Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 780/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-09-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8a
journal: Dz.U. 2019 poz 288
law: Ustawa z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu,  Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Służby Ochrony  Państwa, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Celno-Skarbowej i Służby Więziennej oraz ich rodzin - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędzia WSA Sławomir Fularski, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 września 2022 r. sprawy ze skargi M. U. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] marca 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyłączenia stosowania przepisów ustawy 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji na rzecz M. U. kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

M. U. (zwana dalej także jako: "strona"; "skarżąca"), wnioskiem

z dnia [...] lipca 2017 r. wystąpiła do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji (zwany dalej także jako: "Minister", "Organ") o zastosowanie wobec niej art. 8a ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2020 r. poz. 723 ze zm. – dalej: "ustawa zaopatrzeniowa").

W uzasadnieniu wniosku skarżąca opisując przebieg swojej służby wskazała, że w latach 1982-1990 pełniła służbę na stanowisku referenta Wydziału [...] Miejskiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...]. Do obowiązków strony na zajmowanym stanowisku należało przede wszystkim przyjmowanie wniosków [...] oraz wykonywanie czynności o charakterze administracyjno-biurowym. Powierzone zadania wypełniała zgodnie z prawem, etyką zawodową i powszechnie obowiązującymi zasadami moralnymi. Ponowne przyjęcie skarżącej do służby, po pozytywnej opinii komisji weryfikacyjnej, nastąpiło w 1994 r. Strona poinformowała, że swoje zadania i obowiązki wykonywała rzetelnie nie szczędząc sił i zdrowia, o czym świadczą otrzymane nagrody pieniężne i wyróżnienia.

Mając na względzie opisane okoliczności Strona wniosła o wyłączenie stosowania wobec niej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej.

Decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. Minister odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a ustawy zaopatrzeniowej. Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję.

Wyrokiem z dnia 4 lutego 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (sygn. akt II SA/Wa 1302/20) uchylił powyższą decyzję Ministra z dnia [...] czerwca 2020 r.

W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że samo przyjęcie przez organ, iż w sprawie nie występuje element "krótkotrwałej służby na rzecz państwa totalitarnego" nie jest wystarczające do wydania decyzji odmownej. Kwestia ta musi bowiem zostać oceniona w aspekcie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", czego w zaskarżonej decyzji brak.

Sąd stwierdził, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest również kwestia charakteru służby skarżącej pełnionej na rzecz totalitarnego państwa. Organ odstąpił od oceny tego, czy w okresie od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] stycznia 1990 r. wymieniona realizowała zadania charakteryzujące totalitarny ustrój.

Zdaniem Sądu powyżej wskazaną okoliczność niewątpliwie należało ocenić, czego organ nie uczynił, przez pryzmat szczególnie uzasadnionego przypadku.

Sąd zwrócił również uwagę, że w przedmiotowej sprawie brak jest również stanowiska organu, co do oceny rzetelności służby M. U., w szczególności wobec faktów przez nią przytoczonych we wniosku z dnia [...] lipca 2017 r. Zaznaczył przy tym, że dla oceny przesłanki rzetelności, o której mowa w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej, nie jest konieczne wykazywanie działania z narażeniem zdrowia i życia, chociaż niewątpliwie również takie działania (ustawodawca posługuje się w tym przypadku zwrotem "w szczególności") przemawiają za rzetelnością wykonywania zadań i obowiązków.

W wytycznych dla Ministra Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę, organ ustali istotne w tej sprawie okoliczności faktyczne, a następnie dokona oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek, umożliwiających zastosowanie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Przy czym, wskazane w tym przepisie kryteria, oceni przez pryzmat przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Sąd stwierdził, że organ musi rozważyć, w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku", podniesione przez M. U. we wniosku z dnia [...] lipca 2017 r., okoliczności jej służby na rzecz totalitarnego państwa oraz służby w demokratycznej Polsce.

Po ponownym rozpoznaniu wniosku, Minister decyzją z dnia [...] marca 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, ponownie odmówił wyłączenia stosowania wobec skarżącej art. 15c, art. 22a i art. 24a tej ustawy.

W uzasadnieniu Minister wskazał, że skarżąca została zwolniona ze służby

w Policji w dniu [...] lutego 2009 r. i ma ustalone prawo do emerytury, której wysokość ustalono z uwzględnieniem art. 15c ustawy zaopatrzeniowej.

Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu uznał za służbę Skarżącej na rzecz totalitarnego państwa, o której mowa

w art. 13b ustawy zaopatrzeniowej okres od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] stycznia 1990 r., czyli 7 lat i 10 miesięcy. W sprawie ustalono, że całkowity okres służby M. U. wynosi 23 lata, 6 miesięcy i 19 dni.

Jednocześnie organ stwierdził, że z kopii akt osobowych [...] przekazanych przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu nie wynika, aby Skarżąca nierzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby po dniu 12 września 1989 r.

Minister podał też, że z pisma KGP z dnia [...] marca

2018 r. ([...]) wynika, że strona rzetelnie wykonywała zadania i obowiązki w okresie pełnienia służby w Policji. Wskazują na to informacje zawarte w opiniach służbowych oraz wnioskach o mianowanie na kolejne wyższe stopnie i stanowiska służbowe. Skarżącej wielokrotnie przyznano zwiększony dodatek służbowy do uposażenia oraz wyróżniano nagrodami pieniężnymi. W materiałach Policji nie stwierdzono informacji o wymierzonych wobec skarżącej karach dyscyplinarnych oraz prowadzonych postępowaniach karnych lub karno-skarbowych. Jednocześnie poinformowano, że brak jest dokumentów potwierdzających udział skarżącej w zdarzeniach, które mogły stanowić zagrożenie dla życia i zdrowia.

Biorąc pod uwagę powyższy stan faktyczny, organ wyjaśnił, że na podstawie

art. 8a ustawy zaopatrzeniowej minister właściwy do spraw wewnętrznych, w drodze decyzji, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, może wyłączyć stosowanie

art. 15c, art. 22a i art. 24a w stosunku do osób pełniących służbę, o której mowa

w art. 13b, ze względu na:

1) krótkotrwałą służbę przed dniem 31 lipca 1990 r. oraz

2) rzetelne wykonywanie zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r.,

w szczególności z narażeniem zdrowia i życia.

Wskazane w ww. artykule przesłanki muszą być spełnione łącznie.

Analizując pierwszą z powyższych przesłanek organ wskazał, że krótkotrwałość musi być każdorazowo oceniana indywidualnie, z zastrzeżeniem, że winna być ona rozpatrywana przede wszystkim w ujęciu bezwzględnym, jako długość okresu służby na rzecz totalitarnego państwa.

Organ wskazał, że krótkotrwałość jest wprawdzie pojęciem nieostrym, w zakresie którego trudno określić choćby przybliżoną definicję, jednak opierając się na wykładni językowej należy stwierdzić, że krótkotrwałość jest tożsama z nietrwałością, przelotnością lub chwilowością, co potwierdza również słownik wyrazów bliskoznacznych, w którym można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "chwilowy, doraźny, niedługi, niestały, nietrwały, okresowy, przejściowy, przemijający, tymczasowy, krótkookresowy, czasowy, trwający krótko, niedługo trwający, nieustabilizowany, szybki, epizodyczny" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

Analizując drugą z przesłanek formalnych Minister wskazał, że rzetelność wykonywania zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r. w szczególności z narażeniem zdrowia i życia stanowi również przesłankę o charakterze nieostrym, która winna być każdorazowo oceniana indywidualnie.

W oparciu o wykładnię językową organ wskazał, że pojęcie rzetelności w ujęciu określającym postawę oraz jakość wykonywania zadań i obowiązków zawodowych definiować należy jako sumienne, solidne i dokładne wykonywanie swojej pracy - przyjętych na siebie obowiązków. Ze słownika wyrazów bliskoznacznych można przytoczyć synonimy powyższego słowa: "akuratny, całościowy, dogłębny, dokładny, drobiazgowy, gorliwy, niestrudzony, niezawodny, obowiązkowy, oddany, ofiarny, pedantyczny, pewny, pilny, pracowity, precyzyjny, przenikliwy, skrupulatny, solidny, staranny, sumienny, uczciwy, wierny, wnikliwy, wszechstronny, wytrwały" (Wielki słownik wyrazów bliskoznacznych, Wydawnictwo Naukowe PWN, 2005 r.).

Mając powyższe na uwadze, Minister uznał, że rzetelne wykonywanie obowiązków służbowych oznacza ich realizację na najwyższym poziomie, w sposób niebudzący żadnych wątpliwości ani pod kątem jakościowym, ani z punktu widzenia moralności i honoru funkcjonariusza służb publicznych. W ocenie Ministra postawa rzetelnego funkcjonariusza charakteryzuje się wzorowością w działaniu służbowym, przez co należy rozumieć nie tylko podejmowanie i nienaganną realizację zadań obligatoryjnych, ale także wykazywanie inicjatywy zarówno w zakresie takich właśnie zadań, jak i poprzez gotowość do realizacji obowiązków dodatkowych.

Organ zaznaczył, że zawarty w tym warunku zwrot "szczególnie z narażeniem zdrowia i życia" ocenić należy jako czynnik podnoszący wartość rzetelnej służby funkcjonariusza. Jednocześnie wskazał, że warunek "narażenie zdrowia i życia" odnosi się do kwalifikacji narażenia, rozumianej jako stwierdzenie istnienia zagrożenia innego, niż normalne następstwo pełnienia służby, przy założeniu, że w jej istotę wpisane jest ryzyko zagrożenia życia i zdrowia. Z perspektywy ustawowej regulacji ważne jest aby zagrożenie nie było normalnym następstwem służby, czy też nie miało charakteru hipotetycznego, ale było rzeczywiste, dowiedzione i miało charakter wyjątkowy.

Minister stwierdził również, że obok dwóch ww. przesłanek w ustawie znalazł się "szczególnie uzasadniony przypadek", co oznacza, że krótkotrwałość służby na rzecz państwa totalitarnego i rzetelność służby pełnionej po dniu 12 września 1989 r., nawet z narażeniem zdrowia i życia nie wystarczą do oceny, czy zastosowanie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej jest zasadne.

Przechodząc do analizy sprawy Minister wskazał, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 4 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Wa 1302/20, zobligował organ do ponownego rozpatrzenia sprawy M. U.,

z uwzględnieniem dokonania wyczerpującej oceny co do faktu, czy sprawa skarżącej stanowi szczególnie uzasadniony przypadek, w rozumieniu art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej.

Minister podał, że całkowity okres służby skarżącej wynosi 23 lata, 6 miesięcy i 19 dni. W ocenie Ministra, w sytuacji, w której strona pełniła służbę na rzecz totalitarnego państwa przez okres 7 lat i 10 miesięcy, co stanowi ok. 33% całego okresu służby, nie może być mowy o krótkotrwałości, ani w ujęciu bezwzględnym, ani proporcjonalnym.

W kontekście drugiej przesłanki określonej w art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej Minister wskazał, że nie kwestionuje rzetelnego wykonywania przez stronę zadań i obowiązków po dniu 12 września 1989 r., gdyż skarżąca w toku pełnionej służby była mianowana na kolejne wyższe stopnie policyjne i stanowiska służbowe, wielokrotnie była wyróżniana, a także podwyższano jej dodatki służbowe do uposażenia oraz pozytywnie opiniowano.

Mając na względzie powyższe organ stwierdził, że w przedmiotowej sprawie została spełniona przesłanka z art. 8a ust. 1 pkt 2 ustawy zaopatrzeniowej.

Minister stwierdził, że w sytuacji formułowania ostatecznej opinii organu co do tego, czy sprawę skarżącej można zaliczyć do szczególnie uzasadnionego przypadku, o którym mowa w analizowanym przepisie art. 8a ustawy zaopatrzeniowej znaczenie ma fakt, iż analiza materiału dowodowego przekazanego przez Instytut Pamięci Narodowej - Komisję Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu wykazała, że skarżąca w sposób świadomy rozpoczęła służbę w organach Służby Bezpieczeństwa. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawiera podanie z dnia [...] marca 1982 r., które zawiera następujące sformułowania: "Uprzejmie proszę o przyjęcie mnie do pracy w Służbie Bezpieczeństwa [...] w [...]. Prośbę swa motywuję tym, że chciałabym pracować w tych organach ponieważ interesuje mnie tego rodzaju praca." Zdaniem Ministra skoro skarżąca podjęła służbę w SB, to niewątpliwie identyfikowała się z realizowanymi przez ten pion zadaniami, zaś jej aktywność zawodowa nie ograniczała się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w aparacie organizacyjnym państwa totalitarnego.

W kontekście analizy wystąpienia w przedmiotowej sprawie szczególnego przypadku Minister stwierdził, iż zakończenie okresu pełnienia przez skarżącą służby na rzecz państwa totalitarnego nie wynikało z pobudek etyczno-moralnych, lecz z likwidacji i transformacji struktur formacji związanych ze zmianami ustrojowymi w Polsce.

Zdaniem Ministra, pozostając w strukturach Służby Bezpieczeństwa, skarżąca była częścią wskazanej formacji i czerpała z niej określone, wymierne korzyści. Postawa związana z pełną świadomością aktywnego uczestnictwa w strukturach państwa totalitarnego, w ocenie organu, nie kwalifikuje sprawy jako szczególnie uzasadnionego przypadku.

Organ wskazał również, że skarżąca była członkiem [...] i brała aktywny udział w spotkaniach i przedsięwzięciach wskazanej organizacji.

Zdaniem Ministra członkostwo w [...] było zindywidualizowanym zaangażowaniem się w działalność typowo charakteryzującą ustrój państwa totalitarnego, skoro więc skarżąca przystąpiła do [...] to niewątpliwie nawiązała ona ówcześnie nie tylko stosunek prawny w ramach służby państwowej, lecz identyfikowała się z realizowanymi przez ten ustrój zadaniami i funkcjami, zaś jej aktywność zawodowa nie ograniczała się do zwykłych, standardowych działań podejmowanych w aparacie organizacyjnym państwa totalitarnego.

W ocenie organu powyższe bezsprzecznie wskazuje na świadomy i przemyślany wybór określonej drogi zawodowej i życiowej przez skarżącą.

Minister stwierdził ponadto, że nie można uznać za wyjątkową sytuację przypadku, w którym skarżąca otrzymywała w czasie pełnienia służby nagrody albo inne gratyfikacje z tego tytułu. Rzetelne wykonywanie obowiązków przez stronę oraz brak kar dyscyplinarnych, nie stanowią wystarczającego powodu do zastosowania przez organ przysługującego mu uprawnienia lecz należą do standardowych powinności policjanta.

Jednocześnie organ wskazał, że z informacji dotyczącej przebiegu służby sporządzonej w Komendzie Wojewódzkiej Policji w [...] wynika, iż skarżącej w toku pełnionej służby nie zostały nadane jakiekolwiek ordery/odznaczenia państwowe, czy też odznaki/medale resortowe, co prowadzi do stwierdzenia, że nie wykazała się ona szczególnymi osiągnięciami, wykraczającymi poza normalne warunki pełnienia służby. Skarżąca pełniła służbę poprawnie, nie wykazując się przy tym ponadprzeciętnym zaangażowaniem w realizację powierzonych obowiązków.

Zdaniem Ministra rzetelne wykonywanie obowiązków przez stronę oraz brak kar dyscyplinarnych, nie stanowią wystarczającego powodu do zastosowania przez organ przysługującego mu uprawnienia.

Minister stwierdził, że "szczególnie uzasadniony przypadek" zachodzi wówczas, gdy strona legitymuje się wybitnymi osiągnięciami w służbie, szczególnie wyróżniającymi ją na tle pozostałych funkcjonariuszy. Uprawnienie z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej ma charakter wyjątkowy i dotyczy wyłącznie osób, w przypadku których "krótkotrwałość" jest niezaprzeczalną a "rzetelność" służby oczywistą bezdyskusyjna i poparta nadzwyczajnymi osiągnięciami - w szczególności pełniona z narażeniem zdrowia i życia, bowiem tylko wówczas można uznać, że w sprawie zachodzi "szczególnie uzasadniony przypadek".

W ocenie Ministra długotrwała służba na rzecz totalitarnego państwa, którą skarżąca podjęła w sposób świadomy i przemyślany oraz jej charakter przed dniem

[...] lipca 1990 r., ukierunkowany na realizowanie typowych dla ustroju państwa totalitarnego zadań i funkcji sprawiają że przedmiotowa sprawa nie stanowi szczególnie uzasadnionego przypadku, pozwalającego na skorzystanie z uprawnień wynikających

z art. 8a ustawy zaopatrzeniowej, skutkujących wyłączeniem stosowania względem wnioskodawczym art. 15c, art. 22a i art. 24a tejże ustawy.

W skardze na powyższą decyzję Ministra skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. U., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła:

1. wadliwą wykładnię art. 8a ustawy zaopatrzeniowej poprzez pominięcie, że w ramach uznaniowości przewidzianej w tym przepisie koniecznym jest zbadanie czy w indywidualnej sprawie wystąpiła w ogóle przesłanka służby na rzecz totalitarnego państwa, skoro skarżąca M. U. przed dniem [...] lipca 1990 roku pełniła służbę na stanowisku referenta Wydziału [...] Miejskiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...];

2. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art, 7a k.p.a. i art. 77 k.p.a. w zakresie wszechstronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego przez organ administracji publicznej poprzez pominięcie, że:

a. skarżąca M. U. przed dniem [...] lipca 1990 roku nie pełniła służby na rzecz totalitarnego państwa,

b. charakteru służby skarżącej M. U. przed dniem [...] lipca 1990 roku na stanowisku referenta Wydziału [...] Miejskiego Urzędu Spraw Wewnętrznych w [...] oraz zakresu obowiązków polegających na przyjmowaniu wniosków [...] oraz wykonywaniu czynności o charakterze administracyjno-biurowym,

c. skarżąca M. U. po dniu 12 września 1989 roku rzetelnie pełniła służbę.

Podnosząc powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz kosztu opłaty skarbowej od dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi rozwinięto w/w zarzuty.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art.1 par. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr.153, poz.1269 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów uznać należy, iż narusza ona prawo.

Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do ustalenia, czy organ wydając skarżoną decyzję, wykonał zalecenia i zastosował się do sposobu rozumienia prawa zaprezentowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zawartego w wyroku z dnia 4 lutego 2021r. [sygn. akt II SA/Wa 1302/20] uchylającym zapadłe w sprawie rozstrzygnięcie. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art.153 p.p.s.a. organ któremu sprawa została przekazana , związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

W tym miejscu przypomnieć raz jeszcze należało, że w w/w rozstrzygnięciu Sąd administracyjny przesądził to, : "że samo przyjęcie przez organ, iż w sprawie nie występuje element "krótkotrwałej służby na rzecz państwa totalitarnego" nie jest wystarczające do wydania decyzji odmownej. Kwestia ta musi bowiem zostać oceniona w aspekcie przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku", czego w zaskarżonej decyzji brak".

Sąd stwierdził, że nie bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy jest również kwestia charakteru służby skarżącej pełnionej na rzecz totalitarnego państwa, a "organ odstąpił od oceny tego, czy w okresie od dnia [...] kwietnia 1982 r. do dnia [...] stycznia 1990 r. wymieniona realizowała zadania charakteryzujące totalitarny ustrój".

Zdaniem Sądu powyżej wskazaną okoliczność niewątpliwie należało ocenić, czego organ nie uczynił, przez pryzmat szczególnie uzasadnionego przypadku.

W wytycznych dla Ministra Sąd wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę, organ ustali istotne w tej sprawie okoliczności faktyczne, a następnie dokona oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek, umożliwiających zastosowanie art. 8a ust. 1 ustawy zaopatrzeniowej. Przy czym, wskazane w tym przepisie kryteria, oceni przez pryzmat przesłanki "szczególnie uzasadnionego przypadku". Sąd stwierdził, że organ musi rozważyć, w kontekście "szczególnie uzasadnionego przypadku", podniesione przez M. U. we wniosku z dnia [...] lipca 2017 r., okoliczności jej służby na rzecz totalitarnego państwa oraz służby w demokratycznej Polsce.

Pomimo tak jasno i klarownie przedstawionych wytycznych , organ całkowicie zignorował ją w swych rozważaniach. Skupił się zaś wyłącznie na materii świadomego rozpoczęcia służby, na pozaustawowej kwestii przynależności strony do PZPR czy na czerpaniu bliżej nieokreślonych korzyści.

Takie postępowanie Ministra, w świetle normy art.153 p.p.s.a. – co oczywiste – nie może spotkać się z akceptacją tut. Sądu.

Oceniając skarżoną decyzję nie sposób pomijać tego, że organ mimo związania wytycznymi Sądu, nie przywołał żadnych szczegółów z okresu kwalifikowanej służby strony (ani tych opisanych przez stronę, ani tych które mogą wynikać z zapisów z akt osobowych). Konieczności zbadania materii postępowania przez stronę w czasie, gdy pełniła kwalifikowaną służbę, nie może skutecznie zastępować przywołana przez organ problematyka zadań realizowanych przez komórkę organizacyjną w której strona pełniła służbę. Organ zdaje się nie zauważać tego, iż przedmiotem badania winien uczynić zakres zadań jakie rzeczywiście realizowała strona, a nie zakres zadań należących do właściwości owej komórki. Sąd zwraca Ministrowi uwagę na to, że ustawa zaopatrzeniowa pozbawiła części świadczeń emerytalnych czy rentowych konkretnych funkcjonariuszy, a nie jednostki w jakich służyli.

Na marginesie dodać należało, że wnioski organu, iż aktywność zawodowa strony nie ograniczała się do zwykłych i standardowych działań bowiem skarżąca była członkiem [...], pozostają w jaskrawym oderwaniu od zasad prowadzenia postępowania dowodowego, stanowiąc daleko posunięte uproszczenie. W oderwaniu od etapu postępowania na jakim znajduje się sprawa, oraz w oderwaniu od realiów prawnych niniejszej sprawy pozostają więc uwagi organu dotyczące materii światopoglądu strony, a wysnuwane m.in. z faktu członkostwa w PZPR. Ta problematyka nijak się ma do treści przepisu prawa będącego podstawą rozstrzygnięcia organu. Jako taka pozostaje więc poza zainteresowaniem Sądu, jak również powinna pozostać poza zainteresowaniem organu. To nie kwestia światopoglądu stała się powodem pozbawienia strony skarżącej świadczeń emerytalnych w pełnej wysokości. W konsekwencji więc kwestia światopoglądu nie może przesądzać o możliwości zastosowania wobec strony skarżącej dobrodziejstwa art.8a ustawy zaopatrzeniowej.

Reasumując, nawiązywanie przez organ przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy, do materii światopoglądu strony, czy przynależności do konkretnej organizacji partyjnej, zdają się być kolejnym przykładem nieuprawnionej nadinterpretacji stosowanej normy prawnej i wybiórczego odczytywania uzasadnień wyroków wydanych przez Sądy administracyjne.

Zwrócić należało też uwagę organowi, że formułowanie w uzasadnieniu decyzji wniosków o utożsamianiu się przez stronę z ustrojem totalitarnym, z ideologią ówczesnych władz, czy o zaangażowaniu w działalność charakteryzującą ustrój państwa totalitarnego, nie znajduje podstaw w przepisie art.8a ustawy zaopatrzeniowej. Także Sąd kasacyjny dokonując wykładni omawianej normy prawnej w licznych wyrokach, nie formułował tego rodzaju przesłanek.

Organ formułując swe wnioski w tym zakresie, w głównej mierze wywiódł je z dowolnych domniemań. W tym miejscu zwrócić zaś należy uwagę Ministrowi, że K.p.a. regulując materię postępowania dowodowego nie posługuje się pojęciem domniemania a dowodu. Stąd domniemania organu w niniejszym postępowaniu nie mają żadnego znaczenia dla sprawy i nie mogą w sposób skuteczny przekładać się na wydawane rozstrzygnięcie. Wprowadzają bowiem do postępowania administracyjnego nieznany ustawie element - wielce nieprecyzyjny i w efekcie nie poddający się kontroli Sądowej.

W świetle powyższych rozważań, uznając iż skarżona decyzja narusza prawo, bowiem wydano ją z naruszeniem przepisu art.153 p.p.s.a. i przez to niewłaściwie oceniono stan faktyczny, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.145 par.1 pkt.1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) zaś o kosztach na podstawie art.200 w/w normy prawnej.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do tego, aby wydać decyzję uwzględniającą wszystkie wnioski przedstawione przez Sąd administracyjny w niniejszym uzasadnieniu jak też w uzasadnieniu wcześniejszego rozstrzygnięcia.