Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1991/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-03-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: *Uchylono interpretację przepisów prawa podatkowego
Powołane przepisy: article: art. 169
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik - Ogińska, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Protokolant sekretarz sądowy Anna Terlecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 marca 2016 r. przy udziale sprawy ze skargi A sp. z o.o. na interpretacje indywidualną Wójta Gminy K. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; II. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz strony skarżącej kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest interpretacja indywidualna Wójta Gminy K. (dalej: organ podatkowy) wydana na rzecz Miejskiego Zakładu Komunalnego w P. Spółka z o.o. (dalej: zakład/spółka/ strona/ skarżąca) z dnia [...] września 2015 r. Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości.

We wniosku zakład wskazał, że jest dzierżawcą oczyszczalni ścieków i z tego tytułu jest obowiązany opłacać podatek od nieruchomości. Za zgodą właściciela obiektu w 2014 r. została wykonana inwestycja pn.: "Budowa instalacji do stabilizacji tlenowej odpadów biodegradowalnych przy czyszczalni ścieków w Sz.". W wyniku tej inwestycji została zainstalowana instalacja systemu napowietrzania i wentylacji służąca do ujmowania i oczyszczania powietrza procesowego, odprowadzania odcieków, obejmująca system sterowania i czujników technologicznych wraz z automatyką sterującą procesem napowietrzania i wentylacji. Instalacja ta została zakwalifikowana przez wnioskodawcę w VI grupie KŚT. Instalacja sytemu napowietrzania i wentylacji stanowi urządzenie techniczne obejmujące komputerowy system sterowania (szt. 1), czujników technologicznych, automatyki sterującej, biofiltra pionowego (szt. 1), sond tlenu i temperatury (szt. 4), wentylatorów promieniowych (szt. 4), rurociągów napowietrzających oraz ujmujących, które stanowią węzeł technologiczny. System napowietrzania składa się z wentylatorów za pomocą, których wtłaczane jest podgrzane powietrze zapewniające odpowiednie, równomierne napowietrzenie stabilizowanych odpadów.

W tak przedstawionym stanie faktycznym strona zwróciła się z pytaniem:

Czy w świetle prawa podatkowego instalacja systemu napowietrzania i wentylacji jest urządzeniem budowlanym podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?

Zdaniem strony opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlega urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zdaniem wnioskodawcy wykonana w ramach zadania inwestycyjnego instalacja systemu napowietrzania i wentylacji nie spełnia tego wymogu. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 849 ze zm., dalej u.p.o.l.) oraz art. 3 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm., dalej jako u.p.b.) za urządzenie budowlane należy rozumieć urządzenie techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wybudowana przez zakład kompostownia może pracować bez urządzeń wchodzących w skład instalacji systemu napowietrzania i wentylacji spełniając wymagane prawem UE normy. Proces kompostowania jest to naturalna metoda unieszkodliwiania odpadów biodegradowalnych. Instalacja systemu napowietrzania i wentylacji składa się z urządzeń, których zadaniem jest prowadzenie recyrkulacji powietrza technologicznego oraz odprowadzanie odcieków i chronienie w ten sposób środowiska przed uwalnianiem się odorów do atmosfery, zmniejszając tym samym uciążliwość dla okolicznych mieszkańców. Wykorzystana w tej instalacji technologia jest potrzebna nie do procesu kompostowania, który może być w pełni prowadzony w czterech tunelach bez jej udziału. Zainstalowane urządzenia przyspieszają proces kompostowania w tunelach. Proces kompostowania byłby osiągnięty bez przedmiotowych urządzeń w takim samym efekcie końcowym jednakże w nieco dłuższym czasie reakcji w tunelach. W każdym czasie urządzenia te mogą być przeniesione na inną instalację tego typu. Zastosowanie tego typu technologii wymusiło bliskie sąsiedztwo uzdrowiska oraz okolicznej zabudowy S..

Przedstawiając powyższe wyjaśnienie wnioskodawca podkreślił fakt, że instalacja systemu napowietrzania i wentylacji nie spełnia wymogu wskazanego w art. 3 u.p.b. dotyczącego zapewnienia możliwości korzystania z kompostowni zgodnie z jej przeznaczeniem, a tym samym nie może być uznana z budowlę podlegającą opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości oraz nie spełnia wymogu z art. 3 pkt 9 u.p.b., które stwierdzają, że za urządzenia należy rozumieć techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, ponieważ proces kompostowania bioodpadów może być prowadzony bez instalacji systemu napowietrzania i wentylacji z takim samym efektem końcowym jednakże w nieco dłuższym czasie reakcji w tunelach.

Wezwaniem z dnia 2 lipca 2015 r. do uzupełnienia braków formalnych wniosku organ podatkowy wskazał, że zakład nie przedstawił wyczerpującego stanu faktycznego i zobowiązał go, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, do uzupełnienia wniosku w sposób wyczerpujący.

W odpowiedzi z dnia 13 lipca 2015 r. na to wezwanie strona zarzuciła, że organ nie wskazał jakie elementy stanu faktycznego są niezbędne do wydania prawidłowej interpretacji, jednocześnie uszczegółowiła opis techniczny instalacji systemu napowietrzania i wentylacji.

W powołanej na wstępie interpretacji indywidualnej organ podatkowy uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu, powołując treść art. 1 ust. 1 pkt 3 , art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 3 i pkt 9 u.p.b. wskazał, że urządzeniem budowlanym będzie taki obiekt, który: jest urządzeniem technicznym, jest związany z obiektem budowlanym oraz zapewnia możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Organ podniósł, że w przypadku części tegoż obiektu została spełniona pierwsza z przesłanek. Jednak z opisu stanu faktycznego nie wynika czy powyższe urządzenia techniczne spełniają dwa pozostałe kryteria. Powyższe nie zostało wyjaśnione również w uzupełnieniu wniosku w wyniku wezwania organu podatkowego.

Postępowanie "interpretacyjne" opiera się bowiem wyłącznie na stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) przedstawionym przez wnioskodawcę we wniosku. Tym samym organ podatkowy doszedł do wniosku, iż jeżeli powyższe urządzenia techniczne są związane z obiektem budowlanym, zapewniają możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem to stanowią one urządzenia budowlane. I odwrotnie. W sytuacji, w której przedmiotowe urządzenia techniczne nie są związane z obiektem budowlanym i/lub nie zapewniały one możliwości użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, to nie stanowiły one urządzenia budowlanego.

Organ zaznaczył, że powyższa kwestia - pomimo wezwania do uzupełnienia stanu faktycznego - nie została wyjaśniona przez spółkę i uznał, że nie mógł zaakceptować stanowiska strony.

Dodatkowo organ podniósł, iż brak możliwości zakwalifikowania danego obiektu jako urządzenia budowlanego nie oznacza, że nie podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości. Ustawa podatkowa wyraźnie wskazuje, iż opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają budowle, przez które należy rozumieć nie tylko urządzenia budowlane w rozumienia przepisów u.p.b., ale także - a może przede wszystkim - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury.

Po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa skarżąca wniosła skargę, w której zarzuciła naruszenie:

1.art. 14b § 1, art. 14j § 1, art. 14h oraz art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm. - dalej O.p.) polegające na wydaniu interpretacji indywidualnej prawa podatkowego, która nie spełnia wymogów jednoznaczności, bezwarunkowości i precyzyjności, a nosi cechy tzw. interpretacji warunkowej – co stanowiło przekroczenie kompetencji organu przyznanej ustawą i doprowadziło do powstania stanu niepewności co do istnienia lub też nieistnienia obowiązku podatkowego;

2.art.14c § 2 O.p. przez zaniechanie przez organ przedstawienia w interpretacji uzasadnienia prawnego negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy oraz stanowiska prawidłowego wraz z uzasadnieniem prawnym – co uniemożliwia podatnikowi zastosowanie się do wskazań w niej zawartych i uzyskanie pewności co do oceny prawnej jego postępowania;

3.art. 121 § 1, art. 14h O.p. przez przeprowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z zasadą zaufania do organów polegające na wezwaniu strony do uzupełnienia braków formalnych wniosku bez wskazania jakich konkretnych informacji organ oczekuje, na czym polegały braki wniosku oraz świadomym pominięciu przez organ podatkowy stanu faktycznego mającego znaczenie dla sprawy;

4.art. 120 O.p. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez zastosowanie wadliwej wykładni definicji budowli i przyjęcie w sposób całkowicie dowolny, że skoro instalacja systemu napowietrzania i wentylacji nie jest urządzeniem technicznym, to z pewnością musi być obiektem budowlanym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. Nr 153, poz. 1269), kontrola administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne przeprowadzana jest pod względem zgodności zaskarżonych orzeczeń z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 146 w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. 2012 r. poz. 270 - zwanej dalej p.p.s.a.), zaskarżone decyzje oraz interpretacje podlegają uchyleniu tylko w sytuacji naruszenia tego prawa mającego lub mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga, wniesiona w przedmiotowej sprawie, jest uzasadniona, gdyż zaskarżona interpretacja narusza obowiązujące przepisy prawa podatkowego, w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

Strona zwróciła się o uzyskanie stanowiska organu w zakresie powinności podatkowych w zakresie podatku od nieruchomości. Zadała pytanie: Czy w świetle prawa podatkowego instalacja systemu napowietrzania i wentylacji jest urządzeniem budowlanym podlegającym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości?

W piśmiennictwie podnosi się, że celem powstania instytucji indywidualnej interpretacji podatkowej jest złagodzenie ryzyka podatkowego związanego z realizacją przez podatnika przedsięwzięć w obrocie prawnym w wyniku wyczerpującego wyjaśnienia i kwalifikacji prawnej przez organy podatkowe następstw działań podatnika (C. Kosikowski, Komentarz do art.14(a) ustawy Ordynacja podatkowa, wyrok NSA z dnia 9 sierpnia 2008 r., sygn. akt I FSK 1239/07 publ. CBOSA). Należy zauważyć, że przepisy prawa, zwłaszcza prawa podatkowego, są źródłem wielu możliwości interpretacyjnych, niezależnie już od zmienności stanów faktycznych, podlegających tym przepisom. Jakość legislacji podatkowej jest przyczyną tego, że zobowiązane do stosowania prawa podmioty mają nierzadko "trudności w wyborze takiego wariantu zachowania, który byłby uznany za zgodny z prawem".

Organ dokonuje oceny stanu faktycznego przedstawionego przez podatnika. Nie ma możliwości jego modyfikowania lub weryfikowania z danymi rzeczywistymi. Nie prowadzi się bowiem postępowania dowodowego co do stanu przedstawionego przez podatnika we wniosku. Organ może natomiast wezwać podatnika do uzupełnienia przedstawionego stanu faktycznego zawartego we wniosku o brakujące elementy, konieczne do wydania indywidualnej interpretacji. Organ interpretacyjny ani nie może zastępować ustawodawcy, ani nie jest jego rolą rozważanie sytuacji wykraczających poza przedstawiony stan faktyczny. Natomiast zadaniem organu jest "rozstrzygnięcie" konkretnej sprawy interpretacyjnej.

Zarówno postępowanie zgodne z interpretacją indywidualną nie powinno mieć negatywnych konsekwencji dla podatnika (zasada nieszkodzenia), jak też działanie podatnika podjęte w celu uzyskania ochrony prawnej w przedstawionym konkretnym stanie faktycznym poprzez uzyskanie wyjaśnienia prawnego (interpretacji) nie powinno być udaremniane przez organy podatkowe. Zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów państwa powoduje, że to z treści uzasadnienia indywidualnej interpretacji powinno wynikać, że wszystkie istotne dla sprawy argumenty wnioskodawcy zostały rozważone przez organ. Organ prowadzący postępowanie mając na uwadze tę zasadę oraz zasadę prawdy materialnej powinien przyjąć stan faktyczny mogący stanowić rzetelną podstawę udzielonej interpretacji. Odpowiednie zastosowanie przepisów Działu IV, w tym przepisów art. 120, art. 121 § 1 i art. 168 i art. 169 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej, do postępowania w sprawie wydania pisemnych interpretacji podatkowych, w indywidualnych sprawach podatnika, nakazuje ustalenie istotnych dla sprawy okoliczności. Nałożony na wnioskodawcę obowiązek wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego (art. 14a § 2 Ordynacji podatkowej), nie zwalnia organu od podjęcia działań w celu usunięcia powstałych wątpliwości, co do stanu faktycznego (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt I SA/Kr 1679/13, CBOSA).

W sytuacji, jaka zaistniała w rozpoznawanej sprawie organ powinien w trybie art. 169 Ordynacji podatkowej zażądać od wnioskodawcy uszczegółowienia opisu stanu faktycznego w celu dokonania jego prawidłowej kwalifikacji. Uwaga ta odnosi się do wezwania strony do wykazania przez nią, jeśli fakt ten w ocenie organów nie wynika z treści złożonego wniosku, czy instalacja systemu napowietrzania i wentylacji jest związana z obiektem budowlanym i zapewnia możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Wezwanie znajdujące się w aktach sprawy, oprócz ogólnego wezwania do uzupełnienia wniosku w sposób wyczerpujący, nie precyzuje czego domaga się organ. Organ w wezwaniu do usunięcia braków formalnych powinien wskazać zatem jakich konkretnych informacji oczekuje i na czym polegały braki wniosku. W tym miejscu należy wskazać, że w sytuacji, gdy strona nie uzupełni wniosku w konkretnie wskazanym przez organ zakresie należy pozostawić wniosek bez rozpatrzenia.

Organ interpretacyjny nie rozstrzygnął konkretnej przedstawionej przez stronę sytuacji faktycznej, odsyłając stronę w zakresie ustaleń do samodzielnego działania.

W zaskarżonej interpretacji indywidualnej organ podatkowy powołując treść art. 1 ust. 1 pkt 3 , art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 3 i pkt 9 u.p.b. wskazał, że urządzeniem budowlanym będzie taki obiekt, który: jest urządzeniem technicznym, jest związany z obiektem budowlanym oraz zapewnia możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Organ podniósł, że w przypadku części tegoż obiektu została spełniona pierwsza z przesłanek . Jednak z opisu stanu faktycznego nie wynika czy powyższe urządzenia techniczne spełniają dwa pozostałe kryteria. Tym samym organ podatkowy uznał, że musiał dojść do wniosku, iż jeżeli powyższe urządzenia techniczne są związane z obiektem budowlanym, zapewniają możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem to stanowią one urządzenia budowlane. I odwrotnie. W sytuacji, w której przedmiotowe urządzenia techniczne nie są związane z obiektem budowlanym i/lub nie zapewniały one możliwości użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem, to nie stanowiły ono urządzenia budowlanego, ani na gruncie powołanych ustaw. Ponadto organ wskazał, że powyższe wątpliwości nie zostały wyjaśnione również w uzupełnieniu wniosku w wyniku wezwania organu podatkowego.

W ocenie Sądu takie działalnie organu przeczy idei interpretacji, ponieważ interpretacja indywidualna wywiera skutki w sferze rzeczywistych uprawnień materialnoprawnych wnioskodawcy, a zatem wyrażona w niej ocena stanowiska wnioskodawcy nie może budzić wątpliwości co do swojego znaczenia i zakresu. Interpretacja podatkowa musi być na tyle konkretna i jednoznaczna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Tymczasem przyjęta przez organ interpretacyjny konstrukcja interpretacji indywidualnej może wywołać wątpliwości podatnika i poczucie niepewności co do stanowiska organu podatkowego w sprawie budzącej wątpliwości podmiotu składającego wniosek. W wyroku z dnia 6 stycznia 2010 r. w sprawie o sygn. akt I FSK 1216/09 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że rozstrzygnięcie i uzasadnienie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego powinno stanowić logiczną całość i odnosić się do wszystkich elementów przedstawionych we wniosku.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego uważa się, że brak uzasadnienia prawnego może polegać nie tylko na całkowitym braku argumentacji prawnej, ale również na przytoczeniu w interpretacji jedynie ogólnych tez dotyczących wykładni analizowanego przepisu oraz na braku stanowiska co do całości przedstawionego we wniosku problemu (por. wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., sygn. akt I FSK 920/12). Uzasadnienie organu musi być zatem wyczerpujące i kompleksowo odnosić się do zawartego stanowiska w kontekście przedstawionego stanu faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1217/09, publ. LEX nr 598782). W trosce o swe bezpieczeństwo prawne zainteresowany ma prawo oczekiwać wyjaśnienia przez właściwy organ nasuwającej się wątpliwości dotyczącej regulacji ukształtowanej przepisami prawa podatkowego, także wówczas, gdy zazębia się ona z innymi unormowaniami prawnymi (por. wyrok NSA z dnia 4 listopada 2010 r., sygn. akt II FSK 1019/09, publ. LEX nr 611450). Bezwzględnym wymogiem jest, aby interpretacja podatkowa była jednoznaczna i wyjaśniała stronie w sposób zupełny jej sytuację prawną.

Oceniając zaskarżoną interpretację należy stwierdzić, że organ wydał w sprawie tzw. "interpretację warunkową", pod którym to pojęciem należy rozumieć taką ocenę prawną stanowiska podatnika, która została podjęta z zastrzeżeniem warunku, od wystąpienia którego zależy spełnienie się jakiegoś następstwa. W kontrolowanej sprawie, tym warunkiem jest opodatkowanie lub nieopodatkowanie podatkiem od nieruchomości instalacji systemu napowietrzania i wentylacji, które uzależnione jest od ustalenia czy instalacja ta jest związana z obiektem budowlanym oraz czy zapewnia możliwość użytkowania tego obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Skoro poprzez interpretację indywidualną organ interpretacyjny powinien dokonywać precyzyjnej kwalifikacji stanu faktycznego opisanego przez stronę, to wydanie indywidualnej "interpretacji warunkowej", tj. interpretacji, gdzie organ interpretujący podejmuje ocenę prawną stanowiska podatnika z zastrzeżeniem, od wystąpienia którego zależy spełnienie się jakiegoś następstwa, narusza art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ w "interpretacji warunkowej" brakuje kwalifikacji stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji.

Wydanie "interpretacji warunkowej", nie zawierającej jednoznacznej oceny prawidłowości działań podatnika nie tylko nie wypełnia standardów budowy uzasadnienia z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, ale także nie spełnia podstawowej funkcji indywidualnej interpretacji, czyli nie chroni podatnika. Tylko indywidualna interpretacja podatkowa, która jest jednoznaczna, precyzyjna i bezwarunkowa wypełnia funkcję informacyjną i gwarancyjną nadaną instytucji interpretacji indywidualnej przez ustawodawcę w art. 14b § 1, art. 14c § 1, art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej.

W ocenie Sądu, rolą organu interpretacyjnego jest nie tyle przedstawianie poszczególnych sposobów rozumienia prawa, ile rozstrzygnięcie wątpliwości strony, w stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę a przez organ uznanym za postawę do wydania interpretacji. Z tego powodu wydanie "warunkowej interpretacji" przekracza zakres umocowania organu do wydania interpretacji z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ instytucja "interpretacji warunkowej", rodzajowo odmienna od interpretacji indywidualnej, nie została przewidziana przez ustawodawcę.

Zakwestionowana interpretacja dotycząca opodatkowania podatkiem od nieruchomości stanowi interpretację warunkową, ograniczającą zakres ochrony podatnika, ponieważ nie została dokonana jednoznaczna ocena stanu faktycznego z wniosku o wydanie interpretacji, a podatnik pozostaje pozbawiony możliwości zastosowania się do jednoznacznej i ściśle ustalonej interpretacji podatkowej i korzystania związanej z tym ochrony.

Z tych powodów trafne są zarzuty skargi naruszenia art. 14b § 1, art. 14c, art. 14h, art. 14j, art. 121 § 1, art. 120 Ordynacji podatkowej.

Za zasadny należy uznać zarzut strony skarżącej naruszenia przez organ art. 120 O.p. w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. przez zastosowanie wadliwej wykładni definicji budowli i przyjęcie w sposób dowolny, że skoro instalacja systemu napowietrzania i wentylacji nie jest urządzeniem technicznym, to z pewnością musi być obiektem budowlanym. Organ nie wykazał bowiem na czym oparł swoje stanowisko uznając przedmiotową instalację za obiekt budowlany.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 146 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 - § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 lit. c) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (DZ. U. z 2013 r., poz. 461) Sąd zasądził zwrot uiszczonego przez stronę skarżącą należnego wpisu od skargi w kwocie 200 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w wysokości 240 zł, a także 17 zł z tytułu opłaty od pełnomocnictwa.

Ponownie rozpoznając sprawę organ interpretacyjny zobowiązany będzie do uwzględnienia stanowiska Sądu.