Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 86/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-03-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: stwierdzono nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 6 lit. c, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 7
journal: Dz.U. 2013 poz 1205
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara- Dubiel Sędziowie: WSA Magda Froncisz WSA Iwona Niżnik- Dobosz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 marca 2015 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Nr XLIII/386/2014 Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r. w sprawie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 9- Mogilno/ Posadowa" Stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części graficznej, w zakresie działek o numerach ewidencyjnych: 300/3, w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-5 MNR; 321/2, 322/1, 322/2; w części, w jakiej położone są na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-6 MNR; 328 w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze o symbolu 1-7 MNR.


UZASADNIENIE

Wojewoda Małopolski wniósł skargę na uchwałę Nr XLIII/386/2014 Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r., w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 9 – Mogilno/Posadowa".

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

W dniu 6 marca 2006 r. Rada Gminy Korzenna podjęła uchwałę Nr XXXI/189/2006 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 9 – Mogilno/Posadowa".

Uchwała została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2006 r. Nr 247, poz. 2426.

Powyższa uchwała została zmieniona uchwałami Rady Gminy Korzenna: Nr XL/272/2009 z dnia 14 grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2009 r. Nr 849, poz. 6816), Nr XLVII/328/2010 z dnia 31 maja 2010 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2010 r. Nr 344, poz. 2379) i Nr XV/143/2012 z dnia 28 lutego 2012 r. (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2012 r., poz. 1286).

Uchwałą Nr XX/182/2012 z dnia 27 czerwca 2012 r. Rada Gminy Korzenna, działając na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 14 i art. 27 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ze zm.), przystąpiła do sporządzenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 9 – Mogilno/Posadowa", zatwierdzonego uchwałą Nr XXXI/189/2006 z dnia 6 marca 2006 r., zmienioną ww. uchwałami.

W toku procedury wyznaczonej przepisami ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ wykonawczy Gminy zawiadomił odpowiednie instytucje i organy o przystąpieniu do sporządzenia zmian miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego (mpzp), ponadto sporządzono prognozę oddziaływania na środowisko w zakresie proponowanych zmian w mpzp oraz prognozę skutków finansowych uchwalenia zmian w mpzp.

Wójt Gminy uzyskał także opinie i uzgodnienia podmiotów wymienionych w wykazie, dołączonym do akt sprawy, odnośnie do zamierzonych zmian w mpzp.

Nadto, organ uzyskał decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 stycznia 2014 r. znak GZ.tr.057-602-666/13 zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze 2,9182ha gruntów rolnych klas III w granicach działek: nr 370 obr. Mogilno, nrnr 133, 19, 20, 23, 39/2, 39/3, 39/6, 98/1 i 98/2 obr. Posadowa Mogilska.

W terminie 21 dni od daty ukazania się ogłoszenia o podjęciu uchwały Nr XX/182/2012 z dnia 27 czerwca 2012 r. nie wpłynęły wnioski, o których mowa w art. 17 pkt 1 u.p.z.p., a które wymagałyby rozstrzygnięcia.

Projekt zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 9 – Mogilno/Posadowa" był wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 2 kwietnia 2014 r. do 23 kwietnia 2014 r.

Dyskusja publiczna nad przyjętymi w projekcie zmian planami odbyła się w dniu 22 kwietnia 2014 r., a protokół z tej dyskusji został włączony do akt planistycznych.

Do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 9 – Mogilno/Posadowa" nie wniesiono żadnych uwag, wymagających rozpatrzenia.

Zaskarżoną w niniejszej sprawie uchwałą Nr XLIII/386/2014 z dnia 18 czerwca 2014 r. Rady Gminy Korzenna przyjęła zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 9 – Mogilno/Posadowa", zatwierdzonego uchwałą Nr XXXI/189/2006 z dnia 6 marca 2006 r. Rady Gminy Korzenna z późn. zm.

Skargę na powyższą uchwałę wniósł do WSA w Krakowie Wojewoda Małopolski, działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zaskarżając ją w części dotyczącej działek o nr ewid. 300/3, 321/2, 322/1,322/2, 328 w obr. ewid. Mogilno o gruntach klas III położonych w obszarze o symbolu MNR ujętych na załączniku nr 9 planu i wnosząc o stwierdzenie nieważności rysunku planu w powyższym zakresie.

W uzasadnieniu Wojewoda Małopolski podał, że w toku prac planistycznych nie spełniono wymogów art. 17 pkt 6 lit. c) ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 7 ustawy z dnia

3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. jedn. z 2013 r., poz. 1205 ze zm.). Zgodnie z art. 7 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przeznaczenia gruntów rolnych, które są położone poza granicami administracyjnymi miast i stanowią użytki rolne klas I-III, na cele nierolnicze i nieleśne - dokonuje się w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Aby można było tego dokonać, konieczne jest uzyskanie, w ramach procedury planistycznej sporządzania projektu planu, zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Zgoda taka nie jest sama w sobie aktem przesądzającym o nierolniczym przeznaczeniu gruntów, bowiem aktem tym jest plan miejscowy określający dla nich nierolnicze przeznaczenie. Grunty, które są użytkami rolnymi, wymagającymi zgody ministra na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, a zgody takiej nie mają, nie mogą zostać przeznaczone na cele inne niż rolnicze.

Z dokumentacji formalno-prawnej dotyczącej przedmiotowej zmiany planu wynika, że decyzją z dnia 14 stycznia 2014 roku znak: GZ.tr.057-602-666/13 Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze działek ozn. nr ewid. 300/3, 321/2, 322/1,322/2, 328 w obr. ewid. Mogilno o gruntach klas III.

Jak wynika z analizy rysunku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego działki te pozostają w obszarach o ustalonej uchwałą funkcji MNR. Na mocy § 2 pkt 5 zaskarżonej uchwały, nadano nowe brzmienie § 11 ust. 1, zgodnie z którym ustalono tereny o symbolach 1-28 MNR oraz 1-1 MNR do 1-8 MNR dla zabudowy mieszkalno-zagrodowej jako przeznaczenia podstawowego. Natomiast w myśl ustaleń § 11 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, którego dotyczy zmiana wynikająca z zaskarżonej uchwały, ustala się dla tych terenów przeznaczenie dopuszczalne:

a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej,

b) usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe,

c) drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej.

W ocenie Wojewody Małopolskiego, analiza powyższych zapisów tekstu planu miejscowego określających przeznaczenie dopuszczalne terenów opisanych w § 11 ust. 2 uchwały wskazuje, że objęte skargą działki stanowiące grunty rolne, co do których minister nie wyraził zgody na ich nierolnicze przeznaczenie, przeznaczone zostały w planie miejscowym na cele nierolnicze. Stanowi to rażące naruszenie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Korzenna podał, że w toku procedury planistycznej, pismem z dnia 27 września 2013 r., Marszałek Województwa Małopolskiego cofnął wszystkie wnioski o przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze.

Organ sporządzający plan po otrzymaniu częściowej zgody Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi - kierując się stanowiskiem Marszałka Województwa Małopolskiego - oznaczył działki, które nie otrzymały zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze symbolem MNR w brzmieniu jak w uchwale, ponieważ zgodnie z powołanym wyżej pismem został pouczony, iż taka zgoda dla tych przeznaczeń jest zbędna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz 270 ze zm. –określanej dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do art. 3 § 2 pkt. 5 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Stosownie do art. 147 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5, stwierdza nieważność aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Przepisy te korespondują z art. 91 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. jedn.: Dz. U. z 2013 r., 594 ze zm.), który przewiduje, że uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne. O nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia mu uchwały lub zarządzenia (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwała lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4). Po upływie wskazanego wyżej 30 dniowego terminu organ nadzoru nie może we własnym zakresie stwierdzić nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy. W tym przypadku organ nadzoru może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego (art. 93). Zgodnie zaś z art. 94 ust. 1 tej ustawy, nie stwierdza się nieważności uchwały lub zarządzenia po upływie roku od ich podjęcia, chyba że uchybiono obowiązkowi przedłożenia uchwały lub zarządzenia w terminie określonym w art. 90 ust. 1, albo jeżeli są one aktem prawa miejscowego.

Skarga została złożona przez organ nadzoru tj. Wojewodę Małopolskiego w trybie art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Ustawa ta – mająca charakter regulacji szczególnej w stosunku do ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 ze zm.) - wprowadzając obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia w przypadku składania skarg na uchwały lub zarządzenia organu gminy (art. 101 ust. 1), nie przewiduje takiego obowiązku w przypadku skarg składanych w trybie art. 93 ust. 1 przez organ nadzoru na uchwały lub zarządzenia organu gminy. Wniesienie skargi w tym trybie nie jest też ograniczone żadnym terminem (tak NSA w wyroku z dnia 15 lipca 2005 r., II OSK 320/05, publ.: ONSAiWSA z 2006 r., nr 1, poz. 7).

Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub w części stanowi naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. Wskazanie w cytowanym przepisie podstaw nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego prowadzi do uznania, iż przepis ten stanowi lex specialis wobec art. 91 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, według którego uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem (a więc z jakimkolwiek przepisem prawa) są nieważne, chyba że naruszenie prawa ma charakter nieistotny, wtedy zgodnie z art. 91 ust. 4 ustawy o samorządzie gminnym organ nadzoru lub na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sąd administracyjny nie stwierdza nieważności uchwały, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę wydano z naruszeniem prawa. Oznacza to, że rozstrzygnięcia nadzorcze wojewody albo orzeczenia sądu administracyjnego stwierdzające nieważność uchwał w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są wydawane w przypadku zajścia co najmniej jednej z podstaw nieważności wymienionych w art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zatem pozostałe naruszenia prawa (niewymienione w powołanym wyżej przepisie) należałoby traktować jako nieistotne, a więc niebędące przyczyną nieważności uchwały (T. Bąkowski: Komentarz do art. 28 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.03.80.717), w: T. Bąkowski, Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, Zakamycze, 2004).

W podobnej sprawie (dotyczącej sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Korzenna z dnia 18 czerwca 2014 r., Nr XVIII/379/2014 w przedmiocie uchwalenia zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "Nr 1 – Korzenna") orzekał już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 5 marca 2015r. sygn. II SA/Kr 82/15, a Sąd w składzie rozpoznającym obecną sprawę, argumenty zawarte w przywołanym wyżej wyroku, w całości podziela.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że w sposób w pełni uzasadniony właściwy organ nadzoru wywiódł, iż przy podejmowaniu zaskarżonej uchwały, naruszone zostały zasady sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art. 17 pkt 6 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2015 roku, poz. 199), zwanej dalej ustawą o planowaniu, w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. z 2013 roku, poz. 1205, ze zm.), co na mocy art. 28 ust. 1 ustawy o p. i z. p., skutkuje nieważnością zakwestionowanej uchwały rady gminy w zakresie działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 300/3 w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze 1-5 MNR; 321/2, 322/1, 322/2 w części, w jakiej położone są na rysunku planu w obszarze 1-6 MNR; 328 w części, w jakiej położona jest na rysunku planu w obszarze 1-7 MNR.

Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2014r. Sygn. akt II OSK 2730/13 "dokonanie w miejscowym planie zmiany przeznaczenia gruntów na, cele, nierolnicze i nieleśne powinno być poprzedzone wystąpieniem o uzyskanie zgody, o jakiej mowa w art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Uchybienie w tym zakresie zalicza się do istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, a także właściwości organów w tym zakresie, co prowadzić musi do stwierdzenia nieważności uchwały rady gminy w całości lub części."

W świetle art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - przeznaczenie na cele nierolnicze gruntów rolnych, które są położone poza granicami administracyjnymi miast i stanowią użytki rolne klas I - III wymagało uzyskania zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi, przy czym, taka zmiana przeznaczenia terenu mogła być dokonana wyłącznie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, sporządzonym w trybie określonym w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W konsekwencji ustawodawca uczynił obowiązek uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne jednym z elementów procedury planistycznej (art. 17 pkt 6 lit. c ustawy o planowaniu).

W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym brak wymaganej zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze stanowi naruszenie procedury uchwalania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uzasadniające stwierdzenie nieważności planu lub jego części. (zob. np.: wyrok NSA z 7 grudnia 2007 r., II OSK 1379/07; wyrok NSA z 25 maja 2009 r., II OSK 1900/08; wyrok WSA 13 maja 2011 r., II SA/Kr 342/11 - CBOSA). Sąd w niniejszym składzie pogląd ten podziela, gdyż nie budził on wątpliwości w świetle obowiązującego w dniu podjęcia uchwały przepisu art. 17 pkt 6 li. c ustawy o planowaniu, z którego wynika, że uzyskanie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne stanowił jedną z czynności podejmowanych przez organ (wójta, burmistrza albo prezydenta miasta) w ramach procedury planistycznej.

Równocześnie ustalenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zmiany przeznaczenia gruntów leśnych na cele nierolnicze bez wymaganej zgody właściwego organu (ministra albo marszałka województwa) godzi jednocześnie w gwarancje ochrony tych gruntów, wynikające z art. 3 ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a polegające na ograniczeniu przeznaczania gruntów leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Tego rodzaju naruszenie skutkuje zaś wadliwością postanowień planu dokonujących zmiany dotychczasowego, rolnego przeznaczenia gruntów, i wprowadzających sprzeczny z tym przeznaczeniem sposób ich zagospodarowania i zabudowy - tym samym stanowi również naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego.

Prawidłowość takiej kwalifikacji potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych, uznające wprowadzanie do planów miejscowych postanowień naruszających ustawowe ograniczenia w przeznaczaniu gruntów leśnych i rolniczych na cele nieleśne i nierolnicze za istotne naruszenie zasad sporządzania m.p.z.p. (zob. wyrok NSA z 6 października 2011 r., II OSK 1458/11, CBOSA) i regulację sprzeczną z prawem (zob. wyrok WSA z 25 stycznia 2008 r., II SA/Kr 535/07, CBOSA).

Inaczej mówiąc, przeznaczenie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego gruntów rolniczych na cele nierolnicze bez wymaganej zgody właściwego organu może być kwalifikowane jako naruszenie zarówno trybu, jak i zasad sporządzania planu miejscowego w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu.

Przy tym przez brak wymaganej zgody należy rozumieć zarówno sytuację, w której organ planistyczny w ogóle o taką zgodę nie wystąpił, albo wystąpił, ale nie uzyskał żadnej odpowiedzi od organu uzgadniającego, względnie otrzymał odpowiedź odmowną (odmowę uzgodnienia).

W przedmiotowej sprawie Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi nie wyraził zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze działek oznaczonych numerami ewidencyjnymi: 300/3, 321/2, 322/1,322/2, 328 w obr. ewid. Mogilno o gruntach klas III - co bezsprzecznie wynika ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji z dnia 14 stycznia 2014 roku znak: GZ.tr.057-602-666/13.

W rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, że grunty stanowiące działki o powołanych wyżej numerach ewidencyjnych, które są użytkami rolnymi, na rysunku planu miejscowego znajdują się w obszarach oznaczonych symbolami MNR.

W myśl ustaleń § 2 pkt 5 zaskarżonej uchwały, nadano nowe brzmienie § 11 ust. 1 zmienianej uchwale, zgodnie z którym ustalono tereny o symbolach 1-28 MNR oraz 1-1 MNR do 1-8 MNR dla zabudowy mieszkalno-zagrodowej jako przeznaczenia podstawowego. Natomiast w myśl ustaleń § 11 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna, którego dotyczy zmiana wynikająca z zaskarżonej uchwały (przyjętego uchwałą Nr XXXI/189/2006 Rady Gminy Korzenna z dnia 6 marca 2006 Dz. Urz. Woj. Małop. z 2006 r., Nr 247, poz. 1738, zm. uchwałą nr XL/272/2009 Rady Gminy Korzenna z dnia 14 grudnia 2009 r. Dz. U. Woj. Małop. z 2009 r., Nr 849 poz. 6816, uchwałą nr XLVII/328/2010 z dnia 31 maja 2010 roku Dz. Urz. Woj. Małop. z 2010 r., Nr 344, poz. 2379, uchwała Nr XV/143/2012 z dnia 28 lutego 2012 r. Dz. Urz. Woj. Małop. z 2012 r., poz. 1286) ustala się dla tych terenów przeznaczenie dopuszczalne: a) zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej, b) usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe, c) drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej.

Wskazane tu przeznaczenie dopuszczalne np. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i rekreacji indywidualnej, usługi podstawowe i komercyjne oraz drobna wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe - w przypadku jego realizacji - związane jest z całkowitym wyłączeniem tych gruntów z produkcji rolnej.

O ile zatem rację miał Marszałek Województwa Małopolskiego, że grunty przeznaczone pod zabudowę zagrodową i siedliskową nie tracą charakteru gruntów rolnych, o tyle dopuszczalne przeznaczenie tego obszaru wskazane w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy Korzenna oznaczonego jako plan "nr 9 – Mogilno/Posadowa" w sposób oczywisty wiąże się z pozbawieniem tych gruntów charakteru rolnego.

Skoro zatem grunty te mogą być wyłączone w sposób trwały z produkcji rolnej zgodnie z przeznaczeniem dopuszczalnym (np. zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna), to takie określenie przeznaczenia tych gruntów wymagało uzyskania uprzedniej zgody ministra właściwego do spraw rozwoju wsi. Wskazać w tym miejscu należy, że wyłącznie odpowiedzialnym za prawidłowo przeprowadzoną procedurę planistyczną oraz za przestrzeganie zasad sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego są organy planistyczne tj. wójt (burmistrz , prezydent) oraz rada gminy, nawet jeśli inny organ władzy publicznej (lub organ administracyjny) zajmie w sprawie błędne stanowisko, które organ planistyczny następnie zaakceptuje.

Zważywszy na powyższe stwierdzić należy, że zaskarżoną uchwałą przeznaczono na cele nierolnicze grunty rolne klasy III, pomimo braku zgody właściwego ministra na zmianę przeznaczenia gruntu rolnego.

W konsekwencji należy uznać, że analizowany plan, ustalając przeznaczenie dopuszczalne objętych nim terenów, dotychczas rolniczych, pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną i rekreacji indywidualnej, usługi podstawowe i komercyjne oraz drobną wytwórczość i rzemiosło nieuciążliwe, drogi dojazdowe oraz sieci i urządzenia infrastruktury technicznej i komunalnej uchybił przywołanym przepisom art. 17 pkt 6 lit c ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w związku z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 roku o ochronie gruntów rolnych i leśnych.

Doszło zatem w tym przypadku do naruszenia zarówno trybu, jak i zasad sporządzania m.p.z.p., o których mowa w art. 28 ust. 1 u.p.z.p. i w związku z tym orzeczono jak w sentencji wyroku.