Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt I SA/Op 419/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2014-09-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Łozowska Sędziowie Sędzia WSA Marta Wojciechowska (spr.) Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Zamojska-Jaszczyk po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 10 września 2014 r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 27 lutego 2013r., nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2012r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 27 lutego 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, po rozpoznaniu odwołania A Spółki z o.o. w K. (dalej wskazywanej jako: skarżąca, Spółka, strona), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Kędzierzyna - Koźla z dnia 27 sierpnia 2012 r. określającą wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 67.217,00 zł.

Rozstrzygnięcie wydano w oparciu o następujący stan faktyczny.

W deklaracji na podatek od nieruchomości za 2012 r. Spółka wykazała: grunty związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 396,40 m2, grunty pozostałe o pow. 30.133,60 m2, budynki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o pow. 396,00 m2. budynki pozostałe o pow. 3.083,60 m2 oraz budowle związane z prowadzoną działalnością gospodarczą o wartości 114.585,63 zł. Łączna kwota podatku od tych przedmiotów opodatkowania wynosiła 36.571,00 zł.

Prezydent Miasta, mając na względzie fakt, że Spółka w składanych deklaracjach za rok 2010 wskazywała podatek w wyższej wysokości, wezwał stronę do korekty złożonej deklaracji, bądź wyjaśnienia przyczyn odmiennego zadeklarowania wysokości zobowiązania.

W odpowiedzi na wezwanie Spółka w licznych pismach wyjaśniła, że wobec części budynków i gruntów do ich opodatkowania zastosowała niższą stawkę, tj. przewidzianą dla budynków i gruntów pozostałych, ponieważ obiekty te nie mogły być wykorzystywane do jej działalności gospodarczej ze względów technicznych. Jako przeszkody uzasadniające zastosowanie zwolnienia przedmiotowego z art. 1a ust 1 pkt 3 u.p.o.l., podała brak drogi dojazdowej oraz brak dostarczania energii.

Organ uznał, że podane wyjaśnienia budzą wątpliwości i postanowieniem z dnia 23 lutego 2012 r. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia A Sp. z o.o. wysokości zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości na 2012 r.

W toku prowadzonego postępowania ustalono, że A Sp. z o.o. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w K., obręb B., w skład której wchodzą: działka nr [...] o powierzchni 7.816,00 m2, oraz działka nr [...] o powierzchni 22.714,00 m2. stanowiące tereny przemysłowe.

Nadto w dniu 11.04.2012 r. przeprowadzono oględziny przedmiotowej nieruchomości, w wyniku których stwierdzono, że na działkach nr [...] i nr [...] znajdują się: budynek socjalno-biurowy, hala magazynowa, hala produkcyjna z przybudówką stanowiąca pomieszczenie socjalne, budynek sortowni oraz budynek stacji transformatorowej. Ustalono również, iż w budynku socjalno-biurowym znajdują się nieliczne meble, a w pozostałych budynkach zdewastowane urządzenia oraz materiały składowe (plastikowe butelki). Na terenie wskazanych działek znajduje się ponadto plac utwardzony, a cala nieruchomość jest ogrodzona płotem z płyt betonowych. Podczas oględzin pełnomocnik strony oświadczył, że na terenie nieruchomości nie jest prowadzona działalność gospodarcza. Stwierdzono także, iż na części nieruchomości składowane są posortowane i sprasowane butelki plastikowe oraz metalowe kosze na odpady wtórne.

W poczet materiału dowodowego włączono opinię sporządzoną przez Inspektora Nadzoru W. R. z Wydziału Inżynierii Miejskiej Urzędu Miasta Kędzierzyna - Koźla, w której stwierdzono, że na działkach znajdują się budynki magazynowe, hale produkcyjne i budynek socjalny, które nie są użytkowane i znajdują się w bardzo złym stanie technicznym. W uzupełnieniu opinii Inspektor Nadzoru potwierdził, że budynki te wymagają remontu i nie nadają się do użytkowania, jednakże to na właścicielu lub zarządcy budynku ciąży prawo utrzymywania ich w należytym stanie technicznym.

Do akt sprawy włączono również przedłożony przez stronę operat szacunkowy z dnia 30.09.2008 r., w którym wskazano powierzchnię użytkową budynków. Zgodnie z treścią tego operatu hala produkcyjna posiadała pow. 2.276,40 m2, budynek socjalny przy hali produkcyjnej posiadał pow. 336,10 m2, budynek administracyjno - socjalny posiadał pow. 524,80 m2, hala produkcyjna - spawalnia z magazynem posiadała pow. 1.300,60 m2, hala walcarko - prostarki posiadała pow. 346,00 m2, budynek stacji transformatorowej posiadał 168,60 m2. Ogólna pow. budynków wyniosła 4.950,80 m2

Ponadto, na wezwanie organu o wyjaśnienie różnic w zakresie powierzchni zadeklarowanej do opodatkowania a powierzchni wykazanej w operacie, Spółka wskazała, że w deklaracji nie został ujęty budynek Stacji Transformatorowej o pow. 168,60 m2, który należy do Elektrowni B. oraz hala produkcyjna - spawalnia z magazynem o pow. użytkowej 1.300,60 m2 , albowiem Spółka E sprzedając nieruchomość podatnikowi zobowiązała się wyburzyć halę do dnia 31.12.2008 r. ze względu na zły stan techniczny zagrażający zawaleniem.

Organ I instancji w związku z informacją strony o wyłączeniu z opodatkowania stacji transformatorowej, wezwał spółkę T SA z siedzibą w K. do złożenia pisemnych wyjaśnień dotyczących stosunku prawnego jaki łączy spółkę z budynkiem stacji transformatorowej o powierzchni użytkowej 168,60m2, W odpowiedzi T SA poinformowała, że budynek stacji transformatorowej został sprzedany w dniu 31.01.2003 r. firmie E Sp. z o.o. W załączeniu przesłano kserokopię aktu notarialnego nr Rep. [...] z dnia 31.03.2003 r., z którego treści wynikało, że przedmiotem sprzedaży był budynek stacji transformatorowej o numerze [...], wolnostojący, murowany, jednokondygnacyjny, w połowie podpiwniczony, kryty papą o powierzchni zabudowy 193,20m2.

Po zapoznaniu się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, strona w piśmie z dnia 27.07.2012 r. zastrzegła, że w opinii znajdującej się w aktach sprawy brak jest informacji dotyczącej pozbawienia nieruchomości energii elektrycznej podkreślając, że bez energii elektrycznej nie można prowadzić działalności gospodarczej. Nadto, na potwierdzenie argumentu o wyłączeniu z podstawy opodatkowania budynku stacji transformatorowej, Spółka przesłała wyrok Sądu Rejonowego w Opolu o sygn. akt [...] z dnia 14 maja 2012 r., wskazując, że zgodnie z tym wyrokiem transformator jest własnością C.

Mając na względzie tak zebrany materiał dowodowy, decyzją z dnia 27 sierpnia 2012 r. Prezydent Miasta Kędzierzyna-Koźla określił A Sp. z o.o. zobowiązanie w podatku od nieruchomości na 2012 r. w kwocie 67.217,00 zł. Za podstawę obliczenia podatku organ przyjął:

• budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 689,69 m2 x 18,45 zł = 12.724,78 zł

• budynki pozostałe o pow. 4.259,10 m2 x 6,88 zł = 29.302,60 zł

• grunty związane z prowadzeniem działalności o pow. 30.530,00 m2 x 0,75zł = 22.897,50 zł

• budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej od wartości 114.586,00zł x 2% = 2.291,72 zł.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ I instancji odwołał się do regulacji art. 1a ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613)- /dalej przywoływanej również jako u.p.o.l./, zgodnie z którą grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Organ wyjaśnił następnie jak należy rozumieć użyte w tym przepisie pojęcie "względy techniczne", powołując się wobec braku definicji ustawowej, na dorobek doktryny i orzecznictwa. Stwierdził, że w świetle uznanych w tej kwestii poglądów, pojęcie to oznacza obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Charakter przeszkody nie może być determinowany wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do przedmiotu opodatkowania.

Dalej organ wskazał, odwołując się do poczynionych w toku postępowania ustaleń, że wszystkie budynki znajdujące się na nieruchomości spełniały wymogi definicji budynku określonej w art. 1a ust. 1 u.p.o.l., w związku z czym podlegają one opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Analizując zebrany materiał dowodowy w kontekście przytoczonych regulacji oraz zaprezentowanej wykładni pojęcia "względy techniczne", organ uznał, że w przypadku części budynków należących do Spółki wystąpiły przeszkody mające charakter trwały, niezależny od podatnika, w związku z czym spełniają one warunki do odstąpienia od opodatkowania podatkiem od nieruchomości według stawek dotyczących nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej ze względu na zły stan techniczny. Podstawą tej oceny była w szczególności opinia Inspektora Nadzoru – W. R., w treści której wskazał on, iż hale magazynowe i hale produkcyjne są w bardzo złym stanie technicznym i nie nadają się do użytkowania. Kwalifikuje to, zdaniem organu, opodatkowanie tych budynków według stawek przewidzianych jak dla budynków pozostałych.

Z kolei w przypadku budynku administracyjno-socjalnego o pow. 521,09 m2 i budynku stacji transformatorowej o pow. 168,60 m2 , organ w oparciu o materiał dowodowy sprawy stwierdził, że brak było w tym zakresie podstaw do odstąpienia od zastosowania stawek najwyższych i uznania, że budynki te nie mogły być wykorzystywane w działalności przedsiębiorcy ze względów technicznych. Odnosząc się do powołanych przez stronę problemów związanych z dostępem nieruchomości do drogi publicznej i odmową dostawy energii elektrycznej, organ wskazał, że są one problemami przemijającymi, możliwymi do rozstrzygnięcia na drodze powództwa cywilnego. Wyjaśnił przy tym, że w stosunku do budynku stacji transformatorowej, którego Spółka nie wykazała w złożonej deklaracji, prowadzone postępowanie wykazało, iż stanowił on własność strony. Jak bowiem wynikało z przedłożonej przez Spółkę kopii wyroku Sądu Rejonowego w Opolu Sygn. akt [...] z dnia 14.05.2012 r. budynek stacji przeszedł na własność Spółki, a jedynie transformatory pozostały własnością C S.A. W tym stanie rzeczy powierzchnia tego budynku została uwzględniona przez organ w całości w podstawie opodatkowania. Ponadto organ do podstawy opodatkowania przyjął również nie zgłoszony przez stronę budynek hali produkcyjno - spawalniczej o pow. 1.300.60 m2, gdyż mimo wyjaśnień Spółki, że poprzedni właściciel zobowiązał się wyburzyć halę do dnia 31.12.2008 r., budynek ten do chwili przeprowadzania oględzin w dniu 11.04.2012 r. nie został wyburzony.

Odnosząc się do opodatkowania gruntów organ I instancji podał, że o niemożliwości ich wykorzystania do prowadzonej działalności gospodarczej można mówić tylko w wyjątkowych przypadkach np. chemicznego, radioaktywnego, lub bakteriologicznego skażenia gruntu, które uniemożliwiają jego użytkowanie, co w niniejszej sprawie nie wystąpiło. Zdaniem organu, wbrew zatem stanowisku Spółki zastosowanie niższych stawek opodatkowania wobec gruntów nie było uzasadnione.

Od powyższej decyzji Spółka wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie:

1. przepisów postępowania, a to: art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 ze zm., zwanej dalej również O.p.) oraz art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. skutkujące ustaleniem błędnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia oraz sprzeczność ustaleń z zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

2. przepisów prawa materialnego a to: art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że brak dostępu do drogi publicznej, brak możliwości zapewnienia dostaw energii, a także bardzo zły stan techniczny budynków nie stanowią przeszkód o technicznym charakterze.

Ponadto Spółka wniosła o przesłuchanie w charakterze strony Prezesa A Sp. z o.o. oraz o przeprowadzenie dowodu z dokumentów w postaci: wniosku o ustanowienie drogi koniecznej, umowy sprzedaży z dnia 31 stycznia 2003 r. pisma C z dnia 7 kwietnia 2010 r. i pisma TE S.A. z dnia 2 września 2010 r.

Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu, powołaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazując na art. 1a ust. 1 pkt 3 art. 2 ust. 1 pkt 1 i pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4 ust. 1 pkt 1 i pkt 2 u.p.o.l. - stwierdzono, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę budynków, budowli bądź gruntów skutkuje uznaniem ich za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Organ odwoławczy w pełni zaakceptował przyjętą w zaskarżonej decyzji wykładnię pojęcia "względy techniczne", rozumianego jako obiektywne przeszkody, sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Na potwierdzenie swego stanowiska powołał się na wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2013 r. sygn. akt I SA/Gd 122/13 i wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r. sygn. akt II FSK 1354/07.

Rozpoznając ponownie sprawę organ odwoławczy za prawidłową uznał ocenę organu I instancji, że w zakresie opodatkowania gruntów nie zachodzą względy techniczne, które umożliwiłyby zastosowanie stawki właściwej dla gruntów pozostałych i stąd zasadne jest opodatkowanie tychże gruntów stawką właściwą dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, wyjaśnił, że w przypadku gruntów o niemożności ich wykorzystania do prowadzonej działalności gospodarczej można mówić tylko w bardzo ekstremalnych sytuacjach, np. takich jak chemiczne, radioaktywne czy bakteriologiczne skażenie gruntu. W ślad zatem za organem I instancji SKO uznało, że przeszkody w postaci braku drogi dojazdowej czy też braku dostawy prądu, nie są przeszkodami o charakterze stałym, lecz stanowią one tylko przejściową dolegliwość, możliwą do wyeliminowania poprzez podjęcie przez podatnika odpowiednich działań prawnych.

Organ odwoławczy zaakceptował również w całości ustalenia organu I instancji i ich ocenę prawną w zakresie opodatkowania budynków. Za prawidłowe uznał stanowisko organu I instancji, że w rozpatrywanej sprawie budynek administracyjno-socjalny i budynek stacji transformatorowej podlegały opodatkowaniu stawką właściwą dla budynków związanych z działalnością gospodarczą. Słusznie bowiem przyjęto w zaskarżonej decyzji, że podane przez stronę przeszkody, związane z brakiem dojazdu i dostawy energii nie miały charakteru trwałego i pozostawały bez wpływu na kwalifikację tych budynków jako służących działalności gospodarczej. W kwestii spornej dotyczącej władztwa strony nad budynkiem stacji transformatorowej, organ zaznaczył, że przedłożony przez Spółkę wyrok Sądu Rejonowego w Opolu sygn. akt [...] z dnia 14 maja 2012 r. potwierdził, iż budynek stacji transformatorowej jest własnością A Sp. z o.o., a jedynie urządzenia przesyłowe znajdujące się w nim należą do właściciela sieci przesyłowych. Organ zgodził się również z przyjętą w zaskarżonej decyzji klasyfikacją innych, należących do Spółki budynków, jako budynków pozostałych. Zaznaczył przy tym, że słusznie organ I instancji przyjął do opodatkowania stawką właściwą dla budynków pozostałych nie wykazaną przez podatnika w deklaracji halę spawalniczą z magazynem o pow. 1.300,60 m2. Bezsporne jest bowiem, że na dzień przeprowadzenia oględzin nieruchomości hala ta jeszcze istniała, co oznacza istnienie tego przedmiotu opodatkowania w 2012 r. Natomiast zobowiązanie poprzedniego właściciela do wyburzenia hali pozostaje bez znaczenia dla jej opodatkowania.

W dalszej treści uzasadnienia organ szczegółowo odniósł się do zarzutów dotyczących naruszenia procedury postępowania, uznając je za chybione. Stwierdził, że organ I instancji podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, o czym świadczy chociażby przeprowadzenie oględzin nieruchomości, zasięgnięcie opinii biegłego z zakresu budownictwa, zwrócenie się do dostawcy energii w celu wyjaśnienia kwestii własności budynku stacji transformatorowej i wielokrotne zwracanie się do strony w celu uzyskania informacji i wyjaśnienia stanu faktycznego. W opinii SKO nie doszło także do naruszenia art. 180 O.p., gdyż organ dopuścił wszystkie dowody zgłoszone przez stronę oraz przy wydawaniu decyzji oparł się na całokształcie zebranego w sprawie materiału dowodowego. Materiał ten obejmował także dowody zgłaszane przez Spółkę w odwołaniu, czyli: wniosek o ustanowienie drogi koniecznej, umowę sprzedaży z dnia 31 stycznia 2003 r., pismo C z dnia 7 kwietnia 2010 r., pism TE S.A. z dnia 2 września 2010 r.

Końcowo organ odwoławczy odmówił przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Prezesa Spółki, uznając zgłoszony w odwołaniu wniosek za nieuzasadniony. SKO zaznaczyło przy tym, że odmienna, zdaniem skarżącej ocena stanu faktycznego, nie stanowi naruszenia art. 187 czy 191 O.p.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu na powyższą decyzję pełnomocnik Spółki podniósł zarzuty naruszenia:

1) przepisów postępowania, a to art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 O.p. skutkujące ustaleniem błędnej podstawy faktycznej rozstrzygnięcia, którą organ ustalił w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, nie przeprowadzając przy tym należycie postępowania dowodowego, a także bez wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego i jego właściwej oceny,

2) przepisów prawa materialnego, a to art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. przez błędną jego wykładnię i przyjęcie, że brak dostępu do drogi publicznej, brak możliwości zapewnienia dostaw energii elektrycznej, a także bardzo zły stan techniczny budynków nie stanowią przeszkód o technicznym charakterze uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej, co skutkowało jego niewłaściwym zastosowaniem, a także wadliwym zastosowaniem przepisów § 1 Uchwały Nr XV/192/11 Rady Miasta Kędzierzyn - Koźle z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości.

Stawiając te zarzuty pełnomocnik domagał się uchylenia decyzji organów obu instancji i orzeczenia w tym zakresie co do istoty sprawy, poprzez określenie Spółce wysokości zobowiązania, stosując do przedmiotów opodatkowania stawki pozostałe, Alternatywnie pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Nadto wniósł o zasądzenie na rzecz strony kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Uzasadniając skargę pełnomocnik wskazał w pierwszej kolejności na wadliwość ustalonego w sprawie stanu faktycznego, co było konsekwencją naruszenia reguł postępowania, w tym zwłaszcza naruszenia zasady prawdy obiektywnej, wyrażonej w art. 122 O.p. i związanego z nią obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego unormowanego w art. 187 § 1 O.p., a także zasady swobodnej oceny dowodów wynikającej z art. 191 O.p.

Kwestionując ocenę organu, odmawiającą stronie prawa do skorzystania z preferencyjnej stawki podatku, pełnomocnik podniósł, że SKO zaniechało przeprowadzenia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, a przyjęta ocena jest sprzeczna z zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Zdaniem pełnomocnika, w sprawie istniały przyczyny o obiektywnym charakterze, całkowicie przy tym od podatnika niezależne, z powodu których wykorzystanie spornych nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej nie jest możliwe. Ponownie wskazano, że nieruchomość nie ma żadnego dostępu do drogi publicznej, od której dzieli ją znaczna odległość, a podmiot władający nieruchomościami otaczającymi działki nr [...] i nr [...] - T S.A. z siedzibą w K. (następca prawny C) - wbrew zaciągniętemu zobowiązaniu wynikającemu z umowy z dnia 31 stycznia 2003 r. (akt notarialny Rep. [...]) uniemożliwia swobodę wjazdu i wyjazdu na nieruchomość podatnika. Skarżąca zaś podjęła wszystkie przewidziane prawem działania celem realizacji jej praw podmiotowych i uzyskania dostępu do nieruchomości poprzez ustanowienie służebności drogi koniecznej, najpierw żądając od C S.A. (poprzedniczki prawnej spółki T.) dobrowolnego wykonania przyjętego w tym zakresie obowiązku umownego - a gdy mimo wieloletnich starań okazało się to niemożliwe - zwracając się w maju 2009 r. ze stosownym wnioskiem do właściwego sądu powszechnego. Niestety - sprawa rozpatrywana przez Sąd Rejonowy w Kędzierzynie-Koźlu, I Wydział Cywilny (sygn. akt: [...]) nadal nie została rozstrzygnięta.

Pełnomocnik podniósł, że brak dojazdu stanowi niewątpliwie przeszkodę o charakterze technicznym, wynikającą z cech fizycznych nieruchomości jaką jest jej położenie w środku kompleksu nieruchomości należących do Elektrowni. Zdaniem pełnomocnika, przeszkoda ta ma również charakter trwały z uwagi na realia polskiego wymiaru sprawiedliwości.

Pełnomocnik ponowił także argument o braku dostępu budynków do podstawowych mediów (energii elektrycznej i wody), co jego zdaniem stanowi o spełnieniu warunku uprawniającego do obniżenia stawki podatku. Wskazał przy tym, że ze względów technicznych dotychczasowy dostawca C nie może zapewnić ciągłości i niezawodności dostaw energii elektrycznej do wspomnianej nieruchomości. Również dystrybutor energii elektrycznej TE S.A. Oddział w Opolu, z uwagi na brak technicznych warunków przyłączenia odmówił podatnikowi przedmiotowej nieruchomości przyłączenia do sieci energetycznej. Potwierdzają to znajdujące się w aktach sprawy dowody (pismo C z dnia 7 kwietnia 2010 r. i pismo dystrybutora TE S.A. Oddział w Opolu /obecnie: TD S.A. Oddział w Opolu/ z dnia 2 września 2010 r.).

Jednocześnie pełnomocnik podkreślił, że z opinii sporządzonej przez inspektora nadzoru W. R. wynikało, że wszystkie budynki znajdujące się na działkach nr [...] i nr [...] nie są użytkowane i znajdują się w bardzo złym stanie technicznym, a ich eksploatacja bez przeprowadzenia remontu nie jest możliwa. Pełnomocnik stwierdził zatem, iż powyższe odnosi się również do budynku administracyjno - socjalnego i budynku stacji transformatorowej, co niezależnie od przedstawionych wcześniej przyczyn, wyklucza ich wykorzystywanie do prowadzenia działalności gospodarczej z uwagi na ich aktualny stan techniczny. Dowodzi tego wyrok NSA z dnia 29 marca 2012 r., II FSK 2506/2010, w którym wskazano, że "względy techniczne to bowiem każda obiektywna okoliczność natury technicznej niemającą błahego charakteru, w tym również zły stan techniczny budynku, który bez gruntownego remontu nie nadaje się do użytkowania".

Dalej pełnomocnik zarzucił, że organ nie uwzględnił niezwykle ważkiej okoliczności, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się w strefie ochronnej planowanej rozbudowy Elektrowni B. i ma zostać jej funkcjonalnie podporządkowana tej inwestycji, a w konsekwencji podatnik ma utracić jej własność na rzecz spółki T. Zatem ponoszenie przez podatnika jakichkolwiek nakładów na przedmiotową nieruchomość w chwili obecnej jest całkowicie nieracjonalne i niecelowe. Na dowód tych twierdzeń do skargi załączono notatkę ze spotkania w dniu 25.04.2008 r. w C S.A.

Odwołując się do poglądów wyrażonych w orzecznictwie pełnomocnik zaznaczył, iż przeszkody uniemożliwiające wykorzystanie nieruchomości do działalności gospodarczej muszą być obiektywne, niezależne od woli (działania lub zaniechania) podatnika oraz determinowane okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania.

Zdaniem pełnomocnika, warunki te zostały w sprawie niniejszej spełnione, gdyż każda z podnoszonych przez stronę okoliczności uniemożliwiających korzystanie z przedmiotowej nieruchomości charakteryzuje się ww. cechami, a zatem organy przy rozstrzyganiu niniejszej sprawy dopuściły się naruszenia prawa materialnego tj. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Końcowo pełnomocnik podniósł, że za przyjęciem stanowiska skarżącej przemawiają również względy celowościowe, albowiem w sytuacji gdy z obiektywnych powodów podatnik nie uzyskuje przy udziale tej nieruchomości żadnych korzyści, obciążenie spółki podatkiem od nieruchomości przy zastosowaniu stawek przewidzianych dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą jest dolegliwością finansową przekraczającą zasady racjonalnej gospodarki.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Opolu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas prezentowane w sprawie stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej.

Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) – dalej jako: [p.p.s.a.] wynika, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Ponadto w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną.

Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżoną decyzję, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa skutkującego koniecznością jej uchylenia.

Zasadnicza kwestia sporna w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy przyjęły właściwą klasyfikację użytkowanych wieczyście przez skarżącą działek gruntu o numerach ewidencyjnych [...] i nr [...] i posadowionych na tym gruncie budynków, należących do Spółki – jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, co z kolei determinowało zastosowanie podwyższonej stawki podatkowej, przyjętej do opodatkowania gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Kwestionując to stanowisko skarżąca podnosi, że sporne nieruchomości nie były przez nią wykorzystywane gospodarczo ze względów technicznych, spowodowanych brakiem dostępu do nieruchomości, brakiem przyłączenia do sieci elektroenergetycznej i ogólnym złym stanem technicznym budynków.

W kontekście tak zarysowanej istoty sporu, za punkt wyjścia przyjąć należy normatywną treść mających w niej zastosowanie przepisów ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 1-3 u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym w badanym roku podatkowym, opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 tej ustawy, za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą (z wyjątkami mniemającymi zastosowania w rozpoznawanej sprawie), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Zatem, stosownie do przywołanych regulacji, co do zasady sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Podatek od nieruchomości jest bowiem podatkiem majątkowym, obciążającym dany podmiot tylko z samego faktu posiadania określonych przedmiotów opodatkowania. W związku z powyższym efektywne wykorzystywanie nieruchomości (gruntów, budynków i budowli) nie jest konieczne dla uznania ich za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, a to oznacza, że budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym okresie lub wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza należy uznać za związane z działalnością gospodarczą (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r. sygn. akt I SA/Bk 95/2006, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 8 kwietnia 2008 r. sygn. akt I SA/Go 769/07- dostępne na stronie internetowej NSA www.orzecznictwo.nsa.gov.pl, podobnie jak dalsze przytaczane orzeczenia).

Wyjątek od tej zasady przewiduje końcowa część art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. zawierająca zastrzeżenie, że nie uznaje się za związane z działalnością gospodarczą tych budynków, budowli i gruntów, które ze względów technicznych nie są i nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia tej działalności.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie zawiera legalnej definicji pojęcia "względy techniczne". Dokonując wykładni tego pojęcia należy się odwołać, jak słusznie podkreśliły to organy w wydanych rozstrzygnięciach, do wypracowanego na gruncie analizowanego przepisu dorobku doktryny i orzecznictwa sądów administracyjnych. Nie budzi zatem wątpliwości Sądu prezentowane w zaskarżonej decyzji rozumienie tego pojęcia, jako trwałych przeszkód, niezależnych od podatnika, odnoszących się do przedmiotu opodatkowania i uniemożliwiających wykorzystywanie obiektu teraz i w przyszłości do jakiejkolwiek działalności gospodarczej. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego szczególną uwagę zwraca się na to, że aby w ogóle można rozważać wystąpienie względów technicznych, muszą mieć one charakter trwały. Przykładowo w wyroku z 9 stycznia 2009 r. II FSK 1354/07, Sąd stwierdził, że "wykładnia użytego w omawianym przepisie wyrażenia - nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych - prowadzi do wniosku, że oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, iż przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. [...]. Tym samym, przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość taka, mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą" (zob. także wyrok NSA z dnia 3 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Kr 1020/92.). W orzecznictwie przyjmuje się również, że przeszkoda, uzasadniająca wystąpienie wyjątku opisanego w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie może być determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Podobnie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 lutego 2014 r. sygn. akt II FSK 1059/12 wskazując, że "analizowany przepis może znaleźć zastosowanie tylko w przypadku zaistnienia obiektywnych okoliczności natury technicznej, całkowicie uniemożliwiających wykorzystanie przedmiotu opodatkowania do celów działalności gospodarczej prowadzonej przez dany podmiot. Tym samym wyłączenie, o jakim mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., nie obejmuje sytuacji, gdy brak możliwości wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej wynika z przyczyn leżących po stronie posiadającego daną nieruchomość przedsiębiorcy. Wskazuje na to przede wszystkim użyte przez ustawodawcę w analizowanym przepisie sformułowanie: (...) nie są i nie mogą być wykorzystywane (...). Pojęcie względów technicznych nie obejmuje swoim zakresem technologicznych, ekonomicznych, jak również finansowych przyczyn braku możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej. Ma ono normatywny kontekst determinowany kryteriami formalnymi właściwymi dla przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409). Względy techniczne w rozumieniu u.p.o.l. to takie, które mają tego rodzaju związek z nieruchomością gruntową lub budowlaną, że ze swej natury nieruchomość ta nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia danej działalności gospodarczej."

W kontrolowanej sprawie bezspornym jest posiadanie przez skarżącą statusu przedsiębiorcy oraz fakt, że w badanym okresie pozostawała ona użytkownikiem wieczystym nieruchomości położonej w K., obręb B., w skład której wchodzą: działka nr [...] o powierzchni 7.816.00 m2, oraz działka nr [...] o powierzchni 22.714.00 m2, stanowiące tereny przemysłowe. W ramach ustalonego w sprawie stanu faktycznego nie budziło również sporu, że Spółka była właścicielem położonych na ww. gruntach budynków. Za prawidłowe należy również uznać ustalenia organu, iż Spółka była właścicielem budynku stacji transformatorowej o pow. 168,60 m2, co wynikało jednoznacznie z wyroku Sądu Rejonowego w Opolu sygn. akt [...]. Organy nie kwestionowały również, że w kontrolowanym okresie na powyższej nieruchomości Spółka nie prowadziła działalności gospodarczej. Fakt ten nie mógł jednak stanowić podstawy do zastosowania obniżonej stawki podatku, gdyż, jak już powyżej wskazano, do uznania danego obiektu jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczający jest sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę i nie jest konieczne faktyczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z określoną działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika.

Zaaprobować należy także ustalenia organów, że w zakresie opodatkowania działek gruntu: nr [...] o powierzchni 7.816,00 m2 i nr [...] o powierzchni 22.714,00 m2, a także budynku administracyjno-socjalnego o pow. 521,09 m2 i budynku stacji transformatorowej o pow. 168,60 m2, nie zachodzą względy techniczne, które umożliwiłyby zastosowanie stawki właściwej dla gruntów i budynków pozostałych. Podstawą takich ustaleń była analiza dokumentacji zgromadzonej w sprawie, w tym protokołu oględzin przedmiotowej nieruchomości, opinii biegłego z zakresu budownictwa - Inspektora Nadzoru W. R., operatu szacunkowego oraz licznych wyjaśnień strony i przedłożonych przez nią dokumentów.

W ocenie Sądu, w świetle ustalonych w niniejszej sprawie okoliczności faktycznych rozpatrywanych przez pryzmat prawidłowo przyjętej przez organy wykładni pojęcia "względy techniczne"- rozumianego jako trwałej, obiektywnej i niezależnej od woli podatnika przeszkody w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej - prawidłowa była ocena organów, że tak rozumiane "względy techniczne" w stosunku do powyższych nieruchomości nie zaistniały. Za słuszny uznać należy przyjęty w zaskarżonej decyzji pogląd, że ani brak drogi dojazdowej, ani brak możliwości dostawy prądu, nie uzasadniają zastosowania w tym przypadku stawki właściwej dla gruntów i budynków pozostałych.

Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego dowodzi, że organy dokonały prawidłowej kwalifikacji użytkowanych wieczyście przez skarżącą działek gruntu nr [...] i [...], słusznie wykluczając istnienie takich przeszkód technicznych, dotyczących tego gruntu, które uniemożliwiałyby jego wykorzystanie w prowadzonej działalności. Sąd podziela stanowisko organów, że podnoszona przez skarżącą okoliczność braku dostępu do drogi publicznej nie jest przeszkodą, której usunięcie nie leży w gestii przedsiębiorcy i która ma charakter trwały. Skarżąca sama w skardze wskazała na podjęte przez nią kroki prawne celem uzyskania dostępu do nieruchomości, co świadczy, iż podnoszona okoliczność ma przejściowy charakter i zostanie zniwelowana w momencie wydania rozstrzygnięcia przez właściwy sąd.

Ponadto Sąd zauważa, że w przypadku gruntów trudno jest mówić o wadach technicznych, uniemożliwiających jego eksploatację, gdyż grunty z natury rzeczy nie mają technicznego charakteru. Dlatego też, jak słusznie wskazał organ odwoławczy, w przypadku gruntów o niemożności ich wykorzystania do prowadzonej działalności gospodarczej można mówić tylko w wyjątkowych sytuacjach, np. takich jak chemiczne, radioaktywne czy bakteriologiczne skażenie gruntu. Takie zaś okoliczności nie miały miejsca w niniejszej sprawie. Równocześnie skarżąca nie wykazała takich wad technicznych, tkwiących w przedmiocie opodatkowania, które świadczyłyby o niemożności jego wykorzystania, np. że grunt ten jest zalany, skażony czy posiada cechy szczególnego ukształtowania. Okoliczności takie nie wynikają również z zebranych w sprawie dowodów, a wręcz przeciwnie, włączona do protokołu oględzin dokumentacja fotograficzna wskazuje, że na gruncie tym brak jest takich przeszkód.

Zdaniem Sądu, nie ma również podstaw do kwestionowania przyjętych prawidłowo ustaleń faktycznych w zakresie opodatkowania należących do Spółki budynków. Jak wynikało z akt sprawy wszystkie, położone na działkach nr [...] i [...] budynki spełniały wymogi definicji budynku, określonej w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., zgodnie z którą za budynek uważa się obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

W niniejszej sprawie nie są kwestionowane przez stronę i nie budzą wątpliwości Sądu ustalenia organów przyjęte w stosunku do budynków: hali produkcyjnej z budynkiem socjalnym, hali produkcyjnej (spawalnia) z magazynem i hali walcarko - prostarki, o łącznej pow. 4.259,10 m2, w przypadku których organy uznały, bazując na opinii inspektora nadzoru, że budynki te nie nadają się do użytkowania i nie mogą być wykorzystywane w działalności ze względów technicznych, czego skutkiem było opodatkowanie tych przedmiotów przy użyciu stawki jak dla budynków pozostałych.

Spór dotyczy natomiast dwóch budynków, tj. budynku administracyjno-socjalnego o pow. 521,09 m2 i budynku stacji transformatorowej o pow. 168,60 m2, w stosunku do których strona podnosi, że względy techniczne są uzasadnione brakiem dostępu do mediów (energii elektrycznej i wody) oraz ogólnym złym stanem technicznym tych budynków.

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę argumentów tych nie podziela, uznając, w ślad za organem, że podobnie jak w przypadku dostępu do drogi koniecznej, przeszkody te nie mają charakteru trwałego i niezależnego od woli przedsiębiorcy. Skarżąca, powołując się na włączone do akt sprawy pisma C i TE S.A (następcy prawnego C), nie wykazała bowiem, że wykluczona jest dostawa prądu od innego dostawcy.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 września 2011 r. sygn. II FSK 512/10 wskazał, że "względy techniczne, na które powołała się strona (odcięcie dopływu energii elektrycznej, wody, kanalizacji itp.) mają charakter przejściowy, nie wynikają z przyczyn obiektywnych lecz z postępowania współwłaścicieli." Podobnie wypowiedział się WSA w Kielcach w wyroku z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. I SA/Ke 137/14, wskazując, że brak przyłączy elektrycznych i wodnokanalizacyjnych nie dotyczy konstrukcji budynku i nie stanowi obiektywnej przeszkody wyłączającej możliwość wykorzystywania budynku w przyszłości. Istnienie takiej okoliczności nie ma charakteru trwałego, bowiem przeszkoda taka może zostać zlikwidowana w każdym momencie poprzez podjęcie przez skarżącą działań o charakterze faktycznym zmierzających do przyłączenia budynku do sieci.

Podzielając w pełni wyrażone w tych rozstrzygnięciach poglądy tut. Sąd wskazuje, że trudno mówić o obiektywnym charakterze przeszkody, w sytuacji, gdy przedsiębiorca powołując się na odcięcie nieruchomości od infrastruktury technicznej (elektrycznej, wodnokanalizacyjnej), poprzestaje na wykazaniu braku dostaw od jednego tylko dostawcy, nie poszukując innych dróg rozwiązania tej sytuacji.

Ponadto podkreślić należy, iż w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn. akt I SA/Gl 760/04 wyrażono pogląd, akceptowany także przez tut. Sąd , że pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych. Tym samym podnoszona w skardze okoliczność o planowanej rozbudowie Elektrowni B. i potencjalnej możliwości utraty własności nieruchomości na rzecz spółki T, co czyniłoby nieuzasadnionymi ekonomicznie ponoszenie nakładów na powyższą nieruchomość, pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie. Dopóki bowiem skarżąca pozostaje właścicielem budynków, to na niej ciąży zarówno obowiązek podatkowy jak i wynikający z art. 62 ust. Prawa budowlanego obowiązek utrzymania budynków w należytym stanie technicznym. W tej sytuacji hipotetyczna możliwość wykupienia nieruchomości przez inną spółkę nie może uzasadniać wystąpienia względów technicznych, gdyż jak wykazano to wyżej, pojęcie to nie obejmuje swym zakresem przyczyn ekonomicznych. Zauważyć przy tym należy, że z załączonej do skargi notatki, mającej potwierdzić argumenty skarżącej wynika, że notatka została sporządzona 25 kwietnia 2008 r., podczas gdy kontrolowana sprawa dotyczy okresu 2011 r.

Odnosząc się do argumentów skargi o złym stanie technicznym spornych budynków, o czym świadczy opinia inspektora nadzoru, wskazać należy, że organy podatkowe nie kwestionowały tej okoliczności, jednak prawidłowo wywiodły, że nie ma ona charakteru obiektywnego i trwałego, co upoważniłoby skarżącą do zastosowania obniżonej stawki opodatkowania. Ponadto, w uzupełnieniu tej opinii z dnia 21 maja 2012 r. biegły w odniesieniu do budynku administracyjno – biurowego stwierdził, że w części tego budynku trwa (lub został przerwany) remont polegający na wymianie instalacji sanitarnych i elektrycznych i po jego wykonaniu budynek będzie nadawał się do użytkowania.

Nie mogą również odnieść oczekiwanego skutku podniesione w skardze argumenty pełnomocnika, iż za przyjęciem stanowiska strony przemawiają również względy celowościowe. Brak bowiem dochodu z prowadzonej na danej nieruchomości działalności gospodarczej nie stanowi na gruncie ustawy o podatkach i opłatach lokalnych przesłanki do odstąpienia od reguły ogólnej, że sam fakt posiadania gruntu, budynku lub budowli przez przedsiębiorcę lub inny podmiot prowadzący działalność gospodarczą przesądza o uznaniu, że te przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Sąd ponadto zwraca uwagę na konieczność ścisłej, a nie rozszerzającej interpretacji omawianego przepisu jako wprowadzającego wyjątek od zasady opodatkowania nieruchomości będących w posiadaniu przedsiębiorcy wyższą stawką podatkową.

Reasumując, zdaniem Sądu, organy podatkowe, rozważyły wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne do wykazania czy w rozpatrywanej sprawie zachodzą względy techniczne, wyłączające opodatkowanie według stawek przewidzianych dla przedmiotu związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. W ślad za organem stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skargi, zebrany w sprawie materiał dowodowy nie dawał jednak podstaw do oceny, by owe względy techniczne, rozumiane jako trwała przeszkoda o charakterze obiektywnym, której usunięcie nie leży w gestii przedsiębiorcy, miały miejsce w przypadku objętych sporem nieruchomości skarżącej. Chybione są zatem zarzuty skargi wskazujące na niepodjęcie przez organy niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego. W ocenie Sądu, dla ustalenia istnienia przesłanki opisanej w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wystarczający był zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym protokół oględzin nieruchomości i opinia inspektora nadzoru z dnia 16.04.2012 r. wraz z pismem uzupełniającym z dnia 21.05.2012 r. oraz przedłożony przez skarżącą operat szacunkowy. Organy w toku postępowania odniosły się do wszystkich podnoszonych przez stronę argumentów i uwzględniły składane przez Spółkę dowody, przy czym odmienna ocena tych dowodów nie może stanowić o naruszeniu prawa. Prawidłowo także uznał organ odwoławczy, że nie istniała potrzeba przeprowadzenia dowodu z przesłuchania Prezesa Spółki B. D. Podkreślić bowiem należy, że organ jest obowiązany do zgromadzenia dowodów tylko w takim zakresie, w jakim jest to niezbędne do ustalenia stanu faktycznego. Jeżeli organ podatkowy, na podstawie zebranych dowodów w toku postępowania może dokonać niebudzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, co miało miejsce w niniejszej sprawie, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Skarżąca nie wskazała przy tym w odwołaniu żadnych okoliczności, które miałyby być dowiedzione przy pomocy tego dowodu. Sąd zauważa, że wprawdzie organ nie zachował wymaganej prawem formy postanowienia, jednakże powyższe uchybienie nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania, daje podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd za chybione uznaje zarzuty skargi, dotyczące naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności naruszenia zasady prawdy obiektywnej (art. 121,122, 180 § 1 i 187 § 1, 191 O.p.). Podjęte przez organy rozstrzygnięcie zostało, w ocenie Sądu, oparte na pełnym i prawidłowo zgromadzonym oraz wszechstronnie rozpatrzonym materiale dowodowym, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej, dającym przez to podstawę do prawidłowych ustaleń faktycznych. W ramach dokonanej oceny zebranych w sprawie dowodów nie naruszono zasady ich swobodnej oceny, wskazując przy tym na te istotne okoliczności, które spowodowały uznanie, że w odniesieniu do będących przedmiotem sporu nieruchomości nie zaistniały względy techniczne, o których mowa w art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Poczynione w tym względzie ustalenia w pełni odpowiadają zasadom logiki i doświadczeniu życiowemu, wskutek czego przyjęta w skarżonej decyzji ocena prawna mieści się w granicach zakreślonych w art. 191 O.p. Ocena ta znalazła wyraz we wszechstronnym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada wymogom art. 210 § 4 O.p.

Nieuzasadnione okazały się również zarzuty naruszenia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l, gdyż organy prawidłowo zastosowały przepis prawa materialnego i dokonały jego właściwej wykładni.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.