Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 751/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-10-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 i  ust. 2, art. 117 ust. 1, art. 121, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 35 ust. 1 pkt 7, art. 36 ust. 5
journal: Dz.U. 2004 nr 4 poz 27
law: Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych - tekst jednolity.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37  art. 1 pkt 11
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Bejgerowska Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki (spr.) Sędzia WSA Dominik Mączyński Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Ratajczak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 03 października 2013r. sprawy ze skargi A Spółka z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie: odmowy zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu, na podstawie art. 210 i art. 253a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. - dalej: "O.p."), art. 121 i art. 135 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540 - dalej: "u.g.h.") oraz art. 24 ust. 1b, art. 35 ust. 1 pkt 7, art. 36 ust. 5 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 4, poz. 27 ze zm. – dalej: u.g.z.w.), odmówił Spółce z o. o. [...] dokonania zmiany zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] marca 2009 r. nr [...] na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa wielkopolskiego w części dotyczącej określonego w punkcie VI nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z zapisem punktu VI zezwolenia strona zobowiązana była do uruchomienia wszystkich punktów gier do dnia [...] marca 2010 r. Jednakże pismem z dnia [...] marca 2010 r. Spółka zwróciła się z prośbą o zmianę zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, w trybie art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, w części dotyczącej określonego w punkcie VI terminu rozpoczęcia działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem. Uzasadniając konieczność zmiany Spółka wskazała, że niedotrzymanie terminu określonego w decyzji spowodowane było pogarszającą się sytuacją automatów o niskich wygranych na rynku hazardowym. Z powodu niewykonywania badań automatów do gier o niskich wygranych przez jednostki badające, Spółka nie posiadała wystarczającej ilości maszyn, aby rozpocząć działalność w lokalizacjach objętych ww. decyzją.

Mając powyższe na uwadze Spółka z o.o. [...] wniosła o przedłużenie określonego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności o kolejne 12 miesięcy, tj. do [...] marca 2011 r.

Rozstrzygając w niniejszej sprawie organ I instancji stwierdził, że dokonanie zmiany ww. zezwolenia w zakresie przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności, o którą wnioskowała Spółka stoi w sprzeczności z obowiązującymi przepisami prawa i w związku z tym nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonanie zmiany zezwolenia poprzez przedłużenie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności kłóciłoby się z intencją ustawodawcy, jaką jest stopniowa likwidacja dotychczasowych punktów gier po to, aby ograniczyć dostęp do nich poprzez wymóg ich przeniesienia do kasyn i reglamentacji w formie obowiązku uzyskania koncesji.

W odwołaniu z dnia [...] czerwca 2010 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez zmianę zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, zgodnie z wnioskiem Spółki z dnia [...] marca 2010 r., względnie o okres dalszych 6 miesięcy od dnia [...] marca 2010 r. w myśl art. 48 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 u.g.h.

Decyzją z dnia [...] września 2010 r. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu na podstawie m.in. art. 233 § 1 pkt 1 O.p. utrzymał w mocy decyzję wydaną w I instancji.

Za bezzasadny organ uznał podnoszony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 34, art. 49 oraz art. 56 Traktatu z Lizbony zmieniającego Traktat o Unii Europejskiej i Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejska z dnia 13 grudnia 2007 r. zwanego "Traktatem o funkcjonowaniu Unii Europejskiej" (Dz. U. z 2009 r. Nr 203, poz. 1569), poprzez naruszenie fundamentalnych zasad prawa Unii Europejskiej, w związku z zasadą pierwszeństwa prawa wspólnotowego oraz zasadą bezpośredniego stosowania i bezpośredniej skuteczności prawa wspólnotowego.

Zdaniem organu z uregulowań traktatowych wynika, że zabronione jest ograniczanie ilościowe, swobody przedsiębiorczości oraz świadczenia usług między Państwami Członkowskimi i dotyczą one w szczególności ograniczania wykonywania działalności przez przedsiębiorcę jednego Państwa Członkowskiego, na terytorium innego kraju Wspólnoty. Obowiązująca u.g.h. w swojej treści, nie dopuszcza się takowych ograniczeń. Jej postanowienia bowiem, nie zakazują prowadzenia działalności hazardowych, a jedynie ograniczają je, co do miejsca świadczenia tych usług, w celu kontroli przestrzegania warunków urządzania takich gier. Ponadto strona nie dowiodła, że prowadzi działalność w tym zakresie w innym państwie Unii Europejskiej, a zatem, że rygoryzm działania ustawy hazardowej uniemożliwił jej transpozycję świadczenia ww. usług na grunt krajowy. Brak jest więc oznak, że Spółkę dotknęły ograniczenia zakazane prawem.

Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wskazał na wydaną przez Parlament Europejski rezolucję z dnia 10 marca 2009 r. w sprawie uczciwości gier hazardowych on-line nr 2008/2215(INI), w której podkreślono, że zgodnie z zasadą pomocniczości i orzecznictwem precedensowym Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości państwa członkowskie mają prawo regulować i kontrolować rynki gier hazardowych zgodnie z ich tradycją i kulturą, w celu ochrony konsumentów przed uzależnieniem, oszustwami, praniem brudnych pieniędzy i ustawianiem gier sportowych, a także z myślą o ochronie struktur uzyskiwania środków finansowych powstałych w oparciu o kulturę uprawiania hazardu. Parlament jest zdania, że wszystkie zainteresowane strony również skorzystałyby na prawidłowo monitorowanym i regulowanym rynku gier hazardowych. Zaznaczono także, że usługi hazardowe należy uważać za bardzo specyficzny rodzaj działalności gospodarczej, a to ze względu na aspekty społeczne i związane z porządkiem publicznym oraz z opieką zdrowotną, gdzie konkurencja nie doprowadzi do lepszej alokacji zasobów, co z kolei jest powodem, dla którego hazard wymaga wielowarstwowego podejścia. Parlament Europejski zwrócił uwagę na coraz większe zaniepokojenie w związku z możliwością legalnego i nielegalnego dostępu ludzi młodych do gier hazardowych oraz podkreślił potrzebę skutecznego kontrolowania wieku.

W Opinii Rzecznika Generalnego Yvesa Bota z dnia 17 grudnia 2009 r. wydanej w trybie prejudycjalnym w sprawie The Sporting Exchange Ltd przeciwko Minister van Justitie, nr C-203/08 oraz w sprawie Ladbrokes Betting & Gaming Ltd przeciwko Stichting de National Sporttotyalisator, nr C-258/08, w pkt 53 wskazano, że z ustalonego orzecznictwa wynika, że państwa członkowskie mogą ograniczyć organizowanie i urządzanie gier hazardowych na ich terytorium celem ochrony konsumentów przed nadmiernymi wydatkami związanymi z grą oraz celem ochrony porządku publicznego z uwagi na ryzyko oszustw z racji znacznych sum pieniędzy, które gry hazardowe pozwalają zebrać. Ponadto, w pkt 58 i 59 niniejszej opinii zawarto stwierdzenie, konkurencja we wspólnotowym porządku prawnym nie stanowi celu samego w sobie. Jest to narzędzie umożliwiające osiągnięcie celów założonych przez Wspólnotę Europejską, wymienionych w art. 2 WE. Wolna konkurencja wspiera harmonijny rozwój działalności gospodarczej i zatrudnienia, a w konsekwencji podwyższa poziom i jakość życia obywateli Unii Europejskiej, jako że, jeśli jest uczciwa, zapewnia postęp technologiczny i poprawia jakość usługi lub produktu, gwarantując jednocześnie obniżenie kosztów. Przynosi ona zatem korzyść dla konsumentów, ponieważ mogą oni dzięki temu cieszyć się produktami lub usługami wyższej jakości po lepszej cenie. Jednakże korzyści te nie sprawdzają się w dziedzinie gier hazardowych. W istocie gry te mogą funkcjonować i trwać jedynie wtedy, gdy uczestnicy gier w swej ogromnej większości przegrywają więcej niż wygrywają. Sama zasada tej działalności, której zarobkowy cel opiera się na atrakcyjności marzenia, prowadzi - poprzez mamienie iluzją ewentualnego wzbogacenia - do zubożenia tych, którzy się jej oddają. Wprowadzenie konkurencji między usługodawcami w tej samej kategorii gier, które skłoniłoby ich w nieunikniony sposób do oferowania konsumentom coraz bardziej atrakcyjnych gier celem osiągania z nich jak największych zysków, grozi skłonieniem gospodarstw domowych do wydawania środków większych niż te, którymi dysponują one na rozrywkę, a nawet spowodowaniem realnego uzależnienia od gry. Można nawet twierdzić, że logika czysto ekonomiczna prowadziłaby ze swej natury do takiego właśnie podejścia. Z kolei w pkt 60 opinii Rzecznik Generalny podkreślił, że dokonana przez Trybunał wykładnia zakresu swobód przepływu w dziedzinie gier hazardowych nie powinna zatem prowadzić do narzucania państwom członkowskim otwarcia rynku w tej dziedzinie, jako że nie stanowi to źródła postępu i rozwoju, lecz powinna umożliwić im przejęcie ciążącej na nich odpowiedzialność. W dalszej części opinii stwierdzono jednoznacznie, że państwom członkowskim przysługuje swoboda uznania, wystarczająca do określenia wymogów niezbędnych dla ochrony uczestników gier oraz porządku społecznego, przy uwzględnieniu ich specyfiki społeczno - kulturowej.

Mając na uwadze, że powyżej przywołane akty prawa, wyrażają stanowisko danej instytucji wspólnotowej w pewnej dziedzinie i jak stwierdził ETS powinny być uwzględniane przez organy państw członkowskich przy wykładni prawa krajowego, organ odwoławczy stwierdził, że decyzja wydana w I instancji nie narusza przepisów wspólnotowych, a dokonanie rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie w oparciu o krajową u.g.h. nie narusza żadnej z zasad traktatowych.

Odnośnie podnoszonej przez odwołującego kwestii, dotyczącej u.g.h. jako aktu sprzecznego z prawem Unii Europejskiej, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu stwierdził, że jego wypowiedź w tej kwestii nie może być odbierana jako element rozstrzygania zgodności prawa krajowego z prawem wspólnotowym. Uprawnienia w tym zakresie zostały przyznane ETS, który dokonuje wykładni całego prawa wspólnotowego i czuwa nad poszanowaniem praw w wykładni i stosowaniu Traktatu.

Za bezpodstawne organ uznał również zarzuty naruszenia przepisów i zasad wynikających z Konstytucji RP.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji RP, tj. zasady ochrony i trwałości praw podmiotowych słusznie nabytych, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wskazał, że każdy podmiot gospodarczy, prowadzący działalność ponosi ryzyko związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. U.g.h. nie odbiera podmiotom posiadającym zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych możliwości dalszego jej prowadzenia. W art. 129 ust. 1 ustawa stanowi jednoznacznie, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Spółki, które posiadają zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, mają prawo nadal prowadzić tę działalność we wszystkich punktach objętych zezwoleniem, do czasu wygaśnięcia zezwolenia. Skoro zatem, podmiot gospodarczy może nadal prowadzić działalność w ramach udzielonego zezwolenia, w miejscach o które sam wnioskował do czasu jego wygaśnięcia, a nowy tryb ich przyznawania jest zbliżony do dotychczasowego, to wywody strony w zakresie naruszenia zasady ochrony i trwałości praw podmiotowych słusznie nabytych, należy uznać za nieuzasadnione.

Kwestia kontynuacji prowadzonej działalności w zakresie usług hazardowych nie jest zabroniona. Obowiązująca u.g.h. nie zakazuje prowadzenia działalności w zakresie gier hazardowych, w tym również gier na automatach, a jedynie przenosi tę działalność na grunt kasyn. Jest to jednak w dalszym ciągu ten sam rodzaj reglamentacji, który analogicznie jak wcześniej, wymaga określonej zgody i spełnienia zbliżonych warunków.

Odnośnie natomiast zarzutu naruszenia zasady proporcjonalności, a tym samym art. 31 ust. 3 w związku z art. 22 Konstytucji RP, organ celny stwierdził, że zgodnie z art. 22 Konstytucji RP ograniczenie wolności działalności gospodarczej jest dopuszczalne tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Z kolei w ust. 3 art. 31 Konstytucji ustanowiono zapis, że ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw.

Wbrew stanowisku odwołującego, Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu zauważył, że ustawa o grach hazardowych regulująca rynek gier i zakładów wzajemnych nie podlegała procedurze notyfikacji, ponieważ nie zawiera przepisów technicznych. Ze względu na obowiązek notyfikowania norm i przepisów technicznych, stosownie do wymogów dyrektywy 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w zakresie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. WE L 204 z 21 lipca 1998 r. ze zm. – dalej: "Dyrektywa 98/34/WE"), przepisy dotyczące takich zagadnień wyłączono do odrębnego projektu, tj. projektu ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, które w dniu 19 stycznia 2010 r. zostały przyjęte przez Radę Ministrów. Wskazane wyżej wyłączenie umożliwiło przeprowadzenie procesu legislacyjnego i uchwalenie przepisów ustawy o grach hazardowych, bez obowiązku ich notyfikacji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 35 ust. 1 pkt 7 u.g.z.w. w związku z art. 48 ust. 1 w związku z art. 118 i art. 121 u.g.h., organ stwierdził, że argumentacja strony nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zgodnie z art. 121 u.g.h. do wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, a więc także do zezwolenia, do którego odnosi się wystąpienie strony, w związku z nierozpoczęciem działalności, stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy poprzednio obowiązującej, tj. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Na tej retoryce oparto też zaskarżone rozstrzygnięcie, wywodząc z niej dyspozycje dla terminu rozpoczynania działalności. Wprawdzie w przepisach przejściowych brak jest zapisów wprost nawiązujących do tej instytucji, niemniej odwołanie się do niej w art. 121 ustawy i powiązanie jej z art. 36 ust. 5 u.g.z.w. dało asumpt, aby również ją postrzegać przez pryzmat przepisów dotychczasowych.

Zagadnieniom terminu rozpoczęcia działalności na gruncie u.g.z.w., poświęcony jest art. 35 ust. 1 pkt 7, gdzie termin ten wyznacza się jako element zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych i jak słusznie wskazał organ I instancji, nadaje mu się charakter terminu nieprzekraczalnego. Powinien on więc być terminem niezmienianym i ostatecznym.

Skoro zatem prawidłowa wykładnia art. 35 ust. 1 pkt 7 u.g.z.w. oznacza, że w terminie, o którym mowa w tym przepisie należy rozpocząć działalność we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem, to uchybienie temu obowiązkowi stanowi naruszenie warunków zezwolenia. W takim przypadku ustawa jednoznacznie określa zakres działania i kompetencje organu koncesjonującego.

Podmiot z chwilą uzyskania zezwolenia nabywa nie tylko określone w nim prawo do wykonywania szczególnej działalności gospodarczej, ale również wchodzi we wszelkie obowiązki zakreślone nie tylko ustawą, ale również tym dokumentem. Warunki wynikające z zezwolenia wiążą zarówno stronę, jak i organ, który tego zezwolenia udzielił. Decyzja administracyjna, jaką jest zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, z uwagi na elementy jakie zawiera w swojej treści, jest swoistym rodzajem decyzji warunkowej. Przywileje wynikające z tego aktu, nie mają charakteru obligatoryjnego. Możliwość pełnego korzystania z praw wynikających z zezwolenia przez cały okres jego ważności, jest uwarunkowana przestrzeganiem warunków tego zezwolenia, w tym obowiązku zakreślonego w pkt VI decyzji, tj. dochowania nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności. Niedochowanie tego terminu skutkuje naruszeniem warunków zezwolenia i daje organowi koncesjonującemu prawo do wzruszenia tej decyzji. Przytoczony art. 35 u.g.z.w. wyraźnie bowiem precyzuje, iż termin określany w zezwoleniu na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, jest terminem zawitym. Podkreślić przy tym również należy, że nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności wskazany w zezwoleniu jest terminem deklarowanym przez stronę we wniosku, a nie określonym przez organ wydający to zezwolenie.

Ponadto, przepis art. 32 ust. 1 u.g.z.w. określa niezbędne elementy wniosku o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, gdzie w pkt 7 mowa jest o liczbie gier lub zakładów i informacji o planowanej kolejności ich uruchamiania. Mając więc na uwadze ten niezbędny element wniosku, strona określając nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności, winna dostosować go do tych założeń. Realizacja tego planu w sposób zgodny z przedłożoną do wniosku informacją, pozwalałaby na rozpoczęcie działalności we wszystkich punktach gier objętych zezwoleniem w zakreślonym terminie.

Zdaniem organu przedsiębiorca podejmując decyzję o podjęciu danej działalności gospodarczej, angażując swój majątek i znaczne środki finansowe w dane przedsięwzięcie, winien już na etapie podejmowania tej decyzji, a najpóźniej z chwilą złożenia wniosku dokonać analizy rynku i ryzyka związanego z prowadzeniem działalności, w tym związanego z terminowym uruchamianiem punktów gier. Działania te znajdują przecież odzwierciedlenie w przedkładanym do wniosku studium ekonomiczno-finansowych, gdzie podmiot określa m. in. przewidywaną rentowność prowadzonej działalności w poszczególnych latach, w całym okresie ważności zezwolenia. Nie bez znaczenia jest również fakt, iż Spółka z o.o. [...] jest beneficjentem [...] zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie, gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa wielkopolskiego, a pierwsze z nich uzyskała [...] maja 2006 r. Natomiast na obszarze całego kraju Spółka legitymuje się [...] takimi zezwoleniami. Fakt ten stanowi jednoznacznie, że odwołująca, posiada już znaczne doświadczenie w tej dziedzinie, a co za tym idzie występując z kolejnym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych i określając nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności, miała pełną świadomość na jakie utrudnienia może natrafić realizując swoje założenia i warunki udzielonego zezwolenia.

Odnośnie twierdzeń odwołującego, że o dopuszczalności przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności, świadczy zapis art. 48 ust. 1 u.g.h. Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wskazał, iż zaprezentowany przez Spółkę pogląd, nie zasługuje na uwzględnienie. Zawarcie w ustawie postanowień art. 135 ust. 2 u.g.h. ma na celu regulację tych zmian, których nie normowała w swojej treści u.g.z.w. Powiązanie ze sobą tych dwóch przepisów prowadzi do konkluzji, że wszelkich zmian zezwoleń wydanych pod rządami starej ustawy, należy dokonywać w oparciu o przepisy tejże ustawy, natomiast zmiany, których nie regulowała u.g.z.w. winny być dokonywane w oparciu o przepisy obowiązującej u.g.h. Wprawdzie z dniem wejścia w życie u.g.h. przestała obowiązywać u.g.z.w., niemniej jednak ustanowienie zapisu art. 129 ust. 1 u.g.h. sprawia, że akt ten jest nadal aktywną normą prawa w odniesieniu do starych pozwoleń. Wbrew stanowisku Spółki, w stanie prawnym obowiązującym po 01 stycznia 2010 r., nie jest możliwym przedłużanie terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniach wydanych przed tą datą. W rezultacie zakaz dla takich działań wynika z art. 121 i 129 u.g.h.

W skardze z dnia [...] listopada 2010 r. Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu naruszenie art. 48 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 oraz art. 135 ust. 1 u.g.h. poprzez ich niezastosowanie przy orzekaniu.

W uzasadnieniu skargi skarżąca powołując się na wyroki sądów administracyjnych podniosła, że organ celny nie ma racji, iż przy rozpatrywaniu niniejszej sprawy wykluczone było zastosowanie art. 48 ust. 1 u.g.h. Zdaniem skarżącej odesłanie do tego uregulowania wynika z treści art. 135 ust. 1 u.g.h. Podnosi ponadto, że orzekanie w niniejszej sprawie w oparciu o zawiłą wykładnię przepisów, jest rażąco wadliwe i stanowi naruszenie prawa. Zdaniem skarżącej aby rozstrzygnąć prawidłowo w niniejszej sprawie, organ celny winien przeprowadzić od nowa postępowanie w obu instancjach, gromadząc i oceniając materiał dowodowy pod kątem ewentualnego zastosowania art. 48 ust. 1 u.g.h.

W konsekwencji skarżąca wniosła o uchylenie w całości zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu wydanej w I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Odpowiadając na skargę Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 02 sierpnia 2012 r. Sąd zawiesił postępowanie sądowoadministracyjne, które zostało podjęte postanowieniem z dnia 31 lipca 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontroli Sądu poddana została decyzja Dyrektora Izby Celnej w Poznaniu z dnia [...] września 2010 r., którą utrzymano w mocy decyzję tego organu, odmawiającą zmiany zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych.

W rozpatrywanej sprawie skarżąca Spółka na mocy decyzji z dnia [...] marca 2009 r. uzyskała zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w [...] zgłoszonych we wniosku punktach gier na terenie województwa wielkopolskiego na okres 6 lat.

W pkt VI decyzji Spółkę zobowiązano do rozpoczęcia działalności w punktach gier na automatach o niskich wygranych objętych zezwoleniem w terminie deklarowanym, tj. nie później niż do dnia [...] marca 2010 r.

Pismem, które wpłynęło do organu I instancji w dniu [...] marca 2010 r. skarżąca wniosła o przedłużenie nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności do dnia [...] marca 2011 r. Jako podstawę żądania wskazała na pogarszającą się sytuację automatów o niskich wygranych na rynku hazardowym, niewykonywanie badań automatów do gier przez jednostki badające, brak wystarczającej ilości maszyn aby rozpocząć działalność, opóźniające się weryfikacje lokali, brak współpracy z dysponentami lokali.

Wniosek Spółki złożony w okresie obowiązywania u.g.h., która weszła w życie w dniu 01 stycznia 2010 r., dotyczył zmiany decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia [...] marca 2009 r., wydanej w okresie obowiązywania ustawy o grach losowych i zakładach wzajemnych z 1992 r. Ma to istotne znaczenie z punktu widzenia przepisów, które miały zastosowanie w postępowaniu wszczętym badanym wnioskiem. Spór w rozpatrywanej sprawie dotyczy bowiem możliwości przedłużenia terminu rozpoczęcia działalności gospodarczej, dla prowadzenia której zezwolenie wydano pod rządami uchylonej z dniem 01 stycznia 2010 r. u.g.z.w., podczas gdy wniosek o przedłużenie tego terminu złożono pod rządami u.g.h.

Organ odmówił zmiany decyzji, na mocy której udzielono skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Zmiana ta miała polegać na przedłużeniu o 12 miesięcy nieprzekraczalnego terminu uruchomienia wszystkich punktów gier. W podstawie prawnej organ powołał m.in. art. 35 ust. 1 pkt 7, art. 36 ust. 5 u.g.z.w. oraz art. 121 i art. 135 u.g.h. Zastosowano zatem nową, obowiązującą w dacie złożenia wniosku ustawę w zakresie jej przepisów dostosowujących i przejściowych.

Zarzuty skargi sprowadzają się do żądania uznania, że w odniesieniu do skarżącej winien mieć zastosowanie przepis art. 48 ust. 1 u.g.h., a więc zakreślony w pkt VI zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności powinien zostać przedłużony o 6 miesięcy.

Pierwszą zatem kwestią, którą należało rozstrzygnąć badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji jest ustalenie, jakie przepisy mają w sprawie zastosowanie, przepisy ustawy obowiązującej w momencie uzyskania zezwolenia czy też przepisy obowiązujące od 1 stycznia 2010 r. Ustawa o grach hazardowych obowiązująca od 01 stycznia 2010 r. w rozdziale 12 zawiera przepisy przejściowe i dostosowujące.

Zgodnie z art. 117 ust. 1 u.g.h. udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej (art. 129 ust. 1 u.g.h.). Natomiast przepis art. 121 u.g.h. stanowi, że do wygaśnięcia, w związku z nierozpoczęciem działalności, zezwoleń udzielonych przed wejściem w życie ustawy stosuje się art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Przepisy te wyraźnie stanowią, że wygaszanie zezwoleń na urządzenie i prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych może nastąpić wyłącznie na podstawie art. 36 ust. 5 u.g.z.w. Przepis art. 129 ust. 1 u.g.h. nie może stanowić podstawy do zastosowania art. 48 ust. 2 u.g.h. w przedmiocie odmowy zmiany zezwolenia, ponieważ przepis ten precyzuje, które przepisy (u.g.h. czy u.g.z.w.) mają zastosowanie w czasie prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielanych przed dniem wejścia w życie obecnie obowiązującej ustawy. Natomiast art. 121 u.g.h. odnosi się stricte do wygaśnięcia zezwolenia. Sąd podziela stanowisko w wyroku WSA w Kielcach z dnia 30 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Ke 709/12, w którym Sąd zauważył, że gdyby ustawodawca chciał wprowadzić możliwość częściowego wygaszania zezwoleń wydawanych przed 1 stycznia 2010 r., nie zawarłby regulacji zawartych w art. 121 u.g.h., które nakazują stosować art. 36 ust. 5 u.g.z.w., ale wprost wskazałby, że do spraw związanych z wygaszaniem takich zezwoleń mają zastosowanie w całości nowe przepisy, tj. art. 48 ust. 2 u.g.h., który przewiduje zarówno wygaśnięcie zezwolenia w całości jak i w części. Przeciwna wykładnia przepisów przejściowych ustawy doprowadza do stwierdzenia, że przepis art. 121 u.g.h. jest zbędny, co byłoby sprzeczne z podstawowym założeniem przy wykładni prawa – założeniem racjonalności ustawodawcy.

W ocenie Sądu zgodnie z art. 121 u.g.h. kwestie związane z wygaśnięciem zezwolenia należy rozpatrywać na podstawie art. 36 ust. 5 u.g.z.w.

Ustawa z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach w art. 35 ust. 1 pkt 7 stanowiła, że "zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości, gry bingo pieniężne, zakładów wzajemnych, gier na automatach oraz gier na automatach o niskich wygranych obejmuje nieprzekraczalny termin rozpoczęcia działalności". Zgodnie z art. 36 ust. 5 u.g.z.w. zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier urządzanych w kasynie gry, w salonie gier na automatach, w salonie gry bingo pieniężne oraz w zakresie zakładów wzajemnych i gier na automatach o niskich wygranych, zezwolenia na urządzenie loterii fantowej, gry bingo fantowe, loterii promocyjnej oraz loterii audioteksowej wygasają, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia nie podjęto działalności objętej zezwoleniem.

Powołane przepisy dowodzą, że zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, które wydano na rzecz skarżącej, wygasają w przypadku niepodjęcia działalności objętej zezwoleniem w terminie roku od dnia udzielenia. Takie decyzje nie mogły być więc zmieniane w zakresie ostatecznego terminu rozpoczęcia działalności, gdyż stał temu na przeszkodzie art. 36 ust. 5 u.g.z.w. jako przepis szczególny.

Odnosząc się zatem do zarzutów dotyczących niezastosowania w niniejszej sprawie art. 48 w związku z art. 129 ust. 1 oraz art. 135 ust. 1 u.g.h. prawidłowo organ stwierdził, że w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy przepis art. 48 ust. 1 u.g.h. nie miał zastosowania.

Jak wynika ze stanu faktycznego sprawy oraz z wyjaśnień udzielonych przez stronę w piśmie z dnia [...] kwietnia 2010 r., skarżąca Spółka w ogóle nie podjęła działalności, tj. nie zdołała uruchomić nawet 1 punktu gier objętego zezwoleniem z dnia [...] marca 2009 r. W zaistniałej sytuacji zastosowanie przepisu art. 48 ust. 1 u.g.h. stałoby w sprzeczności z art. 121 u.g.h.

Wprawdzie ustawodawca w treści art. 48 ust. 1 u.g.h. przewidział możliwość jednokrotnego przedłużenia określonego w zezwoleniu terminu rozpoczęcia działalności, na okres nie dłuższy niż 6 miesięcy, jednakże w sytuacji, gdy podmiot nie zdołał uruchomić wszystkich punktów gier, lecz działalność podjął - uruchomił co najmniej jeden punkt.

W odniesieniu do sytuacji niepodjęcia działalności, z którą mamy do czynienia w niniejszej sprawie, ma zastosowanie przepis art. 121 obecnie obowiązującej u.g.h., zgodnie z którym do wygaśnięcia zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, a więc także do zezwolenia, do którego odnosi się wystąpienie skarżącej w związku z nierozpoczęciem działalności, stosuje się art. 36 ust. 5 ustawy poprzednio obowiązującej, tj. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych.

Z kolei art. 36 ust. 5 u.g.z.w. stanowi, iż zezwolenie na prowadzenie działalności m. in. w zakresie gier na automatach o niskich wygranych wygasa, jeżeli w terminie jednego roku od dnia ich udzielenia, nie podjęto działalności objętej zezwoleniem.

Na powyższych przepisach oparto również decyzje obu instancji.

W ocenie Sądu prawidłowo zatem Dyrektor Izby Celnej w Poznaniu wykazał w zaskarżonej decyzji, że w obszarze wygasania ww. zezwolenia w związku z niepodjęciem działalności, ustawodawca nakazał stosować przepisy u.g.z.w. z dnia 29 lipca 1992 r. Nieprawidłowe byłoby bowiem przedłużanie terminu rozpoczęcia działalności, w sytuacji, gdy tej działalności w ogóle nie podjęto.

Wbrew stanowisku skarżącej w zaistniałym stanie faktycznym i prawnym, nie jest możliwym przedłużenie terminu rozpoczęcia działalności określonego w zezwoleniu z dnia [...] marca 2009 r. W rezultacie zakaz dla takiego działania wynika z art. 121 u.g.h.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że z oczywistych względów czasowych, w dacie wydawania zaskarżonej decyzji tj. [...] września 2010 r. organ dokonując wykładni przepisów krajowych w swoich rozważaniach odnoszących się między innymi zmiany zezwoleń nie mógł uwzględnić wykładni prawa unijnego wynikającej z wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych o sygn. C 213/11 (Fortuna Sp. z o.o.), C 214/11 (Grand Sp. z o.o.) i C 217/11 (Forta Sp. z o.o.) - publ. www.eur-lex.europa.eu, LEX nr 1170754.

Wojewódzki Sąd Administracyjny będący sądem wspólnotowym dokonując wykładni przepisów krajowych wydanych w celu wykonania dyrektywy ocenia te przepisy pod kątem zgodności z przepisami unijnymi. Jako sąd krajowy Państwa Członkowskiego jest przy tym związany wykładnią i stosowaniem prawa unijnego wynikającą z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości, które to orzecznictwo jest elementem tworzącym prawo unijne określane mianem acquis communautaire.

W powołanym powyżej wyroku Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej odpowiadając na pytania prejudycjalne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, orzekł: "Artykuł 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006 r., należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju jak przepisy ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie przepisy techniczne w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, iż przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów. Dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego."

W omawianym wyroku TSUE przyjął, że rozstrzygnięcie o charakterze określonego przepisu należy do sądu krajowego. Należy jednak pamiętać, że w prawie unijnym obowiązuje zasada autonomii proceduralnej państw członkowskich. Państwa członkowskie mają więc, co do zasady, swobodę w zakresie określania w prawie krajowym sposobu realizacji określonych obowiązków bądź uprawnień wynikających z prawa unijnego. Stwierdzenie Trybunału, że ustalenie technicznego charakteru przepisów ustawy hazardowej należy do sądu krajowego należy zatem odczytywać przez pryzmat specyfiki działania polskich sądów administracyjnych, sprawujących kontrolę działalności administracji publicznej (art. 184 Konstytucji RP). Sądowa kontrola administracji publicznej przeprowadzana jest przy zastosowaniu środków przewidzianych w ustawie, których istota sprowadza się zasadniczo do zniesienia działania lub bezczynności niezgodnej z prawem, a nie do merytorycznego rozstrzygania w tym zakresie. Z obowiązujących rozwiązań prawnych i przyjętego – zasadniczo – kasacyjnego typu kontroli działalności administracji publicznej wynika, że wobec wyraźnego odróżnienia kontroli administracji publicznej (rozstrzygania sprawy sądowoadministracyjnej) od wykonywania administracji publicznej (rozstrzygania sprawy administracyjnej), sąd administracyjny nie ma kompetencji do przejęcia sprawy administracyjnej, jako takiej do jej końcowego załatwienia i rozstrzygnięcia co do jej istoty. Nie zastępuje więc, ani też nie wyręcza organu administracji publicznej w realizacji powierzonych mu zadań. Sprawa, której przedmiot należy do właściwości określonego organu administracji, z momentem wywołania kontroli sądu administracyjnego, nie przestaje być sprawą, której załatwienie należy do tego organu. Rolą sądu administracyjnego, orzekającego w granicach sprawy i na podstawie ustalonego przez organ administracji stanu faktycznego sprawy jest przeprowadzenie kontroli i oceny działania organu z punktu widzenia jego zgodności z prawem. Przedmiotem postępowania sądowoadministracyjnego nie jest więc "sprawa administracyjna", lecz zbadanie zgodności z prawem zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd administracyjny nie jest organem odwoławczym, a postępowanie sądowoadministracyjne, nie stanowi kontynuacji postępowania administracyjnego. Istotą kontroli administracji publicznej jest rozstrzyganie sprawy sądowoadministracyjnej rozumianej, jako wywołany przed sądem administracyjnym spór między jednostką (adresatem rozstrzygnięcia organu administracji publicznej), a organem administracji publicznej (autorem rozstrzygnięcia adresowanego do jednostki), którego przedmiotem jest zarzut naruszenia prawa przez organ administracji publicznej. Rozstrzygnięcie tego sporu przez sąd administracyjny sprowadza się do wypowiedzi: "zaskarżony akt (czynność) jest/nie jest zgodny z prawem" i w konsekwencji do utrzymania go w mocy albo wyeliminowania z obrotu prawnego. Rezultatem tego rozstrzygnięcia nie jest konkretyzacja normy prawnej, lecz kontrola tej konkretyzacji, dokonanej przez organ administracyjny, z punktu widzenia zgodności z prawem (por. wyrok NSA z dnia 20 lutego 2013 r., sygn. akt II GSK 99/11).

W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, z sentencji wyroku wynika, że TSUE nie wskazuje wprost, jakie przepisy u.g.h. poza art. 14 ust. 1 u.g.h., należy uznać za przepisy techniczne, ale stwierdza, że przepisy takie mogą znajdować się w u.g.h., która stanowi ich potencjalne źródło.

Trybunał dokonując analizy przepisów przejściowych zawartych w u.g.h. stwierdza, w szczególności, że "przepisy krajowe [przepisy przejściowe] będące przedmiotem spraw przed sądem krajowym nie zawierają specyfikacji technicznych w rozumieniu dyrektywy 98/34" (pkt 30 uzasadnienia). Ponadto TSUE wyjaśnia (pkt 31-34 uzasadnienia), że "jak wynika z orzecznictwa Trybunału, przepisy krajowe należą do trzeciej kategorii przepisów technicznych wymienionej w art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34, obejmującej między innymi zakaz użytkowania, jeżeli ich skutek wykracza w sposób oczywisty poza samo określenie dopuszczalnych przeznaczeń produktu i nie polega jedynie na ograniczeniu sposobu jego użytkowania (zob. ww. wyrok w sprawie Lindberg, pkt 76). Ta kategoria przepisów technicznych dotyczy bowiem w szczególności przepisów krajowych, które pozostawiają miejsce jedynie na marginalne zastosowanie produktu w stosunku do tego, którego można by rozsądnie oczekiwać (ww. wyrok w sprawie Lindberg, pkt 77). W tej kwestii należy zaś stwierdzić, że chociaż przepisy przejściowe u.g.h. będące przedmiotem spraw przed sądem krajowym przewidują zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, to jednak zgodnie z art. 129 ust. 1 tej ustawy działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych prowadzona na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy może być kontynuowana do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, którym ich udzielono, według przepisów dotychczasowych. Przepis ten pozwala więc na dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, a zatem na dalsze użytkowanie tych automatów, po dniu wejścia w życie ustawy o grach hazardowych. Trzeba wobec tego stwierdzić, że w tych okolicznościach przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych nie można uznać za przepisy krajowe pozwalające jedynie na marginalne użytkowanie automatów do gier o niskich wygranych."

Na szczególną uwagę zasługuje zwłaszcza ostatnie zdanie, które prowadzi do wniosku, że przepisy u.g.h. co do zasady nie mogą zostać uznane za przepisy techniczne w rozumieniu dyrektywy 98/34. Jednak w dalszej części uzasadnienia wyroku TSUE stwierdza, że "należy zaś stwierdzić, że przepisy przejściowe ustawy o grach hazardowych nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych. Zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bowiem bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami. W tych okolicznościach zadaniem sądu krajowego jest ustalić, czy takie zakazy, których przestrzeganie jest obowiązkowe de iure w odniesieniu do użytkowania automatów do gier o niskich wygranych, mogą wpływać w sposób istotny na właściwości lub sprzedaż tych automatów (zob. podobnie ww. wyrok w sprawie Lindberg, pkt 78)" (pkt 36-37).

Z uzasadnienia wynika nakaz badania przez sąd krajowy wszystkich przepisów, jeżeli nakładają warunki mogące wpływać na sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych, gdyż – jak wyjaśnił TSUE – zakaz wydawania, przedłużania i zmiany zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami może bezpośrednio wpływać na obrót tymi automatami. Przy czym TSUE nie formułuje wyczerpującego katalogu okoliczności, które winny być przedmiotem analizy. W uzasadnieniu wskazane zostały jedynie przykładowe okoliczności, które winny być brane pod uwagę przy badaniu, czy dany przepis ma charakter techniczny. TSUE stwierdził bowiem, że dokonując powyższych ustaleń, sąd krajowy powinien uwzględnić między innymi okoliczność, że ograniczeniu liczby miejsc, gdzie dopuszczalne jest prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych, towarzyszy zmniejszenie ogólnej liczby kasyn gry, jak również liczby automatów, jakie mogą w nich być użytkowane.

Z uzasadnienia wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. bezsprzecznie wynika, że "przepis tego rodzaju jak art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, zgodnie z którym urządzanie gier na automatach dozwolone jest jedynie w kasynach gry, należy uznać za "przepis techniczny" w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34" (pkt 25 uzasadnienia). Podkreślenia jednak wymaga, że właśnie z uwagi na analizowane przepisy przejściowe art. 129 ust. 1 i art. 135 ust. 2 u.g.h. oraz art. 14 ust. 1 u.g.h. nie znajdą w sprawie zastosowania, a w konsekwencji podmioty, którym wydano zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier mogą tę działalność kontynuować do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, według przepisów dotychczasowych, także poza kasynami gry.

Sąd stwierdza, że art. 135 ust. 2 u.g.h. nie wpływa na właściwości lub sprzedaż automatów do gier o niskich wygranych.

Natomiast Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 23 lipca 2013 r. o sygn. akt P 4/11, wskazał, że dopuszczalność zmiany decyzji ostatecznej była przedmiotem kilkuletniej kontrowersji w orzecznictwie sądów administracyjnych, którą rozstrzygnął NSA uchwałą z 3 listopada 2009 r. o sygn. II GPS 2/09, ustalając korzystną dla przedsiębiorców wykładnię art. 155 k.p.a. dotyczącego nadzwyczajnej zmiany decyzji ostatecznej. Trybunał Konstytucyjny uznając art. 135 ust. 2 u.g.h. za zgodny z art. 2 Konstytucji RP wywiódł, że ustawodawca nie naruszył zasady ochrony interesów w toku. Przeciwnie, u.g.h jednak (na podstawie przepisów przejściowych) dopuszcza taką działalność w dotychczasowych punktach gier do czasu upływu ważności zezwoleń. Ustawa nie ogranicza, zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, praw przedsiębiorców, wynikających z uzyskanych zezwoleń, wykluczył natomiast możliwość dokonania nadzwyczajnej zmiany posiadanych zezwoleń, co nie oznacza jednak naruszenia praw nabytych, ani zasady ochrony interesów w toku. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego wyraźne wyłączenie nadzwyczajnej możliwości modyfikacji decyzji administracyjnej w zakresie zmiany usytuowania punktu gier na automatach o niskich wygranych, nie narusza istoty uprawnień podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w tym zakresie, ponieważ uprawnienia te nie zostały naruszone ani w kontekście przedmiotu działalności, ani czasu jej prowadzenia, ani też jej kontynuowania w określonych zezwoleniem punktach gier. Wyrok Trybunału Konstytucyjnego wprawdzie nie odnosił się do problematyki badania przepisów u.g.h. w aspekcie ich ewentualnego technicznego charakteru w rozumieniu dyrektywy 98/34, jednakże wyrok ten, w opinii Sądu, stanowi dodatkowy argument, że przepis art. 135 ust. 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym. Podkreślenia wymaga stwierdzenie, że na gruncie obowiązujących przepisów prawa podmioty nie posiadały możliwości dowolnej zmiany ostatecznej decyzji administracyjnej. W takim przypadku ich sytuacja wyznaczana normami prawnymi, których treść zrekonstruowana została na podstawie przepisów u.g.h. nie różni się w żaden sposób od sytuacji wyznaczanej normami prawnymi wynikającymi z przepisów wcześniej obowiązującej ustawy. W konsekwencji na skutek zastosowania art. 135 ust. 2 u.g.h. nie dochodzi do ograniczenia możliwości działalności w zakresie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych.

Sąd zatem stwierdza, że nie znajdują uzasadnienia podniesione w skardze zarzuty naruszenia art. 48 ust. 1 w związku z art. 129 ust. 1 oraz art. 135 ust. 1 u.g.h.

Organ odwoławczy nie uchybił w toku postępowania zasadom wynikającym z przepisów prawa procesowego, dokładnie wyjaśnił stan faktyczny, rozpatrzył cały materiał dowodowy i w konsekwencji dokonał prawidłowej wykładni znajdującego zastosowanie w sprawie art. 121 oraz art. 135 u.g.h.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.