Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 429/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-07-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Minister Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone zarządzenie
Powołane przepisy: article: § 2 ust. 6
journal: Dz.U. 2003 nr 221 poz 2193
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Anna Dumas po rozpoznaniu w dniu 10 lipca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia A. B. w przedmiocie wpisu od skargi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 207/15 w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2014 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. postanawia: uchylić zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

II FZ 429/15

UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 207/15, w sprawie ze skargi A. B. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2014 r., Przewodniczący Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wezwał stronę skarżącą do uzupełniania wpisu sądowego o kwotę 300 zł, stosownie do § 2 ust. 3 pkt 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193), dalej: "Rozporządzenie". Wskazano przy tym na wymóg uiszczenia tej kwoty w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi.

Wcześniej, przy wnoszeniu skargi do WSA w Warszawie, skarżąca uiściła wpis w wysokości 200 zł.

W zażaleniu na ww. zarządzenie skarżąca wniosła o jego uchylenie, zarzucając naruszenie następujących przepisów:

1) § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy skarga nie dotyczy zobowiązania podatkowego;

2) § 2 ust. 6 Rozporządzenia poprzez jego niezastosowanie w sytuacji, gdy skarga nie dotyczy spraw wymienionych w § 1 oraz w § 2 ust. 2-5 Rozporządzenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie okazało się zasadne.

Na wstępie należy podnieść, że zgodnie z art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, tj. od skarg, skarg kasacyjnych, zażaleń oraz skarg o wznowienie postępowania pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Stosownie do regulacji zawartej w art. 231 powołanej ustawy, wpis stosunkowy pobiera się w sprawach, w których przedmiotem zaskarżenia są należności pieniężne. W pozostałych sprawach pobiera się wpis stały. Wysokość oraz szczegółowe zasady pobierania wpisu zostały określone w ww. Rozporządzeniu.

Należy przypomnieć, że przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 12 listopada 2014 r. w przedmiocie umorzenia wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za listopad 2012 r. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia, wpis stały w sprawach skarg, nieobjętych wpisem stosunkowym, z zakresu zobowiązań podatkowych, wynosi 500 zł. Natomiast zgodnie z § 2 ust. 6 Rozporządzenia w sprawach skarg niewymienionych w ust. 1-5 § 2 Rozporządzenia, wpis stały wynosi 200 zł. W zażaleniu skarżąca podnosi, że wpis powinien być określony na podstawie przewidzianej w § 2 ust. 6 Rozporządzenia, gdyż sprawy niniejszej nie można objąć hipotezą § 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia, to znaczy: nie jest ona sprawą z zakresu zobowiązań podatkowych.

Należy w tym miejscu przytoczyć pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2014 r., sygn. akt II FSK 1395/12 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl – zwana dalej: CBOSA), w którym odwołano się do poglądu wyrażonego wcześniej przez ten Sąd w wyroku z dnia 14 marca 2003 r., sygn. akt III SA 1690/02. Uznano w nich, odnosząc się do prezentowanego przez stronę zapatrywania, zgodnie z którym wpłaty na rzecz PFRON są daniną publiczną o charakterze podatku, że stanowisko to nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie i wskazano, iż definicja ustawowa podatku zawarta jest w art. 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm. – powoływanej dalej jako "O.p."), gdzie publicznoprawny charakter świadczenia jest tylko jednym z elementów definiujących omawiane pojęcie. Skoncentrowanie się tylko na nim pomija dalsze, decydujące cechy, jakim świadczenie ma odpowiadać, aby być podatkiem.

W szczególności świadczenie podatkowe powinno wynikać z ustawy podatkowej. Taką ustawą nie jest niewątpliwie ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 214, poz. 1407 z późn. zm., dalej: ustawa o rehabilitacji). Za tezą tą przemawia nie tylko analiza całej materii zawartej w tej ustawie, ale także treść jej art. 49 ust. 1, który stanowi, że do wpłat na rzecz PFRON stosuje się przepisy O.p.; odesłanie takie nie byłoby potrzebne, gdyby wpłaty stanowiły podatek. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił też uwagę, że art. 6 O.p. określa, iż podatkiem są świadczenia pieniężne na rzecz Skarbu Państwa, województwa, powiatu lub gminy, a zatem na rzecz zamkniętej ustawowo grupy podmiotów. Wpłata na rzecz PFRON nie jest wpłatą na rzecz któregokolwiek z wymienionych podmiotów. PFRON jest bowiem funduszem celowym, posiadającym odrębność organizacyjną, prawną i finansową. Środki gromadzone przez ten Fundusz nie stanowią środków budżetowych, a gospodarowanie nimi należy do organów Funduszu zgodnie z uregulowaniami ustawy o rehabilitacji (art. 45-56). Naczelny Sąd Administracyjny obecnie rozpoznający sprawę przedstawiony pogląd w całości podziela.

Nie umniejsza powyższym ustaleniom odesłanie do O.p. zawarte w art. 49 ust. 5b pkt 3 ustawy o rehabilitacji a także okoliczność, że sformułowanie "z zakresu zobowiązań podatkowych" (§ 2 ust. 3 pkt 12 Rozporządzenia) oznacza, iż ustawodawca rozszerzył obszar przypadków (spraw), do których znajdzie zastosowanie wpis stały od skargi w kwocie 500 zł na wszelkie te spory sądowoadministracyjne, które pozostają w związku z zobowiązaniem podatkowym (por. postanowienia NSA z dnia 21 sierpnia 2013 r., sygn. akt I FZ 356/13; CBOSA) – taka wykładnia stanowiłaby nieuprawnione rozszerzenie zakresu dopuszczalnej interpretacji omawianej regulacji (por. L. Morawski, Zasady wykładni prawa, Toruń 2000, str. 198-207).

W świetle powyższego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 w związku z art. 197 § 2 i art. 198 p.p.s.a., uchyla zaskarżone zarządzenie.