Postanowienie NSA, sygn. akt I OW 352/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
643  Spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego (art. 22 § 1 pkt 1 Kpa) oraz między tymi organami
Hasła tematyczne: Spór kompetencyjny/Spór o właściwość
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Wskazano organ właściwy do rozpoznania sprawy
Powołane przepisy: article: art. 130a ust. 10h
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity
article: art. 4, art. 15 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maciej Dybowski Sędziowie Sędzia NSA Wiesław Morys Sędzia del. WSA Mirosław Wincenciak (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. a Starostą G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku J. K. z dnia [...] września 2015 r. o przyznanie kosztów dozoru pojazdu i wynagrodzenia za dozór postanawia: wskazać Starostę G. jako organ właściwy w sprawie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 grudnia 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy nim a Starostą G. w przedmiocie wskazania organu właściwego do rozpatrzenia wniosku J. K. z dnia 29 września 2015 r. o przyznanie kosztów dozoru pojazdu M. nr rej. [...] i wynagrodzenie za dozór poprzez wskazanie Starosty G. jako organu właściwego do rozpoznania przedmiotowego wniosku.

W uzasadnieniu powyższego wniosku Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. stwierdził, że J. K. złożyła wniosek po nowelizacji w 2015 r. art. 130a Prawa o ruchu drogowym i dodaniu do niego art. 10h w brzmieniu obowiązującym. Przepisy te natomiast wprost wskazują starostę jako właściwego w sprawie.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Starosta G. wniósł o wskazanie Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. jako organu właściwego do rozpoznania ww. wniosku. Zdaniem Starosty, wniosek J. K. dotyczy przyznania kosztów dozoru pojazdu i wynagrodzenia za dozór za okres od 22 maja 2001 r. do 2 sierpnia 2001 r., a więc okresu sprzed 16 lat, pojazdu który został przejęty przez Skarb Państwa na podstawie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] maja 2005 r., a następnie zlikwidowany w 2005 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego. Naczelnik Urzędu Skarbowego pokrył koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia 3 sierpnia 2001 r. (data wpływu dokumentów pojazdu do Urzędu Skarbowego) do dnia 24 czerwca 2005 r. (data odebrania pojazdu z parkingu depozytowego). Niezapłacone pozostały koszty przechowywania tego pojazdu za okres od dnia przewiezienia tego pojazdu na parking strzeżony do dnia przekazania dokumentacji pojazdu do Urzędu Skarbowego w G. Organem właściwym do wydania postanowienia na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. jest natomiast Naczelnik Urzędu Skarbowego w G. jako organ egzekucyjny. I choć starostowie uzyskali zadania w zakresie występowania z wnioskiem o przepadek na rzecz powiatów pojazdów usuniętych z drogi w okolicznościach wskazanych (art. 130a ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, tekst jedn. Dz. U. z 2017r., poz. 1260 ze zm.) to przepis ten nie mógł znaleźć zastosowania w sprawie, ponieważ sprawa przejęcia na rzecz Skarbu Państwa przedmiotowego pojazdu została zakończona przed dniem wejścia w życie ww. ustawy, o czym świadczy fakt przejęcia pojazdu przez Skarb Państwa zgodnie z decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego w G. z dnia [...] czerwca 2005 r. Nadto obowiązujące przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46, poz. 237) wskazują na możliwość orzekania w ww. sprawach przez naczelnika urzędu skarbowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kwestie dotyczące sporów o właściwość i sporów kompetencyjnych jakie powstają między organami administracji publicznej reguluje przepis art. 22 k.p.a. (w sprawach załatwianych w drodze decyzji) oraz art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r, poz. 1369 dalej jako "P.p.s.a.")

Przez spór o właściwość lub spór kompetencyjny należy rozumieć sytuację, w której przynajmniej dwa organy jednocześnie uważają się za właściwe do załatwienia sprawy (spór pozytywny) albo gdy każdy z organów uważa się za niewłaściwy do załatwienia tej sprawy (spór negatywny). Spór taki może powstać w sprawie załatwianej przez organy administracji, należącej do spraw z zakresu administracji publicznej.

W niniejszej sprawie powstał spór kompetencyjny pomiędzy Starostą G. a Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w G. o rozpoznanie żądania J. K. z dnia 29 września 2015 r. o wypłatę wynagrodzenia z tytułu poniesionych kosztów oraz wykonania dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi publicznej.

Stosownie do treści art. 130a ust. 10h ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 1137 ze zm.) koszty związane z usuwaniem, przechowywaniem, oszacowaniem, sprzedażą lub zniszczeniem pojazdu powstałe od momentu wydania dyspozycji jego usunięcia do zakończenia postępowania ponosi osoba będąca właścicielem tego pojazdu w dniu wydania dyspozycji usunięcia pojazdu, z zastrzeżeniem ust. 10d i 10i cytowanej ustawy. Decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta. Przepis ten został dodany przez art. 1 pkt 10 lit. k ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 152, poz. 1018), zmieniającej z dniem 4 września 2010 r. ustawę – Prawo o ruchu drogowym. W tej ostatnio powoływanej ustawie zmieniającej zamieszczone zostały również regulacje międzyczasowe. Nowela ta w art. 13 rozstrzygnęła o kosztach przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu dotychczasowym. Podkreślić przy tym należy, że rozstrzygając o kosztach, ustawodawca wskazał ogólnie na Skarb Państwa, bez wskazania statio fisci. Jednocześnie jednak nie rozstrzygnięto w sposób odmienny, niż wskazany w znowelizowanym przepisie art. 130a ust. 10h ustawy – Prawo o ruchu drogowym, o organie orzekającym w tego rodzaju przypadkach. Zgodnie z tym przepisem decyzję o zapłacie tych kosztów wydaje starosta (zdanie drugie powyższego przepisu). Taki też pogląd wyraził Naczelny Sąd Administracyjny między innymi w postanowieniach: z dnia 26 marca 2018 r., sygn. akt I OW 320/17, z dnia 17 czerwca 2015 r., sygn. akt I OW 46/15, z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 95/12, z dnia 13 lipca 2012 r., sygn. akt I OW 93/12, który to pogląd Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w całości podziela.

Uwzględniając powyższe regulacje stwierdzić należy, że organem właściwym w rozpoznawanej sprawie jest Starosta G. Wniosek o przyznanie wynagrodzenia za dozór został złożony 29 września 2015 r. Oznacza to, że postępowanie w sprawie zostało wszczęte po nowelizacji art. 130a ustawy – Prawo o ruchu drogowym i dodania do niego ust. 10h w obowiązującym nadal brzmieniu. Ten zaś przepis wprost wskazuje starostę jako organ właściwy do załatwienia tego rodzaju wniosków.

Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 15 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.