Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1655/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Miron (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Łukasz Krzycki, Asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Artur Dral, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2008 r. sprawy ze skarg J. P., P. L., K. S. i T. C. na decyzję Ministra Budownictwa z dnia (...) maja 2006 r. nr (...) w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego - oddala skargi -


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia (...) maja 2006r. Minister Budownictwa – w oparciu o art. 138 §1 pkt. 2 kpa oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ( Dz.U. z 2003r., nr 80, poz. 721 z późn.zm.) – po rozpoznaniu odwołania T. C. oraz J. P., pod którym podpisali się inni mieszkańcy K., od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) września 2005r. o ustaleniu lokalizacji północnej obwodnicy m. L. w ciągu drogi krajowej nr (...):

1. uchylił ustęp II . "Linie rozgraniczające teren" nadając mu nowe brzmienie:

"II. Linie rozgraniczające teren inwestycji są przedstawione jako linie przerywane koloru czerwonego na planach sytuacyjno – wysokościowych w skali 1:1000, stanowiących rys. od 2.1 do 2.6 materiałów do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji północnej obwodnicy m. L. w ciągu drogi krajowej nr (...). Powyższe opracowanie stanowi załącznik nr 1 nin. decyzji.

Jednocześnie działając na podstawie art. 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowywania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych organ zatwierdził projekt podziału nieruchomości zgodnie z załącznikami nr 2.1, 2.2, 2.3 oraz 2.4 do decyzji, zawierającymi mapy z przedstawionym projektem podziału nieruchomości i z naniesionymi liniami rozgraniczającymi stanowiącymi linie podziału.

Niniejsza decyzja stanowi podstawę do dokonania wpisów w księdze wieczystej i w katastrze nieruchomości."

2. utrzymał w mocy rozstrzygnięcia decyzji w pozostałej części.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na następujące ustalenia faktyczne i prawne

Dnia 16.06.2005r. – na podstawie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o

szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ( Dz.U. z 2003r., nr 80, poz. 721 z późn.zm) Dyrektor Dróg Krajowych i

Autostrad złożył do Wojewody (...) wniosek o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji drogi dla zadania – "Budowa północnej obwodnicy miasta L., w ciągu drogi krajowej nr (...)". Na podstawie art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 18 maja 2005r. - o zmianie ustawy - Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 113, poz. 954) inwestor wystąpił w dniu 3 sierpnia 2005r. o rozpatrzenie wniosku zgodnie z przepisami dotychczasowymi tj. obowiązującymi przed wejściem w życie powyższej ustawy.

Decyzją z dnia (...).09. 2005r. ustalono lokalizację w/w drogi.

Od decyzji tej odwołanie wnieśli T. C., J. P. we własnym

imieniu oraz wspólnie z innymi mieszkańcami K.

J. P. pismem z dnia 24 lutego 2006r. wycofał własne odwołanie, w

wyniku czego Minister Budownictwa odrębną decyzją umorzył postępowanie odwoławcze.

T. C.w swym odwołaniu stwierdził, że o wydaniu zaskarżonej decyzji,

która orzeka o podziale działek nr (...), (...) oraz (...) dowiedział się dopiero z zawiadomienia biura geodezyjnego, działającego na zlecenie GDDKiA. Stwierdził również, że przy podejmowaniu decyzji pominięto nowelizację ustawy - Prawo ochrony środowiska z dnia 18 maja 2005r., dyrektywę Unii Europejskiej 97/11/EC oraz, że odcinek drogi (...) nie jest drogą krajową tylko lokalną , więc przepisy ustawy z dnia 10.04.2003r. nie powinny mieć do niego zastosowania. Wskazał ponadto, że na jednej z działek podlegających podziałowi wybudował przed kilku laty dom, a zatwierdzona decyzja o lokalizacji uniemożliwi mu normalne funkcjonowanie.

Kolejne odwołanie wniósł J. P. Pod odwołaniem tym podpisali się inni

mieszkańcy K., którzy jednakże nie podali swoich adresów. J. P. w odwołaniu zarzucił, podobnie jak w odwołaniu T. C., że Wojewoda (...) wydając zaskarżoną decyzje nie wziął pod uwagę nowelizacji ustawy - Prawo ochrony środowiska z 18.05.2005r. oraz dyrektywy Unii Europejskiej, wskazał też, że szczególnie poważnym uchybieniem jest pominięcie ustawy z dnia 18.05.2005r., w myśl której wymagany jest udział społeczeństwa. Odwołujący się zaprotestował ponadto przeciwko przebiegowi projektowanej drogi ulicą (...) w K., ponieważ jego zdaniem przekształcenie drogi lokalnej w drogę krajową znacznie pogorszy warunki życia mieszkańców. Zwiększona zostanie emisja spalin i hałasu, powstaną utrudnienia przy wjazdach i wyjazdach z posesji a nieruchomości stracą na wartości. Według odwołującego się należy rozważyć zaniechanie przebudowy ul. (...) ze względu na znaną już wstępną lokalizację drogi krajowej poza miejscowością K.

Analizując w trakcie przeprowadzonego postępowania odwoławczego dokumenty

zgromadzone przez organ I instancji oraz badając decyzję wydaną przez Wojewodę (...) z dnia (...).09.2005r. o lokalizacji drogi, Minister Budownictwa rozpatrzył sprawę ponownie i ustalił co następuje:

Podstawę prawną wydania przez Wojewodę (...) powyższej decyzji

stanowią przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. – o lokalizacji szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz.U. z 2003r., nr 80, poz. 721 z późn.zm). Zgodnie z art. 2 ust. 1 w/w ustawy postępowanie w sprawie wydania decyzji zostało wszczęte na wniosek złożony przez GDDKiA, a wniosek zawierał wszystkie elementy wskazane w art. 3 ust. 1 i art. 5 ust. 1 w/w ustawy.

Decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej powinna, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy, zawierać w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii, linii rozgraniczających teren, warunków wynikających z potrzeby ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich oraz zatwierdzać projekty podziału nieruchomości, gdzie linie rozgraniczające ustalone decyzją, stanowią linie podziału nieruchomości.

Organ odwoławczy przeanalizował zapisy zaskarżonej decyzji pod kątem ich zgodności z art. 7 ust. 1 ustawy oraz skontrolował dokumentacje załączona do wniosku inwestora, która stała się załącznikiem do skarżonej decyzji. Analizując zapisy decyzji organ stwierdził, że nie rozstrzygają one jednocześnie kwestii określenia linii rozgraniczających ustalonych decyzją i zatwierdzenia projektu podziału nieruchomości.

Mając powyższe na względzie – działając na podstawie przepisu art. 138§1 pkt. 2 kpa - Minister Budownictwa uchylił część rozstrzygnięcia decyzji zawartą w jej pkt. II i orzekł w tym zakresie co do istoty.

Orzekając ponownie organ odwoławczy określił, że linie rozgraniczające teren przedstawione są jako linie przerywane koloru czerwonego na planach sytuacyjno wysokościowych w skali 1:1000 ponumerowanych jako rysunki 2.1 do 2.6 materiałów do wniosku o wydanie decyzji. Zatwierdzając na podstawie art. 12 ustawy z dnia 10.04.2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych projekt podziału nieruchomości określił również, że zatwierdzony projekt przedstawiony jest na mapach stanowiących załączniki do decyzji, gdzie linie rozgraniczające teren stanowią linie podziału nieruchomości.

Badając zgodność z prawem pozostałej części zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość wymogom przedstawionym w przepisie art. 7 ust. 1 w/w ustawy oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji w tej części.

Rozpatrując zarzuty wniesione w odwołaniach organ uznał je za bezzasadne.

Odnosząc się do odwołania T. C. z dnia 7.12.2005r. organ wyjaśnił, że do Ministra Transportu i Budownictwa wpłynęło podpisane przez niego pismo z dnia 27.02.2006r., w którym oświadczył, że w wyniku dojścia do porozumienia z GDDKiA cofa swoje odwołanie od decyzji Wojewody (...). W dniu 2.03.2006r. wpłynęła do Ministra Transportu i Budownictwa skarga z dnia 16.02.2006r., wniesiona na podstawie art. 233 kpa, w której T. C. przedstawił nieprawidłowości jakie, jego zdaniem, miały miejsce podczas procesu nabywania nieruchomości pod planowaną inwestycję. W dniu 9.03.2006r. wniesiono pismo, w którym T. C. oświadczył, że unieważnia podpisane porozumienie z GDDKiA. Stanowisko to zostało przez niego podtrzymane w piśmie z dnia 5.04.2006r. Mając na względzie powyższe organ odwoławczy rozpoznał odwołanie T. C. z dnia 7.12.2005r.

Odnosząc się do stwierdzenia skarżącego, że o decyzji dowiedział się dopiero z zawiadomienia Biura Geodezyjnego organ stwierdził, że o wydaniu decyzji Wojewoda (...), zgodnie z przepisem art. 7 ust. 2 ustawy, powiadomił strony postępowania w drodze obwieszczeń w urzędach właściwych ze względu na przebieg drogi oraz prasie lokalnej. I tak - obwieszczenie informujące o wydaniu decyzji z dnia (...).09.2005r. zostało wywieszone na tablicy obwieszczeń Urzędu miasta w L. od dnia 28 września 2005r. do dnia 12 października 2005r., a na tablicy obwieszczeń Urzędu Gminy K. od dnia 20 października 2005r. do dnia 19 grudnia 2005r. Obwieszczenie zostało opublikowane w (...) 26 września 2005r. Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut pominięcia przez Wojewodę (...) w postępowaniu przepisów ustawy z dnia 18. 05.2005r. o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska oraz niektórych innych ustaw. Jak już stwierdzono powyższej inwestor działając na podstawie art. 19 ust. 1 w/w ustawy wystąpił o rozpatrzenie wniosku zgodnie z przepisami dotychczasowymi tj. obowiązującymi przed wejściem w życie w/w ustawy.

Odnosząc się do pominięcia Dyrektywy Unii Europejskiej Minister wyjaśnił, że organ odwoławczy badając zaskarżoną decyzję zbadał zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r., w oparciu o który została wydana. Zbadanie natomiast zgodności przepisów ustawy z przepisami unijnymi leży poza zakresem prowadzonego przez organ II instancji postępowania odwoławczego oraz poza zakresem kompetencji Ministra Budownictwa.

Odnosząc się do zarzutu niewłaściwego wykorzystania przepisów w/w ustawy odnośnie drogi nr (...) należy wyjaśnić, że w załączniku nr 1 przedstawiającym linie rozgraniczające teren inwestycji oraz planowane przedsięwzięcie nie występuje takie oznaczenie drogi, dlatego nie mając pewności o jakim odcinku mowa w odwołaniu trudno odnieść się do tego zarzutu. Niemniej analizując rys. 2.6. załącznika nr 1 do decyzji, na którym przedstawiono projektowane przedsięwzięcie na terenie m. K., można domniemywać, że skarżący ma na myśli nowy przebieg ul. (...). Obecnie ul. (...) zlokalizowana jest wzdłuż zabudowanej działki o nr ew. (...), należącej do odwołującego się. W przedstawionym projekcie zaplanowano likwidację połączenia tej ulicy z przebudowywaną drogą krajową, proponując realizację nowego fragmentu ul. (...) skomunikowanego z drogą krajową poprzez planowane rondo. Ponieważ decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej powinna, zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 10.04.2003r., zawierać w szczególności wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, w decyzji tej należy jednoznacznie wskazywać, jak drogi publiczne zostaną ze sobą powiązane. W sytuacji gdy w wyniku planowanego przedsięwzięcia pozostawienie istniejącego obecnie skrzyżowania ul. (...) z drogą krajową nr (...) nie jest możliwe, projekt przedstawiony do realizacji musi zawierać również rozwiązanie zapewniające możliwość innego połączenia się tych dróg. Jeśli rozwiązanie to wymaga budowy nowego odcinka drogi, o innej kategorii niż krajowa, to niezbędne jest wybudowanie go w ramach tego samego przedsięwzięcia.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu T. C. organ stwierdził, że zaproponowane rozwiązanie spowoduje odsunięcie ul. (...) od domu skarżącego a więc nie można zgodzić się z jego twierdzeniem, że lokalizacja ta uniemożliwi mu normalne funkcjonowanie.

Przedstawione w skardze T. C. zarzuty dotyczące nabywania gruntów

nie dotyczą decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi krajowej, ponieważ decyzja ta nie orzeka o własności oraz o sprawach związanych z nabywaniem nieruchomości, które jest odrębnym etapem przygotowania inwestycji.

Organ nie zgodził się też z twierdzeniem skarżącego, że decyzja Wojewody

(...) z dnia (...) września 2005r. była niewykonalna do czasu prawomocności. Na podstawie art. 8 ustawy z dnia 10.04.2003r. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności, w związku z powyższym czynności geodezyjne związane z jej realizacją oraz proces nabywania nieruchomości mogły zostać rozpoczęte.

Jako niezasadny organ uznał zarzut przekształcenia drogi lokalnej jaką jest ul.

(...) w K. w drogę krajową. Ulica (...) obecnie stanowi fragment istniejącej drogi powiatowej (...) i jej odcinek zostanie włączony w ciąg projektowanej obwodnicy. Odnosząc się do obaw skarżącego co do przewidywanego pogorszenia warunków życia mieszkańców ulicy organ odwoławczy uznał, że obawy te są przedwczesne.

W raporcie oddziaływania planowanego przedsięwzięcia na środowisko, który

został sporządzony dla potrzeb etapu ustalenia lokalizacji drogi wskazano, że w projekcie budowlanym inwestycji należy zaprojektować odpowiednie zabezpieczenie środowiska. W raporcie zaproponowano zastosowanie urządzeń do podczyszczania wód opadowych spływających z drogi oraz ekranów akustycznych ograniczających nadmierną uciążliwość akustyczną. Stwierdzono w nim, że jeśli zabezpieczenia te zostaną zrealizowane to odcinek włączenia projektowanej obwodnicy w ciąg istniejącej drogi krajowej nr (...) w miejscowości K. nie będzie stwarzał zagrożenia dla środowiska a jego wpływ na poszczególne elementy środowiska nie będzie przekraczał dopuszczalnych norm.

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na w/w orzeczenie wnieśli

J. P. i P.L. – w imieniu swoim oraz 146 osób składających protest, K. S. i A. S., oraz T. C. K. S.i A. S. w

skargach zarzucili naruszenie przepisów ustawy z 10.04.2003r. a to:

- art. 5 pkt. 5 tej ustawy albowiem nie dokonano wymaganego ustawą

obwieszczenia w Urzędzie Gminy w K. o wszczęciu postępowania,

- art. 7 §12 pkt. 4 tej ustawy albowiem nie zostały uwzględnione interesy osób

trzecich;

- art. 7 §3 tej ustawy – wskazano przy tym, że decyzję Wojewody

oprotestowano w terminie pismem z dnia 7.12.2005r., nieprawidłowe są zatem stwierdzenia o braku reakcji na obwieszczenia o wydanej decyzji;

- art.. 9 §2 ustawy – pismo sygnowane przez 146 mieszkańców z dnia

7.12.2005. to odwołanie strony od decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi, które winno być rozpatrzone w terminie 14 dni.

- art. 8 - na spotkaniach z posłami, a także z przedstawicielami GDDKiA

zostało wykazane, że decyzja nie jest uzasadniona interesem społecznym i gospodarczym, o czym świadczy Uchwała Rady Gminy K. z dnia (...).06.2006r., która przyjmuje inny przebieg obwodnicy przez m.K.

Dodatkowo zarzucili, że zaskarżona uchwała jest niezgodna z Konstytucją ponieważ narusza prawo własności.

W konkluzji wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu

kosztów postępowania.

T. C.zarzucił decyzji nierzetelność postępowania, podstępność

działania organów polegającą na tym, że powoływane w decyzji dokumenty to opracowania sporządzone na zlecenie inwestora, nie były one znane skarżącemu, pomimo, że starał się on zapoznać z pełną dokumentacją co do działek nr (...), (...), (...), przez które przebiega planowana inwestycja. Dodatkowo zarzucił naruszenie art. 6, 7, 9, 10, 14, 28 i 39 kpa. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania w sprawie.

W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko

zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odniósł się także do zarzutów zawartych w skargach. Wskazując, iż dokumenty stanowiące załącznik do wniosku a następnie do decyzji zostały poddane analizie przez organ odwoławczy. Trudno również uznać, że były wykonywane na potrzeby planowanej inwestycji różne dokumentacje, które byłyby okazywane skarżącemu.

Jeśli chodzi o informacje zawarte w oświadczeniu skarżącego dotyczące

przebiegu spotkania w Urzędzie Gminy K. , organ stwierdził, że treść tego oświadczenia nie ma związku z zakwestionowaną decyzją. Ewentualny wjazd z ul. (...) na drogę krajową nr (...) nie pociągnie za sobą zmiany linii rozgraniczających planowanej inwestycji ustalonych decyzją Wojewody.

Organ podkreślił także, że kwestionowana decyzja nie orzeka o prawie

własności.

Odnosząc się do zarzutów J. P. i P. L. organ przyznał,

że obwieszczenie Wojewody (...) informujące o wszczęciu postępowania w sprawie budowy obwodnicy L. nie zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń urzędu w K. W gminie K. obwieszczenie to było jednak kolportowane tak, że do mieszkańców K. informacja ta dotarła.

Organ uznał za bezzasadne pozostałe zarzuty zawarte w skardze w/w osób z

Tym, że przyznał, że decyzja została wydana z naruszeniem terminu wskazanego w kpa. Na usprawiedliwienie tego uchybienia organ podał, że po złożeniu odwołań strony składały kolejne pisma, które musiały być rozpoznawane przez organ odwoławczy.

W piśmie z dnia 17 lutego 2008r. (k. 530) J. P. i P.L.

oświadczyli, że skarga z dnia 29 czerwca 2006r. została wniesiona w imieniu własnym, pozostałe 146 osób chciałoby występować w niniejszym postępowaniu sądowym w charakterze uczestników postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Wobec prawomocnego odrzucenia skargi A. S. postanowieniem z

dnia 27 lutego 2007r. (k.86-87) pozostały do rozpoznania skargi: J. P. i P. L., K. S. oraz T. C. W wyniku ich rozpoznania Sąd stwierdził co następuje:

Art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) wskazuje, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani wskazaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Mając na uwadze powyższe unormowanie Sąd uznał, że skargi nie są zasadne albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, który mógłby uzasadniać jej uchylenie.

Zaskarżona decyzja została wydana na podstawie przepisów ustawy z dnia 10

kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych ( Dz.U. nr 80, poz. 721 ze zm.)

Art. 7 tej ustawy, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji

wskazywał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi zawiera w szczególności:

1) wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi,

z określeniem ich kategorii;

2) określenie linii rozgraniczających teren;

3) warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury

oraz potrzeb obronności państwa;

4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;

5) zatwierdzenie projektu podziału nieruchomości, o którym mowa w art.

12 ust. 1.

Decyzja Ministra Budownictwa zawiera wszystkie te elementy. Jako

nieuzasadniony zatem należy ocenić zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 pkt. 1 i ust. 2 ustawy to jest, że decyzja nie określa wymagań dotyczących uzasadnionych interesów osób trzecich (skarżących). Nie może wszak ujść uwadze, że zgodnie z wymogami ustawy do wniosku o ustalenie lokalizacji tej inwestycji został dołączony Raport jej oddziaływania na środowisko. W Raporcie tym – na str. 87 wskazano jakie działania należy wykonać w celu ograniczenia wpływu negatywnego oddziaływania inwestycji na środowisko. Raport wskazuje na konieczność minimalizacji wpływów drogi na środowisko, w tym ochrony cieków zlokalizowanych w pasie drogowym planowanej trasy obwodnicy dzięki realizacji szczelnych rowów odwadniających ujmujących spływy deszczowe z nawierzchni drogowej planowanej obwodnicy i oczyszczanie wód opadowych przed ich odprowadzaniem do cieków powierzchniowych w separatorach a przez to ograniczenie spływów powierzchniowych bezpośrednio na przyległe do drogi tereny. Dodatkowo Raport wskazuje na konieczność zastosowania ekranów akustycznych w sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej wkomponowanych w krajobraz i środowisko. Jeżeli natomiast proponowane ekrany nie będą możliwe do realizacji z powodów technicznych i terenowych należy rozpatrzyć możliwość innego sposobu ochrony zagrożonych hałasem budynków.

Jednocześnie Raport stanowi, że przeprowadzone obliczenia wykazały, że

wielkość oddziaływania inwestycji na środowisko przekroczy dopuszczalne normy, ale jeżeli w projekcie budowlanym przewidziane zostaną odpowiednie zabezpieczenia środowiska to analizowana obwodnica nie będzie stwarzała dla niego zagrożenia, jej wpływ na środowisko będzie znacznie ograniczony (str. 95).

Zaskarżona decyzja zawiera również rozstrzygnięcie wskazujące na

konieczność wypłaty odszkodowania z tytułu ograniczeń w użytkowaniu terenu w trakcie eksploatacji obwodnicy w strefach jej ponadnormatywnych oddziaływań na środowisko.

Niezasadny jest zatem zarzut skarżących co do tego, że zaskarżona decyzja

nie uwzględnia interesu osób trzecich.

Z treści skarg jak i dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że toczyły się między stronami rozmowy na temat lokalizacji inwestycji a decyzja zakłada inny przebieg drogi, niż wynika to z ustaleń stron (m.in. kserokopia protokołu ze spotkania w dniu 20 lutego 2006r. i In.)

Tymczasem – zgodnie z przyjętym w tym zakresie orzecznictwem

sądowoadministracyjnym – (vide m.in.wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 listopada 2006 r. IV SA/Wa 638/06, LEX nr 329121) - przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji dróg krajowych nie upoważniają organów orzekających do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku o ustalenie lokalizacji drogi krajowej. Organy te mają obowiązek dokonać jedynie oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi krajowej nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. W tym zakresie organy orzekające w niniejszej sprawie dokonały odpowiednich ocen a ocena ta – w uznaniu Sądu - nie narusza prawa. Wskazać również należy, że trafnie organ odwoławczy wskazał, w odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu T. C., że jeżeli w wyniku planowanego przedsięwzięcia nie ma możliwości pozostawienia istniejącego obecnie skrzyżowania ul. (...) z drogą krajową nr (...), projekt przedstawiony do realizacji musi zawierać rozwiązanie zapewniające możliwość innego połączenia tych dróg. Zaproponowane rozwiązanie (załącznik 2.6 do decyzji) spowoduje jednak odsunięcie się ul. (...) od zabudowań na nieruchomości T. C. a zatem jest ono dla niego korzystniejsze niż przeprowadzenie tej drogi wzdłuż istniejącej obecnie ul. (...).

Niezasadny jest także zarzut zawarty we wszystkich skargach dotyczący

naruszenia konstytucyjnie chronionego prawa własności. Wskazać należy, w pierwszej kolejności, że Konstytucja RP w art. 61 ust. 2 i 3 stanowi, że własność podlega równej dla wszystkich ochronie prawnej. Własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w zakresie, w jakim nie narusza ona istoty prawa własności.

Prawo własności, mimo że jest prawem konstytucyjnie chronionym nie jest

prawem bezwzględnym. Z jego istoty wynika możliwość szerokiego korzystania z nieruchomości gruntowych. Zakres swobody w korzystaniu z prawa własności został określony w art. 140 kc, który wskazuje, że w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może z wyłączeniem innych osób innych osób korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno- gospodarczym przeznaczeniem tego prawa. W tych samych granicach może rzeczą rozporządzać. A zatem zarówno Konstytucja RP jak i sama ustawa - kodeks cywilny, która szczegółowo reguluje zakres prawa własności wprowadza ustawowe ograniczenia własności. Ograniczenia takie wprowadzają m.in. przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych.

Innymi słowy - planowana inwestycja drogi publicznej jest celem publicznym,

co uzasadnia dopuszczalność objęcia jego lokalizacją nieruchomości skarżących, skutkując w przyszłości koniecznością ich nabycia w sposób ustawowo określony w drodze umowy lub wywłaszczenia. Ustawodawca w art. 13 ustawy nałożył także w ustawie stosowne obowiązki na zarządcę drogi w stosunku do tych nieruchomości, które znajdują się poza pasami drogowymi. Właścicielom przysługuje również prawo dochodzenia odszkodowania na zasadach ogólnych.

Wadliwości decyzji nie uzasadnia także treść uchwały Rady Gminy

K. z dnia (...) .06.2006, która – jak wskazuje J. P. i P. L. – w inny sposób określa przebieg obwodnicy. Wprawdzie w aktach sprawy brak jest tej uchwały jednakże w ocenie Sądu jej treść pozostaje bez znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Po pierwsze - porównanie dat wydania obu aktów wskazuje, że kontrolowana decyzja o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego jaką jest obwodnica L. została wydana wcześniej, a zatem w żaden sposób podjęta później uchwała przez Radę Gminy (a zatem inny organ) w przedmiocie przebiegu drogi, nie mogła mieć wpływu na treść rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Dalej zauważyć należy, że zgodnie z treścią art. 10 w/w ustawy w sprawach dotyczących lokalizacji dróg przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się.

Jedynie na marginesie , w tym miejscu należy wskazać, że Sąd nie uwzględnił

wniosku dowodowego T. C. zawartego w piśmie z dnia 5.05.2008r. uznając, że wnioskowane akta nie przyczynią się do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Dotyczą bowiem uchwały w sprawie miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego, która została podjęta później aniżeli kontrolowana decyzja.

Natomiast zasadny jest zarzut skarżących co do naruszenia art. 5 ust. 5

ustawy z dnia 10.04.2003r. W aktach sprawy brak jest bowiem dowodu na to, że obwieszczenie Wojewody (...) o wszczęciu postępowania w sprawie budowy obwodnicy L. zostało wywieszone na tablicy ogłoszeń urzędu. Co więcej w odpowiedzi na skargę organ przyznał, że takiego ogłoszenia nie dokonano.

W tej sytuacji należało uznać, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 5 ust. 5 w/w ustawy, zgodnie z którym o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji drogi wojewoda zawiadamia w drodze obwieszczeń w urzędach gmin właściwych ze względu na przebieg drogi oraz w prasie lokalnej.

W ocenie Sądu naruszenie to pozostaje jednak bez wpływu na treść

rozstrzygnięcia. Należy bowiem zwrócić uwagę, że strony dowiedziały się o toczącym się postępowaniu przed jego prawomocnym zakończeniem, zgłosiły uwagi (protesty) i wszystkie one były przedmiotem oceny przez organ odwoławczy. Należy również pamiętać, że zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy ma obowiązek ponownie rozpoznać sprawę, a nie tylko ograniczyć się do zbadania poprawności rozstrzygnięcia przez organ I instancji.

Sąd w omawianym zakresie podzielił pogląd reprezentowany w orzecznictwie

Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 18 maja 2006r. (OSK 831/05 ONSAiWSA 2006/6/157) wskazał, że zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych.

W okolicznościach niniejszej sprawy strony nie wykazały, że brak

zawiadomienia o wszczęciu przedmiotowego postępowania naruszyło w jakikolwiek sposób ich prawa i mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Natomiast art. 145§1 pkt. 1 lit. c ustawy - P.p.s.a nakazuje sądowi uchylenie zaskarżonej decyzji jedynie w razie stwierdzenia naruszenia przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

I wreszcie wskazać należy, że skarżący nie wskazali na czym miałaby polegać

sprzeczność decyzji z Dyrektywą Rady nr 97/11/WE. Sąd – badając legalność

decyzji również nie stwierdził naruszenia prawa w tym zakresie.

Reasumując, stwierdzić należy, że skargi są niezasadne i mimo, że Sąd nie

jest związany granicami ani wnioskami skargi ani też powołaną podstawą prawną - nie dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. W konsekwencji skargi należało oddalić.

Z tych względów – na podstawie art. 151 w\w ustawy z dnia 30 sierpnia

2002r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało orzec jak w sentencji