Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 14/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-09-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 39, art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 103 ust. 1 pkt 1, art. 104 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 136 poz 914
law: Ustawa z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Marzenna Linska-Wawrzon (spr.) Sędziowie NSA Małgorzata Stahl del NSA Janusz Furmanek Protokolant starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 1 września 2015r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2013 r. sygn. akt VII SA/Wa 1011/13 w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2013 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 6 września 2013 r., sygn. akt VII SA/Wa 1011/13, oddalił skargę [...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Głównego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we Wrocławiu, działając na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz. U. z 2010 r., Nr 136, poz. 914, ze zm.), wymierzył [...] Sp. o. o. z siedzibą w M. karę pieniężną w wysokości 50000 zł, za nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych określonych w art. 46 tej ustawy.

Główny Inspektor Sanitarny, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez Spółkę, decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy PWIS we Wrocławiu w dniu [...] sierpnia 2012 r. wydał decyzję Nr [...], w której stwierdził nieprzestrzeganie wymagań w zakresie znakowania następujących środków spożywczych: "Gardlox Pastylki Ziołowe do ssania z witaminą C", "Gardlox ziołowe pastylki do ssania o smaku pomarańczowym", "S-CardioX", "Gardlox7 Syrop ziołowy z miodem", "Gardlox Syrop ziołowy z witaminą C- Tymianek, Podbiał Plus bioflawonoidy cytrusowe, aloes, miód", "Gardlox Tymianek Podbiał plus- pastylki ziołowe do ssania z witaminą C" i na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia wymierzył [...] Sp. o. o. karę pieniężną w wysokości 30000 zł.

Główny Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lutego 2013 r., po rozpatrzeniu odwołania Spółki od powyższej decyzji, utrzymał ją w mocy.

GIS zauważył, że stosownie do treści art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy, kto nie przestrzega wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych określonych m.in. w art. 27 ust. 4, w art. 45-49, a także wymagań w tym zakresie określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 27 ust. 6 pkt 2 oraz art. 50 ust. 1 ustawy, podlega karze pieniężnej. Zwrócił także uwagę, że na podstawie art. 27 ust. 6 pkt 2 ustawy wydane zostało rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz. U nr 196 poz. 1425 ze zm.), a na podstawie art. 50 ust. 1 ustawy - rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 10 lipca 2007 r. w sprawie znakowania środków spożywczych (Dz. U. z 2007 r. Nr 137, poz. 966 ze zm.).

GIS uznał, że organ I instancji wyjaśnił w sposób całościowy, konkretny i w odniesieniu do każdego z wyżej wymienionych produktów, na czym polegało naruszenie konkretnych przepisów i wskazał, że w pełni podziela te ustalenia.

Odnośnie zarzutu, iż ustawodawca nie przewidział kary pieniężnej za brak spełnienia wymagań określonych w art. 10 ust. 2 lit. a rozporządzenia nr 1924/2006 GIS zauważył, że stosownie do treści art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy, oznakowanie środka spożywczego nie może zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnych z przepisami rozporządzenia nr 1924/2006 (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności z dnia 20.12.2006 r. (Dz. U. UE. L 12 z 18.01.07). Ponieważ na opakowaniach niektórych z w/w produktów umieszczono oświadczenia zdrowotne, słusznie stwierdził organ I instancji, o konieczności zawarcia informacji wskazującej na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia. Stosownie bowiem do treści art. 10 ust. 2 lit. a ww. rozporządzenia, oświadczenia zdrowotne są dopuszczalne jedynie pod warunkiem umieszczenia informacji przy etykietowaniu, a jeżeli nie występuje ono przy prezentacji w reklamie stwierdzenie wskazujące na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia. Skoro więc organ I instancji stwierdził brak ww. informacji w oznakowaniu produktu, to słusznie uznał, że oznakowanie to zawiera oświadczenia niezgodne z przepisami rozporządzenia nr 1924/2006 (niespełniające wymagań określonych w tym rozporządzeniu), co z kolei oznacza, że Spółka nie przestrzegała wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, określonych w art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy.

Ponadto w ocenie GIS z oznakowania produktu pn. "Gardlox Pastylki ziołowe do ssania z witaminą C" nie wynika czy olejek szałwiowy i olejek eukaliptusowy to substancje dodatkowe czy substancje wykazujące efekt fizjologiczny. Niezadeklarowanie ich w postaci liczbowej oraz w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję w przypadku uznania ich za substancje wykazujące efekt fizjologiczny stanowi naruszenie § 5 ust 3 i ust 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z. dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz. U nr 196 poz. 1425 ze zm.). Przepis ten w ust. 3 stwierdza, że zawartość witamin i składników mineralnych oraz innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny obecnych w suplemencie diety deklaruje się w oznakowaniu w postaci liczbowej; jednostki używane do określania zawartości witamin i składników mineralnych muszą być zgodne z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia. Z kolei zgodnie z § 5 ust. 4 tego rozporządzenia, deklarowane w oznakowaniu zawartości witamin i składników mineralnych oraz innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny podaje się w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję produktu.

Zdaniem GIS zasadnie ustalił organ I instancji, że na opakowaniu suplementu diety pn. "S-Cardiox" umieszczono oświadczenia zdrowotne takie jak: "preparat wspomaga: prawidłową pracę serca, układu krążenia, obniżenie ciśnienia krwi. odporność organizmu; zmniejszenia skłonności do powstawania skrzepów krwi w naczyniach krwionośnych; utrzymania prawidłowego poziomu cholesterolu" sugerujące właściwości zapobiegania chorobom i wprowadzające tym samym konsumenta w błąd co do rodzaju, właściwości i składu środka spożywczego, co z kolei stanowi naruszenie art. 46 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy.

GIS podkreślił, że ww. oznakowanie produktu wyraźnie wskazywało na jego właściwości, zdecydowanie wykraczające poza zdefiniowane ustawowo cechy suplementu diety lub środka spożywczego specjalnego przeznaczenia żywieniowego. Przypisywały bowiem temu produktowi właściwości zapobiegania chorobom, bądź ich leczenia, naruszając tym samym obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa żywnościowego, a użyte w oznakowaniu zwroty z perspektywy przeciętnego konsumenta nie posiadającego wiedzy medycznej stanowiły obietnicę skuteczności, sugerując, że wyniki stosowania suplementu diety są gwarantowane i że spowodują ustąpienie objawów. Oznakowanie takie w sposób absolutnie jednoznaczny i sugestywny informowało o właściwościach produktu leczniczego, którym jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiana jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne, jak stanowi dyspozycja art. 2 pkt 32 ustawy z dnia 6 września 2001 r. - Prawo farmaceutyczne (Dz. U. z 2008 r. Nr 45, poz. 271 z późn. zm.).

W odniesieniu do oznakowania produktu pn. "S-Cardiox" GIS uznał, że nieprawidłowo podane zostały informacje dot. zawartości witamin i składników mineralnych wyrażonych w procentach w stosunku do zaleconego dziennego spożycia. Nieprawidłowość ta stanowi naruszenie § 5 ust. 5 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety z treści, którego wynika, że informacje o zawartości witamin i składników mineralnych podaje się również, w procentach w stosunku do zalecanego dziennego spożycia, zgodnie z wartościami odniesienia ustalonymi w załączniku nr 3 do rozporządzenia określającym wartości odniesienia do znakowania suplementów diety. W tej sytuacji organ I instancji dokonał prawidłowego wyliczenia zawartości witamin i składników mineralnych wyrażonych w procentach w stosunku do zaleconego dziennego spożycia i w zaskarżonej decyzji przedstawiając, że:

-Witamina E- na opakowaniu podano: 8,2 mg wit. E ( 2 kapsułki) to 82 % zaleconego dziennego spożycia, tymczasem zgodnie z ww. rozporządzeniem 100 % ZDS dla wit. E to 12 mg, wobec powyższego 8,2 mg wynosi tylko 68 % ZDS;

-Witamina B6- na opakowaniu podano: 1 mg wit. B6 ( 2 kapsułki) to 50% zalecanego dziennego spożycia, tymczasem zgodnie z ww. rozporządzeniem 100 % ZDS dla wit. B6 to 1,4 mg wobec powyższego 1 mg wit. B6 wynosi 71 % ZDS;

GIS przypomniał, że zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 maja 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz. U. z 2010 r. Nr 91, poz. 596), suplementy diety, które nie spełniają wymagań określonych w § 1 pkt 3 niniejszego rozporządzenia mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pozostawać w obrocie do dnia 31 października 2012 r. GIS uznał, że przepis ten dotyczy produktów wyprodukowanych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, a nie jak mylnie stwierdził organ I instancji przed datą podpisania tego rozporządzenia. W konkluzji oznacza to, że jedynie suplementy diety niespełniające wymagań określonych w § 1 pkt 3 tego rozporządzenia wyprodukowane przed 4 czerwca 2010 r. (data wejścia w życie tego rozporządzenia), mogą być wprowadzane do obrotu i pozostawać w nim do dnia 31 października 2012 r. Ponieważ organ I instancji ustalił, że badany suplement diety pn. "S - Cardiox" oznaczony był numerem partii produkcyjnej 110505 i datą minimalnej trwałości 05.2014, słusznie więc uznał, że jako wyprodukowany dnia 5 maja 2011 r. powinien on spełniać wymagania określone w tym rozporządzeniu. Pomimo zatem, że organ I instancji mylnie posłużył się datą podpisania rozporządzenia 18 maja 2010 r. - zamiast daty jego wejścia w życia (4 czerwca 2010 r.), to jednak prawidłowo stwierdził w zaskarżonej decyzji, że oznakowanie tego produktu nie spełnia wymagań określonych w § 5 ust. 5 rozporządzenia w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety.

Za nieuprawniony GIS uznał zarzut Spółki, że organ I instancji wymierzył karę do nieaktualnego już produktu, albowiem organ ma obowiązek nałożenia kary w każdym przypadku stwierdzenia okoliczności podlegających karze, wymienionych w art. 103 ust. 1 ustawy, niezależnie od tego czy w późniejszym czasie podmiot zastosował się do zaleceń i wskazówek organu, jak również niezależnie od tego, czy okoliczności te były zawinione. Natomiast wskazał, że późniejsze zachowanie podmiotu po stwierdzeniu przez organ tych okoliczności oraz stopień zawinienia karanego podmiotu, są uwzględniane wyłącznie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej zgodnie z art. 104 ust. 2 ustawy.

Odnosząc się do wysokości kary GIS zauważył, że maksymalna kara wymierzona na podstawie cytowanego wyżej przepisu mogła osiągnąć wysokość 101.985,60 zł., stąd też wymierzona w rozpoznawanej sprawie kara w wysokości 30.000 zł. stanowi niespełna 30 % maksymalnego ustawowego zagrożenia i czyni zadość zapisom art. 104 ust. 2 ustawy, gdyż organ I instancji przy ustalaniu jej wysokości rozważył oraz uwzględnił kryteria wynikające z tego przepisu

[...] Sp. o. o. z siedzibą w M. w skardze od powyższej decyzji zarzuciła zaskarżonej naruszenie :

1. prawa procesowego w postaci art. 138 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji;

2. prawa materialnego w postaci art. 103 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z

- art. 17 ust. 1 Rozporządzenia (WE) NR 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności,

-art. 10 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1924/2006,

- art. 27 ust. 4, art. 46 ust. 1 pkt.1 i 2, art. 47 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia,

poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i obciążenie strony skarżącej karą pieniężną w wysokości 30.000,- zł., mimo braku ku temu ustawowych przestanek, a co najmniej z przekroczeniem granic uznania administracyjnego i wymierzenie kary rażąco wygórowanej, bez uwzględnienia wszystkich okoliczności wpływających na miarkowanie ewentualnej kary;

3. prawa materialnego w postaci art. 27 ust. 4, art. 46 ust. 1 pkt.1 i 2, art. 47 ust. 1 i ust. 5 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie;

4. prawa procesowego w postaci art. 7 k.p a. i art. 77 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie oraz nie ustalenie faktów relewantnych i dowolną ocenę wybiórczo zebranego materiału dowodowego;

5. prawa procesowego w postaci art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie faktów, jakie organ uznał za dowiedzione, dowodów na których się oparł czyniąc ustalenia faktyczne i dowodów, którym odmówił wiarygodności i tego przyczyn oraz brak w uzasadnieniu decyzji wyjaśnienia, w jaki sposób kwestionowane oznaczenia produktów miałyby wprowadzać w błąd konsumentów;

6. prawa procesowego w postaci art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 k.p.a poprzez uchybienie zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu;

7. prawa procesowego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 81 k.p.a. i uznanie za dowiedzione okoliczności faktycznych sprawy mimo, że strona nie miała możności wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów;

8. prawa procesowego, poprzez nie zastosowanie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. mimo istnienia ku temu ustawowych przesłanek;

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła m. in. Problem pozbawienia jej czynnego udziału w postępowaniu oraz wskazała na zmiany, jakich dokonała w zakresie oznakowania produktów. Zarzuciła organowi przyjęcie błednego stanowiska co do interpretacji i zakresu stosowania przepisów przejściowych w odniesieniu do suplementów diety, które nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra zDrowia z dnia 18 maja 2010 r. zmieniajacego rozporządzenie w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety. Stwierdziła również, że wymierzona kara pieniężna jest zbyt wygórowana, zaś uznanie przez GIS, że musi być wymierzona niezależnie od podjętych przez Spółkę działań o charakterze naprawczym jest wykładnią zbyt daleko idącą oraz nadmiernie represyjną.

W odpowiedzi na skargę GIS wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku stwierdził, że w odniesieniu do produktu "Pastylki ziołowe do ssania z witaminą C" (16 pastylek), na opakowaniu umieszczono oświadczenia zdrowotne m.in. "składniki zawarte w preparacie wspomagają: funkcjonowanie gardła, wzmocnienie odporności organizmu", natomiast nie zawarto informacji wskazującej na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia. Ponadto na opakowaniu jednostkowym przedmiotowego suplementu diety dodatkowo prezentowany jest wyrób medyczny pn. "Gardlox Impact Forte Spray do gardła" - w prezentacji zawarto informacje "Psikaj na ból gardła". Jak słusznie uznał organ umieszczenie takiej informacji na opakowaniu środka spożywczego, oraz używanie nazwy "Gardlox" zarówno dla suplementów diety jak i dla wyrobów medycznych wprowadza konsumenta w błąd, co do charakterystyki środka spożywczego. Jak ustalił organ dodatkowo na opakowaniu ww. suplementu diety, na której umieszczono datę minimalnej trwałości zastosowano skrót tej nazwy "Gardlox", podczas gdy powinno być "Gardlox Pastylki do ssania z witaminą C'", w dodatku bez określenia "suplement diety" co z kolei narusza art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Organ ustalił także, że z oznakowania ww. produktu nie wynika czy olejek szałwiowy i olejek eukaliptusowy to substancje dodatkowe czy substancje wykazujące efekt fizjologiczny, co stanowi naruszenie § 5 ust 3 i ust 4 rozporządzenia w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety.

Również w odniesieniu do produktu "Gardlox ziołowe pastylki do ssania o smaku pomarańczowym" (16 pastylek) oraz produktu "S-Cardiox" (60 kapsułek) na opakowaniu ww. suplementu diety umieszczono oświadczenia zdrowotne natomiast nie uwzględniono informacji wskazującej na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia, co narusza art. 10 ust. 2 lit a rozporządzenia (WE) Nr 1924/2006.

Zdaniem Sądu organ słusznie również potraktował jako nieprawidłowość w znakowaniu użycie oświadczeń zdrowotnych tj. "preparat wspomaga: prawidłową pracę serca, układu krążenia, obniżenie ciśnienia krwi, odporność organizmu; zmniejszenia skłonności do powstawania skrzepów krwi w naczyniach krwionośnych; utrzymania prawidłowego poziomu cholesterolu"- sugerujące właściwości zapobiegania chorobom i wprowadzające konsumenta w błąd co do rodzaju, właściwości i składu środka spożywczego. Nieprawidłowości te stanowią naruszenie art. 46 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Ponadto na opakowaniu ww. suplementu diety nieprawidłowo są podane informacje dot. zawartości witamin i składników mineralnych wyrażonych w procentach w stosunku do zaleconego dziennego spożycia (2 kapsułki), która to nieprawidłowość stanowi naruszenie § 5 ust. 5 rozporządzenia w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety.

Z kolei na opakowaniu produktu "Gardlox7 Syrop ziołowy z miodem'' (120 ml) umieszczono oświadczenia zdrowotne, a brak jest informacji wskazującej na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia, co narusza art. 10 ust. 2 lit a rozporządzenia (WE) Nr 1924/2006, dodatkowo bez określenia "suplement diety" co stanowi naruszenie również art. 27 ust. 4 i art. 46 ust 1 pkt 1 lit a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Także na opakowaniu suplementu diety "Gardlox Syrop ziołowy z witaminą C -Tymianek, Podbiał Plus bioflawonoidy cytrusowe, aloes, miód" 120 ml. umieszczono oświadczenia zdrowotne, natomiast brak jest informacji wskazującej na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia, co narusza 10 ust. 2 lit a rozporządzenia (WE) Nr 1924/2006. Ponadto na opakowaniu przy nazwie ww. produktu brak określenia "suplement diety" co stanowi naruszenie art. 27 ust. 4 oraz art. 46 ust 1 pkt 1 lit a i art. 47 ust 1 i 5 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

W odniesieniu do produktu "Gardlox Tymianek Podbiał plus - pastylki ziołowe do ssania z witaminą C" 24 pastylki na opakowaniu ww. suplementu diety umieszczono oświadczenia zdrowotne m.in. "wspomaga wzmocnienie odporność organizmu" natomiast nie uwzględniono informacji wskazującej na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia, co narusza art. 10 ust. 2 lit a rozporządzenia (WE) Nr 1924/2006. Ponadto na opakowaniu tego suplementu diety prezentowany jest inny produkt: "Gardlox syrop ziołowy z witaminą C Tymianek, podbiał plus"- w prezentacji umieszczono informacje "wspomagając: mokry i suchy kaszel"". Jak prawidłowo ustalił organ I instancji umieszczenie takich informacji na opakowaniu środka spożywczego narusza art. 46 ust 1 pkt 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Dodatkowo na ścianie opakowania ww. suplementu diety zastosowano niepełną nazwę produktu tj. " Gardlox Tymianek podbiał plus" zamiast "Gardlox Tymianek Podbiał plus - pastylki ziołowe do ssania z witaminą C" bez określenia "suplement diety" co także stanowi naruszenie art. 27 ust. 4 i art. 46 ust 1 pkt 1 lit a ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Wszystkie powyższe naruszenia w ocenie Sądu jednoznacznie wskazują na zasadność rozstrzygnięcia podjętego przez organy. Z tego względu nie zasługują na uwzględnienie zarzuty skarżącej Spółki dotyczące naruszenia prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 kpa i art. 81 kpa poprzez pozbawienie strony czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego Sąd wskazał, że skuteczne powoływanie tego zarzutu uzależnione jest od ustalenia związku pomiędzy ewentualnym naruszeniem art. 10 § 1 kpa, polegającym na niezawiadomieniu o zakończonym postępowaniu administracyjnym i możliwości wypowiedzenia się o materiale dowodowym, z brakiem wpływu strony na kompletność tego materiału dowodowego i prawidłowością poczynionych ustaleń faktycznych. W ocenie Sądu zdecydowana większość ustaleń składających się na materiał dowodowy wynikała z powszechnie znanych i dostępnych informacji wynikających z opakowań poszczególnych produktów oraz zawartych w reklamach tych produktów. Znaczna część tej dokumentacji pochodziła również od skarżącej Spółki, która składała różnego rodzaju informacje na żądanie organu (np. w sprawie ustalenia daty zmiany oznaczenia na opakowaniach). W tej sytuacji nawet ewentualne uchybienie obowiązkowi zawiadomieniu strony o zakończonym postępowaniu w trybie art. 10 § 1 kpa – jakkolwiek stanowi naruszenie prawa – nie może zostać skutecznie powiązane z wadliwie ustalonym stanem faktycznym.

Sąd całkowicie podzielił również stanowisko GIS w sprawie interpretacji i zakresu stosowania przepisów przejściowych w odniesieniu do suplementów diety, które nie spełniają wymagań określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 18 maja 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety. Zgodnie z § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 maja 2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz. U. z 2010 r. Nr 91, poz. 596), suplementy diety, które nie spełniają wymagań określonych w § 1 pkt 3 niniejszego rozporządzenia mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pozostawać w obrocie do dnia 31 października 2012 r. Jako prawidłowe należy uznać stanowisko, że przepis ten dotyczy produktów wyprodukowanych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia, w związku z czym jedynie suplementy diety niespełniające wymagań określonych w § 1 pkt 3 tego rozporządzenia wyprodukowane przed 4 czerwca 2010 r., mogą być wprowadzane do obrotu i pozostawać w nim do dnia 31 października 2012 r.

Zdaniem Sądu w sprawie zastosowania nie mógł znaleźć art. 105 § 1 kpa., ponieważ podjęcie przez skarżącą Spółkę działań zmierzających do usunięcia naruszeń ww. przepisów poprzez zmianę oznaczenia opakowań nie może skutkować bezprzedmiotowością postępowania w sprawie wymierzenia kary w oparciu o art 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia. Może natomiast mieć wpływ na jej wysokość, którą Sąd uznał za prawidłową i niewygórowaną. Skoro maksymalna kara wymierzona na podstawie mogła osiągnąć wysokość 101.985,60 zł., to kara wynosząca niespełna 30 % maksymalnego ustawowego zagrożenia czyni zadość zapisom art. 104 ust. 2 ustawy.

Sąd uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 7 kpa. Organy w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły zgromadzony materiał dowodowy, stosownie do treści art 77 § 1 kpa, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada wymogom określonym w art 107 § 3 kpa. W szczególności prawidłowo ustalono stan faktyczny wskazujący na konieczność wydania decyzji, o której mowa w art 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, zaś GIS wyczerpująco odniósł się do argumentów prezentowanych w odwołaniu skarżącej Spółki.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

[...] Sp. z o.o. z siedzibą w M. w skardze kasacyjnej od powyższego orzeczenia wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono

naruszenie prawa materialnego, to jest przepisu § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18.05.2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety (Dz. U, Nr 91 poz. 596), poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów intertemporalnych;

naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalenie skargi oraz utrzymanie w obrocie prawnym decyzji administracyjnych organów obu instancji mimo, że postępowanie administracyjne było dotknięte wadą prawną wskutek naruszenia:

prawa materialnego, tj. przepisu art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia o bezpieczeństwie żywności i żywienia w zw. z:

- art. 17 ust. 1 Rozporządzenia (WE) NR 178/2002 Pariamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności,

- art. 10 ust. 2 lit. a rozporządzenia (WE) Nr 1924/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oświadczeń żywieniowych i zdrowotnych dotyczących żywności z dnia 20.12.2006r. (Dz. Urz. UE L12 z 18.01.2007r.),

- art. 27 ust. 4, art. 46 ust 1 pkt.1 i 2, art. 47 ust. 1 i ust. 5 i przepisu art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia,

poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i obciążenie strony skarżącej karą pieniężną w wysokości 30.000,- zł., mimo braku ku temu ustawowych przesłanek, a co najmniej z przekroczeniem granic uznania administracyjnego i wymierzenie kary rażąco wygórowanej, bez uwzględnienia wszystkich okoliczności wpływających na miarkowanie ewentualnej kary;

prawa procesowego, to jest przepisu art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 79 § 1 k.p.a poprzez uchybienie zasadzie czynnego udziału strony w postępowaniu.

Główny Inspektor Sanitarny w odpowiedzi na skarge kasacyjną wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

W pierwszej kolejności nalezy wskazać, że mimo to, iż w skardze kasacyjnej postawiono zarzut naruszenia przepisów postępowania, to nie został zakwestionowany stan faktyczny sprawy. Natomiast argumentacja przytoczona w skardze kasacyjnej w istocie dotyczy oceny prawnej w zakresie przesłanek materialnoprawnych wymierzenia kary oraz jej wysokości.

Zaznaczyć należy, że w skardze kasacyjnej nie podważono ustaleń faktycznych stanowiących podstawę wydanych orzeczeń. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. powiązany został jedynie z art. 10 § 1 K.p.a. oraz art. 79 § 1 K.p.a. W tym zakresie zgodzić się należało z Sądem Wojewódzkim, że w ponownie prowadzonym postępowaniu nie doszło do takiego naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji następuje wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku słusznie stwierdzono, że skarżąca Spółka nie wykazała, aby niezachowanie przez organ wymogów wynikających z art. 10 § 1 k.p.a. w rzeczywisty sposób ograniczyło jej udział w postępowaniu i pozbawiło realizacji konkretnych uprawnień procesowych.

W sytuacji gdy organ prowadził postępowania wyjaśniające jedynie w niewielkim zakresie oraz rozstrzygał na podstawie materiału dowodowego wynikającego z powszechnie znanych i dostępnych informacji, którego znaczna część pochodziła od skarżącej Spółki, to niepouczenie strony o uprawnieniach przewidzianych w art. 10 § 1 k.p.a. nie oznacza automatycznie wadliwości decyzji.

W orzecznictwie sądowym istnieje ugruntowany pogląd, że zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się co do tego i składania wniosków – może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. wyroki NSA z 18 maja 2006 r. II OSK 831/05, z 16 października 2007 r., I OSK 1192/06, z 9 kwietnia 2014 r., I OSK 2572/12).

W niniejszej sprawie strona skarżąca stawiając w skardze zarzut naruszenia art. 10 k.p.a. nie sprecyzowała jednocześnie, jaki to miało wpływ na realizację jego uprawnień procesowych. Podobnie autor skargi kasacyjnej, rozwijając zarzut w tym zakresie, ograniczył się do ogólnych uwag dotyczących art. 10 k.p.a., nie podał natomiast jak zarzucane Sądowi naruszenie wymienionych przepisów mogło wpłynąć na wynik sprawy.

Tymczasem skuteczność zarzutu kasacyjnego postawionego na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wymaga wykazania, że naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Jako niezasadny należało uznać zarzut naruszenia prawa materialnego, a konkretnie § 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18.05.2010 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze kasacyjnej regulacja intertemporalna zawarta w wymienionym przepisie została prawidłowo zinterpretowana oraz zastosowana w niniejszej sprawie. Błędne jest natomiast wnioskowanie Spółki, że z rozporządzenia nie wynika, aby uprawnienie z § 2 dotyczyło wyłącznie produktów wyprodukowanych przed wprowadzeniem zmiany rozporządzenia, a więc dozwolone było wprowadzanie produktów do obrotu do dnia 31 października 2012 r. niezależnie od daty ich produkcji.

Zgodnie z § 2 rozporządzenia z dnia 18.05.2010 r. suplementy diety, które nie spełniają wymagań określonych w § 1 pkt 3 niniejszego rozporządzenia, mogą być wprowadzane do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i pozostawać w obrocie do dnia 31 października 2012 r. Jak słusznie przyjął Sąd Wojewódzki z treści tego przepisu wynika, że suplementy diety wprowadzone do obrotu lub wyprodukowane w celu ich wprowadzenia do obrotu przed dniem wejścia w życie rozporządzenia zmieniającego tj. 4 czerwca 2010 r. mogą pozostawać w obrocie do końca daty minimalnej trwałości, ale nie dłużej niż do dnia 31 października 2012 r.

W rozpoznawanej sprawie Sąd Wojewódzki zasadnie również podzielił ocenę organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej, że w przypadku produktów: " Gardlox Pastylki ziołowe do ssania z witaminą C" (16 pastylek), "Gardlox ziołowe pastylki do ssania o smaku pomarańczowym" (16 pastylek), "S-Cardiox" (60 kapsułek), "Gardlox7 Syrop ziołowy z miodem" (120 ml), "Gardlox Syrop ziołowy z witaminą C -Tymianek, Podbiał Plus bioflawonoidy cytrusowe, aloes, miód" 120 ml., "Gardlox Tymianek Podbiał plus - pastylki ziołowe do ssania z witaminą C" 24 pastylki, niezamieszczenie przy etykietowaniu wymaganego stwierdzenia wskazującego na znaczenie zrównoważonego sposobu żywienia i zdrowego trybu życia stanowiło naruszenie art. 10 ust. 2 lit a rozporządzenia (WE) Nr 1924/2006.

Zauważyć jednak należy, że nie było to jedyne uchybienie, gdyż poważniejszym było naruszenie art. art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywienia i żywności, który stanowi, że oznakowanie środka spożywczego nie może wprowadzać konsumenta w błąd, w szczególności co do charakterystyki środka spożywczego, w tym jego nazwy, rodzaju, właściwości, składu, ilości, trwałości, źródła lub miejsca pochodzenia, metod wytwarzania lub produkcji, przez przypisywanie środkowi spożywczemu działania lub właściwości, których nie posiada, przez sugerowanie, że środek spożywczy posiada szczególne właściwości, jeżeli wszystkie podobne środki spożywcze posiadają takie właściwości (pkt 1) jak również przypisywać środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływać się do takich właściwości, z zastrzeżeniem art. 24 ust. 4 i art. 33 ust. 4, oraz zawierać oświadczeń żywieniowych lub zdrowotnych niezgodnych z przepisami rozporządzenia nr 1924/2006 (pkt 2).

Prawidłowo Sąd Wojewódzki podkreślił w zaskarżonym wyroku odnosząc się do oznakowania produktu "Gardlox Pastylki ziołowe do ssania z witaminą C" (16 pastylek), że na opakowaniu jednostkowym przedmiotowego suplementu diety dodatkowo zaprezentowany został wyrób medyczny pn. "Gardlox Impact Forte Spray do gardła" z informacją "Psikaj na ból gardła", a umieszczenie takiej informacji na opakowaniu środka spożywczego, oraz używanie nazwy "Gardlox" zarówno dla suplementów diety jak i dla wyrobów medycznych wprowadza konsumenta w błąd co do charakterystyki środka spożywczego. Artykuł 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia przewiduje zakaz przypisywania środkowi spożywczemu właściwości zapobiegania chorobom lub ich leczenia albo odwoływania się do takich właściwości. Biorąc pod uwagę całość informacji zawartych na opakowaniu, taka praktyka może wywoływać u konsumenta błędne przekonanie, że również suplement diety posiada właściwości produktu leczniczego. Niewątpliwie materiał sprawy dawał podstawę do stwierdzenia nieprawidłowości w oznakowaniu przedmiotowego produktu. Również w odniesieniu do suplementu diety "S-Cardiox" (60 kapsułek) trafna była ocena Sądu Wojewódzkiego co do naruszenia art. 46 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, skoro na opakowaniu tego suplementu diety umieszczono oświadczenia zdrowotne takie jak: "preparat wspomaga: prawidłową pracę serca, układu krążenia, obniżenie ciśnienia krwi, odporność organizmu; zmniejszenie skłonności do powstawania skrzepów krwi w naczyniach krwionośnych; utrzymania prawidłowego poziomu cholesterolu" – a więc o treści sugerującej właściwości zapobiegania chorobom a tym samym wprowadzającej konsumenta w błąd co do rodzaju, właściwości i składu środka spożywczego.

W tym miejscu wskazać należy, że z definicji zawartej w art. 3 pkt 39 ustawy o bezpieczeństwie żywienia i żywności wynika, że suplement diety to środek spożywczy, którego celem jest uzupełnienie normalnej diety, będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, pojedynczych lub złożonych, wprowadzany do obrotu w formie umożliwiającej dawkowanie, w postaci: kapsułek, tabletek, drażetek i w innych podobnych postaciach, saszetek z proszkiem, ampułek z płynem, butelek z kroplomierzem i w innych podobnych postaciach płynów i proszków przeznaczonych do spożywania w małych, odmierzonych ilościach jednostkowych, z wyłączeniem produktów posiadających właściwości produktu leczniczego w rozumieniu przepisów prawa farmaceutycznego.

Z kolei z definicji "produktu leczniczego" zawartej w art. 2 pkt 32 ustawy Prawo farmaceutyczne wynika, że produktem leczniczym "jest substancja lub mieszanina substancji, przedstawiana jako posiadająca właściwości zapobiegania lub leczenia chorób występujących u ludzi lub zwierząt lub podawana w celu postawienia diagnozy lub w celu przywrócenia, poprawienia lub modyfikacji fizjologicznych funkcji organizmu poprzez działanie farmakologiczne, immunologiczne lub metaboliczne".

Zatem różnica pomiędzy suplementem diety, a produktem leczniczym polega na tym, że suplement diety jest jedynie środkiem spożywczym uzupełniający normalną dietę zdrowego człowieka będący skoncentrowanym źródłem witamin lub składników mineralnych lub innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny fizjologiczny, zaś produkt leczniczy nakierowany jest na przywrócenie, poprawienie czy modyfikację fizjologicznych funkcji organizmu. Jeżeli produktowi przypisuje się właściwości zapobiegania lub leczenia chorób to nie jest on suplementem diety, lecz produktem leczniczym.

Wobec powyższego w rozważanym przypadku zasadnie stwierdzono, że skarżąca Spółka naruszyła art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

W odniesieniu do suplementu diety "Gardlox Pastylki ziołowe do ssania z witaminą C" Sąd Wojewódzki zgodził się ze stanowiskiem organu, że z oznakowania ww. produktu nie wynika czy olejek szałwiowy i olejek eukaliptusowy to substancje dodatkowe czy substancje wykazujące efekt fizjologiczny, co stanowi naruszenie § 5 ust 3 i ust 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety. Autor skargi kasacyjnej, kwestionując konieczność spełnienia powyższych wymogów wskazuje, że składniki te zostały dodane jako substancje wykazujące efekt fizjologiczny, co wynika z treści opakowania.

Tymczasem z brzmienia § 5 rozporządzenia z dnia 9 października 2007 r. wynika, że zawartość witamin i składników mineralnych oraz innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny obecnych w suplemencie diety deklaruje się w oznakowaniu w postaci liczbowej (ust. 3), a deklarowane w oznakowaniu zawartości witamin i składników mineralnych oraz innych substancji wykazujących efekt odżywczy lub inny efekt fizjologiczny podaje się w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję produktu (ust. 4).

Jeżli zatem substancje, które jak twierdzi autor skargi kasacyjnej zostały dodane jako substancje wykazujące efekt fizjologiczny, nie zostały zadeklarowane w oznakowaniu w postaci liczbowej oraz nie zostały podane w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję produktu, to tym samym prawidłowa była ocena co do naruszenia § 5 ust. 3 i ust 4 rozporządzenia z dnia 9 października 2007 r.

W rezultacie wykazane nieprzestrzeganie prawa w zakresie oznakowania środków spożywczych uzasadniało wymierzenie Spółce kary w oparciu o przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Zarzucając naruszenie art. 103 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia skarżąca Spółka podniosła, że kara została wymierzona mimo braku ku temu ustawowych przesłanek, a co najmniej z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, a ponadto jest rażąco wygórowana, bez uwzględnienia wszystkich okoliczności wpływających na miarkowanie ewentualnej kary.

Odnosząc się do tak postawionego zarzutu stwierdzić należy, że artykuł 103 ust. 1 ustawy uzależnia wymierzenie grzywny od ustalenia czy doszło do nieprzestrzegania przez określony podmiot wymagań w zakresie znakowania środków spożywczych, w tym w zakresie prezentacji, reklamy i promocji. Stwierdzenie naruszeń prowadzi zatem do nieuchronności wymierzenia kary. Organ administracyjny nie działa w tym przypadku w ramach uznania administracyjnego. Przy stwierdzeniu naruszenia obowiązków ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia organ jest zobligowany do wymierzenia kary, natomiast miarkowanie tej kary, tj. ustalenie jej wysokości, jest zależne od uwzględnienia stopnia szkodliwości czynu, stopnia zawinienia i zakresu naruszenia, dotychczasowej działalności podmiotu działającego na rynku spożywczym i wielkości produkcji zakładu (art. 104 ust. 2 ustawy). Jak wynika z uzasadnienia decyzji organu pierwszej instancji powyższe uwarunkowania uwzględnił przy wymierzaniu wysokości kary pieniężnej. Przedstawione przez organ w tym zakresie szczegółowe ustalenia, zwłaszcza dotyczące ilości i wartości suplementów diety wprowadzanych do obrotu – nie zostały w skardze kasacyjnej podważone. W świetle całokształtu okoliczności sprawy prawidłowa była zatem konkluzja Sądu Wojewódzkiego, że orzeczona kara nie była wygórowana i czyniła zadość kryterium wynikającym z przepisów art. 103 ust. 2 pkt 1 i art. 104 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

W niniejszej sprawie organ, uwzględniając okoliczności sprawy, w szczególności rodzaj i stopień stwierdzonych uchybień, wymierzył Spółce karę w wysokości odpowiadającej wartościom przewidzianym w art. 103 ust. 2 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia.

Z tych wszystkich względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 p.p.s.a.