Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 1255/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt 2, art. 200, art. 205
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15, art. 30, art. 63, art. 127
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant asystent sędziego Marcelina Chmielecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2011 roku sprawy ze skargi A S.A. z siedzibą w W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu dokonania zmineralizowania istniejących pasów przeciwpożarowych 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; 2. zasądza od [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. na rzecz strony skarżącej - A S.A. z siedzibą w W. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. znak: [...] Komendant Powiatowy Państwowej Straży Pożarnej w P. na podstawie art. 26 ust. 1 pkt 1, art. 27 ustawy z dnia 24 sierpnia 1991r. o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2009r., Nr 12, poz. 68) oraz art. 104, art. 107 §1 i §3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) nakazał A SA z siedzibą w W. wykonania w terminie do 6 sierpnia 2010r. prac polegających na zmineralizowaniu istniejących pasów przeciwpożarowych oraz oczyszczeniu z krzewów terenu pomiędzy linią kolejową a pasem przeciwpożarowym na oddziale leśnym nr 30 w Leśnictwie D. i oddziale leśnym nr 100 w Leśnictwie M. – na odcinku kolejowym 19.600-20.100.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż stosownie do §38 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.U. Nr 109, poz. 719) lasy położone przy obiektach mogących stanowić zagrożenie pożarowe dla lasu oddziela się od tych obiektów pasami przeciwpożarowymi utrzymywanymi w stanie zapewniającym ich użyteczność przez cały rok. Dalej, iż u podstaw wydanego nakazu stanęły ustalenia, z czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w dniu 8 czerwca 2010r. kiedy to przełożono protokoły z dnia 9 kwietnia 2010r. odbioru pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowej nr 14, w tym na odcinku kolejowym 19.600-20.100, i ustalono, zgodnie z protokołem, że komisja sprawdziła zmineralizowanie dróżek na pasach przeciwpożarowych stwierdzając poprawność ich wykonania. W wyniku wizji lokalnej w dniu 8 czerwca 2010r. stwierdzono, że wykonane pasy przeciwpożarowe zarosły roślinnością, a pasy terenu między linią kolejową a pasem przeciwpożarowym nie są oczyszczone z krzewów.

W odwołaniu od powyższej decyzji strona - A SA – podniosła, iż zarządca infrastruktury kolejowej miał obowiązek utrzymywania pasów przeciwpożarowych wzdłuż linii kolejowej na podstawie §34 ust. 3 uchylonego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów (Dz.Nr 80, poz. 563). Zapis ten został zakwestionowany przez Ministerstwo Infrastruktury oraz rządowe Centrum Legislacji podczas uzgadniania obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010r. (Dz.U. Nr 109, poz. 719) ponieważ określał podmioty zobowiązane do urządzania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych co stanowiło przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w ustawie o ochronie przeciwpożarowej. Odniesienie się obecnie do §38 ust. 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 7 czerwca 2010r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, do ustaw o transporcie kolejowym, o lasach oraz o ochronie przeciwpożarowej jest informacją o regulacjach prawnych, które traktują o utrzymywaniu pasów przeciwpożarowych przy obiektach. Strona podkreśliła, iż ustawa o transporcie kolejowym nie reguluje swym zakresem podmiotów obowiązanych do wykonywania i utrzymywania pasów przeciwpożarowych, art. 55 ustawy o transporcie kolejowym, daje jedynie zarządcy infrastruktury kolejowej za odszkodowaniem prawo do urządzania i utrzymywania tych pasów, z prawa tego nie można czynić obowiązku tak jak zrobił to organ I instancji. Strona podniosła, iż decyzja I instancji nie jest zgodna z art. 9 ust. 1 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 28 września 1991r. o lasach, które jednoznacznie zobowiązują właścicieli lasów do wykonywania zabiegów profilaktycznych i ochronnych zapobiegających powstawaniu i rozprzestrzenianiu się pożarów. Nadto art. 29 tej ustawy nie zezwala zarządcy infrastruktury na ruch pojazdem silnikowym po lesie. Kończąc strona podkreśliła, iż wykonanie nałożonego obowiązku skutkować będzie finansowaniem przez zarządcę infrastruktury kolejowej działań należących do właścicieli lasów.

Decyzją z dnia [...]r. znak: [...] [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej na podstawie art. 104, art. 107, art. 138 §1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 27 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, określając nowy termin wykonania obowiązku do dnia [...]r.

Wskazując na zasadność decyzji organu I instancji Komendant Wojewódzki wskazał, iż w myśl art. 55 ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym stanowi, iż jeżeli posadzenie drzew lub krzewów, powodujące urządzenie pasów przeciwpożarowych, nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej, koszty związane z urządzeniem i utrzymaniem tych pasów obciążają właściciel gruntu wzdłuż infrastruktury kolejowej. Podkreślił, iż podstawową zasadą skutecznego zabezpieczenia wzdłuż linii kolejowych jest ciągłość ich wykonania. Dodał, iż zgodnie z ustawą Prawo budowlane tereny kolejowe są obiektami zamkniętymi w odniesieniu do których nadzór sprawuje Wojewoda [...] odpowiedzialny za szeroko pojęte bezpieczeństwo.

Spółka A SA z siedzibą w W. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnioskując o jej uchylenie w całości i zasądzenie kosztów postępowania.

Wskazując na zasadność skargi strona powtórzyła argumentację odwołania, dodatkowo podnosząc, iż nie jest prawidłowe uznanie przez organ, iż strona zobowiązana nie wnosiła zastrzeżeń do protokołu z czynności wykonanych w dniu 8 czerwca 2010r., ponieważ czynności te zostały przeprowadzone w czasie obowiązywania rozporządzenia MSWiA z dnia 21 kwietnia 2006r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów, które jednoznacznie zobowiązywało właścicieli linii kolejowych do utrzymywania pasów przeciwpożarowych. W chwili wydania decyzji z dnia [...]r. obowiązywało już nowe rozporządzenie z dnia 7 czerwca 2010r. Ustosunkowując się do stanowiska organu odwoławczego strona podniosła, iż drzewostan znajdujący się przy pasie przeciwpożarowym jest młodszy niż linia kolejowa, która powstała w 1902 roku, zatem argumentacja oparta na art. 55 ust. 3 ustawy o transporcie kolejowym, jest chybiona.

W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wniósł o oddalenie skargi.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi wskazał, iż przyjęta przez stronę interpretacja art. 55 ust. 1 ustawy o transporcie kolejowym stanowi wypaczenie ratio legis tego przepisu. Wyjaśnił, iż ustawodawca posłużył się sformułowaniem "może" a nie "ma prawo do", zatem przepis ten wbrew temu co podnosi Minister Infrastruktury stanowi dopuszczalne, zgodnie z art. 64 ust. 3 Konstytucji RP, ograniczenie prawa do własności i innych praw majątkowych. Nadto art. 55 w/w ustawy zawiera także normę określającą podmiot, który zobowiązany jest do ponoszenia kosztów urządzania pasów przeciwpożarowych. W ust. 3 stanowi, iż koszty urządzania i utrzymywania pasów obciążają właściciela gruntu, jeżeli posadzenie drzew lub krzewów nastąpiło po wybudowaniu linii kolejowej, zatem a contrario należy wysnuć, iż koszty te, w lasach, w których posadzenie drzew lub krzewów nastąpiło po wybudowaniu linii należy do właściciela linii kolejowej. Organ zauważył, iż w swojej argumentacji strona skarżąca zupełnie pomija brzmienie art. 17 ustawy o transporcie kolejowym, który stanowi, iż zarządcy i przewoźnicy kolejowi oraz użytkownicy bocznic kolejowych są zobowiązani spełnić warunki techniczne i organizacyjne zapewniające ochronę przeciwpożarową i ochronę środowiska. Przepis ten stanowi więc obowiązek, dla zarządcy infrastruktury kolejowej, który jest uszczegółowiony w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 sierpnia 2008r. w sprawie wymagań w zakresie odległości i warunków dopuszczających usytuowanie drzew i krzewów, elementów ochrony akustycznej i wykonywania robót ziemnych w sąsiedztwie linii kolejowej, a także sposobu urządzania i utrzymywania zasłon odśnieżnych oraz pasów przeciwpożarowych. Organ dodał, iż kwestia nakładów finansowych jakie strona poniesie pozostaje bez wpływu na wynik postępowania, wobec konieczności zabezpieczenia terenu przy linii kolejowej przed zagrożeniem pożarowym.

Kończąc organ zauważył, iż w dniu 2 listopada 2010r. przeprowadzona została wizja lokalna, na okoliczność, której spisano protokół, w toku której stwierdzono, iż strona skarżąca wykonała nałożony na nią obowiązek. Wywiódł, iż wobec faktycznego wywiązania się z obowiązku nałożonego decyzją organu I instancji i uchylenie zaskarżonej decyzji czyni niezasadnym. Wskazał, powołując się na orzecznictwo NSA, iż drobne uchybienia jakich dopuścił się organ w toku postępowania nie powinien mieć wpływu na wynik postępowania właśnie z uwagi na wykonanie obowiązku. Zgodził się, iż po złożeniu odwołania nie wezwał strony skarżącej do złożenia aktualnego KRS potwierdzającego reprezentację, jednakże wobec zmiany stanu faktycznego sprawy okoliczność ta powinna pozostać bez wpływu na wynik końcowy postępowania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednakże z innych przyczyn niż w niej wskazane.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W rozumieniu powyższych przepisów, sąd administracyjny bada legalność, czyli innymi słowy zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz z przepisami proceduralnymi, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie albo też przepisu dającego podstawę do wznowienia postępowania, a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie, jakkolwiek z zupełnie innych przyczyn niż zostały w niej podniesione. W ocenie Sądu, decyzja organu II instancji została podjęta z rażącym naruszeniem prawa, co skutkowało stwierdzeniem jej nieważności na podstawie art. 145 §1 pkt 2 p.p.s.a., stosownie do którego sąd uwzględniając skargę na decyzję stwierdza jej nieważność w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Z kolei zgodnie z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Wykształcone na tle przywołanych norm prawnych stanowisko doktryny i judykatury stanowi, iż o rażącym naruszeniu prawa mówić można tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W konsekwencji traktowanie naruszenia prawa jako "rażące" może mieć miejsce tylko wyjątkowo, a mianowicie gdy jego waga jest znacznie większa, niż stabilność ostatecznej decyzji, a jego ciężar gatunkowy jest tak istotny z punktu widzenia oceny legalności zaskarżonego aktu, iż konieczne staje się orzeczenie o stwierdzeniu jego nieważności, ze skutkiem od dnia jego wydania (por. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1983 roku, I SA 355/83, publ. ONSA 1983/1/40; wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 1989 roku, II SA 1198/88, publ. ONSA 1989/1/36; wyrok WSA z 15 października 2009r., II SA/Wa 799/09, niepubl. dostępny w Systemie Informacji Prawnej LEX, Lex nr 573909; wyrok WSA z dnia 30 października 2009r., VI SA/Wa 1323/09, niepubl., dostępny Lex nr 577322; J. Borkowski [w:] B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Warszawa 2003, s. 719).

Sytuacja taka miała miejsce w niniejszej sprawie bowiem zaskarżona decyzja została wydana przez organ w wyniku rozpoznania odwołania, które nie zostało podpisane przez wszystkich umocowanych do reprezentacji Spółki, co rażąco narusza przepisy procedury administracyjnej, tj. art. 63 § 3 k.p.a. w zw. z art.127 § 1 i art. 128 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Ł. z dnia [...]r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Powiatowego Państwowej Straży Pożarnej w P., nakazującą A SA z siedzibą w W. wykonania prac polegających na zmineralizowaniu istniejących pasów przeciwpożarowych oraz oczyszczeniu z krzewów terenu pomiędzy linią kolejową a pasem przeciwpożarowym.

Istotą rozstrzygnięcia Sądu jest ustalenie, iż organ odwoławczy wydał zaskarżoną decyzję po rozpatrzeniu odwołania A SA, który to dokument nie został podpisanych przez wszystkich umocowanych do reprezentacji Spółki, stosownie do zapisów znajdującego się w aktach administracyjnych aktualnego wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, iż stosownie do art. 127 §1 k.p.a. od decyzji wydanej w I instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Odwołanie nie wymaga szczegółowego uzasadnienia. Wystarczy jeżeli z odwołania wynika, że strona nie jest zadowolona z wydanej decyzji. Przepisy szczególne mogą ustalić inne wymogi co do treści odwołania (art.128 k.p.a.). Odwołanie jest podaniem w rozumieniu art.63 §1 k.p.a. i powinno zawierać elementy określone w art.63 § 2 i § 3 k.p.a., a co najmniej wskazanie osoby od której pochodzi, jej adresu i żądania, a jeżeli jest wniesione pisemnie powinno być podpisane przez wnoszącego. Podpis wskazuje, że odwołanie pochodzi od osoby określonej jako wnosząca odwołanie. Brak podpisu strony, który nie został usunięty, uniemożliwia wywołanie skutku prawnego wniesionego podania, w przypadku odwołania, niemożność jego rozpoznania. Przy czym przepis art. 64 § 2 k.p.a. wskazuje, że jeżeli podanie nie czyni zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków formalnych w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Podkreślić nadto trzeba, iż zgodnie z art. 30 § 3 k.p.a. strony nie będące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Powyższy przepis dotyczy w szczególności osób prawnych, w odniesieniu do których ma zastosowanie przepis art. 38 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93. ze zm.), który stanowi, że osoba prawna działa poprzez swoje organy w sposób przewidziany w ustawie i w opartym na niej statucie. Oznacza to, iż w przypadku gdy stroną postępowania administracyjnego jest osoba prawna, organ administracji publicznej obowiązany jest sprawdzić, czy w sprawie występuje należycie umocowany przedstawiciel tej osoby prawnej. Oceny tej dokonuje na podstawie przepisów prawa regulujących ustrój osoby prawnej oraz na podstawie opartego na tych przepisach statutu. W przypadku podjęcia czynności bez umocowania, na organie administracji publicznej spoczywa obowiązek wezwania strony do usunięcia braku formalnego czynności ze wskazaniem terminu i pouczeniem o skutkach niewykonania wymaganej czynności.

Jeżeli z treści odwołania złożonego w terminie wynikało, iż wnosi je spółka jako osoba prawna, a w świetle nadesłanego odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego do działania w imieniu strony upoważnieni byli łącznie dwaj członkowie zarządu spółki lub jeden członek zarządu łącznie z prokurentem to zaopatrzenie odwołania podpisem tylko jednego członka zarządu stanowiło brak formalny pisma procesowego. Braku tego nie można więc traktować jako powodującego nieważność oświadczenia woli, lecz jako wadę usuwalną, którą można było konwalidować w dwojaki sposób: bądź przez złożenie podpisu przez drugiego członka zarządu spółki lub prokurenta na odwołaniu, bądź potwierdzenie tej czynności przez osoby uprawnione do reprezentacji. Niezależnie od zasady wyrażonej w art. 9 k.p.a., nie można w postępowaniu administracyjnym, które charakteryzuje się znacznym odformalizowaniem, wady formalnej pisma traktować równoznacznie z wadami oświadczenia woli, nadając im w dodatku charakter wad nieusuwalnych (wyrok NSA z dnia 9 listopada 2006r., I OSK 6/06, niepubl., dostępny Lex nr 293175).

Reasumując powyższe rozważania, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, jeżeli osoba prawna w stosunkach zewnętrznych jest reprezentowana przez zarząd zgodnie z zasadami ujawnionymi w rejestrze sądowym, to każde pismo będące odzwierciedleniem woli takiej osoby musi być podpisane w sposób zgodny z danymi wynikającymi z rejestru. W przeciwnym razie pismo takie dotknięte jest brakami, do których usunięcia organ zobligowany jest wezwać. Sąd podziela w tym zakresie obszerne stanowisko sądów administracyjnych, zgodnie z którym odwołanie bez podpisu, czyli niespełniające wymogów określonych w art. 63 § 3 k.p.a. nie jest odwołaniem w rozumieniu art.127 § 1 i art.128 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 12 maja 1994r., SA/Gd 2365/93, publ. POP 1997/3/62). Jeżeli jednak, jak miało to miejsce w niniejszej sprawie, organ II instancji rozpozna takie odwołanie, które w istocie jest dokumentem nie podpisanym, decyzja wydana w wyniku rozpatrzenia takiego pisma jest aktem wydanym z rażącym naruszeniem prawa.

Nie sposób nie dostrzec, iż odwołanie od decyzji organu I instancji zostało podpisane tylko przez jednego członka zarządu, gdyż z aktualnego odpisu z rejestru sądowego wynika, iż do składania oświadczeń woli w imieniu Spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo członka zarządu łącznie z prokurentem. Wprawdzie w rejestrze figuruje również zapis, iż jeżeli skład zarządu jest jednoosobowy, do składania oświadczenia woli w imieniu Spółki uprawniony jest jeden członek zarządu. Niemniej jednak dokument ten potwierdza, iż w skład zarządu Spółki wchodzi siedem osób, nie budzi zatem wątpliwości ustalenie, iż odwołanie Spółki winno zostać podpisane przez dwóch członków zarządu ewentualnie przez członka zarządu wspólnie z prokurentem. W ocenie Sądu lektura akt administracyjnych sprawy, a przede wszystkim fakt wydania zaskarżonej decyzji potwierdza, iż organ odwoławczy nie poczynił żadnych kroków, w celu ustalenia czy odwołanie podpisane zostało przez właściwe podmioty uprawnione do składania oświadczeń woli w imieniu skarżącej Spółki. Aktualny wypis z Krajowego Rejestru Sądowego nie został wprawdzie załączony do odwołania, niemniej jednak jak zostało już wywiedzione organ obowiązany był do weryfikacji pełnej poprawności tego dokumentu, w tym przypadku poprzez wezwanie do złożenia wypisu z rejestru sadowego. Organ II instancji ograniczył się do sprawdzenia zachowania terminu do wniesienia odwołania i wobec stwierdzenia jego zachowania rozpoznał jego zarzuty i wnioski. Organ nie podjął żadnych kroków zmierzających do wyjaśnienia prawidłowości reprezentacji Spółki, przy czym owszem strona także nie załączyła odpisu z rejestru do odwołania, jednakże okoliczność ta nie zwalniała organu z obowiązku podjęcia odpowiednich czynności ustalających. W tej sytuacji uprawnione jest twierdzenie, iż organ II instancji bez podstawy prawnej wystąpił w charakterze organu odwoławczego, a takie działanie stanowiące przejaw działania z urzędu rażąco narusza zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, określoną w art. 15 k.p.a. Przyjmuje się bowiem, że organ wyższego stopnia może korzystać z uprawnień organu odwoławczego w stosunku do konkretnej decyzji organu I instancji dopiero wówczas, gdy strona wniesienie od niej odwołanie. Złożonego w niniejszej sprawie pisma z pewnością nie można uznać za odwołanie, nie odzwierciedla woli samej Spółki, gdyż oświadczenie to nie zostało potwierdzone w sposób określony w rejestrze sądowym. Wywiedzione stanowisko znajduje pełne potwierdzenie w wykształconym orzecznictwie sądów administracyjnych (wyrok WSA z dnia 1 marca 2005r., V SA/Wa 1770/04, niepubl., dostępny Lex nr 175366, wyrok WSA z dnia 21 lipca 2005r., II SA/Wa 455/05, niepubl., dostępny Lex nr 227667; wyrok NSA z dnia 25 maja 1984r., II SA 2048/83, publ. ONSA 1984/1/51; wyrok NSA z dnia 17 września 1990r.,III SA 647/90, publ. Wspólnota 1991/36/21).

Konkludując stwierdzić należy, iż pismo Spółki zatytułowane "odwołanie" wniesione przez jednego członka zarządu nie spełnia wynikającego z art. 63 k.p.a. wymogu prawidłowego podpisania przez wnoszącego. Rozpoznanie zaś odwołania mimo nie usunięcia tej wady należy uznać za rażące naruszenie przepisów procedury administracyjnej. W istocie bowiem rozpoznano merytorycznie odwołanie wniesione z uchybieniem zasad regulujących skuteczne składanie oświadczeń woli przez Spółkę. A w zasadzie rozpoznano pismo podpisane przez jednego członka zarządu a nie odwołanie Spółki.

Na marginesie wyjaśnić należy, iż wobec stwierdzonego rażącego naruszenia prawa procesowego rozstrzyganie merytorycznych zarzutów zgłaszanych w skardze stało się zbędne a przede wszystkim przedwczesne.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy stosując się do wszystkich wskazanych przepisów ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nada bieg odwołaniu strony pod warunkiem uzupełnienia przez nią braków formalnych a następnie rozpozna sprawę zgodnie z regułami dotyczącymi postępowania odwoławczego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 p.p.s.a.

ar