Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 50/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Miron Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki /spr./ sędzia del. WSA Joanna Brzezińska Protokolant asystent sędziego Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ochotniczej Straży Pożarnej w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2582/13 w sprawie ze skargi Ochotniczej Straży Pożarnej w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz Ochotniczej Straży Pożarnej w S. kwotę 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt VII SA/Wa 2582/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę [...] w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji.

Jak wynika z akt sprawy, Starosta Rzeszowski decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], znak: [...], działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. -- Prawo budowlane (Dz.U. z dnia 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej [...] w S. pozwolenia na rozbudowę garażu Ochotniczej Straży Pożarnej wraz z przełożeniem projektowanego przyłącza wody i z zabezpieczeniem przyłącza kanalizacji sanitarnej na działkach o nr ew. [...] w miejscowości S., gm. L.

Pismem z dnia 22 marca 2013 r. L. B. (spadkobierczyni właścicielki działki nr [...]) wystąpiła do Wojewody Podkarpackiego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r.

Wojewoda Podkarpacki decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 i art. 15 § 1 k.p.a. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r.

W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że z projektu budowlanego wynika, iż ściana południowo-zachodnia bez otworów okiennych i drzwiowych została usytuowana w odległości 1,90 m (w najbliższym punkcie) i 2,80 m (w najdalszym punkcie) od granicy z działką o nr ew. [...]. Ściana południowo-wschodnia bez otworów okiennych i drzwiowych została usytuowana w granicy z działką o nr ew. [...] oraz 1,0 m (w najdalszym punkcie) od granicy z działką o nr ew. [...]. Zdaniem Wojewody Podkarpackiego, usytuowanie ściany południowo-zachodniej oraz częściowo ściany południowo-wschodniej pozostaje w sprzeczności z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U z 2010 r. Nr 1 243, poz. 1623 ze zm. według stanu prawnego na dzień 24 sierpnia 2012 r.) zwanej dalej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury. Starosta Rzeszowski nie dostrzegając powyższej nieprawidłowości, naruszył również przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy -- Prawo budowlane. Jednakże w ocenie Wojewody Podkarpackiego, tego rodzaju naruszenie nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa. W szczególności nie spowodowało ono zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowania sąsiednich obiektów budowlanych, ani nie wpłynęło negatywnie na możliwość korzystania z nich.

Wojewoda wskazał, iż od strony projektowanej rozbudowy zarówno działka nr [...] jak i działka nr [...] nie są zabudowane. Natomiast na działce wnioskodawczyni nr [...] usytuowany jest parterowy jednorodzinny budynek mieszkalny, w którego ścianie od strony pn-wsch znajduje się okno o wymiarach 1,50x1,50 m (w oparciu o opis techniczny w części architektonicznej projektu). Mając na względzie, zawarty w § 13 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury warunek, określający odległości budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów z uwagi na konieczność zapewnienia naturalnego oświetlenia tych pomieszczeń, Wojewoda stwierdził, iż uznaje się on za spełniony jeśli odległość obiektu projektowanego (czyli przesłaniającego) do obiektu istniejącego jest nie mniejsza niż wysokość przesłaniania. Z opisu technicznego projektu architektoniczno- budowlanego wynika, że projektowana rozbudowa garażu nie pogorszy oświetlenia światłem dziennym pomieszczenia w budynku wnioskodawczyni.

Dodatkowo organ wskazał, iż ze względu na zbliżenie projektowanej rozbudowy do budynku mieszkalnego wnioskodawczyni oraz do działki nr [...] i nr [...] od strony pd-zach i pd-wsch zaprojektowano w rozbudowywanym garażu ściany oddzielenia przeciwpożarowego, tym samym stwierdził, że usytuowanie spornego budynku względem sąsiedniej zabudowy nie stwarza zagrożenia pożarowego.

Od powyższej decyzji z dnia [...] czerwca 2013 r. odwołanie wniosła L. B.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2013 r. i stwierdził nieważność decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], znak: [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podniósł, że sprzeczność decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], znak: [...] udzielającej pozwolenia na budowę dla inwestycji zaprojektowanej niezgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury, a w konsekwencji z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego jest wyraźna i rzucająca się w oczy.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie do zaakceptowania jest twierdzenie organu wojewódzkiego, iż naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury ,,nie wywołuje skutków społeczno-gospodarczych niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia praworządnego państwa prawa. W szczególności nie spowodowało ono zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowników sąsiednich obiektów budowlanych ani nie wpłynęło negatywnie na możliwość korzystania z nich". Powoływane przez organ wojewódzki okoliczności nie mają wpływu na ocenę czy naruszenie ww. przepisów na charakter rażący. Zostały bowiem w sposób oczywisty naruszone podstawowe zasady regulujące usytuowanie budynków.

[...] w S. zaskarżyła powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2582/13, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a. oddalił skargę.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż organ odwoławczy prawidłowo oceniły, że decyzja Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. rażąco narusza prawo. Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć takie naruszenie, które stanowi jego kwalifikowaną formę. Stwierdzenie nieważności decyzji z przyczyny rażącego naruszenia prawa może mieć miejsce wówczas, gdy zostanie ustalone oczywiste i bezsporne naruszenie konkretnego przepisu prawa, prowadzące do skutków niemożliwych do zaakceptowania w praworządnym państwie. Warunkiem uznania, że wystąpiło rażące naruszenie prawa jest stwierdzenie, że w zakresie objętym konkretną decyzją obowiązywał niewątpliwy stan prawny.

Sąd podkreślił, że usytuowanie ściany południowo-zachodniej oraz częściowo ściany południowo-wschodniej pozostaje w sprzeczności z § 12 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury a tym samym Starosta Rzeszowski nie dostrzegając powyższej nieprawidłowości, naruszył również przepis art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego co potwierdza organ I instancji. Również strona skarżąca nie neguje powyższych ustaleń. Takie usytuowanie rozbudowywanego garażu stanowi naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W ocenie Sądu decyzja wydana z jednoznacznym nie budzącym wątpliwości naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie rażąco narusza prawo. W takim przypadku jak w niniejszej sprawie nie do przyjęcia byłoby dopuszczenie do funkcjonowania w obrocie prawnym decyzji, która w sposób oczywisty narusza podstawowe zasady regulujące usytuowanie budynków. I tego rodzaju naruszeń nie mogą usprawiedliwiać żadne okoliczności, inaczej prowadziłoby to do częstszego łamania tych przepisów i dowolnej ich interpretacji.

Dlatego też decyzja Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], jest dotknięta wadą określoną w art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., została bowiem wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury. Tym samym zasadnym było uchylenie decyzji Wojewody Podkarpackiego z dnia [...] czerwca 2013 r., znak: [...] i stwierdzenie nieważność decyzji Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. Nr [...], znak: [...]. Podnoszony w skardze zarzut naruszenia 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez nie zbadanie przez organ wszystkich przesłanek upoważniających do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. opierając rozstrzygnięcie wyłączenie na oczywistości naruszenia prawa i błędnym przyjęciu, że powoływane przez organ I instancji okoliczności w zakresie skutków ekonomicznych i gospodarczych wywołanych przez decyzję nie mają wpływu na ocenę czy naruszenie przepisów ma charakter rażący jest w tej sytuacji bez zasadny. Jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji w sposób oczywisty zostały naruszone podstawowe zasady regulujące usytuowanie budynków. I tego rodzaju naruszeń nie mogą usprawiedliwiać żadne okoliczności, a w szczególności podnoszone w skardze, tj. ewentualne koszty postępowania legalizacyjnego, brak sprzeciwu ze strony właściciela działki sąsiedniej. W szczególności należy odnieść się do podnoszonego przez pełnomocnika inwestora kwestii braku sprzeciwu ze strony właściciela działki sąsiedniej. Zgoda bądź jej brak właściciela działki sąsiedniej na takie usytuowanie budynku jest bez znaczenia dla oceny czy zostały zachowane warunki określone w § 12 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z dnia 3 września 2014 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniosła [...] w S. zaskarżając wyrok w całości i zarzuciła naruszenie prawa materialnego – art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że usytuowanie rozbudowanych garaży OSP w Siedliskach w sposób rażący narusza ww. przepisy w sytuacji, gdy racje ekonomiczne i gospodarcze, a także charakter skutków wywołanych przez zakwestionowaną decyzję nie wskazuje na rażący charakter naruszenia.

Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

1) art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez zupełny brak wywodu prawnego, który uzasadniałby przyjęcie przez Sąd, że wydana decyzja Starosty Rzeszowskiego z dnia [...] sierpnia 2012 r. w sposób rażący narusza prawo, w oddaleniu do przesłanek: charakteru naruszonych przepisów oraz racji ekonomicznych lub gospodarczych skutków ich naruszenia, co uniemożliwia prześledzenie, jaki tok rozumowania przyjął Sąd wydając zaskarżony wyrok, powodując że zapadłe orzeczenie wymyka się kontroli instancyjnej;

2) art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się przez Sąd do wszystkich zarzutów skarżącego podniesionych w skardze, dotyczących oceny przesłanek decydujących o przyjęciu rażącego naruszenia prawa i w konsekwencji nieuzasadnione oddalenie złożonej skargi’;

3) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ p.p.s.a. w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2013 r. w sytuacji gdy GINB:

a) nie zbadał wnikliwie wszystkich przesłanek upoważniających do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. opierając rozstrzygnięcie wyłączni na oczywistości naruszenia prawa i błędnie przyjął, że powoływane przez organ I instancji okoliczności w zakresie skutków ekonomicznych i gospodarczych wywołanych przez decyzję, nie mają wpływu na ocenę czy naruszenie przepisów miało charakter rażący w sytuacji, gdy zakwestionowana rozbudowa garaży nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowania sąsiednich obiektów budowlanych ani nie wpływa negatywnie na możliwość korzystania z nich,

b) przy ocenie charakteru naruszenia przepisów zupełnie pominął racje ekonomiczne w sytuacji gdy zamierzenie inwestycyjne objęte zakwestionowanym pozwoleniem na budowę zostało już zrealizowane,

c) przy ocenie charakteru naruszenia przepisów zupełnie pominął fakt, że właściciel nieruchomości brał udział w postępowaniu administracyjnym, zakończonym wydaniem decyzji Starosty Rzeszowskiego w sprawie pozwolenia na budowę inwestycji i w trakcie tego postępowania nie wnosił zastrzeżeń do wykonania na jego działce robót.

Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania.

W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracynego.

Skarga kasacyjna nie jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw.

Wydana w tej sprawie i zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja zapadła w postępowaniu nieważnościowym, co nie jest bez znaczenia w szczególności jeżeli została oparta na przepisie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Przesłanka "rażącego naruszenia prawa" zawarta w powyższym przepisie, aby stwierdzić jej wystąpienie, wymaga rozległej analizy i indywidualizacji stanu faktycznego sprawy, gdyż nie każde naruszenie prawa, chociaż jest bezsporne, nie musi stanowić "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

"Rażące naruszenie prawa" zaliczane jest do kategorii pojęć niedookreślonych, co stało się przyczyną licznych sporów w doktrynie i rozbieżności poglądów (M. Sieniuć, Rażące naruszenie prawa w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w: Kodyfikacja postępowania administracyjnego na 50-lecie KPA, pod red. J. Niczyporuka, wyd. WSPA Liblin 2010, s. 709–718).

Rażące naruszenie prawa, jako kwalifikowana forma naruszenia prawa i jako przesłanka stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, nie może być stwierdzane w oderwaniu od skutków, które spowodowała kwestionowana decyzja i jakie może spowodować ewentualne stwierdzenie jej nieważności.

"Rażące naruszenie prawa" jako jedna z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, nie została zdefiniowana w prawie pozytywnym, a znaczenie tego pojęcia wynika głównie z poglądów doktryny i orzecznictwa sądowego, gdyż występują nierzadko różnice w rozumieniu tego pojęcia, które też z biegiem lat podlegało ewidencji (A. Zieliński, O rażącym naruszeniu prawa, PiP 1986, nr 2, s. 104–107).

W orzecznictwie sądowym najczęściej przyjmuje się, że o "rażącym naruszeniu prawa" decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. "Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organ praworządnego państwa" (wyroki NSA: z 9 lutego 2005 r., OSK 1134/04, Lex nr 165717; z 20 maja 2010 r., II OSK 513/09, Lex nr 597659; z 20 października 2010 r., II OSK 1614/09, Lex nr 746680; z 8 lipca 2010 r., I OSK 170/10, Lex nr 672887).

W zaskarżonym wyroku, a wcześniej w zaskarżonej decyzji, nie wzięto pod uwagę wszystkich tych znamion (kryteriów) rażącego naruszenia prawa, co trafnie podkreśla się w skardze kasacyjnej, formułując zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Sama oczywistość naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.), nie może być jedynym i wyłącznym kryterium oceny decyzji pod względem rażącego naruszenia prawa, tak jak to wynika z zaskarżonej decyzji oraz z zaskarżonego wyroku, akceptującego bezkrytycznie ten pogląd.

Sama oczywistość naruszenia prawa stanowi zaledwie jedno ze znamion rażącego naruszenia prawa, jak wynika z wyżej przedstawionego orzecznictwa sądowego. Trafnie więc podnosi się w skardze kasacyjnej, że brak rozważań na temat pozostałych kryteriów rażącego naruszenia prawa w zaskarżonym wyroku stanowi naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., przepis ten naruszono też przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi.

Rozpoznając skargę w jej całokształcie nie zwrócono należytej uwagi, że w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego z dnia [...] marca 2012 r. "dopuszcza się usytuowanie budynku w zbliżeniu do granicy działek nr ewid. [...] lub bezpośrednio przy granicy tych działek, pod warunkiem zachowania przepisów warunków technicznych dotyczących odległości między budynkami".

Podobnie nie wzięto pod uwagę tego, że takie usytuowanie budynku (jego rozbudowa), nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa użytkowania sąsiednich obiektów budowlanych i nie wpływa negatywnie na możliwość korzystania z nich. Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu I instancji przedmiotowa rozbudowa nie narusza wymagań określonych w § 13 rozporządzenia MI z 12 kwietnia 2002 r.. Obiekt nie stwarza też zagrożenia pożarowego dla otoczenia, gdyż zaprojektowano w nim ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Przy ocenie skutków społeczno-ekonomicznych należy wziąć pod uwagę te wszystkie okoliczności, jak się wskazuje w skardze kasacyjnej. Tym samym za uzasadniony należy też uznać zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/ w zw. z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.

Fakt, że właściciel nieruchomości sąsiedniej brał udział w postępowaniu administracyjnym zakończonym wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę i nie wnosił wówczas żadnych zastrzeżeń, niestety nie może mieć tu znaczenia, gdyż ta okoliczność nie pozbawia strony prawa do kwestionowania decyzji w trybie nieważnościowym.

Ponownie rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji powinien wziąć pod uwagę wszystkie powyżej opisane kwestie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 oraz art. 203 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.