Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 632/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2010-03-29 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Jerzy Strzebinczyk po rozpoznaniu w Wydziale III, na posiedzeniu niejawnym, w dniu 29 marca 2010 r., w sprawie ze skargi J. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W., z dnia [...] r., Nr [...], w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucił zażalenie skarżącego J. N. na postanowienie tutejszego Sądu z dnia [...] r. o odmowie przyznania prawa pomocy, w związku z uchybieniem terminu do jego wniesienia.

Pismem nadanym w dniu [...] r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia, o którym była mowa. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że odrzucone przez Sąd zażalenie nadał w placówce pocztowej (wrzucił do skrzynki głównej) w dniu [...] r., zapewniony przez pracowników Poczty, że wszystkie przesyłki znajdujące się w skrzynce, zostaną przed godziną 20 wyjęte i ostemplowane.

Dodatkowo podniósł, że zakreślanie przez Sąd krótkich siedmiodniowych terminów na wykonanie zarządzeń godzi w podstawowe prawa człowieka.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o przywrócenie terminu nie jest zasadny. Według art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. zwanej dalej, w skrócie, "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Jednocześnie ustawa wymaga, aby uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, strona dokonała składając wniosek. Ocenie Sądu podlega zatem, czy strona postępowania dołożyła wszelkiej możliwej staranności, jakiej należało od niej oczekiwać. Do okoliczności faktycznych uzasadniających brak winy w uchybieniu terminu przez zainteresowanego zalicza się np. powódź, pożar, przerwy w komunikacji, nagłą chorobę, która nie pozwoliła na wyręczenie się osobą trzecią przy dokonywaniu konkretnej czynności (por. B. Adamiak, J. Borkowski, "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. 2, Wydawnictwo C. H. Beck, Warszawa 1998, s. 345).

Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy w sposób przekonujący uprawdopodobniony zostanie brak winy strony, a przy tym zainteresowany wykaże, że niezależna przeszkoda trwała przez cały czas, aż do złożenia wniosku o przywrócenie terminu.

O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli wówczas, gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. E. Iserzon, J. Starościak "Kodeks postępowania administracyjnego", Komentarz, wyd. IV, Warszawa 1980, s. 136). W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa.

Ocena okoliczności uchybienia terminowi oraz uprawdopodobnienia braku winy w tym uchybieniu, dokonana w rozpoznawanej sprawie, nie uzasadnia przyjęcia, że niedotrzymanie terminu do wniesienia zażalenia na wcześniej opisane postanowienie Sądu nastąpiło bez winy strony.

Przede wszystkim godzi się podkreślić, że skarżący nie wykazał, aby dochował przy nadawaniu przesyłki zawierającej zażalenie należytej staranności w zachowaniu terminu. Jak wynika z wyjaśnień strony, przesyłkę tą, w formie listu zwykłego, skarżący rzekomo wrzucił do skrzynki pocztowej. Tymczasem, taki sposób nadania listu nie mógł dać skarżącemu pewności, że przesyłka zostanie ze skrzynki wyjęta i nadana w tym samym dniu. Natomiast pewność taką skarżący zyskałby składając pismo osobiście w Sądzie, bądź nadając ja w formie przesyłki listowej poleconej. Jedynie taka forma dawałaby stronie pewność, że list nadany zostanie przez Pocztę w dacie złożenia jej w placówce. Takie działanie (nadanie przesyłki poleconej, bądź osobiste złożenia zażalenia w biurze podawczym Sądu), byłoby w rozpatrywanym przypadku tym bardziej uzasadnione, że skarżący rzekomo wysłał list z zażaleniem w ostatnim dniu siedmiodniowego terminu do zaskarżenia postanowienia. Wysłanie zażalenia w ostat-nim możliwym terminie, listem zwykłym, bez upewnienia się, że przesyłce został nadany bieg w tym samym dniu, nie może zostać uznane przez Sąd za dochowanie wszelkiej możliwej staranności i w konsekwencji – za brak zawinienia w uchybieniu terminu.

Zdaniem Sądu, przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi okoliczności nie wskazują na fakt, że strona bez swojej winy uchybiła terminowi do złożenia zażalenia, zatem, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.