Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 324/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1, art. 239b par. 1 pkt 2 i 4
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karol Pawlicki Sędziowie Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz (spr.) Sędzia WSA Katarzyna Nikodem po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi [...] na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...], postanowieniem z dnia [...] października 2018 r., nr [...], nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] nr [...], z dnia [...] kwietnia 2018 r. określającej dla [...] Sp. z o.o. (dalej: skarżącej):

1. nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym do odliczenia w następnych okresach rozliczeniowych: za grudzień 2012 roku w kwocie [...]zł, za styczeń 2013 roku w kwocie [...]zł, za wrzesień 2013 roku w kwocie [...]zł,

2. podatek do zapłaty na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy z dnia [...] marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, wynikający z faktur wystawionych przez [...] sp. z o.o., dla [...] M. P.: za grudzień 2012 roku w kwocie [...]zł, wynikający z faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 2012 r., na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, za wrzesień 2013 roku w kwocie [...]zł, wynikający z faktur nr [...] z dnia [...] września 2013 r., na wartość netto [...] zł, podatek VAT [...] zł, oraz

3. umarzającej postępowanie w sprawie rozliczenia podatku od towarów i usług za następujące okresy rozliczeniowe: za luty 2013 roku, za marzec 2013 roku, za kwiecień 2013 roku, za maj 2013 roku, za czerwiec 2013 roku, za lipiec 2013 roku, za sierpień 2013 roku.

W uzasadnieniu wydanego postanowienia, organ wskazał, że dostępne dane z systemów informatycznych urzędu oraz informacje przekazane przez Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w [...] (właściwego miejscowo dla skarżącego w okresie od dnia [...] października 2016 r.) potwierdzają brak majątku skarżącej z którego spółka mogłaby uregulować zobowiązania wynikające z ww. decyzji. Ustalono, że zobowiązana spółka obecnie nie posiada żadnych nieruchomości, a jest właścicielem jedynie samochodu ciężarowego [...] rok produkcji [...], nr rej. [...] o szacunkowej wartości ok. [...] zł, której dokonano na podstawie portalu internetowego: [...] (z dnia [...] października 2018 r.). Organ wskazał, że zakładając że ustanowiony na wyżej wymienionym pojeździe zastaw skarbowy korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia to i tak jego szacunkowa wartość nie odpowiada wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, gdyż jest co najmniej 10 razy niższa.

Organ, odnosząc wysokość zobowiązania podatkowego określonego ww. decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. do ogólnej sytuacji finansowej skarżącej (jej aktualnych dochodów, stanu majątkowego) stwierdzono, że w złożonych zeznaniach [...] spółka zadeklarowała dochody:

- za 2012 r. w wysokości - [...] zł,

- za 2013 r. w wysokości - [...] zł,

- za 2014 r. w wysokości - [...] zł,

- za 2015 r. w wysokości - [...] zł,

- za 2016 r. w wysokości - [...] zł,

- za 2017 r. w wysokości - [...] zł (przy czym nie odnotowano wpływu sprawozdania finansowego za 2017 rok.).

Organ zaznaczył, że jak wynika z ustaleń w prowadzonym postępowaniu podatkowym zakończonym decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. powstała łączna kwota uszczuplenia w podatku VAT w wysokości [...] zł, w tym za: grudzień 2012 roku w kwocie [...]zł, wrzesień 2013 roku w kwocie [...]zł, wraz z należnymi odsetkami naliczonymi przez podatnika od następnego dnia po upływie ustawowego terminu do zapłaty do dnia wpłaty, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. Zatem w obecnej sytuacji majątkowej i finansowej spółki mając na uwadze fakty, że: od daty wydania przedmiotowej decyzji nr [...] do dnia datowania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, czyli przez okres 6 miesięcy skarżąca nie zapłaciła żadnej kwoty na poczet podatku określonego ww. decyzją, do upływu terminu przedawnienia zobowiązania za grudzień 2012 r. pozostał bardzo krótki okres, wniesiono odwołanie od ww. decyzji, należy uznać za wysoce prawdopodobne, że zobowiązanie wynikające z ww. decyzji nie zostanie wykonane. Zdaniem organu podatkowego, skarżąca może skorzystać z prawa do niewykonania obowiązku uiszczenia zaległości podatkowej wynikającej z decyzji nieostatecznej, mając świadomość, że działanie takie, jako zgodne z prawem może spowodować wygaśnięcie obowiązku podatkowego w podatku VAT za grudzień 2012 roku, jak wskazano powyżej z dniem [...] grudnia 2018 r.

Skarżąca, pismem z dnia [...] listopada 2018 r., wniosła zażalenie na postanowienie organu I instancji, zarzucając mu naruszenie:

- art. 121 § 1 o.p. i art. 122 o.p. poprzez oparcie postanowienia w większości na domysłach i brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności w kwestii majątku skarżącej co szeroko było już wyjaśniane w toku postępowania w tym we wniesionym odwołaniu,

- art. 239b § 1 pkt 2 i 4 o.p. oraz art. 239b § 2 o.p. poprzez nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo iż nie zostały ku temu spełnione ustawowe przesłanki.

Dyrektor Izby Skarbowej, postanowieniem z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...]), utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy wskazał, że z akt podatkowych wynika, że spółka nie posiada majątku, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Ustalono, że spółka jest właścicielem jedynie samochodu ciężarowego [...] rok produkcji [...] nr rej. [...] o szacunkowej wartości ok. [...] zł. Spółka twierdzi jednak, iż na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie posiadała już nawet ww. ruchomości.

Ponadto, w ocenie organu II instancji, w odniesieniu do zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2012 r. i styczeń 2013 r. występuje przesłanka umożliwiająca nadanie nieostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] rygoru natychmiastowej wykonalności, na podstawie art. 239b § 1 pkt 4 o.p. Nieostateczna decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności w rozpatrywanej sprawie, odnosiła się do określenia zobowiązania m. in. za grudzień 2012 r. i styczeń 2013 r. W myśl art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku, a więc w odniesieniu do przedmiotowych zobowiązań od końca 2013 r. Oznacza to, że przedmiotowe zobowiązania w podatku od towarów i usług przedawniałyby się z dniem [...] grudnia 2018 r. Tym samym, zobowiązania określone decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] uległyby przedawnieniu z upływem [...] grudnia 2018 r.

W ocenie organu II instancji, w sprawie uprawdopodobniono, że przedmiotowe zobowiązania, wynikające z decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] [...], mogą nie zostać wykonane. Analiza zeznań [...] wskazuje, że istnieje duże prawdopodobieństwo nie wywiązania się z obowiązku zapłaty przedmiotowego zobowiązania.

Skarżąca, pismem z dnia [...] marca 2019 r., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na postanowienie organu II instancji, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 121 § 1 o.p. i art 122 o.p. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji, mimo iż było ono oparte w większości na domysłach, a stan faktyczny nie został dokładnie wyjaśniony, w szczególności w kwestii majątku skarżącej,

2) art. 239h § 1 pkt 2 i 4 o.p. oraz art. 239h § 2 o.p, poprzez nadanie decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności, mimo iż nie zostały ku temu spełnione ustawowe przesłanki.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2019 r., złożonym w odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

W rozpoznawanej sprawie, podstawą nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności był przepis art. 239b § 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.), zgodnie z którym, decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy (m.in.):

2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub

4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące.

Z redakcji przytoczonego przepisu wynika, że wystarczającym jest, dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, by organ wykazał istnienie choćby jednej z przesłanek wskazanych w przepisie art. 239b § 1 o.p.

Zgodnie natomiast z art. 239b § 2 o.p., przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane.

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie, wyżej przytoczone przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności zostały spełnione a organ, w sposób prawidłowy i wyczerpujący, opisał to w zaskarżonym postanowieniu.

W pierwszej kolejności, wskazać należy, że nie budzi wątpliwości Sądu, że wydana w sprawie decyzja określająca skarżącej nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym i podatek do zapłaty, w chwili nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, była decyzją nieostateczną. Rozstrzygnięcie to, jak wskazał organ, zostało zaskarżone odwołaniem.

Stwierdzić należy, że organ wykazał istnienie w sprawie przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności z art. 239b § 1 pkt 2 o.p. Zgodnie z ww. przepisem, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności możliwe jest w sytuacji gdy strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. W rozpoznawanej sprawie, organ wskazał, że z akt podatkowych wynika, że spółka nie posiada majątku, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia. Ustalono, że spółka jest właścicielem jedynie samochodu ciężarowego [...] rok produkcji [...], nr rej. [...] o szacunkowej wartości ok. [...] zł. Spółka twierdzi jednak, iż na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie posiadała już nawet ww. ruchomości w środkach trwałych. Powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny pozwalają przyjąć, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 2 o.p.

Organ II instancji, w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazuje również, że w sprawie zaistniała przesłanka z art. 239b § 1 pkt 4 o.p., zgodnie z którą możliwość nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ma miejsce także w przypadku gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. W ocenie organu odwoławczego, sytuacja taka ma miejsce co do zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc grudzień 2012 r. i styczeń 2013 r. W ocenie Sądu, słusznym jest powyższy wniosek organu. Z uwagi bowiem na treść art. 70 § 1 o.p., zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług określone przedmiotową decyzją z dnia [...] kwietnia 2018 r. za grudzień 2012 r. i styczeń 2013 r. przedawniłoby się z upływem dnia [...] grudnia 2018 roku. W momencie więc wydania postanowienia o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, termin przedawnienia ww. zobowiązania był krótszy niż 3 miesiące.

W ocenie Sądu, organ, w sposób dostateczny uprawdopodobnił także, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Organ wskazał bowiem, że od daty wydania ww. decyzji do dnia wydania zaskarżonego postanowienia, czyli przez okres 6 miesięcy spółka nie zapłaciła żadnej kwoty na poczet podatku określonego decyzją a nadto, że wniesiono odwołanie od ww. decyzji. Zdaniem organu II instancji, zaleganie przez spółkę na tak dużą kwotę wynikającą z decyzji z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...], przy jednoczesnym braku majątku, na którym można by ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, korzystające z pierwszeństwa zaspokojenia, rodzi uzasadnioną obawę nieuregulowania przedmiotowego zobowiązania. W ocenie Sądu, okoliczność, że uprawdopodobniono, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane znajduje oparcie także w treści zeznań [...] skarżącej. Nałożona na spółkę kwota podatku do zapłaty w wysokości [...] zł jest czterokrotnie większa niż dochody spółki za cały 2017 r. Prawdopodobnym jest więc, że skarżąca nie ureguluje należności wynikających z decyzji.

W ocenie Sądu, podnoszone w skardze zarzuty pozostają bez wpływu na wynik sprawy. Okoliczność czy skarżąca złożyła sprawozdanie finansowe za rok 2017 jest bez znaczenia dla sprawy, tym samym, nie są trafne zastrzeżenia skarżącej co do nie odniesienia się do tej okoliczności przez organ II instancji. Skarżąca, odnosząc się do ustaleń organu co do posiadanego pojazdu wskazała, że "nie posiada takiego pojazdu w środkach trwałych". Kwestia ta jednak również pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Skarżąca może bowiem zwalczać zaistnienie przesłanek nadania rygoru natychmiastowej wykonalności wskazując na posiadany majątek, spełniający przesłanki z art. 239b § 1 pkt 2 o.p., a nie okoliczności przeciwne.

Za nietrafny uznać też należy zarzut skarżącej, że organy całkowicie pominęły okoliczność czy skarżąca może być w stanie uiścić ewentualny podatek. Skarżąca powołuje się przy tym na posiadane środki finansowe i dokonywanie płatności VAT. Odnosząc się do powyższego, wskazać jednak należy, że organy przytoczyły okoliczności wskazujące, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Twierdzenia skarżącej, która to kwestionuje, uznać natomiast należy za gołosłowne. Obalenie uprawdopodobnienia przez organ spełniania przesłanki z art. 239b § 2 o.p., nie może opierać się jedynie na zaprzeczeniu tym okolicznościom. Skarżąca winna wskazać konkretny posiadany majątek, który umożliwi jej uiszczenie zobowiązań, czego nie uczyniła.

Wobec powyższego, stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Organ w sposób szczegółowy i przekonujący wyjaśnił zaistnienie w sprawie przesłanek nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W tym stanie rzeczy, wniesiona skarga podlega oddaleniu, zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.).