Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3266/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy~Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174, art. 176, art. 183, art. 184, art. 189, art. 204 pkt 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 2, art. 6 ust. 1 i 2, art. 28 ust. 1, art. 34 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 994
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym  - tekst jedn.
article: art. 4
journal: Dz.U. 2016 poz 961
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) sędzia del. WSA Piotr Broda Protokolant sekretarz sądowy Agata Stolarska po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 11 lipca 2018 r. sygn. akt II SA/Wr 306/17 w sprawie ze skargi E. Spółka Jawna z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] w Gminie [...] 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od Gminy [...] na rzecz E. Spółka Jawna z siedzibą w [...] kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 11 lipca 2018r., sygn. akt II SA/Wr 306/17, po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. Spółka jawna z siedzibą w [...] na uchwałę Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2012r. nr [...] w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sołectwa [...] w Gminie [...], stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenów objętych załącznikiem graficznym nr 1a dla jednostki "C" [...] (pkt I sentencji wyroku) i zasądził od Gminy [...] na rzecz strony skarżącej zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt II sentencji).

Powyższy wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

E. Spółka jawna w skardze na powyższą uchwałę Rady Gminy [...] zarzuciła rażące naruszenie: art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 2 pkt 7 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (u.p.z.p.) poprzez niedopuszczalne przekroczenie przysługującego Radzie władztwa planistycznego w zakresie dokonanej zmiany przeznaczenia i zagospodarowania obecnie istniejących terenów rolnych oraz istniejącej zabudowy zagrodowej (m.in. działek o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]) oznaczonych w załączniku graficznym nr 1a do zaskarżonej uchwały symbolem CMN1 na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej przy jednoczesnym braku uwzględnienia przysługującego stronie skarżącej prawa własności nieruchomości, tj. istniejącej na działce nr [...] elektrowni wiatrowej należącej do strony skarżącej, obejmującej swoim obszarem oddziaływania wskazane wyżej tereny; art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 u.p.z.p. oraz art. 21 ust. 1, art. 32 ust. 3 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, a także art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności poprzez uniemożliwienie stronie skarżącej wykonywania przysługującego jej prawa własności nieruchomości (działki nr [...]) zgodnie z jej przeznaczeniem określonym w uchwale Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 1997 r. Nr [...]pod urządzenia energetyczne - elektrownie wiatrowe, a tym samym naruszenie konstytucyjnej ochrony praw nabytych strony skarżącej w zakresie w jakim zaskarżona uchwała koliduje zarówno z przeznaczeniem tej nieruchomości jak i aktualnym sposobem z niej korzystania, a to poprzez dopuszczenie w strefie oddziaływania elektrowni zabudowy mieszkaniowej, w sytuacji w której istniejące natężenie hałasu na tym obszarze powinno wykluczać taką zabudowę, a co w konsekwencji doprowadziło stronę skarżącą do konieczności zaprzestania dalszego użytkowania elektrowni wiatrowej jako niespełniającej norm hałasu dla określonej w uchwale funkcji terenu, na który elektrownia ta oddziałuje; art. 15 ust. 2 pkt 2, 3, 7 i 9 u.p.z.p. w zw. z § 11 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku w zakresie w jakim zaskarżona uchwała nie wprowadza ograniczeń w sposobie zagospodarowania terenów znajdujących się w strefie oddziaływania elektrowni wiatrowej, w szczególności zaś nie określa granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie oraz warunków zagospodarowania terenów i ograniczeń w ich użytkowaniu, w tym zakazu zabudowy, tj. powodującym kolizję terenów o różnym przeznaczeniu i sposobie zagospodarowania. Strona skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości albo w części kolidującej z obszarem oddziaływania elektrowni wiatrowej wraz z określeniem, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu, oraz o zasądzenie zwrotu poniesionych niezbędnych kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że uchwałą z dnia [...]grudnia 2009r. [...]Rady Gminy [...] przystąpiono do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla sołectwa [...] w granicach określonych załącznikiem graficznym. Przedmiotem opracowania zmiany miejscowego planu było przeznaczenie terenu pod zabudowę mieszkaniową oraz usługową wraz z infrastrukturą i komunikacją. Teren działki nr [...] nie został objęty tą procedurą. Dla tego terenu obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą z dnia [...]marca 1997r. Nr [...] i w zgodzie z nim uzyskano zezwolenie oraz wykonano elektrownię wiatrową EW 160 Nowomag o mocy znamionowej 160 kW. Wójt wskazał również, że wbrew twierdzeniom strony skarżącej, na terenie działki nr [...] nie istnieje elektrownia wiatrowa i jej wyłączenie z eksploatacji nie było skutkiem wejścia w życie zaskarżonej uchwały. Dowodzą tego informacje zawarte w pismach E. Spółka jawna z dnia 14 lipca 2011 r. oraz z dnia 5 sierpnia 2011 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 28 kwietnia 2015r. sygn. akt II SA/Wr 80/15, oddalił skargę wskazując, że skarżąca nie wykazała naruszenia przez zaskarżony akt jej interesu prawnego. Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2042/15, uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. NSA za usprawiedliwiony uznał zarzut naruszenia art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym (u.s.g.) w związku z art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) przez niewłaściwe zastosowanie i stwierdził, że ponownej oceny Sądu I instancji wymaga naruszenie interesu prawnego skarżącej Spółki. NSA wskazał, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego tworząc nowe warunki zagospodarowania przestrzenią musi uwzględniać istniejący sposób zagospodarowania terenu, w tym także terenu, którego aktualny sposób zagospodarowania oddziałuje na przestrzeń objętą tym planem. Przyjął też ustalenie, że na działce ewidencyjnej nr [...] znajduje się wybudowana na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę i działająca na podstawie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie elektrownia wiatrowa EW 160 Nowomag o mocy znamionowej 160kW, obejmująca zasięgiem swojego oddziaływania tereny sąsiednie, z uwagi na poziom hałasu przekraczający 40 dB. Zaznaczył jednak, że nie zostało w sprawie ustalone, jaki jest obszar objęty tym oddziaływaniem. W ocenie NSA, jeżeli zaskarżona uchwała wprowadziła zmianę przeznaczenia terenu - ze względu na uciążliwość hałasu mogącego znajdować się w obszarze oddziaływania istniejącej na działce nr [...] elektrowni wiatrowej - z terenów rolnych oraz zabudowy zagrodowej, obiektów gospodarczych, obiektów usługowych o charakterze rolniczym na teren zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej (symb. CMN1) (dla którego dopuszczalny poziom hałasu w porze nocnej wynosić może nie więcej niż 40 dB), to rację ma Spółka, gdy twierdzi, że dopóki na nieruchomości stanowiącej jej własność znajduje się elektrownia wiatrowa o określonej mocy, która oddziałuje lub może oddziaływać zgodnie z uzyskanym pozwoleniem na budowę oraz pozwoleniem na użytkowanie na tereny sąsiednie, dotąd organ planistyczny winien fakt ten uwzględnić w toku prowadzonej procedury planistycznej, nawet jeśli obiekt ten jest czasowo nieużytkowany. Sąd orzekający nie może samodzielnie ustalać, że przedmiotowa elektrownia nie działa i przyjmować, że nie będzie ona uruchomiona. Brak jest także dowodu, że elektrownia jest przeznaczona do rozbiórki ostateczną decyzją. NSA zaznaczył, że skoro przedmiotowa elektrownia wiatrowa jest legalnie wybudowana i właściwy organ udzielił pozwolenia na jej użytkowanie, to właściciel nieruchomości (dz. ewid. [...]), na której została wzniesiona ma prawo domagać się uwzględnienia przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego faktu oddziaływania tej elektrowni na nieruchomości sąsiednie, które objęte są tym planem. Ma to znaczenie, gdyż teren sąsiedni, który może być objęty oddziaływaniem elektrowni przeznaczony został w zaskarżonym planie na budownictwo mieszkaniowe.

Prowadząc ponowne postępowanie Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązał strony postępowania do złożenia stosownych dowodów obrazujących obszar oddziaływania elektrowni w zakresie emisji hałasu. Wójt Gminy [...] przy pismach z dnia 9 czerwca 2017 r. przedłożył dokumentację planistyczną dla uchwały Rady Gminy [...] z dnia [...] marca 1997 r. nr [...] oraz dokumentację dotyczącą planu miejscowego przyjętego uchwałą z dnia [...]grudnia 2005 r., nr [...] którego to planu dotyczy zaskarżona zmiana przyjęta uchwałą z 2012 r. Pełnomocnik strony skarżącej przy piśmie z dnia 27 lipca 2017 r. poinformował, że elektrownia wybudowana została na podstawie pozwolenia na budowę Urzędu Rejonowego w [...] nr [...] z dnia 18 lipca 1997 r. i przedłożył kopie załącznika do ww. pozwolenia na budowę. W kolejnym piśmie stwierdził, że Sąd związany jest ustaleniami NSA co do legalnego użytkowania elektrowni i brak podstaw do przedkładania dokumentów dotyczących tej okoliczności. Natomiast rodzaj, intensywność i zasięg oddziaływania elektrowni powinien być ustalony przez organ planistyczny. Przy piśmie z dnia 17 listopada 2017 r. pełnomocnik skarżącej przedłożył mapę obrazującą emisje hałasu od elektrowni, zaznaczając, że została opracowana we własnym zakresie i na własne potrzeby skarżącego. W piśmie z dnia 11 grudnia 2017r. Wójt Gminy [...][...], ustosunkowując się do ww. opracowania, stwierdził między innymi, że oddziaływanie istniejącej elektrowni ograniczać się winno do działek nr [...]i nr [...], co ma swoje uzasadnienie w dokumentacji planistycznej uchwały z dnia[...]marca 1997 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej Spółki. Stronie skarżącej przysługuje prawo własności działki nr [...] położonej poza obszarem objętym zaskarżoną uchwałą. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że na tej działce wybudowana została na podstawie pozwolenia na budowę elektrownia wiatrowa EW 160 Nowomag o mocy znamionowej 160 kW. Wobec braku przeciwnych twierdzeń i dowodów ze strony Gminy, Sąd przyjął oświadczenie Spółki, że właściwy organ udzielił również pozwolenia na użytkowanie ww. elektrowni. Interes prawny skarżącej wynika zatem z przysługującej jej własności działki nr [...] zabudowanej legalnie wybudowaną i użytkowaną elektrownią wiatrową. W związku z tym nie można pominąć różnorakiego oddziaływania tej elektrowni na tereny sąsiednie, w szczególności w zakresie emitowanego hałasu. W najbliższym sąsiedztwie elektrowni znajdują się działki objęte załącznikiem nr 1a - wskazane także przez Spółkę, tj. działki nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Zostały one oznaczone symbolem CMN1 oraz częściowo KDZ i przeznaczone pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną oraz pod drogę. Z wyjaśnień organu gminy oraz z przedłożonej dokumentacji wynika, że na terenie objętym zaskarżoną uchwałą, przed jej podjęciem, obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego przyjęty uchwałą nr [...] z dnia [...]grudnia 2005 r. Analiza załącznika graficznego do tego planu przedłożonego przez Wójta wskazuje, że ww. działki przed zmianą planu, położone były na terenach oznaczonych symbolami: R1, R oraz C8 RM/MN, C7 RM/MN, C6 RM/MN. Konkretnie zaś: działka nr [...]- teren oznaczony symbolami R i C8 RM/MN; działka nr [...]– teren oznaczony symbolami R i C7 RM/MN; działka nr [...] - teren oznaczony symbolami R i C6 RM/MN: działka nr [...]– teren oznaczony symbolem R; działka nr [...] – teren oznaczony symbolem R; działka nr [...]- teren oznaczony symbolem R1. Według ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą z dnia [...]grudnia 2005r. symbol R1 obejmował zabudowę zagrodową, obiekty gospodarcze wraz z obiektami usługowymi o charakterze rolniczym dopuszczone do realizacji na terenach użytkowanych rolniczo wiejskich układów osadniczych; symbol R - to tereny użytkowane rolniczo, uprawy rolne, łąki, pastwiska; symbol RM – to zabudowa zagrodowa zaś symbol MN obejmował zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Dla przedmiotowych terenów - z wyłączeniem terenu oznaczonego symbolem R - według § 4 uchwały z dnia [...]grudnia 2005 r. obowiązywała ochrona przed hałasem jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej określona w przepisach prawa ochrony środowiska. Odniesienie opisanych wyżej regulacji do treści zaskarżonej obecnie uchwały wskazuje, że przeznaczenie działek znajdujących się w sąsiedztwie nieruchomości skarżącej przynajmniej w części uległo zmianie. W szczególności, na terenach wcześniej użytkowanych rolniczo z uprawami rolnymi przeznaczonymi pod zabudowę zagrodową oraz użytkowanymi rolniczo z dopuszczeniem zabudowy obiektami gospodarczymi i usługowymi o charakterze rolniczym, wprowadzono obecnie zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Jednocześnie, w § 10 ust. 2 przedmiotowej uchwały dla terenów oznaczonych symbolem CMN dopuszczono natężenie hałasu jak dla terenów zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej określone w przepisach odrębnych. Oznacza to, że część terenów objętych załącznikiem nr 1a do zaskarżonej uchwały, która wcześniej przeznaczona była na cele rolne na skutek wprowadzonej zmiany planu została objęta ochroną akustyczną, która wcześniej dla tych terenów nie obowiązywała. Dotychczasowa sytuacja prawno-planistyczna skarżącej istniejąca w związku z odziaływaniem wytwarzanym przez elektrownię wiatrową zlokalizowaną na jej działce, na skutek wprowadzonej zmiany miejscowego planu zagospodarowania, także uległa zatem zmianie. Na skutek dokonanej zmiany planu, zmianie (zwiększeniu) uległ bowiem obszar objęty ochroną akustyczną terenów sąsiednich, co ma znaczenie dla oceny interesu prawnego Spółki ze względu na możliwie oddziaływanie tej elektrowni izofonią hałasu na nieruchomości ujęte w załączniku nr 1 do zaskarżonej uchwały. Sąd zauważył, że obszar oddziaływania przedmiotowej elektrowni wiatrowej na tereny sąsiednie nie został w niniejszej sprawie ustalony. Nie wynikał on z przekazanych Sądowi akt planistycznych. Uznając tę okoliczność za istotną dla oceny naruszenia interesu prawnego skarżącej, Sąd zobowiązał strony postępowania do jej wyjaśnienia. Organ planistyczny nie przedstawił jednak żadnego dowodu, który mógłby służyć wyjaśnieniu tej kwestii, odwołując się jedynie do planu miejscowego z 1997r. obejmującego działkę nr [...] (uchwała Rady Gminy [...] nr [...][...] z dnia [...] marca 1997 r.) i do dokumentacji planistycznej tego planu. Tymczasem w dokumentacji tej brak stosownych analiz (lub innych dokumentów) pozwalających na ustalenie obszaru oddziaływania elektrowni powyższym zakresie (co być może tłumaczy fakt, że w dacie uchwalenia tego planu tereny sąsiednie użytkowane były rolniczo). Natomiast strona skarżąca przedstawiła opracowaną we własnym zakresie, na mapie zasadniczej w skali 1:1000, analizę obrazującą rozkład przestrzenny emisji izofon hałasu wytwarzanego przez przedmiotową elektrownię. Z opracowania tego wynika, że izofony rozchodzą się w promieniu 410 m i swoim zasięgiem obejmują część terenu objętego załącznikiem graficznym nr 1a. Organ gminy ustosunkowując się do tej analizy rozkładu przestrzennego emisji hałasu, ograniczył się do stwierdzenia, że oddziaływanie elektrowni zamyka się w granicach działki skarżącej. W ocenie Sądu stanowisko to nie mogło być uwzględnione. Z postępowań prowadzonych w innych podobnych sprawach, w których rozważana była kwestia emisji hałasu powyżej 40db wytwarzanego przez elektrownie wiatrowe, wynika bowiem, że zwykle dopuszczalny poziom osiąga on w odległości 400-500m od źródła. Tego rodzaju wiedzą dysponował także organ planistyczny, gdyż uchwalając zmianę studium (uchwała z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...]) i analizując skutki lokalizacji farm wiatrowych na obszarze gminy podał, że generują one ponadnormatywny hałas, jako że dopiero 500 m od wiatraka ilość decybeli jest zgodna z dopuszczalną normą 40db. Mając na uwadze, że przedłożona przez skarżącą analiza nie została skutecznie zakwestionowana przez stronę przeciwną, a podane w niej wartości nie odbiegają zasadniczo od zwykle podawanych w podobnych przypadkach, Sąd uznał, że tereny objęte załącznikiem graficznym nr 1a znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej elektrowni ze względu na hałas przekraczający 40 db. Interes prawny skarżącej został zatem naruszony. Dokonana zaskarżoną uchwałą zmiana przeznaczenia terenów dotychczas użytkowanych rolniczo na zabudowę mieszkaniową ma wpływ na sytuację prawno-planistyczną skarżącej i powoduje jej zmianę. Może zatem rzutować na możliwość wykorzystania przez Spółkę jej nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem określonym w planie miejscowym (na elektrownie wiatrowe) oraz na możliwość korzystania z leganie wybudowanej elektrowni na dotychczasowych zasadach, ze względu na niedotrzymanie norm hałasu.

Sąd stwierdził, że zaskarżona uchwała podjęta została z istotnym naruszeniem zasad sporządzania planu. Zasadne okazały się bowiem zarzuty wskazujące na przekroczenie władztwa planistycznego gminy oraz na naruszenie zasady ochrony praw nabytych wynikających z uzyskanych decyzji i pozwoleń. Rada Gminy [...], podejmując uchwałę w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie zmiany przeznaczenia terenów wykorzystywanych na cele rolnicze (szczegółowo wcześniej opisanego) na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pominęła fakt zlokalizowania w sąsiedztwie tych terenów elektrowni wiatrowej, wybudowanej na podstawie pozwolenia na budowę i legalnie użytkowanej, pomimo możliwego oddziaływania tej elektrowni w zakresie hałasu, infradźwięków, czy też migotania cienia na tereny objęte wskazaną wyżej zmianą planu. W przedstawionej dokumentacji planistycznej sporządzonej dla zaskarżonej uchwały - zwłaszcza zaś w prognozie oddziaływania na środowisko - brak jakiejkolwiek wzmianki co faktu istnienia tej elektrowni. Tym samym, na skutek uchwalenia przedmiotowej zmiany planu polegającej na wprowadzeniu w obszarze oddziaływania elektrowni hałasem przekraczającym dopuszczalne normy, terenów objętych ochroną akustyczną, której elektrownia ta nie spełnia - a wcześniej zgodnie z prawem spełniać nie musiała - dalsze użytkowanie tej konkretnej elektrowni ze względu na ograniczenia w zakresie dopuszczalnego poziomu hałasu na terenach objętych zmianą planu, może okazać się niemożliwie. W ten sposób ustalenia przyjęte w zmianie planu godzą w zasadę ochrony praw nabytych. Fakt zrealizowania i wykorzystywania w zgodzie z udzielonymi pozwoleniami elektrowni, która oddziałuje (lub może oddziaływać) na tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, nie może być pominięte przy tworzeniu nowego stanu prawnego otoczenia tej elektrowni. Z drugiej strony fakt istnienia elektrowni i jej oddziaływanie na tereny objęte zmianą planu powinien być uwzględniony przy ustaleniu przeznaczenia i zagospodarowania tych terenów, tak aby nie dochodziło do wzajemnego wykluczania się terenów o różnych funkcjach. Zabudowa mieszkaniowa nie może bowiem być lokalizowana na terenach, na których przekroczone są dopuszczalne normy hałasu i odwrotnie, ze względu na zabudowę mieszkaniową nie jest dopuszczalne lokalizowanie w jej pobliżu obiektów generujących hałas przekraczający dopuszczalne normy. Uwzględnienie oddziaływania elektrowni w zmianie planu powinno nastąpić przez ustalenie przeznaczenia terenu nie kolidującego z tym oddziaływaniem. Sąd zaznaczył, że mając na uwadze, że fakt istnienia i oddziaływania tej elektrowni nie został uwzględniony także w Studium, nie można wykluczyć konieczności dokonania zmian w Studium przed ustaleniem w sposób prawidłowy przeznaczenia terenu w planie miejscowym. Sąd podkreślił także, że w niektórych orzeczeniach dopuszcza się możliwość pominięcia na etapie uchwalania planu miejscowego (również zatem i zmiany planu) istniejących pozwoleń na budowę. W przypadku jednak, gdy uchwalony plan może uniemożliwiać dotychczasowe wykorzystanie nieruchomości lub zrealizowanego na niej legalnie obiektu - a więc wykonania prawa nabytego z pozwolenia na budowę - to uchwała zawierająca plan miejscowy powinna zawierać uzasadnienie takiej regulacji. W niniejszej sprawie oceny tych racji przeprowadzić zaś nie można. Uzasadnienie takiego działania nie wynika ani z uchwały, ani z dokumentacji planistycznej, ani też ze składanych w toku postępowania sądowego wyjaśnień organu gminy.

Zdaniem Sądu, uchwalając zmianę planu zagospodarowania przestrzennego, którego celem było wprowadzenie przeznaczenia mieszkalnego jednorodzinnego na terenach dotychczas użytkowanych rolniczo oraz na terenach zabudowy zagrodowej i obiektów produkcji rolniczej, Rada Gminy dokonała ingerencji w prawo własności skarżącej w zakresie, który ze względu na wprowadzone na obszarze oddziaływania należącej do skarżącej elektrowni normy hałasu, może ograniczyć lub uniemożliwić korzystanie z niej. Sąd nie dopatrzył się przy tym przekonującego uzasadnienia dla działania organu planistycznego, który uznał za konieczne zaakceptowanie projektu zmiany planu, wedle którego realizacja zabudowy mieszkaniowej miałaby nastąpić kosztem uszczuplenia prawa właściciela nieruchomości sąsiedniej oddziałującej na obszar planu. Nie wiadomo także jakie względy, przede wszystkim o charakterze ogólnym, odnoszące się do zabezpieczenia interesów wspólnoty, stały się przyczyną ingerencji w prawo własności nieruchomości skarżącej w sposób uzasadniający ograniczeniem jej praw i wolności. Z zaskarżonej uchwały i stanowiska organu nie wynika, że regulacja przyjęta w przepisach planu miejscowego jest niezbędna dla realizacji określonego interesu, z którym jest powiązana np. interesu publicznego, bezpieczeństwa państwa, wymagań ochrony środowiska. Gmina nie może swojego władztwa planistycznego wykonywać dowolnie. Przekroczenie przez organ uprawnień w kształtowaniu polityki przestrzennej poprzez niezgodne z zasadą proporcjonalności ograniczenie prawa własności nieruchomości stanowi naruszenie zasad sporządzania planu w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i jest wystarczającym powodem do uwzględnienia wniesionej skargi i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej terenów ujętych w załączniku graficznym nr 1a.

Skargą kasacyjną Gmina [...] zaskarżyła powyższy wyrok w całości, zarzucając mu naruszenie:

1) art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r. poz. 1073 ze zm.) poprzez błędną jego wykładnię, że przedmiotowa uchwała została podjęta z naruszeniem zasad sporządzania planu oraz nieprawidłowe zbadanie przesłanek ochrony praw nabytych;

2) art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.) poprzez uznanie, że interes strony postępowania został naruszony w związku z zaskarżoną uchwałą.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa prawnego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że obszar oddziaływania elektrowni wiatrowej dotyczący elektrowni wiatrowej EW 160 Nowomag i ostatecznej decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 17 stycznia 2006r. - planowana budowa siłowni wiatrowej o mocy 2 MW, pozostaje bez znaczenia dla procedury zmiany planu zakończonej zaskarżoną uchwałą. Z uzasadnienia decyzji Wójta Gminy [...] z dnia 17 stycznia 2006 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wynika w sposób nie budzący wątpliwości, że planowana inwestycja mieści się w całości na terenie wnioskowanej nieruchomości (działka nr [...] w [...]) oraz, że przedsięwzięcie to nie będzie miało bezpośredniego i pośredniego wpływu na środowisko, zdrowie i warunki życia ludzi (brak stron postępowania). Zasięg oddziaływania - zarówno elektrowni EW 160 Nowomag, jak i nowoprojektowanej elektrowni EW1 - nie dotyczy bowiem terenu objętego skarżoną uchwałą, co uprawniło organ sporządzający plan do braku potrzeby uzasadnienia, że realizacja zabudowy mieszkaniowej na terenie objętym zał. Nr 1a do skarżonej uchwały nastąpi kosztem uszczuplenia prawa właściciela działki nr [...]. Sąd I instancji, rozpatrując ponownie sprawę nie poczynił ustaleń w zakresie treści pisma z dnia 11 grudnia 2017r. ([...]), w którym to m.in. podniesiono, że " w trakcie postępowania zmierzającego do uzyskania zezwolenia na budowę nowej elektrowni wiatrowej na terenie działki nr [...] w [...] prezentowane są różne zasięgi jej oddziaływania". W zaskarżonym wyroku Sąd błędnie przyjął, że został naruszony interes strony skarżącej, co wymagało uzasadnienia w dokumentacji planistycznej i w rezultacie błędnie uznał, że podejmując zaskarżoną uchwałę doszło do naruszenia zasad sporządzania planu, w rozumieniu art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Sąd wywiódł naruszenie interesu spółki na podstawie mapy rozkładu przestrzennego izofony emisji hałasu przesłanej przez skarżącą Spółkę przy piśmie procesowym z dnia 17 listopada 2017 r. Spółka ta poinformowała, że jest to mapa obrazująca emisję hałasu od należącej do niej elektrowni. Mapa ta przedstawia jednak m.in. lokalizację elektrowni EW1 - źródło emisji hałasu (emitor) oraz izofonę 40 dB hałasu emitowanego przez EW 1. Elektrownia EW 1 (moc 2 MW, planowana wysokość wieży i śmigła w stanie wzniesienia łopaty wirnika ok. 140 m n.p.t.) stanowi projektowaną elektrownię. Z obszernych akt sprawy - zarówno związanych ze skarżoną uchwałą jak również z akt sprawy związanych z toczącym się od wielu lat postępowaniem o uzyskanie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej EW1 na terenie działki nr [...] w [...] - wynikają różne zasięgi oddziaływania elektrowni wiatrowej. Stąd też w piśmie z dnia 11 grudnia 2017 r. Wójt Gminy [...] przywołał, że inwestor budowy nowej elektrowni wiatrowej podaje różne zasięgi oddziaływania różnych elektrowni. Jak wskazano w wyroku WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 717/17, "w dniu 9 czerwca 2016 r. inwestor przedłożył zmieniony projekt budowlany. Na części graficznej projektu zagospodarowania terenu naniesiono nowy zasięg izofon hałasu o poziomie większym niż 40 dB i 50 dB. Pierwotnie izofona o poziomie wyższym niż 40 dB obejmowała swoim zasięgiem tereny przeznaczone w planie pod zabudowę mieszkalną(...). Z analizy naniesionych zmian wynika, że uległy one istotnemu zmniejszeniu i w uzupełnionym projekcie uciążliwości hałasowe o poziomie wyższym niż 40 db nie obejmują już terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkalną. Do przedmiotowego projektu załączono "Analizę i ocenę akustyczną wpływu hałasu elektrowni wiatrowej EW1 Typ Vestas V90-l,8/2,0 NM na teren CMN1 — mieszkaniowej zabudowy jednorodzinnej. W projekcie budowlanym wskazano, że zgodnie z wynikami tej analizy hałas emitowany przez elektrownię wiatrową EW1 nie przekroczy wartości 40dB w granicach terenu CMN1 (oraz na innych terenach pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną, czyli wartości dopuszczalnej w nocy dla terenów zabudowy jednorodzinnej zgodnie z rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku". Z powyższego stwierdzenia wypada wyprowadzić wniosek, że elektrownia wiatrowa EW 160 Nowomag również nie przenosi oddziaływania na przedmiotowy teren (w tym teren zabudowy mieszkaniowej określonej w zał. 1a zaskarżonej uchwały). Sąd I instancji błędnie dla oceny przedmiotowej uchwały przyjął zasięg oddziaływania projektowanej elektrowni (wskazany przez skarżącą) zamiast zasięg oddziaływania elektrowni EW 160 Nowomag (na podstawie dokumentacji planistycznej związanej z ww. uchwałą z dnia 25 marca 1997r. Rady Gminy [...]). Odległość od turbiny wiatrowej do terenów przeznaczonych dla realizacji zabudowy mieszkaniowej wynosi 373,00 m, natomiast odległość pomiędzy granicami nieruchomości przeznaczonej na cele mieszkaniowej oraz odnawialnych źródeł energii wynosi 207,00 m. W związku z tym trudno jest zgodzić się, że przeznaczenie mieszkaniowe sąsiaduje z elektrownią wiatrową. Zdaniem Gminy trudno zgodzić się również z tezą, że ograniczyła prawo do dysponowania nieruchomością na cel związany z energią odnawialną. Zgodnie z obowiązującym planem oraz z obowiązującym prawem tj. ustawą "o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych", skarżąca ma prawo do odbudowy elektrowni wiatrowej o istniejących parametrach (EW 160 Nowomag). Natomiast zwiększenie parametrów wysokościowych obiektu dla elektrowni o mocy 2MW, wprowadzi ograniczenia dla budynków mieszkalnych albo budynków o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, w tym mieszkaniowej oraz zabudowy zagrodowej w obszarze prawie całej miejscowości [...], zgodnie z art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, który ustalił parametr graniczny odległość, w której mogą być lokalizowane i budowane budynki mieszkalne albo budynki o funkcji mieszanej, która jest równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowej mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami (całkowita wysokość elektrowni wiatrowej). Ponadto Gmina podniosła, że rozpatrywanie skargi w kontekście ochrony klimatu akustycznego jedynie dla zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie wyczerpuje definicji "budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa", gdyż odległość od elektrowni wiatrowej EW 160 Nowomag wynosi 383,00 m, co oznacza, że nie ma znaczącej różnicy pomiędzy planowaną zabudową, a istniejącymi obiektami w skład których wchodzi funkcja mieszkaniowa. W związku z powyższym uchylenie w części dotyczącej terenów objętych załącznikiem graficznym nr 1a dla jednostki "C" [...], dotyczącego uchwały nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2012r., nie umożliwi wybudowania elektrowni wiatrowej o mocy 2MW, gdyż brak zachowania dziesięciokrotności wysokości obiektu jest przesłanką nadrzędną w stosunku do ustaleń planu. W skardze kasacyjnej podkreślono też, że przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie nakładają na radę gminy obowiązku sporządzenia uzasadnienia uchwały dotyczącej miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a zatem jego brak nie stanowi naruszenia zasad uchwalenia planu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania.

W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera uzasadnionych podstaw zaskarżenia.

Po pierwsze, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, Sąd pierwszej instancji dokonał prawidłowej wykładni art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2017r. poz. 1073 ze zm.), dalej: u.p.z.p. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że stosownie do art. 28 ust. 1 u.p.z.p., istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Jednocześnie wyjaśnił, że pod pojęciem procedury planistycznej należy rozumieć kolejno podejmowane czynności planistyczne określone przepisami ustawy, gwarantujące możliwość udziału zainteresowanych podmiotów w procesie planowania (składanie uwag i wniosków) i kontroli legalności przyjmowanych rozwiązań w granicach uzyskiwanych opinii i uzgodnień, natomiast pojęcie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wiąże się z merytorycznymi wartościami i wymogami kształtowania polityki przestrzennej.

Z uwagi na powyższy zarzut kasacyjny przypomnieć należy, iż zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2 ) naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego, podobnie jak naruszenie przepisów postępowania, może przejawiać się w dwóch różnych formach tj. w postaci błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu określonego przepisu. Błędna wykładnia prawa polega nieprawidłowym odczytaniu treści prawa, bądź na zastosowaniu prawa uchylonego. Niewłaściwe zastosowanie prawa może polegać na błędnej subsumcji tj. podciągnięciu stanu faktycznego pod niewłaściwy przepis.

Z postawieniem zarzutów kasacyjnych wiążą się określone wymogi ustanowione w art. 176 p.p.s.a. A mianowicie, strona, która podnosi zarzut błędnej wykładni określonego przepisu prawa winna wskazać na czym polega błędna wykładnia przepisu prawa i jaka, zdaniem strony, powinna być prawidłowa wykładnia tego przepisu, bo tylko wtedy Naczelny Sąd Administracyjny może odnieść się do tak postawionego zarzutu. Stawiając zaś zarzut niewłaściwego zastosowania prawa strona winna wskazać na czym polegało niewłaściwe zastosowanie określonych przepisów prawa.

W niniejszej sprawie strona skarżąca nie wskazała w czym wyraża się nieprawidłowa wykładnia powyższych przepisów dokonana przez Sąd pierwszej instancji i jaka powinna być – zdaniem strony – prawidłowa wykładnia tych przepisów. Postawiony przez skarżących zarzut nie spełnia wskazanych wyżej wymogów, co czyni niemożliwym odniesienie się przez sąd kasacyjny do zarzutu nieodpowiadającego wymogom art. 176 p.p.s.a.

Jeśli zaś intencją strony skarżącej było zarzucenie niewłaściwego zastosowania określonych przepisów prawa, które doprowadziło do błędnego przyjęcia, że naruszone zostały zasady sporządzania planu, to skarżąca Gmina winna postawić odpowiednio skonstruowany zarzut. W szczególności strona winna wskazać, który przepis (które przepisy) prawa zostały przez Sąd pierwszej instancji niewłaściwie zastosowane. W szczególności strona winna przepis art. 28 ust. 1 u.p.z.p. powiązać z odpowiednim przepisem tejże ustawy określającym zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, np. art. 6 ust. 1 (przytoczony przez Sąd pierwszej instancji), art. 6 ust. 2 u.p.z.p., określone jednostki redakcyjne artykułu 1 ust. 2 u.p.z.p.

Rozważając kwestie dotyczące przesłanki materialnoprawnej, jaką stanowią zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, należy mieć na uwadze, że rada gminy związana jest przepisami prawa, w tym prawa europejskiego, zasadami konstytucyjnymi i przepisami ustaw materialnoprawnych. Władztwo planistyczne przysługuje gminie tylko w granicach obowiązującego prawa. Z tych przyczyn zarzucając błędne przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji, że doszło w toku procedury planistycznej do naruszenia zasad sporządzania planu, strona skarżąca winna wskazać, której (których) z tych zasad dotyczy błędne zastosowanie przepisów prawa przez Sąd - podając przepis prawa, który został naruszony i wpływ tego naruszenia na wynik sprawy. Sąd pierwszej instancji, powołując się na art. 6 ust. 1 u.p.z.p., uznał, że gmina przekroczyła granice władztwa planistycznego poprzez nieuzasadnioną ingerencję w konstytucyjnie chronione prawo własności E. Spółka jawna z siedzibą w [...]. W skardze kasacyjnej nie sformułowano zarzutu w tym zakresie. Skarżąca Gmina w uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazuje na błędy Sądu pierwszej instancji w ustaleniach faktycznych co do elektrowni EW 160 Nowomag i nowoprojektowanej elektrowni EW 1. Jednak i w tym zakresie brak jest postawienia odpowiedniego zarzutu kasacyjnego.

Podkreślić należy, iż Naczelny Sąd Administracyjny, działając jako sąd kasacyjny, nie jest uprawniony do samodzielnego konkretyzowania zarzutów lub też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacji. Warunek przytoczenia podstaw zaskarżenia i ich uzasadnienia nie jest spełniony, gdy skarga kasacyjna zawiera wywody zmuszające sąd kasacyjny do domyślania się, który przepis prawa materialnego lub przepis postępowania miał doznać naruszenia. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej nie pozwala na "poprawianie" zarzutów postawionych przez stronę. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. A zatem, zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Poza oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego pozostają zatem kwestie dotyczące tego, czy Sąd pierwszej instancji zasadnie brał pod uwagę kwestie oddziaływania określonej elektrowni wiatrowej.

Chybiony jest także zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2018r., poz. 994 ze zm.), dalej: u.s.g.

Jak stanowi art. 101 ust. 1 u.s.g. każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Skarga złożona na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis, a więc do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonego zarządzenia, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04, LEX 151236; z dnia 3 września 2004 r., sygn. akt OSK 476/04, ONSA/2005/1/2).

U podstaw legitymacji skargowej leży aktualny interes prawny. Podstawą zaskarżenia jest bowiem niezgodność uchwały (zarządzenia) z prawem i równocześnie naruszenie przez nią konkretnie rozumianych interesów lub uprawnień konkretnego obywatela lub ich grupy. Powyższym zagadnieniem dwukrotnie zajmował się Trybunał Konstytucyjny, który w uzasadnieniu wyroków z dnia 4 listopada 2003 r., (sygn. SK 30/02, OTK ZU 8/A/2003/84) i z dnia 16 września 2008 r. (sygn. SK 76/06, OTK-A 2008/7/121) podzielił interpretację przyjmowaną przez sądy administracyjne, zgodnie z którą prawo do zaskarżania uchwał na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. przysługuje tym, którzy wykażą się konkretnym interesem prawnym wynikającym z określonej normy prawa materialnego. Podkreśla się również, że źródłem interesu prawnego lub uprawnienia jest zawsze norma prawna ogólna i abstrakcyjna (akt normatywny) lub jednostkowa i konkretna (decyzja), mająca źródło w przepisach prawa materialnego (nie tylko prawa administracyjnego materialnego).

Przy ocenie naruszenia interesu prawnego jednostki i tego, czy doszło do przekroczenia władztwa planistycznego należy wyważyć interes społeczny i indywidualny. Interes indywidualny wyraża się w tym, że każdy z właścicieli konkretnej działki chce mieć możliwość zagospodarowania swojej działki według własnego uznania. Naruszeniem interesu prawnego może być również takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działką stanowiącą własność podmiotu wnoszącego skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności.

Dopuszczenie zaskarżoną uchwałą w planie miejscowym realizacji zabudowy mieszkaniowej w sąsiedztwie działki nr [...] (położonej poza granicami terenu objętego przedmiotowa uchwałą) – jak słusznie uznał Sąd pierwszej instancji - wpływa na sposób korzystania z prawa własności tej działki, a wiąże się to z możliwością lokalizacji elektrowni wiatrowych i ze znoszeniem uciążliwości związanych z takimi inwestycjami. E. Spółka jawna z siedzibą w [...] jest właścicielem nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...]. Powyższe okoliczności świadczą o tym, że naruszenie interesu tej Spółki jest realne i bezpośrednie. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem planistycznym, który określa m.in. przyszłe zagospodarowanie terenów objętych tym planem. W tym stanie rzeczy nie można oczekiwać i wymagać, aby na etapie uchwalania planu i kontroli legalności uchwały skarżący wykazał konkretne, istniejące już naruszenie interesu prawnego. To naruszenie interesu prawnego może bowiem powstać dopiero w przyszłości – w przypadku realizacji inwestycji przewidzianej przez plan. Istotne jest to, że naruszenie interesu prawnego w przyszłości przez realizację zapisów planu jest realne i możliwe.

W tej sytuacji Sąd pierwszej instancji doszedł do prawidłowego wniosku, że skarżący wykazał naruszenie zaskarżoną uchwałą jego interesu prawnego. Legitymacji skarżącej Spółki do wniesienia skargi na zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji nie niweczy powołany przez skarżącą Gminę przepis art. 4 ustawy z dnia 20 maja 2016r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016r. poz. 961) wprowadzający minimalną odległość elektrowni wiatrowej od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa.

Podkreślić należy, iż stosownie do art. 34 ust. 1 u.p.z.p. wejście w życie planu miejscowego powoduje utratę mocy obowiązującej innych planów zagospodarowania przestrzennego lub ich części odnoszących się do objętego nim terenu. W niniejszej zaś sprawie przedmiotowa uchwała nie obejmuje terenu działki nr [...], dla którego obowiązuje plan z dnia 25 marca 1997 r. obejmujący wyłącznie tę działkę. Zgodnie z ustaleniami § 2 uchwały Rady Gminy [...] Nr [...]z dnia [...] marca 1997 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego teren działki Nr [...] o pow. 1,25 ha oznaczono symbolem EE i przeznaczono pod tereny urządzeń energetycznych – elektrownię wiatrową (2.1) oraz określono warunki i zasady kształtowania zabudowy i urządzenia terenu: Obiekt składający się z kilku elektrowni wiatrowych (2.2). W sytuacji, gdy w danej gminie na terenach sąsiadujących z sobą obowiązują różne plany miejscowe – jak w niniejszej sprawie: uchwała Rady Gminy [...] Nr [...]z dnia [...]marca 1997 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zmieniany zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji uchwałą – nie mogą być ze sobą sprzeczne.

Naczelny Sąd Administracyjny, przy sformułowanych w niniejszej skardze kasacyjnej zarzutach, nie może oceniać wzajemnych zależności planu miejscowego z dnia 25 marca 1997 r. i planu zmienianego zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji uchwałą. Niemniej jednak przysługujące E. Spółka jawna z siedzibą w [...] prawo własności działki nr [...] i fakt obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego uchwalonego dla tej działki uchwałą Rady Gminy [...] Nr [...]z dnia [...] marca 1997 r. uzasadnia stanowisko Sądu pierwszej instancji o naruszeniu przez zaskarżoną uchwałę interesu prawnego tej Spółki.

Z powyższych względów należy uznać, że zarzuty skargi kasacyjnej nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.