Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 638/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury~Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 135 art. 141 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 174 pkt 2, art. 183, art. 184, art. 189 art. 204
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 138
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Marta Laskowska - Pietrzak Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Tokarczyk po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Akademii [...] w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2505/15 w sprawie ze skarg A. M., M. C. i Akademii [...] w K. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej 1. oddala skargę kasacyjną, 2. oddala wniosek PKP [...] S.A. z siedzibą w W. o zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 2505/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie – po rozpoznaniu skargi A. M., M. C.-B. i A. w K. - uchylił zaskarżoną decyzję Ministra infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji linii kolejowej ( pkt 1 wyroku) oraz zasądził od Ministra infrastruktury i Budownictwa na rzecz każdego ze skarżących kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego ( pkt 2).

W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, że Minister Infrastruktury i Rozwoju decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...], na podstawie art. 138

§ 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 9q ust. 5 ustawy z 28 marca 2003 r. o transporcie kolejowym

(Dz. U. z 2013 r., poz. 1594, z późn. zm.- zwanej także "u.t.k.) - po rozpatrzeniu odwołań J. D., A. D., M. S., M. D., A. C., M. C.-B., A. M., Spółdzielni M. w K., A. Z., A. S., Z.O., M.S., A. Ż., W. S., M. S., A. K., H. L., D. S. oraz A. w K. ( zwanej także "A.") od decyzji Wojewody Małopolskiego Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa linii kolejowej nr [...] - stacja K. M. (km [...] - [...] linii nr [...]) - Obiekt [...]", realizowanej w ramach zadania inwestycyjnego: Modernizacja linii kolejowej [...], etap lI, odcinek Z. - K. - K. - uchylił w decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2014 r. znajdujący się na stronie 15, w wierszu 3 licząc od góry strony, zapis: "[...] ([...])" i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie, w miejscu uchylenia, nowego zapisu; "[...] ([...])". Ponadto Minister uchylił w rozstrzygnięciu zaskarżonej decyzji, znajdujący się na stronie 72, zapis stanowiący dotychczasowy pkt 7 i orzekł w tym zakresie poprzez ustalenie w sentencji decyzji nowego zapisu: "7. Wymagania dotyczące uzasadnionych Interesów osób trzecich. W projektowaniu inwestycji i pracach związanych z jej realizacją należy uwzględnić interesy osób trzecich: dotyczy to w szczególności zapewnienia dostępu do drogi publicznej; zapewnienia dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi; zapewnienia możliwości korzystania zwody, kanalizacji, energii elektrycznej, cieplnej oraz ze środków łączności; ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie; ochrony przed zanieczyszczeniem powietrza, wody i gleby. W trakcie prowadzenia robót budowlanych inwestor winien zwrócić uwagę na zachowanie bezpieczeństwa ludzi i mienia oraz zadbać o to, by prowadzone roboty stwarzały jak najmniejszą uciążliwość dla środowiska. Działki zajęte czasowo na cele związane z realizacją inwestycji, należy przywrócić co stanu pierwotnego lub zagospodarować w sposób uzgodniony z właścicielami lub użytkownikami. W celu zapewnienia dostępu do południowej ściany budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr [...], z obrębu [...] K., związanego z jego technicznym utrzymaniem, ustanawiam służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [...] z obrębu [...] K. o szerokości 3 m wzdłuż jej północnej granicy, na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...], z obrębu [...] K.. Natomiast w celu zapewnienia drogi koniecznej dla działki nr [...], położonej poza liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji kolejowej, ustanawiam służebność przejazdu i przechodu przez działkę nr [...], z obrębu [...] K., o szerokości 3 m wzdłuż jej północnej granicy na rzecz każdoczesnych właścicieli działki nr [...], z obrębu [...] K.". W pozostałej części Minister zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy (punkt III zaskarżonej decyzji).

Spółka P. SA, zwana dalej "inwestorem", działając na podstawie art. 9o ust. 1 u.t.k., wystąpiła do Wojewody Małopolskiego pismem z 5 marca 2014 r. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej dla inwestycji pod nazwą: "Przebudowa linii kolejowej nr [...], stacja K. M. (km [...] - [...] linii nr [...]) obiekt [...]" realizowanej w ramach zadania inwestycyjnego: "Modernizacja linii kolejowej [...], etap II, odcinek Z. - K. - K.". Jednocześnie inwestor wniósł o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności ze względu na ważny interes społeczny i gospodarczy.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. Nr [...], znak: [...], na podstawie art. 9o, art. 9q ust. 1, 5 i 6, art. 9s i art. 9w ustawy, oraz art. 104, 107 i art, 21 § 1 pkt 1 k.p.a., ustalił lokalizację linii kolejowej dla inwestycji pn.: "Przebudowa linii kolejowej nr [...] - stacja K. M. (km [...] - [...] linii nr [...]) - Obiekt [...]", realizowanej w ramach zadania inwestycyjnego: Modernizacja linii kolejowej [...], etap II, odcinek Z. - K. - K., nadając jej jednocześnie rygor natychmiastowej wykonalności.

Odwołania od powyższej decyzji wnieśli m.in. M. C.-B., A. M., A.w K. oraz C. Inwestycyjna Sp. z o.o. z siedzibą w K.. W stosunku do C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. decyzją z [...] maja 2015 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju umorzył postępowanie odwoławcze wskazując na brak przymiotu strony skarżącej spółki.

Po rozpatrzeniu odwołań skarżących Minister infrastruktury i Rozwoju wydał wskazaną na wstępie decyzję z dnia [...] maja 2015 r. Minister uznał zarzuty skarżących za bezzasadne. Minister podniósł, że nie jest uprawniony do korygowania trasy inwestycji kolejowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy, mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy I i II instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach ustawy. Odnosząc się do zarzutu M. C.-B., dotyczącego naruszenia art. 10, art. 28, art, 30, art. 61 § 4 i art. 97 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania administracyjnego z udziałem strony pozbawionej zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych i wydanie decyzji kończącej postępowanie, organ wskazał, że z przepisów ustawy wynika, iż stroną tego postępowania jest inwestor oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości objętych liniami rozgraniczającymi teren planowanej inwestycji. Wskazał także, że fakt nieskierowania do skarżącej przez organ I Instancji zawiadomienia o wszczęciu postępowania i o wydaniu decyzji wynikał z niedopełnienia przez nią obowiązku dokonania zmian w ewidencji gruntów. Co do zasady indywidualne zawiadomienie właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych projektowaną inwestycją kolejową wysyłane jest na adres znajdujący się w ewidencji gruntów i budynków, niezależnie od aktualności danych w nim zawartych. Ani inwestor, ani też organ orzekający nie mają obowiązku weryfikacji danych zawartych w ewidencji gruntów pełniącej funkcję katastru. Organ wskazał, że po zbadaniu 15 stycznia 2015 r. zapisów księgi wieczystej nr [...] stwierdzono, iż Z. C. nadal figuruje, jako współwłaściciel działki nr [...]. Po ponownym zbadaniu księgi wieczystej 26 lutego 2015 r. stwierdzono nowy wpis w dziale II - własność, dokonany 11 lutego 2015 r., z którego wynika, iż M. C.-B. stała się współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości na podstawie aktu poświadczenia dziedziczenia. Wpisu w księdze wieczystej dokonano po wydaniu decyzji Wojewody. Minister nadto podkreślił, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy Konstytucji RP, nie jest prawem bezwzględnym i może być ograniczane, pod warunkiem, że nastąpi to tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności (art. 64 ust. 3 Konstytucji RP). Wywłaszczenie jest natomiast dopuszczalne tylko na cele publiczne i za słusznym odszkodowaniem (art. 21 ust. 2 Konstytucji RP). W kontrolowanym postępowaniu powyższe warunki wywłaszczenia zostały spełnione. Przejście z mocy prawa własności nieruchomości skarżącego, w granicach wydzielonych liniami rozgraniczającymi następuje na podstawie przepisów ustawy, przewidujących obowiązek ustalenia odszkodowania (art. 9y ust. 1 i 2 ustawy). Odnosząc się zaś do uwagi o konieczności pozostawienia terenu poza działalnością inwestycyjną z uwagi na walory przyrodnicze i krajobrazowe, Minister powołując się na art. 9a-d ust. 3 u.t.k. wskazał, że w sprawach dotyczących lokalizacji linii kolejowych, realizowanych w trybie rozdziału 2b u.t.k., przepisów o zagospodarowaniu przestrzennym nie stosuje się, z zastrzeżeniem art. 9n ust. 2 i art. 9o ust. 3 pkt 4 lit. g u.t.k.

Odnosząc się do twierdzenia A. M., że kształt planowanego przejęcia części działki nr [...]nie sugeruje, aby była ona w jakikolwiek sposób potrzebna do budowy linii kolejowej, Minister wyjaśnił, że organ orzekający w przedmiocie lokalizacji linii kolejowej nie może modyfikować wniosku inwestora, ani też korygować przebiegu linii rozgraniczających teren inwestycji. Organ nie posiada także kompetencji do oceny celowości, czy też słuszności ewentualnej realizacji inwestycji celu publicznego w inny sposób. W piśmie z 3 marca 2015 r. inwestor wyjaśnił, że na działce nr [...], z obrębu 1 K. (powstałej po podziale działki nr [...]), projektowana jest konieczna przebudowa infrastruktury kolidującej z układem torowym tj. sieć gazowa, sieć wodociągowa oraz sieć energetyczna. Przebudowa wymagana jest ze względu na zachowanie normatywnych odległości od układu torowego wynikających z § 125 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z 10 września 1998 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle kolejowe i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 151, poz. 987, ze zm.). Inwestor podkreślił, że przebudowa i teren wydzielony pod inwestycję ograniczone są do niezbędnego minimum.

Odnosząc się do stwierdzenia A., iż na organie ciążył obowiązek wykazania, że ewentualna zwłoka w uzyskaniu prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane godzi w istotne społeczne i gospodarcze cele, Minister zaznaczył, że w zawartym w decyzji Wojewody Małopolskiego uzasadnieniu nadania zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności, organ I instancji wskazał, że inwestycja realizowana jest m.in. ze środków Unii Europejskiej w ramach Programu Operacyjnego Infrastruktura i środowisko, obejmującego okres finansowania 2007 - 2015. Aby środki te można było uruchomić, niezbędne jest wykazanie, że strona formalno-prawna inwestycji jest przygotowana. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej umożliwi inwestorowi niezwłoczne złożenie wniosku o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę i realizację przedsięwzięcia bez zagrożenia utraty funduszy unijnych. Minister podkreślił, iż jedynymi przesłankami, w świetle których należy badać prawidłowość nadania rygoru są interes społeczny oraz gospodarczy, o czym stanowi art. 9w u.t.k. Odnosząc się do zarzutu A., że organ I instancji nie zbadał, czy objęta liniami rozgraniczającymi teren przedmiotowej inwestycji działka nr [...] jest niezbędna dla planowanych obiektów budowlanych, o jakich mowa w art. 9o ust. 3 pkt 1 u.t.k., Minister wskazał, że dokumenty znajdujące się w aktach przedmiotowej sprawy umożliwiały rzetelne zbadanie sytuacji faktycznej i podjęcie rozstrzygnięcia. Przepis art. 9c ust. 3 u.t.k. określa katalog obowiązkowych dokumentów załączanych przez inwestora do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej. Biorąc pod uwagę zakres treści decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, wynikający z art. 9q ust. 1 u.t.k., Minister stwierdził, że przedkładana do wniosku dokumentacja stanowi podstawę poszczególnych rozstrzygnięć zawartych w tej decyzji. W niniejszej sprawie organ wyprowadził określone ustalenia z posiadanych dokumentów sporządzonych przez inwestora, do których nie było zastrzeżeń, oraz ze stanowiska przedstawionego przez inwestora w odpowiedzi na wezwanie organu odwoławczego do wypowiedzenia się w sprawie zarzutów i wniosków przedstawionych w przez odwołujące się strony. W ramach modernizacji linii kolejowej, ze względu na kolizję projektowanego układu torowego z istniejącym przebiegiem ulicy, planowana jest przebudowa odcinka niniejszej ulicy na odcinku kolidującym z układem torowym. Zgodnie z warunkami technicznymi wydanymi przez zarządcę drogi tj. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu w K., stanowiącymi załącznik do wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, zaprojektowano ulicę jednojezdniową dwupasową o szerokości 5 m z obustronnymi poboczami o szerokości 0,75 m i 1,25 m, z uwzględnieniem planowanej przebudowy ulicy do szerokości jezdni 6 m z obustronnymi chodnikami o szerokości 2 m. Inwestor podkreślił, że spełnienie ww. warunków technicznych zarządcy drogi umożliwia uzyskanie pozytywnego uzgodnienia projektu budowlanego, niezbędnego dla potrzeb uzyskania pozwolenia na budowę. Skargi od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnieśli M. C.-B., A. M. i A. w K..

W skardze M. C.-B. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:

a) art. 10, art. 28, art. 30, art. 61 § 4 i art. 97 §1 pkt 1 k.p.a., poprzez błędne uznanie, że postępowanie administracyjne, którego strona nie żyje jest ważne (pomimo ustawowego obowiązku zawieszenia postępowania w sytuacji śmierci strony), a w konsekwencji przyjęcie, iż wydana w takim stanie decyzja nie jest bezwzględnie nieważna, a w konsekwencji naruszenie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. poprzez brak ich zastosowania; b) art. 9o u.t.k. poprzez brak jego zastosowania, a tym samym całkowite pominięcie uregulowań kodeksu postępowania administracyjnego odnoszących się do stron postępowania administracyjnego; c) naruszenie art. 9ad ust. 3 u.t.k. w brzmieniu obowiązującym od 7 sierpnia 2014 r., poprzez jego zastosowanie w niniejszej sprawie, podczas gdy przepis ten nie mógł zostać zastosowany z uwagi na datę jego wejścia w życie.

W skardze A. M. zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: a) art. 9o ust. 3 pkt 1 i 3, art. 9q ust. 1 pkt 4 oraz art. 9s ust. 3 pkt 1 u.t.k. poprzez uznanie, że prawidłowo określono zakres planowanej inwestycji w części wkraczającej znacznie na nieruchomość obejmującą działkę gruntu numer [...] i uznanie, że inwestor w sposób odpowiedni zagwarantował przy realizacji inwestycji ochronę właściciela ww. nieruchomości; b) art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. przez zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób niewyczerpujący ograniczający się w zasadzie do przyjęcia za własne wyjaśnienia inwestora przedmiotowej inwestycji linii kolejowej.

A. w K. we wniesionej skardze wskazała, że uzasadnienie zostanie sporządzone w późniejszym terminie.

W odpowiedziach na skargi Minister Infrastruktury i Rozwoju wniósł o ich oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Inwestor w pismach z 15 i 21 grudnia 2015 r. odniósł się do zarzutów M. C.-B., a w piśmie z 7 stycznia 2016 r. odniósł się do zarzutów A. M..

Na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r. A. złożyła pismo, w którym wskazała m. in., że organy obu instancji poczyniły błędne ustalenia faktyczne co do istotnych okoliczności będących podstawą rozstrzygnięcia pod wpływem wprowadzenia ich w błąd przez inwestora, co do rzekomego istnienia w terenie ul. W. Jednocześnie podkreśliła, że brak jest podstaw do wywłaszczenia działki [...], albowiem jeśli znajduje się tam droga publiczna to z mocy prawa stała się własnością Gminy K.. Oczywistym jest, iż droga gminna nie może być usytuowana na gruncie Skarbu Państwa i to dodatkowo oddanego w użytkowanie wieczyste spółce prawa handlowego. Ponadto A. podniosła, że w związku z brakiem obowiązku zawiadamiania właścicieli wywłaszczonej nieruchomości o wszczęciu postępowania i wydaniu decyzji o wywłaszczeniowej, organ był zobowiązany ustalić właścicieli nieruchomości, a skierowanie decyzji do nieżyjących właścicieli lub współwłaścicieli wywłaszczonej nieruchomości stanowi oczywiste i rażące naruszenie prawa. Zaskarżonej decyzji A. zarzuciła także błędne uznanie przez oba organy, iż teren m.in. działki nr [...]obręb [...] jest niezbędny dla planowanych obiektów budowlanych, o jakich mowa w art. 9o.- ust. 3. pkt 1 w zw. z art. 9n ust. 1 u.t.k. Zarzucono również naruszenie art. 9o ust. 3a. pkt 4. lit. i u.t.k.

Odnośnie nowych zarzutów podniesionych przez A. w K. inwestor wypowiedział się w piśmie z 16 lutego 2016 r. Inwestor wskazał, że w stanie istniejącym ul. G. na odcinku od ul. G.; ul. Z. przebiega w terenie kolejowym zamkniętym i na długim odcinku stanowi drogę gruntową. Powołał się także na dokumenty [załącznik nr 2 do uchwały Nr [...] Rady Narodowej M. z dnia [...] maja 1986 r. ([...]), uchwałę Nr [...] Rady Miasta K. z dnia 14 czerwca 1991 r. w sprawie zmian nazw ulic i placów, załącznik nr 1 do uchwały Nr [...] Zarządu Województwa [...] z dnia 13 października 2005 r. w sprawie nadania numerów dla dróg gminnych na obszarze K.] potwierdzające, że ul. G. istnieje w terenie oraz stanowi drogę publiczną, której została nadana kategoria drogi gminnej już w 1986 r. Inwestor podkreślił, że konieczna przebudowa linii kolejowej, ukształtowanie terenu (wysokie skarpy nasypu po stronie południowej) oraz lokalizacja budynku stacyjnego po stronie południowej (budynek po modernizacji pozostanie w istniejącej lokalizacji) determinują usytuowanie nowego układu torowego stacji K. M..

Wyrokiem z 11 marca 2016 r. (sygn. akt IV SA/Wa 2504/15) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z [...] maja 2015 r. w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego dotyczącego odwołania C. Sp. z o.o. z siedzibą w K.. W uzasadnieniu Sąd wskazał między innymi, że skarżącej przysługuje interes prawny w postępowaniu, gdyż była właścicielem nieruchomości (działka nr [...]), której część została przejęta na podstawie decyzji Wojewody Małopolskiego Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r.

Na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2016 r. występujący w imieniu inwestora A. K. wyjaśnił, że umowa z wykonawcą została podpisana na podstawie uzyskanego pozwolenia na budowę i dwa dni temu teren budowy został wydany wykonawcy. W dzienniku budowy do chwili obecnej nie ujawniono jeszcze żadnych wpisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie powołanym na wstępie wyrokiem z dnia 1 kwietnia 2016 r. uznał, że skargi zasługują na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż zostały w nich podniesione. Sąd podkreślił, że jest mu z urzędu wiadome, że wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2016r., sygn. akt IV SA/Wa 2504/15 uwzględniono skargę C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. i uchylono decyzję Ministra infrastruktury i Rozwoju z [...] maja 2015 r., znak: [...] w części w jakiej umarzała postępowanie odwoławcze w zakresie odwołania wniesionego przez tę spółkę od decyzji Wojewody Małopolskiego Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r. Sąd stwierdził, że powyższy wyrok WSA Warszawie z dnia 11 marca 2016 r. miał wpływ na ocenę legalności zaskarżonej decyzji. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie, co wynika m. in. z art. 138 § 1 k.p.a. W wypadku, gdy organ II instancji wyda decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, mimo nie rozpatrzenia wszystkich wniesionych odwołań, to orzeczenie to kończy postępowanie odwoławcze. W takiej sytuacji wyłączona jest możliwość rozpoznania innych, dotychczas nie rozpatrzonych odwołań i ponownego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Wydanie w takim przypadku decyzji przez organ lI instancji co do nierozpoznanego dotychczas odwołania byłoby wydaniem decyzji bez podstawy prawnej (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Stąd też w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że wydanie decyzji ostatecznej w sytuacji gdy wszystkie prawidłowo wniesione w terminie odwołania nie zostały rozpatrzone przez organ odwoławczy, może skutkować w pierwszej kolejności tym, że organ odwoławczy powinien wszcząć z urzędu w trybie nadzwyczajnym postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji podjętej na skutek rozpoznania jednego z kliku odwołań, a następnie rozpoznać łącznie wszystkie wniesione odwołania. Sąd podzielił pogląd, że w sytuacji, w której decyzja ostateczna utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji jest przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej, a w sprawie ujawniono okoliczność nierozpoznania jednego z odwołań, wystarczające jest uchylenie decyzji organu odwoławczego. Zdaniem Sądu, w świetle konstytucyjnej zasady równości (art. 32 Konstytucji RP) oraz zasady zaufania (art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 8 k.p.a.) strona, wobec której wadliwie umorzono postępowanie odwoławcze wydając decyzję na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., nie powinna się znajdować w gorszej sytuacji niż podmiot, którego odwołanie nie zostało w ogóle rozpoznane przez organ odwoławczy (np. w skutek przeoczenia). W obu przypadkach chodzi bowiem o pozbawienie tych podmiotów konstytucyjnego prawa do merytorycznego rozpoznania odwołania na skutek uchybień ze strony organu administracji publicznej. W ocenie Sądu uchyleniu zaskarżonej decyzji nie stoi na przeszkodzie również regulacja zawarta w art. 9ac ust. 3 w zw. z ust. 4 u.t.k., zgodnie z którą, w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o ustaleniu linii kolejowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy linii kolejowej może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego. Sąd podkreślił, że z wyjaśnień pełnomocnika inwestora A. K. (Dyrektora Projektu w Zespole projektu unijnego nr [...]w P. S.A.) złożonych na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2016 r. wynika, że teren budowy został wydany wykonawcy dwa dni przed rozprawą i w dzienniku budowy nie ma jeszcze żadnych wpisów. Przesłankę "rozpoczęcia budowy" należy odczytywać przez pryzmat art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm.). Sąd przywołał treść art. 41 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego i wskazał, że pomocne w ustaleniu terminu rozpoczęcia budowy może być informacja zawarta w zgłoszeniu inwestora, o którym mowa w art. 41 ust. 4 Prawa budowlanego, a także stosowne wpisy w dzienniku budowy. Mając na uwadze powyższe oświadczenie A. K. Sąd przyjął, że nie minęło 14 dni od rozpoczęcia budowy, skoro dopiero dwa dni przed rozprawą nastąpiło wydanie terenu budowy wykonawcy, która to czynność poprzedza zwykle czynności określone w art. 41 ust. 2 Prawa budowlanego. Po drugie, Sąd podzielił w całości argumentację prawną podaną w uzasadnianiu wyroku NSA z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II OSK 2148/10 przemawiającą za poglądem, że wyłączenie zawarte w art. 9ac ust. 3 w zw. z ust. 4 u.t.k. dotyczy decyzji organu I instancji o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej, której to decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Wyłączenie to nie jest natomiast stosowane wobec decyzji organu odwoławczego. Oznacza to w szczególności, że decyzja ta wciąż jest podstawą do ubiegania się o pozwolenie na budowę oraz prowadzenie robót budowlanych (art. 9w u.t.k.). W aspekcie treści art. 9r ust. 2 u.t.k. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie zachodzi konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. Przyczyną uwzględnienia skargi nie jest bowiem ewentualna wada decyzji ograniczona do poszczególnego odcinka linii kolejowej, nieruchomości lub działki, a naruszenie podstawowych zasad procedury administracyjnej związanych z zasadami rozpoznawania odwołań. Mając na uwadze przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji (uprzednie uchylenie wadliwej decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze wobec jednej ze stron postępowania) oraz prawo tej strony do merytorycznego rozpoznania jej odwołania przez Ministra, Sąd stwierdził, że w niniejszym wyroku nie może formułować ocen prawnych co do zarzutów podniesionych w skargach. Zarzuty te mogą być bowiem również podniesione przez spółkę w ramach ponownego postępowania odwoławczego. Ewentualne sformułowanie przez Sąd w niniejszym wyroku rzeczonych ocen, w aspekcie art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 171 p.p.s.a., pozbawiłoby spółkę C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. prawa do podnoszenia takich zarzutów w trakcie postępowania odwoławczego oraz w ewentualnej skardze do sądu administracyjnego. Sąd wskazał, że rozpoznając sprawę ponownie Minister orzeknie na podstawie art. 138 k.p.a., mając na uwadze aktualny stan faktyczny i relewantny stan prawny sprawy oraz wszystkie skutecznie wniesione odwołania, w tym odwołanie C. Sp. z o.o. z siedzibą w K..

W skardze kasacyjnej A.w W., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zaskarżyła powyższy wyrok w części, w jakiej Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2014 r. (znak sprawy: [...]), zwanej dalej: "decyzją", oraz postanowienia Wojewody Małopolskiego (znak: [...]), zwanego dalej: "postanowieniem".

Strona skarżąca zarzuciła:

I. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, tj,:

1) art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zw. z art. 9s ust. 3 pkt 1 ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż naruszała ona w sposób rażący ww. przepisy przez przejęcie na jej podstawie ul. W.- D. na Odcinku na jakim stanowiła drogę gmina na własność Skarbu Państwa w użytkowanie wieczyste spółki prawa handlowego tj. przeprowadzenie nacjonalizacji mienia gminnego, zajętego pod drogę publiczną;

2) art. 10 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż naruszała ona w sposób rażący ww. przepis przez pozbawienie w wyniku jej przyjęcia ul. W. - D. na odcinku na jakim stanowiła ona drogę gminą charakteru drogi publicznej, na co najmniej 5 lat;

3) art. 22 ust. 1 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż naruszała ona w sposób rażący ww. przepis przez pozbawienie na jej podstawie, na co najmniej 5 lat dotychczasowego zarządcy drogi - zarządu ul. W. - D. na odcinku na jakim stanowiła ona drogę gminą;

4) art. 28 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż naruszała ona w sposób rażący ww. przepisy przez ich niezastosowanie do terenu ul. W. - D. na całym jej odcinku, w tym na jakim stanowiła ona drogę gminą. Ww. przepisy umożliwiały i nakazywały przebudowę drogi bez konieczności wywłaszczania lub nacjonalizacji terenu pod nią;

5) art. 33 ustawy o drogach publicznych poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż naruszała ona w sposób rażący ww. przepisy przez ich nie zastosowanie do terenu ul. W. - D. na całym jej odcinku, w tym na jakim stanowiła ona drogę gminą. Ww. przepisy umożliwiały przebudowę drogi bez konieczności wywłaszczania lub nacjonalizacji terenu pod nią;

6) art. 9o ust. 3 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym w zw. z art. 93 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż naruszała ona w sposób rażący ww. przepis przez dokonanie w decyzji podziału nieruchomości bez zapewnienia dostępu wydzielanych działek pozostających przy dotychczasowych właścicielach, w tym należącej do skarżącej działki nr [...]do drogi publicznej;

7) art. 9o ust. 3 pkt 3 ustawy o transporcie kolejowym w zw. z art. 93 ust. 3 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 19 ust. 1 pkt 11 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niezastosowanie i dokonanie w decyzji podziału nieruchomości bez ustanowienia szlaku służebności (graficznie lub w dokładnym opisie) poprzez wywłaszczane nowo wydzielane działki zapewniającego ustalony nieskrępowany dostęp wydzielanych działek pozostających przy dotychczasowych właścicielach, w tym należącej do skarżącej działki nr [...] dostępu do drogi publicznej. Naruszenie w szczególności polegało na niezapewnieniu i nieokreśleniu przebiegu szlaku służebności odpowiadającemu przepisom szczegółowym (np. co do jego szerokości);

8) art. 9o ust. 3 pkt 6 ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż w trakcie jej wydania naruszono w sposób rażący ww. przepis przez nieustalenie lub błędne ustalenie adresów osób, o jakich mowa w tym przepisie poprzez oparcie się w trakcie całego postępowania na liście adresowej dostarczonej przez wnioskodawcę w sposób oczywisty nie będącej aktualną na dzień dokonywania na jej podstawie czynności zawiadomienia;

9) art. 9q ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż w trakcie jej wydania naruszono w sposób rażący ww. przepis przez nieustalenie lub błędne ustalenie adresów osób, o jakich mowa w tym przepisie poprzez oparcie się w trakcie całego postępowania na liście adresowej dostarczonej przez wnioskodawcę w sposób oczywisty nie będącej aktualną na dzień dokonywania na jej podstawie czynności zawiadomienia,

10) art. 9q ust. 1 pkt 4 ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż decyzja nie zawierała wszystkich prawem przewidzianych wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich, w tym A., w szczególności dotyczących ustanowienia dostępu do drogi publicznej;

11) art. 9s ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż w sposób oczywisty narusza ten przepis poprzez dołączenie do niej innej mapy niż wynika z tego przepisu, a w szczególności nie będącej załączonym do wniosku o wydanie decyzji projektem podziału;

12) art. 9o ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 9n ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż w sposób oczywisty narusza ten przepis, w szczególności w stosunku do działki nr 106/1 poprzez objęcie wywłaszczeniem terenu nie będącego niezbędnym do realizacji planowanych obiektów budowlanych, albowiem po pierwsze budowa nowej wcześniej nie istniejącej w terenie drogi nie mogła być podstawą wywłaszczenia albowiem nie jest to obiekt, o jakim mowa w tym przepisie, a po drugie zajęty teren nie jest w całości niezbędny do budowy tego typu drogi (uwzględniono na wniosek podmiotu zewnętrznego rezerwę terenu pod ewentualne poszerzenie drogi w przyszłości);

13) art. 9o ust. 6 i 9q 2a ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezastosowanie i nieuchylenie decyzji pomimo, iż w sposób oczywisty naruszała te przepisy przez skierowanie decyzji do osób nieżyjących i nieustalenie stron postępowania;

14) art. 9w ust. 3 pkt 2 w zw. z art. 9q ust. 6. ustawy o transporcie kolejowym poprzez niezastosowanie i nieokreślenie w sentencji decyzji terminu wydania nieruchomości przy uwzględnieniu faktu nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności;

II. na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 w zw. z art. 135 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, tj.:

1) art. 8 k.p.a., art. 107 § 3 k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 90 ust. 2 ustawy o transporcie kolejowym poprzez nieuchylenie przez WSA w Warszawie decyzji ze względu na niewyjaśnienie stanu sprawy przez organ I instancji i błędne ustalenia faktyczne, co do przebiegu drogi publicznej ul. W. – D.

2) art. 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nie uchylenie przez WSA w Warszawie decyzji ze względu na niewyjaśnianie stanu faktycznego sprawy w toku postępowania administracyjnego i błędne ustalenie istotnego dla sprawy stanu faktycznego (przebieg drogi publicznej ul. W.-D.);

3) art. 137 k.p.a. poprzez niezastosowanie i nie uchylenie przez WSA w Warszawie postanowienia oraz decyzji wraz z umorzeniem postępowania (naruszenie art. 145 § 3 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie), choć postanowienie to rażąco naruszało szereg przepisów k.p.a. w tym art. 111 k.p.a. (A. zgłosiło sprzeciw na zawieszenie postępowania) oraz art. 98 § 1 w zw. z art. 7, art. 9, art. 10 § 1, art. 77 § 1 k.p.a. poprzez m.in. uniemożliwienie A. oraz wszystkim innym stronom postępowania wypowiedzenie się w kwestii zgłoszenia ewentualnego sprzeciwu, o jakim mowa w podnoszonym wyżej artykule i wydanie postanowienia bez uprzedniego uzyskania stanowiska innych stron w sprawie zawieszenia postępowania na wniosek. Konsekwencją uchylenia postanowienia, byłaby konieczność uchylenia decyzji i umorzenia postępowania, ze względu na ziszczenie się okoliczności, o jakich mowa w art. 90 pkt 2a ustawy o transporcie kolejowym i konieczności pozostawienia wniosku o wydanie decyzji bez rozpoznania;

4) art. 129 § 2 k.p.a. oraz art. 42 - 48 k.p.a. poprzez niezastosowanie lub błędne zastosowanie i błędną wykładnię sprowadzającą się do uznania, iż stronom postępowania nie należy wysyłać decyzji i innych orzeczeń, a także iż doręczenia zastępczego decyzji stronom można dokonać poprzez obwieszczenie, w którego treści nie zawarto samej decyzji, załączników do niej i jej uzasadnienia;

5) art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez niewzięcie pod uwagę całokształtu materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie (np. w zakresie przebiegu ul. Wieniawy Długoszowskiego jako drogi publicznej) i nie rozważenie, jaki ewentualny wpływ mogłaby mieć ich treść na rozstrzygnięcie organu administracji, gdyby ten uwzględnił je przy podejmowaniu decyzji, co miało istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy i nieuchylenie decyzji.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono, na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a, o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, w jakiej Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie nie orzekł o uchyleniu decyzji Wojewody Małopolskiego z dnia [...] listopada 2014 r. (znak: [...]) oraz postanowienia Wojewody Małopolskiego (znak: [...]) i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną P. S.A. z siedzibą w W. wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od skarżącej na jej rzecz kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa procesowego w kwocie 17 zł. Ponadto wniosła o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny przeszedł do zbadania zarzutów kasacyjnych.

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw zaskarżenia. Postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie mogą odnieść zamierzonego skutku, a to z poniższych względów.

Sąd pierwszej instancji prawidłowo stwierdził, iż wniesienie odwołania od decyzji organu I instancji przez kilka podmiotów – tak jak w tej sprawie – nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie i w jednej decyzji, co wynika z wykładni językowej art. 138 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 138 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której: utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję ( pkt 1) albo uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części ( pkt 2 ), albo umarza postępowanie odwoławcze( pkt 3). Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie - § 2.

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowane jest stanowisko, że w przypadku, gdy od decyzji organu I instancji złożonych zostaje wiele odwołań, organ odwoławczy, zgodnie z literalnym brzmieniem art. 138 §1 k.p.a., wydaje jedną decyzję, w której powinien rozstrzygnąć o wszystkich tych odwołaniach. Organ odwoławczy może więc zawrzeć w jednej decyzji różne rozstrzygnięcia w stosunku do jednego lub kilku odwołujących się. Warunkiem zgodności z prawem takiej decyzji jest to, aby rozstrzygnięcia te nie pozostawały ze sobą w sprzeczności (na przykład jednym uchylono by kwestionowaną decyzję a drugim utrzymano by ją w mocy). Dopuszczalna jest zatem sytuacja, w której organ II instancji jedną decyzją umorzy postępowanie odwoławcze w stosunku do tych odwołujących się, którzy nie posiadają interesu prawnego, który dawałby im legitymację do udziału w postępowaniu w charakterze strony oraz w wyniku rozpoznania odwołań pozostałych osób utrzyma decyzję organu I instancji w mocy, uznając, że jest ona zgodna z prawem ( por. wyroki NSA: z dnia 22 grudnia 2008r., sygn. akt II OSK 1109/07; z dnia 8 kwietnia 2014r., sygn. akt II OSK 2638/12 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; z dnia 15 lutego 2006 r., sygn. akt II OSK 514/05, LEX nr 297953).

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest pogląd, że niedopuszczalne jest po wydaniu decyzji przez organ odwoławczy podejmowanie kolejnego rozstrzygnięcia w tej samej sprawie. W sytuacji bowiem podjęcia decyzji przez organ odwoławczy wyłączona jest możliwość rozpoznania innych, dotychczas nierozpatrzonych odwołań i ponownego rozstrzygnięcia sprawy w postępowaniu odwoławczym. Rozpoznanie niektórych tylko odwołań skutkuje tym, że podjęte w takiej sytuacji orzeczenie definitywnie kończy postępowanie odwoławcze. W konsekwencji takiego działania wyłączona jest możliwość rozpoznania innych dotychczas nie rozpoznanych odwołań, pochodzących od innych podmiotów ( por. wyroki NSA: z dnia 2 października 2003r. sygn. akt IV SA 3643/02: z dnia 31 sierpnia 2010r., sygn. akt II OSK 1198/09; z dnia 1 kwietnia 2005r., sygn. akt OSK 1230/04; z dnia 17 stycznia 2012r., sygn. akt II OSK 2146/11; z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II OSK 1772/14 - Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych ).

W warunkach niniejszej sprawy obowiązek łącznego rozpoznania odwołań wniesionych od decyzji Wojewody Małopolskiego Nr [...]z dnia [...] listopada 2014 r., znak: [...], o ustaleniu lokalizacji linii kolejowej nie został spełniony.

Minister Infrastruktury i Rozwoju wydał, na skutek odwołań wniesionych przez wiele podmiotów, dwie odrębne decyzje ostateczne w tej samej dacie, tj. pierwszą z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] – po rozpatrzeniu odwołań J. D., A. D., M. S., M. D., A. C., M. C.-B., A. M., Spółdzielni M.w K., A. Z.A.S., Z. O., M. S., A. Ż., W. S., M. S., A. K., H.L., D. S. oraz A.w K. oraz drugą decyzję ostateczną z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] - na skutek odwołania m.in. C. Sp. z o.o. z siedzibą w K. - o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Wyrokiem z dnia 11 marca 2016r., sygn. akt IV SA/Wa 2504/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględnił skargę C.Sp. z o.o. z siedzibą w K. i uchylił decyzję Ministra infrastruktury i Rozwoju z [...] maja 2015 r., znak: [...] w części w jakiej umarzała postępowanie odwoławcze w zakresie odwołania wniesionego przez tę Spółkę od decyzji Wojewody Małopolskiego Nr [...] z dnia [...] listopada 2014 r.

W tej sytuacji rację ma Sąd pierwszej instancji, iż wydanie powyższego wyroku ma wpływ na wynik niniejszej sprawy. Wynika to przede wszystkim ze skutków procesowych, które należy uwzględnić, w sytuacji sądowej kontroli tych dwóch odrębnych decyzji wydanych w ramach sprawy administracyjnej rozstrzygniętej jedną decyzją przez organ I instancji. Sąd pierwszej instancji prawidłowo wskazał, iż ponownie prowadząc postępowanie odwoławcze organ zobligowany będzie rozpoznać wszystkie skutecznie wniesione odwołania, w tym odwołanie C. Sp. z o.o. z siedzibą w K., w jednym terminie i wydać jedną decyzję rozstrzygającą o wszystkich tych odwołaniach.

Skoro postępowanie odwoławcze dotknięte było wskazaną wyżej wadliwością procesową, która skutkuje koniecznością ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy, to tym samym Sąd pierwszej instancji nie mógł poddać kontroli legalności decyzji organu I instancji i nie mógł wypowiadać się w kwestiach merytorycznych. Organ odwoławczy - Minister infrastruktury i Rozwoju obowiązany jest – w wyniku prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 marca 2016r., sygn. akt IV SA/Wa 2504/15 oraz wyroku objętego skargą kasacyjną w niniejszej sprawie – rozpatrzyć sprawę zgodnie z art. 138 k.p.a. Sąd administracyjny sprawuje kontrolę legalności decyzji administracyjnych i nie może zastępować organów administracji publicznej. Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 134 § 1 w związku z art. 135 p.p.s.a.

Jak stanowi art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W okolicznościach niniejszej sprawy, z przyczyn wyżej wskazanych, przepis art. 135 p.p.s.a. nie mógł znaleźć zastosowania.

Z powyższych względów zarzuty skargi kasacyjnej, tak dotyczące naruszenia prawa materialnego jak i przepisów postępowania, są chybione i zdają się wynikać z niezrozumienia sytuacji procesowej, jaka zaistniała w niniejszej sprawie.

Niezasadny jest zarzut dotyczący naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 141 § 4 p. p. s. a.

Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p. p. s. a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem. Zarzut naruszenia tego przepisu jest skuteczny wówczas, gdyby Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób adekwatny do celu, jaki wynika z tego przepisu, dlaczego nie stwierdził w rozpatrywanej sprawie naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani przepisów procedury w stopniu, który mógłby mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia. Nie każde naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji nie dopuścił się naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., albowiem uzasadnienie zaskarżonego wyroku odpowiada wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a. W szczególności Sąd pierwszej instancji ocenił przeprowadzone postępowanie administracyjne, wskazał podstawę prawną wyroku (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. i wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek P. S.A. z siedzibą w W. o zasądzenie od skarżącego na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, zawarty w odpowiedzi na skargę kasacyjną. P. S.A. z siedzibą w W. w niniejszej sprawie jest uczestnikiem postępowania (inwestorem inwestycji kolejowej). W takiej sytuacji przepis art. 204 p.p.s.a. nie stanowi podstawy prawnej do orzekania w przedmiocie zgłoszonego wniosku.