Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1529/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-05-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Borkowska ( spr.), Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Teresa Kobylecka, Protokolant Katarzyna Baran, po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2005 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej T. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 lipca 2004r., sygn. akt II SA/Kr 1375/00 w sprawie ze skargi T. M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z dnia 10 maja 2000 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

OSK 1529/04

UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 13 lipca 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę T. M. na postanowienie Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że zarzut skargi sprowadza się wyłącznie do stwierdzenia, że z uwagi na występujące w sprawie "zagadnienie wstępne", o czym miało świadczyć złożenie wniosku o legalizację samowoli budowlanej, istniały podstawy do zawieszenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

Zdaniem Sądu poglądu tego nie można podzielić. Przepis art. 97 § 1 kpa nie ma zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym. Z treści art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym wynika, że przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się tylko wtedy, gdy przepisy ustawy o postępowaniu administracyjnym "nie stanowią inaczej".

W tym przypadku przepisy w/w ustawy w art. 56 § 1 wyliczają w sposób wyczerpujący okoliczności uzasadniające zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Nie sposób więc przyjąć, iż zaskarżone postanowienie wydane w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia, narusza w tej sytuacji przepisy prawa.

Paragraf 3 art. 56 cyt. ustawy nakazuje wprawdzie organowi wydanie postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania. Niewydanie takiego postanowienia jest naruszeniem przepisów postępowania, jednakże nie miało ono istotnego wpływu na wynik postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c – ppsa).

W złożonej od w/w wyroku skardze kasacyjnej T. M. domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia podniósł zarzuty:

- naruszenia art. 7, 8, 15 kpa oraz art. 123 i 125 § 1 kpa oraz art. 56 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji – co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną niewydanie przez organy postanowienia w sprawie zawieszenia postępowania egzekucyjnego naruszyło zasadę dwuinstancyjności tego postępowania (art. 15 kpa), a także art. 7 i 8 kpa.

Pozbawiono stronę możliwości zaskarżenia orzeczenia, co stanowi istotne naruszenie praw strony.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie może być uwzględniona, ponieważ nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Wymogi jakie winna spełniać skarga kasacyjna określone zostały w art. 176 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu administracyjnym. Jednym z tych niezbędnych dla rozpatrzenia skargi wymogów, jest przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Podstawy te wymienione zostały w art. 174 cyt. ustawy. Stanowią je:

1. " naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2. naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy".

Wynikające w brzmienia art. 183 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi związanie sądu kasacyjnego podstawami skargi kasacyjnej, nakłada na wnoszącego skargę kasacyjną obowiązek prawidłowego ich sformułowania. W skardze kasacyjnej winny więc zostać wskazane naruszone przez Sąd przepisy, a także powinna ona zawierać wyjaśnienie na czym to naruszenie polegało.

Podkreślić bowiem należy, że kontrola kasacyjna dokonywana przez Naczelny Sąd Administracyjny obejmuje wyłącznie stosowanie prawa materialnego i procesowego przez Sąd, a nie przez organy administracji. Badanie przez Naczelny Sąd Administracyjny stosowanie prawa przez organy administracji może mieć jedynie charakter pośredni, w sytuacji, gdy skarżący w ramach prawidłowo powołanej podstawy kasacyjnej zarzuci Sądowi naruszenie art. 145 § 1 pkt 1, 2, 3 ppsa, przez nieuwzględnienie, mimo zarzutu skargi do Sądu na decyzję, naruszenia wskazanych w niej przepisów.

W złożonej w niniejszej sprawie skardze kasacyjnej ograniczono się wyłącznie do podniesienia zarzutu naruszenia przepisów postępowania, to jest art.. 7, 8 i 15 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 123 i 125 § 1 kpa i art. 56 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Jak to już wielokrotnie podkreślał Naczelny Sąd Administracyjny, podnoszone w ramach podstaw kasacyjnych zarzuty naruszenia przepisów prawa, muszą dotyczyć przepisów stosowanych przez Sąd.

Kwestionowany w skardze kasacyjnej wyrok Sądu wydany został w dniu 13 lipca 2004 r., a więc w okresie kiedy obowiązywała Sąd procedura uregulowana przepisami obowiązującej od 1.01.2004 r. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. M a to ten skutek, że wnoszący skargę podnosząc zarzut naruszenia przepisów prawa procesowego, winien wskazać właściwy przepis wymienionej wyżej ustawy, który jego zdaniem został przez Sąd naruszony i wyjaśnić jaki to miało wpływ na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia art. 7, 8, 15, 123 i 125 kpa i art. 56 § 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym mógł być wyłącznie zawarty w skardze na kwestionowaną decyzję. Nie ulega bowiem wątpliwości, że wymienione wyżej przepisy zostały zastosowane na etapie postępowania administracyjnego. Nie mogły więc zostać naruszone przez Sąd, skoro sądy administracyjne ich nie stosują.

Do postępowania sądowego, jak to już wyżej stwierdzono odnoszą się przepisy zawarte w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Tak więc kwestionując wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, skarżący jako uchybienie przepisom, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, mógł zarzucić Sądowi naruszenie art. 145 § 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organy przepisów w toku postępowania administracyjnego.

Tego rodzaju zarzut nie został jednakże w skardze kasacyjnej podniesiony.

Już tylko ubocznie należy zauważyć, że wniosek o zawieszenie postępowania został złożony łącznie z zażaleniem na postanowienie o odrzuceniu zarzutów, a więc nie w niniejszym postępowaniu, dotyczącym nałożenia grzywny w celu przymuszenia.

Zgłoszenie w skardze kasacyjnej wyłącznie zarzutu dotyczącego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, które nie były przez sąd stosowane powoduje, że nie można uznać go za uzasadniony, wobec czego skarga kasacyjna na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – podlega oddaleniu.