Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 806/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi R. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 września 2017 r., nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 20 września 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 30 listopada 2016 r. o ustaleniu warunków zabudowy działek nr [...] i [...] obręb 19, położonych przy ul. M. w G., dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na samochody osobowe (na ok. 32 miejsca postojowe) oraz obiektów małej architektury.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia wskazano, że decyzja została wydana po rozpoznaniu wniosku Pracowniczej Spółdzielni Mieszkaniowej.

Odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z 30 listopada 2016 r. wniosła R. F., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 10 i art. 28 k.p.a. oraz naruszenie art. 54 pkt 2 lit.d ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W uzasadnieniu odwołania wskazała, że koncepcja wybudowania dodatkowych 32 miejsc postojowych w bezpośrednim sąsiedztwie budynków mieszkalnych wielorodzinnych i jednorodzinnych, na jedynym terenie zielonym, który służył mieszkańcom do spacerów i jako miejsce zabaw dzieci, zmieni infrastrukturę przestrzenną tego terenu. Realizacja planu spowoduje konieczność usunięcia dwóch wieloletnich drzew, a nadto spowoduje zwiększenie hałasu i spalin przez zwiększony ruch samochodów. W ocenie skarżącej nie zostali zawiadomieni wszyscy właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości znajdujących się w obszarze faktycznego oddziaływania inwestycji. Wjazd na teren parkingu ma mieć miejsce od strony ul. M. przez działkę nr [...], która znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie nieruchomości przy ul. S., a właściciele tych działek nie brali udziału w postępowaniu.

Rozpoznając sprawę organ odwoławczy zaznaczył, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dotyczy inwestycji polegającej na budowie parkingu oraz obiektów małej infrastruktury (placu zabaw i siłowni zewnętrznej), na terenie dwóch sąsiadujących działek: nr [...] i [...], obręb 19 w G. przy ul. M.. W charakterystyce inwestycji podano: parking na ok. 32 miejsca parkingowe (pow. parkingu ok. 934 m2) oraz plac zabaw - (pow. 235 m2), siłownia (pow. 82 m2).

W toku postępowania opracowana została przez osobę uprawnioną, analiza urbanistyczna oraz projekt decyzji. Z analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu sporządzonej w niniejszej sprawie wynika, że granice obszaru analizowanego wyznaczono w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki (terenu objętego wnioskiem), co potwierdza załącznik graficzny do decyzji. W obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne wielorodzinne wraz z infrastrukturą techniczną w postaci parkingów osiedlowych, ciągów pieszych i jezdnych, zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowo-handlowa oraz tereny zieleni. Planowana inwestycja stanowi uzupełnienie urządzeń technicznych, niezbędnych dla obsługi budynków mieszkaniowych wielorodzinnych występujących w obszarze analizowanym. Z uwagi na charakter inwestycji autorka analizy odstąpiła od szczegółowej analizy parametrów zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. wysokość budynków, szerokość elewacji, itd.) Przedmiotowy teren ma dostęp do drogi publicznej. Analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wykazała, iż planowana inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Ustosunkowując się do treści odwołania Kolegium wyjaśniło, że ustalenie warunków zabudowy nie zależy od zgody właścicieli, czy użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiednich. Decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie jest decyzją uznaniową, co oznacza, że w przypadku złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla określonej inwestycji i spełnienia określonych ww. przepisami przesłanek ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej inwestycji, organ administracji publicznej jest zobowiązany do ustalenia warunków zabudowy, o jakie wnioskował inwestor. Własne przekonanie skarżącej, iż inne niż wnioskowane przez inwestora zagospodarowanie ww. działek będzie korzystniejsze dla mieszkańców nie stanowi podstawy do uchylenia decyzji. Zarzut naruszenia art. 10 § 1 w zw. z art. 28 k.p.a. może być podniesiony przez stronę wyłącznie we własnym imieniu lub w imieniu innej osoby na podstawie udzielonego przez nią pełnomocnictwa. Zatem podnoszone przez skarżącą zarzuty, iż w jej ocenie o postępowaniu powinny być zawiadomione także inne osoby - właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości przy ul. S. są bezpodstawne. Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodność planowanej inwestycji z przepisami ww. rozporządzenia będzie analizowana na etapie uzyskiwania przez inwestora pozwolenia na budowę. Zarzut ten jest co najmniej przedwczesny. Decyzja zawiera postanowienia stanowiące zabezpieczenie uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zabezpieczenie przed hałasem.

Skargę na powyższą decyzję wniosła R. F. zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 54 pkt 1 i 2 lit. a-d oraz art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 28 k.p.a. w zw. z art. 1 ust 2 pkt 7 u.p.z.p., a także przepisów postępowania w postaci art. 10 § 1 k.p.a. poprzez brak kompletnego ustalenia kręgu stron postępowania, powiadomienia o toczącym się postępowaniu, a w konsekwencji uniemożliwienie stronom oraz następcom prawnym stron udziału w prowadzonym postępowaniu.

Podniosła skarżąca, że decyzje nie wskazują czy planowany parking stanowić ma parking osiedlowy dla mieszkańców budynków przy ul K. 20 i M. ( członków PSM ) czy też parking publiczny dostępny dla wszystkich użytkowników dróg. Z precyzyjnym określeniem funkcji tego rodzaju inwestycji wiążą się bowiem dalsze elementy szczegółowego zagospodarowania terenu odnośnie obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji oraz wymagań dotyczących ochrony interesu osób trzecich ( art. 54 pkt 2 lit b-d ). Brak doprecyzowania funkcji tej inwestycji powoduje wadliwość przeprowadzonej analizy terenu objętego wnioskiem inwestora.

Określenie rodzaju inwestycji jako parking publiczny prowadzi do nadmiernej intensywności wykorzystania terenu analizowanego oraz terenów sąsiednich pod względem ruchu pojazdów mechanicznych, wzrostu zanieczyszczenia spalinami i natężeniem hałasu oraz wibracji. Wynikać to będzie z konieczności uzyskania dodatkowych dróg dojazdowych i otwarciu tego terenu do korzystania przez zwiększoną niż liczba mieszkańców, ilość użytkowników. Organ I instancji oraz organ odwoławczy nie podjęli rozważań w tym zakresie, natomiast uzyskane opinie nie zawierają analizy projektu zagospodarowania terenu z uwzględnieniem w/w ewentualnej funkcji planowanego parkingu.

W związku z tym za błędne uznaje skarżąca stanowisko organów orzekających o braku potrzeby ustalania wymagań kształtowania cech zabudowy terenu, gdyż inwestycja w postaci parkingu prowadzi tylko do zmiany zagospodarowania terenu. Ta ocena stoi w sprzeczności z wymogami nałożonymi przez art. 54 ust 2 lit. b w związku z art. 1 pkt 2 ustawy w zakresie koniecznej treści decyzji i prawidłowości analizy terenu objętego inwestycją.

Wadliwość analizy funkcji oraz cech i zagospodarowania terenu dotyczy także oceny terenu w zakresie ustalenia warunków ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i wibracje oraz warunków ochrony przed zanieczyszczeniami ( pkt 5. 3 oraz 5. 5 decyzji). Organ I instancji w pkt 6 decyzji dotyczącym obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacyjnej zawarł informacje, że wjazd i wyjazd z parkingu na ternie działki [...] ma nastąpić od ul. M.. Jednakże nie zostało doprecyzowane że planowane są dwa wjazdy na parking, przy czym drugi wjazd jest usytuowany w głębi działki, naprzeciwko działek nr [...] i [...]. Działka [...], w części projektowanego drugiego wjazdu na teren parkingu znajduje się w bezpośredniej bliskości z działkami nr [...] i [...] (nieruchomości usytuowane przy ul. S. ), jednakże właściciele tych nieruchomości nie zostali uznani za strony postępowania.

Właściciele lub użytkownicy w/w nieruchomości nie mieli możliwości zajęcia stanowiska w przedmiocie planowanej inwestycji i ochrony swojego interesu prawnego. Obszar analizowany został określony przez organ I instancji w załączniku graficznym według granicy działek budowlanych, na których ma być wybudowany parking. Określenie obszaru analizowanego jedynie wzdłuż granicy działki, na której jest planowana inwestycja, nie odpowiada faktycznemu obszarowi oddziaływania inwestycji. Dodatkowo skoro droga dojazdowa będzie przebiegać od strony ul. M., zaś parking usytuowany będzie na działce nr [...] , to organ I instancji pominął, iż inwestycja oddziaływać będzie bezpośrednio na mieszkańców działki nr [...] przy ul. M. 6 .

W uzasadnieniu do wydanego wyroku z 15 lipca 2011 roku, sygn. akt: II SA/Gd 254/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny wyraźnie stanął na stanowisku, że naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania nie pozwala na utrzymanie zaskarżonych decyzji w obiegu prawnym i skutkuje ich obligatoryjnym uchyleniem. Z akt administracyjnych wynikało, że T. G., J. G., W. W. zmarli przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. J. G. i W. W. zmarli jeszcze przed wszczęciem postępowania, a T. G. zmarła w toku postępowania. Ponadto, po wydaniu decyzji przez SKO, w czasie biegu terminu do zaskarżenia decyzji 17 stycznia 2011 r. zmarł W. W..

Przy ponownym rozpoznaniu wniosku z 13 maja 2016 r. PSM, organy administracyjne ( zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy) nie uwzględniły wszystkich zmian dotyczących prawidłowego ustalenia stron niniejszego postępowania. W przypadku W. W. zostali uwzględnieni następcy prawni T. W. i K. W. ( nr [...] ), a w przypadku W. W. –T. W. ( nr [...]). Jak wynika z tzw. rozdzielnika decyzji SKO z dnia 20 września 2017 r., T. G. i J. G. nadal występują jako strony postępowania bez uwzględnienia przez organy prowadzące i odwoławcze konieczności włączenia w prowadzone postępowanie ich następców prawnych.

Ponadto co do najmniej jednej ze stron – J. K. ( nr [...] ), współwłaścicielki nieruchomości przy ul. A. 37, która uczestniczyła w poprzednim postępowaniu, nie zostały skierowane żadne pisma, w tym zwłaszcza aktualnie zaskarżana decyzja organu odwoławczego, ani organu I instancji.

Uczestnik postępowania J. K. zmarła 24 września 2015 r..

Na adres tej uczestniczki nie została przekazana żadna informacja dotycząca nowego postępowania oraz wydanych w nim rozstrzygnięć. Powyższe uchybienia powodują, że następcy prawni strony zamieszkujący pod wskazanym adresem bez własnej winy nie mogli brać udziału w postępowaniu, zarówno przed organem I instancji, jak i w postępowaniu odwoławczym.

Zaznaczyła skarżąca, że przy ustaleniach dotyczących obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji organy orzekające w ogóle nie brały pod uwagę tego, iż w bliskim sąsiedztwie powstają nowe budynki o charakterze usługowym, co powoduje zwiększenie ruchu samochodowego. Ulica A. stała się drogą dojazdową do ul. K. ( z uwagi na utworzenie jednokierunkowego ruchu na ul. S. i ul. M. ) oraz planowane jest zlikwidowanie ogródków działkowych za ul. S. i budowę poprzez ten teren drogi łączącej aleję G. z aleją R.. Powyższe spowoduje w ocenie skarżącej zdecydowane zwiększenie ruchu samochodów w obrębie planowanej inwestycji i przy realizacji zamysłu budowy parkingu w tym miejscu może prowadzić do utrudnień komunikacyjnych na wskazanym obszarze.

W związku z powyższymi zmianami i planami zmiany otoczenia, przyjęcie, iż ustalenia dotyczące warunków i wymagań kształtowania ładu przestrzennego nie dotyczą niniejszej inwestycji ( pkt 1 decyzji ) pozostaje w sprzeczności dyrektywami kształtowania przestrzeni urbanistycznej miasta. Przestrzeń ta powinna tworzyć harmonijną całość przy uwzględnieniu w uporządkowanych relacjach wszelkich uwarunkowań i wymagań funkcjonalnych, społeczno-gospodarczych, środowiskowych, kulturowych oraz kompozycyjno-estetyczne. Jedną z podstawowych zasad kształtowania ładu przestrzennego jest zasada wprowadzania terenów zielonych w sferę użyteczności publicznej na przestrzeni zabudowy wielorodzinnej. Priorytetem zatem winno być niepogarszania komfortu życia mieszkańców tej dzielnicy oraz stworzenie warunków do odpoczynku i rekreacji zarówno dla dzieci, jak i dla osób starszych, które dają możliwości nawiązywania i podtrzymywania więzi sąsiedzkich oraz integracji mieszkańców. Dlatego też zachowanie w/w działek jako działek o charakterze rekreacyjnym ( plac zabaw i park) pozwoli na realizację interesu publicznego lokalnej społeczności, tym bardziej, iż miejsca parkingowe dla mieszkańców na tym terenie się znajdują. Przedmiotowe działki stanowią część obszaru przestrzeni publicznej o szczególnym znaczeniu dla zaspokojenia potrzeb mieszkańców, poprawy jakości ich życia i sprzyjają w nawiązywaniu kontaktów społecznych ze względu na jego położenie oraz dotychczasowe cechy funkcjonalno-przestrzenne. Jak wynika z pism złożonych w odpowiedzi na wniosek PSM, potrzeby te w zakresie zachowania terenów zielonych i przeznaczenia ich dla potrzeb mieszkańców są wspólne dla stron tego postępowania żyjących w bezpośrednim sąsiedztwie działek poddanych analizie w kierunku ustalenia warunków zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2017r. poz. 2188) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018r., poz. 1302) zwanej: p.p.s.a.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Decyzją tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z 20 września 2017 r., którą ustalono warunki zabudowy działek nr [...] i [...] obręb 19, położonych przy ul. M. w G., dla inwestycji polegającej na budowie parkingu na samochody osobowe (na ok. 32 miejsca postojowe) oraz obiektów małej architektury, gdyż uznano, że zostały spełnione przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Zgodnie tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Z tego względu wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w cytowanym wyżej art. 61 ust. 1 ustawy, przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy był wystarczający do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności do ustalenia czy spełnione zostały wszystkie przesłanki wymienione w art. 61 ust. 1, i stanowił podstawę do załatwienia sprawy co do istoty. Należy podzielić ocenę organów obu instancji, że spełnione zostały wszystkie przesłanki warunkujące ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Treść analizy urbanistycznej sporządzonej dla przedmiotowej działki pozwoliła na ustalenie, że w jej sąsiedztwie znajdowały się zabudowania (budynki mieszkalne jednorodzinne i budynki gospodarcze), których parametry pozwoliły na ustalenie warunków i szczególnych zasad planowanej zabudowy. Zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia przez obszar analizowany należy rozumieć teren określony i wyznaczony granicami, którego funkcję zabudowy i zagospodarowania oraz cechy zabudowy i zagospodarowania analizuje się w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania. Stosownie zaś do § 3 ust. 2 tego rozporządzenia granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Treść analizy wprost wskazuje, że oba orzekające w sprawie organy prawidłowo oceniły, że warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. zostały spełnione. Nie było także potrzeby ustalania parametrów zabudowy z tego powodu, że inwestycja dotyczy budowy parkingu, a nie wzniesienia budynku. Bezzasadnie uważa skarżąca, że pominięcie ustalenia parametrów charakterystycznych dla budynku stanowi naruszenie prawa, gdyż w istocie organy nie zbadały przesłanki ładu przestrzennego. Parking stanowi infrastrukturę towarzyszącą zabudowie mieszkaniowej i jako funkcja uzupełniająca zazwyczaj wpisuje się w ład przestrzenny. Skarżąca kwestionując możliwość realizacji inwestycji myli ład przestrzenny z własnym dążeniem do zachowania obecnego stanu rzeczy.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że treść wyroku wydanego w sprawie sygn. akt II SA/Gd 254/11 nie odnosi żadnego skutku w niniejszym stanie faktycznym. Przede wszystkim z tego powodu, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem z 13 maja 2016 r., a to oznacza, że nawet tożsamy wniosek złożony w 2011 r. czy wcześniej nie ma obecnie znaczenia, zaś wyrok wydany na kanwie tamtego wniosku także nie odnosi skutków prawnych dla niniejszej sprawy. Oznacza to, że przywoływanie przez skarżącą motywów tamtego wyroku nie ma znaczenia. Dalej podkreślenia wymaga, że nie może skarżąca skutecznie podnieść zarzutu braku udziału w postępowaniu podmiotów mających w tym postepowaniu potencjalnie interes prawny. Wynika to z tego, że osobom, które zostały pozbawione udziału w postępowaniu przysługuje uprawnienie do złożenia wniosku o wznowienie postępowania z tego powodu, że nie brały udziału w tym postępowaniu. Natomiast przepisy prawa nie przyznają uprawnienia postulowania do zapewnienia udziału w toczącym się postępowaniu innym osobom poza tymi, którym przysługuje prawo złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Innymi słowy nie może skarżąca w imieniu osób pominiętych wnioskować o dopuszczenie ich do udziału. Oznacza to, że zarzuty związane z brakiem ujęcia właścicieli działek przy ul. S. czy następców prawnych osób zmarłych jako stron postępowania nie może skutkować uwzględnieniem skargi.

W sprawie nie ma znaczenia dla prawidłowości rozstrzygnięcia kwestia czy projektowany parking będzie służył wyłącznie mieszkańcom okolicznych budynków czy będzie ogólnodostępny. Okoliczność ta pozostaje poza regulacjami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Także kwestia jednego czy dwóch wjazdów na parking zostanie ustalona dopiero na etapie uzyskiwania przez inwestora pozwolenia na budowę. Decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, a to oznacza, że potencjalność wzrostu ruchu kołowego, hałasu czy jakiegokolwiek innego negatywnego oddziaływania przez pojazdy korzystające z parkingu na tym etapie postępowania rozważane być nie mogły. Decyzja ta nie przesądza, że inwestycja zostanie zrealizowana.

Uwzględniając powyższe stwierdzić należy, że skoro w stanie faktycznym sprawy spełnione zostały przesłanki określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., to prawidłowo ustalono warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę należało oddalić.