Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 478/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-12-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.187 par.1, art.191, art.210 par.4, art.240 par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art.27a ust.1 pkt.1
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art.4 ust.2
journal: Dz.U. 2001 nr 134 poz 1509
law: Ustawa z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne.
article: art.151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie WSA Wiesława Achrymowicz (spr.), WSA Krystyna Czajecka-Szpringer, Protokolant Stażysta Magda Gryzek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 24 listopada 2006r. sprawy ze skargi E. i P.Ł. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2003 r. - oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Lu 478/06

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] maja 2006 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] marca 2006 r. w sprawie uchylenia ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] marca 2005 r. oraz określenia zobowiązania E. i P. małżonków Ł. w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. Postępowanie podatkowe zostało przeprowadzone w trybie wznowienia na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. /. Organ ustalił, że ostateczną decyzją tego organu z dnia 1 marca 2005 r. zostało określone zobowiązanie małżonków Ł. w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003 r. w wysokości 5359,50 zł.

W dniu 3 października 2005 r. pełnomocnik małżonków Ł. złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego opisaną ostateczną decyzją z dnia 1 marca 2005 r. na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 , art. 241 § 1 i art. 244 § 1 Ordynacji podatkowej. We wniosku wskazano na nowe okoliczności ujawnione w związku z analizą i korektą wydatków związanych z wykończeniem lokalu mieszkalnego w 2002 r. / zmniejszyła się kwota wykorzystanego limitu tak zwanej dużej ulgi budowlanej /. Podnoszono, że wydatki poniesione w 2003 r. w wysokości 26 104 zł winny być rozliczone w ramach tak zwanej dużej ulgi budowlanej. Wniesiono też o zweryfikowanie kosztów uzyskania przychodów z tytułu stosunku pracy ze względu na wykonywanie pracy w innej miejscowości niż miejsce zamieszkania.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2005 r. Dyrektor Izby Skarbowej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją tego organu z dnia [...] marca 2005 r. wobec powołania się we wniosku o wznowienie na nowe istotne okoliczności, które istniały w dniu wydania decyzji, lecz nie były znane organowi orzekającemu.

Organ uwzględnił, jako nową istotną okoliczność / której strona nie podnosiła a organ pominął w trybie zwykłym / wyższe koszty uzyskania przychodu przez małżonków Ł. z tytuły wykonywania pracy poza miejscem zamieszkania / w innym mieście /. Stąd zobowiązanie małżonków Ł. w podatku dochodowym za rok 2003 r. w wyniku wznowienia uległo obniżeniu do kwoty 5 246 zł. Tylko w tym zakresie organ uznał za merytorycznie zasadne żądanie wznowienia / stwierdził istnienie nowej istotnej dla sprawy okoliczności faktycznej, istniejącej w dniu wydania ostatecznej decyzji, nieznanej organowi orzekającemu. Nowe rozstrzygnięcie oparł na art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Dyrektor Izby Skarbowej nie uznał za nową istotną dla sprawy okoliczność faktyczną argumentów małżonków Ł. dotyczących spornej kwoty 26 104 zł. Była ona wpłacona w dniu 3 marca 2003 r. na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na budowę mieszkania, które małżonkowie Ł. uprzednio sprzedali / umowa zawarta aktem notarialnym w dniu 28 lutego 2003 r./. W dacie umowy lokal był wydany nabywcom. W konsekwencji wpłata na poczet dokończenia budowy mieszkania, dokonana po jego zbyciu, nie służyła zaspokojeniu własnych potrzeb mieszkaniowych podatników w rozumieniu art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. a – f ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. /. Wpłaty na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] nie można traktować jak wpłaty na wkład budowlany do spółdzielni mieszkaniowej. Wbrew stanowisku wnioskujących, odnośnie spornej wpłaty nie pojawiły się żadne istotne nowe dowody ani nowe istotne okoliczności faktyczne, nieznane wcześniej organowi orzekającemu. Korekta zeznania za rok 2002 r. nie ma wpływu na wysokość podatku za rok 2003 r. , ponieważ odliczenie z tytułu wydatków mieszkaniowych poniesionych w 2002 r. znalazło pokrycie w podatku za ten rok i nie przeszło do odliczenia w roku następnym.

Organ wskazał, że podatnicy bezspornie przed 2002 r. dokonywali wpłat na poczet wkładu budowlanego do spółdzielni mieszkaniowej i dokonywali z tego tytułu odliczeń. Zatem zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2001 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiągniętych przez osoby fizyczne / Dz. U. Nr 134, poz. 1509 / podatnikom, którzy nabyli prawo do odliczenia od podatku wydatków poniesionych na cele określone w art. 27a ust. 1 pkt 1 lit. a – f ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym przed 1 stycznia 2002 r., przysługuje na zasadach określonych w tej ustawie prawo do odliczania od podatku dalszych wydatków na kontynuację danej inwestycji poniesionych od 1 stycznia 2002 r. do 31 grudnia 2004 r. W konsekwencji podatnicy wybrali jeden z wariantów wydatków na potrzeby mieszkaniowe, których dalsze ponoszenie uprawniało do odliczeń od podatku do końca 2004 r.

Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że ostateczna decyzja z dnia [...] marca 2005 r. przesądziła brak podstaw do odliczenia spornej kwoty 26 104 zł. Nie spełniała ona wymogów z art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych / z uwagi na jej rzeczywiste przeznaczenie i datę wpłaty /. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w sprawie I SA/Lu 208/05 oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2005 r.

Organ podkreślił, że postępowanie o wznowienie jest postępowaniem nadzwyczajnym. Nie może służyć ponownej merytorycznej ocenie prawnej tożsamych okoliczności sprawy, zakończonej decyzją ostateczną.

Na wskazane rozstrzygnięcie skargę złożyli małżonkowie Ł. Żądali uchylenia zaskarżonej decyzji. Zarzucili naruszenie art. 27a ust. 1 – 15 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz. U z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. / oraz art. 187 § 1 , art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu konsekwentnie prezentowali stanowisko o zasadności odliczenia kwoty 26 104 zł / na podstawie art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych /, wpłaconej na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w dniu [...] marca 2003 r. Ich zdaniem została wpłacona na fundusz remontowy / wymagalny za rok poprzedzający wpłatę / i nie ma znaczenia jej faktyczne przeznaczenie. Argumentowali, że skoro środki z funduszu remontowego są przeznaczane na sfinansowanie nakładów na powierzchniach wspólnych, to w praktyce oznacza, że konkretny członek wspólnoty nie może skorzystać z faktu poniesienia tych nakładów przez wspólnotę. W ocenie skarżących nie jest wymagane istnienie związku konkretnej wpłaty na fundusz remontowy z potrzebami mieszkaniowymi konkretnego podatnika. Podsumowując, sporna wpłata była zaległą wpłatą na fundusz remontowy, wymagalną za czas, kiedy podatnicy legitymowali się tytułem prawnym do lokalu / za okres przed sprzedażą mieszkania /. Bezspornie wpłata 26 104 zł została dokonana po sprzedaży mieszkania. Jednak żaden przepis w takiej sytuacji nie pozbawia podatników prawa do odliczenia.

Zdaniem skarżących organ w postępowaniu wznowieniowym naruszył przepisy postępowania. Pominął treść zaświadczenia Wspólnoty Mieszkaniowej [...]z dnia [...] marca 2005 r., które stwierdzało, że sporna wpłata była przeznaczona na sfinansowanie zobowiązań Wspólnoty Mieszkaniowej [...], wynikających z robót budowlanych zakończonych w 2002 r., objętych planem gospodarczym na 2002 r., to jest zobowiązań powstałych jeszcze przed sprzedażą mieszkania przez skarżących. Był to nowy istotny dowód w sprawie. Pomijając ten dowód organ nie dopełnił obowiązku dokonania ustaleń faktycznych na podstawie całokształtu materiału dowodowego. Pominięty dowód pozwala stwierdzić, że sporna wpłata faktycznie służyła potrzebom mieszkaniowym podatników. Organ pominął też zapis § 6 aktu notarialnego z 9 listopada 2001, który stwierdza, że koszty wybudowania lokalu zostały w całości zapłacone. Zatem dowolne jest ustalenie organu, że sporna wpłata została przeznaczona na dokończenie budowy lokalu. Zdaniem skarżących, lokal nie wymagał nakładów, o czym wprost świadczy zapis § 6 umowy sprzedaży. W konsekwencji sporna wpłata na fundusz remontowy służyła modernizacji nieruchomości wspólnej.

Nie rozważenie tego dowodu w świetle całokształtu materiału dowodowego sprawy narusza art. 187 § 1, art. 191 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wnosił o jej oddalenie. Podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wskazał, że okoliczności podane w zaświadczeniu z dnia 22 marca 2005 r. nie są nowe. Były znane organowi przed wydaniem ostatecznej decyzji, objętej wznowieniem. Powołał się na dokumenty przedstawione przez skarżących w dniu 7 października 2004 r. Zdaniem organu powołana we wniosku o wznowienie przesłanka z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nie występuje w okolicznościach sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. Nr 153, poz. 1269 / w związku z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. / sądy administracyjne kontrolują działalność organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przede wszystkim należy zauważyć, że postępowanie w trybie wznowienia jest postępowaniem nadzwyczajnym. Postępowanie wznowieniowe nie może być wykorzystywane do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. Nie stanowi kontynuacji postępowania zwykłego. Celem instytucji wznowienia postępowania jest stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i powzięcia ponownego rozstrzygnięcia w sprawie zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe było dotknięte kwalifikowanymi wadami procesowymi, wyczerpująco wymienionymi w art. 240 Ordynacji podatkowej – ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. / Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. /.

W tej sprawie wznowienie było oparte na przesłance z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej – ujawnienie nowych, istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych lub dowodów, istniejących w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznanych organowi orzekającemu w trybie zwykłym. W sytuacji, gdy objęta wznowieniem ostateczna decyzja organu podatkowego, była przedmiotem kontroli sądowej i skarga została oddalona / co miało miejsce w okolicznościach tej sprawy podatkowej / wzruszenie decyzji w trybie administracyjnego postępowania wznowieniowego jest możliwe tylko wówczas, gdy przyczyną wznowienia są okoliczności, które zaszły po wydaniu decyzji ostatecznej.

W świetle przesłanki wznowienia postępowania podatkowego z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej nowe okoliczności, nowe dowody muszą być istotne dla sprawy. Oznacza to, że nowe okoliczności faktyczne, nowe dowody mogą mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy podatkowej.

W rozpatrywanej sprawie prawidłowo organ stwierdza, że ponownie żądając odliczenia spornej kwoty 26 104 zł / w trybie wznowienia /, skarżący nie powołują nowych, istotnych okoliczności faktycznych ani istotnych nowych dowodów. Na tej podstawie prawidłowo organ stwierdza brak przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Zaświadczenie Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z dnia 22 marca 2005 r. stwierdza, że dokonana wpłata na fundusz remontowy przeznaczona była na koszt robót budowlanych realizowanych zgodnie z planem na 2002 r. Odwołuje się do uchwały nr [...], która wprost stwierdza, że wpłaty na fundusz remontowy ustalone niniejszą uchwałą przeznaczone zostaną na realizację inwestycji / patrz § 4 uchwały /. Zaświadczenie to stanowi powtórzenie treści dokumentów przedstawionych organowi podatkowemu w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym. Należy zauważyć, że zostało ono wystawione w oparciu o dokumenty źródłowe, którymi organ dysponował, prowadząc postępowanie podatkowe w trybie zwykłym. Okoliczności w nim podane wprost wynikały już z materiału dowodowego / zgromadzonego i ocenionego w trybie zwykłym /, który był podstawą wydania decyzji ostatecznej z dnia [...] marca 2005 r. / by wskazać na treść dokumentów złożonych do akt postępowania podatkowego w dniu [...] i [...]października 2004 r. w postaci uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., planu gospodarczego na rok 2002 r., pisma Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z dnia [...] sierpnia 2004 r., informacji z dnia 30 września 2002 r. kierowanej do P.Ł. /.

W tej sytuacji powoływane zaświadczenie nie jest istotnym nowym dowodem w sprawie. Nie daje podstaw do ponownej materialnoprawnej oceny okoliczności sprawy i weryfikacji stanowiska prawnego organu o braku przesłanek z art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych / Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm. / w związku z art. 4 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 21 listopada 2001 r. / Dz. U. Nr 134, poz. 1509 ze zm. /, wyrażonego w decyzji z dnia [...] marca 2005 r.

Powyższe rozważania należy odnieść do zaświadczenia z dnia 14 marca 2005 r. i wezwania do zapłaty z dnia 31 stycznia 2003 r.

Podsumowując dokumenty powoływane przez skarżących w toku postępowania wznowieniowego nie spełniają wymogów z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Żaden z nich nie jest istotnie nowym. Z tego względu nie mogą być podstawą ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy w trybie wznowienia. Ich treść nie wykracza poza treść dowodów z dokumentów zgromadzonych w toku postępowania podatkowego prowadzonego w trybie zwykłym.

Akt notarialny z dnia 9 listopada 2001 r. / do którego nawiązuje argumentacja skargi / był przedstawiony organowi podatkowemu już w toku postępowania poprzedzającego wydanie ostatecznej decyzji z dnia 1 marca 2005 r. Nie jest nowym dowodem i nie stanowi przesłanki do wznowienia z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Podobnie informacja z dnia 30 września 2002 r.

Jeśli chodzi o przesłankę nowych istotnych okoliczności faktycznych, to już w postępowaniu zwykłym stanowisko skarżących nawiązywało / bezpośrednio lub pośrednio / do argumentów:

- że sporna kwota była wpłacona na fundusz remontowy;

- że miała być przeznaczona na modernizację, podwyższenie standardu budynku;

- że wydatki modernizacyjne należy uznać za wydatki na cele mieszkaniowe;

- że sporna wpłata była związana z kosztami robót realizowanych na podstawie planu gospodarczego na rok 2002.

Odwoływali się przy tym również do uchwały nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r., której załącznikiem jest plan gospodarczy na 2002 r.

Zatem po wydaniu decyzji ostatecznej z dnia 1 marca 2005 r. nie zaistniały żadne nowe okoliczności faktyczne, istotne dla sprawy.

Organ podatkowy w toku postępowania zwykłego dysponował dokumentami stwierdzającymi te same okoliczności i znał te argumenty, które skarżący przywołują u podstaw wznowienia. Wynikiem postępowania wyjaśniającego była ostateczna decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2005 r., w której stwierdził, że sporna wpłata została dokonana na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej [...] z faktycznym przeznaczeniem na dokończenie inwestycji / nie na fundusz remontowy /. Dodatkowo miało to miejsce już po sprzedaży tego lokalu przez podatników, stąd wykluczył związek wpłaty z własnymi potrzebami mieszkaniowymi podatników. W tych okolicznościach w decyzji objętej wznowieniem organ wyraził stanowisko, że sporna kwota nie spełnia wymogu z art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie podzielił stanowiska, argumentacji skarżących. Dokonał odmiennej oceny prawnej.

W postępowaniu o wznowienie skarżący nie powołują nowej i prawnie istotnej argumentacji / okoliczności / czy istotnych nowych dowodów. Natomiast podejmują kolejną próbę wykazania związku spornej wpłaty z celami funduszu remontowego Wspólnoty Mieszkaniowej [...] oraz z szeroko ujmowanym pojęciem własnych potrzeb mieszkaniowych podatników.

Należy stwierdzić, że argumentacja skarżących przywoływana u podstaw wznowienia, oparta na tych samych okolicznościach faktycznych i dowodach powielających treść zgromadzonych w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 1 marca 2005 r., zmierza do zmiany oceny prawnej tego samego stanu faktycznego sprawy i na podstawie niezmienionego w sposób istotny materiału dowodowego. W tych okolicznościach nie istnieje ustawowa podstawa wznowienia / w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej / i nie jest możliwe ponowne merytoryczne rozpatrywanie sprawy w ramach postępowania wznowieniowego.

Należy podzielić stanowisko organu, że co do zasady tryb wznowienia nie jest środkiem do kolejnego merytorycznego rozpatrzenia sprawy / stosownie do uznania strony /.

Wbrew stanowisku skarżących nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów postępowania w przedmiocie wznowienia postępowania podatkowego w sposób, który mógłby wpłynąć na wynik sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wyczerpująco odnosi się do zarzutów odwołania, całości zgromadzonego materiału dowodowego. Błędnie skarżący wywodzą, że pominięte zostały dokumenty przedstawione z odwołaniem. Organ odwoławczy ocenił je w ramach całokształtu materiału dowodowego sprawy / jakkolwiek nie opisywał ich dat i treści /, jako dowody, które nic nowego nie wnoszą do sprawy, z których nie wynikają nowe, istotne, nieznane wcześniej okoliczności faktyczne / strona 3 zaskarżonej decyzji /.

Podsumowując, należy stwierdzić, że w postępowaniu o wznowienie organ nie naruszył przepisów art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej.

W tym stanie sprawy w wyniku wznowienia postępowania organ zasadnie stanął na stanowisku, że w zakresie spornej kwoty 26 104 zł, powoływane u podstaw wznowienia dowody i przytaczane twierdzenia, nie wnoszą nic istotnie nowego. Nie mogą więc uzasadniać ponownej oceny prawnej przesłanek z art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych / za rok 2003 r. /.

Wbrew stanowisku skarżących organ zasadnie stwierdza, że / w zakresie spornej wpłaty kwoty 26 104 zł / nie zachodzą przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Przedkładane dokumenty i argumenty przytaczane u podstaw wznowienie nie mogą stanowić kwalifikowanej podstawy do weryfikacji ostatecznej decyzji z dnia 1 marca 2005 r. w sprawie określenia zobowiązania skarżących w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2003. Nie mogą skutecznie prowadzić do ponownej merytorycznej oceny przesłanek odliczenia w roku 2003, jeszcze na podstawie art. 27a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych / w stanie prawnym mającym zastosowanie w okolicznościach sprawy /.

W zakresie w jakim organ uwzględnił żądanie wznowienia / wyższe koszty uzyskania przychodu przez podatników / i orzekł na podstawie art. 245 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, Sąd nie zakwestionował stanowiska organu, jako korzystnego dla podatników / art. 134 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /.

W tym stanie sprawy organ prawidłowo rozważył i ocenił przesłankę wznowienia postępowania podatkowego z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej.

Z tych względów wobec niezasadności skargi na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji.