Postanowienie WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 318/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-07-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.3 par.2 pkt 1-8, art.58 par.1 pkt 1, art.232 par.1 pkt 1.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Surma po rozpoznaniu w dniu 30 lipca 2010r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. Ś. w przedmiocie nieusunięcia naruszenia prawa przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. postanawia 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis w kwocie 200 (dwieście) złotych.


UZASADNIENIE

P. Ś. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę w przedmiocie nieusunięcia naruszenia prawa, wnosząc o zobowiązanie organu do doręczenia skarżącemu tytułów egzekucyjnych oraz powiadomienie go w sposób przewidziany w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji o wszystkich dokonanych czynnościach egzekucyjnych.

W uzasadnieniu skargi wskazał, że przypadkowo dowiedział się o zajęciu jego rachunku bankowego i wierzytelności na poczet podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003r. przez Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w K. Skarżący twierdzi, że nie otrzymał tytułu egzekucyjnego ani zawiadomienia o zajęciu rachunku przez co nie uzyskał prawa do złożenia zarzutów przeciwegzekucyjnych lub skargi na czynność egzekucyjną. W związku z tym, na podstawie art. 52 § 3 i 4 ustawy p.p.s.a., skarżący wezwał ww. organ do usunięcia naruszenia prawa, ale nie otrzymał odpowiedzi.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że wobec skarżącego zastosowano środki egzekucyjne w postaci egzekucji z rachunku bankowego oraz wierzytelności pieniężnej z tytułu pobieranego zasiłku chorobowego. Wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom skarżącego, tytuły wykonawcze, na podstawie których zastosowano ww. środki egzekucyjne zostały mu doręczone zgodnie z art. 43 k.p.a., bowiem odebrała je żona zobowiązanego A. Ś.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył co następuje:

Przepis art. 3 § 2 pkt 1 – 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), zwanej dalej ustawą p.p.s.a., określa katalog spraw, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Należy wskazać, iż katalog ten nie przewiduje skargi na nieusunięcie naruszenia prawa, które skarżący uczynił przedmiotem swojej skargi. W związku z tym jednak, iż Sąd nie jest związany tytułem pisma procesowego, mając na uwadze treść skargi, przyjął, że intencją skarżącego jest przymuszenie organu egzekucyjnego do dokonania czynności procesowych, a w szczególności doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego.

W myśl przepisu art. 3 § 2 pkt 8 ustawy p.p.s.a. sąd administracyjny orzeka w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4, tj. gdy organ nie wydaje w terminie decyzji administracyjnej, postanowienia na które służy zażalenie albo które kończy postępowanie lub rozstrzyga sprawę co do istoty, postanowienia w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym, na które służy zażalenie, czy też nie wydaje innych niż wymienione aktów lub nie dokonuje czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Ustawodawca dopuścił więc możliwość składania skarg na bezczynność jedynie w odniesieniu do tych aktów lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie skarga dotyczy niedokonania czynności procesowych, w tym niedoręczenia tytułu wykonawczego. Czynności te lub ewentualnie ich brak, które, co należy wyraźnie podkreślić mają charakter procesowy, nie mieszczą się w kategorii aktów i czynności wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a w związku z czym stosownie do pkt 8 tego artykułu również ewentualne ich zaniechanie nie może stanowić przedmiotu skargi.

Mając na uwadze powyższe na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia. Zwrot wpisu uzasadnia treść art. 232 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a.