierzającej karę pieniężną bez wskazania podmiotu, wobec którego kara została nałożona, co czyni decyzję niewykonalną;

3. naruszenie prawa procesowego, tj. art. 122 oraz art. 187 ustawy Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego potrzebnego do wydania rozstrzygnięcia.

Zdaniem Pełnomocnika organ I instancji wadliwie dokonał wykładni przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz nieprawidłowo ocenił przesłanki ważnego interesu strony i interesu publicznego. Pełnomocnik wyjaśnił, że błąd zaistniały w sprawie nie wynikał z zamiaru oszustwa i celowego działania, lecz ze zwykłej pomyłki pracowników, czyli błędu ludzkiego. Zdaniem pełnomocnika wykładnia dokonana przez organ I instancji godzi w zasadę państwa prawa i z punktu widzenia interesu publicznego podważałaby racjonalność wprowadzonych zapisów. Natomiast przepisy statuujące kary administracyjne nie mogą być interpretowane rozszerzająco.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej nie uwzględnił odwołania i decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Organ II instancji wskazał, że w wyniku przeprowadzonej w dniu [...] września 2017 r. kontroli, weryfikacji danych zawartych w zgłoszeniu SENT nr [...] oraz porównaniu stanu faktycznego zastanego w dniu kontroli w C., stwierdzono naruszenie przepisu art.24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, polegające na zgłoszeniu przez przewoźnika, będącego również podmiotem wysyłającym firmę O. sp. z o.o. z W., danych niezgodnych ze stanem faktycznym innych niż dotyczące towaru, tj. danych przewoźnika oraz numerów rejestracyjnych środka transportu (art.5 ust. 4 pkt 1-3 ww. ustawy).

Organ podniósł, że strona realizująca przewóz towaru podlegający systemowi monitorowania drogowego, rozpoczynającego się na terytorium kraju, w zgłoszeniu SENT nr [...], niezgodnie ze stanem faktycznym wskazała dane przewoźnika (A. sp. z o.o. NIP: [...], adres H. [...],[...] S. zamiast O. sp. z o.o., NIP: [...], adres: ul. O. [...],[...] W.), jak również błędnie wskazała numery rejestracyjne środka transportu (ciągnik: [...] oraz naczepa [...] zamiast [...]), do czego była zobowiązana treścią przepisu art.5 ust.4 pkt 1-3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Do stwierdzenia powyższych faktów posłużyły dokumenty pozyskane w trakcie kontroli, udokumentowanej protokołem z kontroli z dnia [...] września 2017 r. numer [...] wraz z załącznikami w postaci dokumentu dostawy wyrobów objętych zwolnieniem (oleju napędowego dla celów żeglugowych), kserokopii dowodu rejestracyjnego pojazdu, kopii licencji przewozu drogowego rzeczy, zgłoszenia SENT[...] z godziny 8:17. Dokumentacja zgromadzona w sprawie potwierdza niezgodność ze stanem faktycznym informacji umieszczonych przez przewoźnika w zgłoszeniu SENT, dotyczących danych przewoźnika oraz numerów rejestracyjnych środka transportu (art. 5 ust. 4 pkt 1-3 ww. ustawy), co skutkuje konsekwencjami wynikającymi w tym przypadku z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Powyższe nieprawidłowości wykazane w trakcie kontroli dają podstawę do nałożenia na przewoźnika sankcji administracyjnej - kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji wyjaśnił, że wbrew twierdzeniu pełnomocnika prawidłowo dokonał wykładni przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz prawidłowo ocenił przesłanki braku ważnego interesu strony i interesu publicznego.

W ocenie organu, jako, że wnioskodawca jest przedsiębiorcą, zastosowanie będzie również miał art. 26 ust. 3 ustawy określający warunki udzielenia "pewnego rodzaju ulg stanowiących pomoc publiczną, nie stanowiących tej pomocy oraz będących tzw. pomocą de minimis. Organ podkreślił, że bez względu na uregulowania przywołanego przepisu w każdym przypadku organ rozpatrujący wniosek powinien stwierdzić, czy spełnione zostały przesłanki określone w art. 24 ust. 3 ustawy. Jeżeli ważny interes podatnika lub interes publiczny nie występują w sprawie, organ podatkowy nie może udzielić ulg w spłacie należności, nawet jeżeli pomoc taka byłaby dopuszczalna na gruncie dalszych przepisów.

Organ stwierdził, że interpretacja powyższego przepisu i jego prawidłowe zastosowanie musi uwzględniać ten podstawowy fakt, że przyznanie uprawnienia w formie odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej ma charakter uznaniowy. Organ rozpoznający wniosek powinien w sposób prawidłowy przeprowadzić postępowanie dowodowe w sprawie, by na tej podstawie stwierdzić, czy występuje "ważny interes podatnika lub "interes publiczny", które to pojęcia nie zostały zdefiniowane przez ustawodawcę. O istnieniu ważnego interesu strony decydują zobiektywizowane kryteria, na podstawie których organ rozstrzyga o odstąpieniu od wymierzenia kary. Podkreśla się przy tym, iż ważnego interesu strony nie można utożsamiać z jej subiektywnym przekonaniem o potrzebie odstąpienia, od wymiaru kary. Instytucja wskazana w art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów ma charakter wyjątkowy, zasadą, jest bowiem zastosowanie się do wymogów ogólnie obowiązujących przepisów prawa. Uzasadnieniem jej zastosowania będzie wystąpienie względów nadzwyczajnych i okoliczności, które mogłyby wyjaśnić i usprawiedliwić przyczynę zaniechania przewoźnika. Strona składając wniosek o zastosowanie środka przewidzianego w art. 24 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów wskazała na takie okoliczności, jak błąd ludzki, który nie wynikał z zamiaru oszustwa i celowego działania, lecz ze zwykłej pomyłki pracowników. Organ pierwszej instancji ustosunkowując się do wniosku w uzasadnieniu decyzji wymierzającej karę pieniężną numer [...] wskazał, że Strona, będąc profesjonalnym podmiotem wykonującym przewóz drogowy nie wykazała, iż dołożyła należytej staranności przy przewozie, a do naruszenia doszło w wyniku jakiś nadzwyczajnych okoliczności lub zdarzeń.

Organ odwoławczy podkreślił, że intencją ustawodawcy tworzącego Pakiet przewozowy było to, by wymogi nałożone ustawą o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów na podmioty uczestniczące w przewozie miały oddziaływanie prewencyjne.

Organ zaznaczył, że strona od 2001 r. prowadzi działalność w zakresie m.in. obrotu produktami rafinacji ropy naftowej, tj. działa w obszarze zwiększonego ryzyka gospodarczego. Każdy uczestnik obrotu prowadzący działalność gospodarczą w zakresie sprzedaży paliw i produktów pochodnych, jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie powinien podjąć takie działania, które każdorazowo będą minimalizowały ryzyko występowania nieprawidłowości narażające na dodatkowe obciążenia podatkowe/sankcyjne. Przy czym bez znaczenia dla interpretacji przepisów ustawy o monitorowaniu drogowego przewozu towarów jest to, że podmiot (jego pracownik) pomylił się i działał w dobrej wierze. Bez znaczenia jest również fakt, że budżet państwa nie poniósł straty z tytułu zaistniałych nieprawidłowości. Podstawą wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej jest samo obiektywne naruszenie prawa.

Zarzut niepodjęcia przez Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego działań zmierzających do ustalenia, czy w sprawie zachodzą wszystkie elementy stanu faktycznego niezbędne dla oceny zaistnienia ważnego interesu strony lub interesu publicznego organ odwoławczy uznał za niezasadny.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji wymierzającej karę pieniężną bez wskazania podmiotu, wobec którego kara została nałożona. Organ pierwszej instancji bowiem prawidłowo określił podmiot, który nie dopełnił obowiązków wynikających z art. 5 ust. 4 ww. ustawy i wobec którego należy zastosować art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie prowadzone było zgodnie z zasadami ogólnymi określonymi w przepisach Ordynacji podatkowej, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 191 i art. 187 § 1. Materiał dowodowy w sprawie został zgromadzony zgodnie z regułami procesowymi i stanowił on wystarczającą podstawę do ustalenia stanu faktycznego sprawy. Trafna jest także wykładnia przywołanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisów prawa materialnego - art. 24 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust.4 i art.26 ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów, prawidłowo zastosowanych do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, co skutkuje uznaniem podniesionych w odwołaniu zarzutów w tym zakresie za bezpodstawne. Ocena dokonanych w tym postępowaniu ustaleń faktycznych odpowiada treści art. 191 O.p. i nie nosi cech dowolności.

O. sp. z o.o. w W. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2018r. nr [...] zarzucając naruszenie:

1. przepisów prawa materialnego, tj. art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów poprzez jego niezastosowanie i nieodstąpienie od wymierzenia skarżącej kary pieniężnej, pomimo iż zarówno rodzaj popełnionej przez skarżącą omyłki, jak i ważny interes skarżącej oraz ważny interes publiczny, przemawiają za tym, aby od wymierzenia kary odstąpić;

2. przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 oraz art. 187 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez zaniechanie podjęcia działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego będącego podstawą wydania decyzji oraz niezebranie i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego potrzebnego do wydania rozstrzygnięcia.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o:

1. uchylenie zaskarżonej decyzji organu II instancji i poprzedzającej jej decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie;

2. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż ustawa o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów z założenia miała stanowić narzędzie do walki z nieuczciwymi podmiotami dokonującymi nielegalnego obrotu paliwami płynnymi, alkoholem całkowicie skażonym oraz suszem tytoniowym, bez odprowadzania do budżetu państwa należnych podatków, dokonujących wyłudzeń niezapłaconych podatków, jak również dokonujących obrotu bez stosowania warunków przewidzianych w przepisach prawa (działania jako skład podatkowy, zarejestrowany odbiorca, pośredniczący podmiot tytoniowy itp.). Przyjęte przepisy miały na celu wprowadzenie zmian prawnych w obszarach, w których stwierdzono najwięcej nieprawidłowości podatkowych, dotyczących w szczególności wyłudzania i niepłacenia podatku od towarów i usług czy uszczupleń w podatku akcyzowym. Nowe rozwiązania prawne mają zatem na celu wspomóc podjęte już działania związane z efektywnym gromadzeniem podatków i innych opłat w celu ich późniejszej redystrybucji.

Skarżąca wskazała na projekt ustawy o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw, przedłożony przez ministra rozwoju i finansów, przepisy której będą stosowane do naruszeń powstałych od 1 maja 2017 r., tj. z mocą wsteczną.

W ocenie skarżącej celem ustawodawcy nie jest karanie przedsiębiorców za zwykłe omyłki, które przy prowadzeniu działalności zawsze mogą się zdarzyć, zaś sama ustawa stanowi regulację komplementarną dla tzw. pakietu paliwowego przyjętego ustawą z dnia 7 lipca 2016 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług oraz niektórych innych ustaw, a dodatkowo regulację subsydiarną dla całego systemu podatkowego. Jej zadaniem jest zapewnienie bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania (kontroli) przewozu towarów. Już tylko z tych względów organ winien odstąpić od wymierzenia kary pieniężnej, gdyż dokonana przez skarżącą omyłka nie spowodowała żadnych uszczupleń należności publicznoprawnych.

Skarżąca wskazała na przypadki uzasadnione ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, w których organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Ważny interes podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika jest przesłanką związaną bezpośrednio z sytuacją określonej osoby. W ocenie skarżącej, do zastosowania ulgi wystarczy zaistnienie jednej z wyżej przywołanych dwóch dyrektyw wyboru ("ważnego interesu podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika" lub "interesu publicznego"), przy czym w każdej sprawie zawsze powinny zostać rozważone przez organ podatkowy obie przesłanki. Z uwagi na okoliczności zaistniałe w rozpatrywanej sprawie szczególnego rozważenia wymaga pojęcie "interesu publicznego" jako podstawy do zastosowania ulgi w postaci odstąpienia od wymierzenia kary w rozumieniu przywoływanych wyżej przepisów.

Jak wskazała skarżąca, popełniona przez nią omyłka nie spowodowała żadnych uszczupleń w należnościach publiczno - prawnych, zaś charakter jej działalności, wypracowana przez wiele lat renoma oraz dokładanie należytej staranności w ciążących na niej obowiązkach potwierdza, że wyłącznie ludzki błąd był przyczyną wskazania błędnych danych przewoźnika, który to błąd na gruncie znowelizowanych przepisów nie będzie stanowił podstawy do wymierzenia kary pieniężnej.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. : Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej "p.p.s.a."), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.

Oceniając pod tym kątem zaskarżoną, jak i poprzedzającą decyzję organu I instancji, Sąd stwierdził, że nie naruszają one prawa, w stopniu powodującym konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zarzuty zgłoszone w skardze są nieuzasadnione.

Przedmiotem oceny Sądu jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno- Skarbowego z dnia [...] grudnia 2017 r. numer [...] o wymierzeniu O. sp. z o.o. w W. kary pieniężnej w kwocie 10.000 zł.

Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowił art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017 r., poz. 708 ze zm.), który stanowi, że w przypadku, gdy podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnik zgłosi dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru - odpowiednio na podmiot wysyłający, podmiot odbierający albo przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.

W ustępie 3 ustawodawca przewidział możliwość odstąpienia od nałożenia kary stanowiąc, że w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Z powyższego wynika, że karę pieniężną można wymierzyć wyłącznie określonemu podmiotowi: wysyłającemu, odbierającemu albo przewoźnikowi, w przypadku, gdy zgłosi on dane niezgodne ze stanem faktycznym, inne niż dotyczące towaru.

Ustalenia stanu faktycznego dokonane przez funkcjonariuszy Urzędu Celno-Skarbowego w dniu [...] września 2017 r., odzwierciedlone w protokole kontroli numer [...], potwierdzają, że w miejscowości C., na drodze S10, w godzinach 8:10-9:20, realizowany był transport towaru o kodzie [...] - olej napędowy do celów żeglugowych, barwiony na niebiesko w ilości 16000 litrów, dokonany przez przewoźnika – O. sp. z o.o., ul. O. [...],[...] W., będącego jednocześnie podmiotem wysyłającym.

Powyższy podmiot (wysyłający towar i jednocześnie przewoźnik) przewoził towar podlegający systemowi monitorowania drogowego, rozpoczynającego się na terytorium kraju, w zgłoszeniu SENT nr [...]. Podmiot ten niezgodnie ze stanem faktycznym wskazał dane przewoźnika (A. sp. z o.o. NIP: [...], adres H. [...],[...] S. zamiast O. sp. z o.o., NIP: [...], adres: ul. O. [...],[...] W.), jak również błędnie wskazał numery rejestracyjne środka transportu (ciągnik: [...] oraz naczepa [...] zamiast [...]).

Działaniem tym doszło do naruszenia obowiązków ustawowych zawartych w art.5 ust.4 pkt 1-3 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Do protokołu funkcjonariusze załączyli dokumenty potwierdzające naruszenie obowiązków: dokument dostawy wyrobów objętych zwolnieniem (oleju napędowego dla celów żeglugowych), kserokopię dowodu rejestracyjnego pojazdu, kopię licencji przewozu drogowego rzeczy, zgłoszenie SENT[...] z godziny 8:17.

Dokumentacja zgromadzona w sprawie potwierdza niezgodność ze stanem faktycznym informacji umieszczonych przez przewoźnika w zgłoszeniu SENT, dotyczących danych przewoźnika oraz numerów rejestracyjnych środka transportu (art. 5 ust. 4 pkt 1-3 ww. ustawy), co skutkuje konsekwencjami wynikającymi w tym przypadku z art. 24 ust. 1 pkt 2 ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów.

Kara pieniężna została nałożona w drodze decyzji przez organ właściwy (art. 26 ust. 1 i 2 ustawy). Z uwagi na miejsce kontroli przewozu towaru (C.), właściwym organem był Naczelnik Urzędu Celno-Skarbowego.

W przedmiotowej sprawie przewóz towaru rozpoczął się na terytorium kraju. Z tego tytułu na podmiocie wysyłającym (stronie skarżącej), ciążyły obowiązki wynikające z art. 5 ustawy.

Podmiot wysyłający obowiązany był przed rozpoczęciem przewozu towaru przesłać do rejestru zgłoszenie, uzyskać numer referencyjny (unikatowy identyfikator nadawany zgłoszeniu) dla tego zgłoszenia oraz przekazać ten numer przewoźnikowi. W przypadku dostawy towarów w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, zwanej dalej "dostawą towarów", podmiot wysyłający jest obowiązany również przekazać numer referencyjny podmiotowi odbierającemu. (art. 5 ust. 1).

Przepisy ustawy zapewniają monitorowanie przewozu towaru zgłoszonego z nadanym numerem referencyjnym.

W uzasadnieniu do projektu SENT wskazano, że w "przypadku dokonywania przewozów od jednego podmiotu wysyłającego do kilku odbiorców towaru każda przesyłka wymaga złożenia odrębnego zgłoszenia i uzyskania odrębnego numeru referencyjnego. Taki tryb postępowania wynika z przyjętej definicji «zgłoszenia», czyli zgłoszenia przewozu towaru określonej ilości tego samego rodzaju przewożonego od jednego nadawcy towaru do jednego odbiorcy towaru, do jednego miejsca dostarczenia towaru, jednym środkiem transportu będących przedmiotem zgłoszenia przewozu towaru".

Wymogi formalne zgłoszenia zawarte zostały w art. 5 ust. 2 ustawy.

Przedmiotowa sprawa dotyczy przewozu towaru. W tym przypadku według art. 5 ust. 4 ustawy, przewoźnik (tu również strona skarżąca) był obowiązany przed rozpoczęciem przewozu towaru:

1) po drodze publicznej uzupełnić zgłoszenie o:

a) dane przewoźnika obejmujące:

– imię i nazwisko albo nazwę,

– adres zamieszkania albo siedziby,

b) numer identyfikacji podatkowej przewoźnika albo numer, za pomocą którego przewoźnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku od towarów i usług albo podatku od wartości dodanej,

c) numery rejestracyjne środka transportu, o którym mowa w art. 2 pkt 11 lit. a,

d) datę faktycznego rozpoczęcia przewozu towaru,

e) planowaną datę zakończenia przewozu towaru,

f) numer zezwolenia, zaświadczenia lub licencji w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 2200 oraz z 2018 r. poz. 12, 79, 138, 650 i 1039), o ile są wymagane,

g) dane adresowe miejsca dostarczenia towaru albo miejsce zakończenia przewozu na terytorium kraju,

h) numer dokumentu przewozowego towarzyszącego przewożonemu towarowi.

Kontrola dokumentów przewozowych okazanych przez kierowcę, jak również weryfikacja prawidłowości dokonanego zgłoszenia w systemie SENT numer [...]wykazała, że formularz przewozu towarów rejestrowany w systemie zawiera błędne dane dotyczące przewoźnika oraz środka transportu. Ustalono, że realizując przewóz towaru podlegającego systemowi monitorowania drogowego rozpoczynającego się na terytorium kraju, w zgłoszeniu numer SENT[...], widnieją niezgodne ze stanem faktycznym dane przewoźnika oraz numery rejestracyjne środka transportu, tj. podano dane przewoźnika-A. sp. z o. o., ul. H. [...],[...] S. oraz numer rejestracyjny ciągnika [...], naczepy [...].

W momencie kontroli faktycznego przewozu towaru dokonała firma O. sp. z o.o. w W. na ciągniku o numerze rejestracyjnym [...]. (godzina edycji zgłoszenia 8:17).

Ustalenia faktyczne dokonane przez organy obu instancji są prawidłowe i niekwestionowane.

Na podstawie przywołanych przepisów, słusznie organy uznały, iż strona skarżąca, będąc jednocześnie podmiotem wysyłającym towar i przewoźnikiem zgłosiła dane niezgodne ze stanem faktycznym .

W ocenie Sądu oczywiste jest naruszenie przez skarżącą przy przewozie towaru obowiązków ustawowych z art. 5 ust. 4 ustawy. Stwierdzone przez organy naruszenie nie może być postrzegane w kategorii oczywistej omyłki, ponieważ ustawa przewiduje cały cykl czynności mających na celu zapewnienie procedury zgodności danych stanu faktycznego z danymi w zgłoszeniu. Naruszenie wskazane przez organ mogłoby być zakwalifikowane jedynie jako niedbalstwo, które nie jest prawnie chronione.

Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek odpowiednio podmiotu wysyłającego, podmiotu odbierającego albo przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3.

Odnosząc się do powyższego zarzutu należy stwierdzić, że skarżąca nie wykazała ważnego interesu uzasadniającego odstępstwo od nałożenia kary. Rozważając zasadność wniosku skarżącej o zastosowania art. 24 ust. 3 ustawy, słusznie organ wyjaśnił w uzasadnieniu, że ważny interes podatnika powinien być postrzegany, jako sytuacja nadzwyczajna, przypadek losowy. Od profesjonalnego podmiotu, istniejącego od wielu lat na rynku i dokonującego obrotu towarem – olejem napędowym, wymaga się rzetelności. Strona skarżąca powinna dołożyć należytej staranności. Nie może stanowić podstawy do odstępstwa od nałożenia kary niedbalstwo. Oprócz tego przepis ten ma charakter uznaniowy. W ocenie Sądu organ nie przekroczył granic uznania administracyjnego.

Mając na uwadze przywołane okoliczności na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę, jako bezzasadną, oddalił.