Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 193/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2020-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono sprzeciw
Powołane przepisy: article: art. 64a, art. 64e, art. 151a
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 138 § 2
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 marca 2020 r. sprawy ze sprzeciwu J.W. i K.W. od decyzji Wojewody z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej - oddala sprzeciw -


UZASADNIENIE

Przedmiotem sprzeciwu J. W. i K. W., reprezentowanych przez adwokata D. K., jest decyzja Wojewody (dalej zwany Wojewodą) z dnia [...] stycznia 2020 r., o nr [...], wydana w sprawie uchylenia w całości decyzji Starosty (zwany dalej Starostą) z dnia [...] września 2019 r., znak [...], o uchyleniu decyzji własnej w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oraz o uchyleniu postanowienia Starosty z dnia [...] czerwca 2019 r., znak [...], i przekazaniu sprawy wznowionego postępowania do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W treści zaskarżonej do Sądu decyzji ustalono, iż wnioskiem z dnia [...] listopada 2017 r., K. W. wystąpił o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] maja 2017 r., znak [...]. Jako podstawę wznowienia w/w wnioskodawca powołał art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Dodatkowo pismem z dnia [...] marca 2019 r. J. W. wystąpiła z wnioskiem do WSA o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] maja 2017 r o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, zaś wniosek został przekazany zgodnie z właściwością do Starosty. Strona nie określiła w nim konkretnej podstawy wznowieniowej.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r., znak: [...], Starosta wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] maja 2017 r., znak [...], w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla zadania p.n. Rozbudowa drogi powiatowej nr [....] - ul. [...] polegająca na wykonaniu chodnika dla pieszych w miejscowości w km 0+062,26-0+0100,00 strona lewa wraz niezbędną infrastrukturą techniczną dla Zarządu Powiatu. Postanowienie, o jakim mowa zostało wydane na podstawie art. 145 § 1 pkt 3, 4 i 5 K.p.a. i art. 150 K.p.a. i po rozpatrzeniu wniosku J. W. i K. W. z dnia [...] marca 2019 r.

Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...] września 2019 r., znak [...], działając z urzędu na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. postanowił: w pkt 1 uchylić decyzję ostateczną Starosty nr [...] z dnia [...] maja 2017 r., znak [...], w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej dla zadania p.n. Rozbudowa drogi powiatowej nr [...] - ul. [...] polegająca na wykonaniu chodnika dla pieszych w miejscowości w km 0+062,26-0+0100,00 strona lewa wraz niezbędną infrastrukturą techniczną dla Zarządu Powiatu, w pkt 2 odmówił udzielenia dla Zarządu Powiatu zezwolenia na realizację inwestycji drogowej p.n. Rozbudowa drogi powiatowej nr [....] - ul. [...] polegająca na wykonaniu chodnika dla pieszych w miejscowości w km 0+062,26-0+0100,00 strona lewa wraz niezbędną infrastrukturą techniczną dla Zarządu Powiatu.

Od opisanej decyzji Starosty odwołanie do Wojewody wniósł Zarząd Powiatu wskazując, że zaskarżona decyzja Starosty wydana została z naruszeniem przepisów K.p.a. oraz ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 1474; zwana dalej u.s.z.p). Zarząd Powiatu wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Staroście do ponownego rozpatrzenia.

Wojewoda zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (dalej WSA) decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r., na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty w całości oraz poprzedzające ją postanowienie tego Organu z dnia [...] czerwca 2019 r. o wznowieniu postępowania i jednocześnie przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia kasacyjnego wyjaśniono, że obowiązkiem Starosty po zwrocie akt było ponowne rozpoznanie wniosku K. W. z dnia [...] listopada 2017 r., czego organ z niewiadomych przyczyn nie uczynił. Ponadto w decyzji wskazano, że została ona wydana z urzędu podczas gdy postępowanie zostało wznowione na wniosek stron skarżących. Analiza wniosku J. W. o wznowienie z dnia [...] marca 2019 r. wskazuje, iż powołano w nim cały szereg okoliczności, które zdaniem strony stanowią podstawę do wznowienia postępowania, jednak skarżąca nie wskazała w oparciu, o który z punktów art. 145 § 1 k.p.a. składa wniosek o wznowienie postępowania. Wobec tego nie sposób przesądzić czy skarżąca opiera wniosek o wznowienie także na okoliczności dotyczących nieprawidłowości w zakresie operatu szacunkowego nieruchomości. Jeżeli wniosek został zredagowany w sposób niejednoznaczny to rzeczą organu I instancji było wezwać skarżącą do sprecyzowania podstaw wznowienia. Starosta w uzasadnieniu swego postanowienia z dnia [...] czerwca 2019 r. wskazuje, że o ostatecznej decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej K. W. dowiedział się od Pani J. W. (matki) w dniu [...] października 2017 r. Brak jest natomiast zbadania i ustalenia okoliczności, w jakich to nastąpiło oraz ustalenia okoliczności i daty dowiedzenia się o decyzji przez samą zainteresowaną. Wniosek o wznowienie dotyczy decyzji Starosty z dnia [...] maja 2017 r. znak [...] w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, a zatem rzeczą organu winno być ustalenie czy K. T. Naczelnik Wydziału Architektury i Budownictwa, który działając z upoważnienia Starosty podpisał wyżej wymienioną decyzję, podlega wyłączeniu od orzekania w dniu wydawania decyzji z dnia [...] maja 2017 r. Bez znaczenia w tym zakresie pozostaje fakt, że osoba ta podpisała uchylone już postanowienie o odmowie wznowienia postępowania z dnia [...] stycznia 2018 r. Ponadto Starosta uchybił przepisom u.s.z.p, bowiem nie powiadomił stron w drodze obwieszczenia odpowiednio w urzędach i publikatorach informatycznych urzędów o wydanych w sprawie postanowieniach oraz o decyzji uchylającej decyzję własną i odmawiającą udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W ocenie organu odwoławczego ujawnione uchybienia przepisów postępowania administracyjnego oraz u.s.z.p stanowiło wadę, której nie da się konwalidować w inny sposób aniżeli przez uchylenie decyzji i poprzedzającego ją postanowienia. M.in. brak właściwego ustalenia oraz wyjaśnienia terminów i okoliczności stanowiących podstawę wznowienia oznacza, że przeprowadzone w tym zakresie postępowanie już od samego początku obarczone jest wadą, która stanowi podstawę do jego powtórzenia. Podkreślono także, że z uwagi na konieczność uchylenia decyzji z przyczyn formalnych przedwczesne jest dokonywanie merytorycznej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, bowiem skutkowałoby to naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.

Sprzeciwem z dnia [...] lutego 2020 r. J. W. oraz K. W. reprezentowani przez adwokata, zaskarżyli do WSA decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2020 r. Zarzucono w sprzeciwie naruszenie art. 138 § 2 K.p.a. poprzez to, że Organ odwoławczy niezasadne w okolicznościach sprawy przyjął, że decyzja Starosty z dnia [...] września 2019 r., o nr [...], została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Wniesiono na tej podstawie o uchylenie zaskarżonej sprzeciwem decyzji Wojewody oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Podkreślono w uzasadnieniu zarzutów błędne stwierdzenie Wojewody, iż Starosta jako organ I instancji z niewiadomych przyczyn nie rozpoznał wniosku pana K. W. z dnia [...] listopada 2017 r. o wznowienie postępowania administracyjnego. Z treści zaskarżonej decyzji jak również z treści poprzedzających ją postanowień wynika natomiast, że odnosi się ona do postępowania wszczętego na wniosek skarżącego K. W. z dnia [...] listopada 2017 r. o wznowienie postępowania. Podkreślono także, że organ I instancji prawidłowo rozstrzygnął kwestię istnienia podstaw wznowieniowych i odniósł się w tym zakresie do argumentów, jakie zostały podane przez K. W. we wniosku o wznowienie. Skarżący wielokrotnie w swych pismach wyjaśniają okoliczności, jak i kiedy dowiedzieli się o tym, że została wydana decyzja o pozwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Wniosek o wznowienie z dnia [...] listopada 2017 r. szczegółowo te kwestie wyjaśnia. Nie można zatem zgodzić się, że w sprawie nie został zebrany materiał dowodowy w zakresie ustalenia istnienia przesłanek wznowieniowych w kwestii wskazania, jakie istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji Starosty wyszły na jaw. Skarżący podtrzymują swe dotychczasowe stanowisko w sprawie, zaś głównym zarzutem przeciwko decyzji Starosty z dnia [...] maja 2017 r., jest to, że decyzja ta na potrzeby realizacji inwestycji drogowej przeznacza całą powierzchnię działek o nr 2177/1 i 2177/2, będących własnością skarżącego K. W. z zamiarem rozbiórki budynku mieszkalnego będącego domem skarżących. Zajęcie całej nieruchomości składającej się z wymienionych działek pod budowę chodnika może być uznane za niegospodarność, za czym przemawia treść art. 13 ust. 3 u.s.z.p. Uchybienia, jakimi obarczona jest decyzja Wojewody przemawiają więc za jej uchyleniem. Sztuczne ograniczenie zakresu rozpoznania sprawy do postępowania, który miało zostać wywołane pismem skarżącej z dnia [...] marca 2019 r. oraz nakazanie ustalenia okoliczności zbadania przesłanek, które zostały już ustalone, nie przyczyni się do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Zdaniem skarżących organ odwoławczy powinien wskazać, dlaczego dowody zgromadzone w postępowaniu są niewystarczające albo, tym bardziej wyjaśnić, dlaczego przyjmuje stanowisko, że na daną okoliczność dowodów brakuje.

Wojewoda w odpowiedzi na sprzeciw wniósł do Sądu o jego oddalenie, podtrzymując swe stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Sprzeciw został oddalony w całości, bowiem okazał się nieuzasadniony.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.).

Zaskarżona do WSA decyzja Wojewody została wydana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. Dlatego wskazać przyjdzie, iż zgodnie z art. 64a P.p.s.a., od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres sądowej kontroli decyzji kasacyjnej ustawodawca określił w art. 64e P.p.s.a. Na jego podstawie sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Instytucja sprzeciwu służy skontrolowaniu przez niezależny i niezawisły sąd administracyjny, czy decyzja kasatoryjna organu drugiej instancji została oparta na art. 138 § 2 k.p.a., a w rezultacie czy organ nie nadużył swych uprawnień, uchylając się od obowiązku rozpatrzenia sprawy pod kątem stawianych decyzji organu pierwszej instancji zarzutów. Ten środek sądowej kontroli administracji ma przeciwdziałać zbędnemu przedłużaniu postępowania administracyjnego na skutek wydawania w toku postępowania kolejnych decyzji kasatoryjnych.

Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151a § 1 zd. 1 P.p.s.a.). Natomiast w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151a § 2 p.p.s.a). Jednocześnie od wyroku uwzględniającego skargę, nie przysługuje środek odwoławczy o czym stanowi art. 151a § 3 P.p.s.a. Reasumując, tylko niezaistnienie w sprawie przesłanek wydania decyzji kasacyjnej przez organ odwoławczy, będzie uprawniać sąd do uwzględnienia sprzeciwu.

Mając na względzie charakter prawny instytucji sprzeciwu, wyraźnie zawężający zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć organów administracji, wskazać należy, że w myśl art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wyjątkowo i stanowi wyraźny wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r., sygn. II OSK 2653/14, CBOSA).

Należy przypomnieć, iż przedmiotem sprzeciwu wniesionego przez strony skarżące jest opisana na wstępie decyzja Wojewody o uchyleniu decyzji oraz postanowienia Starosty, tj. aktów wydanych po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego w sprawie dotyczącej zezwolenia na realizację inwestycji drogowej w zakresie dróg publicznych (budowa chodnika dla pieszych w miejscowości). Stan faktyczny ustalony przez Organ odwoławczy odpowiada zasadzie prawdy obiektywnej i może stanowić podstawę wyrokowania przez WSA, bez konieczności uzupełniania materiału dowodowego w oparciu o art. 106 § 3 P.p.s.a.

Sprzeciw nie okazał się uzasadniony, o czym decydują następujące motywy. Pełnomocnik strony podnosi, że zarówno z treści zaskarżonej decyzji Starosty jak również z treści poprzedzających tą decyzję postanowień wynika, że rozstrzygnięcia te odnoszą się do postępowania wszczętego na wniosek K. W. z dnia [...] listopada 2017 r. o wznowienie postępowania administracyjnego. W ten sposób strony skarżące starają się podważyć to stwierdzenie organu odwoławczego, w którym Wojewoda zauważa, iż obowiązkiem starosty po zwrocie akt, było ponowne rozpoznanie wniosku skarżącego z dnia [...] listopada 2017 r., czego organ z niewiadomych przyczyn nie uczynił. Przyznać jednak należy rację Wojewodzie, iż decyzja Starosty z [...] września 2019 r. w myśl literalnej treści tego rozstrzygnięcia, została przez organ wydana z urzędu, nie zaś na wniosek którejkolwiek ze stron postępowania administracyjnego. W tym zakresie decyzja Starosty wyraźnie odbiega od treści postanowienia o wznowieniu z dnia [...] czerwca 2019 r., znak [...]. Trzeba zgodzić się, że z treści kontrolowanego rozstrzygnięcia kończącego etap postępowania pierwszoinstancyjnego, powinno wynikać jednoznacznie z czyjej inicjatywy zostało ono wydane. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że Starosta w swej decyzji stwierdza, że działa z urzędu a nie na wniosek(ski), co oznacza, że wniosek K. W. z dnia [...] listopada 2017 r. nie został formalnie przez Organ rozpoznany Tej ocenie nie przeczy podkreślane przez pełnomocnika powoływanie się w uzasadnieniu decyzji na takie okoliczności faktyczne jak złożenie przez stronę wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Wydawana przez organ decyzja nie może pozostawiać żadnych wątpliwości czy zostaje wydana z urzędu czy też z inicjatywy zewnętrznej, zaś w niniejszej sprawie uchylona przez Organ odwoławczy decyzja stwierdza wyraźnie że zostaje wydana z urzędu, w sytuacji gdy postanowienie o wznowieniu jak również akta administracyjne sprawy, dowodzą że zostało ono wszczęte na wniosek skarżących stron.

Wojewoda w swej decyzji kasacyjnej decyzji uwypukla trafnie, że analiza wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] marca 2019 r. wskazuje na powoływanie przez J. W. całego szeregu okoliczności faktycznych, które jej zdaniem stanowią podstawę wznowienia postępowania w sprawie zezwolenia. Sąd po analizie treści tego pisma podziela zapatrywanie Organu odwoławczego, że jest ono niejednoznaczne i budzi wątpliwości w kontekście wymogów wynikających z art. 61 § 1, art. 63 § 2 w zw. z art. 145 § 1 K.p.a. W treści wspomnianego podania ujawniona szereg faktów wiążących się ze sprawą administracyjną jak np. poniesienie znacznych nakładów finansowych na remonty domu, nieprawidłową wycenę nieruchomości czy także pominięcie wnioskodawczyni oraz K. W. jako stron postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Organ w tej sytuacji winien był wezwać stronę, aby precyzyjnie zawężyła wniosek wznowieniowy do ściśle określonej podstawy lub podstaw, czego wbrew art. 7 i art. 77 K.p.a. nie uczynił. Zatem doszło do naruszenia przepisów o postępowaniu wyjaśniającym w administracji, skoro nie ustalono bez wątpliwości podstaw wznowieniowych, a pomimo tego wydano rozstrzygnięcie kończące postępowanie nadzwyczajne, jednocześnie precyzując w postanowieniu o wznowieniu postępowania podstawy w postaci art. 145 § 1 pkt 3, 4, 5 K.p.a. Jeżeli zgodzić się należy z organem I instancji, że brak faktycznego udziału skarżących w postępowaniu wypełnia przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., to nie sposób doszukać się w uchylonym postanowieniu oraz decyzji okoliczności odpowiadających podstawie wznowieniowej powołanej w tych rozstrzygnięciach w postaci art.145 § 1 pkt 5 K.p.a. – wyjście na jaw istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Sąd zaznacza, że okoliczność w postaci naruszenie przez organ art. 10 K.p.a. nie stanowi o wypełnieniu powyższej podstawy wznowienia postępowania. Na ten mankament rozstrzygnięć Starosty słusznie zatem zwraca uwagę Wojewoda.

Wniesiony do WSA sprzeciw kwestionuje również ocenę dotyczącą daty uzyskania wiedzy o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej przez J. W. Nie stanowi dla Sądu kwestii, iż ustalenia dotyczące dokładnej daty w jakiej strona wnioskująca o jej wznowienie dowiedziała się o ostatecznej decyzji powinny wynikać z ustaleń organu zawartych w postanowieniu rozstrzygającym wznowieniu bądź o odmowie wznowienia postępowania na wniosek. Zagadnienie to ma bowiem kluczowe znaczenie dla dopuszczalności wznowienia, ograniczonego przecież terminem w jakim strona powinna złożyć podanie. Wynika to z treści powołanych już w zaskarżonej decyzji przepisów art. 148 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 4 tego kodeksu. Nie stanowi kwestii, iż oba podania o wznowienie postępowania milczą na temat tego, kiedy o kwestionowanej decyzji wiedzę uzyskała skarżącą J. W., co powinno obligować Starostę do wyjaśnienia zachowania przez stronę terminu na złożenie wniosku o wznowienie postępowania. Tego jednak organ pierwszej instancji nie uczynił, co trafnie dostrzegł Wojewoda stosując art. 138 § 2 K.p.a. Ustalenie daty uzyskania wiedzy o decyzji Starosty w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej przez obu wnioskodawców postępowania nadzwyczajnego, ma kapitalne znaczenie dla dopuszczalności wszczęcia tego procesu i jego zakończenia. Nie można zgodzić się ze skarżącymi stronami, że podanie z dnia 29 listopada 2017 r. szczegółowo opisuje przedmiotowe okoliczności.

Sąd rozpoznając złożony środek zaskarżenia podziela także stanowisko Wojewody o naruszeniu przez Starostę tych przepisów u.s.z.p., które to obligowały organ I instancji do powiadomienia stron w drodze obwieszczeń w urzędach i w publikatorach teleinformatycznych o wydanych w sprawie wznowienia postępowania postanowieniach, a także o decyzji uchylającej decyzję wyrażającą zezwolenie na realizację inwestycji drogowej i odmawiającą udzielenia zezwolenia. Zarówno przepisy ustawy oraz skutki ich naruszeń zostały właściwie uwypuklone przez Wojewodę, przez co nie wymagają one powtórzenia przez Sąd. Podkreślić jedynie wypada, że również i te uchybienia przepisów o charakterze procesowym uzasadniały w niniejszej sprawie skorzystanie z kompetencji kasacyjnych określonych w art. 138 § 2 K.p.a. Zatem nie może być mowy o naruszeniu przez Organ odwoławczy w jakikolwiek istotny sposób tego przepisu K.p.a.

Zarówno uchylone przez Wojewodę postanowienie jak również decyzja Starosty zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w tym przepisów u.s.z.p., zaś wskazany w treści z kontrolowanego rozstrzygnięcia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a pomimo tego nie zostały zgodnie z wymogami zasady prawdy obiektywnej wyjaśnione w toku postępowania wznowieniowego. Jej treść wskazuje Staroście jakie okoliczności winien wziąć pod uwagę, przy ponownym rozpoznawaniu wniosków o wznowienie postępowania.

Ponieważ zaskarżona sprzeciwem decyzja Wojewody nie narusza w stopniu istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy art. 138 § 2 K.p.a., to złożony do Sądu środek zaskarżenia nie mógł zostać uwzględniony zgodnie z intencją stron. W rezultacie decyzja Wojewody jako odpowiadająca prawu, powinna pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w niej skutki prawne.

Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151a P.p.s.a.