Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 230/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 8 pkt 2, art. 37 ust. 1, art. 46 ust. 5, art. 53
journal: Dz.U. 2017 poz 1460
law: Ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych  w perspektywie finansowej 2014- 2020  - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant st. specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2018 r. sprawy ze skargi K. Teatru Muzycznego w T. na informację Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego – Departament Funduszy i Spraw Europejskich z dnia (...) stycznia 2018 r. nr (...) w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu oddala skargę.


UZASADNIENIE

K. w T. wystąpił z wnioskiem o dofinansowanie projektu pn. "[...]". Projekt został złożony w ramach Działania 8.1 Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwój zasobów kultury Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020.

Pismem z [...] września 2017 r. [...], Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego poinformowało wnioskodawcę, iż wniosek uzyskał ocenę negatywną i nie mógł zostać skierowany do kolejnego etapu oceny (tj. oceny merytorycznej II stopnia). Wniosek uzyskał 35 pkt z 55 możliwych do zdobycia - zatem przekroczył on minimalny próg określony na poziomie 27 punktów dla projektów w ramach Głównego Typu Projektu: Infrastruktura nie zabytkowa, nieuzgodnionych w ramach Kontraktu Terytorialnego, tj. projektów niewłączonych do załącznika 1b Kontraktu Terytorialnego - jednak kwota przeznaczona na dofinansowania projektów w konkursie nie pozwala na wybranie go do dofinansowania, wskutek czego - zgodnie z art. 53 ust. 2 pkt. 2 ustawy wdrożeniowej - uzyskał negatywną ocenę.

Wnioskodawca złożył protest pismem z 17 października 2017 r. w którym zakwestionował ocenę projektu w zakresie trzech kryteriów oceny merytorycznej I stopnia (kryterium nr 11 pn. Projekt jest zgodny z lokalnym programem rewitalizacji; kryterium nr 15 pn. Potencjał turystyczny projektu oraz kryterium nr 18 pn. Partycypacja społeczna w procesie podejmowania decyzji i projektowania działań inwestycyjnych przez wnioskodawcę).

W następstwie rozpoznania protestu od powyższej informacji wniesionego przez stronę Minister Rozwoju i Finansów rozstrzygnięciem zawartym w piśmie z [...] grudnia 2017 r. nr [...], protest ten uwzględnił oraz przekazał sprawę instytucji organizującej konkurs w celu przeprowadzenia ponownej oceny projektu.

W wyniku ponownej oceny merytorycznej projekt uzyskał 36 punkty na 55 możliwych, tj. powyżej minimalnego progu 27 punktów dla projektów niewpisanych do Kontraktu Terytorialnego, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania, wskutek czego - zgodnie z art. 53 ust. 2. pkt 2 ustawy wdrożeniowej - uzyskał ocenę negatywną, o czym Ministerstwo Kultury i Dziedzictwa Narodowego poinformowano stronę pismem z [...] stycznia 2018 r. nr [...].

W jego uzasadnieniu organ wskazał m. in., że Komisja Oceny Projektów (dalej KOP) dokonując ponownej oceny merytorycznej I stopnia projektu w trzech zaskarżonych kryteriach oceny uznała, że:

• w kryterium nr 11 pn. Projekt jest zgodny z lokalnym programem rewitalizacji, projekt powinien otrzymać 1 pkt (na etapie pierwotnej oceny merytorycznej I stopnia przyznano 0 pkt),

• w kryterium nr 15 pn. Potencjał turystyczny projektu, projekt powinien otrzymać 0 pkt (zgodnie z pierwotną oceną),

• w kryterium nr 18 pn. Partycypacja społeczna w procesie podejmowania decyzji

I projektowania działań inwestycyjnych przez wnioskodawcę, projekt powinien otrzymać 0 pkt (zgodnie z pierwotną oceną).

Organ wskazał, że projekt może otrzymać dofinansowanie w wyniku procedury odwoławczej pod warunkiem, że uzyska co najmniej taki poziom możliwych do uzyskania punktów, jaki przyjęto jako uprawniający do uzyskania dofinansowania w ramach niniejszego konkursu (w przypadku konkursu nr [...] jest to liczba punktów 36 i wzwyż w ramach Głównego Typu Projektu: Infrastruktura nie zabytkowa) oraz pod warunkiem dostępności środków. Projekt uzyskał 36 pkt., tj. osiągnął minimalny poziom punktów jako uprawniający do przyznania dofinansowania w konkursie, zatem tylko brak środków w konkursie uniemożliwił dofinansowanie niniejszego projektu.

Zatem pozytywną ocenę na etapie oceny merytorycznej I stopnia uzyskują projekty, które spełniły łącznie dwa wskazane poniżej warunki:

- uzyskały minimalny próg punktacji określony w pkt. 84 Regulaminu konkursu;

- alokacja w konkursie wystarczyła na ich dofinansowanie w pełnej wnioskowanej wysokości.

Organ podniósł, że powodem negatywnej oceny projektu jest wyczerpnie alokacji w konkursie. Alokacja dostępna w konkursie została określona w pkt. 4 Regulaminu konkursu w wysokości 591.024.100 zł. W ramach Głównego Typu Projektu: Infrastruktura nie zabytkowa (w ramach tego typu projektu został złożony Państwa projekt) alokacja wynosiła 125.772.400 zł. Kwota ta została w całości rozdysponowana w ramach konkursu na dofinansowanie dziesięciu pierwszych projektów z listy rankingowej. Projekt nie został uwzględniony na liście rankingowej jako projekt podstawowy ponieważ KOP pierwotnie ocenił go na 35 pkt/55 pkt możliwych do dofinansowania, a ocena została zmieniona dopiero na etapie ponownej oceny merytorycznej I stopnia, po rozstrzygnięciu protestu.

Organ podniósł nadto, że w ramach wszystkich pięciu konkursów przeprowadzonych dla działania 8.1. alokacja w konkursie była rozdysponowana w całości. Jednakże w przypadku pierwszych trzech naborów wniosków, pomimo rozdysponowania alokacji w konkursie, w ramach działania pozostawała wolna pula środków (m.in. środki zabezpieczone na kolejne konkursy). W związku z powyższym, projekty np. z procedury odwoławczej lub na innych etapach oceny, pod warunkiem uzyskania odpowiedniej ilości punktów lub spełnienia kryteriów wyboru projektów, otrzymywały dofinansowanie ze środków dostępnych w ramach działania. Z uwagi na fakt, że konkurs w ramach którego złożono wniosek wraz z ogłoszonym w tym samym terminie konkursem dla regionu lepiej rozwiniętego były ostatnimi dla VIII osi POIiŚ, w wyniku ich rozstrzygnięcia rozdysponowano całą alokację w ramach działania 8.1. dla regionów słabiej rozwiniętych.

Wyżej opisane rozstrzygniecie zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie K. w T. zarzucając mu naruszenie zasady równego traktowania, o której mowa w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej, poprzez niezastosowanie podczas przeprowadzenia ponownej oceny projektu zapisów punktów: 106 i 108 Regulaminu konkursu nr [...] dla VIII Osi priorytetowej Ochrona dziedzictwa kulturowego i rozwój zasobów kultury w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020.

W dalszej części skargi jej autor wskazał, że wnioskodawca złożył wszystkie wymagane dokumenty, które nie zostały należycie ocenione przez Komisję Oceny Projektów powołaną przez Instytucję Organizującą Konkurs. Tym samym, Skarżący jest przekonany, że gdyby nie błędna pierwsza ocena, projekt otrzymałby 36 punktów, czyli pozytywną ocenę merytoryczną I stopnia, pozwalającą na umieszczenie go na liście rankingowej projektów wybranych do dofinansowania i otrzymałby dofinansowanie. Obecnie, z uwagi na błąd popełniony przez eksperta, został z tej możliwości wykluczony, co Skarżący uznaje za rażącą niesprawiedliwość i nierówne traktowanie wnioskodawców - dwóch innych wnioskodawców z identyczną punktacją tj. 36 punktów (projekty nr 25/I/17 oraz 164/I/17) otrzymało dofinansowanie.

W związku z powyższym Skarżący wniósł o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie miało istotny wpływ na wynik oceny i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, nadto o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania, ewentualnie o oddalenie skargi, jak również o nieprzekazywanie sprawy do ponownego rozpatrzenia z uwagi na wyczerpanie kwoty przeznaczonej do dofinansowania.

Pismem z 13 marca 2018 r. organ wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentu - pisma Instytucji Zarządzającej zn. [...], którego kopię załączono do niniejszego pisma - na okoliczność wyczerpania kwoty przeznaczonej na dofinansowanie projektów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U.2016.1066) Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem. Na podstawie art. 3 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. 2016.718 ze zm.), określanej dalej jako "ustawa p.p.s.a.", sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.

Takimi przepisami szczególnymi są także przepisy ustawy wdrożeniowej, które określają m.in. sposób wyboru projektów do dofinansowania oraz procedurę odwoławczą w sprawach dotyczących oceny projektów finansowanych ze środków regionalnego programu operacyjnego. Jedynie w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie do postępowania przed sądami administracyjnymi stosuje się odpowiednio przepisy ustawy p.p.s.a., z wyłączeniami, o których mowa w art. 64 ustawy wdrożeniowej.

Zgodnie z art. 61 ust.1 ustawy wdrożeniowej w przypadku nieuwzględnienia protestu, negatywnej ponownej oceny projektu lub pozostawienia protestu bez rozpatrzenia, w tym w przypadku o którym mowa w art. 66 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, wnioskodawca może wnieść skargę do sądu administracyjnego zgodnie z art. 3 § 3 ustawy p.p.s.a.

W wyniku rozpatrzenia skargi, sąd może: uwzględnić skargę stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1a); orzec, że pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą (pkt 1b); oddalić skargę w przypadku jej nieuwzględnienia (pkt 2); umorzyć postępowanie w sprawie, jeżeli jest ono bezprzedmiotowe (pkt 3).

Jednocześnie zgodnie z unormowaniem art. 66 ust. 2 pkt 2 ustawy wdrożeniowej w przypadku, gdy na jakimkolwiek etapie postępowania w zakresie procedury odwoławczej wyczerpana zostanie kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w ramach działania sąd uwzględniając skargę, stwierdza tylko, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i nie przekazuje sprawy do ponownego rozpatrzenia.

Przed przystąpieniem do szczegółowej oceny zarzutów skargi należy jeszcze przypomnieć, iż wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z drugiej strony wątpliwości budzi kwestia, jaka jest dopuszczalna sądowa ocena procesu weryfikacji wniosków o dofinansowanie zamierzonych przedsięwzięć. Praktyka sądów administracyjnych, wypracowana na podstawie ustawy z 6 grudnia 2006r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U.z 2014r., poz. 1649 ze zm.) wskazywała, że przy interpretacji przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, przyjąć należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie – postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W ocenie sądu tę wypracowaną praktykę należy stosować w odniesieniu do rozpoznawania spraw na podstawie ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, z uwzględnieniem zmian wskazanych w tej ustawą.

Uznać należy, co będzie stanowić wzorzec kontroli sądowej, że prawo, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego.

Kontrolując zatem legalność oceny projektu dokonanej przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego , jak również legalność działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji [...] stycznia 2018 r., stwierdzić trzeba, iż odpowiadają one prawu.

Ocena Sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania Instytucji Pośredniczącej (Minister ) z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z:

- ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020;

- Regulaminem konkursu;

- Szczegółowym opisem osi priorytetowych Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020 z dnia 24 lutego 2017 r. (wraz z załącznikiem 6 pn. System oceny i wyboru projektów w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i Środowisko 2014-2020),

Należy w pierwszej kolejności podkreślić, iż strona w skardze nie zgłosiła żadnych zarzutów dot. niewłaściwej oceny merytorycznej dokonanej w ramach poszczególnych kryteriów. Z treści skargi wynika, że akceptuje ponowną ocenę merytoryczną dokonaną przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego po uwzględnienia protestu. Zarzuca naruszenie zasady równego traktowania, wyrażonej w art. 37 ust. 1 ustawy wdrożeniowej. Jej zdaniem naruszenie to polega na tym, że w wyniku ponownej oceny projekt uzyskał 36 punktów. Gdyby w toku pierwotnej oceny otrzymał taką ilość punktów, uzyskałby tym samym wymaganą ilość punktów do otrzymania dofinansowania, gdyż dwa inne projekty z taką właśnie punktacją to dofinansowanie otrzymało. Jednak dalsza argumentacja skargi i nie wyrażone wprost, ale jednak wynikające z argumentów skargi postulaty pod adresem Sądu, wykraczają poza granice kognicji Sądu opisanej powyżej.

Zgodnie z pkt 4 i 5 Regulaminu konkursu kwota środków EFRR przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach konkursu wynosi 101.589.681 PLN . Podział środków EFRR przeznaczonych na dofinansowanie projektów w ramach konkursu na Główne Typy Projektów (wskazane w pkt. 10 regulaminu) wynosił:

− dla infrastruktury zabytkowej: 409.296.700 PLN,

− dla infrastruktury niezabytkowej: 125.772.400 PLN,

− dla sprzętu i wyposażenia: 55.955.000 PLN .

Kwoty mogły być korygowane w przypadku niewykorzystania całej alokacji ( patrz uwaga do pkt 5 Regulaminu : IOK zastrzega sobie możliwość przesuwania środków pomiędzy Głównymi Typami Projektów, np. w przypadku gdy projekty, które pozytywnie przeszły ocenę merytoryczną I stopnia (tj. po uzyskaniu minimalnego limitu punktów określonego w pkt. 84 regulaminu) nie wykorzystają całości zarezerwowanej alokacji ).

Zgodnie z pkt 84 Regulaminu, aby projekt mógł zostać pozytywnie oceniony pod kątem spełnienia kryteriów merytorycznych I stopnia musi uzyskać co najmniej:

− dla projektów w ramach Głównego Typu Projektu: Infrastruktura zabytkowa i Infrastruktura niezabytkowa uzgodnionych w ramach Kontraktu Terytorialnego (projekty uzgodnione w ramach Kontraktów Terytorialnych to projekty włączone do załącznika 1b Kontraktu Terytorialnego): 38 pkt.,

− dla projektów w ramach Głównego Typu Projektu: Infrastruktura zabytkowa i Infrastruktura niezabytkowa nieuzgodnionych w ramach Kontraktu Terytorialnego (tj. projektów nie włączonych do załącznika 1b Kontraktu Terytorialnego): 27 pkt.,

− dla projektów w ramach Głównego Typu Projektu: Sprzęt i wyposażenie: 18 pkt. 85.

Projekt, który uzyskał punktację poniżej ustalonego progu, otrzymywał negatywną ocenę w rozumieniu art. 53 ustawy. Wnioskodawcy tych projektów byli poinformowani o negatywnej ocenie projektu zgodnie z art. 46 ust. 5 ustawy.

Projekt strony uzyskał wymagana minimalną liczbę punktów – w pierwszej ocenie 35, po uwzględnieniu protestu w wyniku ponownej oceny 36 punktów.

Zdaniem strony naruszenie zasady równego traktowania polega na tym, iż gdyby projekt od razu został oceniony w toku pierwszej oceny poprawnie tj. uzyskałby 36 punktów, to otrzymałby dofinansowanie , gdyż od tej ilości punktów były zawierane umowy o dofinansowanie, na dowód czego złożyła wydruki list rankingowych ( dostępne na stronie internetowej http://poiis.mkidn.gov.pl/skorzystaj/nabory-wnioskow/aktualne-nabory/regiony-slabiej-rozwiniete-2017) .

Stanowisko strony nie znajduje jednak uzasadnienia w obowiązujących rozwiązaniach prawnych. Analizując je, należy w pierwszej kolejności wskazać na treść art. 65 ustawy wdrożeniowej , zgodnie z którym procedura odwoławcza, o której mowa w art. 53-64, nie wstrzymuje zawierania umów z wnioskodawcami, których projekty zostały wybrane do dofinansowania. Instytucja Organizująca Konkurs miała więc prawo do zawierania umów w miarę dostępności środków w kolejności wynikającej z aktualnej na dany dzień listy rankingowej.

Należy zauważyć także, że podstawę dofinansowania stanowi umowa o dofinansowanie projektu albo decyzja o dofinansowaniu projektu ( art. 52 ust. 1 ustawy wdrożeniowej ) . Brak środków stanowi podstawę do negatywnej oceny projektu ( art. 53 ust. 2 pkt 2 - projekt uzyskał wymaganą liczbę punktów lub spełnił kryteria wyboru projektów, jednak kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie nie wystarcza na wybranie go do dofinansowania ).

Sąd , jak już wyżej wspomniano , nie ma możliwości nakazania Instytucji Organizującej Konkurs zwiększenia środków na dany konkurs czy też dokonania przesunięć pomiędzy poszczególnymi typami projektów. Sposoby rozstrzygnięcia są enumeratywnie wymienione w art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej. Jak wyjaśniono, brak dostępności środków stanowi podstawę do negatywnej oceny projektu , wobec czego nie sposób jest uznać, że jest to ocena naruszająca prawo.

Ani z ustawy wdrożeniowej ani z przepisów ustawy o postepowaniu przed sądami administracyjnymi nie wynika co prawda wymóg wskazania zarzutów w formie przewidzianej dla protestu ( art. 54 ust. 2 pkt 4, 5 ustawy wdrożeniowej), które to zarzuty wyznaczają zakres rozpoznania protestu ( art. 56 ust. 2). Jednak warto zauważyć, że zgodnie z art. 53 ust. 3 ustawy wdrożeniowej w przypadku gdy kwota przeznaczona na dofinansowanie projektów w konkursie albo w ramach rundy konkursu nie wystarcza na wybranie projektu do dofinansowania, okoliczność ta nie może stanowić wyłącznej przesłanki wniesienia protestu. Ustawodawca wyraźnie więc zaznacza, że wielkość środków finansowych na konkurs ( lub rundę – zmiana wprowadzona przez art. 1 pkt 30 ustawy z dnia 7 lipca 2017 r. (Dz.U.2017.1475) zmieniającej nin. ustawę z dniem 2 września 2017 r. ) nie podlega ocenie . Nie może więc stanowić kryterium oceny rozstrzygnięcia po względem zgodności z prawem .

Równocześnie Sąd zauważa, że Regulamin konkursu w sposób precyzyjny wskazuje na tryb i kolejność zawierania umów o dofinansowanie. Zgodnie z pkt 86, 87 i 88 Regulaminu po zakończeniu oceny wszystkich projektów, tworzona jest dla każdego Głównego Typu Projektu określonego w pkt. 10 regulaminu lista projektów (lista rankingowa), które przeszły pozytywnie ocenę merytoryczną w oparciu o kryteria I stopnia, co oznacza osiągnięcie określonego w pkt. 84 regulaminu minimum punktowego. Kolejność na liście uzależniona jest od liczby punktów uzyskanych przez projekt. Projekty, które uzyskały minimalny próg punktacji określony w pkt. 84 regulaminu, w kolejności od pierwszego do wyczerpania alokacji dostępnej w ramach konkursu mają status projektów podstawowych. Pozostałe projekty, które uzyskały minimalny próg punktacji określony w regulaminie, ale dla których nie wystarczyło alokacji, są projektami rezerwowymi. Zgodnie zaś z pkt 92 w przypadku powstania wolnych środków, projekt rezerwowy, który uzyskał najwyższą liczbę punktów w oparciu o kryteria merytoryczne I stopnia otrzymuje status projektu podstawowego. W punktach 90 i 91 zawarta jest regulacja sytuacji, w której wolne środki nie wystarczają na pokrycie całego wnioskowanego dofinansowania.

W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi. Przyjęte rozwiązania ustawodawcze nakazują tworzenie list rankingowych i rozpoczęcie podpisywania umów przed zakończeniem procedury odwoławczej, co oczywiście może prowadzić w konsekwencji do sytuacji podobnych, jak w przypadku będącym przedmiotem rozpoznania w sprawie niniejszej. Należy zauważyć, że jest to jednak rozwiązanie akceptowane w orzecznictwie i doktrynie, gdyż podyktowane koniecznością sprawnego i efektywnego wydatkowania środków unijnych, a także potrzebą zniwelowania zagrożeń realizacji projektów ze względu na zmianę stanu prawnego (np. utrata ważności pozwolenia budowlanego) czy okoliczności faktycznych wskazanych we wniosku o dofinansowanie np. zmiana sytuacji finansowej wnioskodawcy, wygaśnięcie promesy udzielenia kredytu przez bank itp. (tak Jakub Ostałowski w: M. Dołowiec, D.E. Harasimiuk, M. Metlerska - Drabik, J. Ostałowski, R. Poździk, A. Wołyniec - Ostrowska, Komentarz do ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 – 2020 pod red. R. Poździka, Warszawa 2016). Inny komentator J.Jaśkiewicz wyraża wręcz pogląd, iż art. 65 podkreśla przyjęty w założeniach ustawy prymat zasad efektywności i szybkości wdrażania środków pomocowych nad legalnością stosowania prawa w postępowaniu konkursowym. Wynika z niego bowiem obowiązek niezwłocznego zawierania umów o dofinansowanie (lub wydawania decyzji o dofinansowaniu), projektów które zostały zakwalifikowane do dofinansowania, bez względu na wynik kontroli odwoławczej lub sądowej (tak J.Jaśkiewicz Komentarz do art. 65 ustawy o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014–2020, Lex/el. 2014). Dla Sądu nie ulega wątpliwości, że rozwiązanie to jest podyktowane ważnymi względami społecznymi i mieści się w regułach rozdziału środków w formie konkursowej.

Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie przepisu art. 61 ust. 8 pkt 2 ustawy wdrożeniowej oddalił skargę.