Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 643/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-11-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6157 Opłaty związane ze wzrostem wartości nieruchomości
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 36 ust. 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 154 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Protokolant Specjalista Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 października 2017 r. sprawy ze skargi J.K., D.R., J.M., Z.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie jednorazowej opłata z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 36 ust. 4, art. 37 ust. 1 i 6 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 poz. 199 ze zm.), Wójt Gminy I. ustalił obciążającą J. K., D. R., J. M. i Z. M. w kwotach po 2 231,25 zł każdego z nich, opłatę planistyczną jako współwłaścicieli po [...] części działki Nr [...] o pow. 8000 m2 położonej w I. objętej księgą wieczystą [...] Sądu Rejonowego w C., w związku ze wzrostem jej wartości na skutek zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wprowadzonej uchwałą Rady Gminy I. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania Gminy I. i zbyciem tych udziałów aktem notarialnym umowy sprzedaży z dnia [...] r.

W uzasadnieniu decyzji, co do wzrostu wartości objętej postępowaniem nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ orzekający powołał się na treść opracowanego na użytek tego postępowania przez rzeczoznawcę J. G. operatu szacunkowego z dnia [...] r., który biorąc pod uwagę dodatkowe złożone przez rzeczoznawcę wyjaśniania uznał za miarodajny i sporządzony zgodnie z obowiązującymi przepisami. Jak wynika z akt administracyjnych decyzja ta została dostarczona D. R., J. M., Z. M. dnia [...] r., zaś J. K. na jej adres na Węgrzech [...] r.

Odwołania pierwszych z trzech tych osób z dnia [...] r. wpłynęły do organu pierwszej instancji dnia [...] r. i zostały przekazane do SKO w B. przy piśmie organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Odwołanie J. K. z dnia [...], nadane dnia 8 września 2015 r. w B., wpłynęło do Urzędu Gminy I. [...], a przekazane do SKO przy piśmie z dnia [...] r. wpłynęło do organu odwoławczego [...] r. We wszystkich tych odwołaniach zakwestionowano wyliczoną przez rzeczoznawcę majątkowego kwotę wzrostu wartości objętej postępowaniem nieruchomości.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. po rozpoznaniu odwołań Z. M., D. R. i J. M. utrzymało w mocy w/w decyzję Wójta Gminy I.. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia potwierdziło zapatrywanie organu pierwszej instancji co do sporządzenia przez rzeczoznawcę majątkowego J. G. operatu szacunkowego z dnia [...] r. zgodnie z obowiązującymi przepisami. Podobnie jak Wójt Gminy I. operat ten organ odwoławczy uznał za miarodajny dla ustalenia wysokości opłaty planistycznej.

Skargi do sądu administracyjnego na powyższą decyzję SKO wnieśli wszyscy adresaci decyzji organu pierwszej instancji. Podobnie jak w odwołaniu zakwestionowali oni w pierwszej kolejności prawidłowość wyliczenia przez rzeczoznawcę majątkowego wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem planu zagospodarowania Gminy I. z dnia [...] r. Nadto m.in. zarzucili, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej tj. w warunkach o jakich mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa, a to z tego względu, że nie rozpoznano w niej wszystkich wniesionych w ustawowym terminie odwołań, a mianowicie również odwołania J. K..

W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W odniesieniu do zarzutu skarg dotyczącego nierozpoznania odwołania J. K. stwierdziło, że skład orzekający odwołanie to otrzymał już po wydaniu zaskarżonej decyzji, którą rozpoznano odwołania pozostałych stron. Nadto organ odwoławczy stwierdził, że jak wynika z akt sprawy J. K. wbrew oświadczeniu złożonemu przed notariuszem do umowy sprzedaży udziałów w nieruchomości, nie mieszka w I., ale zamieszkuje od 20 lat pod adresem [...], co potwierdziła dopiero w odwołaniu. O tym, że zamieszkuje za granicą nie poinformowała organu prowadzącego postępowanie wobec czego korespondencję w toku postępowania organ kierował na adres [...] pod którym zamieszkują też pozostałe strony postępowania. Natomiast decyzję, wbrew przepisom art. 40 § 4 kpa, organ I instancji przesłał na adres [...], zamiast wezwać stronę do wskazania pełnomocnika do doręczeń. Ta sytuacja spowodowała, że decyzja została doręczona jej w terminie późniejszym niż pozostałym stronom, bo dopiero w dniu 27 sierpnia 2015 r. Z uwagi na to, że postępowanie odwoławcze zostało już zakończone przez wydanie decyzji z dnia [...] r. Kolegium nie miało możliwości rozpatrzenia tego odwołania i wydania drugiej decyzji w tej samej sprawie.

Wyrokiem z dnia 6 kwietnia 2016 r. sygn. II SA/Gl 1107 tutejszy Sąd uchylił decyzje zaskarżoną decyzję. Przyczyną orzeczenia kasatoryjnego było naruszenie przepisów postępowania administracyjnego poprzez rozpatrzenie odwołania odrębnymi decyzjami odwołania J. K. i pozostałych stron postępowania. Jak wskazał Sąd przedmiotem postępowania w rozpoznawanej przez organy administracyjne sprawie było ustalenie jednorazowej opłaty w związku ze wzrostem wartości nieruchomości spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przy tak określonym przedmiocie postępowania sprawa ta powinna być zgodnie z treścią art. 104 kpa załatwiona przez wydanie jednego orzeczenia, zarówno w pierwszej jak i w drugiej instancji. W przypadku decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym powinna ona rozstrzygać jednocześnie wszystkie wniesione w ustawowym terminie odwołania. Przepisy kpa nie przewidują w tym zakresie żadnego wyjątku. W przeciwnym przypadku strona, której prawidłowo wniesione odwołanie nie zostałoby rozpoznane, zostałaby pozbawiona przysługującego jej prawa wynikającego z treści art. 15 kpa w zw. z art. 127 § 1 kpa.

Ponownie rozpatrując sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] r. nr [...], uwzględniając tym razem odwołanie wszystkich stron postępowania utrzymało skarżoną decyzję w mocy przytaczając jednocześnie argumentację identyczną jak w decyzji [...] r. nr [...].

Skargi na powyższą decyzję do tutejszego Sądu złożyli J. K., D. R., J. M. i Z. M.. Podnieśli w nich zarzuty zbliżone do tych wskazanych w skardze na decyzję z dnia [...] r. nr [...].

Wyrokiem z dnia 21 grudnia 2016 r. sygn. II SA/Gl 954/16 tutejszy Sąd ponownie uchylił decyzję organu odwoławczego. Tym razem przyczyną orzeczenia kasatoryjnego była utrata aktualności operatu szacunkowego.

Podejmując ponownie postępowanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. wystąpiło o sporządzenie klauzuli aktualności operatu szacunkowego. Taka klauzula została przedłożona dnia [...] r. W konsekwencji tego Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję Wójta Gminy I. z dnia [...] r. nr [...] w mocy. W uzasadnieniu po przywołaniu i omówieniu przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym potwierdziło zaistnienie przesłanek do wyliczenia opłaty przewidzianej w art. 36 ust. 4 cytowanej ustawy. Potwierdziło ustalenia, że działka będąca współwłasnością odwołujących się znalazła się częściowo w jednostce miejscowego planu 6U2 - zabudowa usługowa towarzysząca zabudowie mieszkaniowej i zagrodowej oraz związanej z jej obsługą, a częściowo w jednostce - 1US1 - tereny sportu i rekreacji, w tym wyciągi narciarskie, a zatem zmieniło się jej przeznaczenie z poprzednich planów - gdzie położona była w jednostce 29 ZL - tereny zieleni leśnej czy w części w jednostce 41R/MN - tereny upraw polowych, łąk i pastwisk z dopuszczeniem zabudowy. Nie zakwestionowany został fakt sprzedaży tej działki przed upływem 5-ciu lat od wejścia w życie planu miejscowego. Zmiana przeznaczenia nieruchomości spowodowana uchwaleniem planu spowodowała wzrost jej wartości wyliczony w przygotowanym dla potrzeb sprawy operacie szacunkowym, który według organu odwoławczego sporządzony został zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Odrębne, jednobrzmiące skargi do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyli wszyscy adresaci powyższego rozstrzygnięcia. Zarzucili organowi administracji naruszenie:

1) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez dokonanie wybiórczej oraz dowolnej oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności z operatu szacunkowego oraz pisemnych wyjaśnień biegłego, podczas gdy sporządzony on został nieprawidłowo i zawiera liczne braki i uchybienia, a także z uwagi na zaniechanie dokonania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii innego rzeczoznawcy,

2) art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak w uzasadnieniu szczegółowego wskazania podstawy prawnej z przytoczeniem przepisów prawa,

3) art. 7, art. 77 § 1 i w związku z art. 75 § 1 i art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii innego biegłego na okoliczność ustalenia wartości nieruchomości przed i po przyjęciu nowego planu zagospodarowania przestrzennego,

4) art. 10 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niezawiadomienie przez organ II instancji strony o zebraniu materiału dowodowego oraz wypowiedzenia się do tego materiału i składania wniosków,

5) art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez zaniechanie poinformowania strony o możliwości złożenia wniosku o dokonanie oceny prawidłowości operatu na podstawie art. 157 ust. 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami,

6) art. 8 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uchybienie zasadzie zaufania obywateli

7) art. 11 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uchybienie zasadzie przekonywania.

8) art. 153 , art. 154 w związku z art. 4 pkt 16 ustawy o gospodarce nieruchomościami w związku z § 26 ust. 1 § 55 ust. 1 i § 56 ust. 1-4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego poprzez ich błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w szczególności błędną wykładnię pojęcia "rynek lokalny" skutkującą uznaniem operatu sporządzonego w sprawie za spełniający wymagania wyżej wymienionych przepisów,

9) art. 157 ust. 1 i 4 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez ich błędną wykładnię i uznanie, że poddanie operatu szacunkowego ocenie przez organizację rzeczoznawców majątkowych możliwe jest tylko wtedy, gdy w sprawie są sporządzone przynajmniej dwa operaty.

Skarżący w swych skargach domagają się uchylenia rozstrzygnięć obu instancji lub uchylenia rozstrzygnięcia organu II instancji, wstrzymania wykonania decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania.

W uzasadnieniach skarg skarżący kwestionują przede wszystkim prawidłowość sporządzonego w sprawie operatu szacunkowego oraz uwzględnienie przy wycenie nieruchomości znajdujących się na terenie sąsiednich powiatów.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swe dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.

Zgodnie z art. 36 ust. 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.) "jeżeli w związku z uchwaleniem planu miejscowego albo jego zmianą wartość nieruchomości wzrosła, a właściciel lub użytkownik wieczysty zbywa tę nieruchomość, wójt, burmistrz albo prezydent miasta pobiera jednorazową opłatę ustaloną w tym planie, określoną w stosunku procentowym do wzrostu wartości nieruchomości. Opłata ta jest dochodem własnym gminy. Wysokość opłaty nie może być wyższa niż 30% wzrostu wartości nieruchomości". Jednocześnie w świetle art. 37 ust 1 tej ustawy "odszkodowania z tytułu obniżenia wartości nieruchomości, o którym mowa w art. 36 ust. 3, oraz wysokość opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości, o której mowa w art. 36 ust. 4, ustala się na dzień jej sprzedaży. Obniżenie oraz wzrost wartości nieruchomości stanowią różnicę między wartością nieruchomości określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu lub zmianie planu miejscowego a jej wartością, określoną przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu, obowiązującego przed zmianą tego planu, lub faktycznego sposobu wykorzystywania nieruchomości przed jego uchwaleniem".

W rozpatrywanej sprawie bezsporne jest, że skarżący sprzedali swe udziały w prawie własności działki nr [...] o pow. 8000 m2 położonej w I.. Zbycie udziałów nastąpiło [...] r. Jednocześnie nie budzi sporu okoliczność, iż na skutek wejścia w życie uchwały Rady Gminy I. nr [...] z dnia [...] r. w sprawie ustalenia miejscowego planu zagospodarowania Gminy I. uległa zmiana przeznaczenia przedmiotowej działki. Przed zmianą planu jej znajdowała się ona w jednostkach strukturalnych 29 ZL - tereny zieleni leśnej oraz 41R/MN - tereny upraw polowych, łąk i pastwisk z dopuszczeniem zabudowy mieszkaniowej – przy czym działka nr [...] prawa zabudowy nie posiadała. Po zmianie planu działka znalazła się w jednostkach strukturalnych 6U2 - zabudowa usługowa towarzysząca zabudowie mieszkaniowej i zagrodowej oraz związanej z jej obsługą, a częściowo w jednostce - 1US1 - tereny sportu i rekreacji, w tym wyciągi narciarskie.

Podstawowe znaczenie w zakresie dokonania ustaleń w zakresie wzrostu wartości nieruchomości w związku z uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ma operat szacunkowy przygotowany zgodnie z przepisami ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm – dalej jako "u.g.n.").

W rozstrzyganej sprawie został sporządzony operat szacunkowy. Jego autorką jest rzeczoznawca J. G.. Jej operat został przedłożony dnia [...] r., i opatrzony notą aktualizacyjną dnia [...] r. Z operatu tego wynika, że wartość nieruchomości przed zmianą planu wynosiła 110 000 zł, zaś po zmianie planu 263 000 zł. Zatem wzrost wartości nieruchomości wyniósł 153 000 zł. Biegła przy wycenie nieruchomości oparła się na metodzie porównawczej z zastosowaniem metody korygowania ceny średniej. Obszar analizy, co wynika z treści operatu został rozszerzony o tereny sąsiadujących gmin. Ostatecznie obszar analizowany objął miejscowości I., W., S., Z., C., H., B. i W.. Jak stanowi art. 154 ust. 1 u.g.n. wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach, dochodach i cechach nieruchomości podobnych. Przedmiotowy operat zawiera szerokie omówienie zastosowanej metody wyceny. Zawarte w nim wywody są logiczne i spójne. Do takich wniosków doszły organy administracji a skład orzekający w niniejszej sprawie podziela ich stanowisko. Różnice dotyczące wartości nieruchomości w poszczególnych miejscowościach zostały skompensowane poprzez metodę korygowania ceny średniej. Zatem dobór nieruchomości do sporządzenia wyceny, mimo tego, że znajdują się one na terenie różnych gmin należy ocenić jako prawidłowy, gdyż na terenie Gminy I. brak było transakcji dotyczących podobnych nieruchomości.

Warto tu podkreślić, że operat szacunkowy jest to dowód specyficzny, zawierający wiedzę dostępną rzeczoznawcy, związaną z techniką wyceny, zatem ocena przez organ takiego dowodu sprowadza się do kwestii formalnych, ale także do zbadania czy zawiera on niezbędne wyjaśnienia w zakresie przyjętych i uwzględnionych parametrów, czy z operatu wynika w sposób przejrzysty, że ustaloną wartość nieruchomości można przyjąć do ustalenia opłaty oraz czy dany operat daje odpowiedź na ewentualne wątpliwości właściciela nieruchomości co do wartości nieruchomości. (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. II SA/Gd 736/16). W sytuacji gdy opinia biegłego jest rzeczowa, logiczna i spójna, a poczynione wyliczenia poprawne, zarówno organ administracji jak i sąd nie jest uprawniony do jej podważenia z uwagi na brak stosownej w tym zakresie wiedzy specjalistycznej. Nadto, to autor operatu a nie sąd, w oparciu o posiadane w tym zakresie wiadomości specjalne dokonuje wyboru podejścia i metody selekcji nieruchomości i wybiera te, które stanowią następnie przedmiot jego badań (por, wyrok WSA w Łodzi z dnia 16 grudnia 2016 r. sygn. II SA/Łd 759/16).

Wartość sporządzonego w sprawie operatu od początku była kwestionowana przez strony postępowania. Jednakże biegła rzeczoznawca odniosła się pisemnie do zastrzeżeń skarżących, w ocenie Sądu, w sposób jasny i przekonujący. Reasumując zatem organy administracji wyczerpały w zakresie oceny strony formalnej wszystkie swoje obowiązki wynikające z art. 7 k.p.a. Nie mogły jednak kwestionować metody wyceny (która w ocenie składu orzekającego jest prawidłowa) bo ten wybór, co wcześniej wskazano, należy do biegłego rzeczoznawcy. Przepisy prawa pozwalają na weryfikację merytoryczną operatu, w trybie art. 157 u.g.n. Strony jednakże z tej możliwości nie skorzystały. Zatem zarzuty określone w punktach 1,8 i 9 skargi Sąd uznaje za bezzasadne.

W ocenie składu orzekającego uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera szerokie odwołanie do obowiązujących przepisów prawa wraz z przytoczeniem ich treści. Nie można tu zatem mówić o naruszeniu przez SKO w B. art. 107 § 3 k.p.a. (pkt 2 skargi).

Nie do końca zrozumiały jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i w związku z art. 75 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. (zarzut nr 3 skargi) dotyczący dowodu z opinii innego biegłego na okoliczność ustalenia wartości nieruchomości przed i po przyjęciu nowego planu zagospodarowania przestrzennego. Skoro organy administracji uznały, że sporządzony w sprawie operat jest prawidłowy to nielogicznym było by sporządzanie dodatkowej opinii. To skarżący kwestionowali sporządzony w sprawie operat, ale nie skorzystali z rozwiązania przewidzianego w art. 157 u.g.n.

Łącznie należy rozważyć zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasady przekonywania i zaufania do organów administracji publicznej (zarzuty określone w punktach 6 i 7 skargi). W ocenie składu orzekającego uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest spójne i logiczne. Prezentuje ciąg myślowy uzasadniający podjęte w sprawie rozstrzygniecie. Okoliczność, że strony zobowiązane do zapłaty renty planistycznej nie zgadzają się z tym faktem nie oznacza wcale, że organy administracji nie próbowały przekonać ich do podjętego rozstrzygnięcia.

Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, iż żaden przepis prawa nie nakazuje organom administracji informowania stron o treści art. 157 ust. 1 u.g.n. Niezależnie od tego pełnomocnik skarżących w postępowaniu administracyjnym J. M. wniósł o zawieszenie postępowania w sprawie argumentując to chęcią przedłożenia opinii biegłego w zakresie wyceny nieruchomości, jednakże do tego ostatecznie nie doszło.

Jedyny zarzut skargi, który mógłby zasługiwać na uwzględnienie to naruszenie przez SKO w B. art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezawiadomienie przez organ II instancji strony o zebraniu materiału dowodowego oraz wypowiedzenia się do tego materiału i składania wniosków. W ocenie Sądu to uchybienie nie miało jednak wpływu na wynik sprawy.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.