Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 210/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 w zw. z art. 107 par. 1 pkt 6 i par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędzia WSA Tomasz Wójcik (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 28 lipca 2020r. sprawy ze skargi Z. . w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. prowadził wobec Zakładu Mechanicznego S.-M. Spółki z o.o. w B. (dalej także: Skarżąca, Spółka) postępowania egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] maja 2017 r. o numerach: [...], obejmujących należności z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące luty, sierpień i wrzesień 2011 r. W. należności głównej wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami egzekucyjnymi stanowiła łącznie kwotę [...]zł. Postępowania egzekucyjne zostały zakończone w dniach: [...] sierpnia 2017 r. - prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i [...] września 2017 r. - prowadzone na postawie tytułów wykonawczych o numerach [...] poprzez całkowite wyegzekwowanie należności dochodzonych na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

P. z dnia [...] listopada 2019 r. strona złożyła wniosek o umorzenie postępowań egzekucyjnych prowadzonych na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: [...] oraz zwrot wyegzekwowanych kwot wraz z należnymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.

Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. postanowieniem z dnia [...] grudnia 2019 r. odmówił wszczęcia postępowania we wskazanym zakresie z uwagi na zakończenie prowadzonych postępowań.

Rozpoznając złożone zażalenie Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

W uzasadnieniu organ podał, że w sprawie znajduje zastosowanie przepis art. 61a § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) - dalej jako: "k.p.a." W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej organ egzekucyjny zasadnie uznał, że wniosek Spółki zawarty w piśmie z dnia [...] listopada 2019 r. nie może być rozpatrzony merytorycznie z uwagi na zakończenie postępowań egzekucyjnych. Brak jest zatem możliwości zakończenia postępowań egzekucyjnych poprzez umorzenie, skoro postępowania te zostały już wcześniej zakończone, co tym samym stanowi oczywistą przeszkodę do wszczęcia postępowania w tym zakresie.

Decyzja stanowiąca podstawę przedmiotowych tytułów wykonawczych nie została uchylona, a skarga na nią złożona została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia [...] września 2017 r. oddalona. Organ zaznaczył, że przedmiotem oceny Sądu w zakresie tej decyzji była również kwestia przedawnienia należności i niepoinformowania pełnomocnika o wszczęciu postępowania w sprawie przestępstwa karnoskarbowego.

Organ podkreślił, że w niniejszej sprawie wbrew twierdzeniom pełnomocnika nie doszło do umorzenia postępowań w trybie art. 59 § 1 ustawy z dnia [...] czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) – dalej: "u.p.e.a." – wobec czego art. 60 § 1 tej ustawy nie miał zastosowania. Postępowania egzekucyjne zakończone zostały poprzez realizację obowiązków wskazanych w tytułach wykonawczych, a zajęcia uchylono z powodu wyegzekwowania należności, a nie umorzenia postępowania egzekucyjnego w trybie art. 59 § 1 u.p.e.a.

Zdaniem organu odwoławczego w kwestii żądania dotyczącego zwrotu wyegzekwowanych kwot wraz z należnymi odsetkami i kosztami egzekucyjnymi prawidłowo organ egzekucyjny stwierdził, że zgodnie z przepisami ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zwrot wyegzekwowanej kwoty na rzecz zobowiązanego jest możliwy wyłącznie w przypadku, o którym mowa w art. 64c § 3 u.p.e.a. Stosownie do tego przepisu, jeżeli po pobraniu od zobowiązanego należności z tytułu kosztów egzekucyjnych okaże się, że wszczęcie i prowadzenie egzekucji było niezgodne z prawem, należności te wraz z naliczonymi od dnia ich pobrania odsetkami ustawowymi, organ egzekucyjny zwraca zobowiązanemu, a jeżeli niezgodne z prawem wszczęcie i prowadzenie egzekucji spowodował wierzyciel, obciąża nimi wierzyciela. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie zaistniała.

W złożonej skardze Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu egzekucyjnego zarzucając naruszenie:

- art. 6 k.p.a. w związku z art. 18, art. 59 § 1 pkt 2 oraz art. 60 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 70 § 1, art. 70c i art. 59 § 1 pkt 9 ustawy Ordynacja podatkowa w związku z art. 2 Konstytucji RP - poprzez odmowę wszczęcia i umorzenia postępowania egzekucyjnego i odmowę zwrotu wyegzekwowanych kwot z tytułu zobowiązania podatkowego, które uległo umorzeniu w wyniku przedawnienia z mocy prawa przed datą wszczęcia postępowania egzekucyjnego,

- art. 6 w związku z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. poprzez brak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia ustosunkowania się Dyrektora Izby Skarbowej do przedstawionej w zażaleniu wykładni systemowej ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w zakresie konieczności umorzenia postępowania egzekucyjnego po skutecznym wyegzekwowaniu kwot objętych tytułami wykonawczymi w związku z zaistnieniem przesłanek enumeratywnie określonych w art. 59 § 1 u.p.e.a.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że złożony wniosek dotyczył umorzenia postępowań egzekucyjnych, w wyniku których wyegzekwowano zobowiązania w podatku od towarów i usług, które uległy umorzeniu w wyniku przedawnienia przed wszczęciem postępowań egzekucyjnych. Zgodnie natomiast z art. 60 § 1 u.p.e.a. umorzenie postępowania egzekucyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 59 § 1 pkt 1-8 i 10, powoduje uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Pozostają jednak w mocy prawa osób trzecich nabyte na skutek tych czynności. Wskazano przy tym, że art. 60 § 1 u.p.e.a. nakłada na organ egzekucyjny obowiązek przywrócenia stanu pierwotnego sprzed wszczęcia egzekucji i dokonania czynności egzekucyjnych. Skarżąca, powołując się na treść art. 59 § 1 u.p.e.a. zwraca uwagę, że wyegzekwowanie należności pieniężnych nie wyklucza umorzenia postępowania egzekucyjnego o zwrotu wyegzekwowanych kwot pieniężnych. Zatem, złożenie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego, opartego o przesłanki enumeratywnie wymienione w tym przepisie jest dopuszczalne także po wyegzekwowaniu należności pieniężnych. Umorzenie postępowania egzekucyjnego może nastąpić w każdym jego stadium, zarówno przed wszczęciem egzekucji administracyjnej, jak i po jej zakończeniu. Przepis art. 59 powołanej ustawy nie ustanawia bowiem terminu do wnoszenia żądania wydania postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego. Żądanie takie zobowiązany może wnieść na każdym etapie postępowania egzekucyjnego, a wyegzekwowanie należności nie może automatycznie skutkować bezprzedmiotowością wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego. Ponadto w skardze podniesiono, że Spółka ustanowiła pełnomocnika do reprezentowania jej w postępowaniu podatkowym, który nie został poinformowany przez organy podatkowe o wszczęciu postępowania kamo-skarbowego przed upływem terminu przedawnienia przedmiotowych zobowiązań w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2011 r., tj. przed [...] grudnia 2016 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej: jako "p.p.s.a." – lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym. Jak stanowi art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sąd może rozpoznać sprawę w trybie uproszczonym, gdy przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W kontrolowanej sprawie zaistniała przesłanka do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym. Przedmiot skargi kwalifikował sprawę do kategorii, o jakich mowa w art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie tego przepisu, jest przy tym niezależne od woli stron (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2019 r., sygn. akt II OSK 1867/17, publ.: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej: CBOSA).

Oceniając zaskarżone postanowienie z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ono prawa.

Spór w sprawie sprowadza się do oceny zasadności odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku Skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie wskazanych w postanowieniu tytułów wykonawczych.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2020 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowań egzekucyjnych prowadzonych wobec Skarżącej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] maja 2017 r. o numerach: [...]

Z akt sprawy wynika, że powyższe postępowania egzekucyjne zostały zakończone w dniach: [...] sierpnia 2017 r. - prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] i [...] września 2017 r. - prowadzone na postawie tytułów wykonawczych o numerach [...] poprzez całkowite wyegzekwowanie należności dochodzonych na podstawie ww. tytułów wykonawczych.

Natomiast z wnioskiem o umorzenie postępowań egzekucyjnych Spółka wystąpiła w dniu [...] listopada 2019 r. (data do organu wpływu pisma z dnia [...] listopada 2019 r. – por. k. 19 akt admin.).

W związku z powyższym na pierwszy plan wysuwa się zagadnienie, czy istnieje możliwość merytorycznego rozpoznania wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego po jego zakończeniu.

Podstawą prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia był art. 61a § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. Zgodnie z tym przepisem, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, powyższy przepis przewiduje dwie samodzielne i niezależne przesłanki wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania. Jedną z ich jest wniesienie podania przez osobę, która nie jest stroną, zaś drugą zaistnienie innych uzasadnionych przyczyn uniemożliwiających wszczęcie postępowania, przyczyny te nie zostały w ustawie skonkretyzowane (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt III SA/Kr 487/12, publ. CBOSA). Przez "inne uzasadnione przyczyny", należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w tej samej sprawie postępowanie administracyjne już się toczy albo w sprawie takiej zapadło już rozstrzygniecie lub gdy w przepisach prawa brak jest podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie administracyjnym (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 marca 2012 r., sygn. akt VIII SA/Wa 1127/11, publ. CBOSA). Organ jest zatem zobowiązany odmówić wszczęcia postępowania administracyjnego w sytuacji gdy stwierdzi, że zachodzi przeszkoda uniemożliwiająca rozpoczęcie i prowadzenie tego postępowania.

Na wstępie należy odnieść się do kwestii relacji między postępowaniem egzekucyjnym a egzekucją administracyjną, w tym czasu ich trwania. Administracyjne postępowanie egzekucyjne obejmuje, oprócz stosowania środków egzekucyjnych, także inne czynności procesowe podejmowane przez podmioty inne niż organ egzekucyjny, np. przez wierzyciela. Egzekucja administracyjna oznacza zaś stosowanie przez powołane do tego organy egzekucyjne konkretnych środków przymusu służących doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych obowiązków o charakterze pieniężnym bądź niepieniężnym. Związek pomiędzy egzekucją i postępowaniem egzekucyjnym wyraża się w tym, że egzekucja odbywa się w ramach tego postępowania i nie może się odbyć inaczej niż w tym postępowaniu. Inny jest też moment wszczęcia postępowania egzekucyjnego i egzekucji administracyjnej. Datą wszczęcia postępowania egzekucyjnego jest dzień doręczenia organowi egzekucyjnemu przez wierzyciela wniosku o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym (art. 61 § 3 k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a.). Zgodnie bowiem z art. 18 u.p.e.a., jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Z uwagi na fakt, że regulacje ustawy o egzekucyjnej nie przewidują wprost daty wszczęcia postępowania egzekucyjnego, to w tym zakresie zastosowanie znajdzie zasada wynikająca z art. 61 § 3 k.p.a., zgodnie z którym datą wszczęcia postępowania na żądanie strony (w postępowaniu egzekucyjnym – na żądanie wierzyciela) jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (w postępowaniu egzekucyjnym – organowi egzekucyjnemu). Natomiast w myśl art. 26 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru. W związku z tym wszczęcie postępowania egzekucyjnego następuje w dniu doręczenia organowi egzekucyjnemu wniosku wierzyciela o wszczęcie postępowania egzekucyjnego wraz z tytułem wykonawczym. Stosownie natomiast do art. 26 § 5 pkt 1 u.p.e.a. wszczęcie egzekucji administracyjnej następuje z chwilą doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego.

Z kolei zakończenie egzekucji administracyjnej (co następuje z momentem wyegzekwowania dochodzonej należności) nie zawsze oznacza zakończenie postępowania egzekucyjnego. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia, gdy pomimo zrealizowania środka egzekucyjnego organ egzekucyjny będzie musiał podjąć jeszcze inne czynności procesowe związane z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym.

W ocenie Sądu należy zaakceptować prezentowany w literaturze pogląd, że generalnie nie można utożsamiać zakończenia egzekucji z zakończeniem postępowania egzekucyjnego. W tym zakresie nie ma wyraźnej regulacji która odnosiłaby się do zakończenia postępowania egzekucyjnego. (...) nie można utożsamiać zakończenia egzekucji z zakończeniem postępowania egzekucyjnego nie oznacza, że moment zakończenia egzekucji oraz zakończenia postępowania egzekucyjnego nie może być tożsamy. Pomimo, że pojęcia postępowania egzekucyjnego i egzekucji różnią się, to w sytuacji gdy zrealizowanie środka egzekucyjnego powoduje wykonanie obowiązku objętego egzekucją i jednocześnie nie zachodzi potrzeba podejmowania dalszych czynności procesowych w danym postępowaniu, zakończenie egzekucji oznacza jednocześnie zakończenie postępowania egzekucyjnego (por. T. Jędrzejewski, M. Masternak, P. Rączka, Administracyjne postępowanie egzekucyjne, Toruń 2013, s. 111).

Biorąc pod uwagę okoliczności rozpoznawanej sprawy, należy zauważyć, że Skarżąca składając wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego po ponad dwóch latach od wyegzekwowania należności, nie wskazała na żadne konkretne okoliczności, które uzasadniałyby przyjęcie, że postępowanie egzekucyjne dotyczące wskazanych w postanowieniu tytułów wykonawczych nie zostało zakończone i nadal trwało momencie jego złożenia. Skarżąca zarówno we wniosku, jak i w składanych środkach zaskarżenia przyznaje, że należności objęte wymienionymi tytułami wykonawczymi zostały wyegzekwowane. Skarżąca powołuje obszernie poglądy prezentowane w piśmiennictwie i orzecznictwie na tle instytucji umorzenia postępowania egzekucyjnego, w tym wskazujące na możliwość wniesienia wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego na każdym jego etapie, czy negujące praktykę przyjmowania, że wyegzekwowanie należności automatycznie stanowi o bezprzedmiotowości wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego.

Sąd, nie kwestionując przytoczonych przez Spółkę stanowisk, zauważa, że Skarżąca pomija kluczową w niniejszej sprawie okoliczność, że postępowanie egzekucyjne się zakończyło. Jak wskazuje się w orzecznictwie kwestią, która nie może budzić wątpliwości jest jednak fakt, że możliwe jest umorzenie wyłącznie trwającego postępowania egzekucyjnego (...). A skoro tak, to również ewentualne żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego, w celu osiągnięcia zamierzonego celu, musi zostać złożone w czasie trwania postępowania egzekucyjnego (por. prawomocny wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 892/17, publ. CBOSA – wraz z powołanymi tam orzeczeniami).

Znajduje to także potwierdzenie w piśmiennictwie, gdzie wskazuje się m.in., że "(...) Zakończeniu postępowania przez zaspokojenie wierzyciela bez wydania osobnego aktu procesowego przez organ egzekucyjny nie stoją na przeszkodzie podejmowane przez zobowiązanego czynności zmierzające do obrony przed egzekucją. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że mogą one być dokonywane w trakcie toczącego się postępowania. Z tego powodu za niedopuszczalny uznano wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego złożony już po jego zakończeniu" (por. W. Piątek, Zakończenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego, RPEiS 2016, z. 1, s. 146 – wraz z powołanym orzecznictwem).

Jak zauważył Naczelny Sąd Administracyjny "(...) "Żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego nie jest odrębną od prowadzonego postępowania egzekucyjnego sprawą administracyjną, ma bowiem z tym postępowaniem związek, gdyż dotyczy sposobu jego zakończenia. Nie mniej jednak niesłuszne jest uznanie, iż wszczęcie postępowania egzekucyjnego wyklucza możliwość wszczęcia jakiegokolwiek postępowania, jeśli znajdują do niego zastosowanie przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bez względu na konsekwencje, do jakich to założenie prowadzi" (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2016 r., sygn. akt II FSK 137/14, publ. CBOSA).

Niewątpliwie zatem złożenie wniosku o umorzenie trwającego postępowania egzekucyjnego nie inicjuje z natury rzeczy odrębnego postępowania, ale jest wnioskiem składanym w celu wydania konkretnego rozstrzygnięcia procesowego (por. wyrok NSA z 6 kwietnia 2017 r., sygn. akt II GSK 1950/15, publ. CBOSA). Niemniej jednak jeżeli w sprawie nie toczy się żadne postępowanie, a Spółka złożyła do organu wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego, to wniosek taki złożony niezależnie od jakiegokolwiek postępowania egzekucyjnego wymagał załatwienia. Skoro natomiast w dacie złożenia przez Skarżącą wniosku nie toczyło się postępowanie egzekucyjne, to nie było możliwości rozpatrzenia tego wniosku pod kątem zaistnienia przesłanek z art. 59 u.p.e.a., czego w istocie rzeczy Spółka oczekiwała.

W związku z powyższym w rozpoznawanej sprawie wniosek Skarżącej nie mógł być przedmiotem merytorycznego rozpoznania, ponieważ nie toczyło się postępowanie, którego miał on dotyczyć. Przyjmując jednocześnie, że złożony w toku postępowania egzekucyjnego wniosek o jego umorzenie nie inicjuje odrębnej od prowadzonego postępowania egzekucyjnego sprawy administracyjnej, to konsekwentnie należało przyjąć, że taki sam wniosek złożony również po zakończeniu postępowania egzekucyjnego nie może stanowić zainicjować postępowania niezależnego od jakiegokolwiek innego postępowania. Jeśli więc nie toczyło się postępowanie egzekucyjne, którego wniosek Spółki by dotyczył, a sam wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego nie inicjuje odrębnego postępowania, to rozpoznanie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego musiałoby wiązać się ze wszczęciem tego postępowania jedynie w celu jego umorzenia. W takiej sytuacji w rozpoznawanej sprawie organy trafnie przyjęły, że zasadne było orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, na podstawie art. 61a § 1 k.p.a.

W rozpoznawanej sprawie, kluczowym było, że nie toczyło się postępowanie, którego dotyczył złożony wniosek, a Skarżąca w istocie zmierzała do anulowania skutków postępowania egzekucyjnego zakończonego wskutek realizacji tytułów wykonawczych. Jednakże w ocenie Sądu ten złożenie wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego po jego zakończeniu nie daje Spółce możliwości osiągnięcia pożądanego celu.

Ponadto należy zgodzić się z prezentowanym w orzecznictwie poglądem, że w postanowieniu wydanym na podstawie art. 61a § 1 k.p.a. organ nie może formułować wniosków i ocen dotyczących meritum żądania. Instytucja odmowy wszczęcia postępowania kończy się bowiem aktem formalnym, a nie merytorycznym (por. m.in. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt IV SA/Po 332/12, wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 sierpnia 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 813/12, wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I SA/Kr 892/17, publ. CBOSA). Stąd organy administracji nie mogły oceniać zasadności zarzutów dotyczących nieprawidłowości w przeprowadzonym postępowaniu egzekucyjnym, w tym wypowiadać się w kwestii istnienia podstaw do zwrotu wyegzekwowanych w tym postępowaniu kwot jak również innych żądań sformułowanych we wniosku z dnia [...] listopada 2019 r., co sprawia, że nie znajduje podstaw zarzut naruszenia art. 6 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.