Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1139/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7b ust. 1 pkt 6, art. 12,
journal: Dz.U. 2019 poz 865
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Waldemar Śledzik, Sędziowie sędzia WSA Beata Sobocha (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w Z. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 marca 2020 r. nr 0114-KDIP2-2.4010.571.2019.2.AG w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Pismem w dniu 23 grudnia 2019 r. J. [...] S.A. z siedzibą w Z. ("Skarżąca", "Strona", "Spółka") złożyła wniosek o wydanie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczących podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie:

• zaliczania do przychodów z tzw. innych źródeł przychodów, tj. przychodów niestanowiących przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 865 ze z., dalej także "ustawa CIT", "updop") otrzymanych odsetek od weksli,

• zaliczania do kosztów uzyskania przychodów kosztów związanych z tzw. innym źródłem przychodów, tj. kosztów niezwiązanych ze źródłem przychodów zyski kapitałowe, o którym mowa w art. 7b ustawy CIT, z tytułu zapłaconych odsetek od weksli własnych oraz obligacji poniesionych w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością deweloperską i finansową (dalej: "Wniosek").

Skarżąca jest spółką kapitałową prowadzącą działalność na terytorium Polski, zaś jej przedmiotem działalności jest między innymi działalność deweloperska oraz działalność związana z finansowaniem przedsięwzięć deweloperskich realizowanych przez inne spółki należące do tej samej grupy kapitałowej. Finansowanie spółek w grupie polega m.in. na udzielaniu im pożyczek oraz wykupie weksli wystawianych przez spółki z grupy.

Skarżąca wskazała, że pozyskuje środki pieniężne m.in. poprzez wystawianie weksli własnych (dalej: "Weksle własne") oraz emisję obligacji (dalej: "Obligacje"). W związku z przyjęciem Weksla własnego lub objęciem Obligacji podmioty nabywające Weksle i obejmujące Obligacje przekazują na rzecz Skarżącej środki pieniężne. Ponadto Spółka ponosi koszty w postaci odsetek z tytułu oprocentowania wskazanego w treści Weksli własnych (lub porozumień wekslowych im towarzyszących) oraz Obligacji, a wypłacanych na rzecz wyżej wskazanych podmiotów. Finansowanie pozyskane w ten sposób przez Skarżącą jest przeznaczane na działalność deweloperską oraz działalność związaną z finansowaniem innych spółek poprzez udzielanie im pożyczek oraz wykup weksli wystawianych przez te spółki (tzw. Weksli trzecich).

W celu finansowania innych spółek, przyjmuje ona weksle wystawiane przez te spółki (dalej: "Weksle trzecie"). W związku z przyjęciem Weksla trzeciego, Skarżąca przekazuje środki pieniężne podmiotowi będącemu emitentem takiego weksla. Z tego tytułu Skarżąca uzyskuje przychody w postaci odsetek obliczanych według oprocentowania ustalonego w treści weksla (lub porozumienia wekslowego towarzyszącego wekslowi).

We wniosku Skarżąca zadała następujące pytania:

1. Czy na gruncie ustawy CIT odsetki otrzymywane od Weksli trzecich stanowią dla Spółki przychody z tzw. innych źródeł przychodów, tj. nie stanowią one przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy CIT?

2. Czy na gruncie ustawy CIT odsetki z tytułu Weksli własnych oraz Obligacji poniesione w związku z prowadzoną przez Spółkę działalnością deweloperską i finansową stanowią koszty uzyskania przychodów, które należy rozliczyć w ramach tzw. innych źródeł przychodów, tj. nie należy ich rozliczać z przychodami z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy CIT?

W zakresie pytania 1 Skarżąca we Wniosku wskazała, że jej zdaniem na gruncie ustawy CIT odsetki otrzymywane od Weksli trzecich stanowią dla niej przychody z tzw. innych źródeł przychodów, tj. nie stanowią one przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy CIT. W ocenie Skarżącej, uwzględniając systemową wykładnię pojęcia papierów wartościowych na gruncie ustaw o podatkach dochodowych, weksel nie jest papierem wartościowym, dlatego też przychody z odsetek od weksli nie stanowią przychodów z zysków kapitałowych.

Natomiast, w zakresie pytania 2 Skarżąca podniosła, że na gruncie ustawy CIT odsetki z tytułu Weksli własnych oraz Obligacji poniesione w związku z prowadzoną przez Spółkę działalności deweloperską i finansową stanowią koszty uzyskania przychodów, które należy rozliczyć w ramach tzw. innych źródeł przychodów, tj. nie należy ich rozliczać z przychodami z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy CIT.

Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ("Dyrektor", "Organ") w interpretacji z dnia 25 marca 2020 r. uznał stanowisko Spółki w zakresie pytania nr 1 za nieprawidłowe, natomiast w zakresie pytania nr 2 za prawidłowe.

Zdaniem Dyrektora, przychody z tytułu odsetek otrzymywanych z tytułu Weksli trzecich należy kwalifikować jako przychody z tzw. zysków kapitałowych. Organ dokonał wykładni powszechnego rozumienia pojęcia papierów wartościowych i na tej podstawie uznał, że weksel jest papierem wartościowym, tym samym przychody z tytułu odsetek od weksli należy kwalifikować do źródła zyski kapitałowe.

Natomiast w zakresie pytania 2 Organ zgodził się ze stanowiskiem Skarżącej i potwierdził, że odsetki płacone od Weksli własnych oraz Obligacji powinny zostać zakwalifikowane jako koszty podatkowe do tzw. pozostałych źródeł przychodów, innych niż zyski kapitałowe, gdyż są związane z przychodami z działalności operacyjnej Skarżącej.

Pismem z dnia 24 kwietnia 2020 r. Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na interpretację indywidualną z dnia 25 marca 2020 r. zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900 ze zm., dalej także: "Ordynacja podatkowa", "Op") poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia interpretacji, a to poprzez nieodniesienie się do przedstawionej przez Skarżącą argumentacji związanej z systemową wykładnią pojęcia "weksel" w kontekście zakresu pojęcia papierów wartościowych na gruncie ustaw o podatkach dochodowych i w konsekwencji uznanie, że weksel na gruncie ustawy CIT jest papierem wartościowym;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. a (jak wynika z uzasadnienia skargi zarzut opiera się na naruszenie art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b) ustawy CIT poprzez błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że weksel na gruncie ustawy o CIT jest papierem wartościowym i w konsekwencji uznanie, że przychody z tytułu odsetek od weksli będą zaliczane do przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b ustawy CIT, podczas gdy prawidłowo należało uznać, że weksel nie jest papierem wartościowym na gruncie ustawy CIT, zatem przychody z tytułu odsetek od weksli powinny być zaliczane do innych źródeł przychodów.

Mając na uwadze powyższe zarzuty, Skarżąca wniosła:

1) na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm., dalej: "P.P.S.A.").o uchylenie przedmiotowej interpretacji w części, w jakiej stanowisko Skarżącej zostało uznane za nieprawidłowe;

2) na podstawie art. 200 P.P.S.A. o zasądzenie od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, zgodnie z właściwymi przepisami prawa.

W uzasadnieniu Strona wskazała, że jej zdaniem weksla nie można uznać za papier wartościowy na gruncie ustawy CIT, dlatego też odsetki otrzymywane od Weksli trzecich stanowią dla Skarżącej przychody z tzw. innych źródeł przychodów, tj. nie stanowią one przychodów z zysków kapitałowych.

W ocenie Strony uzasadnienie interpretacji jest niezgodne z przepisami art. 14c § 1 i § 2 art. oraz 120 i art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem Organ nie odniósł się do systemowej wykładni pojęcia "weksel" w kontekście zakresu pojęcia papierów wartościowych na gruncie ustaw o podatkach dochodowych. Organ nie wskazał, również dlaczego jego zdaniem wykładnia dokonana przez Skarżącą we Wniosku jest niewłaściwa.

Zdaniem Skarżącej, Organ dokonując wykładni pojęcia papierów wartościowych powinien był w uzasadnieniu interpretacji odnieść się do przestawionych przez Skarżącą argumentów dotyczących systemowej wykładni tego pojęcia. Natomiast, jeżeli w ocenie Organu wykładnia dokonana przez autora wniosku była wadliwa, powinien był wskazać z jakich względów.

W ocenie Strony powyższe uchybienia doprowadziły do tego, że uzasadnienie interpretacji nie jest wyczerpujące, nie zawiera kompleksowego odniesienia się do stanowiska Skarżącej w kontekście przedstawionego stanu faktycznego. Ramy uzasadnienia interpretacji nie wynikają z treść zadanego przez Skarżącą pytania oraz zajętego przez nią stanowiska - są węższe. W zasadzie uzasadnienie interpretacji ogranicza się do przedstawienia stanowiska Organu i nie wskazuje w sposób wyczerpujący dlaczego zaprezentowana przez Skarżącą argumentacja została uznana za nieprawidłową.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Kognicję sądu administracyjnego wyznaczają przepisy art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), stanowiąc, że sądy te sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwana dalej p.p.s.a.), kontrola sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach.

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji pod względem jej zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy p.p.s.a., stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zdaniem organu interpretacyjnego Weksel trzeci, o jakim mowa we wniosku, posiada wszystkie cechy charakterystyczne dla papierów wartościowych. Tym samym odsetki otrzymane od Weksli trzecich stanowią przychody powstałe po stronie Spółki, które powinny być kwalifikowane do źródła przychodów jakimi są zyski kapitałowe.

W ocenie Sądu, w zaskarżanej interpretacji organ dokonał prawidłowej interpretacji przepisu art. 7b ust. 1 pkt 6 ustawy o CIT poprzez dokonanie właściwej wykładni pojęcia "papieru wartościowego".

Zgodnie z obowiązującym od 1 stycznia 2018 r. brzmieniem art. 7 ust. 1 ustawy o CIT przedmiotem opodatkowania podatkiem dochodowym jest dochód stanowiący sumę dochodu osiągniętego z zysków kapitałowych oraz dochodu osiągniętego z innych źródeł przychodów. Powyższe oznacza, iż z dniem 1 stycznia 2018 r. do ustawy o CIT wprowadzono odrębne źródło przychodów w postaci zysków kapitałowych (art. 7b ustawy o CIT). Jednocześnie przychody uzyskiwane z tego źródła rozdzielono od innych źródeł przychodów. Taka konstrukcja przyjęta przez ustawodawcę, tj. wydzielenie ze wszystkich niedookreślonych źródeł (na co wskazuje otwarte brzmienie art. 12 ustawy o CIT) przychodów z zysków kapitałowych oznacza, iż przychody te muszą zostać szczegółowo określone. Zatem przepis art. 7b ustawy o CIT zawiera zamknięty przychodów wchodzących do źródła zysków kapitałowych.

Powyższe oznacza, iż ustawodawca wyliczył enumeratywnie co stanowi przychody z zysków kapitałowych. Do ściśle określonego katalogu przychodów z zysków kapitałowych, w obecnym stanie prawnym, zaliczono m.in. przychody z papierów wartościowych i pochodnych instrumentów finansowych, z wyłączeniem pochodnych instrumentów finansowych służących zabezpieczeniu przychodów albo kosztów, niezaliczanych do zysków kapitałowych (art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy o CIT). Jednocześnie ustawodawca nie określił w omawianej ustawie pojęcia "papierów wartościowych". W konsekwencji, jedyną poprawną metodą wykładni art. 7b ustawy o CIT jest wykładnia językowa.

Pojęcie "papierów wartościowych" uregulowane jest na gruncie różnych aktów prawnych. W obowiązujących przepisach nie występuje jedna definicja "papieru wartościowego", która byłaby miarodajna dla całości polskiego systemu prawnego. Przede wszystkim zauważyć trzeba, iż uregulowania ogólne, dotyczące papierów wartościowych przedstawione zostały w art. 921(6) do art. 921(16) Kodeksu Cywilnego. Z art. 921(6) Kodeksu Cywilnego wynika, iż "papier wartościowy" stanowi dokument, w którym dłużnik zobowiązuje się do świadczenia za zwrotem dokumentu albo udostępnieniem go dłużnikowi w celu pozbawienia dokumentu jego mocy prawnej w sposób zwyczajowo przyjęty. Z pozostałych regulacji można wywieść, iż - co do zasady - papiery wartościowe dokumentują określone prawa posiadacza (właściciela) oraz obowiązki ich dłużnika (emitenta).

Przedmiotowe pojęcie "papierów wartościowych" sprecyzowane zostało także w ustawach szczególnych. W przepisie odsyłającym zawartym w art. 5a pkt 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1509), zgodnie z którym ilekroć w ustawie mowa jest o papierach wartościowych, należy przez to rozumieć papiery wartościowe, o których mowa wart. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1768 z późn. zm., dalej: uoif). Także swoją definicję papierów wartościowych zawiera ustawa Prawo Dewizowe, zgodnie z którą przez "papiery wartościowe" rozumie się papiery wartościowe udziałowe, w szczególności akcje i prawa poboru nowych akcji oraz papiery wartościowe dłużne, w szczególności obligacje, wyemitowane lub wystawione na podstawie przepisów państwa, w którym emitent lub wystawca ma swoją siedzibę albo w którym dokonano ich emisji lub wystawienia (art. 2 ust. 1 pkt 14 ustawy).

Zauważenia wymaga, że instytucja papierów wartościowych została zakotwiczona w systemie prawa cywilnego, w literaturze przedmiotu uznaje się, iż zgodnie z obowiązującą w polskim prawie zasadą numerus clausus, papierami wartościowymi są tylko dokumenty uznane za takie przez ustawodawcę. Podstawowym źródłem prawa dla danego rodzaju papierów wartościowych jest więc ustawa, która dopuszcza ich wystawianie (emisję) oraz określa cechy i funkcje określonego papieru wartościowego (Mojak J., Jakubek M., Prawo papierów wartościowych, Lubelskie Wydawnictwa Prawnicze, Lublin 1999, s. 3).

Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem interpretacji w przedmiotowej sprawie jest przepis art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy CIT, który reguluje kwestie przychodu z papierów wartościowych. Przedmiotowy przepis, jak również żaden inny przepis ustawy CIT nie wskazują jednak jakiego rodzaju papiery wartościowe obejmuje zakresem swojego unormowania art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b, a więc czy są to jedynie papiery wartościowe, o których mowa w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi, czy też również o papiery wartościowe, co do których przedmiotowej ustawy nie stosuje się. A zatem czy dotyczy również weksli i czeków w rozumieniu przepisów prawa wekslowego i czekowego (art. 1 ust. 2 uoif). Określenie przez ustawodawcę w sposób ogólny, że chodzi o przychody z papierów wartościowych, bez wprowadzenia rozróżnienia, o jaki rodzaj papierów wartościowych chodzi prowadzi do konstatacji, że zakresem tego przepisu objęte są wszelkie papiery wartościowe, czyli także weksle, o których mowa w ustawie z 28 kwietnia 1936 r. Prawo wekslowe (Dz.U. z 2016 r., poz. 160).

Wykładnia językowa art. 7b ust. 1 pkt 6 lit. b ustawy CIT uzasadnia zatem stanowisko, że przepis ten dotyczy przychodów z papierów wartościowych wymienionych w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi, jak również w ustawie Prawo wekslowe. Wnioski wyprowadzone w skardze pozostają w kolizji z literalnym rozumieniem treści analizowanego przepisu, a zarazem nie mogą zostać wywiedzione wprost z żadnego innego przepisu ustawy o CIT. Jeżeli zamiarem racjonalnego ustawodawcy było ustalenie, jak w ustawie PIT, że ilekroć w ustawie jest mowa o papierach wartościowych - oznacza to papiery wartościowe, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi, wymagałoby to wyraźnej wypowiedzi legislacyjnej, zgodnie z zasadą ustawowej dookreśloności obowiązku podatkowego (art. 217 Konstytucji RP).

W świetle powyższego, w przedmiotowej sprawie, nie może mieć jedynie zastosowania, jak tego oczekuje Skarżąca, definicja papierów wartościowych, o której mowa w art. 3 pkt 1 uoif.

Fakt, że weksle nie zostały wskazane w definicji "papierów wartościowych" zawartej w ustawie o obrocie instrumentami finansowymi, nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Po pierwsze ustawa CIT nie odsyła do określonej tam definicji. Po drugie choć uoif nie reguluje zasad obrotu wekslami, to nie oznacza, że nie są one papierami wartościowymi. W myśl art. 101 ustawy Prawo wekslowe weksel własny to papier wartościowy zawierający bezwarunkowe przyrzeczenie wystawcy zapłacenia w oznaczonym czasie i do rąk osoby wymienionej w wekslu określonej na wekslu sumy pieniężnej.

W orzecznictwie i w doktrynie prawa podatkowego przyjmuje się jednolicie, że wykładnia językowa przepisu stanowi podstawę i zakreśla zakres możliwych interpretacji prawa podatkowego. Jednocześnie, jedną z nadrzędnych zasad wykładni jest zasada racjonalnego ustawodawcy. I choć pojęcie papierów wartościowych nie zostało zdefiniowane w ustawie CIT, to mając więc na uwadze zasadę racjonalnego ustawodawcy, jeżeli definicja zawarta w ustawie PIT miałoby obowiązywać również na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych, to niewątpliwie prawodawca umieściłby ją w ustawie CIT. Należy również zauważyć, że choć zarówno ustawa CIT jak i ustawa PIT dotyczą podatku dochodowego, to jednak nie są w swojej treści tożsame i niektóre rozwiązania w nich zawarte różnią się od siebie. Podział na źródła przychodów na gruncie podatku dochodowego od osób prawnych i od osób fizycznych nie jest tożsamy, tak więc różne mogą być definicje "papierów wartościowych" w kontekście celu, jakim kierował się ustawodawca rozróżniając poszczególne źródła w obu ustawach.

W konsekwencji, mając na uwadze zasadę racjonalnego ustawodawcy, który w ustawie CIT nie zdefiniował pojęcia "papierów wartościowych", należy przyjąć, że pojęcie to należy określić na podstawie ogólnych regulacji zawartych w innych źródłach prawa, które regulują obrót tymi papierami wartościowymi.

Mając na uwadze powyższe, uznać należy, iż przychody z Weksla trzeciego, o którym mowa we wniosku, stanowią przychody z papierów wartościowych.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia art. 14c § 1 i 2 oraz art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. albowiem organ interpretacyjny przepisów tych nie naruszył, wydając pisemną interpretację zgodnie z jego wymogami.

Przepis art. 14c § 1 O.p. stanowi, że interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Zgodnie z § 2 natomiast w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

W świetle utrwalonego orzecznictwa sądów administracyjnych uzasadnienie prawne interpretacji indywidualnej, spełniające wymagania wynikające z art. 14c § 2 O.p., powinno zawierać nie tylko przytoczenie przepisów prawa, na których organ oparł swoje stanowisko, ale również wyjaśnienie znaczenia tych przepisów w kontekście podanego przez stronę stanu faktycznego, ze wskazaniem jego istotnych znamion. Z uzasadnienia prawnego interpretacji powinien wynikać tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania stanowiska wnioskodawcy, a z drugiej strony do przyjęcia przez organ stanowiska odmiennego. Uzasadnienie prawne musi bowiem stanowić rzetelną informację dla wnioskodawcy, dlaczego w jego sprawie określone przepisy znajdują zastosowanie, a także dlaczego wyrażony przez niego pogląd nie zasługuje na uwzględnienie (zob. np. wyroki NSA z 15 listopada 2019 r., II FSK 3911/17, czy 5 czerwca 2019 r. II FSK 2433/17).

Innymi słowy uzasadnienie prawne to rozważenie normatywnej treści mających zastosowanie w sprawie przepisów materialnego prawa podatkowego, a więc dokonanie ich wykładni oraz dokonanie subsumcji do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego (dokonanie oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego).

W świetle przedstawionego w interpretacji stanu faktycznego Skarżąca zapytała czy na gruncie Ustawy CIT odsetki otrzymywane od Weksli trzecich stanowią dla Spółki przychody z tzw. innych źródeł przychodów, tj. nie stanowią one przychodów z zysków kapitałowych, o których mowa w art. 7b Ustawy CIT. Tak więc zarówno przedstawiony stan faktyczny jak i sformułowane pytanie odnosi się wprost do instytucji przychodów z zysków kapitałowych, a w szczególności definicji papierów wartościowych. Organ interpretacyjny, uznając stanowisko Skarżącej za błędne, omówił pojęcie weksla jako papieru wartościowego, a następnie wypowiedział się dlaczego definicja zawarta w uoif nie ma zastosowania na gruncie ustawy CIT i stwierdził, że przychody z weksli stanowią przychody z zysków kapitałowych.

Sąd w składzie rozpoznającym sprawę niniejszą podziela pogląd wyrażony w wyroku NSA z 7 czerwca 2018 r., II FSK 3631/17, zgodnie z którym organ interpretacyjny nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów wnioskodawcy, zawartych we wniosku o wydanie interpretacji. Do uprawnień organu należy wybór racji argumentacyjnych, które jego zdaniem będą wystarczające dla oceny merytorycznej problemu podatkowego objętego wnioskiem o wydanie interpretacji. Tak więc zdaniem Sądu, interpretacja indywidualna wydana przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej spełnia powyższe wymagania. Organ zawarł w niej wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, dokonał oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawił prawidłowe jego zdaniem stanowisko w sprawie, wraz z uzasadnieniem prawnym. Także choć lakonicznie, ale odniósł się do przedstawionej przez Skarżącą argumentacji. Zwrócił bowiem uwagę na funkcjonującą zasadę racjonalnego ustawodawcy, zaznaczając, że skoro w ustawie CIT nie zawarto analogicznej definicji jak w ustawie PIT, to nie powinna ona obowiązywać również automatycznie w ustawie CIT. Wskazał, że nie wprowadzenie analogicznej definicji "papierów wartościowych" do ustawy CIT było zamierzeniem celowym, w związku z czym ww. definicja zawarta w ustawie PIT nie powinna być stosowana automatycznie również dla celów CIT.

Uwzględniając powyższe, Sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – oddalił skargę.