Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 1236/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Cezary Pryca po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1210/16 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 29 września 2016 r. sygn. akt II SA/Rz 1210/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odmówił Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. (dalej jako Spółdzielnia, skarżąca) wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie (dalej: SKO) z dnia [...] czerwca 2016 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego.

We wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca wskazała, iż wniosek opiera "w szczególności" na okoliczności rozmowy Prezesa Spółdzielni Mieszkaniowej w Ł. z Dyrektorem Miejskiego Zarządu Dróg w Rzeszowie (dalej: Dyrektor MZD), przeprowadzonej po przesłaniu akt organu I instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Rzeszowie. Skarżąca podała, że podczas rozmowy Dyrektor MZD oświadczył, że "wniosek o wymierzenie kary pieniężnej zostanie cofnięty wobec braku wezwania do usunięcia reklamy". Tymczasem Kolegium rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym nie poinformowało stron, że sprawa została skierowana na posiedzenie niejawne i nie zostanie przeprowadzona rozprawa, czym uniemożliwiło ugodowe załatwienie sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie podniósł, iż na podstawie przedstawionej przez Spółdzielnię argumentacji, jak i dokumentów złożonych w aktach sprawy, nie było możliwe ustalenie, jakie negatywne skutki mogą dla niej wyniknąć z wykonania decyzji o uiszczeniu kary. Za okoliczności, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., nie sposób bowiem uznać ustnych uzgodnień dokonanych pomiędzy skarżącą, a inną stroną postępowania administracyjnego, na okoliczność, "cofnięcia wniosku o ukaranie" podczas rozprawy administracyjnej przeprowadzonej przez organ odwoławczy. W ocenie Sądu, nie jest zrozumiałe, w kontekście przedstawionej przez skarżącą argumentacji, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dowodem potwierdzającym zaistnienie ustawowych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie może być niesprecyzowane twierdzenie, że wykonanie decyzji może narazić stronę skarżącą na "niepotrzebne straty".

Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła skarżąca, wnosząc o

o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie,

o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i odmowę wstrzymania wykonania decyzji pomimo istnienia przesłanek wstrzymania jej wykonania, które to naruszenie miało wpływ na treść zaskarżonego postanowienia.

W uzasadnieniu zażalenia skarżąca podniosła, iż wykonanie decyzji SKO z dnia [...] czerwca 2016 r. może spowodować dla niej obciążenia finansowe wynikające z egzekucji kary pieniężnej i kosztów jej wykonania, które mogą okazać się zbędne w sytuacji gdy wniosek o wymierzenie kary zostanie cofnięty, lub też gdy Sąd administracyjny dojdzie do przekonania, że nie doszło do zajęcia części gruntu należącej do Gminy Miasto Rzeszów przez skarżącą w sposób świadomy.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Skoro sąd orzeka o wstrzymaniu aktu lub czynności na wniosek skarżącego, to na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy.

Zdaniem NSA Sąd I instancji prawidłowo ocenił wniosek skarżącej, stwierdzając, że nie zostały w nim uprawdopodobnione okoliczności przemawiające za udzieleniem ochrony tymczasowej. Zawarte we wniosku argumenty o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zostały poparte żadnymi dokumentami mogącymi uprawdopodobnić, że zapłata kary pieniężnej w wysokości 9.960 zł za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia, do zapłaty której skarżąca jest zobowiązana na mocy zaskarżonej decyzji, spowoduje wystąpienie znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. Sąd zatem nie mając wiedzy na temat sytuacji finansowej Spółdzielni zasadnie uznał, że nie zostały wykazane przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie skarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskującej. Jej stwierdzenia powinny zostać poparte dokumentami, zwłaszcza dotyczącymi jej sytuacji finansowej i majątkowej, czego w rozpoznawanym wniosku zabrakło.

Słusznie również Sąd pierwszej instancji uznał, iż za okoliczności o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. nie sposób uznać ustnych uzgodnień dokonanych pomiędzy skarżącą, a inną stroną postępowania administracyjnego o polubownym zakończeniu sprawy.

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji

Na uwzględnienie nie zasługuje zawarte w zażaleniu żądanie zasądzenia kosztów postępowania. Stosownie do art. 209 p.p.s.a. wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, 203 i 204 p.p.s.a. Brak jest zatem podstaw do orzekania w tym zakresie w innych orzeczeniach. Przepis art. 197 § 2 p.p.s.a. nie zawiera odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami w postępowaniu zażaleniowym (por. M. Niezgódka-Medek [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 527).