Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 826/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 223 § 1  i 2, art. 228 § 1 pkt 2 i § 2, art. 150 § 1
journal: Dz.U. 2017 poz 201
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA - Piotr Piszczek, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant specjalista - Anna Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie) z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi z [...] marca 2016 r. (data nadania) wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. przez B.M. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. (dalej: "DIC") z [...] lutego 2016 r. Nr [...] o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w W, nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Odwołanie zostało wniesione dnia 5 stycznia 2016 r. (data nadania), uzupełnione pismem z dnia 8 stycznia 2016 r. (data nadania).

Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

Naczelnik Urzędu Celnego II w W. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. wymierzył Pani B. M., zwanej dalej "Stroną", karę pieniężną w wysokości 60.000,00 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Przedmiotowa decyzja została uznana za doręczoną Stronie w trybie art. 150 Ordynacji podatkowej w dniu 11 czerwca 2015 r.

W uzasadnieniu decyzji pouczono Stronę o prawie wniesienia odwołania do Dyrektora Izby Celnej w W. za pośrednictwem organu pierwszoinstancyjnego, w terminie 14 dni od daty jej doręczenia.

W dniu [...] stycznia 2016 r. (data nadania) Strona wniosła odwołanie od decyzji, po czym uzupełniła je pismem z dnia [...] stycznia 2016 r. (data nadania).

DIC po rozpatrzeniu odwołania, postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. stwierdził, że odwołanie datowane na 4 stycznia 2015 r. (data nadania 5 stycznia 2016 r.), uzupełnione pismem datowanym na 8 stycznia 2015 r. (data nadania 8 stycznia 2016 r.), wniesione zostało z uchybieniem terminu. Postanowienie to zostało doręczone w dniu 15 lutego 2016 r.

Na to rozstrzygnięcie pismem z dnia 15 marca 2016 r. (data stempla Poczty Polskiej S.A.- 16 marca 2016 r.) Strona, reprezentowana przez Pełnomocnika, złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. i wniosła o:

1) rozpoznanie skargi na rozprawie,

2) uchylenie w całości postanowienia Dyrektora Izby Celnej w W.,

3) zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze, Strona podniosła bezzasadność wydania postanowienia stwierdzającego uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, argumentując te zarzuty brakiem prawidłowego doręczenia decyzji stanowiącej przedmiot odwołania.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje wcześniejsze stanowisko.

W dniu [...] kwietnia 2017 r. Strona Skarżąca złożyła na rozprawie załącznik do protokołu, w którym podtrzymała i poparła zarzut obrazy art. 228 § 1 pkt 2 w zw. z art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn.zm.), dalej jako: "o.p." formułując zarzut naruszenia przepisów postępowania mający według Strony wpływ na wynik sprawy, mianowicie art. 150 o.p. w zw. z art. 148 o.p. i art. 149 o.p. poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie w wyniku zastosowania instytucji tzw. fikcji doręczenia nastąpiło skuteczne doręczenie decyzji, podczas gdy nie spełniono wymogów formalnych regulacji art. 150 o.p.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. zważył, co następuje.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2016 r., poz. 1066 ze zm.) oraz art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia

2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U.

z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Podstawowym celem i efektem kontroli sądowej jest więc eliminowanie z obrotu aktów i czynności organów administracji publicznej niezgodnych z prawem i przywrócenie stanu zgodnego z prawem, poprzez wydanie orzeczenia odpowiedniej treści. Dokonując kontroli działalności organów administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, sąd rozpoznając sprawę bada, czy organy do ustalonego stanu faktycznego zastosowały właściwą normę prawa materialnego oraz czy nie uchybiły przepisom prawa regulującym zasady postępowania, a jeśli dopuściły się takich uchybień, to czy te uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie zaskarżonej decyzji następuje bowiem – m.in. wówczas, gdy sąd stwierdzi, że w sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź gdy dopuszczono się naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W sprawie będącej przedmiotem niniejszego postępowania sytuacja taka nie zachodzi.

Przedmiotem skargi Strony jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] lutego 2016 r. o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego II w W. nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 60.000,00 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.

Decyzja z [...] maja 2015 r. zawierająca pouczenie o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia została uznana za doręczoną Skarżącej w trybie zastępczym w dniu 11 czerwca 2015r. na podstawie art. 150 o.p. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki wynika, że listonosz z powodu niemożności jej doręczenia w dniu 28.05.2015 r. pozostawił przesyłkę na okres 14 dni w urzędzie pocztowym O. 8 w Z. Z powodu niepodjęcia awizowanej przesyłki we wskazanym w zawiadomieniu terminie, doręczyciel ponownie w dniu 08.06.2015 r. pozostawił w skrzynce Skarżącej zawiadomienie o przesyłce (tzw. powtórne awizo). Pomimo zawiadomienia Skarżąca nie odebrała korespondencji. Z uwagi na powyższe w dniu 15.06.2015 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy.

Zgodnie z art. 223 § 2 o.p. odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Mając na uwadze wskazaną regulację wskazać należy, że skoro decyzja I instancji została uznana za doręczoną stronie w dniu 11 czerwca 2015r. to czternastodniowy termin do złożenia odwołania zaczął biec od następnego dnia, tj. od 12 czerwca. Zgodnie z tym stanem rzeczy termin do wniesienia odwołania upłynął z dniem 25 czerwca 2015 r. Skarżąca odwołanie wniosła dopiero w dniu 5 stycznia 2016r., tj. ponad pół roku po upływie ustawowego terminu zakreślonego dla dokonania tego środka prawnego.

Sąd stwierdza, że Dyrektor Izby Celnej w W. nie naruszył prawa orzekając w zaskarżonym postanowieniu z 8 lutego 2016 r. na podstawie art. 228 § 1 pkt 2 i § 2 w zw. z art. 223 § 1 o.p., że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu.

Niezależnie od wskazanych rozważań należy zwrócić uwagę, że Strona w skardze skupiła się przede wszystkim na wskazaniu okoliczności mających wskazywać na nieprawidłowości w doręczeniu decyzji, powołując się na brak informacji o miejscu pozostawienia awizowanej przesyłki oraz braku podpisu doręczającego listonosza.

Z analizy akt sprawy wynika, że doręczyciel zaznaczył w jaki sposób adresat został zawiadomiony o nadejściu przesyłki oraz gdzie i w jakim terminie może ją odebrać. Skarżąca zarzuciła jednak brak na pocztowym dowodzie doręczenia informacji gdzie ponownie umieszczono zawiadomienie o awizowanej po raz drugi przesyłce. Sąd zauważa, że na druku potwierdzenia odbioru informację o miejscu pozostawienia awizo i miejscu złożenia przesyłki listonosz umieszcza tylko przy pierwszym zawiadomieniu o awizowaniu przesyłki (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 786/16). Niezasadne jest zatem stanowisko, iż z uwagi na to, że przy drugim zawiadomieniu o awizowaniu przesyłki nie umieszczono informacji, gdzie pozostawiono awizo oraz gdzie została złożona przesyłka, w sprawie nie został spełniony wymóg określony w art. 150 § 1 o.p. Wskazać bowiem należy, że na druku potwierdzenia odbioru informacje o miejscu pozostawienia awiza i miejscu złożenia przesyłki listonosz umieszcza tylko przy pierwszym zawiadomieniu o awizowaniu przesyłki (por. wyrok NSA w W. z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 993/14).

Na marginesie Sąd zauważa, że jakkolwiek listonosz nie wskazałby przy powtórnym awizowaniu miejsca odbioru przesyłki to jednak wyjmując ze skrzynki pocztowej zawiadomienie o awizowanej przesyłce, co do zasady, udajemy się do najbliższego pod względem naszego miejsca zamieszkania urzędu pocztowego, a gdy tam nie odnajdziemy awizowanej przesyłki, wówczas zostaniemy poinformowani, gdzie przesyłka o podanym numerze nadania się znajduje. Obecnie taką przesyłkę można namierzyć również poprzez stronę internetową http://emonitoring.poczta-polska.pl/, gdzie po wpisaniu numeru awizowanej przesyłki od razu pojawi się nam informacja o miejscu i dacie jej pozostawienia.

Odnosząc się natomiast do zarzutu braku podpisu doręczającego listonosza na pocztowym dowodzie doręczenia wskazać należy, że w dniu 28.05.2015 r. podczas pierwszego awizowania przesyłki, kiedy listonosz nie zastał adresata w miejscu zamieszkania, na pieczątce z datą pozostawienia zawiadomienia o awizowanej przesyłce, widnieje wraz z odręcznie napisaną datą podpis doręczającego listonosza. Na kolejnej pieczątce o awizowaniu przesyłki nie widnieje podpis listonosza, z tego powodu, że listonosz nie zabiera po raz kolejny z poczty przesyłki do doręczenia, a jedynie otrzymuje informację o zalegającej przesyłce i poleceniu dostarczenia kolejnego zawiadomienia (tzw. awizo) do adresata. Listonosz nie podejmuje więc kolejnej próby dostarczenia przesyłki do adresata, a jedynie doręczenia zawiadomienia (powtórnego awizo) o oczekującej na poczcie przesyłce. Okoliczność ta, w ocenie Sądu, nie budzi wątpliwości co do powodu braku podpisu listonosza na pieczątce z datą pozostawienia drugiego zawiadomienia o awizowanej przesyłce.

W związku z powyższym, Sąd nie dostrzega żadnych zastrzeżeń co do prawidłowości doręczenia adresatowi zawiadomienia o awizowanej przesyłce. Na kopercie widnieje wyraźna pieczątka wskazująca na datę nadania przesyłki, datę pozostawienia I awizo, II awizo a w końcu także datę zwrotu przesyłki. Zwrotka również pozostaje prawidłowo doręczona, ze wskazaniem dat oraz urzędu pocztowego w którym pozostawiono na 14 dni przesyłkę. Tym bardziej nie można przyjąć, że doręczenie nie nastąpiło, jeśli adresat bez względu na odebrane zawiadomienie, nie zgłosi się po odbiór w wymaganym przepisami terminie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 29 czerwca 2016 r., sygn. akt I GSK 1815/14).

W załączniku do protokołu rozprawy złożonego na rozprawie przed WSA w W. w dniu 11.04.2017r. pełnomocnik Skarżącej przywołał orzeczenia sądów administracyjnych w celu udowodnienia zarzutu nieprawidłowości doręczenia przesyłki. Orzeczenia te w znacznej mierze odnoszą się jednak do innych stanów faktycznych i nie mają wpływu na niniejsze postępowanie. Każdą sprawę należy rozpatrywać indywidualnie, odnosząc się do całokształtu stanu faktycznego sprawy i wszystkich podniesionych zarzutów.

Mając na względzie przedstawione argumenty, a przede wszystkim to, że przedmiotem skargi i kontroli sądowej jest postanowienie z [...] lutego 2016 r. o stwierdzeniu uchybienia terminowi do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, należy stwierdzić, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i skarga podlega oddaleniu jako niezasadna.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.