Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 817/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 80 ust. 2
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Krawczyk (spr.),, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant referent Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 r. sprawy ze skargi D. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 21 marca 2011 roku ( data wpływu do organu ) D. G., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "X" D. G. zwrócił się do organu I instancji ( konkretnie Urzędu Gminy O. ) o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedsięwzięcia polegającego na rozpoznaniu i eksploatacji kruszywa naturalnego z projektowanego złoża "A" w miejscowości O., na działce o nr ew. [...], obręb O.

Wójt Gminy O. decyzją z dnia [...] roku nr [...] na podstawie art. 80 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko ( Dz. U. z 2008 roku nr 199, poz. 1227 ze zm., dalej powoływana jako u.i.o.ś.), odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pod nazwą rozpoznanie i eksploatacja kruszywa naturalnego z projektowanego złoża "A".

D. G. zarzucił, że decyzja została wydana z naruszeniem art. 71 u.i.o.ś,, podano także, że tylko część terenu objętego wnioskiem znajduje się w obszarze przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego pod tereny leśne. Zdaniem odwołującego się, w przypadku pozytywnych uzgodnień organ I instancji byłby zobowiązany do wydania pozytywnej dla wnioskodawcy decyzji, bez względu na treść zapisów planu miejscowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzją z dnia [...] roku, nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Swoje rozstrzygnięcie organ oparł na ustaleniu, że realizacja planowanego przedsięwzięcia nie jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazując na zapisy tego planu dla terenów objętych wnioskiem

( uchwała Rady Gminy O. z dnia [...] roku – ogłoszona w Dz. Urz. Woj. [...] nr [...], poz. [...] z dnia [...] roku ). Takie ustalenie w ocenie organu czyni zbędnym przeprowadzenie postępowania, o którym mowa w art. 63 i nast. u.i.o.ś. W przypadku bowiem niezgodności przedsięwzięcia z miejscowym planem wynik postępowania jest z góry znany, co zwalnia organ od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym zakresie, w tym przeprowadzenia postępowania uzgodnieniowego z innymi organami.

Podstawę prawną do wydania decyzji odmownej stanowi art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Fakt, że teren oznaczony symbolem ZL w planie obejmuje jedynie część terenu którego dotyczył wniosek nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, gdyż wymóg zgodności inwestycji z planem dotyczy niepodzielnie całego terenu objętego wnioskiem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, określonej jako "odwołanie" D. G. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił wydanie decyzji ostatecznej z naruszeniem art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. przez przyjęcie, że planowane przedsięwzięcie musi być zgodne z miejscowym planem, choć skarżący wskazał, iż przedmiotem jego przedsięwzięcia będzie "rozpoznanie i eksploatacja kruszywa", a także na naruszenie art. 72 u.i.o.ś. przez przyjęcie, iż przeszkodą do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację wnioskowanego przedsięwzięcia jest odmienne przeznaczenie części terenu objętego wnioskiem ( to jest z przeznaczeniem podstawowym na las). Na rozprawie w dniu 2 lutego 2012 roku skarżący wskazał nadto na brak oceny organu odnośnie wniosku w zakresie art. 80 ust. 2 zdanie 2 u.i.o.ś.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Wniosek skarżącego z dnia 21 marca 2011 roku dotyczył wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "rozpoznaniu i eksploatacji" kruszywa naturalnego z projektowanego złoża "A" w miejscowości O., na działce o nr [...].

Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że projektowany obszar złoża w całości leży na gruntach leśnych, a eksploatacja kruszywa naturalnego w postaci piasku będzie wykonywana metodą odkrywkową. Teren działki [...] w znacznej części w obowiązującym planie miejscowym oznaczony jest symbolem ZL – lasy (wypis i wyrys z planu, karta mapy 9, a także karta informacyjna przedsięwzięcia).

Zgodnie z § 92 planu miejscowego dla terenu określonego symbolem ZL ustalono przeznaczenie podstawowe: las, dopuszczalne dojazdy nie wydzielone, urządzenia i obiekty towarzyszące funkcji podstawowej, lokalizacja sieci i urządzeń infrastruktury technicznej.

Zgodnie z art. 70 ust. 2 w zw. z art. 71 i.o.u.ś. uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane m. innymi dla przedsięwzięć mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Następnie § 3 ust. 1 pkt 40 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 roku w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko ( Dz. U. nr 213, poz. 1397 ) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza wydobywanie kopalin ze złoża metodą odkrywkową bez względu na powierzchnię obszaru górniczego m. innymi na terenie gruntów leśnych lub w odległości nie większej niż 100 m od nich.

W świetle wyżej przywołanych regulacji zdaniem Sądu nie może budzić wątpliwości, że wnioskowane przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem o którym mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 u.i.o.ś. i jest dla niego wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ( art. 70 ust. 2 i.o.u.ś.).

Materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji był art. 80 ust. 2 u.i.o.ś. Zgodnie z tym przepisem, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeśli plan ten został uchwalony.

Z regulacji tej wynika wprost, że w przypadku obowiązywania na danym obszarze planu zagospodarowania przestrzennego wydanie pozytywnej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach możliwe jest wyłącznie wówczas, gdy dane przedsięwzięcie jest zgodne z planem.

Jeżeli więc przedsięwzięcie narusza ustalenia planu miejscowego, organ administracji publicznej jest zobowiązany do odmowy wydania wnioskowanej inwestycji. Ocena zgodności inwestycji z planem miejscowym należy do organu wydającego decyzję i winna być dokonana już na etapie wstępnym postępowania. Procesowanie w sprawie potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko oraz określania konkretnych warunków w zakresie środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia niezgodnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego jest bezprzedmiotowe. Następująca w drodze decyzji odmową ustalenia środowiskowych uwarunkowań z uwagi na niezgodność z planem nie wymaga zatem ani wyczerpania trybu wstępnego ( art. 61 – 65 ustawy ), ani sporządzenia raportu oraz dokonania oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko na zasadach określonych w art. 77-79 ustawy.

Wyjątek od powyższej zasady wynika z art. 80 ust. 2 zdanie drugie ustawy, które stanowi, że w wypadku obowiązywania na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie jest wymagane stwierdzenie przez organ właściwy zgodności przedsięwzięcia z tym planem przy wydawaniu decyzji w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań m. innymi dla przedsięwzięć wymagających koncesji na poszukiwanie i rozpoznanie złóż kopalin.

Wyjątek ten jednak nie ma znaczenia w niniejszej sprawie bowiem wniosek skarżącego dotyczył przedsięwzięcia polegającego na rozpoznaniu i eksploatacji kopaliny ( kruszywa naturalnego ) a nie przedsięwzięcia polegającego na poszukiwaniu i rozpoznaniu złóż kopalin.

Skoro zatem w sprawie jest niekwestionowane, a także nie budzi zastrzeżeń Sądu ustalenie, że działka objęta wnioskiem znajduje się na terenie na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, a planowane przedsięwzięcie nie jest zgodne z zapisami tego planu to zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Nadto należy podkreślić, że postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań bez względu na jego przebieg, kończy się wydaniem decyzji w tym przedmiocie. Nawet gdyby w wstępnym etapie doszło do wydania postanowienia nie stwierdzającego potrzeby przeprowadzenia postępowania w sprawie oddziaływania na środowisko, to i tak postępowanie kończy się decyzją, o której mowa w

art. 84 ust. 1 u.i.o.ś.

Taka decyzja również mogłaby być wydana jedynie po uprzednim stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami planu w trybie art. 80 ust. 2 ustawy.

Mając powyższe na uwadze Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ppsa.

su.