Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 232/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-12-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 40 ust. 1 i 2,  art. 44 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1999 nr 15 poz 139
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędziowie Sędzia WSA Wojciech Mazur, Sędzia WSA Marek Wroczyński /sprawozdawca/, Protokolant Anita Sałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi S.K.P.B.M. w R.B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1) oddala skargę; 2) przyznaje od Skarbu Państwa i nakazuje wypłacić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata M. Ż. prowadzącego Kancelarię Adwokacką w R. przy [...], kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22% VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] znak: [...] Burmistrz Gminy i Miasta P., po rozpatrzeniu wniosku z dnia 29 lipca 2002r., złożonego przez spółkę z o.o. C-P, jako przedstawiciela inwestora [...] spółka z o.o., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...]wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną na działce położonej w R. o nr 296.

Od decyzji tej odwołali się J. i M. K., Stowarzyszenie [...] oraz Stowarzyszenie [...], wskazując na nieprawidłowości w przeprowadzeniu postępowania, uciążliwość planowanej budowy dla środowiska, nieuwzględnienie w raporcie oddziaływania na środowisko istotnych elementów, których brak nie pozwala na wydanie prawidłowej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. działając na podstawie art.138 § 2 Kpa, decyzją z dnia [...], znak [....] uchyliło decyzję Burmistrza Gminy i Miasta P. z dnia [...] i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż z dniem 28 lipca 2005 r. weszła w życie ustawa z dnia 18 maja 2005 r. o zmianie ustawy Prawo ochrony środowiska oraz niektórych ustaw (DZ.U. nr 113, poz. 954). Zgodnie z art. 19 wskazanej wyżej ustawy, do postępowań w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, wszczętych a nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie, przepisy dotychczasowe stosuje się na wniosek uprawnionego podmiotu. W tej sytuacji zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. organ I instancji winien wystąpić do inwestora celem wskazania przez niego sposobu prowadzenia dalszego postępowania, tzn. czy ma ono być prowadzone zgodnie z dotychczas obowiązującymi przepisami, czy z zastosowaniem nowych przepisów. Wskazując dodatkowo, że postępowanie odnośnie ochrony środowiska przy realizacji inwestycji, zostało wyłączone z postępowania o warunkach zabudowy do oddzielnego postępowania, które zgodnie z art. 46 ustawy Prawo ochrony środowiska kończy się decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Jednocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że planowana inwestycja, zgodnie z rozporządzeniem nr 40 Wojewody Mazowieckiego z 5-05-2005 r. położona jest w Obszarze Chronionego Krajobrazu- Lasy P-S, które to rozporządzenie zawiera określone wymagania dla realizacji tego rodzaju inwestycji i przy ponownym rozstrzyganiu sprawy, przepisy te również należy uwzględnić.

Skargę na powyższą decyzję wniosła spółka [...] z siedzibą w W., żądając jej uchylenia.

W uzasadnieniu skarżąca wskazała, iż skoro prowadzenie postępowania odwoławczego należało do właściwości Samorządowe Kolegium Odwoławczego w R., to organ ten winien był wystąpić do inwestora celem wskazania przez niego sposobu prowadzenia dalszego postępowania, bowiem zmiana przepisów nastąpiła w czasie toczącego się postępowania odwoławczego.

Wyrokiem z dnia 10 marca 2006r., sygn. akt IV SA/Wa 2212/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] wskazując, iż stanowisko inwestora winno być wyrażone w toku postępowania odwoławczego. Nadto Sąd zauważył, że doszło do naruszenia art.138 § 2 k.p.a., ponieważ wydanie decyzji kasacyjnej jest uprawnione tylko wtedy, gdy zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w całości lub w znacznej części. Tymczasem w tej sprawie organ nie wykazał, aby taka konieczność zachodziła.

Rozpoznając sprawę po uchyleniu, wobec stanowiska Sądu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. pismem z dnia 30 października 2006r. wystąpiło do inwestora – [...] o zajęcie stanowiska, czy postępowanie prowadzone ma być zgodnie z przepisami ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. – Prawo ochrony środowiska, z uwzględnieniem zmian wprowadzonych przepisami ustawy z dnia 18 maja 2005r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw.

Pismem z dnia 8 listopada 2006r. inwestor wypowiedział się, że postępowanie winno być prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych tj. ustawy Prawo ochrony środowiska z dnia 27 kwietnia 2001r , bez uwzględniania zmian przepisów wprowadzonych przepisami ustawy z 2005 roku.

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy P. z dnia [...], znak [...].

W uzasadnieniu decyzji po przytoczeniu stanu faktycznego sprawy, powołując się na ustalenia organu I instancji wskazano, że teren zamierzonej inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wniosek inwestora wpłynął do organu I instancji 30 lipca 2002r., zaś pierwsza decyzja w sprawie została wydana 22 grudnia 2004r.

Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003r., do spraw wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną stosuje się przepisy dotychczasowe tj. przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994r. (Dz. U. z 1999r., nr 15, poz. 139 ze zm.).

Zgodnie z art. 40 ust. 1 i 2 oraz art. 44 ust. 1 i 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się w drodze decyzji na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1 ustawy, na podstawie przepisów szczególnych. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu przygotowuje osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne, a wydanie decyzji następuje po przeprowadzeniu rozprawy administracyjnej. W dniu 20 kwietnia 2005r. została przeprowadzona rozprawa administracyjna z udziałem stron postępowania i osób zainteresowanych. [...] złożył w dniu 5.04.2005r. i w dniu 18.04.2005r. uwagi, opinie wraz z załącznikami: "Telefonia Komórkowa – Masowy eksperyment na ludziach", opracowany przez M.K. oraz dokument w sprawie opinii dot. stacji bazowej telefonii komórkowej w R., sporządzonej przez Z.S. – autorstwa prof. W.K. oraz opinię w sprawie raportu oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej w R. opracowaną przez M.K.

Z uwagi, że budowa masztu telefonii cyfrowej zaliczana jest do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko został opracowany "Raport Oddziaływania na Środowisko Stacji Bazowej Telefonii Cyfrowej Sieci [...] nr 27710 w R." – dalej raport oddziaływania na środowisko, sporządzony przez Z.S. (styczeń 2003r.).

Postanowieniem z dnia 21 marca 2003r. Wojewoda Mazowiecki uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr 27710 na działce 296 położonej w R., które zostało zaskarżone przez [...] i utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Środowiska z dnia 8 marca 2004r.

Raport oddziaływania na środowisko był opiniowany przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w dniu 21 marca 2003r., znak WŚR.III/6810/32/03/GM. Przedmiotowa opinia stwierdza, że rozważana budowa stacji spełnia przepisy o ochronie środowiska, a zatem nie będzie źródłem ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko i stąd nie będzie stanowić zagrożenia dla środowiska i zdrowia ludzi. Emisja pół elektromagnetycznych będąca efektem eksploatacji omawianej stacji telefonii cyfrowej nie przekroczy bowiem w środowisku dopuszczalnych norm w wysokości 0,1 W/m2 ustalonych obowiązującymi przepisami, które odnoszą się wyłącznie do miejsc dostępnych dla ludzi. Na powierzchni ziemi oraz w miejscach przebywania ludzi gęstość strumienia pola elektromagnetycznego zbliżona jest do wartości tła pola elektromagnetycznego dla terenów zabudowanych.

W oparciu o raport oddziaływania na środowisko inwestycja uzyskała również pozytywne uzgodnienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie (postanowienie z 17 marca 2003r.), utrzymane w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 maja 2004r., znak GIS-Hśr/NZ-029-45-JL/03-04. Następnie Główny Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 21 lipca 2004 wznowił postępowanie administracyjne zakończone postanowieniem z 18 maja 2004 roku. Postanowieniem z dnia 18 października 2004 roku Główny Inspektor Sanitarny odmówił uchylenia postanowienia z dnia z 18 maja 2004 roku.

Zdaniem organu odwoławczego zaskarżona decyzja spełniała wymogi art. 42 ust.1 pkt 1 – 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, została dokonana pozytywnie ocena oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko i dlatego nie było podstaw do jej uchylenia.

Z takim stanowiskiem organu nie zgodzili się J. i M.K., Stowarzyszenie [...] oraz Stowarzyszenie [...], którzy wnieśli skargi na ostateczną w toku postępowania administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. z dnia [...].

Skarga J.i M. K. została, postanowieniem Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 marca 2007 roku, odrzucona z przyczyn formalnych.

W uzasadnieniu skargi [...] podnosił, iż przedmiotowa inwestycja, jako zakwalifikowana do inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko będzie oddziaływać niekorzystnie na zdrowie okolicznych mieszkańców. Dlatego też niezbędny jest rzetelny raport o oddziaływaniu na środowisko. Co prawda w niniejszej sprawie został sporządzony taki raport(opracowanie Z.S). Niemniej jednak zdaniem skarżącego, w oparciu o opracowanie niezależnego eksperta- radioelektronika M.K., przedmiotowy raport jest niezgodny z prawem, zawiera wiele uchybień formalnych i prawnych, do których należy zaliczyć:

1) w raporcie nic się nie mówi o biologicznym oddziaływaniu na środowisko. Zbędne są zaś dane techniczne. Podany budżet mocy nie spełnia wymogów prawnych, gdyż nie podano faktycznych danych technicznych producenta mocy wzmacniaczy zasilających anteny sektorowe, stąd wyliczenia mogą być niewiarygodne. W wyliczeniach nie uwzględniono zmodyfikowanego tła elektromagnetycznego. Wskazywano, że w pobliżu działki nr 296, gdzie planowany jest przedmiotowy obiekt znajdują się już 3 transformatory, 3 zakłady drzewne, bezpośrednio przebiega droga wojewódzka, są korytarze lotnicze, a w promieniu 12 – 15 km znajduje się 9 innych masztów telefonii komórkowej;

2) raport nie przedstawia dowodów nieszkodliwości przedmiotowej inwestycji, choć teoretycznie raport przyjął, że inwestycja nie stanowi zagrożenia dla zdrowia ludzi;

3) w raporcie błędnie przyjęto wartość dopuszczalną 0,1 W/m2, jako kryterium braku szkodliwości, co nie ma uzasadnienia prawnego i jest sprzeczne z aktualnym stanem wiedzy. Kryterium znacznego oddziaływania stacji jest jej moc promieniowania, a nie wartość dopuszczalna 0,1 W/ W/m2. Żaden przepis prawa nie stanowi, że PEM poniżej 0,1 W/m2 nie jest uciążliwa. Graniczne normy są różne w różnych krajach;

4) w raporcie brak jest wymaganej prawem (art. 52 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska) propozycji monitoringu oddziaływania stacji na środowisko;

5) nie dokonano oszacowania poziomu PEM emitowanych przez stację w miejscach dostępnych dla ludzi przebywających tu całodobowo. Nie ma oceny jak będzie PEM oddziaływać na ludzi przy promieniowaniu poniżej granicznej wartości 0,1 W/ W/m2 .

Ponadto zdaniem skarżącego organy nie odniosły się do zarzutów przedstawianych przez uczestnika w toku postępowania administracyjnego. Organy obu instancji jakby nie zauważyły opinii autorstwa M.K., biegłego o nie mniejszych kwalifikacjach i kompetencjach, niż autor raportu o oddziaływaniu na środowisko. Nadto podnoszono, że swoją przyszłość i jej zabezpieczenie materialne mieszkańcy upatrują w turystyce. Postawienie 52 – metrowego masztu, szkodliwego dla środowiska i zdrowia ludzi może zniweczyć plany rozwojowe wsi. Na tę szkodliwość społeczną w wymiarze ekonomicznym i inne naruszenia interesu osób trzecich organy nie zwróciły uwagi, a bezspornym jest, że spadnie zainteresowanie kupnem działek w tym rejonie, spadnie ich wartość rynkowa.

Zdaniem skarżącego,decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu została wydana z naruszeniem przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. w ramach projektu budowlanego należy dążyć do uzyskania ładu przestrzennego tzn. takich rozwiązań przestrzennych, które tworzyć będą harmonijną całość oraz uwzględniać w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania społeczno – gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Obszar R. i okolic, ze względu na lesistość terenu, śródleśny charakter, przeważanie niskiej zabudowy, osadnictwa wiejskiego jest elementem Krajowego Systemu Obszarów Chronionych Krajobrazowo – "Lasy P.-S." na mocy Rozporządzenia Wojewody Mazowieckiego nr 39/2002 z 19 kwietnia 2002r. Tak więc wybudowanie projektowanego masztu będzie kłóciło się z istniejącym krajobrazem.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w R. podtrzymało swoje dotychczasowego stanowisko i wniosło o oddalenie skargi.

Zdaniem organu raport zawiera wszystkie elementy niezbędne w tym opracowaniu, zgodnie z art. 52 ustawy Prawo ochrony środowiska, w tym również w zakresie monitoringu. Opracowany raport był poddany ocenie Wojewody, następnie Ministra Ochrony Środowiska, Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego i Głównego Inspektora Sanitarnego. Organy te, jako organy szczególne, nie wniosły zastrzeżeń do prawidłowości opracowania raportu i pozytywnie go uzgodniły.

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 504/06 uchylił postanowienie z dnia 18 maja 2004r. Nr GIS-HŚr/NZ-029-45-1-JL/03-04 Głównego Inspektora Sanitarnego, utrzymujące w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia 17 marca 2003 r., znak: DG-450/03/03 w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr 27710 w R. (działka nr 296).

Zdaniem Sądu organ winien odnieść się do stawianych raportowi zarzutów, dając ocenie zarzutów skarżącego czytelny wyraz w uzasadnieniu postanowienia (zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.). Zaniechanie organu odwoławczego w tym zakresie spowodowało, iż wbrew art. 7 i 77 § 1 k.p.a orzekł on w sprawie bez dostatecznego wyjaśnienia wszystkich istotnych jej okoliczności, oraz bez wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego istniejącego w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Ocenie Sądu podlegają zatem zgodność aktów administracyjnych (w tym przypadku decyzji), zarówno z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, sąd każdorazowo obowiązany jest w pierwszej kolejności zbadać, czy postępowanie administracyjne zostało prawidłowo przeprowadzone w sprawie przez właściwe organy administracji publicznej. Obowiązany jest przy tym ocenić, czy w sprawie został prawidłowo ustalony stan faktyczny, czy stronie skarżącej organy zapewniły możliwość uczestniczenia w postępowaniu, a także czy organy dokonały prawidłowej wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnoprawnych.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.

Jest ona wprawdzie bardzo obszerna, ale strona nie podniosła w niej istotnych dla rozpoznawanej sprawy kwestii, które dałyby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które mogłyby powodować konieczność jej uchylenia lub stwierdzenia jej nieważności.

Na wstępie należy przede wszystkim podnieść, iż wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr 27710 wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną w R., pow. P. na działce nr 296 złożony został w dniu 27 marca 2003r. . Burmistrz Miasta i Gminy P. wydał w tym zakresie pierwszą decyzję w dniu 22 grudnia 2004 r. opierając jej rozstrzygnięcie na ówcześnie obowiązującym art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.), zgodnie z którym w sprawach ustalania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu orzeka się, w drodze decyzji, na podstawie ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu (jak w przedmiotowej sprawie), z zastrzeżeniem art. 13 ust. 1, na podstawie przepisów szczególnych.

Zgodnie z art. 85 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717 ze zm.) do spraw wszczętych i niezakończonych do dnia jej wejścia w życie stosuje się przepisy dotychczasowe. Nowa ustawa weszła w życie 11 lipca 2003 r., a zatem słusznie wniosek był rozpatrywany w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku o zagospodarowaniu przestrzennym.

Przed wydaniem decyzji zgodnie z art. 40 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzyskano wymagane prawem uzgodnienia i opinie. Decyzja organu I instancji została poprzedzona:

- postanowieniem Wojewody Mazowieckiego (jako organu ochrony środowiska) z dnia 21 marca 2003 r., nr WŚR.III./6810/32/03/GM, utrzymane w mocy postanowieniem Ministra Środowiska z dnia 8 marca 2004r., znak DIOŚ-OA-H-39/3850/03/04/Ma w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie ochrony środowiska – wydanym na podstawie min. art. 46 ust. 4 pkt 1, art. 48 ust. 2 Prawa ochrony środowiska,

- postanowieniem Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 17 marca 2003r. znak DG-450/03, utrzymanego w mocy postanowieniem Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 lipca 2004r., znak GIS-Kśr/NZ-029-53-JL/04 - wydanym na podstawie m. in. art. 46 ust. 1 i 4 oraz art. 56 ust. 1 prawa ochrony środowiska o pozytywnym uzgodnieniu inwestycji pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych z zastrzeżeniem spełnienia określonych warunków,

- postanowieniem Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 czerwca 2006r. znak WRR-R-7046/87/05/AK - wydanym na podstawie m. in. art. 44 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym,

- postanowieniem Wojewody z dnia 18 października 2004 roku, znak WRR-R-7046/16/04/AK, w zakresie zadań rządowych,

- postanowieniem Zarządu Województwa Mazowieckiego z dnia 8 listopada 2004 roku, znak NI. III. 7331/749-1094/2004 w zakresie wpływu na drogę wojewódzką nr 749,

- postanowieniem Wojewody Mazowieckiego z dnia 3 grudnia 2003 roku, znak WŚR-R.7711-1/808/2004 w zakresie ochrony gruntów rolnych,

- postanowieniem Marszałka Województwa Mazowieckiego z 25 października 2004 roku, znak SR.VII.7332-12325/Rd/2004 w zakresie zadań samorządowych.

Instytucja uzgodnień ma na celu zapewnienie oceny planowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z wymogami poszczególnych ustaw. O ile bowiem organ wydający decyzję nie jest kompetentny do oceny zgodności inwestycji, na przykład z wymogami ochrony środowiska, o tyle wymóg zaopiniowania przez organ ochrony środowiska czy też inspektora sanitarnego daje gwarancję, że te wyspecjalizowane organy administracji dogłębnie zbadają zgodność planowanej inwestycji ze szczegółowymi regulacjami ustaw w zakresie swoich kompetencji. Z kolei organ uprawniony do wydania decyzji nie ma kompetencji do kwestionowania stanowiska organów wydających uzgodnienia i opinie.

Stosując się do obowiązku nałożonego przez art. 46 ust. 1, ust. 3 i ust. 4 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska przeprowadzono postępowanie w sprawie oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko. Dla inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej wyposażonej w urządzenia emitujące elektromagnetyczne promieniowanie niejonizujące w zakresie częstotliwości 0,03 – 300000 MHz o mocy nadajników wyższych niż 10 W, na podstawie § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179 poz. 1490) może być wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. Zakres raportu został zdefiniowany w art. 52 ust. 1 i 3 ustawy Prawo ochrony środowiska.

W przedmiotowej sprawie został sporządzony "Raport w sprawie oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii cyfrowej sieci [...] nr 27710 w R.", opracowany w styczniu 2003r. przez specjalistę w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko, Z.S.

Z treści raportu wynika, że pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną 0,1 W/m2, uwzględniając promieniowanie od obecnie pracujących anten, jak i projektowanych, wystąpią na wysokości min. 46,9 m npt i w maksymalnej odległości do ok. 50,9 m od wieży na kierunkach promieniowania anten. Zatem pola elektromagnetyczne o wartościach przekraczających wartość dopuszczalną gęstości mocy 0,1 W/m2 wytwarzane przez anteny nadawcze projektowanej stacji wystąpią na znacznych wysokościach, w wolnej przestrzeni, w miejscach niedostępnych dla ludzi. Na powierzchni ziemi oraz w miejscach przebywania ludzi gęstość strumienia pola elektromagnetycznego zbliżona jest do wartości tła pola elektromagnetycznego dla terenów zabudowanych.

Mając powyższe kwestie na względzie należy wskazać, iż zasadniczy zarzut, jaki strona skarżąca poczyniła sprowadzał się do tego, iż organ wydał rozstrzygnięcie na podstawie wadliwie sporządzonego raportu oddziaływania inwestycji na środowisko, przez co w ocenie strony skarżącej organ doszedł do błędnego wniosku, iż planowana inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływać na zdrowie ludzi i środowisko. Wady raportu zostały szczegółowo wymienione w skardze, jak również opisane w opinii Stowarzyszenia Przeciwdziałania Elektroskażeniom opracowanej przez mgr inż. M.K., która to dotyczyła problemu oddziaływań biologicznych promieniowania elektromagnetycznego na ludzi.

Zdaniem Sądu, odnosząc się do zarzutu strony, że organ nie odniósł się do opinii M.K., to należy zauważyć, że taka ocena powinna nastąpić w postępowaniu uzgodnieniowym. W tamtym postępowaniu dokonywana jest ocena wpływu przedmiotowej inwestycji na środowisko. W postępowaniu głównym organ, nie dokonuje ponownej kontroli wpływu danej inwestycji w poszczególnych sferach. Żaden przepis prawa procesowego nie nakłada na organy administracji publicznej prowadzące postępowanie główne, obowiązku przeprowadzenia kolejnego dowodu z opinii biegłego (biegłych) tylko dlatego, że w sprawie wydane zostały przeciwstawne opinie.

Odnosząc się do kwestii położenia inwestycji, zgodnie z rozporządzeniem nr 39/2002 Wojewody Mazowieckiego z 19 kwietnia 2002 r. zaliczającym teren przedmiotowej inwestycji do Krajowego Systemu Obszarów Chronionych Krajobrazowo – "Lasy P.-S.", które to rozporządzenie zawiera określone wymagania dla realizacji tego rodzaju inwestycji i w ocenie skarżącego winno być uwzględnione, należy stwierdzić, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu zostało pozytywnie uzgodnione z właściwym Wojewodą, tj. Wojewodą Mazowieckim. Wojewoda Mazowiecki postanowieniem z dnia 21 marca 2003 r., nr WŚR.III./6810/32/03/GM, utrzymanym w mocy postanowieniem Ministra Środowiska z dnia 8 marca 2004r., znak DIOŚ-OA-H-39/3850/03/04/Ma uzgodnił inwestycję w zakresie ochrony środowiska. Na potrzeby tego postępowania został sporządzony ustawowo wymagany raport o oddziaływaniu na środowisko. W/w opracowanie było opiniowane przez Wojewódzkiego Konserwatora Przyrody w dniu 21 marca 2003r., a warunek zawarty w opinii został uwzględniony w przedmiotowym postanowieniu Wojewody Mazowieckiego. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2005 roku, syg. akt II OSK 69/05 że, " organ podejmujący rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie z zakresu administracji publicznej (tzw. postępowaniu głównym) nie może sprawdzać czy weryfikować postanowień podejmowanych przez inne organy na podstawie art. 106 § 5 k.p.a. ".

Nie jest trafny w ocenie Sądu zarzut nie określenia wymogów dotyczących ochrony praw osób trzecich, albowiem ochrona ta w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 42 ust. 1 pkt 5 powołanej wyżej ustawy) może mieć miejsce tylko w takim zakresie, w jakim nie wkracza w kognicję organów administracji architektoniczno-budowlanej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 sierpnia 1998 r. IV SA 1584/96 ONSA 2000/1, poz. 15). Zasada ochrony interesu prawnego osób trzecich znajduje konkretyzację w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 1994 r. Nr 89, poz. 414 ze zm.). Równocześnie jednak zasada ta podlega ograniczeniom wynikającym z ustaw, w tym ustawy - Prawo budowlane.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia zaskarżoną decyzją interesu społecznego, albowiem organy administracji nie mogą w wydawanych przez siebie decyzjach kierować się zasadami słuszności zwłaszcza w sprawach, w których wydanie decyzji uwzględniającej wniosek nie jest uzależniony od swobodnego uznania organu. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie ma charakteru uznaniowego.

Wady raportu o oddziaływaniu, który zadaniem skarżącego zawiera wiele uchybień formalnych i prawnych były już przedmiotem rozważań Sądu w postępowaniu ze skargi [...] na postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z 18 maja 2004r..

Zdaniem Sądu uchylenie wyrokiem z dnia 20 czerwca 2007r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 504/06 postanowienia z dnia 18 maja 2004r. Nr GIS-HŚr/NZ-029-45-1-JL/03-04 Głównego Inspektora Sanitarnego, utrzymującego w mocy postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia 17 marca 2003 r., znak: DG-450/03/03 w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr 27710 w R. (działka nr 296) nie może mieć wpływu na orzekanie w przedmiotowej sprawie.

Zaskarżona decyzja z dnia [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego w R. oraz poprzedzająca ją decyzja Burmistrza Miasta i Gminy P. z [...], znak [...] zostały wydane w oparciu o ostateczne i obowiązujące w chwili ich wydawania postanowienie Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia 18 maja 2004r. Uchylenie powyższego postanowienia spowodowało, iż w chwili obecnej w obrocie funkcjonuje postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia 17 marca 2003 r., znak: DG-450/03/03, którym przedmiotowa inwestycja była również pozytywnie zaopiniowana.

Wskazać należy, iż wobec braku na terenie inwestycji obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zamierzona inwestycja wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. W świetle powołanej ustawy zasadą jest bowiem, iż podstawowym instrumentem zagospodarowania przestrzeni jest tworzenie miejscowych planów, a w przypadku ich braku, ustalenie warunków zabudowy i zasad zagospodarowania terenu wymaga wydania decyzji administracyjnej. Wyznacznikiem rozstrzygnięcia merytorycznego tego rodzaju decyzji jest zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Skoro treść tego rozstrzygnięcia determinują przepisy prawa, to ponad wszelką wątpliwość decyzja ta nie ma charakteru uznaniowego. Przeciwnie, zgodnie z utrwalonym już w doktrynie poglądem decyzja o warunkach zabudowy jest typowym przykładem aktów związanych, czyli takich, w których organ bada jakiś stan faktyczny pod kątem zgodności z przepisami prawa. Stąd, jeśli stwierdzi jego niezgodność z przepisami prawa, to zobowiązany jest wydać decyzję odmowną, jeśli zaś jej nie stwierdzi ma obowiązek wydać decyzję zgodną z żądaniem wnioskodawcy. Inaczej mówiąc, zgodność z normami prawa powszechnie obowiązującymi jest warunkiem koniecznym, ale i wystarczającym do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Jeżeli żaden przepis prawa nie sprzeciwia się zamierzeniu inwestycyjnemu, to organ zobligowany jest do wydania pozytywnej decyzji (patrz Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H.Beck, Warszawa 2005, Wyd. 2. str. 453).

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy uznać należy, iż przyjęcie przez organy obu instancji, że zamierzona inwestycja nie narusza prawa nie budzi wątpliwości. Podjęte decyzje oparte zostały na racjonalnych przesłankach

wynikających z analizy faktycznych okoliczności sprawy oraz stanu prawnego odnoszącego się do terenu, na którym projektowana jest inwestycja.

W ocenie Sądu powyższe okoliczności potwierdzają prawidłowe zastosowanie przepisów ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, kodeksu postępowania administracyjnego, przepisów prawa ochrony środowiska oraz innych przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Trzeba zwrócić uwagę, że ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest dopiero pierwszym - bardzo ogólnym etapem procesu inwestycyjnego, a konkretyzacja projektowanej inwestycji następuje dopiero na etapie postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Biorąc pod uwagę wymienione okoliczności należało skargę oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a.

O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie przepisu art. 200, 205 § 2 , 209 p.p.s.a. w związku z § 18 ust. 1 pkt. 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 123, poz. 1058 ze zmianami).