Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1474/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-10-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13g ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: art. 64 ust. 1, art. 129d ust. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 108 poz 908
law: Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 74
journal: Dz.U. 2007 nr 125 poz 874
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant ref. staż. Monika Piotrowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego - organ II instancji - decyzją z [...] maja 2010 r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13 g ust. 1 i Ib pkt 1, art. 40 c, art. 41 ust. 4, 5 i 6 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.) – dalej udp. oraz lp. 6 pkt 6 lit. d) i e), lp. 6 pkt 7 lit. d) i e), lp. 9 pkt 11 lit. b) załącznika nr 2 do w/w ustawy, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm.) – dalej Prd., po rozpatrzeniu odwołania E. K. – skarżącej - od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego – organ I instancji - z dnia [...] listopada 2009 r., dotyczącej nałożenia kary pieniężnej w wysokości 20500 złotych, utrzymał zaskarżoną decyzję w całości w mocy.

Podczas kontroli drogowej, która odbyła się dnia [...] września 2009 r. przy ul. [...] w [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Powyższy zespół pojazdów był kierowany przez Pana A. M. w imieniu oraz na rzecz skarżącej.

Podczas tej kontroli stwierdzono:

przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych,

przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m,

3. przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem [...] marca 2003 r.

Organ I instancji decyzją z dnia [...] listopada 2009 r., nałożył karę pieniężną w wysokości 20500 złotych.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżąca podnosi, iż nie przedstawiono żadnych dowodów na stwierdzone okoliczności. Jej zdaniem kierowca nie podpisał się na protokole kontroli, nie wiadomo również kto dokonywał ważenia oraz, czy posiadał do tego upoważnienie. Jej zdaniem do akt sprawy nie załączono dokumentów legalizacyjnych wagi, naruszono również prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu. Ponadto podnosi, że uniemożliwiono jej złożenie ważnych wyjaśnień oraz istotnych dla sprawy wniosków dowodowych.

W ocenie organu II instancji powołującego się na przepis art. 40c udp. ustawy w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalną masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...). Organ ten wskazuje, że stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 udp. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Ulica [...] w [...] nie leży w ciągu dróg w tych rozporządzeniach wymienionych. Zastosowanie znajduje więc przepis art. 41 ust. 6 udp., w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

Organ II instancji uznaje, że w przypadku potrójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t, w myśl zapisów lp. 6 pkt. 6 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 udp.), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach.

Zdaniem organu II instancji w przypadku pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem [...] marca 2003 r. dopuszczalna masa całkowita wynosi do 42 t włącznie, w myśl zapisów lp. 9 pkt 11 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 udp.), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach.

Nadto organ II instancji wskazał, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] czerwca 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi deklaracjami zgodności wydanymi przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej [...] dnia [...] maja 2008 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został również poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], którego kierowca nie podpisał, nie wnosząc jednocześnie do niego żadnych uwag. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o powtórne ważenie pojazdu.

W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm. Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Kary te zostały szczegółowo opisane w decyzji. W niniejszej sprawie kary wynoszą:

- za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej: 3900zł (1200+3x900)

- za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi: 16000 zł (9000+7000)

- za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: 600 zł

razem: 20500 zł.

Organ II instancji rozważywszy argumenty skarżącej nie znalazł podstaw do ich uwzględnienia. Zgodnie z cytowanym wyżej art. 64 ust. 1 Prd. już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Dopracowanie się sprawnego systemu załadunku pojazdów, tak by nie były przekraczane normy wymagane przepisami o drogach publicznych, leży zdaniem organu w interesie profesjonalnego przewoźnika, bowiem to właśnie przewoźnik jest odpowiedzialny za ewentualne naruszenia tych regulacji. Ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 61 wyraźnie precyzuje w jaki sposób należy dokonywać załadunku i tak ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu. Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę; nie naruszał stateczności pojazdu; nie utrudniał kierowania pojazdem; nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony. Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Nie może on mieć odrażającego wyglądu lub wydzielać odrażającej woni. Urządzenia służące do mocowania ładunku powinny być zabezpieczone przed rozluźnieniem się, swobodnym zwisaniem lub spadnięciem podczas jazdy. Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę.

Skarżąca zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 61 ust. 1, art. 61 ust. 2 pkt 1, art. 64 ust. 1 Prd., § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b, 5 ust. 1 pkt 3a, § 5 ust. 1 pkt 4a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1-2, art. 40c ust. 1 art. 41 ust. 6 udp. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie z sytuacji, gdy okoliczności niniejszej sprawy nie dają jakichkolwiek podstaw do nałożenia kary pieniężnej określonej w tych przepisach. Ponadto zarzuca naruszenie przepisów prawa postępowania administracyjnego poprzez błędne zastosowanie art. 6, 7, 8, 10, 77, 80, 81 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa. poprzez błędne ustalenia, że zaistniały okoliczności uprawniające do nałożenia na mnie kary pieniężnej i to w wysokości określonej w zaskarżonej decyzji, podczas gdy w zebranym w niniejszej sprawie materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie tych okoliczności, a organ nie przeprowadził postępowania w sposób prawidłowy i obiektywny. Wskazuje na naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez błędne zastosowanie art. 6, 7, 77, 80, 81 Kpa. poprzez nie przeprowadzenie pełnego i wyczerpującego postępowania dowodowego, uniemożliwienie jej złożenia w toku sprawy jakichkolwiek wyjaśnień oraz wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. Z tych powodów uznaje decyzję za błędną i wnosi o uwzględnienie w całości niniejszej skargi na zaskarżoną decyzję oraz uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] listopada 2009 r. w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a także umorzenie postępowania w niniejszej sprawie w całości, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2010 r. oraz decyzji ją poprzedzającej wydanej w sprawie nałożenia kary pieniężnej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, oraz zasądzenie na rzecz Skarżącej zwrotu kosztów niniejszego postępowania.

Skarżąca wskazuje, że niniejszej sprawie Inspektorzy dopuścili się rażącego naruszenia podanych wyżej przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, § 5 ust. 1 pkt 3 lit. b, § 5 ust. 1 pkt 3a, § 5 ust. 1 pkt 4a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. oraz art. 13 ust. 1 pkt 2, art. 13g ust. 1 - 2, art. 40c ust. 1 art. 41 ust. 6 udp. Zarówno powołane przepisy jak i okoliczności niniejszej sprawy nie dają jakichkolwiek podstaw do nałożenia kary pieniężnej określonej w wydanych decyzjach i to w wysokości w nich określonej. W kontekście powyższego, jej zdaniem, Inspektorzy dopuścili się naruszenia przepisu art. 8, 10, 77, 80, 81 Kpa. W zebranym w niniejszej sprawie materiale dowodowym brak jest jakichkolwiek dowodów na potwierdzenie okoliczności przekroczenia dopuszczalnych nacisków dla pojedynczej osi, przekroczenia dopuszczalnych nacisków dla potrójnej osi oraz przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Żaden z dowodów zebranych w niniejszej sprawie nie wskazuje także - jak błędnie stwierdza w swojej decyzji Główny Inspektor - jakoby doszło do przekroczenia obowiązujących norm nacisków i obciążeń. Okoliczności tej nie potwierdza protokół z kontroli z dnia [...] września 2009 r., który nie został nawet podpisany przez kierowcę. Nadto do akt sprawy nie zostały załączone dokumenty legalizacji wagi, przy pomocy której wykonywano ważenie, a nadto nie wiadomo kto wykonywał ważenie i czy posiadał do tego należyte upoważnienie oraz uprawnienia. Okoliczności tych nie wyjaśnia także decyzja Głównego Inspektora.

Skarżąca wskazuje, że w decyzji Głównego Inspektora stwierdza się, że wagi legitymowały się deklaracjami zgodności wydanymi przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej [...]. Jej zdaniem jest to niezrozumiałe. Jej zdaniem wagi wykorzystywane na polskich drogach powinny posiadać polską legalizacje wykonaną przez Urząd Miar i Wag. Główny Inspektor nie wyjaśnił także kto wykonywał ważenie i czy posiadał do tego należyte upoważnienie oraz uprawnienia - brak takich ustaleń, ani dokumentów dot. ewentualnych uprawnień w tym zakresie. Z zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego Główny Inspektor Transportu Drogowego wyciągnął błędne i nieadekwatne wnioski. Okoliczności te jako nieznajdujące potwierdzenia w zebranym w niniejszej sprawie materiale dowodowym nie mogą stanowić podstawy do wydania decyzji o nałożeniu kary pieniężnej. Także zatem z tego powodu decyzja z dnia [...] maja 2010 r. pozostaje całkowicie błędna, a niniejsza skarga konieczna. Wskazuje, że kierowca odmówił podpisania protokołu kontroli z dnia [...] września 2009 r., a pomimo tego w decyzji z dnia [...] maja 2010 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego w sposób błędny stwierdza, że kierowca nie wnosił do protokołu żadnych uwag. Wskazuje, że kierowca odmówił podpisania protokołu, co oznaczać może wyłącznie tyle, że nie zgadzał się z jego treścią. Wskazuje, że uniemożliwiono jej w toku sprawy złożenie jakichkolwiek wyjaśnień, a jedynie zawiadomiono o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Kolejnym pismem, które otrzymała była już decyzja z dnia [...] listopada 2009 r. oraz z dnia [...] maja 2010 r. W tym też zakresie Inspektorzy dopuścili się naruszenia przepisów art. 8, 10, 77, 80, 81 Kpa. Dodatkowo zaznacza, że wbrew przepisom Kodeksu postępowania administracyjnego uniemożliwiono jej wypowiedzenie się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego. W niniejszej sprawie zamierzała jeszcze przed wydaniem decyzji złożyć dodatkowe wyjaśnienia i wnioski.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu. Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej także: p.p.s.a.).

Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z [...] maja 2010 r. nr [...], mocą której utrzymano w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2009 r., dotyczącą nałożenia na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 20500 złotych.

Podczas kontroli drogowej, która odbyła się dnia [...] września 2009 r. przy ul. [...] w [...] zatrzymano do kontroli drogowej pojazd marki [...] o nr rejestracyjnym [...] z naczepą marki [...] o nr rejestracyjnym [...]. Powyższy zespół pojazdów był kierowany przez Pana A. M. w imieniu oraz na rzecz skarżącej. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t dla pojedynczej osi napędowej pojazdów silnikowych, przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi naczep, większej niż 1,3 m i nie większej niż 1,4 m, przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem [...] marca 2003 r. Miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu, z dnia [...] czerwca 2009 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy nieautomatycznych wag przenośnych do pomiarów statycznych o nr fabrycznych [...] i [...]. Obie wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnymi deklaracjami zgodności wydanymi przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej [...] dnia [...] maja 2008 r. Powyższe dokumenty zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia. Kierowca został poinformowany o sposobie przeprowadzania pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Po dokonaniu pomiarów sporządzono protokół kontroli nr [...], którego kierowca nie podpisał, nie wnosząc jednocześnie do niego żadnych uwag. Pojazd zważono jednokrotnie, kierowca nie wnosił o powtórne ważenie pojazdu.

W wyniku ważenia oraz pomiarów pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

nacisk 10,73 t na pojedynczej osi napędowej - przekroczenie o 2,73 t;

nacisk 27,24 t na potrójnej osi - przekroczenie o 5,441;

masa zespołu pojazdów 45,03 t - przekroczenie o 3,03 t;

przewoźnik nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym.

Wysokość kar za przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdów oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których dopuszczony jest ruch pojazdów o naciskach osi do 8 t, określona jest w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Kary te wynoszą odpowiednio:

Lp. 6: Za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 8,01:

- pkt 6 - dla potrójnej osi pojazdów silnikowych, przyczep i naczep przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 mi nie większej niż 1,4 m o sumie nacisków osi:

-lit. d) powyżej 24,81 do 26,3t 9000 zł

-lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 1,51 powyżej 26,3 t dodatkowo: 7000 zł

- pkt 7 - dla pojedynczej osi napędowej pojazdu silnikowego o nacisku osi:

-lit.d) powyżej 9,01 do 9,51: 1200 zł

- lit. e) za każde rozpoczęte przekroczenie o 0,5 t powyżej 9,51 dodatkowo: 900 zł

Lp. 9: Za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej:

-pkt 11 pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem [...] marca 2003 r.:

-lit. b) powyżej 42,01 do 52,01 : 600 zł

W niniejszej sprawie kary wynoszą:

- za przekroczenie nacisku dla pojedynczej osi napędowej: 3900zł (1200+3x900)

- za przekroczenie nacisku dla potrójnej osi: 16000 zł (9000+7000)

- za przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej: 600 zł

razem: 20500 zł.

Stosownie do art. 64 ust. 1 Prd., ruch pojazdu lub zespołu pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, albo którego wymiary lub masa wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy, jest dozwolony tylko pod warunkiem uzyskania zezwolenia. Zgodnie art. 64 ust. 1 ustawy Prd. już sam ruch pojazdu nienormatywnego po danej drodze publicznej wymaga zezwolenia. A zatem, przewoźnik przed rozpoczęciem przejazdu winien zbadać, czy pojazd odpowiada określonym normom. Ustawa Prawo o ruchu drogowym w art. 61 wyraźnie precyzuje w jaki sposób należy dokonywać załadunku:

Ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu.

Ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby:

nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę;

nie naruszał stateczności pojazdu;

nie utrudniał kierowania pojazdem;

nie ograniczał widoczności drogi lub nie zasłaniał świateł, urządzeń sygnalizacyjnych, tablic rejestracyjnych lub innych tablic albo znaków, w które pojazd jest wyposażony.

Ładunek umieszczony na pojeździe powinien być zabezpieczony przed zmianą położenia lub wywoływaniem nadmiernego hałasu. Nie może on mieć odrażającego wyglądu lub wydzielać odrażającej woni.

Urządzenia służące do mocowania ładunku powinny być zabezpieczone przed rozluźnieniem się, swobodnym zwisaniem lub spadnięciem podczas jazdy.

Ładunek sypki może być umieszczony tylko w szczelnej skrzyni ładunkowej, zabezpieczonej dodatkowo odpowiednimi zasłonami uniemożliwiającymi wysypywanie się ładunku na drogę.

W myśl art. 13g ust. 1 udp., za przejazd pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej.

Zgodnie z art. 13g ust. Ib pkt 1 udp., powyższą karę nakłada się na podmiot wykonujący przejazd.

Zgodnie z art. 40c udp. w przypadku stwierdzenia, że pojazd przekracza dopuszczalna masę całkowitą, naciski osi, wymiary lub przejazd pojazdu odbywa się bez zezwolenia wymaganego przepisami o ruchu drogowym, inspektor Inspekcji Transportu Drogowego (...) ma prawo wymierzenia i pobrania kary pieniężnej (...).

Stosownie do art. 41 ust. 4 i 5 w/w. ustawy wykaz dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t oraz wykaz dróg krajowych i dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t, ustalone zostały rozporządzeniami Ministra Infrastruktury z dnia 19 października 2005 r. (odpowiednio: Dz. U. Nr 219, poz. 1860 i poz. 1861). Ulica [...] w [...] nie leży w ciągu dróg w tych rozporządzeniach wymienionych. Zastosowanie znajduje więc przepis art. 41 ust. 6, w myśl którego drogi inne niż określone na podstawie ust. 4 i 5 stanowią sieć dróg, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 8 t.

W przypadku potrójnych osi pojazdów silnikowych, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 i nie większej niż 1,4 m dopuszczalna jest maksymalna suma nacisków osi do 21,8 t, w myśl zapisów lp. 6 pkt. 6 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 udp.), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach.

W przypadku pojazdu członowego lub zespołu złożonego z pojazdu silnikowego i przyczepy, zarejestrowanych po raz pierwszy przed dniem [...] marca 2003 r. dopuszczalna masa całkowita wynosi do 42 t włącznie, w myśl zapisów lp. 9 pkt 11 załącznika nr 2 do ustawy o drogach publicznych. W załączniku tym określone są wysokości kar pieniężnych (o których mowa w powołanym wyżej art. 13g ust. 1 udp.), za przekroczenie dopuszczalnej masy oraz dopuszczalnych nacisków osi na drogach.

Co do zarzutu skarżącej dotyczącej braku dowodów na powstałe naruszenia należy zauważyć, że takim dowodem jest protokół kontroli, który zgodnie z przepisem art. 76 Kpa jest dokumentem urzędowym, i jest potwierdzeniem tego co zostało w nim zapisane.

Stosownie do treści art. 74 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r., Nr 125, poz. 874 ze zm,), z przeprowadzonych czynności kontrolnych inspektor sporządza protokół kontroli. Protokół podpisują inspektor i kontrolowany. Odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę. Oryginał protokołu kontroli zatrzymuje kontrolujący, a kopię doręcza się kontrolowanemu kierowcy, przedsiębiorcy lub podmiotowi wykonującemu przewóz drogowy. Do protokołu kontroli kontrolowany może wnieść zastrzeżenia.

Z czynności kontrolnych zawsze sporządza się protokół kontroli, którego kopia jest wręczana kontrolowanemu. Odmowa podpisania protokołu przez kierowcę nie zmniejsza jego wartości dowodowej.

Nie sposób zgodzić się również z tezą skarżącej dotyczącą braku informacji na temat osób przeprowadzających kontrolę. W rozpatrywanym przypadku pojazd został skontrolowanych przez pracowników zarządcy drogi w obecności inspektora transportu drogowego. Kwestia kontroli nacisków na osie pojazdu przez pracowników zarządcy drogi została określona przepisami art. 129d ust. 1 ustawy Prd., w myśl których osoby działające w imieniu zarządcy drogi mogą wykonywać, w obecności funkcjonariusza Policji lub inspektora Inspekcji Transportu Drogowego, kontrolę ruchu drogowego w stosunku do pojazdów w zakresie przestrzegania przepisów o wymiarach, masie lub nacisku osi, powodujących uszkadzanie lub niszczenie drogi. Pracownicy zarządcy drogi przeprowadzili kontrolę masy oraz nacisków na osie zatrzymanego pojazdu. Wszystko odbyło się zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie ma więc mowy o bezprawnym zatrzymaniu oraz przeprowadzeniu kontroli przez osoby nieupoważnione (gdyż upoważnienie wynika z treści wspomnianego art. 129 ustawy Prawo o ruchu drogowym).

Pojazd został zważony przy pomocy legalizowanej wagi, na stanowisku zatwierdzonym przez zarządcę drogi po uprzednim dokonaniu pomiarów przez uprawnionego geodetę. Zarówno świadectwo legalizacji wagi jak i protokół zatwierdzenia stanowiska ważenia zostały okazane kierowcy. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 2a ustawy z dnia 11 maja 2001 r. Prawo o miarach (Dz.U. z 2004 r., Nr 243, poz. 2441) przyrządy pomiarowe wprowadzone do obrotu w państwach członkowskich Unii Europejskiej, zgodnie z dyrektywami Unii Europejskiej, dopuszcza się do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (przepis ten obowiązuje w Polsce od maja 2004r.). Tak więc ważne deklaracje zgodności wydane przez Urząd Miar i Kontroli Metrologicznej [...] dnia [...] maja 2008 r. nie mogą być kwestionowane.

Strona została pouczona o możliwości przeglądania akt oraz o prawie do wypowiedzenia się w sprawie w terminie 7 dni od dnia zawiadomienia o wszczęciu postępowania. Stronę pouczono również, iż w przypadku braku odpowiedzi na wezwanie decyzja zostanie wydana w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy. Mimo to strona nie skorzystała ze swoich uprawnień choć decyzję wydano po ponad dwóch miesiącach od zawiadomienia jej o wszczęciu postępowania.

Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § Kpa.).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy administracji - rozstrzygając sprawę - oparły się na materiale prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 Kpa.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.