Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 757/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 169 par. 1 i 4, art. 122, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
journal: Dz.U.UE.L 1977 nr 145 poz 1 art. 4 ust. 4
law: Szósta Dyrektywa Rady z dnia 17 maja 1977 r. Nr 77/388/EWG w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do  podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak, Sędzia NSA Janusz Zubrzycki (sprawozdawca), Sędzia del. WSA Danuta Oleś, Protokolant Marek Wojtasiewicz, po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej D. K.L. z siedzibą w L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 marca 2010 r. sygn. akt III SA/Wa 1584/09 w sprawie ze skargi D. K. L. z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia 9 lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004 r. 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2) zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz D. K. L. z siedzibą w L. kwotę 380 (trzysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Wyrok Sądu pierwszej instancji i przedstawiony przez ten Sąd tok postępowania przed organami podatkowymi.

1.1. Wyrokiem z 9 marca 2010 r., sygn. akt III SA/Wa 1584/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę D. Limited z siedzibą w L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z 9 lipca 2009 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004 r.

1.2. Przedstawiając stan sprawy Sąd pierwszej instancji podał, że 4 lipca 2005r. do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. wpłynął wniosek spółki o zwrot podatku od towarów i usług za okres od stycznia do grudnia 2004 r. Następnie wpłynęło pismo pełnomocnika strony – A. P., do którego załączono: sporządzony w języku angielskim oryginał pełnomocnictwa z 5 października 2004 r. dla A. P. oraz P. P. wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski, oraz sporządzony w języku angielskim oryginał zaświadczenia z 24 marca 2004 r. wskazującego, że firma T. Ltd (przedstawiciel grupy podatkowej, w skład której wchodzi wnioskodawca) jest zarejestrowanym w Wielkiej Brytanii podatnikiem podatku od wartości dodanej, wraz z tłumaczeniem przysięgłym na język polski treści ww. dokumentu. Pismem z dnia 24 stycznia 2006 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego W. wezwał spółkę o uzupełnienie wniosku o zaświadczenie ważne na dzień złożenia wniosku, gdyż zdaniem organu złożone zaświadczenie z 24 marca 2004 r. utraciło ważność z dniem 23 marca 2005 r. W dniu 9 marca 2006 r. złożone zostało przez pełnomocnika P. P. nowe zaświadczenie, o treści jak uprzednie z 24 marca 2004 r., lecz datowane na dzień 1 marca 2006 r.

Pismem z 27 października 2008 r. organ stwierdził, że przedłożone zaświadczenie nie potwierdza informacji określonych w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. Nr 152, poz. 1478, dalej "rozporządzenie MF z 2003 r."), zmienionego z dniem 1 maja 2004 r. rozporządzeniem Ministra Finansów z 23 kwietnia 2004 r. w sprawie zwrotu podatku od towarów i usług niektórym podmiotom (Dz.U. Nr 89, poz. 851, ze zm., dalej "rozporządzenie MF z 2004 r.") i na podstawie art. 169 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm., dalej "O.p.") wezwał stronę do uzupełnienia wniosku o oryginał zaświadczenia zgodnego ze wzorem stanowiącym załącznik nr 2 do rozporządzenia MF z 2003 r. i 2004 r. Przedmiotowe wezwanie zostało doręczone 10 listopada 2008 r. pełnomocnikom spółki – T. B. oraz B. O. w Wielkiej Brytanii. W odpowiedzi na wezwanie pełnomocnik spółki – P. P. nadesłała oryginał zaświadczenia o statusie podatnika z 16 grudnia 2008 r. wystawionego również na firmę T. Ltd, zawierający jednakże informację, iż firma D. jest członkiem grupy VAT o wskazanym w zaświadczeniu numerze, innym niż numer przedstawiciela grupy. Jednocześnie pełnomocnik spółki zakwestionował prawidłowość doręczenia wezwania z 27 października 2008 r. W jego ocenie bowiem należało je doręczyć na adres wskazany w pełnomocnictwie z 5 października 2004 r. Pełnomocnik wskazał ponadto na nieprawidłowe zastosowanie trybu postępowania określonego w art. 169 § 1 O.p. W ocenie pełnomocnika powzięte na podstawie złożonego wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów wątpliwości organu pierwszej instancji powinny zostać wyjaśnione w trybie wezwania na podstawie art. 155 § 1 O.p. Ponieważ powyższe pismo wraz z załącznikami zostało nadane w Urzędzie Pocztowym 14 stycznia 2009 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z 30 kwietnia 2009 r. pozostawił wniosek spółki bez rozpatrzenia, uznając, że stwierdzone braki nie zostały uzupełnione w wyznaczonym terminie 7 dni. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, iż żadne z przedstawionych przez stronę zaświadczeń o statusie podatnika nie potwierdza, iż spółka jest w kraju siedziby zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT lub podatku o podobnym charakterze.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji, odmiennie przyjmując jednak, że dopiero zaświadczenie z 16 grudnia 2008 r. zawierało informację potwierdzającą status spółki D. Limited jako zarejestrowanego podatnika podatku od wartości dodanej. Wszelkie wątpliwości w tym zakresie eliminuje natomiast złożone w toku postępowania przed organem drugiej instancji zaświadczenie z 9 czerwca 2009 r. Żaden z ww. dokumentów nie mógł jednak – zdaniem organu odwoławczego – być uwzględniony przez organ pierwszej instancji, z uwagi na niedochowanie przez stronę wyznaczonego terminu przy udzielaniu odpowiedzi na wezwanie. Jak wynika z akt sprawy wezwanie doręczono pełnomocnikom spółki 10 listopada 2008 r. Wyznaczony w tym wezwaniu termin upłynął 17 listopada 2008 r. zaś prawidłowe zaświadczenie zostało nadane dopiero 14 stycznia 2009 r., tj. po upływie ponad 2 miesięcy od daty doręczenia wezwania. Strona nie złożyła przy tym wniosku o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowego zaświadczenia.

2. Skarga do Sądu pierwszej instancji.

2.1. W skardze do WSA w Warszawie pełnomocnik spółki wniósł o uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej, zarzucając mu naruszenie art. 169 § 1 O.p. w związku z § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MF z 2003 i 2004 roku, przez nieuzasadnione uznanie, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, co w konsekwencji spowodowało nieuzasadnione pozostawienie tego wniosku bez rozpoznania. Ponadto wskazano na naruszenie art. 122 w związku z art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p., wskutek nierozpatrzenia w sposób wyczerpujący przedstawionego materiału dowodowego.

2.2. W piśmie z 9 października 2009 r. strona dodatkowo wskazała, że nie zgadza się z twierdzeniem organów, iż przynależność do grupy VAT nie ma znaczenia w kontekście wymogów formalnych wniosku o zwrot podatku VAT. Zgodnie bowiem z art. 43 brytyjskiej ustawy o VAT rezultatem rejestracji grupowej jest uznanie dla potrzeb VAT działalności prowadzonej przez członków grupy za działalność prowadzoną przez reprezentanta grupy VAT, który jest zarejestrowany. Rejestracja grupowego podatnika VAT jest dokonywana na firmę reprezentanta grupy VAT z uwagi na fakt, że jest on odpowiedzialny za składanie deklaracji podatkowych, płacenie podatku jak i żądanie jego zwrotu dla całej grupy. Natomiast wszystkie podmioty tworzące grupę są solidarnie odpowiedzialne za rozliczenia podatkowe dokonywane przez przedstawiciela grupy VAT, wszystkie tworzą bowiem jednego podatnika – grupę VAT, w imieniu której występuje przedstawiciel.

2.3. W odpowiedzi Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

3. Uzasadnienie rozstrzygnięcia Sądu pierwszej instancji.

3.1. WSA w Warszawie stwierdził, że skarga jest bezzasadna.

3.2. Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 169 § 1 O.p., wskazując, że istota rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym postanowieniu wydanym w oparciu o art. 169 § 4 w związku z § 1 tego artykułu, polegała na pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, a podstawowym i jedynym powodem takiego rozstrzygnięcia było nieuzupełnienie przez spółkę braków formalnych tego wniosku. Sąd przypomniał, że wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku zostało doręczone pełnomocnikowi spółki 10 listopada 2008 r., zaś pismo wraz załącznikami uzupełniającymi braki formalne zostało nadane w Urzędzie Pocztowym 14 stycznia 2009 r., wobec czego słusznie organy podatkowe przyjęły, iż uzupełnienie braków formalnych wniosku nastąpiło z uchybieniem terminowi. Sąd podkreślił, że w wezwaniu do usunięcia braków wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w sposób prawidłowy pouczył stronę, iż braki te muszą zostać uzupełnione w terminie 7 dni od otrzymania wezwania, oraz o konsekwencji ich nieuzupełnienia w postaci pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia.

3.3. Jednocześnie WSA w Warszawie uznał, że czym innym jest zaświadczenie o posiadanym statusie podatnika - grupy podatkowej, a czym innym zaświadczenie o statusie podatnika, dla spółki będącej członkiem takiej grupy. W tym zakresie Sąd powołał się na uregulowania VIII Dyrektywy Rady nr 79/1072/EEC z 6 grudnia 1979 r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych – zasady zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom nieposiadającym siedziby na terytorium kraju (Dz.U.UE.L.79.331.11, dalej "VIII Dyrektywa"). Sąd wskazał, iż ustanowione w niej warunki zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium kraju, mają zarówno charakter materialnoprawny jak i formalny. I tak, art. 3 lit. b) stanowi, iż aby zakwalifikować się do zwrotu podatku, każdy podatnik określony w art. 2, który nie dostarcza towarów lub usług uważanych za dostarczone na terytorium danego kraju, obok wniosku, o którym mowa w lit. a), przedstawia dowód, w formie zaświadczenia wystawionego przez władze publiczne państwa, w którym ma siedzibę, że jest płatnikiem podatku od wartości dodanej w tym państwie. O konieczności spełnienia wymogu, o którym mowa w art. 3 lit. b), czyli obowiązku przedstawienia wskazanego tam zaświadczenia, aby zakwalifikować się do zwrotu podatku, stanowi także art. 4 lit. a). Z kolei w myśl art. 6 tej Dyrektywy, Państwa Członkowskie nie mogą nakładać na podatników określonych w art. 2 żadnych zobowiązań oprócz tych, które określono w art. 3 i 4, z wyjątkiem zobowiązania przedstawienia, w szczególnych przypadkach, informacji koniecznych do ustalenia, czy wniosek o zwrot jest uzasadniony. WSA podkreślił też, że określony w załączniku B do VIII Dyrektywy wzór zaświadczenia o statusie podatnika, jeżeli chodzi o zawarte w nim elementy, jest tożsamy ze wzorem zawartym w załączniku nr 2 do rozporządzenia krajowego.

W ocenie Sądu, z powyższego wynika, że przepisy rozporządzenia nie nakładają na podmioty ubiegające się o zwrot podatku większych wymagań formalnych, niż wynika to z VIII Dyrektywy, oraz że również na gruncie tej Dyrektywy warunkiem koniecznym do uzyskania zwrotu podatku jest przedłożenie zaświadczenia potwierdzającego status podatnika w kraju jego siedziby, zawierającego zarówno określenie rodzaju prowadzonej działalności, opatrzonego pieczęcią urzędową i podpisem.

4. Skarga kasacyjna.

4.1. Spółka zaskarżyła powyższy wyrok skargą kasacyjną, zarzucając Sądowi pierwszej instancji naruszenie:

1. prawa materialnego, tj. § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia MF z 2004 r., przez jego niewłaściwą wykładnię, w myśl której możliwe jest uzyskanie przez podatnika dwóch rodzajów zaświadczeń, w sytuacji gdy brytyjskie władze skarbowe uznają za prawidłowy tylko jeden rodzaj zaświadczenia potwierdzającego status podatnika (formularz VAT 66), wydawany w tym przypadku dla grupy VAT, co w konsekwencji prowadzi do nieprawidłowego zastosowania regulacji i uznania przez Sąd, że mimo podjętych działań skarżąca nie dopełniła obowiązku złożenia zaświadczenia potwierdzającego jej status;

2. przepisów postępowania, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej "P.p.s.a.") w zw. z art. 187 § 1, art. 191, art. 169 § 1 i § 4 oraz art. 122 O.p., przez oddalenie skargi na postanowienie, w którym Dyrektor Izby Skarbowej, nie uwzględniając stanu faktycznego i przedstawionych przez stronę dowodów w sprawie, bezpodstawnie wezwał spółkę do uzupełnienia złożonego wniosku o oryginał zaświadczenia potwierdzającego, że jest ona podatnikiem podatku VAT w kraju siedziby, mimo że dowód taki był już w posiadaniu organu, co skutkowało pozostawieniem bez rozpatrzenia wniosku z tytułu niewykonania wezwania w wyznaczonym terminie;

3. prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 5 w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 3 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm., dalej "u.p.t.u.") w zw. z art. 2 VIII Dyrektywy, przez błędną wykładnię, prowadzącą do wniosku, że regulacje te nie służą wypełnieniu jednej z podstawowych zasad VAT, tj. zasady neutralności, co w konsekwencji spowodowało niezastosowanie przez Dyrektora Izby Skarbowej ww. przepisów, chociaż zachodziła taka konieczność, oraz odmowę spółce prawa zwrotu VAT;

4. przepisów postępowania, tj. art. 141 § 4 i art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 187 § 1 i art. 122 O.p., przez oddalenie skargi na postanowienie, w którym Dyrektor Izby Skarbowej, z uwagi na niedopełnienie przez skarżącą wymogów formalnych, odmówił spółce prawa zwrotu VAT, przez co naruszył zasadę neutralności tego podatku, kiedy Sąd obowiązany był zbadać, czy organ, dokonując ustalenia stanu faktycznego, nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz zająć stanowisko, jaki stan faktyczny został przez Sąd przyjęty.

Przy tak sformułowanych zarzutach spółka wniosła o uchylenie skarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na rzecz spółki kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przypisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka ponownie wskazała na istotę grupy podatkowej jako podatnika VAT i stwierdziła, że nie było możliwe uzyskanie przez nią zaświadczenia, z którego by wynikało, że podatnikiem tego podatku jest skarżąca. Jednocześnie strona podniosła, że w sytuacji gdy organ, w związku z zaświadczeniami nadesłanymi do wniosku, miał jakiekolwiek wątpliwości, powinien był wezwać spółkę do złożenia wyjaśnień w trybie art. 155 O.p., a nie art. 169 § 1 ustawy. W ocenie spółki, gdyby organ doszedł do przekonania, że wniosek o zwrot podatku złożył podmiot nieuprawniony, powinien był wezwać do jego skorygowania i złożenia przez podmiot reprezentujący grupę, do której należy spółka. Zdaniem wnoszącej skargę kasacyjną działania organów podatkowych, zaaprobowane przez Sąd pierwszej instancji, skutkowały naruszeniem zasady neutralności podatku VAT.

5. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

5.1. Za trafny przede wszystkim należy uznać zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 i § 4 i art. 191 oraz art. 122 O.p., przez oddalenie skargi na postanowienie, w którym Dyrektor Izby Skarbowej, nie uwzględniając stanu faktycznego i przedstawionych przez stronę dowodów w sprawie, bezpodstawnie wezwał spółkę do uzupełnienia złożonego wniosku o oryginał zaświadczenia potwierdzającego, że jest ona podatnikiem podatku VAT w kraju siedziby, mimo że dowód taki był już w posiadaniu organu, co skutkowało niezasadnym pozostawieniem bez rozpatrzenia wniosku z tytułu niewykonania wezwania w wyznaczonym terminie.

5.2. Trafnie bowiem składający skargę kasacyjną wskazał w uzasadnieniu tego zarzutu, że złożone przez spółkę w dniu 9 marca 2006 r. zaświadczenie z 1 marca 2006 r. wystawione na druku VAT 66 przez Główny Urząd Celno-podatkowy Jej Królewskiej Mości, Wydział ds. VAT, wymieniające D. Limited jako jednego z 99 członków grupy podatnika T. Ldt z siedzibą w L. (przedstawiciela Grupy), z zakresem działalności: publikacja gazet, zarejestrowanego pod numerem [...] – potwierdzało status skarżącej spółki jako zarejestrowanego w Wielkiej Brytanii podatnika VAT uprawionego do występowania z wnioskiem o zwrot VAT.

5.3. Bezpodstawnie zatem organ podatkowy pierwszej instancji pismem z 27 października 2008 r. uznał, że zaświadczenie to nie potwierdza w sposób wystarczający statusu D. Limited jako zarejestrowanego podatnika VAT, wzywając tę spółkę o przedłożenie zaświadczenia potwierdzającego, że jest ona takim podatnikiem. Trafnie składający skargę kasacyjną wskazuje w tym zakresie, że stanowisko organu pierwszej instancji świadczy o niezrozumieniu instytucji grupowej rejestracji dla celów VAT (tzw. grupy podatkowej).

5.4. Zgodnie z art. 4 ust. 4 akapit drugi VI Dyrektywy: "Z zastrzeżeniem konsultacji, przewidzianych w art. 29, każde państwo członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające swe przedsiębiorstwa na terytorium kraju, które będąc prawnie niezależne, są ściśle związane ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie". Analogiczne brzmienie nadano art. 11 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywie 2006/112/WE, w którym w akapicie pierwszym postanowiono: "Po konsultacji z komitetem doradczym ds. podatku od wartości dodanej (zwanym dalej "Komitetem ds. VAT"), każde państwo członkowskie może uznać za jednego podatnika osoby mające siedzibę na terytorium tego samego państwa członkowskiego, które będąc niezależnymi pod względem prawnym, są ściśle powiązane pod względem finansowym, ekonomicznym i organizacyjnym".

5.5. Jak stwierdzono w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: "ETS") z dnia 22 maja 2008 r. w sprawie C-162/07 Ampliscientifica Srl, Amplifin SpA przeciwko Ministero dell’Economia e delle Finanze, Agenzia delle Entrate, "art. 4 ust. 4 akapit drugi VI Dyrektywy jest normą, której stosowanie przez państwo członkowskie zakłada uprzednią konsultację z komitetem doradczym ds. podatku VAT oraz przyjęcie przepisów krajowych umożliwiających zaniechanie uznawania osób, w szczególności spółek, mających swe przedsiębiorstwa na terytorium kraju i prawnie niezależnych, lecz ściśle związanych ze sobą finansowo, ekonomicznie i organizacyjnie, za odrębnych podatników w zakresie podatku VAT, aby zostały one uznane za jednego podatnika, któremu zostaje przyznany jeden indywidualny numer identyfikacji podatkowej VAT, i który w konsekwencji jest wyłącznie uprawniony do składania zgłoszeń w zakresie podatku VAT (...) "Gdy zatem państwo członkowskie stosuje ten przepis, osoba lub osoby podporządkowane w rozumieniu tego samego przepisu nie mogą być uznane za podatnika lub podatników w rozumieniu art. 4 ust. 1 VI Dyrektywy (zob. podobnie wyrok z dnia 18 października 2007 r. w sprawie C-355/06 van der Steen, Zb.Orz. s. I-8863, pkt 20). Wynika z tego, że zrównanie z jednym podatnikiem wyklucza, aby te osoby podporządkowane nadal oddzielnie składały zgłoszenia podatku VAT i były identyfikowane, w ramach grupy i poza nią, jako podatnicy, bowiem tylko jeden podatnik jest uprawniony do składania tych zgłoszeń".

5.6. W świetle tego, w sytuacji gdy spółka w dniu 9 marca 2006 r. przedłożyła organowi podatkowemu pierwszej instancji aktualne (z 1 marca 2006 r.) zaświadczenie stosownego brytyjskiego urzędu celno-podatkowego wskazujące, że D. Limited jest jednym z 99 członków grupy podatnika T. Ldt z siedzibą w L. (przedstawiciela Grupy), z zakresem działalności: publikacja gazet, zarejestrowanego pod numerem [...], a wiadomym jest, że w Wielkiej Brytanii obowiązuje grupowa rejestracja VAT, bezpodstawnym, w świetle ww. orzeczenia ETS, było żądanie od tego podmiotu wykazania oddzielnego numeru identyfikacji podatkowej, skoro art. 4 ust. 4 akapit drugi VI Dyrektywy (art. 11 obowiązującej od 1 stycznia 2007 r. Dyrektywie 2006/112/WE) wyklucza dysponowanie przez ten podmiot odrębnym numerem identyfikacji, gdy jest on członkiem grupy objętej jedną rejestracją, pod jednym numerem identyfikacyjnym.

5.7. Formułując zatem w dniu 27 października 2008 r. takie żądanie, organ podatkowy pierwszej instancji ewidentnie naruszył art. 169 § 1 O.p., co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego zastosowania art. 169 § 4 O.p. i stanowiło naruszenie art. 191 oraz art. 122 O.p.

5.8. Podnieść przy tym należy, że niczym nieuzasadnione jest stanowisko organu odwoławczego, którego zdaniem dopiero przedłożone przez stronę zaświadczenie z 16 grudnia 2008 r. "zawierało informację potwierdzającą status spółki D. Limited jako zarejestrowanego podatnika od wartości dodanej", a zaświadczenie z 1 marca 2006 r. nie potwierdzało "że wymienieni w załącznikach pozostali członkowie grupy podatkowej posiadają status zarejestrowanego podatnika". Treści bowiem tych zaświadczeń zasadniczo się nie różnią, oprócz tego, że w załączniku zaświadczenia z 1 marca 2006 r. wymieniono wszystkie podmioty w ramach zarejestrowanej grupy podatkowej, jak napisano na wstępie załącznika "GROUP MEMBERS", w tym D. Limited, a w zaświadczeniu z 16 grudnia 2008 r. w załączniku podano jedynie, że D. jest członkiem Grupy VAT nr [...], a więc o innym numerze niż podany na stronie pierwszej zaświadczenia.

5.9. Sąd pierwszej instancji pomijając w ogóle w uzasadnieniu swojego orzeczenia zaświadczenie strony z dnia 1 marca 2006 r., wadliwie zaakceptował zastosowanie przez organ pierwszej instancji instytucji usuwania braków formalnych podań z art. 169 § 1 O.p., w sytuacji gdy posiadane przez ten organ zaświadczenie z dnia 1 marca 2006 r. nie zawierało takich uchybień, które uzasadniałyby zastosowanie tego przepisu, wbrew przy tym art. 191 oraz art. 122 O.p. W konsekwencji tego, Sąd ten nietrafnie także uznał, że prawidłowo zastosowano przepis art. 169 § 4 O.p. poprzez pozostawienie wniosku strony bez rozpoznania, co doprowadziło do wadliwego zastosowania art. 151 P.p.s.a., zamiast art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a.

5.10. Z uwagi na uchybienie powyższym przepisom, skutkujące koniecznością ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji niniejszej sprawy, odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej uznać należy za bezprzedmiotowe.

5.11. W świetle powyższego, uwzględniając trafność zarzutów skargi kasacyjnej w określonym powyżej zakresie (art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 i § 4 i art. 191 oraz art. 122 O.p.), na podstawie art. 185 i art. 203 pkt 1 P.p.s.a.- należało orzec jak w sentencji wyroku.