Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 493/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-06-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 20 czerwca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Renata Kubot-Szustowska po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku P. D. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi P. D. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie nakazu wstrzymania prowadzenia robót budowlanych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A.B.


UZASADNIENIE

P. D. zaskarżył do sądu administracyjnego postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z [...]r., nr [...], w przedmiocie nakazu wstrzymania robót budowlanych.

W treści skargi pełnomocnik skarżącego zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu podnosząc, że jego wykonanie grozi skarżącemu niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, bowiem w przypadku niespełnienia warunków nałożonych na skarżącego zaskarżonym postanowieniem zostanie obligatoryjnie wydany nakaz rozbiórki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., nr 1369) - w skrócie: "P.p.s.a." - po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym wyżej mowa sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.).

Warunkiem wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest wykazanie we wniosku okoliczności wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. - wystąpienia niebezpieczeństwa nastąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w wyniku wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Sąd podejmuje decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na podstawie okoliczności wskazanych przez stronę skarżącą, ale także uwzględnia inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku.

Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego postanowienia spoczywa na wnioskodawcy. Jest to bowiem związane z tym, że użyte przez ustawodawcę w art. 61 § 3 P.p.s.a. nieostre pojęcia - "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" - każdorazowo wymagają konkretyzacji w świetle stanu faktycznego i prawnego danej sprawy. Samo żądanie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub powołanie się przez wnioskodawcę na ustawowe przesłanki bez wskazania, na czym one polegają w realiach konkretnej sprawy, w żaden sposób nie uzasadnia uczynienia zadość temu żądaniu. Innymi słowy dokonywana przez sąd ocena wystąpienia w określonym przypadku przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku, która powinna być spójna i odnosząca się do konkretnej sytuacji wnioskodawcy. Zatem w celu wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenie skutków wnioskodawca ma obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez wnioskodawcę, pozbawione szerszego uzasadnienia, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącego nie uprawdopodobnił w wystarczającym stopniu zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Pełnomocnik skarżącego wskazał bowiem w sposób bardzo lakoniczny, że wykonanie zaskarżonego postanowienia grozi nakazem rozbiórki, co łączyć się będzie z wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody oraz spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków.

Jednakże zastosowanie ochrony tymczasowej, przewidzianej w art. 61 § 3 p.p.s.a., musi łączyć się z bezpośrednimi następstwami wykonania zaskarżonego aktu, a nie z jego ewentualnymi skutkami. W przypadku nakazu wstrzymania prowadzenia robót budowlanych znaczna szkoda może wiązać się np. ze znacznymi kosztami czasowego zabezpieczenia inwestycji. Z kolei trudne do odwrócenia skutki, to takie, których nie można będzie odwrócić po wznowieniu robót budowlanych, w związku z uwzględnieniem skargi przez sąd. Łączenie nieodwracalnych skutków prawnych, polegających na rozbiórce obiektu, z wykonaniem zaskarżonego postanowienia nie jest zatem zasadne, gdyż rozbiórka jest następstwem realizacji obiektu budowlanego w ramach samowoli budowlanej, a nie skutkiem niezłożenia przez inwestora wymaganych dokumentów. Zasadność orzeczenia nakazu rozbiórki (jeżeli takowe będzie wydane) będzie natomiast mogła być kontrolowana w odrębnym postępowaniu sądowoadministracyjnym, w ramach którego stronie będzie przysługiwało prawo do złożenia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji rozbiórkowej.

W tej sytuacji sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.

A.B.