Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3419/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 20h ust. 1,3 i 4, art. 20 k ust. 2, art. 20 j ust. 1, art. 20y, art. 20z ust. 2, art. 20x ust. 6
journal: Dz.U. 2012 poz 1059
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r. Prawo energetyczne - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska-Kuraszkiewicz Sędzia WSA Grażyna Śliwińska Protokolant st. ref. Katarzyna Zielińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2015 r. sprawy ze skargi C. S. na decyzję Komitetu Odwoławczego przy Prezesie Urzędu Dozoru Technicznego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr (bez numeru) w przedmiocie odmowy wydania certyfikatu [...] w zakresie [...] oddala skargę


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. C. S. zwrócił się do Urzędu Dozoru Technicznego Oddziału Terenowego w K. o wydanie certyfikatu instalatora odnawialnych źródeł energii (OZE) w zakresie systemów fotowoltaicznych, załączając do wniosku stosowne dokumenty.

Pismem z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Terenowego Urzędu Dozoru Technicznego w K. zawiadomił C. S. o odmowie wydania certyfikatu instalatora odnawialnych źródeł energii (OZE) w zakresie systemów fotowoltaicznych. Dyrektor wyjaśnił, że podstawą odmowy jest art. 20h ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1059), wedle którego certyfikaty instalatora OZE nie mogą być wydawane osobom, które uzyskały dyplom ukończenia studiów wyższych przed dniem wejścia w życie ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.), tj. przed dniem 1 września 2005 r. Dyrektor wskazał przy tym, że certyfikat instalatora OZE będzie mógł być wydany zainteresowanemu, ale dopiero na podstawie pozytywnego wyniku egzaminu. Przedmiotowe zawiadomienie C.S. otrzymał w dniu [...] lipca 2014 r.

W dniu [...] lipca 2014 r. C. S. sformułował odwołanie, uznając odmowę wydania certyfikatu instalatora odnawialnych źródeł energii (OZE) w zakresie systemów fotowoltaicznych za decyzję, której zarzucił naruszenie: art. 7 w związku z art. 37 pkt 18 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 963 ze zm.), art. 20h ust. 4 pkt 3 ww. ustawy – Prawo energetyczne oraz art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 77 § 1 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), a także art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez wydanie decyzji, która nie spełnia wymagań kpa, w szczególności nie zawiera pouczenia o przysługującym od niej odwołaniu, brak w niej uzasadnienia faktycznego i prawnego, a ponadto wydanie rozstrzygnięcia nastąpiło z naruszeniem zasady legalizmu i reguł postępowania dowodowego, co w konsekwencji uchybia zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa. Zainteresowany wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji, celem jej ponownego rozpatrzenia.

Komitet Odwoławczy przy Prezesie Urzędu Dozoru Technicznego, mając za podstawę art. 20x w związku z art. 20y i art. 20z ust. 1 pkt 2 ww. ustawy – Prawo energetyczne, w dniu [...] sierpnia 2014 r. oddalił wniesione odwołanie z uwagi na niespełnienie przez zainteresowanego warunku wynikającego z art. 20h ust. 4 pkt 3 przedmiotowej ustawy. W uzasadnieniu swego stanowiska, nazwanego "opinią", Komitet wyjaśnił, że ustawodawca wyraźnie poczynił rozróżnienie w zakresie wymogów stawianych instalatorom co do posiadanego dyplomu ukończenia studiów wyższych, ze szczególnym uwzględnieniem przepisów ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym. Odwołując się do tych przepisów, ustawodawca uczynił to w sposób zamierzony i celowy, wykluczając z kręgu osób uprawnionych do otrzymania certyfikatu te, które uzyskały dyplom ukończenia studiów wyższych przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Zainteresowany uzyskał tytuł magistra inżyniera elektryka w dniu [...] czerwca 1988 r., a zatem przed dniem wejścia w życie tej ustawy.

C. S. powyższe stanowisko Komitetu Odwoławczego przy Prezesie Urzędu Dozoru Technicznego uczynił przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wskazując, że wyrażona w nim decyzja narusza zarówno przepisy prawa materialnego, jak i procesowego w stopniu uzasadniającym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Skarżący podniósł zarzut naruszenia: art. 20h ust. 4 pkt 3 ww. ustawy – Prawo energetyczne, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że przesłanką uzyskania certyfikatu instalatora mikroinstalacji i małych instalacji odnawialnych źródeł energii w zakresie systemów fotowoltaicznych, bez konieczności ukończenia szkolenia podstawowego i zdania egzaminu, jest posiadanie dyplomu ukończenia studiów wyższych na kierunku lub w specjalności w zakresie odnawialnych źródeł energii, albo urządzeń i instalacji sanitarnych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych, cieplnych i klimatyzacyjnych lub elektrycznych, wydanego wyłącznie na podstawie przepisów ww. ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, z wyłączeniem z tego kręgu instalatorów legitymujących się dyplomami wydanymi w oparciu o przepisy ustawy z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 1985 r. Nr 42, poz. 201 ze zm.); art. 138 § 2 kpa w związku z art. 107 § 1, art. 8 i 9 kpa, poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji Dyrektora Oddziału Terenowego Urzędu Dozoru Technicznego w K. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] o odmowie wydania certyfikatu instalatora odnawialnych źródeł energii (OZE) w zakresie systemów fotowoltaicznych, która to decyzja, wobec braku pouczenia o przysługującym środku zaskarżenia, powinna zostać uchylona z uwagi na naruszenie obowiązku informacyjnego i obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej; art. 138 § 2 kpa w związku z art. 107 § 1 i 3 kpa oraz art. 11 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, która nie zawiera uzasadnienia faktycznego i prawnego, a ponadto Komitet Odwoławczy nie odniósł się do wszystkich zarzutów zgłoszonych w odwołaniu; art. 107 § 1 kpa, poprzez niepodpisanie zaskarżonej decyzji z dnia [...] sierpnia 2014 r. przez wszystkich członków zespołu orzekającego w sprawie, wyznaczonych spośród członków Komitetu Odwoławczego, oraz podpisanie decyzji przez osobę niewchodzącą w skład zespołu orzekającego, co – w świetle przepisu art. 156 § 1 kpa – skutkuje sankcją nieważności z przyczyn, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1 i 7 kpa. Formułując przedstawione zarzuty, skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Komitet Odwoławczy przy Prezesie Urzędu Dozoru Technicznego odniósł się do stawianych przez skarżącego zarzutów, wskazując, że są one bezzasadne.

W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2015 r. C. S. podtrzymał swoje zarzuty, twierdzenia i wnioski zawarte w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (czynności) i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność podjętego aktu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego, którego treścią jest żądanie wydania certyfikatu instalatora odnawialnych źródeł energii (OZE) w zakresie systemów fotowoltaicznych. Warunki i tryb wydawania certyfikatów instalatorom mikroinstalacji i małych instalacji oraz akredytowania organizatorów szkoleń regulują przepisy rozdziału 3b ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 ze zm.).

Zgodnie z brzmieniem art. 20h ust. 1 ww. ustawy – Prawo energetyczne, osoba dokonująca instalacji mikroinstalacji lub małych instalacji, zwana "instalatorem", może wystąpić z pisemnym wnioskiem do Prezesa Urzędu Dozoru Technicznego o wydanie certyfikatu. Z ustępu 2 tego przepisu wynika, że certyfikat jest dokumentem potwierdzającym posiadanie przez instalatora kwalifikacji do instalowania następujących rodzajów odnawialnego źródła energii:

1) kotłów i pieców na biomasę lub

2) systemów fotowoltaicznych, lub

3) słonecznych systemów grzewczych, lub

4) pomp ciepła, lub

5) płytkich systemów geotermalnych.

W ustępie 3 natomiast określono przesłanki uzyskania certyfikatu, wskazując, że certyfikat może być wydany instalatorowi, który spełnia następujące warunki:

1) posiada:

a) pełną zdolność do czynności prawnych oraz korzysta z pełni praw publicznych,

b) dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe, wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) lub inny równoważny dokument potwierdzający kwalifikacje do instalacji urządzeń i instalacji sanitarnych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych lub elektrycznych lub

c) udokumentowane trzyletnie doświadczenie zawodowe w zakresie instalowania lub modernizacji urządzeń i instalacji: sanitarnych, energetycznych, grzewczych, chłodniczych lub elektrycznych, lub

d) świadectwo ukończenia co najmniej dwusemestralnych studiów podyplomowych lub równorzędnych, których program dotyczył zagadnień zawartych w zakresie programowym szkoleń określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 20v pkt 2, lub

e) zaświadczenie o ukończeniu szkolenia u producenta danego rodzaju odnawialnego źródła energii, które w części teoretycznej i praktycznej zawierało zagadnienia w zakresie projektowania, instalowania, konserwacji, modernizacji lub utrzymania w należytym stanie technicznym odnawialnego źródła energii;

2) nie był skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne przeciwko wiarygodności dokumentów i obrotowi gospodarczemu;

3) ukończył szkolenie podstawowe dla osób ubiegających się o wydanie certyfikatu instalatora mikroinstalacji lub małej instalacji, poświadczone zaświadczeniem, przeprowadzone przez akredytowanego organizatora szkoleń, o którym mowa w art. 20q ust. 1 lub w art. 20w, w zakresie dotyczącym instalowania danego rodzaju odnawialnego źródła energii;

4) złożył z wynikiem pozytywnym egzamin przeprowadzony przez komisję egzaminacyjną, odpowiednio dla danego rodzaju odnawialnego źródła energii, nie później niż w terminie 12 miesięcy od dnia ukończenia szkolenia podstawowego.

Z kolei ustęp 4 powyższego przepisu wprowadza wyjątki, kiedy możliwe jest wydanie certyfikatu instalatorom odnawialnych źródeł energii bez odbywania stosownych szkoleń oraz zdawania egzaminu. Ustęp ten stanowi, że instalator, który posiada:

1) dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik urządzeń i systemów energetyki odnawialnej lub

2) dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe w zakresie urządzeń i systemów energetyki odnawialnej wydany na podstawie przepisów ustawy o systemie oświaty, lub

3) dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku lub w specjalności w zakresie odnawialnych źródeł energii, albo urządzeń i instalacji sanitarnych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych, cieplnych i klimatyzacyjnych lub elektrycznych wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.) – może uzyskać certyfikat, jeżeli spełnia warunki, o których mowa w ust. 3 pkt 1 lit. "a" oraz w pkt 2.

Z przepisu art. 20j ust. 1 ww. ustawy – Prawo energetyczne wynika, że postępowanie w sprawie wydania przedmiotowego certyfikatu wszczynane jest na wniosek osoby zainteresowanej, która zobowiązana jest załączyć do niego stosowne dokumenty (art. 20j ust. 2 i 3 tej ustawy). Przed wydaniem certyfikatu Prezes Urzędu Dozoru Technicznego dokonuje sprawdzenia spełnienia przez instalatora ubiegającego się o wydanie certyfikatu wymagań, o których mowa w art. 20h ust. 3 lub 4. Prezes UDT, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia złożenia wniosku, jest obowiązany do wydania certyfikatu albo zawiadomienia o odmowie wydania certyfikatu (art. 20k ust. 1 i 2 ww. ustawy). W myśl art. 20l ww. ustawy – Prawo energetyczne, Prezes UDT odmawia wydania certyfikatu po stwierdzeniu, że instalator ubiegający się o wydanie certyfikatu nie spełnia któregokolwiek z wymagań określonych w art. 20h ust. 3 lub 4, albo, gdy instalatorowi cofnięto certyfikat, a od cofnięcia certyfikatu nie upłynął rok.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, odmowa wydania certyfikatu nie następuje w formie decyzji administracyjnej, wszak postępowanie w tym przedmiocie nie ma charakteru jurysdykcyjnego. Z przepisu art. 20h ust. 2 ww. ustawy – Prawo energetyczne wprost wynika, że certyfikat jest dokumentem potwierdzającym jedynie posiadanie przez instalatora kwalifikacji do instalowania określonych rodzajów odnawialnych źródeł energii. Certyfikat nie nadaje uprawnień, lecz zaświadcza tylko, że wnioskodawca posiada ustawowe kwalifikacje zawodowe do instalowania odnawialnych źródeł energii. Zatem jego wydanie poprzedzone jest jedynie sprawdzeniem, czy dana osoba spełnia ustawowe warunki. Nie ma tu więc rozstrzygania w sposób władczy o przysługujących stronie uprawnieniach, jak w postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wydania decyzji, regulowanym przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), lecz organ podejmuje jedynie czynność materialno – techniczną, jak w przypadku zaświadczenia, polegającą na sprawdzeniu, czy wnioskodawca spełnia przesłanki do uzyskania certyfikatu. Jeśli warunki są spełnione, wówczas dochodzi do wydania certyfikatu, natomiast niespełnienie wymogów ustawowych prowadzi do odmowy wydania certyfikatu. Choć treść cyt. art. 20l ww. ustawy – Prawo energetyczne może sugerować, że odmowa wydania certyfikatu powinna nastąpić w formie władczego rozstrzygnięcia, to jednak przepis art. 20k ust. 2 ww. ustawy – Prawo energetyczne nie pozostawia wątpliwości, że również odmowa wydania certyfikatu w tym przypadku następuje także w drodze czynności materialno – technicznej, bowiem organ ma jedynie obowiązek zawiadomienia o odmowie wydania certyfikatu. Zawiadomienie o odmowie wydania certyfikatu nie ma charakteru decyzji administracyjnej, lecz stanowi czynność materialno – techniczną organu. Jeśli racjonalny prawodawca wprowadza tego rodzaju rozwiązanie, nie odsyłając zarazem w tym zakresie do choćby odpowiedniego stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, to nie ulega wątpliwości, że odmowa wydania certyfikatu jest jedynie negatywnym wynikiem sprawdzenia warunków ustawowych, o którym to wyniku Prezes UDT ma jedynie obowiązek zawiadomić wnioskodawcę, nie wydając przy tym żadnej decyzji. Gdyby wolą ustawodawcy było wprowadzenie w tym względzie formy decyzyjnej, z pewnością dałby temu wyraz wprost w ustawie, czego jednak nie uczynił. Gdyby natomiast w sprawie miał mieć zastosowanie – jak wskazuje skarżący – art. 7 w związku z art. 37 pkt 18 ustawy z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 963 ze zm.), to prawodawca nie wprowadzałby w ww. ustawie – Prawo energetyczne formy zawiadomienia o odmowie wydania certyfikatu, lecz poprzestałby na wydaniu i doręczeniu samej odmowy, biorąc pod uwagę, że decyzja wchodzi do obrotu prawnego z chwilą jej doręczenia. Skoro więc ustawodawca przyjął konstrukcję zawiadomienia o odmowie wydania certyfikatu, to uznać należy, że wydawanie przedmiotowych certyfikatów odbywa się w ramach szczególnej procedury, do której nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie podejmowania decyzji (lex specialis derogat legi generali). Czynności materialno – techniczne dla swej ważności i skuteczności nie wymagają uzyskiwania odrębnych upoważnień piastuna funkcji organu. Mogą być one podejmowane przez osoby pozostające w strukturze administracyjnej organu, a więc przez osoby realizujące bezpośrednio jego ustawowe zadania. W odróżnieniu od kwalifikowanych aktów administracyjnych, w przypadku czynności materialno – technicznych nie dochodzi do podejmowania władczych rozstrzygnięć, a zatem ich realizowanie może następować w ramach zwykłych obowiązków osób przygotowujących sprawy do ich końcowego załatwienia. Potwierdzeniem prezentowanego przez Sąd stanowiska są kolejne przepisy omawianej ustawy, które także w sposób szczególny (w oderwaniu od przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego) regulują dalszą procedurę w przedmiocie odmowy wydania certyfikatu.

Zgodnie z art. 20y ust. 1 ww. ustawy – Prawo energetyczne, w przypadku:

1) odmowy wydania certyfikatu, cofnięcia certyfikatu oraz odmowy przedłużenia ważności certyfikatu,

2) odmowy udzielenia akredytacji lub cofnięcia akredytacji

- przysługuje odwołanie. Odwołanie, o którym mowa w ust. 1, wnosi się za pośrednictwem Prezesa UDT do Komitetu Odwoławczego przy Prezesie Urzędu Dozoru Technicznego w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o odmowie wydania certyfikatu, cofnięcia certyfikatu, odmowie przedłużenia ważności certyfikatu, odmowie udzielenia akredytacji lub cofnięcia akredytacji (ust. 2). Odwołanie rozpatruje trzyosobowy zespół, wyznaczony spośród członków Komitetu przez Przewodniczącego Komitetu, w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia odwołania (ust. 3). Przepis art. 20z ust. 1 tej ustawy stanowi, że po rozpatrzeniu odwołania, o którym mowa w art. 20y ust. 1, Komitet Odwoławczy:

1) stwierdza zasadność odwołania i przekazuje sprawę Prezesowi UDT do ponownego rozpoznania albo

2) oddala odwołanie.

W przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, osobie lub podmiotowi przysługuje skarga do sądu administracyjnego, za pośrednictwem Komitetu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia zawiadomienia o oddaleniu odwołania; w postępowaniu przed sądem stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji (ust. 2).

Jakkolwiek przewidziany przez ustawodawcę, w przypadku odmowy wydania certyfikatu, środek zaskarżenia został nazwany "odwołaniem", co może wskazywać na podobieństwo do środka zaskarżenia przewidzianego przy wydawaniu decyzji, to jednak z uwagi na sposób rozpoznawania tegoż odwołania przez Komitet Odwoławczy nie można przyjąć, by ów sposób dotyczył władczego rozstrzygnięcia (decyzji administracyjnej) i sam też następował w takiej formie. Gdyby uznać za prawidłową odmienną wykładnię analizowanych przepisów, czego w rzeczy samej oczekuje strona skarżąca, zbędny byłby wprowadzony przez ustawodawcę przepis art. 20z ust. 2 ww. ustawy – Prawo energetyczne. Wynika z niego, że o oddaleniu odwołania, analogicznie jak w przypadku odmowy wydania certyfikatu, jedynie zawiadamia się osobę zainteresowaną, która w terminie 30 dni ma prawo wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Nader istotne jest to, że przepis ten wprost wskazuje, iż w postępowaniu przed sądem stosuje się – co warto podkreślić – odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji. Skoro więc prawodawca określił, że w tym przypadku rzecz nie dotyczy decyzji, lecz aktu administracyjnego (czynności), do którego jedynie mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zaskarżaniu do sądu decyzji, to nie może budzić wątpliwości, że ani odmowa wydania certyfikatu, ani stanowisko Komitetu Odwoławczego przy Prezesie UDT nie przybierają formy decyzji administracyjnej. Zatem wszelkie zarzuty strony skarżącej dotyczące naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego są nietrafne. Zawiadomienie o oddaleniu odwołania także stanowi czynność materialno – techniczną i dla jej skuteczności nie ma prawnego znaczenia, czy dokonuje jej Przewodniczący Komitetu Odwoławczego, czy wskazany przez niego członek Komitetu, czy też inna osoba pozostająca w strukturze organu administracji, wszak Komitet Odwoławczy działa przy Prezesie UDT, a zatem wszelkie czynności podejmowane są w jego imieniu, zważywszy że organizację i tryb pracy Komitetu określa jego Regulamin, nadany mocą decyzji Prezesa UDT z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], podjętej na podstawie zawartego w art. 20x ust. 6 ww. ustawy – Prawo energetyczne upoważnienia, zaś obsługę administracyjno – organizacyjną Komitetu zapewnia Urząd Dozoru Technicznego.

Z powyższego Regulaminu wynika, że spośród członków Komitetu Odwoławczego wybierany jest jego Przewodniczący, który koordynuje prace Komitetu w zakresie rozpoznawania odwołań. Zgodnie z § 2 ust. 6 Regulaminu, w celu rozpatrzenia odwołania Przewodniczący Komitetu wyznacza trzyosobowy Zespół, który – jak w niniejszej sprawie – odwołanie skarżącego rozpoznał w takim składzie, przedstawiając projekt swojego stanowiska, zwanego "opinią" (§ 2 ust. 9 pkt 2 lit. "a" Regulaminu), Przewodniczącemu Komitetu do jego akceptacji. Z § 2 ust. 9 pkt 2 lit. "b" Regulaminu wynika, że Przewodniczący Komitetu, działając w imieniu Komitetu, przesyła zainteresowanemu zawiadomienie o oddaleniu odwołania i czyni to za pośrednictwem Departamentu Koordynacji Inspekcji w UDT. Wbrew zarzutom zawartym w skardze, stanowisko Zespołu zostało podpisane przez wszystkich powołanych przez Przewodniczącego Komitetu członków, co wynika z akt sprawy, a zatem nie ma podstaw, by kwestionować stronę formalną rozpatrzonego odwołania. Podpisanie przez Przewodniczącego Komitetu stanowiska przedstawionego przez Zespół w formie projektu opinii jest wyrazem jego akceptacji, co koresponduje z treścią przywołanych wyżej przepisów Regulaminu.

Istotnie na jednym z egzemplarzy projektu opinii Zespołu widnieje podpis S. S. – głównego specjalisty w Departamencie Energii Odnawialnej Ministerstwa Gospodarki, ale jest to jedynie – jak należy przyjąć – jego robocza kopia, bowiem akurat na tym dokumencie nie ma podpisów członków Zespołu, które to podpisy zostały złożone na odrębnym dokumencie projektu opinii, następnie zaakceptowanego przez Przewodniczącego Komitetu. Natomiast z uwagi na brzmienie art. 20x ust. 6 ww. ustawy – Prawo energetyczne, sama współpraca pracowników Ministerstwa Gospodarki z pracownikami Urzędu Dozoru Technicznego nie może podważać prawidłowości czynności podejmowanych w ramach rozpatrywania odwołania, zważywszy że Regulamin określający organizację i tryb pracy Komitetu Odwoławczego nadawany jest przez Prezesa UDT w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw gospodarki.

Należy zgodzić się ze skarżącym, że w zawiadomieniu o odmowie wydania certyfikatu nie został on pouczony o przysługującym mu odwołaniu, co niewątpliwie uchybia prawu do dobrej administracji, niemniej jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż pomimo braku pouczenia, skarżący z przysługującego mu środka zaskarżenia skorzystał, wnosząc swoje odwołanie w terminie ustawowym.

Oceniając z kolei merytoryczną prawidłowość stanowiska Komitetu Odwoławczego jako aktu administracyjnego (czynności), do którego – zgodnie z powołanymi wyżej przepisami – stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu decyzji (z tego względu w komparycji wyroku stanowisko Komitetu zostało określone jako decyzja z dnia [...] sierpnia 2014 r. bez wskazania jej numeru), Sąd nie stwierdził, by zachodziły podstawy do wyeliminowania go z obrotu prawnego. W sprawie bowiem w pełni zasadnie przyjęto, że brak jest podstaw do wydania skarżącemu certyfikatu instalatora odnawialnych źródeł energii (OZE) w zakresie systemów fotowoltaicznych. C. S. nie spełnia bowiem warunku wynikającego z art. 20h ust. 4 pkt 3 ww. ustawy – Prawo energetyczne. W przepisie tym, którego treść została przywołana wyżej, ustawodawca wyraźnie zastrzegł, że z obowiązku odbywania stosownych szkoleń oraz zdawania egzaminu zostali zwolnieni jedynie ci wnioskodawcy, którzy legitymują się dyplomem ukończenia studiów wyższych na kierunku lub w specjalności w zakresie odnawialnych źródeł energii, albo urządzeń i instalacji sanitarnych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych, cieplnych i klimatyzacyjnych lub elektrycznych, wydanym na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.). Odwołując się do przepisów tej konkretnej ustawy, ustawodawca uczynił to w sposób zamierzony i celowy, wszak chodzi tu o wykluczenie z kręgu osób uprawnionych do otrzymania certyfikatu w trybie wyjątkowym tych, które uzyskały dyplom ukończenia studiów wyższych przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Poczynienie takiego zastrzeżenia przez prawodawcę i wskazanie konkretnego aktu prawnego w tym względzie nie pozwala przyjąć, by zakresem stosowania tego wyjątku byli objęci także i ci wnioskodawcy, którzy otrzymali swoje dyplomy na podstawie przepisów ustawy z dnia 4 maja 1982 r. o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 1985 r. Nr 42, poz. 201 ze zm.). Tego rodzaju rozwiązanie prawne ma swoje uzasadnienie, bowiem ustawodawca dostrzega zarówno potrzebę certyfikacji, jak i konieczność dokształcania i doskonalenia zawodowego, wynikającą z rozwoju i postępu naukowo – technicznego w zakresie odnawialnych źródeł energii. Gdyby wolą prawodawcy było wydawanie w tym trybie certyfikatów wszystkim zainteresowanym, którzy posiadają dyplomy ukończenia studiów wyższych na kierunku lub w specjalności w zakresie odnawialnych źródeł energii, albo urządzeń i instalacji sanitarnych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych, cieplnych i klimatyzacyjnych lub elektrycznych, to z pewnością w przepisie tym nie znalazłoby się zastrzeżenie, że chodzi o jedynie te wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.). Przepis art. 20h ust. 4 pkt 3 ww. ustawy – Prawo energetyczne miałby wówczas zupełnie inną treść. Tymczasem jego brzmienie nie pozostawia wątpliwości, że nie chodzi tu o każdy dyplom ukończenia studiów wyższych na kierunku lub w specjalności w zakresie odnawialnych źródeł energii, albo urządzeń i instalacji sanitarnych, elektroenergetycznych, grzewczych, chłodniczych, cieplnych i klimatyzacyjnych lub elektrycznych, lecz tylko o taki, który został wydany na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 572 ze zm.). Skarżący uzyskał tytuł magistra inżyniera elektryka w dniu [...] czerwca 1988 r., a zatem przed dniem wejścia w życie wskazanej ustawy, co oznacza, że posiadany przez niego dyplom nie pozwala mu skorzystać z trybu wyjątkowego i nie zwalnia go z obowiązku odbycia szkolenia i zdania wymaganego egzaminu. Niezasadny jest więc zarzut naruszenia art. 20h ust. 4 pkt 3 ww. ustawy – Prawo energetyczne.

W takim stanie rzeczy, odmowę wydania certyfikatu instalatora odnawialnych źródeł energii (OZE) w zakresie systemów fotowoltaicznych należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, uznając skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.