Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 79/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-09-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy: article: art.145  1 pkt 1c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art.156  1 pkt 5, art.7, art.77, art.28
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie usunięcia uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych 1. uchyla punkt pierwszy zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od Prezesa Urzędu Ochrony Danych Osobowych na rzecz strony skarżącej Wojewody [...] kwotę 680 zł (słownie: sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postępowanie administracyjne w sprawie zainicjowała skarga Pani A.O. na naruszenie jej danych osobowych przez Wojewodę [...] z siedzibą: [...] Urząd Wojewódzki w R., przy ul. [...], zwanego Wojewodą i zamieszczenie ich w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...].01.2009 r. nr [...], poz. [...], na liście biegłych sądowych w przedmiocie [...], ustanowionych przy Sądzie Okręgowym w P. na lata 2009-2013. W treści skargi. Skarżąca wskazała, że cyt.: "(...) Moje dane osobowe zostały umieszczone na ww. liście od początku bez mojej wiedzy i zgody. Plik Pdf z listą biegłych, w tym z moimi danymi, stał się łatwy do wyszukania w wyszukiwarce internetowej i jest powszechnie dostępny (...)." Dodatkowo Skarżąca wskazała, iż cyt.: "(...) od kilku lat NIE jestem biegłą przy żadnym sądzie w Polsce, więc każda lista z moim nazwiskiem jest nieaktualna i nie spełnia żadnej roli. Dostępność moich bardzo wrażliwych danych zagraża mojemu bezpieczeństwu, zarówno ekonomicznemu jak i osobistemu, zwłaszcza z racji wykonywanego przeze mnie zawodu psychologa (...).".

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych wszczął postępowanie administracyjne i decyzją z dnia [...] listopada 2018r. nakazał Wojewodzie [...] z siedzibą: [...]Urząd Wojewódzki w R., przy ul. [...], usunięcie zamieszczonych w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...]stycznia 2009 r. nr [...], poz. [...]na liście biegłych sądowych w przedmiocie [...], ustanowionych przy Sądzie Okręgowym w P. na lata 2009 - 2013 numeru PESEL oraz adresu zamieszkania Pani A.O., zam. w P., zaś w pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku.

Na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego dokonano następujących ustaleń:

1. Wojewoda [...]udostępnił dane Skarżącej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...].01.2009 r. nr [...], poz. [...]na liście biegłych sądowych w przedmiocie [...], ustanowionych przy Sądzie Okręgowym w P. na lata 2009 - 2013 w takim zakresie jaki został przekazany przez prezesa Sądu Okręgowego w P. celem wykonania ciążącego na nim obowiązku prawnego w przedmiocie ogłoszenia aktu normatywnego lub innego aktu prawnego wskazanego w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1523 z późn. zm.);

2. Pismem z dnia 27 lipca 2018 r. Skarżąca zwróciła się do Wojewody o usunięcie jej danych z ww. listy zamieszczonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...].01.2009 r. nr [...], poz. [...];

3. W odpowiedzi Wojewoda pismem z dnia 6 sierpnia 2018 r. poinformował Skarżącą, że cyt.: "(...) lista biegłych sądowych w przedmiocie [...]ustanowionych przy Sądzie Okręgowym w P. na lata 2009 - 2013, została opublikowana przez Wojewodę [...] w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] na wniosek Prezesa Sądu Okręgowego w P., na podstawie § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie listy biegłych w przedmiocie [...](Dz. U. z 2007 r. Nr 250, poz. 1883 z późn. zm.)";

4. W dalszym ciągu dane Skarżącej w zakresie numeru PESEL oraz adresu zamieszkania są widoczne w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. pod pozycją [...], pod którą znajduje się lista biegłych sądowych w przedmiocie [...], ustanowionych przy Sądzie Okręgowym w P. na lata 2009-2013.

Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych podkreślił, że w myśl obowiązujących przepisów przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem, gdy administrator danych legitymuje się co najmniej jedną z określonych w art. 6 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, ogólne rozporządzenie o ochronie danych, (Dz. U. UE. L. 2016.119.1) [dalej jako RODO] materialnych przesłanek przetwarzania zgodnie z prawem. Według ww. przepisu przetwarzanie danych osobowych jest zgodne z prawem wyłącznie, gdy zostanie spełniony jeden z wymienionych warunków m. in. kiedy przetwarzanie jest niezbędne do wypełnienia obowiązku prawnego ciążącego na administratorze (lit. c) oraz gdy przetwarzanie jest niezbędne do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy publicznej powierzonej administratorowi (lit. e). – Wskazał też, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie biegłych w przedmiocie [...] (Dz. U. z 2007 r Nr 250, poz. 1883 ze zm.) biegłych powołuje przy sądzie okręgowym prezes tego sądu. Jak wynika z § 3 ust. 2 lista biegłych jest publikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym w terminie miesiąca od dnia powołania, zaś § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia wskazuje, że prezes sądu okręgowego aktualizuje listę biegłych w miarę potrzeb, nie rzadziej jednak niż raz do roku. W myśl art. 23 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów innych aktów prawnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1523) wojewoda jest organem wydającym dziennik urzędowy. Ponadto wskazał, iż stosowanie do art. 2a ust. 2 ww. ustawy dzienniki urzędowe wydaje się w postaci elektronicznej. Zakres danych niezbędnych do sporządzenia listy biegłych reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2 lipca 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. nr 130, poz. 883) zmieniające rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. nr 250, poz. 1883) w sprawie biegłych w przedmiocie [...]. Zgodnie z § 3 ust. 2a ww. rozporządzenia prezes sądu okręgowego powinien zawrzeć w publikowanej liście biegłych ich dane w zakresie: 1) nazwisko i imię; 2) zakres specjalizacji; 3) miejsce i adres zatrudnienia; 4) adres do korespondencji; 4) termin do którego biegły został powołany. Wskazał, iż obecnie obowiązujący zakres danych publikowanych na listach biegłych wszedł w życie już po dokonanej publikacji danych Skarżącej, jednakże Wojewoda pełniąc funkcję administratora tych danych opublikowanych na ww. liście powinien był ten zakres zmodyfikować. Zgodnie z ww. przepisami listę biegłych sporządza prezes sądu okręgowego, przy którym biegli są powoływani, zaś obowiązek jej publikacji spoczywa na Wojewodzie, który z chwilą publikacji danych na swojej stronie internetowej staje się administratorem danych w niej zawartych. Organ przyjął zatem, iż Wojewoda w zakresie nałożonego na niego przez ustawodawcę obowiązku publikacji listy biegłych w Dzienniku Urzędowym ma również obowiązek monitorowania zakresu treści w nim zawieranych. Podkreślił również fakt, iż żadne z rozporządzeń w przedmiocie sporządzania listy biegłych nie wskazywało, aby dopuszczalnym było udostępnianie numeru PESEL biegłego czyjego adresu zamieszkania na przedmiotowej liście, zatem dane te zostały udostępnione bez podstawy prawnej. Powyższe działania Wojewody naruszają zarówno zasadę legalności, opisaną w art. 5 ust. 1 lit. a) RODO, jak i zasadę minimalizacji danych, przewidzianą w art. 5 ust. 1 lit. c) RODO. Zgodnie z pierwszą z nich legalność przetwarzania danych odnosi się do przestrzegania zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych. Obejmuje zgodność przetwarzania danych nie tylko z przepisami prawa unijnego, ale także z przepisami krajowymi rangi ustawowej, jak również z przepisami zawartymi w aktach wykonawczych. Zgodnie zaś z zasadą minimalizacji dane osobowe muszą być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane, a administrator - w tym wypadku Wojewoda -jest odpowiedzialny za przestrzeganie ww. przepisu i to na nim spoczywa obowiązek jego respektowania zgodnie z zasadą rozliczalności (ust. 2). Zasada ta wprowadza ilościowe ograniczenie zbierania i dalszego przetwarzania danych osobowych, w myśl której dane muszą być odpowiednie i stosowne do osiągnięcia celu ich zebrania, ale jednocześnie nie mogą być nadmierne w stosunku do zamierzonego celu. W związku z powyższym stwierdzono, że brak jest podstawy prawnej do udostępniania obecnie danych osobowych Skarżącej w zakresie numeru PESEL i jej adresu zamieszkania w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...].01.2009 r. nr [...], poz. [...]listy biegłych sądowych w przedmiocie [...], ustanowionych przy Sądzie Okręgowym w P. na lata 2009-2013, albowiem takiego działania nie uzasadniają obecnie obowiązujące przepisy prawa. Natomiast publikowanie danych osobowych Skarżącej w takim zakresie, w jakim jest to uregulowane w § 3 ust. 2a rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 lipca 2010 r. jest zgodnie 4 2? z obowiązkiem nałożonym na Wojewodę wskazanym w § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie biegłych w przedmiocie [...]i w celu przechowywania informacji, iż Skarżąca funkcję biegłej pełniła. W świetle powołanych przepisów, zgodnie z art. 58 ust. 2 lit. d) ogólnego rozporządzenia o ochronie danych osobowych, organowi nadzorczemu przysługuje uprawnienie naprawcze w postaci nakazania administratorowi i podmiotowi przetwarzającemu dostosowania operacji przetwarzania do przepisów niniejszego rozporządzenia.

Od punktu pierwszego powyższej decyzji skargę do tut. Sądu wywiódł Wojewoda [...]. Na podstawie art. 57 § 1 pkt 3 p.p.s.a. decyzji zarzucił:

1. Naruszenie prawa materialnego to jest:

a) błędną wykładnię art. 4 pkt 7) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz.UE.L Nr 119 s. 1 - dalej "RODO", polegającą na niezasadnym przyjęciu, iż Wojewoda [...] w zakresie publikacji dziennika urzędowego jest administratorem w rozumieniu tego przepisu,

b) błędną wykładnię § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie biegłych w przedmiocie [...] (Dz.U. Nr 250, poz. 1883 ze zm.) - dalej zwanego: "rozporządzeniem" - przejawiającą się w nieuzasadnionym przyjęciu, iż z treści tego przepisu wynika samoistne prawo wojewody do ingerencji w treść listy biegłych opublikowanej w dzienniku urzędowym. 2. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 77 § 1 i 80 k.p.a. polegające na zaniechaniu dokonania oceny, czy możliwe jest doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem w takim kształcie, jak to zostało określone w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Zgłaszając powyższe zarzuty, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w zaskarżonej części.

W uzasadnieniu podkreślił, iż Wojewoda [...]- wbrew stanowisku organu administracji - w tego rodzaju sprawach nie korzysta ze statusu administratora. Organ administracji co prawda wskazuje, że w jego ocenie fakt, iż wojewoda publikuje dany akt determinuje ocenę, że jest on odpowiedzialny za modyfikację przekazanych mu danych, jednak nie poparł swej argumentacji żadnym przepisem prawa. Co więcej, organ administracji dostrzega istnienie § 3 ust. 3 rozporządzenia, w myśl którego to prezes sądu okręgowego aktualizuje listę biegłych w miarę potrzeb, nie rzadziej jednak niż raz do roku, jednak nie poddaje owego przepisu żadnej analizie. Tymczasem skarżącemu wydaje się, że to właśnie ten przepis winien stanowić dla prezesa sądu okręgowego podstawę prawną do aktualizacji listy biegłych, np.: poprzez usunięcie określonych danych osobowych wobec zmieniających się przepisów prawa. Tymczasem art. 4 pkt 7) RODO stanowi, że w rozumieniu tego aktu prawnego "administrator" oznacza osobę fizyczną lub prawną, organ publiczny, jednostkę lub inny podmiot, który samodzielnie lub wspólnie z innymi ustala cele i sposoby przetwarzania danych osobowych; jeżeli cele i sposoby takiego przetwarzania są określone w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego, to również w prawie Unii lub w prawie państwa członkowskiego może zostać wyznaczony administrator lub mogą zostać określone konkretne kryteria jego wyznaczania. De lege lata zaś, wojewoda nie posiada jakichkolwiek kompetencji do ustalania celów i sposobów przetwarzania danych osobowych biegłych sądowych, a jedynym kompetentnym w tego rodzaju sprawach organem jest prezes sądu okręgowego. Zgodnie z art. 15 ust. 1 UOAN podstawą do ogłoszenia aktu normatywnego lub innego aktu prawnego jest akt w formie dokumentu elektronicznego opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym przez upoważniony do wydania aktu organ. Do dnia 1 lipca 2011 r. zaś w myśl tego przepisu podstawą do ogłoszenia aktów normatywnych i innych aktów prawnych był ich oryginał podpisany przez upoważniony do wydania tego aktu organ, a w przypadku orzeczenia - jego odpis. Wynika z powyższego, że organ obowiązany do publikacji aktu otrzymuje go w takim stanie, w jakim ma on zostać opublikowany.

W tym stanie rzeczy skarżący uznał, że skoro wojewoda nie posiada kompetencji do ingerowania w treść publikowanego aktu, to nie posiada on przymiotu administratora w rozumieniu art. 4 pkt 7) RODO, a skoro tak, to nie ciąża na nim obowiązki, o których owa w art. 5 ust. 2 RODO. Już zatem z powyższych względów decyzja podlega uchyleniu.

Skarżący zwrócił też uwagę na to, że organ nakazał Wojewodzie [...] usunięcie zamieszczonych w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z dnia [...]stycznia 2009 r. nr [...], poz. [...]na liście biegłych sądowych w przedmiocie [...], ustanowionych przy Sądzie Okręgowym w P. na lata 2009 - 2013 numeru PESEL oraz adresu zamieszkania Pani A.O., zam. w P.. Do 2011 r. dziennik urzędowy wydawany był jednak w formie papierowej a następnie zbywany każdemu, kto wyraził wolę jego nabycia. Zatem organ administracji zobligował wojewodę do odnalezienia wszystkich nabywców poszczególnych egzemplarzy zbytego dziennika urzędowego celem dokonania usunięcia z nich danych osobowych. Nie wskazał jednak organ administracji, w jaki sposób winien wojewoda czynności owych dokonać. Nie istnieją tymczasem podstawy prawne do tworzenia ewidencji osób, które nabyły tego rodzaju periodyk. Znane są skarżącemu wypowiedzi judykatury, na temat restrykcyjnego podejścia do kwestii niewykonalności decyzji w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., co oznacza niewykonalność obiektywną, gdy zachodzi przeszkoda w wykonaniu decyzji wynikająca z określonych przepisów prawa lub jest ona faktycznie niemożliwa do wykonania, np. przy istniejącym stanie wiedzy technicznej. Za judykatami owymi skarżący podkreślił, że nie stanowią powodu niewykonalności ani przeszkody ekonomiczne ani finansowe albo też trudności techniczne czy też negatywne nastawienie adresatów decyzji i innych podmiotów do wykonania decyzji (tak np.: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 23 stycznia 2018 r. sygn. VII SA/Wa 682/17). W ocenie skarżącego, o ile nie sposób mówić w sprawie niniejszej o niewykonalności spowodowanej przepisem prawa, to już co najmniej należałoby rozważyć potencjalną możliwość wykonania decyzji w kontekście faktu, iż egzemplarze dziennika datowanego na 10 lat wstecz zostały już dawno wyprzedane. Organ zaś nie ma instrumentu, pozwalającego mu na odnalezienie nabywców, zaś po ich ewentualnym odnalezieniu — na ingerencję w treść periodyku, stanowiącego własność innych osób. Powyższe okoliczności pozostały całkowicie poza sferą zainteresowania organu administracji, co także czyni decyzje wadliwą. Jak bowiem zasadnie wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. II OSK 1006/16 nierozważenie kwestii wykonalności decyzji tak faktycznej poprzez ocenę, czy w ogóle możliwe jest doprowadzanie do stanu zgodnego z prawem drogi pożarowej, jak równiej niewykonalności prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi o naruszaniu art. 7 i art. 77 k.p.a. z uwagi na brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Być może, organ administracji brał pod rozwagę owe okoliczności, jednak nie wyjawił w treści uzasadnienia, w jaki sposób w jego ocenie jego nakaz winien zostać wykonany.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa.

Rozważania w niniejszej sprawie należało rozpocząć od odniesienia się do kwestii prawnych regulacji, określających prawa i obowiązki organów władzy publicznej, uczestniczących w procedurze upubliczniania list biegłych sądowych w przedmiocie [...].

Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. w sprawie biegłych w przedmiocie [...](Dz. U. z 2007 r Nr 250, poz. 1883 ze zm.) biegłych powołuje przy sądzie okręgowym prezes tego sądu. Jak wynika z § 3 ust. 2 lista biegłych jest publikowana w wojewódzkim dzienniku urzędowym w terminie miesiąca od dnia powołania, zaś § 3 ust. 3 ww. rozporządzenia wskazuje, że prezes sądu okręgowego aktualizuje listę biegłych w miarę potrzeb, nie rzadziej jednak niż raz do roku.

Zakres danych niezbędnych do sporządzenia listy biegłych reguluje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 2 lipca 2010 r. (Dz. U. z 2010 r. nr 130, poz. 883) zmieniające rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 27 grudnia 2007 r. (Dz. U. z 2007 r. nr 250, poz. 1883) w sprawie biegłych w przedmiocie [...].

Co się tyczy, dotyczących omawianej materii obowiązków właściwego Wojewody, to zostały one sformułowane w ustawie z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 1523). W myśl art. 23 w/powołanego aktu prawnego wojewoda jest organem wydającym dziennik urzędowy. Zgodnie zaś z art.15 w/w ustawy, podstawą do ogłoszenia aktu normatywnego lub innego aktu prawnego jest akt w formie dokumentu elektronicznego, opatrzony kwalifikowanym podpisem elektronicznym przez upoważniony do wydania aktu organ.

Treść w/przywołanych regulacji nie pozostawia najmniejszych wątpliwości, że organem jedynie uprawnionym do ustalania listy biegłych sądowych (i ingerowania w jej treść), jest prezes właściwego Sądu Okręgowego. Tylko ten podmiot posiada bowiem stosowne instrumenty, umożliwiające weryfikację danych umieszczonych na liście biegłych.

Powyższa konkluzja pozostaje w zgodzie z poglądami doktryny przywołanymi w skardze. Można bowiem przyjąć za D.D., że "podstawą do ogłoszenia aktu prawa miejscowego w wojewódzkim dzienniku urzędowym jest jego oryginał podpisany przez organ upoważniony do jego wydania oraz zawierający pieczęć urzędową. Wraz z trzema kopiami jest on przedstawiany wojewodzie z wnioskiem o ogłoszenie. Ustawa stanowi, że wojewoda kieruje akt prawa miejscowego do publikacji, umieszczając na nim wizy (art. 15, art. 20 ust. 1 i 2 u.ogł), Wynika z tego, że wojewoda ma obowiązek skierowania przedłożonego mu aktu prawa miejscowego do publikacji. Świadczy o tym użyte przez ustawodawcę słowo "kieruje". Tak wiec wojewoda sprawdzać może jedynie, czy enumeratywnie w ustawie wymienione wymogi formalne zostały spełnione (czy jest to podpisany oryginał z pieczęcią, trzema kopiami i wnioskiem o ogłoszenie) i tylko w przypadku ich niespełniania odmówić może swej "wizy") a wiec skierowania do publikacji. Taka regulacja definitywnie pozbawia wojewodę prawa merytorycznego kontrolowania aktu prawa miejscowego i odmawiania na tej podstawie jego opublikowania".

Podobnie G.W. trafnie wywodzi, że "jedyne czynności, do jakich jest uprawniony organ wydający dziennik urzędowy po otrzymaniu wniosku o ogłoszenie danego aktu, to:

- upewnienie się, że dany akt prawny jest prawdziwy (rzeczywiście uprawniony do tego organ lub podmiot ustanowił akt o danej treści) i że należy do kategorii aktów ogłaszanych w danym dzienniku urzędowym (tak m.in. G. Ninard, Niezwłocznie..., s. C4);

- czynności redakcyjne i techniczne związane z przygotowaniem i wydaniem danego numeru dziennika urzędowego. Do czynności tych nie należą natomiast czynności wynikające z kompetencji nadzorczych wojewody nad aktami prawa miejscowego".

W świetle powyższego, wniosek jaki wysnuł organ w uzasadnieniu skarżonej decyzji, że wojewoda ma obowiązek monitorowania treści zawartych w Dzienniku Urzędowym jawi się jako pogląd contra legem. Żaden bowiem przepis prawa powszechnie obowiązującego nie daje wojewodzie uprawnienia do ingerencji w treść list biegłych sądowych.

Biorąc pod uwagę przywołane wyżej przepisy prawa należało wytknąć też organowi, iż naruszył normę art. 28 K.p.a. Nie uczynił bowiem uczestnikiem postępowania administracyjnego Prezesa Sądu Okręgowego w P.– czyli jedynego organu uprawnionego do kształtowania treści list biegłych sądowych.

Mało tego, z akt administracyjnych sprawy nie wynika nawet to, aby organ u źródła – a więc właśnie u Prezesa Sądu Okręgowego w P.– ustalił kluczowe dla niniejszego postępowania kwestie, m. in. czy wnioskodawczyni która zainicjowała postępowanie, istotnie nie piastuje już funkcji biegłego sądowego a jeśli tak to od jakiej daty.

W realiach faktycznych niniejszej sprawy zwrócić też należało uwagę na to, że organ wydając decyzję i nakładając na Wojewodę obowiązki, całkowicie pominął fakt, że Dziennik Urzędowy z [...] stycznia 2009 r. został wydany m.in. w formie papierowej, która trafiła do sprzedaży i została wykupiona. Organ nie ustalił czy istnieje realna możliwość wykonania decyzji w w/w zakresie w odniesieniu do owej papierowej wersji Dziennika. To zaniechanie, również przemawia za koniecznością uchylenia skarżonej decyzji. Organ administracji publicznej wydając decyzję administracyjną, musi bowiem czuwać nad tym, aby była ona wykonalna. Skoro w niniejszym postępowaniu tego zaniechał, to świadczy to w oczywisty sposób o nieustaleniu przez organ stanu faktycznego sprawy. Jak bowiem trafnie przesądził Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 15 lutego 2018 r. sygn. II OSK 1006/16 nierozważenie kwestii wykonalności decyzji tak faktycznej (...), jak również niewykonalności prawnej w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. stanowi o naruszeniu art. 7 i art. 77 k.p.a. z uwagi na brak prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Tego typu uchybienie posiada zaś istotny wpływ na rozstrzygnięcie, przesądzając o konieczności jego uchylenia.

W związku z powyższym, uznając że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku na podstawie art.145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).

O kosztach rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 z późn. zm.).

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do zastosowania się do sposobu rozumienia prawa, zaprezentowanego w niniejszym uzasadnieniu.