Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 456/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-08-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś - Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Protokolant Jan Czarnacki po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. Nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] listopada 2008 r.; 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego J. A. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją Komendanta Główny Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymano w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] listopada 2008 r., cofającą p. J. A. (stronie, skarżącemu) pozwolenie na broń palną sportową.

W uzasadnieniu stwierdzono, że w rozpatrywanej sprawie nie nasuwa wątpliwości, iż skarżący prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. (sygn. akt. [...]) został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 218 k.k., które polegało na tym, że w okresie od września 2005 r. do kwietnia 2006 r. w W., prowadząc działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo Handlowe "I." J. A., A. A. sp. j. z siedzibą w W., wykonując czynności z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych uporczywie naruszał prawa pracowników zatrudnionych w tym przedsiębiorstwie poprzez naruszanie przepisów o czasie pracy, nie naliczanie i nie wypłacanie im wynagrodzenia oraz dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, nieudzielanie pracownikom należnych im urlopów wypoczynkowych za rok 2005 oraz zatrudnianie pracowników w sklepie przy ul. S. w W. w pomieszczeniach poniżej poziomu gruntu. Za ten czyn skarżącemu została wymierzona kara grzywny w wymiarze 130 stawek dziennych, przyjmując wysokość jednej stawki na kwotę 100 zł.

Wprawdzie przestępstwo, za które skarżący został skazany nie zostało przez ustawodawcę wprost, bezpośrednio wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, jednakże okolicznością decydującą o cofnięciu pozwolenia na broń - w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji - jest wystąpienie obawy, o której mowa w tym drugim przepisie, przy czym jego końcowa część stanowi jedynie wytyczną interpretacyjną wskazującą, w jakich w szczególności sytuacjach przedmiotowa obawa zachodzi. Katalog wskazanych w omawianym przepisie prawa materialnego okoliczności, w tym przestępstw uzasadniających tę obawę, nie jest więc zamknięty. Oznacza to, że oprócz przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, które z woli ustawodawcy wprost świadczą o jej istnieniu (przy czym wystarczające jest, że tylko toczy się postępowanie karne o takie przestępstwa), także inne okoliczności mogą ją uzasadniać, w tym skazanie lub podejrzenie czy też oskarżenie o popełnienie innych rodzajów przestępstw lub negatywne cechy charakteru osoby zainteresowanej posiadaniem lub posiadającej pozwolenie na broń (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa-1793/06, niepubl., oraz z dnia 5 marca 2008r. sygn. akt VI SA/Wa-4/08, niepubl.). Co równie istotne, w omawianym przepisie prawa materialnego ustawodawca nie zastrzegł, że przestępstwa te winny mieć jakikolwiek związek z użyciem broni czy też zawierać w swej stronie przedmiotowej takie elementy, jak przemoc lub groźba jej użycia.

Wskazano również, że strona popełniła dwa wykroczenia drogowe (w 2005 i 2007 r.), co umacnia opinię o jej braku szacunku dla obowiązującego porządku prawnego.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie stwarza dla organów Policji przeszkody dla dokonania oceny, że dopuszczenie się przez posiadacza broni innego przestępstwa, niż z kategorii/grup przestępstw expressis verbis wymienionych w tym przepisie, może uzasadniać obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. O tej możliwości przesądza zastosowanie w przepisie ww. sformułowania "w szczególności", które umożliwia rozszerzenie wyszczególnionych w nim kategorii/grup przestępstw, uzasadniających cofnięcie pozwolenia, na inne przestępstwa, których popełnienie, potwierdzone wyrokiem skazującym lub toczącym się postępowaniem karnym, omawianą obawę uzasadniają (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lipca 2007 r. sygn. akt VI SA/Wa 825/07 - niepubl.).

Mając na uwadze powyższe organ Policji podniósł, iż w odniesieniu do skarżącego istnieje przesłanka "uzasadnionej obawa". Organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji, powziął wobec skarżącego obawę, że może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Nadto przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy nie obliguje organów Policji do udowodnienia, iż faktycznie osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń użyje jej w wyżej określonym celu, bowiem wprowadził on jedynie domniemanie takiego zachowania (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r. sygn. akt VI SA/Wa-871/05, LEX nr 206533). "Uzasadniona obawa", o której mowa w przepisie jest kategorią ogólną, w ramach, której mieszczą się wymienione w tym przepisie egzemplifikacje. Przy jej ocenie należy uwzględnić nie tylko rodzaj popełnionego przestępstwa ale również bezpośredni związek między niektórymi rodzajami przestępstw niewymienionych w ustawie, a uzasadniającymi obawę użycia przez sprawcę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W ocenie organu cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową uzasadniają okoliczności popełnionego przez niego przestępstwa, a także jego ciężar gatunkowy, tj. znaczenie dla sfery stosunków społecznych.

Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji oraz decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając im w szczególności:

- naruszenie prawa materialnego polegające na obrazie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez ich błędne zastosowanie, polegające na cofnięciu pozwolenia na broń palną sportową, mimo braku ku temu przesłanek, albowiem ustalony w sprawie stan faktyczny w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy nie dawał podstaw dla uzasadnienia obawy użycia broni przez skarżącego w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego;

- naruszenie prawa procesowego polegające na naruszeniu art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 K.p.a. poprzez kierowanie się w postępowaniu z góry przyjętym subiektywnym uznaniem, a w szczególności na pominięciu przez organy administracyjne korzystnych okoliczności dla skarżącego.

Powołując się na przedstawione zarzuty skarżący wniósł o:

1) uchylenie decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. cofającą pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej;

2) uchylenie decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. nr [...] z dnia [...] listopada 2008 r. cofającej pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej;

3) przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania wraz z wytycznymi Sądu w tym zakresie.

W ocenie strony, z uzasadnień zaskarżonych decyzji wynika, iż o utrzymaniu decyzji cofającej pozwolenie na broń sportową w mocy przesądził fakt popełnienia przez stronę dwóch wykroczeń drogowych, co nie ma związku z dyspozycją ustawy o broni i amunicji odnoszących się do cofania pozwolenia na broń.

Według skarżącego, organ odwoławczy uznał za wystarczający sam fakt skazania skarżącego za czyn zabroniony przeciwko prawom pracowniczym, jako obawę, wskazaną w powołanym przepisie prawa (subiektywny sposób pojmowania wystąpienia obawy), gdzie ustawodawca w analizowanej normie prawnej nakłada na organy policyjne obowiązek uzasadnienia obawy, że broń zostanie użyta przez skarżącego w sposób zagrażający porządkowi publicznemu.

Skarżący podniósł, że redakcja art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej nie wymienia osób, które zostały skazane za przestępstwa przeciwko prawom pracowniczym, czy też osób, które popełniły wykroczenia drogowe.

Tak więc, w ocenie skarżącego, osoby (w tym skarżący), które nie zaliczają się do kręgu osób wymienionych wprost w dyspozycji wzmiankowanego przepisu, a zostały skazane za inne czyny zabronione, należą do grona osób, wobec których organ zarówno I jak i II instancji winien w sposób nader dokładny i pieczołowity wykazać uzasadnioną obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy a także w sposób logiczny wykazać związek między faktem popełnienia występku z art. 218 k.k. i popełnionych dwóch wykroczeń drogowych, które w obiektywnej ocenie organów uzasadniają obawę, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W zaskarżonych decyzjach, organ zarówno I jak i II instancji uznał, że naruszenie praw pracownika i popełnione dwa wykroczenia (w 2005 i 2007 r.) w ruchu drogowym, w 35-letniej karierze kierowcy, mogą budzić uzasadnioną obawę użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Jednakże, jak wynika z treści uzasadnień zaskarżanych decyzji, organy nie wykazały w sposób przekonujący i nie budzący wątpliwości okoliczności, które ich zdaniem w sposób realny uzasadniają obawę użycia broni sportowej w sposób niezgodny z prawem.

W obiektywnej ocenie naruszenie praw pracowniczych w żadnej mierze nie uzasadnia obawy, że skarżący posiadając broń palną sportową naruszy interes bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Trudno w sposób logiczny wykazać związek między faktem skazania za czyn przeciwko prawom pracowniczym oraz dwukrotnego przekroczenia dozwolonej prędkości w ruchu drogowym, w stosunku do faktu posiadania broni sportowej i przyjęciu tezy, że powyższe okoliczności uzasadniają w pełni obawę, że skarżący użyje broni w celu niezgodnym z jej kwalifikacją sportową. Skarżący zresztą nigdy nie naruszył interesu bezpieczeństwa oraz porządku publicznego.

Skarżący odwołał się do wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 września 2005 r., sygn. VI SA/Wa 709/2005, :"Art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 cyt. ustawy nakazuje uprawnionym organom cofnąć pozwolenie na broń, gdy istnieje uzasadniona obawa, że broń może być użyta w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Obawa ta jednak musi być realna, wynikać z rzeczywistych przesłanek (...).

Gdyby celem ustawodawcy było cofanie pozwolenie na broń palną w każdym przypadku skazania osoby uprawnionej prawomocnym orzeczeniem sądu to zapewne taki zapis znalazłby się w ustawie. Tymczasem ustawa stanowi o istnieniu uzasadnionej obawy niewłaściwego użycia broni. Nie mogą więc organy stosować prostego przedłożenia, że każda osoba skazana winna mieć cofnięte pozwolenia na broń. Skazanie za określone przestępstwo nie może świadczyć wprost o tym, że osoba taka nie będzie przestrzegała przepisów ustawy o broni i amunicji. Każdą sprawę należy rozpoznawać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu okoliczności.

Istotne jest w jaki sposób skarżący posługiwał się bronią czy zagrażał zdrowiu lub życiu innych osób, a zatem, czy całokształtem swojego dotychczasowego postępowania stwarza obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku prawnego."

Skarżący zwrócił uwagę na to, iż Sąd Rejonowy w W. z uwagi na charakter i ciężar gatunkowy popełnionego czynu zabronionego oraz niski wymiar kary, dokonał gradacji i wartościowania popełnionego czynu przez skarżącego, uznając tym samym, że waga i stopień społecznej szkodliwości czynu nie była duża, co znajduje oczywiste uzasadnienie w postaci wymierzenia kary w dolnej granicy ustawowego zagrożenia sankcją. Organy Policji I, jak i II instancji, nie zauważyły powyższych okoliczności, jak również nie wzięły pod uwagę pozytywnej opinii środowiskowej, faktu bycia czynnym sportowcem w strzelectwie a także kwalifikacji instruktorskich w strzelectwie.

W oparciu o powyższą argumentacje skarżący uznał, iż Komendant Główny Policji popełnił tzw. błąd w subsumcji, tj. wadliwie uznał, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie normy prawnej art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Podnosząc zarzuty procesowe skarżący stwierdził, że organu Policji obu instancji naruszył art. 7 i 77 K.p.a., nie odnosząc się praktycznie do okoliczności przemawiających na korzyść skarżącego, pomijając je w rozpatrywanej sprawie.

Jednym z przykładów jest chociażby wystawiona opinia o skarżącym w wyniku przeprowadzonego policyjnego wywiadu środowiskowego, która to w całej rozciągłości przemawia na korzyść skarżącego, nie dając w ogóle podstaw do przyjęcia tezy, że skarżący swym zachowaniem może uzasadniać obawę, z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Nadto skarżący podniósł, że wielokrotnie brał udział w zawodach strzeleckich, w tym na arenach międzynarodowych i zdobywał medale dla Polski, jest sędzią strzeleckim, instruktorem strzelectwa, członkiem w Klubie [...], Zasłużonym Działaczem [...] oraz członkiem [...]. Wszystkie te organizacje zrzeszają osoby na co dzień posługujące się bronią, więc gdyby strona swoim zachowaniem dawała powody do obaw, że może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego zostałaby zgodnie ze statutami ww. organizacji pozbawiona ich członkostwa. Również na innych płaszczyznach życia publicznego, skarżący osiąga sukcesy. I tak, jeżeli chodzi o lokalne środowisko, to wielokrotnie otrzymał nagrody przyznane jego firmie przez Starostę, Burmistrza, Izbę Gospodarczą oraz Zrzeszenie Handlu i Usług. Jednak jak łatwo zauważyć w treści uzasadnień zaskarżanych decyzji, organy nie odniosły się do tych okoliczności, forsując przez cały czas tezę o uzasadnionej obawie użycia broni sportowej przez skarżącego w sposób zagrażający interesowi i bezpieczeństwu publicznemu.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, powtarzając w zasadzie argumentację podniesioną w zaskarżonej decyzji.

I tak, w ocenie organu, cofnięcie skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową uzasadniają okoliczności popełnionego przez niego przestępstwa, a także jego ciężar gatunkowy, tj. znaczenie dla sfery stosunków społecznych. Z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia [...] grudnia 2007 r. sygn. akt [...], wynika bowiem, iż w okresie od września 2005 r. do kwietnia 2006 r. skarżący prowadząc działalność gospodarczą, wykonując czynności z zakresu prawa pracy i ubezpieczeń społecznych uporczywie naruszał prawa pracowników zatrudnionych osób w jego przedsiębiorstwie, poprzez naruszanie przepisów o czasie pracy, nie naliczaniu i nie wypłacaniu wynagrodzenia oraz dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, nieudzielaniu pracownikom należnych im urlopów wypoczynkowych za rok 2005 oraz zatrudnianiu pracowników w jednym ze sklepów w pomieszczeniach poniżej poziomu gruntu, za co skazano go na karę grzywny. Pozbawiając pracowników ich wynagrodzeń i dodatków za pracę w godzinach nadliczbowych, jak również odmawiając im należnego urlopu wypoczynkowego skarżący spowodował powstanie u nich uszczerbku w dochodach i zaniżenie ich poziomu życia, co wpłynęło negatywnie na ich mienie, jak również pośrednio przyczynił się do zagrożenia ich zdrowia (brak odpoczynku, przy jednoczesnym długotrwałym eksploatowaniu fizycznym). Organ Policji wskazał, że obowiązujący w Polsce system ubezpieczeń społecznych zakłada, że podstawowe świadczenia, których zapewnianie obciąża Państwo (opieka zdrowotna, w tym w związku z wypadkiem przy pracy, świadczenia rentowe oraz emerytalne) opłacane są ze składek pochodzących od pracodawców i w określonej części od pracowników (ubezpieczenie zdrowotne, wypadkowe, rentowe i emerytalne). Jeśli pracodawca zatrudnia jakieś osoby i nie odprowadza należnych kwot pieniędzy do ZUS, stawia te osoby w trudnej sytuacji życiowej (nie mogą się one wykazać tzw. okresami składkowymi, od których m.in. zależne jest nabycie w odpowiednim czasie uprawnień emerytalnych, a także ewentualne skorzystanie z innych świadczeń). Skarżący został uznany winnym takich właśnie bezprawnych zachowań i za nie skazany prawomocnie wskazanym wyżej wyrokiem Sądu Rejonowego w W. Takie działanie ma wpływ na prawidłowe ustalenie zobowiązań na rzecz Skarbu Państwa, w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego oraz uiszczania składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne pracowników, co w konsekwencji może wpłynąć negatywnie na mienie nie tylko Skarbu Państwa, a również (jak wskazano powyżej) mienie samych pracowników. Trudno zatem przyjąć, w powyższych okolicznościach, iż naruszenie praw pracowniczych w żadnej mierze nie uzasadnia obawy, że skarżący posiadając pozwolenie na broń naruszy interes bezpieczeństwa i porządku publicznego, skoro opisanym wyżej działaniem właśnie dopuścił się takiego naruszenia. W ocenie organu odwoławczego, postępowanie nie daje gwarancji, że skarżący z należytym poczuciem obowiązku, a więc odpowiedzialnie, bezpiecznie i zgodnie z prawem będzie dysponować bronią palną, która ze względu na swoje właściwości jest przecież niebezpiecznym narzędziem, a więc jej posiadanie wiąże się ściśle ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ podkreślił przy tym, że taki sposób działania skarżącego był realizowany w sposób ciągły przez okres ponad 6 miesięcy.

Odnosząc natomiast do zarzutów formalnoprawnych podniesionych przez skarżącego organ Policji wskazał, iż nie zasługują one na uwzględnienie.

W ocenie organu Policji, w toku przedmiotowego postępowania zasady wyrażone w art. 7 i 77 K.p.a. nie zostały naruszone. Jak wynika z akt sprawy, w sprawie podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Organy Policji w toku postępowania wzięły pod uwagę wszystkie zgromadzone w sprawie dowody, w szczególności akt oskarżenia przeciwko skarżącemu oraz inne dokumenty, w tym akta dotyczące udzielenia pozwolenia na broń skarżącemu, opinię o skarżącym w miejscu zamieszkania, a także oświadczenia składane przez samego skarżącego. Dodatkowo organ w celu prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadził też dowód z oględzin posiadanej przez skarżącego broni, tj. wywiadu w przedmiocie sposobu przechowywania przez skarżącego posiadanej broni. Ponadto skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego, a także w toku całego postępowania miał możliwość zapoznania się z materiałami tegoż postępowania oraz wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów. Wskazana ocena materiału dowodowego znalazła swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji zgodnie z dyspozycją art. 107 § 3 K.p.a. Organ Policji nie pominął, jak twierdzi skarżący, żadnego dowodu w sprawie, w tym opinii z miejsca zamieszkania. Opinia ta jednak nie zmienia faktu popełnienia przez skarżącego przestępstwa i skazania go prawomocnym wyrokiem, i nie może stanowić zasadniczego środka mającego bezpośredni wpływ na rodzaj rozstrzygnięcia. Dla przedmiotowego rozstrzygnięcia bez znaczenia pozostaje również fakt, iż skarżący jest członkiem określonych organizacji oraz bierze czynny udział w zawodach strzeleckich. Skazanie skarżącego niewątpliwie podważa bowiem jego wizerunek jako osoby praworządnej, a charakter i ciężar gatunkowy popełnionego przestępstwa czyni uzasadnionym obawę nieprzestrzegania porządku prawnego, w tym obawę, w rozumieniu powołanego przepisu, a istnienie takiej obawy (a nie pewności, że osoba użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym) stanowi przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń. Prawo posiadania broni nie należy bowiem w Polsce do praw obywatelskich gwarantowanych w Konstytucji RP. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. Prawo do posiadania broni ma w świetle powołanej ustawy reglamentacyjny charakter. Wydawanie pozwoleń na broń może mieć zatem miejsce w sytuacjach uznanych za szczególne, a ich cofanie winno nastąpić wówczas, gdy interes bezpieczeństwa i porządku publicznego jest zagrożony. Stąd też spoczywający na organach obowiązek dokonania wnikliwej oceny zaistniałego stanu rzeczy z punktu widzenia art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy. Taka też ocena została przez oba organy dokonana. Prawo do posiadania broni może posiadać tylko osoba o nieposzlakowanej opinii. Nieprzestrzeganie porządku prawnego takiej opinii przeczy, przy czym w tym względzie wystarczająca jest okoliczność, iż przeciwko osobie dysponującej pozwoleniem na broń toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstwa (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 stycznia 2006 r. sygn. akt. I SA/Wa 871/05, LEX nr 206533). Interpretacja przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji musi uwzględniać fakt, że od osób starających się o pozwolenie na posiadanie broni lub posiadających takie pozwolenia należy wymagać bezwzględnego przestrzegania przepisów prawa. W stosunku do takich osób obowiązuje zatem miernik najwyższej staranności. Oznacza to, że każde naruszenie przepisów prawa, a zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie z punktu widzenia istnienia uzasadnionej obawy użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 grudnia 2005 r., sygn. akt. VI SA/Wa 1781/05; LEX nr 190907).

Reasumując, Komendant Główny Policji uznał, iż w rozpatrywanej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r., którą utrzymano w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] listopada 2008 r., cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową.

Sąd podziela ocenę organów Policji, że uporczywe naruszanie praw pracowników, a w szczególności naruszanie przepisów o czasie pracy, nie naliczanie i nie wypłacanie im wynagrodzenia oraz dodatku za pracę w godzinach nadliczbowych, nieudzielanie pracownikom należnych im urlopów wypoczynkowych za rok 2005 oraz zatrudnianie pracowników w niewłaściwych pomieszczeniach i bez zgłoszenia ich do ubezpieczenia społecznego, stanowiące występek objęty odpowiedzialnością z art. 218 § 1 kk.., który można popełnić tylko umyślnie, i który skarżący kontynuował przez ponad pół roku, ma negatywne konotacje społeczne. Przestępstwo to rzeczywiście oznacza lekceważenie bezpieczeństwa socjalnego osób zatrudnionych w ten sposób – zarówno w okresie świadczenia pracy, jak i w dalszej przyszłości.

Zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Sąd nie może zatem – i nawet nie zmierza – kwestionować faktu, że skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego za popełnione przestępstwo. Wolno jednak Sądowi mieć nieco odmienną od organów Policji ocenę społecznego znaczenia tego czynu, stanowiącego – jeszcze raz należy to podkreślić – przestępstwo, za które skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem sądu karnego. Mianowicie, Sąd zna realia społeczno-gospodarcze kraju i – doceniając znaczenie uprawnień pracowniczych i konieczności ich ochrony – ma niestety świadomość, że tylko w ten sposób, na takich warunkach, zwłaszcza w mniejszych miejscowościach, wiele osób może w ogóle znaleźć pracę. Nie pomniejsza to w żadnym razie przestępstwa popełnionego przez skarżącego, lecz każe w sposób może mniej kategoryczny dokonywać jego oceny społecznej.

Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że odmowa wydania lub cofniecie pozwolenia na broń nie jest karą dodatkową, wymierzaną niejako automatycznie w przypadku każdego przestępstwa, w tym również przestępstwa przeciwko uprawnieniom pracowniczym. Inaczej mówiąc, w ocenie Sądu również w przypadku tego rodzaju przestępstw odmowa wydania pozwolenia na broń powinna być poprzedzona postępowaniem wyjaśniającym, czy osoba, której zamierza się odmówić pozwolenia na broń należy do osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Zgodnie z literalnym brzmieniem art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji pozwolenia na broń nie wydaje się osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Z kolei w myśl art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6 ustawy.

W rozpatrywanej sprawie ustalenie, w jakim zakresie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, nie ma istotnego znaczenia. Ciężar rozpatrywanej sprawy spoczywa bowiem na ustaleniu katalogu przesłanek uzasadniających odmowę wydania pozwolenia na broń, określonego w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy.

W orzecznictwie sądów administracyjnych nie zakwestionowano wyrażanego przez organy Policji poglądu, iż katalog ten ma charakter otwarty, a co za tym idzie – przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń może być również popełnienie innych przestępstw niż wymienione w tym przepisie (przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu). Jednocześnie w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że tylko w przypadku przestępstw wymienionych wprost w ustawie nie jest konieczne przeprowadzenie dowodu, iż osoby, które popełniły przestępstwo skierowane przeciwko wymienionym w ustawie dobrom chronionym, praktycznie uzasadniają obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Natomiast w przypadku każdych innych przestępstw, mających inny charakter lub skierowanym przeciwko innym dobrom, organ orzekający o cofnięciu pozwolenia na broń powinien taką obawę uzasadnić, odwołując się m.in. do osobowości sprawcy, jego zachowania w życiu codziennym i w sportowym środowisku strzeleckimi, a także wszystkich okolicznościach, które mogą świadczyć o jego stosunku do obowiązujących zasad pożycia społecznego i regulujących je przepisów prawnych.

W rozpatrywanej sprawie za skarżącym przemawiają pozytywne wyniki nie tylko rutynowego wywiadu środowiskowego z miejsca zamieszkania, lecz również pozycja osiągnięta w strzelectwie sportowym i związanych z nim środowiskach. Skarżący wielokrotnie brał udział w zawodach strzeleckich, w tym na arenach międzynarodowych i zdobywał medale dla Polski, jest sędzią strzeleckim, instruktorem strzelectwa, członkiem w Klubie [...], Zasłużonym Działaczem [...] oraz członkiem [...].

Skarżący ma rację, że środowiska te sprawują swoistą samokontrolę własnych członków i dbają o to, by nie używały one broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Skarżący jest również szanowanym członkiem lokalnej społeczności, znanym z sukcesów prowadzonej działalności gospodarczej.

Dorobek całego życia skarżącego nie może też zostać przekreślony przez popełnienie dwóch wykroczeń drogowych (w 2005 i 2007 r.) – jak podkreśla skarżący, w ciągu 35 lat praktyki jako kierowcy.

W konsekwencji trudno, w ocenie Sądu, znaleźć podstawy do przyjęcia tezy, że skarżący swym zachowaniem może uzasadniać obawę, z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

W ocenie Sądu okoliczności przedstawione przez skarżącego, pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, jak również podkreślony w odwołaniu i w skardze fakt, iż skarżący dopuścił się w istocie jednego przestępstwa, nie wchodząc wcześniej, jak i później w konflikt z prawem, powinny być szczególnie brane pod uwagę przez organ administracyjny, albowiem wyraźnie wskazują na fakt, iż w stosunku do skarżącego nie istnieje uzasadniona obawa użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W konsekwencji Sąd podzielił zarzut skarżącego, iż decyzja Komendanta Głównego Policji, utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., cofającą skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na nieuzasadnionym przyjęciu, iż samo skazanie za przestępstwo z art. 218 § 1 kk. wywołuje zaistnienie wobec skarżącego uzasadnionej obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organy Policji powinny więc w oparciu o dowody, a nie swoje dowolne wywody, wykazać istnienie związku przyczynowego pomiędzy popełnionym przestępstwem a uzasadnioną obawą, że skarżący w przyszłości może użyć broni w sposób niebezpieczny i niezgodny z prawem. Z zarzutem tym wiążą się również zarzuty o charakterze procesowym, związane z naruszeniem w toku kontrolowanego postępowania art. 7 i art. 77 K.p.a., zgodnie z którymi organ Policji winien przeprowadzić postępowanie dowodowe w sposób wyczerpujący, uwzględniając że dowody takie, jak m. in. pozytywna opinia w miejscu zamieszkania, charakter skarżącego i jego pracy oraz – mimo wszystko - incydentalny charakter popełnionego przez niego czynu, a także jego pozycję i osiągnięcia w sporcie strzeleckim; dowody takie mogą mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.

Na podstawie art. 152 powołanej ustawy orzeczono, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.