Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1035/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S.K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] r. (data stempla pocztowego) S.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. nr [...] z [...] r. określającą w podatku od towarów i usług za czerwiec 2002 r. zobowiązanie podatkowe w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez jego winy, bowiem o fakcie wydania powyższej decyzji dowiedział się z otrzymanego [...] r. z aktu oskarżenia w sprawie o sygn. akt [...] zarejestrowanej w Sądzie Grodzkim w C. pod sygn. [...]. Kopię decyzji odebrał jego pełnomocnik w dniu [...] r. i zdaniem strony termin do wniesienia skargi biegnie od następnego dnia tej daty.

Postanowieniem z 19 września 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi nie został uwzględniony. Postanowienie to zostało zaskarżone i postanowieniem z 28 stycznia 2009 r. sygn. akt I FZ 519/08 Naczelny sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżone postanowienie i odrzucił wniosek S.K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, dalej p.p.s.a.) normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie (art. 3 § 1 p.s.a). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej.

Skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu (lub ustanowionemu pełnomocnikowi) rozstrzygnięcia, za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a.). Warunkiem niezbędnym do nadania skardze dalszego biegu jest ustalenie, że jest to skarga, że została wniesiona przez osobę uprawnioną w terminie zakreślonym ustawą i należycie opłacona. Skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie art. 57 § 1-§ 4 p.p.s.a.

Art. 58 § 1 pkt 1-6 ustawy wskazanej wyżej stanowi, iż Sąd odrzuca skargę, jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek. W punkcie drugim wskazuje przesłankę uchybienia terminowi do jej wniesienia.

W przedmiotowej sprawie, jak wynika z przedłożonych Sądowi akt S.K. z pisma z [...] r. dowiedział się o wydaniu spornej decyzji i od daty jego doręczenia, co miało miejsce [...] r. biegł termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, a tym samym wniosek z [...] r. okazał się spóźniony, a w konsekwencji skarga również okazała się spóźniona i jako taka podlegała odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie na zasadzie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.