Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 3875/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-08-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 83 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 291
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Karolina Kisielewicz, Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Łukasz Krzycki (spr.), , Protokolant st. specjalista Ewa Kielak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2022 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2021 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a." - utrzymano w mocy orzeczenie Prezydenta [...] z [...] lipca 2021 r. o utracie przez p. D. K., zwaną dalej "Skarżącą", statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku - z dniem [...] lipca 2021 r.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ przywołał następujące okoliczności faktyczne i prawne uwarunkowania sprawy:

- od [...] grudnia 2020 r. Skarżąca jest zarejestrowana w Urzędzie Pracy [...] (dalej UP), jako osoba bezrobotna;

- na [...] lipca 2021 r. wyznaczono Skarżącej termin obowiązkowej wizyty w UP; nie stawiła się ona w wyznaczonym terminie i - w okresie do 7 dni - nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; wobec tego organ I. instancji orzekł o utracie przez Skarżącą statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku,

- od decyzji tej Skarżąca złożyła odwołanie; wskazywała w nim, że stawiła się [...] lipca 2021 r. w UP; nie została jednak wpuszczona przez pracownika ochrony; dostała informację, że - z powodu stanu pandemii Koronowirusa - wyznaczone wizyty osobiste odwołano i "może spokojnie iść do domu"; Skarżąca próbowała dowiedzieć się, kiedy odbędzie się wizyta; zrozumiała, że ma czekać na informację z urzędu, zaś znaleziona na stronie internetowej informacja utwierdziła ją, że wizyty osobiste są odwołane; pomimo upływu czasu nie otrzymała jednak żadnych informacji na adres e’mail lub do portalu praca.gov.pl.; Skarżąca zadzwoniła do UP i dowiedziała się o wyrejestrowaniu oraz że próbowano się z nią skontaktować przed i po wizycie; po sprawdzeniu w telefonie okazało się, że ma dwa nieodebrane połączenia – 1 i 8 lipca 2021 r.; nie mogła ich jednak odebrać; były one zatem nieskuteczne i nie otrzymała tą drogą żadnej informacji; niedopuszczalna jest dla niej sytuacja pozbawiona jej praw - z dnia na dzień i pozostawienia bez środków do życia,

- organ I. instancji – wobec wezwania - odniósł się do zarzutów odwołania; odpowiedź przesłano 27 sierpnia 2021 r.,

- zgodnie z art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2021 r., poz. 1100 ze zm.), zwanej dalej "ustawą o promocji", bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego UP w wyznaczonym terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej proponowanej formy pomocy lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez UP - w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy,

- art. 33 ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy o promocji stanowi, że pozbawia się statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiał się w UP w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła - w okresie do 7 dni - o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się - odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw (120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, 270 dni w przypadku trzeciego i kolejnego niestawiennictwa),

- przepisy te są bezwzględnie obowiązujące,

- Skarżąca znała wyznaczony na [...] lipca 2021 r. termin obowiązkowej wizyty w UP; potwierdziła to własnoręcznie złożonym podpisem - na dokumencie "Karta wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej"; datę stawienia się wpisano czytelnie nie budziła wątpliwości; Skarżąca była więc obowiązana stawić się w wyznaczonym terminie,

- status osoby bezrobotnej nabywa się wskutek rejestracji w powiatowym urzędzie pracy - z inicjatywy zainteresowanej osoby; jest to, więc dobrowolne uprawnienie, nie zaś nakładany z urzędu obowiązek prawny; wobec uzyskania statusu bezrobotnego, zainteresowana osoba powinna przestrzegać nałożonych na nią obowiązków; ich nie przestrzeganie wywołuje bowiem określone prawem skutki; każdy, kto zdecydował się na rejestrację jako osoba bezrobotna i został zarejestrowany musi mieć świadomość, że status bezrobotnego wiąże się z przyznaniem pewnych uprawnień ale i z nałożeniem obowiązków; zaniedbywanie ciążących na bezrobotnym obowiązków skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego; co za tym idzie utratą wiążących się z tym statusem uprawnień; samo pozostawanie bez pracy nie oznacza jeszcze, że osoba korzysta ze statusu bezrobotnego; konieczna jeszcze jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia; powołane przepisy jednoznacznie wskazują, że - w razie niespełnienia obowiązków bezrobotnego – należy wydać decyzję o pozbawieniu statusu bezrobotnego; rozstrzygnięcie nie ma charakteru uznaniowego; obowiązkiem organów administracji jest działanie zgodnie z danym przepisem również gdy - z perspektywy strony postępowania – uzasadnione byłoby odstąpienie od podejmowania niekorzystnych dla niej działań; organ I instancji wypełnił zatem obowiązki nałożone nań przepisami prawa,

- ustawa o promocji dopuszcza niestawiennictwo w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie; na bezrobotnym spoczywa wówczas jednakże obowiązek poinformowania o przyczynie niestawiennictwa - do 7 dni - i wykazania, że była ona uzasadniona; pojęcie uzasadnionej przyczyny w ustawie o promocji nie jest dookreślone; chodzi jednak o takie powody niestawiennictwa, które uniemożliwiały wizytę w wyznaczonym terminie - przeszkody, na które zainteresowany nie miał wpływu, np. nagła choroba, brak możliwości dojazdu z powodu przerw w komunikacji lub inne nagłe zdarzenie typu pożar, powódź a które poddają się weryfikacji; ustawodawca nie wskazał formy, w jakiej można powiadomić o przyczynie nieobecności w urzędzie pracy; możliwe jest zatem np. powiadomienie telefoniczne, listowne, drogą mailową czy też za pomocą osób trzecich; reasumując, w razie niestawiennictwa, bezrobotny jest obowiązany dopełnić dwóch czynności: powiadomić urząd pracy w terminie 7 dni o przyczynie niestawiennictwa oraz wykazać, że przyczyna niestawiennictwa jest uzasadniona; oba wymogi należy spełnić łącznie,

- w niniejszej sprawie jest istotnym, że Skarżąca nie poinformowała o przyczynie swojego niestawienia się w UP w terminie określonym w przepisach, lecz dopiero w odwołaniu od decyzji organu I. instancji - zatem już po wymaganym przepisami czasie; przyczyny przez nią wskazanej nie można ponadto uznać za uzasadnioną; Skarżąca wskazała, że w dniu wizyty stawiła się pod budynkiem UP; nie została jednak wpuszczona przez pracownika ochrony; poinformowano ją, że wizyty osobiste są odwołane, co potwierdziło się, gdy sprawdziła stronę w Internecie; zrozumiała, że ma czekać na informacje z urzędu; zgodnie jednak z komunikatem znajdującym się na stronie internetowej UP - opublikowanym 11 marca 2021 r., w związku z rozprzestrzenianiem się koronawirusa - zadania tego urzędu będą realizowane do odwołania przy wyłączeniu bezpośredniej obsługi interesantów - z wyjątkiem m.in. wizyt osobistych (po wcześniejszym umówieniu i wyznaczeniu terminu wizyty w Centrum Aktywizacji Zawodowej); potwierdza to odpowiedź organu I. instancji na wezwanie organu odwoławczego; skoro zatem w danym komunikacie uwzględniono wyjątek - w postaci wizyt osobistych po wcześniejszym wyznaczeniu terminu wizyty - obowiązkowa wizyta Skarżącej w UP nadal była obligatoryjna i nie odwołano jej; Skarżąca winna była się na niej stawić; w wyznaczonych terminach wizyty odbywały się przy tym u pracowników UP, zajmujących się m.in. sprawami osób bezrobotnych; jak sama wskazała w odwołaniu, Skarżąca zrozumiała, że musi oczekiwać na informacje z UP; nie odebrała potem połączenia z urzędu po dacie wyznaczonej wizyty; zrozumiałe jest, że być może Skarżąca nie mogła z różnych względów odebrać połączenia; w późniejszym czasie; mogła jednak oddzwonić, zwłaszcza będąc przekonaną, że nastąpi kontakt ze strony UP; urząd ten nie ma wpływu na nieodbieranie przez bezrobotnych połączeń telefonicznych; przede wszystkim to na bezrobotnym ciąży ponadto obowiązek skutecznego poinformowania organu zatrudnienia o przyczynie niestawiennictwa; skoro Skarżąca miała też wątpliwości, co do niewpuszczenia jej do urzędu - co jasno wyraziła w odwołaniu – mogła w terminie do 7 dni skontaktować się z urzędem, aby wyjaśnić swoje niestawiennictwo i zaistniałą sytuację - np. telefonicznie lub przez portal praca.gov.pl.; zgodnie z wyjaśnieniami UP, na jego teren nie były wpuszczane jedynie osoby, które przychodziły bez wcześniejszego umówienia się na konkretny termin wizyty; były one proszone o kontakt telefoniczny pod wskazany numer; Skarżącej wyznaczono termin obowiązkowej wizyty; zatem - zgodnie z komunikatem zamieszczonym na stronie UP - zostałaby wpuszczona na teren urzędu; ograniczenia wprowadzone w związku z pandemią służą przestrzeganiu reżimu sanitarnego - aby zminimalizować ryzyko zakażenia - nie zaś dla uniemożliwienia klientom UP wejście na obowiązkową wizytę; pracownicy ochrony, zgodnie z zasadami bezpieczeństwa wprowadzonymi w UP w związku ze stanem pandemii koronowirusa, wpuszczają pojedynczo osoby oczekujące na wejście i kierują je do odpowiednich stanowisk,

- ponieważ Skarżąca nie stawiła się w wyznaczonym terminie i w okresie do 7 dni nie poinformowała o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, organ I. instancji uznał prawidłowo, że nie spełniła ona warunku wynikającego z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji, i orzekł w sprawie,

- przedstawiona w odwołaniu argumentacja nie stanowi podstawy do uchylenia kwestionowanej decyzji; nie narusza ona prawa i nie może być zmieniona,

- ponieważ jest to pierwsze niestawienie się Skarżącej na wizytę w wyznaczonym terminie, ponowne nabycie statusu osoby bezrobotnej będzie możliwe nie wcześniej niż po upływie co najmniej 120 dni od dnia niestawiennictwa w urzędzie pracy, o ile zostaną spełnione warunki określone w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji.

W skardze podniesiono:

- [...] lipca 2021 r. Skarżąca stawiła się na obowiązkową wizytę w UP - zgodnie z terminem wyznaczonym na poprzedniej wizycie; nie jest prawdą, jakoby nie stawiła się na wizytę,

- organ odwoławczy wskazał, że - wobec informacji na stronie internetowej powoływanej w odpowiedzi organu I. instancji – wizyty Skarżącej nie odwołano, bo miała wcześniej wyznaczony termin; świadczyłoby to, że Skarżąca powinna być wpuszczona; nie miało to jednak miejsca,

- nie jest wobec tego jasne, dlaczego pracownik ochrony, nie wpuścił Skarżącej do urzędu tłumacząc, że - z powodu stanu pandemii koronowirusa - odwołano wizyty osobiste; Skarżąca tłumaczyła mu, że miała wyznaczoną pierwszą osobistą wizytę w lutym i wówczas dostała termin na drugą; był on nieugięty i odmówił przepuszczenia do UP tłumacząc, że wpuszcza tylko rejestrujących się pierwszorazowo, którzy mieli ustalony wcześniej termin wizyty osobistej,

- Skarżącą wprowadzono w błąd - poinformowano, że "ma spokojnie iść do domu"; nie otrzymała innych informacji; pracownik ochrony był w tym momencie pracownikiem UP; sam decydował, kogo wpuszczał a kogo nie; Skarżąca widzi to jako spotkanie również z pracownikiem UP w wyznaczonym dniu; dotrzymała terminu wizyty a druga strona, gdy zmieniła reguły spotkania, powinna o tym poinformować skutecznie, jasno i w sposób niebudzący wątpliwości - na piśmie pocztą elektroniczną lub tradycyjną - i wskazać, jak dalej ma wyglądać współpraca,

- sytuacja była dla Skarżącej niekomfortowa, ale nie wiedziała co zrobić; pozostało jej tylko wykonywać polecenia pracownika urzędu i odejść; była zdenerwowana sytuacją,

- po sprawdzeniu na stronie internetowej utwierdziła się w przekonaniu, że z powodu stanu pandemii koronowirusa wizyty osobiste są odwołane; cała ta informacja była bardzo niezrozumiała, zawierała skróty i "kropeczki na końcu, które nie wiadomo, co oznaczają"; nigdzie nie było widać informacji o numerze telefonu, ani informacji "naciśnij, aby czytać więcej"; "urwane kropeczki" na końcu pojawiały się wielu miejscach na innych stronach związanych z UP; "dziwne były to treści"; Skarżąca miała bowiem wyznaczony wcześniej termin zaś - pomimo wytłumaczenia pracownikowi ochrony sytuacji - nie wpuszczono jej,

- Skarżąca zna przepisy i obowiązki bezrobotnego; nie pozwoliłaby sobie nie przyjść na wyznaczoną wizytę; nie mogłaby dobrowolnie zaniedbać tak ważnej sprawę - w jej sytuacji nie miałoby to sensu,

- tłumaczenia organów obu instancji o obowiązkach osoby bezrobotnej nie dotyczą sytuacji Skarżąca; była ona w UP a więc obowiązek udzielenia informacji w ciągu 7 dni o niestawieniu się jej nie dotyczy; pracownik ochrony powinien oznaczyć Skarżącą na liście osób, które miały przyjść w związku z wyznaczonym terminem wizyty a nie mogły być wpuszczone z powodu stanu pandemii koronowirusa; dla takich osób jak Skarżąca - które miały wyznaczony termin stawienia się osobiście w urzędzie – praca nie była właściwie zorganizowana; obecność Skarżącej pod urzędem można potwierdzić sprawdzając monitoring uliczny, czy prowadzony przez urząd,

- możliwość nie wpuszczania bezrobotnych na wizyty potwierdza też rozmowa z kierownikiem UP; Skarżąca rozmawiała z nim dzień przed otrzymaniem decyzji organu I. instancji; poinformowano ją, że ma czekać na decyzję, od której przysługuje odwołanie; było to 28 lipca 2021 r.; do tego dnia Skarżąca nie dostała żadnej decyzji i żyła w nieświadomości o stanie rzeczy; list polecony, datowany 19 lipca 2021 r. z [...], dotarł do adresata w tym samym, mieście dopiero 29 lipca tego roku,

- Skarżącej nie poinformowano dotąd, czy numer telefonu wskazany w pierwszym odwołaniu, przed wizytą był z UP; jak słusznie zauważono, telefonu można nie odebrać z różnych powodów; dzwonienie, gdy ktoś nie odbierze połączenia nie jest skuteczne; nikt bowiem nie ma obowiązku odbierać telefonów, ani wpisywać sobie do książki adresowej urzędów, jako rozpoznanych adresatów; zwłaszcza w czasach "gnębienia ludzi telefonami"; nieznany numer nie mówi o tym, kto dzwoni,

- rejestrując się przez portal praca.gov.pl Skarżąca nie wskazywała telefonu, jako środka komunikacji; czekała na informację z UP w związku z odwołaniem wizyty; chodziło jednak o informację pisemną; co do komunikacji telefonicznej, bardziej skuteczne byłoby dzwonienie kilkukrotne, w różnych porach oraz zwieńczenie tematu przynajmniej SMS-em; zwiększyłoby to szansę na dotarcie do odbiorcy, choć - bez potwierdzenia odbioru - nie można by było też uznać tego za skuteczne,

- zaistniałe zdarzenie odbija się na zdrowiu Skarżącej; uniemożliwiono jej skorzystanie z wizyty u lekarza, gdyż nie ma ubezpieczenia, ani tym bardziej pieniędzy na wizytę u lekarza; cały czas wyraża gotowość do podjęcia pracy na miarę swoich możliwości; myślała też o przebranżowieniu się i skorzystaniu z dofinansowania z UP.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Trafna jest argumentacja organu administracji, w zakresie gdzie wywiedziono, że Skarżąca nie uczyniła zadość wymaganiu poinformowania o przyczynie swojego nie stawiennictwa w UP. Przywołano także treść stosownych regulacji normatywnych. Z uwagi na uprzednie pełne przytoczenie stanowiska organu, ponowne jego powtarzanie byłoby bezzasadne. Sąd przyjmuje je za własną. Organ odwoławczy właściwie skonstatował wystąpienie w sprawie - w świetle regulacji normatywnych - przesłanek dla orzeczenia o utracie statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. Chybiony są wyłącznie stwierdzenia w uzasadnieniu, jakoby zasadnym było jednoznaczne ustalenie, że Skarżąca nie stawiła się w UP w dniu wyznaczonej wizyty. Kwestia ta nie ma jednak kluczowego znaczenia dla wyniku sprawy, o czym szerzej w dalszej części uzasadnienia.

W sprawie nie budzi wątpliwość stan faktyczny, co do kwestii wyznaczenia Skarżącej wizyty w UP w określonym dniu oraz istnienia wówczas pewnych ograniczeń co do wstępu do budynku. Wedle jej wyjaśnień, nie wpuścił jej wówczas pracownik ochrony informując, że nastąpi z nią kontakt ze strony UP (tak wyjaśnienia w odwołaniu). Jednocześnie - w świetle zamieszczonych na stronach internetowych UP informacji - nie odbywały się wyłącznie wizyty, których wcześniej nie umówiono. Wizytą Skarżący była obowiązkową a więc umówioną. Osoba niemająca zatrudnienia obowiązana jest dochować stosownej staranności dla korzystanie ze szczególnego statusu i przywilejów osoby zarejestrowanej jako "bezrobotna". W takiej sytuacji Skarżąca - gdyby nawet nie podjęto próby kontaktowania się z nią ze strony UP - winna była w rozsądnym czasie od wyznaczonej wizyty zwrócić się do urzędu dla wyjaśnienia swojej sytuacji. Jednocześnie, chociaż nie jest obowiązana dysponować numerami UP, w celu identyfikacji wśród połączeń nieodebranych, jej powinnością było - przy założenie standardu stosownej staranności w tego rodzaju sytuacjach - oddzwonienie na numery połączeń nieodebranych. Oczekiwać miała bowiem kontaktu ze strony urzędu.

Stan epidemii koronawirusa prowadził do powszechnej komplikacji życia codziennego a także utrudnienia funkcjonowanie urzędów administracji publicznej. Wiązało się to z szeregiem utrudnień i niedogodności dla ogółu obywateli. Sytuacja taka nie zwalnia jednak z powinności dochowanie właściwej staranności osób korzystających ze szczególnych przywilejów - posiadanie statusu bezrobotnego. Nie odbierając telefonów z UP, nie oddzwaniając na numery połączeń niepodjętych, mimo zapowiedzi kontaktu z urzędem, ani nie kontaktując się samodzielnie z urzędem - pomimo wątpliwości, jakie mogła rodzić sytuacja niewpuszczenia do UP, wobec ogólnej informacji na stronie internetowej - Skarżąca tej powinności oczywiście uchybiła.

Instytucja obowiązkowych okresowych wizyt służy weryfikacji gotowości bezrobotnego do podjęcia pracy - wobec korzystania z przywilejów związanych ze szczególnym statusem. Postawa Skarżącej, która nie dochowała stosownej staranności, w zakresie powinności odbywania wizyt – w tym informowania urzędu o przyczynach nieobecności - uzasadniała wydanie decyzji o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej.

Odnosząc się do kwestii rekonstrukcji stanu faktycznego - zdarzenia, jakie miało miejsce pod UP [...] lipca 2021 r. - należy wskazać, że słuszne są zarzuty skargi, co do braku jednoznacznego wyjaśnienia, czy twierdzenia Skarżącej o nie wpuszczeniu jej do UP przez pracownika ochrony - pomimo składania przez nią stosownych wyjaśnień o wymaganej wizycie - są prawdziwe. Sama informacja od organu I. instancji, co do powinności pracowników ochrony wpuszczania takich osoby, nie oznacza, że w przypadku Skarżącej nie doszło do określonych nieprawidłowości. Uprawdopodobniają to jej szerokie i spójne twierdzenia. W danym zakresie nie przeprowadzono szerszego, wnikliwego postępowania – np. możliwość analizy nagrań monitoringowych, przesłuchania świadków itp. W takiej sytuacji sformułowanie jednoznacznej oceny było przedwczesne. Kwestia ta nie ma jednak kluczowego znaczenia dla wyniku sprawy. Jak bowiem wskazano, o ile nawet - wedle twierdzeń Skarżącej - pracownik ochrony nakazał jej powrót do domu i oczekiwanie kontaktu z UP powinności tej uchybiła. Gdyby zastosowała się do zaleceń - podejmowałaby połączenia bądź na nie oddzwania, gdy zasadnym było przepuszczenie, że pochodzą z UP - wyjaśniona byłaby przyczyny nieobecności - niespowodowanej winą Skarżącej, lecz zachowaniem pracownika ochrony - w terminie wskazanym art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji. Jak wynika z zebranego materiału dowodowego problem połączenia ze Skarżącą UP podjął [...] lipca 2021 r. - [...] dni po terminie wizyty (tak wyjaśnienia w e’mail). Chybione są natomiast wywody Skarżącej, jakoby UP winien był podejmować kilkakrotne próby połączeń, kierować SMS-y bądź informować ją na piśmie. Skarżąca miała świadomość, że dane zdarzenia mają miejsce w okresie stanu pandemii koronowirusa, z czym wiążą się określone utrudnienia w funkcjonowaniu urzędów zaś ich skutki muszą być uwzględnione także przez obywateli korzystających z ich usług. Powszechnie znane ówcześnie trudności w funkcjonowaniu urzędów wymagały wykazania stosownej staranności przy załatwieniu własnych spraw. Nie sposób uznać, aby skutki stanów nadzwyczajnych powodowały wyłącznie większe obciążenia po stronie organów administracji publicznej, zoś osoby zainteresowane korzystaniem z określonych świadczeń ze środków publicznych były zwolnione z potrzeby wykazania się właściwą dbałością w sytuacjach wszelkich wątpliwości w następstwie pewnych nieprawidłowości w działaniu instytucji Państwa.

Nie są też trafne wywody skargi, jakoby spotkanie Skarżącej z pracownikiem ochrony można było kwalifikować, jako odbycie przez nią wymaganej wizyty. Nie mogła ona nawet sama tak traktować tego zdarzenia skoro z jej relacji nie wynika, aby jej dane zostały gdzieś przez danego pracownika zarejestrowane. Wywody skargi, że – zdaniem Skarżącej - winno tak być, nie dają podstaw dla uznania, aby Skarżąca sądziła wówczas, że odbyła wymaganą wizytę. Winna była więc próbować poinformować UP, czemu do niej nie doszło - odbierać połączenia telefoniczne bądź nawiązać kontakt, skoro wedle niej nie następował, pomimo zapowiedzi pracownika ochrony.

Nie może mieć też kluczowego znaczenia w sprawie sygnalizowany szereg negatywnych dla Skarżącej skutków wydania decyzji. Orzeczono bowiem na podstawie obowiązujących przepisów.

W tym kontekście trafnie organ uznał, że Skarżąca ani nie uczyniła zadość powinności stawienia się na wizytę (co być może jednak nie wynikało z jej winy) ani też przedstawiła usprawiedliwienia tego stanu rzeczy w zakreślonym ustawowym terminie. Nie naruszono więc przepisów prawa materialnego zakreślających przesłanki orzekania o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku ani też - w istotnym zakresie (tak, by mogło mieć to wpływ na wynik postępowania) - przepisów prawa procesowego, co do obowiązku właściwego wyjaśnienia sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe uwarunkowania, zaskarżony akt jest zgodny z prawem. Zarówno argumentacja skargi, jak i analiza akt sprawy, nie ujawniły wad tego rodzaju, które mogłyby prowadzić do jego uchylenia.

Z przytoczonych wyżej przyczyn, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), orzeczono jak w sentencji wyroku.