Wyrok NSA, sygn. akt III SA 3250/00
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 624  Powszechny obowiązek obrony kraju
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Powszechny obowiązek obrony
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 1995 nr 74 poz. 368
law: Ustawa z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym.
article: par. 69 pkt 1
journal: Dz.U. 1992 nr 57 poz. 278
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 czerwca 1992 r. w sprawie zasad określania zdolności do czynnej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.
Teza: Naczelny Sąd Administracyjny bada wyłącznie zgodność z prawem kwestionowanych aktów i czynności, co oznacza, iż jest on władny wzruszyć dany akt bądź czynność tylko w razie naruszenia obowiązującego prawa.

TEZY

Naczelny Sąd Administracyjny bada wyłącznie zgodność z prawem kwestionowanych aktów i czynności, co oznacza, iż jest on władny wzruszyć dany akt bądź czynność tylko w razie naruszenia obowiązującego prawa.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy ze skargi Daniela S. na decyzję (...) Wojewódzkiej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. (...) w przedmiocie orzeczenia o zdolności do służby wojskowej - oddala skargę.


UZASADNIENIE

W skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego Daniel S. zakwestionował orzeczenie Wojskowej Powiatowej Komisji Lekarskiej (...) w W. i korygujące je orzeczenie M. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej w W. z dnia 19 października 2000 r. (...). Uznał on, że stwierdzone wady uniemożliwiają mu "funkcjonowanie w wojsku". Wskazał na powszechnie znane zjawisko "fali" oraz na nieuniknioność poddania go stresom i sytuacjom ekstremalnym. Podkreślił, iż swój pobyt w wojsku będzie przeżywał "samotnie, bez rodziców, ciągle smutny i zamyślony nad swoim losem". Wniósł w związku z tym o zwolnienie go przez Sąd od służby wojskowej.

W odpowiedzi na skargę podniesiono:

W dniu 11 września 2000 r. rozpatrując odwołanie poborowego Daniela S. od orzeczenia Powiatowej Komisji Lekarskiej (...) w W. uznającego go za zdolnego do służby wojskowej /kat. A/ M. Wojewódzka Komisja Lekarska w W. mając na uwadze w szczególności załączone do akt poborowego opinie psychologów skierowała poborowego do konsultacji - specjalisty psychiatry. Do dnia 19 października 2000 r. poborowy nie zgłosił się z opinią psychiatryczną do Komisji - chociaż miał na to czas 39 dni. Wyznaczeni zarządzeniem Wojewody M. dla potrzeb M. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej psychiatrzy, takie badania przeprowadzają w ciągu 1-2 dni. Poborowy wykonał badanie psychiatryczne dopiero 16 listopada 2000 r., miesiąc po wydaniu orzeczenia. Jak zauważono w odpowiedzi na skargę, ponieważ rozpatrywanie odwołań dobiegało końca i Komisja Lekarska skończyła swoją działalność, a poborowy mimo prawidłowo otrzymanego kolejnego wezwania nie zgłosił się, to rozpatrując pod nieobecność poborowego jego odwołanie, "wyjątkowo łagodnie potraktowała Daniel S. rozpoznając u niego nerwicę sytuacyjną /bez opinii psychiatry/ i orzekając odroczenie służby wojskowej na okres 12 miesięcy, dając tym samym czas i możliwość poborowemu na wykonanie badań lekarskich".

Z opinii specjalisty psychiatry wynika, że poborowy Daniel S. ma następujące rozpoznanie: osobowość niedojrzała emocjonalnie i społecznie zależna. Zaproponował on par. 69 pkt 1 do zał. Nr 1 rozporządzenia MON z dnia 30 czerwca 1992 r. /Dz.U. nr 57 poz. 278 ze zm./ kwalifikujący poborowego za zdolnego do odbycia służby wojskowej - kat. A, a zatem M. Wojewódzka Komisja Lekarska w W. wydała orzeczenie korzystniejsze odraczając poborowemu służbę wojskową na okres 12 miesięcy.

Odnośnie pozostałych zarzutów podnoszonych w skardze o stwierdzonych w zaskarżonym orzeczeniu poważnych schorzeniach. W odpowiedzi na skargę wyjaśniono co następuje:

1/ wysoki wzrost nie jest żadnym schorzeniem ani ułomnością jest jedynie wskazówką dla organów wojskowych, gdzie ewentualnie mógłby być poborowy wykorzystany w wojsku,

2/ krótkowzroczność obu oczu jest zgodnie z opinią specjalisty - okulisty skorygowaną wadą wzroku nie upośledzającą sprawności ustroju,

3/ skrzywienie kręgosłupa niewielkiego stopnia zgodnie z opinią badającego poborowego specjalisty - ortopedy wchodzącego w skład M. Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej również nie upośledza, sprawności ustroju,

4/ podnoszona przez poborowego leworęczność nie stanowi żadnego problemu w służbie wojskowej, gdyż istnieje możliwość przestawiania przyrządów celowniczych dla leworęcznych.

Powołując się na te fakty stwierdzono, że poborowy Daniel S. po upływie czasowej niezdolności do służby wojskowej będzie z urzędu skierowany przez Komendanta właściwej wojskowej komendy uzupełnień do komisji lekarskiej, gdzie będzie mógł ponownie przedłożyć dokumentację lekarską, a w szczególności dowody z leczenia w Poradni Zdrowia Psychicznego, na podstawie których Komisja ponownie będzie orzekała o stopniu zdolności poborowego do służby wojskowej. Mając to na uwadze wniesiono o oddalenie skargi.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jest rzeczą znamienną, że skarżący nie sformułował żadnego zarzutu naruszenia prawa, powołując się jedynie na ogólne uwarunkowania osobowościowe. Naczelny Sąd Administracyjny bada wyłącznie zgodność z prawem kwestionowanych aktów i czynności, co oznacza, iż jest on władny wzruszyć dany akt bądź czynność tylko w razie naruszenia obowiązującego prawa. W rozpatrywanym przypadku w sposób rzetelny i wyważony oceniono stwierdzone wady zdrowotne skarżącego wyprowadzając na tej podstawie korzystną dla niego konkluzję prawną. Uznano go mianowicie za czasowo niezdolnego do służby wojskowej do dnia 19 października 2001 r. /kategoria B-12/. Taka kwalifikacja pozwala na uzupełnienie badań, a więc ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego z uwzględnieniem opinii właściwych specjalistów. Zapadłe rozstrzygnięcie nie przesądza zatem o wyniku przyszłego badania, przeciwnie - stwarza podstawę do wnikliwego rozpoznania w przyszłości stanu zdrowia skarżącego.

Ponieważ zaskarżony akt nie narusza tak prawa materialnego, jak i procesowego, na mocy art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji.