Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 112/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 4 ust. 6
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.
article: art. 128, art. 129
journal: Dz.U. 2020 poz 1359
law: Ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1359).
article: art. 119 pkt 2, art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a), art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c)
journal: Dz.U. 2018 poz 265
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości  z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Tomasz Porczyński (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 maja 2022 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej E. M. kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A. P.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. , nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2021 r. poz. 735) – dalej: k.p.a.; art. 17 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 111)- dalej: u.ś.r.; Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] r., nr [...] o odmowie przyznania E.M. świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką – S.G.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało na dokonane w sprawie ustalenia faktyczne oraz przywołało treść przepisów u.ś.r. regulujących instytucję świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Kolegium podkreśliło, że o ustalenie przedmiotowego świadczenia skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wystąpiła wnioskiem z dnia 14 września 2021 r. W oparciu o przedłożony wniosek oraz załączoną dokumentację, w tym przeprowadzony w dniu 1 października 2021 r. wywiad środowiskowy w miejscu zamieszkania skarżącej ustalono, że wymagająca opieki S. G., legitymuje się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności dla Powiatu [...] [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. o niepełnosprawności w stopniu znacznym oraz o potrzebie stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością egzystencji. Powyższe orzeczenie wydano na czas określony do dnia 31 sierpnia 2023 r. Ustalono nadto, że skarżąca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z mężem, dwójką małoletnich dzieci oraz wymagającą opieki matką. Rodzina skarżącej zamieszkuje w dwupokojowym mieszkaniu, z czego jeden pokój jest zajmowany przez matkę strony. Na dochód rodziny składają się wynagrodzenie męża skarżącej z tytułu stosunku pracy oraz świadczenia wypłacane S. G. z ZUS. Skarżąca jest zarejestrowana jako osoba bezrobotna i jak ustalono w toku postępowania, od dnia 5 października 2021 r. nabyła prawo do zasiłku dla bezrobotnego. Z dokonanych w sprawie ustaleń wynika nadto, że wymagająca opieki S. G. jest osobą leżącą, cierpi na przewlekłą niewydolność serca, nadciśnienie, cukrzycę oraz chorobę otępienną. Nie kontaktuje, ma zaniki świadomości, nie poznaje najbliższych osób, nie pamięta imion. Z uwagi na stan zdrowia wymaga pomocy we wszystkich czynnościach życia codziennego, które zapewnia jej skarżąca. Ustalono także, że niepełnosprawna matka skarżącej jest wdową, posiada jeszcze dwójkę dzieci, które nie pomagają w opiece nad matką. Zgodnie z oświadczeniem skarżącej opiekę nad matką sprawuje począwszy od lipca 2021 r.

Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz Miasta O. powołując się na przepis art. 17 ust. 1 i ust 1b u.ś.r. odmówił skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego wskazując, na niespełnienie określonych w tych przepisach przesłanki związku przyczynowo skutkowego pomiędzy koniecznością rezygnacji przez skarżącą z zatrudnienia, a sprawowaną przez nią opieką nad niepełnosprawnym mężem oraz przesłanki cezury czasowej powstania niepełnosprawności matki oraz faktem pobierania przez skarżącą zasiłku dla osoby bezrobotnej.

W odwołaniu od powyższej decyzji E.M., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o uchylenie w całości kwestionowanej decyzji, a nadto o orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie przedmiotowego świadczenia, zarzucała błędne zastosowanie normy prawnej wrażonej w art. 17 ust. 1b u.ś.r. bez uwzględnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn. akt K 38/13, uznającego go za niekonstytucyjny w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną ze względu na datę powstania niepełnosprawności osoby wymagającej opieki, a przez to naruszenie art. 7 oraz art. 190 ust. 1 Konstytucji RP. Ponadto, odnosząc się do zarzucanego stronie pobierania zasiłku dla bezrobotnych, pełnomocnik skarżącej odwołując się do treści art. 17 ust. 5 i ust. 6 u.ś.r. wskazywał, iż okoliczność ta pozostaje bez wpływu na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego.

Utrzymując w mocy kwestionowane rozstrzygnięcie organu I instancji, Kolegium wskazało, że wyrokiem z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt K 38/13 Trybunał Konstytucyjny orzekło niekonstytucyjności art. 17 ust. 1b u.ś.r. w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie. Powyższe oznacza, że w obecnej sytuacji prawnej nie jest zatem dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego opiekunom osób niepełnosprawnych, których niepełnosprawność powstała po ukończeniu przez nie 25 roku życia. Tym samym zarzut odwołania, co do naruszenia art. 17 ust. 1b u.ś.r. uznać należało za zasadny.

Niemniej jednak w ocenie organu odwoławczego, pomimo błędnej wykładni art. 17 ust. 1b u.ś.r., skarżącej zasadnie odmówiono przyznania prawa do wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Pomimo, iż skarżąca sprawuje bezpośrednią opiekę nad niepełnosprawną w stopniu znacznym matką, rezygnując z tego tytułu z aktywności zawodowej, czego organ odwoławczy nie kwestionuje, istotnym dla sprawy pozostaje okoliczność pobierania przez stronę zasiłku dla bezrobotnych. Kolegium podkreślając, iż świadczenie pielęgnacyjne stanowi rekompensatę za utracone wynagrodzenie, wskazało, że w okolicznościach faktycznych niemniejszej sprawy, skarżąca nie utraciła dochodu, a jedynie zmieniła źródło z jakiego dochód ten uzyskuje. Powyższe w ocenie Kolegium potwierdza treść art. 17 ust. 6 u.ś.r., z którego wynika, że bez wpływu na ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego pozostaje posiadanie przez osobę wnioskującą statusu osoby bezrobotnej lub poszukującej pracy. Przepis ten nie odnosi się jednak do osób pobierających zasiłek dla bezrobotnych. Ponadto przywołując art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j. ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, regulującego ustawową definicje osoby bezrobotnej, Kolegium wywiodło, że przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego wyklucza możliwość przyznania statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji stanowi o braku prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Reasumując organ odwoławczy stwierdził, iż pomimo, że skarżąca spełnia wszystkie pozostałe przesłanki przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, fakt pobierania przez nią zasiłku dla bezrobotnych uniemożliwia pozytywne rozpatrzenie jej żądania.

W skardze wywiedzionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi E. M., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła dokonanie błędnej wykładni art. 17 ust. 6 u.ś.r., poprzez błędne uznanie, że pobieranie przez nią zasiłku dla bezrobotnych stanowi negatywną przesłankę do przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o ustalenie na rzecz skarżącej prawa do wnioskowanego świadczenia od dnia 1 września 2021 r. Wniosła także o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm przepisanych oraz o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej wskazując na regulacje prawne dotyczące świadczenia pielęgnacyjnego, jego cel i charakter, wskazał, iż brak jest jakichkolwiek przesłanek do przyjęcia, że fakt pobierania przez stronę zasiłku dla bezrobotnych stanowi negatywną przesłankę do uzyskania świadczenia. Podkreślił także, że aktualnie strona nie pobiera zasiłku dla bezrobotnych, który został jej przyznany do dnia 2 stycznia 2022 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że skarga E. M. została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym stosownie do uprawnienia wynikającego z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 329) - dalej: p.p.s.a. W myśl powołanego przepisu sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.).

W niniejszej sprawie, zarówno pełnomocnik skarżącej, jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. w kierowanych do sadu pismach procesowych wnosili o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także w przypadku zaistnienia przesłanek do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. W razie nieuwzględnienia skargi, podlega ona oddaleniu odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Dokonując kontroli zgodności z prawem kwestionowanego skargą rozstrzygnięcia w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, co stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. skutkowało koniecznością ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Przedmiotem skargi, jak już wcześniej wskazano E.M., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, uczyniła decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] r., o odmowie przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką – S. G.

Podstawę prawną wydania kwestionowanej decyzji stanowił przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 111) - dalej: u.ś.r.

Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności

- jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia.

Stosownie zaś do art. z art. 17 ust. 6 u.ś.r. zarejestrowanie w powiatowym urzędzie pracy jako osoba poszukująca pracy lub posiadanie statusu bezrobotnego nie ma wpływu na uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego.

W niniejszej sprawie bezspornym pozostaje, że E. M. jest córką wymagającej opieki S.G., a co za tym idzie ciąży nad nią obowiązek alimentacyjny względem matki wynikający z treści art. 128 i art. 129 ustawy z 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (tekst jedn.: Dz.U. z 2020 r. poz. 1359) - dalej: k.r.o. Bezspornym pomiędzy stronami jest także to, że w dacie wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem matka skarżącej legitymowała się orzeczeniem Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności dla Powiatu [...] [...] z dnia [...] sierpnia 2021 r. o niepełnosprawności w stopniu znacznym oraz o potrzebie stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością egzystencji. Powyższe orzeczenie wydano na czas określony do dnia 31 sierpnia 2023 r.

Wobec powyższego uznać należy, że skarżąca należy do kategorii podmiotów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. uprawnionych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Natomiast sporną pomiędzy stronami postępowania pozostaje kwestia możliwości przyznania skarżącej wnioskowanego świadczenia, w sytuacji posiadania przez stronę statusu osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnego, który pobierała w okresie od 5 października 2021 r. do 2 stycznia 2022 r. Przy czym podkreślenia w tym miejscu wymaga, że jak wynika z treści zaskarżonej decyzji, fakt pobierania przez skarżącą zasiłku dla bezrobotnego stanowił jedyną negatywną przesłankę odmowy przyznania przedmiotowego świadczenia. Wszystkie pozostałe ustawowe przesłanki przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego zostały bowiem, zdaniem organu odwoławczego spełnione (str. 6 i str. 7 uzasadnienia zaskarżonej decyzji).

Przechodząc do oceny zasadności przedmiotowej skargi wskazać należy, że z treści przywołanego na wstępie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wynika, iż wystąpienie z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje określonej przez ustawodawcę grupie podmiotów, sprawujących opiekę nad niepełnosprawnymi członkami rodziny (wobec których są zobowiązani do alimentacji w rozumieniu przepisów k.r.o.), jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany został pogląd, który Sąd rozpoznający niniejszą skargę w pełni podziela, że wykładnia zawartej w przywołanym wyżej przepisie przesłanki "nie podejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej" winna być dokonywana przez pryzmat zasad i wartości wyrażonych w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z uwzględnieniem celu oraz charakteru świadczenia pielęgnacyjnego, którym jest udzielenie przez państwo pomocy osobie, która podejmuje się sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną i na czas tej opieki dobrowolnie pozbawia się możliwości zarobkowania. Świadczenie pielęgnacyjne ma tym samym zrekompensować jej utratę uzyskiwanego dotychczas, czy też potencjonalnego dochodu (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2017 r., I OSK 829/16; wyroki WSA w Łodzi z 21 stycznia 2022 r., II SA/Łd 912/21; z 5 marca 2021 r., II SA/Łd 913/20; wyrok WSA w Gdańsku z 7 kwietnia 2022 r., III SA/Gd 61/22; wyrok WSA w Poznaniu z 8 kwietnia 2022 r., II SA/Po 1017/21; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Stwierdzić zatem należy, że osoba ubiegająca się o przyznanie tego świadczenia, w związku z koniecznością sprawowania opieki rezygnuje z faktycznie wykonywanej pracy zarobkowej albo, będąc zdolną do podjęcia pracy zarobkowej, rezygnuje z podjęcia takiej pracy. Przy czym za osobę nie podejmującą zatrudnienia lub pracy zarobkowej lub rezygnującą z zatrudnienia lub pracy zarobkowej należy również uznać osobę bezrobotną, która nie podejmuje zatrudnienia, co z treści powołanego wyżej art. 17 ust. 6 u.ś.r. Podkreślić należy, że z ustawowej definicji terminu "bezrobotny", uregulowanej w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn.: Dz.U. z 2022 r. poz. 690), wynika, iż jedną z przesłanek uzyskania statusu osoby bezrobotnej jest pozostawanie w zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia (art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy). Uznać zatem należy, że składając wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego osoba bezrobotna de facto rezygnuje z gotowości do podjęcia zatrudnienia. Dodatkowo podkreślenia wymaga, że uregulowanie zawarte w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy definiując pojęcie bezrobotnego wskazuje dodatkowo, że jest to osoba, która - przy spełnieniu innych warunków - nie pobiera na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania. Z powyższych regulacji wynika zatem, że nie status osoby bezrobotnej - z prawem do zasiłku dla bezrobotnych czy bez - ma wpływ na możliwość uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, a uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ma wpływ na status danej osoby jako osoby bezrobotnej. Przy czym, co należy zaznaczyć, powyższe stwierdzenie nie oznacza, iż w przypadku osoby bezrobotnej, sprawującej opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny można przyjąć automatycznie spełnienie przesłanek o których mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. Przepis art. 17 ust. 6 u.ś.r. nie wyłącza bowiem konieczności prowadzenia postępowania dowodowego celem ustalenia, czy niepodejmowanie pracy przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, mającą jednocześnie status bezrobotnego ma związek ze sprawowaniem opieki (por. wyrok NSA z 23 lutego 2022 r., I OSK 11144/21; wyroki WSA w Gdańsku z 4 grudnia 2020 r., III SA/Gd 684/20; z 11 lutego 2021 r., III SA/Gd 956/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wobec powyższego w ocenie Sądu uznać należy, iż procedujące w niniejszej sprawie organy administracji obu instancji, odmawiając skarżącej przyznania wnioskowanego świadczenia, z uwagi na fakt pobierania przez nią zasiłku dla bezrobotnego, dokonały błędnej wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 6 u.ś.r., co dyskwalifikuje podjęte w sprawie decyzje, jako wydane z istotnym naruszeniem tak prawa materialnego. Rozpatrując sprawę ponownie, organy administracji będą zobowiązane do uwzględnienia zaprezentowanej przez Sąd wykładni art. 17 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 17 ust. 6 u.ś.r., a następnie mająć na uwadze dotychczas dokonane ustalenia faktyczne i wywiedzione z nich wnioski, ocenią czy skarżąca spełnia przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania, obejmujących wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265).

dc