Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1200/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-03-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 134
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Mysiak (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz,, Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Kukla, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 6 marca 2014 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...] , wydanym w oparciu o przepis art. 134 w związku z art. 104 § 1 i 2 oraz art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania M. G. od pisma zastępcy Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy działającego z upoważnienia Prezydenta Miasta z dnia 1 września 2010 r. w sprawie negatywnego rozpoznania wniosku M. G. o dofinansowanie kosztów szkolenia pn. "[...] " oferowanego przez [...]

Wskazane rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym:

W dniu 24 sierpnia 2010 r. M. G. zwrócił się do Powiatowego Urzędu Pracy o dofinansowanie kosztów szkolenia ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych.

W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] r.,

nr [...] zastępca Dyrektora PUP działający z upoważnienia Prezydenta Miasta poinformował wnioskodawcę o negatywnym rozpatrzeniu wniosku.

Pozwem z dnia [...] r. skierowanym do Sądu Okręgowego

Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych M. G. zażądał naprawienia szkody wyrządzonej mu przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy

. Postanowieniem z dnia 21 września 2010 r. powyższy Sąd przekazał przedmiotową sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu, który postanowieniem z dnia [...] r. z uwagi na brak zdolności sądowej pozwanego, pozew odrzucił.

Następnie M. G. złożył do tego Sądu pozew przeciwko Gminie Miasto z żądaniem skierowania go na szkolenie.

W następstwie powyższego Sąd Rejonowy postanowieniem z dnia [...] r. orzekł o odrzuceniu pozwu, wskazując, że nie należy on do żadnej z kategorii spraw określonych w przepisie art. 2 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego, natomiast sprawy tego typu mają charakter administracyjny.

Pismem z dnia 1 sierpnia 2013 r. zatytułowanym "[...] " M. G. zwrócił się do Samorządowego Kolegium Odwoławczego z prośbą o skierowanie go na szkolenie dla programistów na terenie ekwiwalentne do organizowanego przez firmę L. i wskazał na trudności w znalezieniu pracy. Nadto w treści pisma powołał się na stanowisko Sądu Rejonowego że "sprawy dotyczącego tego typu mają charakter administracyjny" oraz opisał, bezprawne jego zdaniem, działania zastępcy Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy

Opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 25 września 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania wskazując, że niedopuszczalność, o której mowa w art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego zachodzi m.in., gdy nie ma w sensie prawnym przedmiotu zaskarżenia. Tymczasem zgodnie z art. 127 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego odwołanie jest środkiem zaskarżenia przysługującym wyłącznie od decyzji administracyjnej. Odwołanie jest zatem niedopuszczalne, gdy zostało wniesione od innych form działania organów administracji publicznej, czyli gdy czynność organu nie jest decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc aktem indywidualnym rozstrzygającym władczo o konsekwencjach normy prawnej dla indywidualnie oznaczonego adresata, czyli o konkretnym prawie lub obowiązku danego podmiotu, lecz stanowi np. czynność materialno-techniczną, czynność cywilną lub jest zwykłym pismem wyjaśniającym.

Jak wskazało Kolegium analiza pisma organu I instancji z dnia 1 września 2010 r. skłania do uznania, że pismo to nie jest decyzją administracyjną

w rozumieniu omówionych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego,

a w konsekwencji nie może być tu mowy o odwołaniu.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego

M. G. wywiódł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

W treści uzasadnienia odnosząc się do charakteru pisma z dnia 1 września 2010 r. przytoczył stanowisko Sądu Rejonowego zawarte w postanowieniu z dnia[...] r., sygn. akt [...] stwierdzające, że pismo to spełnia kryteria pozwalające na uznanie go za decyzję administracyjną oraz, że dofinansowanie osób niepełnosprawnych jest sprawą z zakresu administracji publicznej, w której występuje się do organu tej administracji a negatywne rozstrzygnięcie organu wymaga aktu administracyjnego, który mógłby podlegać kontroli.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu i wniosło

o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania administracyjnego w stopniu pozwalającym Sądowi na jego wzruszenie.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło niedopuszczalność odwołania skarżącego od pisma organu pierwszej instancji z dnia 1 września 2010 r. informującego o negatywnym rozpoznaniu jego wniosku w przedmiocie dofinansowania kosztów szkolenia.

Proceduralną podstawę rozstrzygnięcia stanowiło unormowanie art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tym przedmiocie jest ostateczne.

Powołany przepis art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego obliguje organ odwoławczy do przeprowadzenia postępowania wstępnego, polegającego na podjęciu czynności mających na celu ustalenie, czy wniesiony środek zaskarżenia jest dopuszczalny oraz, czy został wniesiony z zachowaniem terminu. Stwierdzenie zaistnienia przyczyny wskazującej na niedopuszczalność wniesionego środka zaskarżeni, czy też stwierdzenie jego wniesienia po terminie, zobowiązuje organ do zachowania przewidzianego w zacytowanym przepisie, bowiem w takiej sytuacji merytoryczne rozpatrzenie środka zaskarżenia nie jest możliwe, prowadziłoby bowiem do wydania orzeczenia dotkniętego wadą nieważności. Przepis art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego obliguje organ odwoławczy do badania

w pierwszej kolejność, dopuszczalności odwołania.

Niedopuszczalność odwołania może natomiast wynikać z przyczyn

o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Pierwsza sytuacja dotyczy przypadków braku przedmiotu zaskarżenia oraz przypadku wyłączenia przez przepisy prawa możliwości zaskarżenia decyzji w toku instancji. Natomiast niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych dotyczy sytuacji wniesienia odwołania przez jednostkę nie mającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia, albo wniesienia odwołania przez stronę nie mającą zdolności do czynności prawnych.

Jedną z przyczyn niedopuszczalności odwołania stanowi brak przedmiotu zaskarżenia, czyli sytuacja, w której – wbrew twierdzeniem autora odwołania – nie mamy do czynienia z decyzją administracyjną, którą można zakwestionować

w drodze odwołania. Taka okoliczność faktyczna będzie miała miejsce zarówno, gdy organ nie wyda decyzji administracyjnej, a np. podejmie czynność materialno-techniczną, jak i gdy od danej decyzji odwołanie nie będzie przysługiwać.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie stała się kwestia, czy odmowa udzielenia dofinansowania ze środków PFRON następuje w formie decyzji administracyjnej.

Procedura uzyskania dofinansowania ze środków PFRON została uregulowana w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia

25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 1190). Zgodnie z § 12 ust. 2 osoba niepełnosprawna może złożyć wniosek o dofinansowanie ze środków Funduszu szkolenia i przekwalifikowania, zaopatrzenia w sprzęt rehabilitacyjny, przedmioty ortopedyczne i środki pomocnicze, usług tłumacza języka migowego lub tłumacza-przewodnika oraz likwidacji barier architektonicznych, w komunikowaniu się

i technicznych, w każdym czasie.

W myśl § 12 ust. 3b właściwa jednostka samorządu terytorialnego informuje wnioskodawcę o sposobie rozpatrzenia wniosku w terminie 10 dni od dnia rozpatrzenia kompletnego wniosku.

Z powyższego wynika, że zarówno pozytywne jaki i negatywne rozpatrzenia wniosku o dofinansowanie ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych nie następuje w formie decyzji administracyjnej, lecz w formie pisma zawierającego informacje o sposobnie rozpatrzenia złożonego wniosku.

Nie można przyjąć domniemania decyzji administracyjnej jako formy działania administracji publicznej, skoro obowiązujące przepisy prawa w sposób jednoznaczny nie przewidują takiej formy prawnej dla załatwienia sprawy, nawet jeżeli dotyczy to sprawy z zakresu administracji publicznej.

Podsumowując, zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, stanowisko Samorządowego Kolegium Odwoławczego wyrażone

w badanym postanowieniu o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania zasługuje na aprobatę, brak bowiem podstaw prawnych do uznania pisma organu z dnia

1 września 2010 r. za decyzję administracyjną.

W tej sytuacji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) należało orzec o oddaleniu skargi.