Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1642/01
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2004-06-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 630  Obrót towarami z zagranicą, należności celne i ochrona przed nadmiernym  przywozem towaru na polski obszar celny
Skarżony organ: Prezes Głównego Urzędu Ceł
Treść wyniku: *Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Henryka Łysikowska Sędziowie: Sędzia NSA Anna Moskała Sędzia NSA Krystyna Anna Stec (sprawozdawca) Protokolant: Monika Mikołajczyk po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2004 r. przy udziale sprawy ze skargi Zarządcy Masy Upadłości A S.A. we W. na decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] Nr [...] Nr [...] Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty długu celnego odda la skargę.


UZASADNIENIE

Sygn.akt 3 I SA/Wr 1642/01 2

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] oznaczoną numerami [...],[...] i [...] Prezes Głównego Urzędu Ceł utrzymał w mocy skierowane do A S.A. we W. decyzje Dyrektora Urzędu Celnego we W. z dnia [...] o numerach [...] do [...],[...] do [...],[...],[...] do [...], którymi 25 zgłoszeń celnych z okresu od [...] - [...] (o niespornych numerach) uznano za nieprawidłowe i określono kwoty długu celnego.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że strona w dniach od [...] do [...] dokonała na formularzach SAD o niespornych numerach 25 zgłoszeń do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu m.in. towar określony jako urządzenia wejścia-wyjścia, deklarując kod [...] - z zerową stawką celną.

W wyniku powtórnej kontroli, po przeprowadzeniu postępowania wszczętego celem ustalenia prawidłowej klasyfikacji towarowej i stawki celnej importowanego towaru organ celny I instancji uznał zgłoszenia za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji towarowej i objęte procedurą dopuszczenia do obrotu rozdzielacze sieciowe zaklasyfikował do kodu [...] - ze stawka celną w wysokości 8% wartości celnej towaru i określił kwotę wynikającą z długu celnego.

Organ II instancji, po wniesieniu przez stronę odwołania zawierającego wniosek o uchylenia decyzji i umorzenia postępowania, zobowiązał stronę do złożenia w języku polskim materiałów informacyjnych, dotyczących budowy, funkcji i sposobu działania rozdzielaczy sieciowych.

Materiał dowodowy sprawy strona uzupełniła o katalogi handlowe korporacji B i C - zawierające informacji dotyczące budowy, funkcji i sposobu działania rozdzielaczy sieciowych typu: hub, switch i routter, wyjaśniając, że nie posiada katalogów spornych rozdzielaczy, jednakże dane uwidocznione w załączonych katalogach stanowią materiał poglądowy także w przedmiotowej sprawie.

Po zapoznaniu się z aktami sprawy organ odwoławczy wywodził, iż zgodnie z art.85 kodeksu celnego należności celne przywozowe wymagalne są według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Nadto wskazano, że w celu dokonania prawidłowych klasyfikacji taryfowej kierować się należało brzmieniem mających moc norm prawnych Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (jako integralnej części Taryfy Celnej) oraz uwag do sekcji, działów taryfy, które decydują jak poszczególne towary należny klasyfikować.

Ponadto stwierdzono, że "Wyjaśnienia do taryfy celnej", które z dniem 1.01.1998r. stały się przepisami prawa wprowadzonego zarządzeniem Prezesa GUC z 17.09.1997r. - wyjaśnienia do taryfy celnej (M.P. nr 76,poz.715) zawierają komentarz z wykładnią taryfy celnej. Wyjaśniono, że zgodnie z regułą 1 Ogólnych

Sygn.akt 3 I SA/Wr 1642/01 3

Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej "dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag". W myśl zaś reguły 3a "pozycja, określająca towar w sposób najbardziej szczegółowy ma pierwszeństwo przed pozycjami określającymi towar w sposób bardziej ogólny". Ustalono, że przedmiotem importu były rozdzielacze sieciowe - huby tj. urządzenia służące do łączenia ze sobą komputerów poprzez wewnętrzną sieć kablową i niemające bezpośredniego połączenia z sieciami telekomunikacyjnymi; przesyłanie danych odbywa się w obrębie sieci wewnętrznej na drodze cyfrowej wymiany danych. Ustalenia te oparto na wyjaśnieniach strony. Na podstawie przedłożonych w poczet dowodów katalogów stwierdzono zaś, że rozdzielacze sieciowe scharakteryzowane zostały jako elementy w systemie komunikacji, pozwalające na współpracę z siecią komputerów PC, serwerów i urządzeń peryferyjnych, umożliwiające dołączonym do nich urządzeniom sieciowym porozumiewanie się ze sobą i wymianę informacji; funkcją ich zatem jest transmisja i rozdział systemu komputerowego.

Podniesiono, że rodzaj importowanego towaru w istocie był poza sporem, spór dotyczył zaś tego jak klasyfikować sprowadzony towar, czy z racji zastosowania w systemie (przetwarzania danych) urządzenia winny być traktowane jako urządzenia pamięci (inne niż drukarki i klawiatury) czy też ze względu na funkcję, jaką wykonują, ich klasyfikacja winna być dokonana zgodnie z postanowieniami Taryfy celnej tj. Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej, uwagami do sekcji XVI oraz działu 84 i 85.

Stwierdzono, że maszyny automatycznego przetwarzania danych składają się zwykle z pewnej liczby oddzielnych, wzajemnie ze sobą połączonych jednostek; tworzą wówczas system, który definiuje uwaga 1 podpozycji działu 84. Zgodnie z tą uwagą wyrażenie "system" oznacza maszyny do automatycznego przetwarzania danych, które to maszyny spełniają warunki przedstawione w uwadze 5b do działu 84 i które składają się co najmniej z jednostki centralnej, jednego urządzenia wejścia (np. klawiatury lub skanera) i jednego urządzenia wyjścia (monitora ekranowego lub drukarki).

Zauważono, że zasady klasyfikacji urządzeń składowych systemu określone zostały w uwadze 5 do działu 84. Do uznania urządzenia za część składową systemu oprócz warunków wskazanych w pkt B konieczne jest też spełnienie warunków określonych w pozostałych punktach, czyli C, D oraz E. I tak: zgodnie z uwagą 5 (E) maszyny spełniające specyficzne funkcje - inne niż przetwarzanie danych - i zwierające lub współpracujące z maszyną do automatycznego przetwarzania danych należy klasyfikować w pozycjach odpowiednich do ich indywidualnych funkcji lub, jeśli nie ma takiej możliwości, w pozycjach pozostałych. Wywodzono, że skoro przedmiotowe rozdzielacze są elementami systemu to ich klasyfikacji winna być przeprowadzona zarówno zgodnie z powołana wyżej uwagą 5 do działu 84 jak również z uwagą 2 do sekcji XVI, ustalającej zasady klasyfikacji części maszyn objętych tą sekcją. Zgodnie z postanowieniami uwagi 2a części będące towarami

Sygn.akt 3 I SA/Wr 1642/01 4

zaliczanymi do jakichkolwiek pozycji występujących w działach 84 lub 85 należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do tychże pozycji.

Przypominając, że funkcją główną przedmiotowych rozdzielaczy jest transmisja i rozdział sygnału komputerowego stwierdzono, że wszelkiego rodzaju sprzęt do telefonii i telegrafii przewodowej, czy też do innej formy przekazywania danych w cyfrowych systemach przewodowych ujęty został w pozycji 8517 taryfy celnej.

Wynika to zarówno z brzmienia tej pozycji - "elektryczny sprzęt do telefonii i telegrafii przewodowej, włączając przewodowe aparaty telefoniczne ze słuchawka bezprzewodową oraz sprzęt telekomunikacyjny dla systemów przewodowych pod prąd nośny lub dla systemów przewodowych cyfrowych, wideofony" jak również z komentarza do poz. 8517, zawartego w Wyjaśnieniach do Taryfy Celnej, które od 1.01.1998r. są przepisami prawa.

Zgodnie z powołanym komentarzem w podpozycji 8517 50 nazwanej - "Inna aparatura dla systemów przewodowych na prąd nośny lub dla systemów przewodowych cyfrowych" klasyfikuje się urządzenia działające na zasadzie modulacji elektrycznego prądu nośnego lub wiązki świetlnej za pomocą sygnałów analogowych lub cyfrowych. Stosuje się do nich techniki modulacji prądu nośnego oraz modulacji impulsowo-kodowej (PCM) albo inny system cyfrowy. W podpozycji tej dla innych urządzeń niż dla systemów przewodowych na prąd nośny wyszczególniony został kod [...]. Powyższym kodem objęte są wszelkie urządzenia dla systemów przewodowych cyfrowych, niezależnie do tego czy pracują w sieciach telekomunikacyjnych czy też w sieciach komputerowych, np. w sieci LAN. Bezspornie, zdaniem odwoławczego organu celnego, przedmiotem importu były właśnie tego typu urządzenia stąd klasyfikacja dokonana przez organ celny I instancji była prawidłowa. Podkreślono, że klasyfikacja importowanego towaru do kodu [...] nie była możliwa, bowiem zakres przedmiotowy spornego towaru nie spełnia brzmienia kodu, klasyfikację taka wyklucza uwaga 5e do działu 84 i uwaga 2a do sekcji XVI Taryfy celnej,, Klasyfikacja taryfowa strony

-

narusza zatem przede wszystkim 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 19.12.1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej.

Organ celny przyznał, że w Biuletynie Urzędowym Głównego Urzędu Ceł z [...] przełączniki - rozgałęziacze do łączenia dodatkowych urządzeń zewnętrznych, realizujące połączenia logiczne w oparciu o elementy czynne -przypisane zostały do kodu [...] , jednakże zauważono, iż w czasie dokonywania zgłoszenia celnego towaru obowiązywały "wyjaśnienia do trafy celnej" wprowadzone powoływanym wyżej zarządzeniem, a treści komentarza zawartego w tych wyjaśnieniach jednoznacznie wskazuje, iż przedmiotowy towar powinien być zaklasyfikowany do pozycji 85 17.

Nadto dla urządzeń używanych w sieciach komputerowych do transmisji i rozdziału sygnału komputerowego wydane zostały wiążące informacje taryfowe nr [...],[...],[...] z [...].

Sygn. akt 3 I SA/Wr 1642/01

Odnośnie naliczonych odsetek organ celny powołał przepis art. 222§4 Kodeksu celnego i §1 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z 20.11.1997r. w sprawie określenia wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania i stwierdził, że organ celny pobiera odsetki wyrównawcze gdy kwota długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych bądź niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym z wyjątkiem gdy: 1/ dłużnik udowodni, że nie wynika to z zaniedbania bądź świadomego działania, 2/ kwota odsetek wyrównawczych nie przekracza 20 ECU.

Nie godząc się z powyższym rozstrzygnięciem spółka akcyjna A wniosła do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę.

Domagając się w niej uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia od strony kosztów postępowania spółka podniosła zarzut:

1. naruszenia Kodeksu celnego, w tym szczególnie art.5 §1 i §2, art. 13 i art.85 w następstwie wadliwej klasyfikacji taryfowej, utrzymanie i wymiar opłaty dodatkowej niezgodnie z treścią przepisu i sprzecznie z interpretacją własną GUC;

2. naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji bez wyraźnego umocowania w kodeksie celnym i co za tym idzie bez podstawy prawnej.

Spółka w uzasadnieniu wskazała, że od 1994r. nie uległy zmianie opisy i kody działów 84 i 85 taryfy celnej. Zgodnie z Komunikatem Prezesa GUC z 20.05.1994r. w sprawie klasyfikacji sprzętu komputerowego, jego elementy powinny być klasyfikowane do poz. L.p. 38 (przełączniki, rozgałęziacze (obecnie rozdzielacz) do łączenia dodatkowych urządzeń zewnętrznych (realizuje połączenia logiczne w oparciu o elementy czynne np. układy scalone) kod [...] - wyroby rozpoznawalne jako części komputerowe.

Zdaniem spółki kolejnym potwierdzenie jednolitości interpretacji taryfy jest to, ze wcześniej organy celne nie kwestionowały, lecz akceptowały tak zgłaszane urządzenia wejściowe lub wyjściowe. Zwrócono uwagę, ze zmiana stanowiska organów spowodowana została wydaniem w listopadzie 1999r. trzech wiążących informacji taryfowych przez GUC w odpowiedzi na zapytania indywidualnych podmiotów gospodarczych, nie stanowiły one jednak źródła prawa w innych indywidualnych sprawach (art.5§1 i §2 Kodeksu celnego), tym bardziej, ze zmiana stanowiska nie została opublikowania. W/w zmiana stanowiska nie mogła zatem działać wstecz i odnosić się do zdarzeń i decyzji organów dokonanych w latach 1998-1999.

Spółka zarzuciła też, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono przekonująco, dlaczego sporny towar podlegał zaliczeniu do pozycji innej niż wskazana przez importera. W szczególności wskazano, że interpretacja organów celnych - co do grup towarowych - była dowolna. Zarzucono też nie przytaczanie w uzasadnieniu decyzji dosłownych brzmień uwag, lecz wybiórcze ich używanie. Skarżąca twierdziła, że rozgałęziacze są urządzeniami wejścia i wyjścia i służą do łączenia ze sobą komputerów w wewnętrznej i zamkniętej sieci (lokalnej)

sygn.akt 3 I SA/Wr 1642/01 6

komputerowej; nie mają zatem zastosowania w zewnętrznej sieci telekomunikacyjnej jak również nie mają z nią bezpośredniego połączenia, funkcjonując wyłącznie w wewnętrznych sieciach komputerowych. W ocenie spółki zgodnie z Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej należało wziąć pod uwagę kryterium przeznaczenia towaru i to nie przeznaczenie w sensie wykorzystania przez importera, ale przeznaczenie według zamysłu producenta.

Odnośnie odsetek spółka podniosła, że działała zaufaniu do organów celnych i w dobrej wierze, że zastosowana stawka celna była prawidłowa, spółka postępowała uczciwie i rzetelnie, jeżeli nawet powstał dług celny - to nie jest on następstwem zawinionego działania.

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie -podtrzymując zaprezentowane wcześniej stanowisko.

Po wniesieniu skargi ogłoszono upadłość skarżącej spółki z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z przepisem art.97§l ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1.01.2004r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy z 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270). Wobec powyższego niniejsza skarga podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we W., jako rzeczowo i miejscowo właściwy.

Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie art.124 §1 pkt 4 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd z urzędu zawiesza postępowanie, jeżeli w stosunku do strony zostało wszczęte postępowanie upadłościowe, a sprawa dotyczy przedmiotu wchodzącego w skład masy.

W niniejszej sprawie niewątpliwie upadłość skarżącej spółki ogłoszono po wniesieniu skargi. Mimo to - w ocenie Sądu - nie zachodziła konieczności formalnego zawieszenia postępowania i nie było przeszkód w prowadzeniu sprawy z udziałem zarządcy masy upadłości.

Wskazać należy, iż ustawa z dnia 28.02.2003r. Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U Nr 60,poz.535) odróżnia ogłoszenie upadłości z możliwością zawarcia układu od ogłoszenie upadłości obejmującego likwidację majątku upadłego. Nadto przewiduje odmienne skutki wpływu ogłoszenia upadłości na inne toczące się postępowania właśnie w zależności od rodzaju ogłoszonej upadłości. I tak:

1/ zgodnie z art. 138 Prawa upadłościowego, jeżeli ustanowiono zarząd własny upadłego - nadzorca sądowy wstępuje z mocy prawa do postępowań sądowych i administracyjnych dotyczących masy upadłości.

sygn.akt 3 I SA/Wr 1642/01 7

W ocenie sądu przepis ten, przez wprowadzenie z mocy prawa w miejsce upadłego - jako strony postępowania - nadzorcy sądowego - powoduje brak uzasadnienia dla zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego; 2/ przepis art.144 stanowi, że jeżeli ogłoszono upadłość obejmującą likwidację majątku upadłego to postępowania sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i dalej prowadzone jedynie przez syndyka masy upadłości lub przeciwko niemu; w myśl zaś art.145 postępowania wszczęte przed dniem ogłoszenia upadłości o wierzytelności zaspokajane z masy upadłości mogą być przeciwko syndykowi podjęte tylko, gdy wierzytelności te po wyczerpaniu trybu określonego ustawa nie zostały umieszczone na licie wierzytelności. Powyższe zdaniem Sądu oznacza, że zawieszenie postępowania sądowoadministrcayjnego jest obligatoryjne a podjęte będzie tylko w razie wyczerpania - co do wierzytelności - trybu upadłościowego; 3/ artykuł zaś 139 prawa upadłościowego wskazuje, że jeżeli upadły (w upadłości ogłoszonej celem zawarcia układu) pozbawiony został prawa zarządu masą upadłości (jak w niniejszej sprawie) to postępowania sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone wyłącznie przez zarządcę, który działa na rzecz upadłego, lecz w imieniu własnym.

Porównując powyższe uregulowanie z poprzednimi uznać należy, iż w ostatnim przypadku (a taki ma miejsce w rozpatrywanej sprawie) winno nastąpić zawieszenie postępowania a jego podjęcie możliwe jest z chwilą dobrowolnego wstąpienia zarządcy masy upadłości.

Ponieważ jednak w niniejszej sprawie Sąd wiadomość o charakterze upadłości powziął w momencie "wstąpienia" zarządcy masy upadłości do postępowania sądowego zawieszenie postępowania - przy konieczności jego jednoczesnego podjęcia - oceniono jako zbędne.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, iż po myśli art. 1 § 1 i §2 ustawy z 25.07.2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.Nr 153,poz.l269) - sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§1), a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Nadto zgodnie z art.3§l powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone ustawą. Wyżej powiedziane oznacza, że skarga może zostać uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145-150 ustawy).

W ocenie Sądu skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Jak wynika z akt sprawy organy celne obu instancji uznały dokonane przez importera zgłoszenie celne za nieprawidłowe, zmieniły klasyfikację

sygn.akt 3 I SA/Wr 1642/01 8

importowanego towaru z kodu [...] na kod [...] co rzutowało też na stawkę % cła. Konsekwencją powyższego było uznanie zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenie kwoty długu celnego (art.65 §4 pkt 2b ustawy z dnia 9.01.1997r. Kodeks celny (Dz.U.Nr 23,poz.ll7 ze zm.).

W tym stanie rzeczy istota sporu sprowadza się do tego, który ze wskazanych wyżej kodów PCN jest - w świetle obowiązujących przepisów prawa - dla sprowadzonego towaru właściwy.

Zgodnie z art.85 §1 powołanej wyżej ustawy Kodeks celny należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Sporną zaś w sprawie kwestię taryfy celnej i klasyfikacji towarów reguluje przede wszystkim przepis art.13 Kodeksu celnego. Zgodnie z treścią §1 powołanego artykułu "Cła określane są na podstawie taryfy celnej lub innych środków taryfowych". Omawiany przepis art.13 Kodeksu celnego zawiera ustawową delegację dla Rady Ministrów do ustanowienia, w drodze rozporządzenia, taryfy celnej (§6) oraz dla Ministra właściwego do spraw finansów publicznych do ogłoszenia, w drodze rozporządzenia, wyjaśnień do taryfy celnej, zapewniających jednolitą i właściwą interpretację Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, Scalonej Nomenklatury oraz Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego.

Wedle stanu prawnego obowiązującego w dacie dokonania zgłoszenia celnego obowiązującymi w tym zakresie były przepisy: rozporządzenia Rady Ministrów z 19.12.1997r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej (Dz.U.Nr 158,poz.l047) oraz przepisy zarządzenia Prezesa GUC z dnia 17.09.1997r. w sprawie wyjaśnień do taryfy celnej (M.P.Nr 76,poz.715) - wydane w oparciu o wskazane wyżej ustawowe delegacje. Przepisy te w pełni odzwierciedlają postanowienia umów międzynarodowych.

W szczególności pozostają w zgodzie z Międzynarodową konwencją w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzoną w Brukseli dnia 14 czerwca 1983r. (publ. Dz.U.z 1997r. Nr ll,poz.62) na mocy oświadczenia rządowego z 30.12.1996r. (Dz.U.Nr ll,poz.63). Na mocy powyższej Konwencji Polska zobowiązała się (art.3) do stosowania Ogólnych Reguł Interpretacji Systemu Zharmonizowanego, a także wszystkich uwag dotyczących sekcji, działów i podpozycji jak i że nie będzie modyfikowała zakresu sekcji, działów, pozycji lub podpozycji Systemu Zharmonizowanego (z zastrzeżeniem takiego przystosowania tekstowego, jakie może być konieczne dla efektywnego stosowania Systemu Zharmonizowanego w ustawodawstwie krajowym), oraz że będzie przestrzegała kolejności cyfrowych Systemu Zharmonizowanego. W/w Konwencja nawiązuje też do Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej, sporządzonej w Brukseli, 15 września 1950 roku (Dz.U.zl978r. Nr ll,poz.43 - oświadczenie rządowe o przystąpieniu Dz.U. z 1978r. Nr ll,poz 44.), Zarówno postanowienia Konwencji w sprawie

sygn.akt 3 I SA/Wr 1642/01 9

zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów (art.10) jak i Konwencji o utworzeniu Rady Współpracy Celnej (CCC), występującej pod roboczą nazwą Światowej Organizacji Celnej -WCO (art.III lit.d) świadczą o tym, że interpretacje dokonywane przez właściwe organy mają charakter wykładni wiążącej.

W konsekwencji tego, co wyżej powiedziano, stwierdzić należy, iż w sprawie, istota której sprowadza się do głównie do oceny prawidłowości taryfikacji celnej sprowadzonego towaru, zasadnie organy celne przyjęły w niniejszej sprawie, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowią unormowania Kodeksu celnego oraz powołanych wyżej aktów wykonawczych do tej ustawy - odzwierciedlających międzynarodowe uregulowania.

Ogólne Reguły Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej, zamieszczone na początku Taryfy celnej, stanowią, że klasyfikacja towarów podlega wskazanym w nich zasadom. Ustanowione tam reguły stanowią usystematyzowany, spójny system klasyfikacji towarowej, gdzie każdy towar może być klasyfikowany tylko do jednej pozycji określonej w nomenklaturze. Nadto do każdego importowanego towaru przypisany jest odpowiedni kod Taryfy z przyporządkowaną do niego stawką celną.

Zgodnie z regułą 1 ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów zaś prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, dalsze reguły Ogólnych Reguł (...) mają zaś zastosowanie o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag. Za pierwszeństwem reguły 1 w stosunku do ogólnych reguł interpretacyjnych oznaczonych numerami od 2 do 6 świadczy też chronologiczny układ tych uwag.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu, organy celne kierując się powyższą regułą zasadnie zakwestionowały taryfikacje dokonaną przez importera.

Pozycja 8471 i - jak wynika z jej brzmienia - obejmuje m.in. maszyny automatycznego przetwarzania danych i urządzenia do tych maszyn. Co oznacza wyrażenie "maszyny do automatycznego przetwarzania danych" w rozumieniu tej pozycji zdefiniowano w uwadze 5-(A) Uwag do działu 84, i nie było w sprawie sporne, że przedmiotowy towar nie zaliczał się do maszyn automatycznego przetwarzania danych w rozumieniu powołanej uwagi. Wskazać jednakże należy, iż zgodnie z uwagą 5-(B) maszyny do automatycznego przetwarzania danych mogą mieć postać systemów. Urządzenie uważa się (w myśl tej uwagi) za część kompletnego systemu, jeżeli spełnia łacnie następujące warunki:

a/ jest wyłącznie lub zasadniczo używane w systemie automatycznego

przetwarzania danych,

b/ może być przyłączane do jednostki centralnej bezpośrednio lub za pośrednictwem jednego lub więcej urządzeń oraz

sygn.akt 3 I SA/Wr 1642/01 10

c/ jest zdolne do przyjmowania lub dostarczania danych w takiej postaci

kodów lub sygnałów) które mogą być wykorzystane przez ten system. Nie budzi też wątpliwości Sądu, że - zgodnie z uwagą 5-(C) - oddzielnie zgłaszane urządzenia maszyny do automatycznego przetwarzania danych (a więc te będące częścią systemu) należy klasyfikować w pozycji 8471. Zwrócenia uwagi wymaga jednakże, że podstawowa w sprawie uwaga 5-(B), jednoznacznie odsyła w swej treści do uwagi 5-(E), zgodnie z którą uwagą "Maszyny spełniające funkcje specyficzne, inne niż przetwarzanie danych i zawierające lub współpracujące z maszyną do automatycznego przetwarzania danych należy klasyfikować w pozycjach odpowiadających ich indywidualnym funkcjom lub, jeśli nie ma takiej możliwości, w pozycjach pozostałych". Z powyższego wynika zatem, że urządzenie będące częścią omawianego systemu, aby mogło być zaliczone do pozycji 8471 choćby spełniało w/w wymogi z uwagi 5-(B) pkt. a-c to dodatkowo nie może być urządzeniem spełniającym funkcje specyficzne tzn. inne niż przetwarzanie danych.

Tymczasem w niniejszej sprawie - jak zgodnie ustaliły organy celne obu instancji - przedmiotem importu były rozdzielacze sieciowe - huby tj. urządzenia służące do łączenia ze sobą komputerów poprzez wewnętrzną sieć kablową i niemajacą bezpośredniego połączenia z sieciami telekomunikacyjnymi; stwierdzono, że przesyłanie danych odbywa się w obrębie sieci wewnętrznej na drodze cyfrowej wymiany danych. Rozdzielacze te scharakteryzowane zostały jako elementy w systemie komunikacji, pozwalające na współpracę z siecią komputerów PC, serwerów i urządzeń peryferyjnych, umożliwiające dołączonym do nich urządzeniom sieciowym porozumiewanie się ze sobą i wymianę informacji. Z powyższego zatem trafnie wywiedziono, że funkcją ich jest więc transmisja i rozdział sygnału komputerowego. Tak więc choć zgodzić należy się z tym, że sprowadzone urządzenia używane są wyłącznie czy zasadniczo w systemie automatycznego przetwarzania danych, nadto mogą być przyłączone do jednostki centralnej (bezpośrednio czy pośrednio) a poza tym choć zdolne są do przyjmowania lub dostarczania danych, które mogą być wykorzystywane w systemie - to jednak ich funkcją jest w istocie transmisja i rozdział danych a nie przetwarzanie tych danych. Powyższe wyklucza - jak przyjęły to orany celne - możliwość zataryfikowania do pozycji 8471.

Podkreślić należy w tym miejscu, że poczynione ustalenia stanu faktycznego, stosownie do którego zastosowano przytoczoną uwagę 5-(b) i (E), nie były przez stronę kwestionowane. Skarżąca spółka nie twierdziła, że sposób działania urządzenia i jego funkcje są inne od ustalonych. Także w skardze strona przyznała, że przedmiotem importu były rozgałęziacze służące do łączenia ze sobą komputerów w sieci (wewnętrznej). Poza tym ustalenia te znajdują oparcie w materiale dowodowym sprawy, w tym zgodne są z wyjaśnieniami strony i z przedłożonymi przez stronę katalogami analogicznych (wg zapewnień strony) urządzeń.

sygn.akt 3 I SA/Wr 1642/01 11

Dla dodatkowego poparcia prezentowanego stanowiska wskazać należy też na "Uwagi ogólne" do Działu 84 - w szczególności z uwagę (C) - zatytułowaną "Części". Zgodnie z nią bowiem części elektryczne przedstawiane oddzielnie do odprawy celnej zaliczane są z zasady do którejś z pozycji działu 85 (...) i zasadę tę stosuje się nawet wówczas, gdy wyroby te zostały zaprojektowane do stosowania wyłącznie lub głównie w określonej maszynie ujętej w niniejszym (tj.84 Dziale), chyba że zostały włączone w inne części maszyny - co w niniejszej sprawie miejsca nie miało.

Zdaniem Sądu prawidłowo też organy celne - po wykluczeniu klasyfikacji do [...] - sprowadzony towar zataryfikowały do kodu [...]stosując również Regułę 1 [...].

"Uwagi ogólne" do działu 85 - (A) -"Zakres i struktura działu" wskazują, że dział obejmuje urządzenia i sprzęt elektryczny m.in. z wyjątkiem urządzeń i sprzętu objętych działem 84. Także "Uwagi ogólne" - (A)-"Ogólny zakres działu" działu 84 wskazuje, że obejmuje on wszystkie maszyny i urządzenia mechaniczne oraz części do nich, które nie zostały oddzielnie ujęte w dziale 85. Z powyższego wywieść należy, że urządzenia nie zaklasyfikowane do działu 84 w pierwszej kolejności podlegają taryfikacji zgodnie z działem 85.

W niniejszej sprawie, skoro główną funkcją towaru jest transmisja i rozdział sygnału komputerowego, uzasadnione jest zaliczenie go do pozycji 8517. Pozycja ta obejmuje bowiem elektryczny sprzęt do telefonii i telegrafii przewodowej a przez określenie to - jak wskazują wyjaśnienia do pozycji -należy rozumieć urządzenia do przesyłania pomiędzy dwoma miejscami mowy lub dźwięku (albo symboli reprezentujących komunikaty pisemne, obrazy lub inne dane) polegające na zmianie parametrów prądu elektrycznego lub fali świetlnej płynącej w przewodzie metalowym lub dielektrycznym (miedzianym, światłowodach, kablu kombinowanym etc.) łączącym stację nadawczą ze stacją odbiorczą. Pozycja ta obejmuje przy tym wszystkie urządzenia elektryczne przeznaczone do tego celu, wraz ze specjalnymi urządzeniami do systemów przewodowych na prąd nośny. Nadto podpozycja [...] nazwana jako "Inna aparatura dla systemów przewodowych na prąd nośny lub dla systemów przewodowych cyfrowych" wyjaśnia, iż systemy tego typu działają na zasadzie modulacji elektrycznego prądu nośnego lub wiązki świetlnej za pomocą sygnałów analogowych lub cyfrowych; stosuje się do nich techniki modulacji prądu nośnego oraz modulacji impulsowo-kodowej (PCM) albo inny dowolny system cyfrowy; systemy tego typu stosuje się do nadawania wszystkich typów informacji (słów, danych, obrazów itp.).

W świetle niespornych danych o importowanym urządzeniu oraz uwzględniając przytoczone regulacje zawarte w wyjaśnieniach do taryfy celnej uznać należy, zdaniem Sądu, że taryfikacja dokonana przez organy celnej jest w pełni prawidłowa.

Nie można się natomiast zgodzić ze stroną skarżącą, że o taryfikacji decydować winno przeznaczenie towaru, nie tylko faktyczne (czyli faktyczne

sygn.akt 3 I SA/Wr 1642/01 12

wykorzystywanie przez importera) ale i przeznaczenie według zamysłu producenta. Pozostawałoby to w oczywistej sprzeczności z brzmieniem przytoczonych wyjaśnień - a Reguła [...] nakazuje przecież przede wszystkim i w pierwszej kolejności taryfikowanie zgodne z brzmieniem pozycji i uwag. Przy tym zacytowana wyżej uwaga (C) "Uwag ogólnych" do Działu 84 ("Części") wyraźnie wskazuje, że nie ma znaczenia nawet to, że wyrób zaprojektowany został do stosowania głównie lub wyłącznie w określonej maszynie. W tym znaczeniu "przeznaczenie" towaru nie ma zatem decydującego znaczenia. Wbrew zarzutom skarżącej Reguła 1 nie zna kryterium przeznaczenia towaru.

Zdaniem Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji, co do taryfikacji jest wyczerpujące, dokonano prawidłowych ustaleń stanu faktycznego, wskazano dowody na których oparto się przy tym, przytoczono właściwe materialnoprawne podstawy rozstrzygnięć. W tych okolicznościach zarzuty naruszenia prawa, niewyjaśnienia dlaczego sporny towar zaliczono do pozycji innej niż zadeklarowana przez importera jak i zarzut orzeczenie bez wyraźnego umocowania w kodeksie celnym uznać należy za nietrafne i niepopierajace wniosku o uchylenia decyzji.

Odnosząc się do dalszych zarzutów skargi wskazać należy, iż przepis art. 5 Kodeksu celnego w brzmieniu obowiązującym w spornym okresie w §1 stanowił, że "Prezes Głównego Urzędu Ceł wydaje w formie decyzji, na pisemny wniosek osoby, wiążącą informację taryfową dotyczącą klasyfikacji towaru według kodu taryfy celnej". W myśl zaś §2 "Decyzja, o której mowa w § 1, wiąże organy celne oraz osobę, której udzielono tej informacji. Wiążącą informację taryfową stosuje się do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona".

Z akt sprawy wynika tymczasem, że strona nie występowała o udzielenie jej wiążącej informacji taryfowej w rozumieniu cytowanego przepisu. Wprawdzie istotnie w 1994r. ukazał się powołany przez stronę Komunikat GUC. Podnieść jednak należy, że w niniejszej sprawie zastosowanie znajduje Kodeks celny, obowiązujący od 1.01.1998r. W/w Komunikat nie ma tym samym charakteru wiążącej informacji taryfowej określonej art.5 tej ustawy. Zarzut uchybienia temu przepisowi jest więc nieuzasadniony. Dodatkowo jedynie podnieść należy, że wiążąca informacja jako interpretacja i proces stosowania a nie stanowienia prawa, ma wprawdzie na celu złagodzenie ryzyka strony przy "samoobliczeniach" cła. Jednakże przeważa pogląd, że nawet zastosowanie się do urzędowej interpretacji, choć nie może szkodzić, to jednakże nie zwalnia z obowiązku zapłaty. Interpretacja nie może bowiem wpływać na kształt obowiązków wynikających z ustaw.

Przyjąć należy, iż kwestia odsetek wyrównawczych jest konsekwencją uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i określenia kwoty długu celnego.

sygn.akt 3 I SA/Wr 1642/01 13

Zgodnie z art.222§4 Kodeksu celnego jeżeli przesunięcie powstania długu celnego lub zarejestrowania kwoty wynikającej z długu celnego powoduje uzyskanie korzyści finansowej, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze. W §5 tego artykułu upoważniono właściwego ds. finansów publicznych ministra do określenia, w drodze rozporządzenia, wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania. Wydany na tej podstawie akt wykonawczy (rozporządzenie Ministra Finansów z 20.11.1997r. w sprawie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania - Dz.U.Nr 143,poz.958 ze zm.) w §1 ust.3 stanowił, że "Organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, z wyjątkiem gdy:

1) dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania,

2) kwota odsetek wyrównawczych, naliczonych w odniesieniu do towarów objętych tym samym zgłoszeniem celnym, nie przekracza równowartości [...]".

Niewątpliwie organ celny jest obowiązany obliczyć i zarejestrować kwotę długu celnego w ciągu 7 dni od dnia uzyskania możliwości jej obliczenia. Jeżeli zaś dane ze zgłoszenia nie umożliwiają obliczenia kwoty długu celnego w prawidłowej wysokości (jak miało to miejsce w rozpoznawanej sprawie) to uznać należy, iż organ zobligowany był do zastosowania omawianych uregulowań. Zdaniem Sądu nie zachodziły w sprawie okoliczności uzasadniające wyjątkowe odstąpienie od poboru odsetek wyrównawczych. Zaniedbanie bowiem nie może być uznane za "szczególne okoliczności" w rozumieniu art. pkt. 1 ust.3 § 1 powołanego rozporządzenia. Tymczasem fakt, że strona będąca częstym importerem nie uwzględniła w swej działalności zmiany stanu prawnego (wejścia w życie Kodeksu celnego) - wiąże się z niedołożeniem staranności.

Z tych wszystkich względów, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji.