Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 1404/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 2188
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 130a ust. 1, ust. 2, ust. 10f,
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 102 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1015
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Windak, Sędziowie Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędzia NSA Stefan Kłosowski (spr.), Protokolant starszy sekretarz sądowy Agnieszka Klimek, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 lutego 2018 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia oraz zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdów oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po kolejnym rozpoznaniu wniosku adw. J. K., działającego

w imieniu E. M. -prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] z dnia 20 maja 2013 r. o zwrot wydatków związanych z wykonaniem dozoru pojazdów oraz zapłatę wynagrodzenia za dozór, Prezydent Miasta Ś. postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] na podstawie art. 130a ust. 10f ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 poz. 1137 ze zm.) dalej: "u.p.r.d.", art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze.zm.) dalej: "u.p.e.a." w związku z § 3 pkt 1 lit. a oraz § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 46 poz. 237),

- w pkt I. oddalił wniosek Spółka A w części dotyczącej wynagrodzenia za czynności związane z parkowaniem pojazdów:

a) marki [...],

b) marki [...],

c) marki [...],

d) marki [...] (winno być [...]) o nr rej. [...],

e) marki [...],

f) marki [...],

g) marki [...],

h) marki [...],

i) marki [...],

j) marki [...] [...],

k) marki [...].

- w pkt II - oddalił wniosek Spółka A w części dotyczącej zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdami.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Prezydent Miasta Ś. opisał dotychczasowy przebieg postępowania, wskazując, iż wnioskiem z dnia 20 maja 2013 r. E. M., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "[...]" oraz Spółka A zwrócili się do Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. o przyznanie wynagrodzenia w kwocie [...]zł za dozór wskazanych we wniosku pojazdów na parkingach prowadzonych przez wnioskodawców oraz o zwrot wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdów odholowanych przez Policję, Straż Miejską i Straż Graniczną na prowadzone przez wnioskodawców parkingi w okresie od lipca 2007 r. do chwili złożenia wniosku – w kwocie [...]zł, na którą składają się koszty utrzymania parkingów – w kwocie [...]zł oraz koszty holowania pojazdów w kwocie [...]zł.

W uzasadnieniu wniosku wnioskodawcy podali, iż w okresie od grudnia 2007 r. do września 2011 r. na prowadzone przez nich parkingi Policja oraz Straż Miejska i Straż Graniczna odholowały ok. 30 pojazdów z obszaru Miasta Ś., po które nie zgłosili się właściciele, a znaczna część tych pojazdów stała się własnością Skarbu Państwa z mocy prawa, jako pojazdy usunięte z drogi i nieodebrane przez osobę uprawnioną w terminie 6 miesięcy od daty usunięcia, na podstawie art. 130a ust. 10 u.p.r.d. obowiązującym do dnia 30 września 2010 r.

Pismem z dnia 6 czerwca 2013 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Ś. przekazał powyższy wniosek Prezydentowi Miasta Ś. jako organowi właściwemu do jego rozpoznania.

Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ś. uwzględnił częściowo wyżej opisane żądanie.

Na skutek wniesionego przez wnioskodawców zażalenia Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. sygnatura sprawy [...] uchyliło powyższe postanowienie i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania, zalecając temu organowi prowadzenia odrębnych postępowań wobec pojazdów usuniętych w trybie art. 50a oraz art. 130 u.p.r.d.

Ponownie rozpoznając sprawę i uwzględniając powyższe zalecenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Prezydent Miasta Ś. dokonał rozdziału pojazdów wyszczególnionych w ww. wniosku na pojazdy usunięte z drogi

w trybie art. 50a oraz w trybie art. 130a u.p.r.d., wobec których wszczęte zostały odrębne postępowania administracyjne.

Niniejsze postępowanie dotyczy pojazdów usuniętych w trybie art. 130a u.p.r.d.

W tej sprawie Prezydent Miasta Ś. w dniu [...] r. wydał postanowienie (znak [...]), w którym:

- w pkt I przyznał Spółka A wynagrodzenie za czynności związane

z parkowaniem na parkingu,

- w pkt II oddalił wniosek Spółka A w pozostałym zakresie,

- w pkt III oddalił wniosek E. M. w całości.

Na skutek rozpoznania wniesionego przez wnioskodawców zażalenia obejmującego ww. postanowienie w zakresie pkt II i III, Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło zaskarżone pkt II i III postanowienia Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. i przekazało w tym zakresie sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania.

Pismem z dnia 25 listopada 2015 r. organ I instancji zawiadomił wnioskodawców, w trybie art 10 § 1 K.p.a., o możliwości zapoznania się z materiałami postępowania i złożenia ewentualnych twierdzeń i wyjaśnień.

Wnioskodawcy z powyższej możliwości nie skorzystali.

W dniu 15 grudnia 2015 r. Prezydent Miasta Ś. wydał postanowienie, w którym - w pkt I oddalił wniosek Spółka A w całości oraz – w pkt II oddalił wniosek E. M. w całości. Na powyższe postanowienie wnioskodawcy złożyli zażalenie, po rozpatrzeniu którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło pkt I ww. postanowienia przekazując w tym zakresie sprawę organowi do ponownego rozpatrzenia oraz utrzymało je w mocy w zakresie pkt II.

Rozpoznając ponownie sprawę w wyniku powyższego rozstrzygnięcia Prezydent Miasta Ś. wydał wskazane na wstępie postanowienie z dnia [...] r., uzasadniając zawarte w nim rozstrzygnięcie w sposób następujący:

W ślad za stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji podziela poglądy wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 20 czerwca 2012 r. (sygn. akt II SA/Sz 466/12), iż "Przy ocenie ustalenia prawa do przyznania zwrotu wydatków związanych z dozorem należy mieć na uwadze stanowisko wyrażone w judykaturze, zgodnie z którym do nawiązania stosunku administracyjnego pomiędzy Skarbem Państwa a podmiotem prowadzącym parking strzeżony może dojść tylko wówczas, gdy parking ten spełnił określone kryteria i w związku z tym podmiot go prowadzący został wyznaczony (wybrany) do wykonywania dozoru nad umieszczanymi na tym parkingu pojazdami". Podziela także stanowisko zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 6 marca 2013 r. (sygn. akt II SA/GI 1008/12), zgodnie z którym "Gdyby okazało się, że pojazd został usunięty z drogi przez podmiot, który nie był wyznaczony przez starostę, czy też był on przechowywany na parkingu przez podmiot niewyznaczony przez starostę, wówczas należy przyjąć, że Skarb Państwa łączy z takimi podmiotami stosunek cywilnoprawny, a nie stosunek administracyjnoprawny. Konsekwencją tego stanu rzeczy jest możliwość ubiegania się o zapłatę należności powstałych z tego tytułu w trybie powództwa cywilnoprawnego, a nie na drodze administracyjnoprawnej".

W związku z powyższym, okolicznością wymagającą ustalenia w niniejszej sprawie było to, czy z żądaniem wynagrodzenia za dozór pojazdu w trybie ustawy

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji wystąpił podmiot, który łączy lub łączył ze Skarbem Państwa stosunek administracyjny.

Organ wskazuje, iż w okresie, w którym wnioskodawcy sprawowali dozór nad pojazdami wymienionymi w dołączonym do ich wniosku zestawieniu, obowiązywały

w Gminie Miasto Ś. dwa Zarządzenia Prezydenta Miasta Ś.:

1. Zarządzenie nr 701/2007 z dnia 19 września 2007 r. w sprawie wyznaczenia parkingów strzeżonych i jednostek usuwających pojazdy z drogi na koszt właściciela pojazdu w granicach administracyjnych miasta Ś.;

2. Zarządzenie nr 280/2009 z dnia 20 kwietnia 2009 r. w sprawie wyznaczenia parkingów strzeżonych i jednostek usuwających pojazdy z drogi na koszt właściciela pojazdu w granicach administracyjnych miasta Ś..

We wcześniej obowiązującym zarządzeniu nr 701/2007 do tego celu wyznaczona została m.in. firma "[...] — A. M." a w treści § 1 pkt 2 zarządzenia wskazane zostały parkingi przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...]. We wniosku z dnia 20 maja 2013r. wnioskodawcy podali, że "W 2003 r. usługi w zakresie dozorowania na parkingach strzeżonych pojazdów zholowanych przez Policję, Straż Miejską i Straż Graniczną z obszaru Miasta Ś. przejęły od przedsiębiorstwa Biuro Agencyjne "[...]" W. M., firmy "[...]" oraz "[...]" J. M.-K.. Powyższe odbyło się za zgodą Urzędu Miasta w Ś. z powiadomieniem Policji, Straży Miejskiej i Straży Granicznej." Z akt spraw, jak i z zaoferowanych przez stronę na tę okoliczność dowodów nie wynika jednak aby firma "[...]" przejęła od firmy "[...]" usługi w zakresie dozorowania na parkingach strzeżonych pojazdów zholowanych przez Policję, Straż Miejską i Straż Graniczną z obszaru Miasta Ś., ani tym bardziej nie wynika, aby odbyło się to za zgodą Urzędu Miasta w Ś. z powiadomieniem Policji, Straży Miejskiej i Straży Granicznej. Z zaoferowanych dowodów nie wynika także, aby w 2008 r. w miejsce dotychczas prowadzonych dwóch wymienionych wyżej firm powołano Spółkę A. W dokumentach tych brak też oparcia dla twierdzenia jakoby ww. Spółka kontynuowała działalność prowadzoną uprzednio w formie indywidualnej działalności gospodarczej, jak też nie wynika, aby o tym fakcie poinformowany został Urząd Miasta w Ś..

Organ I instancji stanął zatem na stanowisku, iż za okres poprzedzający wejście w życie zarządzenia nr 280/2009, tj. przed dniem 19 kwietnia 2009 r. nie można przypisać Spółka A statusu dozorcy, uprawniającego do żądania przyznania wynagrodzenia za dozór i zwrot wydatków w związku ze sprawowanym dozorem:Wobec powyższego organ uznał, iż w przypadku :

a) pojazdu marki [...] o nr rej. [...], usuniętego w dniu 15 grudnia 2007 r.

– wnioskodawca (Spółka "[...]") nie był w dniu usunięcia pojazdu podmiotem wyznaczonym do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów. Pojazd usunięto na parking, który nie był w użytkowaniu tego wnioskodawcy,

b) pojazdu marki [...] o nr rej. [...], usuniętego w dniu 20 lutego 2008 r.

– wnioskodawca nie był w dniu usunięcia pojazdu podmiotem wyznaczonym do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów. Pojazd usunięto na parking, który nie był w użytkowaniu wnioskodawcy,

c) pojazdu marki [...] o nr rej. [...], usuniętego z drogi w dniu 2 lipca 2008 r.

– wnioskodawca nie był w dniu usunięcia pojazdu podmiotem wyznaczonym do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów. Pojazd usunięto na parking, który nie był w użytkowaniu wnioskodawcy,

d) pojazdu marki [...] (winno być [...]) o nr rej. [...] - zgodnie z dyspozycją usunięcia pojazdu z dnia 24 października 2008 r. nr [...] pojazd usunięty został na podstawie art. 50a ustawy Prawo o ruchu drogowym,

e) pojazdu marki [...] o nr rej [...] - pojazd usunięty został na parking niewyznaczony w tym okresie czasu obowiązującym zarządzeniem; wnioskodawca nie był w dniu usunięcia tego pojazdu podmiotem wyznaczonym do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów,

f) pojazdu marki [...] o nr rej. [...] - zgodnie z dyspozycją usunięcia pojazdu z dnia 8 czerwca 2009 r. nr [...] - pojazd usunięty został na podstawie art.178a §1 KK (zabezpieczenie majątkowe),w związku z czym przypadek ten nie podlega rozpatrzeniu w przedmiotowym postępowaniu,

g) pojazdu marki [...] o nr rej. [...] - zgodnie z dyspozycją usunięcia pojazdu z dnia 24 października 2008 r. nr [...], pojazd usunięty został na podstawie art. 50a ustawy Prawo o ruchu drogowym,

h) pojazdu marki [...] o nr rej. [...], usuniętego w dniu 11 stycznia 2008 r.

– wnioskodawca nie był w dniu usunięcia pojazdu podmiotem wyznaczonym do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów. Pojazd usunięto na parking, który nie był w użytkowaniu wnioskodawcy,

i) pojazdu marki [...] o nr rej. [...], usuniętego w dniu 1 lutego 2008 r.

– wnioskodawca nie był w dniu usunięcia pojazdu podmiotem wyznaczonym do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów. Pojazd usunięto na parking, który nie był w użytkowaniu wnioskodawcy,

j) pojazdu [...] o nr rej. [...], usuniętego w dniu 17 maja 2008 r. – wnioskodawca nie był w dniu usunięcia pojazdu podmiotem wyznaczonym do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów. Pojazd usunięto na parking, który nie był w użytkowaniu wnioskodawcy,

k) pojazdu marki [...] o nr rej. [...], usuniętego w dniu 10 sierpnia 2008 r.

– wnioskodawca nie był w dniu usunięcia pojazdu podmiotem wyznaczonym do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów. Pojazd usunięto na parking, który nie był w użytkowaniu wnioskodawcy.

W tym stanie rzeczy wniosek Spółki A w zakresie dotyczącym wynagrodzenia za czynności związane z parkowaniem ww. pojazdów, usuniętych przed dniem 19 kwietnia 2009 r. należało oddalić.

"Spółka A bezzasadnie żąda przyznania zwrotu wydatków z tytułu dozoru, tj. całkowitych kosztów prowadzenia parkingu, gdyż dozoru pojazdów, usuwanych z dróg Gminy Miasto Ś. podmiot ten podjął się w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

W treści wniosku z dnia 20 maja 2013 r. wnioskodawca ten wskazał,

iż na prowadzonych parkingach dozorowane były nie tylko samochody usunięte z dróg Gminy Miasto Ś., lecz także inne pojazdy, w ramach umów cywilnoprawnych, które stanowiły ok. 25% wszystkich dozorowanych przez wnioskodawców pojazdów (8-10 z 30-40 ogółem dozorowanych). Wnioskodawca prowadził parkingi w celach zarobkowych. Uzasadnione jest zatem stwierdzenie, iż koszty funkcjonowania tych parkingów, m.in. koszty dzierżawy terenu, zatrudniania pracowników itp., wnioskodawca ponosiłby w związku z normalnym funkcjonowaniem parkingów, niezależnie od tego, czy oddawane byłyby mu w dozór pojazdy usuwane z dróg Gminy Miasto Ś.. Wnioskodawca nie wykazał aby jego wydatki były spowodowane parkowaniem wyłącznie tych pojazdów.

Z treści wniosku z 20 maja 2013 r. jednoznacznie wynika też, iż usługi

w zakresie dozorowania pojazdów na parkingach strzeżonych prowadzone były znacznie wcześniej, przed dniem 20 kwietnia 2009 r. (wejście w życie zarządzenia nr 280/2009 Prezydenta Miasta Ś.), co wskazuje, iż wnioskodawcy prowadzili wskazane parkingi przed rozpoczęciem przyjmowania na nie samochodów usuwanych z dróg Gminy Miasto Ś..

W wyniku rozpatrzenia zażalenia "Spółka A (dalej także: "Spółka" lub "wnioskodawca" na powyższe postanowienie Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze dalej: "Kolegium" lub "SKO" zaskarżonym do WSA w Szczecinie postanowieniem z dnia [...] r. , wydanym z powołaniem się na art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) dalej: "K.p.a.", art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca

1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599

t.j.)dalej: "u.p.e.a.", § 3 pkt 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego

2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 265),

w pkt 1 - uchyliło zaskarżone postanowienie w całości,

w pkt 2 - odmówiło zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdów usuniętych z dróg na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, z wniosku Spółka A z dnia 20 maja 2013 r., tj.:

- marki [...], nr rej. [...],

- marki [...], nr rej. [...],

- marki [...], nr rej. [...],

- marki [...], nr rej. [...],

- marki [...], nr rej. [...],

- marki [...], nr rej. [...],

- marki [...], nr rej. [...],

- marki [...] nr rej. [...],

- marki [...] nr rej. [...],

- marki [...] nr rej. [...],

- marki [...] nr rej. [...],

- marki [...] nr rej. [...],

- marki [...] nr rej. [...],

- marki [...] nr rej. [...],

- [...] nr rej. [...],

- marki [...] nr rej. [...].

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia Kolegium przedstawiło przebieg postępowania oraz przytoczone wyżej rozstrzygnięcie organu I instancji, wskazując,

że w świetle orzeczeń podjętych w przedmiotowej sprawie konieczne jest w pierwszej kolejności wyraźne zaznaczenie granic rozpoznania objętych niniejszym aktem. Przedmiotem rozpoznania jest wniosek "Spółki A w części dotyczącej żądania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdów przechowywanych na parkingach strzeżonych, wyznaczonych przez Prezydenta Miasta Ś. zarządzeniem nr 280/2009 do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d., prowadzonych przez Spółkę.

Kolegium przypomniało zatem, iż postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta Ś., po ponownym rozpatrzeniu sprawy, oddalił wniosek Spółki A w całości (pkt I) i oddalił wniosek E. M. w całości (pkt II). Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] r. uchyliło punkt I powyższego aktu i przekazało w tej części sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji oraz utrzymało w mocy punkt II ww. postanowienia Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. Powyższe rozstrzygnięcie wyznaczyło konieczny zakres rozpoznania sprawy, wskazując organowi I instancji powinność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie wydatków związanych z dozorem pojazdów przechowywanych przez Spółkę, w okresie wyznaczenia tego podmiotu do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d., tj. w okresie od dnia 20 kwietnia 2009 r., na parkingach przy ul. [...], [...] i ul. [...].

Dalej Kolegium wskazało podstawy faktyczne i prawne uprawomocnienia się rozstrzygnięcia przez Prezydenta Miasta Ś. wniosku z dnia 20 maja 2013 r.

w zakresie wynagrodzenia za dozór pojazdów na rzecz Spółki A, zawartego w postanowieniu z dnia [...] r., oraz oddalenia w całości wniosku E. M., jako podmiotu nieobjętego wyznaczeniem Prezydenta Miasta Ś. do przechowywania pojazdów usuniętych z dróg w warunkach art. 130a u.p.r.d. Aktem tym uznane zostało uprawnienie wyłącznie "Spółka A do wynagrodzenia za dozór wskazanych pojazdów, wykonywany od dnia obowiązywania zarządzenia Prezydenta Miasta Ś. nr 280/2009, którym wyznaczono Spółkę do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów w przypadkach, o których mowa w art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d., tj. w okresie od dnia 20 kwietnia 2009 r. na parkingach przy ul. [...], [...] i ul. [...]. Okres, za który przyznano wynagrodzenie za dozór pojazdów uwzględniał moment umieszczenia pojazdu na wskazanym w zarządzeniu parkingu (od 1 grudnia 2009 r. do 30 marca 2011 r. - w odniesieniu do parkingu przy ul. [...], od 20 kwietnia 2009 r. do 28 lutego 2011 r. w odniesieniu do parkingu przy ul. [...]).

Ten zakres wniosku z dnia 20 maja 2013 r. o przyznanie wynagrodzenia za dozór pojazdów został zatem ostatecznie i prawomocnie rozstrzygnięty decyzją Prezydenta Ś. z dnia [...] r. i nie podlegał ponownemu rozpoznaniu.

Postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. organ ten nadto ostatecznie przesądził o braku podstaw do formułowania żądania zapłaty odsetek od należności głównych objętych wnioskiem, wyjaśniając, iż do rozpatrywanego stosunku administracyjnoprawnego nie mają zastosowania przepisy art. 455 w zw. z art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, które kształtują stosunki stron umowy na płaszczyźnie cywilnoprawnej, nie mogą zaś kształtować praw lub obowiązków w sferze publicznoprawnej, ani też przepis art. 102 § 2 u.p.e.a., który konstytuuje prawo do żądania wynagrodzenia za dozór, jak też zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem, nie obejmuje natomiast ustalenia odsetek związanych z wynagrodzeniem i wydatkami. Ww. postanowienie w tym zakresie nie zostało zaskarżone.

W tym stanie rzeczy – zdaniem Kolegium - Prezydent Miasta Ś. uprawniony był do rozstrzygnięcia sprawy wyłącznie w części nierozstrzygniętej,

tj. w zakresie, dotyczącym ustalenia koniecznych wydatków związanych

z wykonywaniem dozoru pojazdów.

Mając powyższe na uwadze, organ I instancji wydał zaskarżone postanowienie z dnia [...] r.

W zażaleniu na powyższe postanowienie SKO z dnia [...] r., "Spółka A, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, zarzuciła:

. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że "Spółka A przysługiwał status dozorcy w rozumieniu przepisu art. 102 u.p.e.a., wyłącznie w okresie od dnia 20 kwietnia 2009 r. do dnia 30 marca 2011 r., jak też, że samochody parkujące na parkingach strzeżonych stanowiły ok. 25 % wszystkich dozorowanych przez wnioskodawców pojazdów;

. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj.: art. 104 § 2 oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak orzeczenia co do wniosku skarżącej w zakresie dotyczącym wynagrodzenia za czynności związane

z parkowaniem części objętych wnioskiem pojazdów;

- art. 102 § 2 u.p.e.a., w z w. z § 3 pkt 1 lit. a) i c) oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez orzeczenie o oddaleniu wniosku Spólki A w części dotyczącej zwrotu wydatków oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w okresie przed dniem

20 kwietnia 2009 r. i po dniu 30 marca 2011 r.

- art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 78 § 1, art. 79 § 1, art. 80

i art. 81 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie w sposób pozwalający na jej dokładne wyjaśnienie i załatwienie, w tym pominięcie wniosków dowodowych strony, w szczególności dowodu z przesłuchania E. M. i J. M.;

- art. 138 § 2 k.p.a. poprzez niezastosowanie się przez organ I instancji do wskazań Samorządowego Kolegium Odwoławczego w zakresie okoliczności, które należało wziąć pod uwagę przy ponownym rozpoznaniu sprawy.

Odnosząc się do powyższych zarzutów SKO wskazało, iż w analizie przedstawionego stanu faktycznego, w szczególności podstaw przyznania żądanego zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, Kolegium uwzględniło przepis art. 102 § 2 u.p.e.a., w związku z § 3 pkt 1 lit. a i c rozporządzenia rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Przyjęty tryb rozpoznania wniosków w tym zakresie wskazany został w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w składzie 7 sędziów NSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2010 r., sygn. akt I OPS 1/10. Tryb ten korespondował z obowiązującym do dnia 12 czerwca 2009 r. przepisem art. 130a ust. 10 u.p.r.d., zgodnie z którym pojazd usunięty w trybie określonym w ust. 1 lub 2 i nieodebrany przez uprawnioną osobę w terminie 6 miesięcy od dnia usunięcia uznaje się za porzucony z zamiarem wyzbycia się. Pojazd ten przechodzi na rzecz Skarbu Państwa z mocy ustawy. Inaczej też uregulowane były kompetencje organu egzekucyjnego w zakresie działu II rozdziału 6 u.p.e.a.,. Organem uprawnionym do orzeczenia o przyznaniu kosztów pozostawał na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a., w zw. z § 4 pkt 3 ww. rozporządzenia naczelnik urzędu skarbowego - w odniesieniu do przechowywania ruchomości innych niż określone w pkt 1 i 2 oraz likwidacji ruchomości innych niż określone w pkt 1.

W aktualnym stanie prawnym, przy poszanowaniu wskazanych reguł rozpoznania, realizacja wniosku podmiotu prowadzącego parking strzeżony o przyznanie kosztów związanych z przechowywaniem pojazdu, w trybie art. 102 § 2 u.p.e.a., jest dopuszczalna, w razie przejścia własności pojazdu na rzecz powiatu, na mocy postanowienia sądu orzekającego przepadek pojazdu, co wynika z powiązania przepisów § 3 ust. 1 lit. a powołanego rozporządzenia z dnia 28 lutego 2011 r., zezwalającego na stosowanie art. 102 § 2 u.p.e.a., wyłącznie w stosunku do ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa lub powiatu z przepisami przejściowymi ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (ustawa zmieniająca), a w szczególności jej art. 12 ust. 2, zgodnie z którym w przypadkach, w których termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, przepis art. 11 stosuje się odpowiednio. Wedle zaś przepisu art. 11 ust. 1 ustawy zmieniającej, w przypadkach, w których bieg terminu określonego w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, rozpoczął się i nie zakończył przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, przepadek pojazdów orzeka się na rzecz powiatu. Wymogiem zatem realizacji uprawnienia z art. 102 § 2 u.p.e.a., w aktualnym stanie prawnym, jest uprzednie orzeczenie o przepadku pojazdu na rzecz powiatu, jednakże podmiotem, który może z tego uprawnienia skorzystać jest wyłącznie jednostka prowadząca parking strzeżony, wyznaczona przez starostę. Tylko bowiem taki podmiot może być uznany za legalnego przechowawcę pojazdu,

a konsekwentnie - za dozorcę w rozumieniu przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a.

Wskazanie parkingu strzeżonego wedle przytoczonych regulacji jest zatem warunkiem koniecznym domagania się przyznania uprawnienia z art. 102 § 2 u.p.e.a., albowiem tylko wówczas nawiązany zostaje stosunek administracyjnoprawny pomiędzy podmiotem prowadzącym parking strzeżony a starostą, uprawniający do domagania się spełnienia świadczenia za przechowywanie pojazdu w trybie administracyjnoprawnym.

Powyższe uprawnia do uzasadnionego zwrotu wydatków poniesionych w związku z dozorowaniem pojazdów w okresie trwania stosunku administracyjnoprawnego pomiędzy "Spółka A, a Prezydentem Miasta Ś.. Ograniczenie okresu dozorowania pojazdów w tym konkretnym stanie faktycznym wynika natomiast z zaprzestania pełnienia tej funkcji przez Spółkę.

Dlatego też, analogicznie jak w odniesieniu do wynagrodzenia za dozór pojazdów, zwrot koniecznych wydatków mógł być uwzględniony w stosunku do pojazdów przechowywanych w okresie od dnia 20 kwietnia 2009 r. do dnia 30 marca 2011 r., tj. od chwili wyznaczenia Spółka A na przechowawcę pojazdów do dnia zaprzestania pełnienia tego świadczenia przez Spółkę. Oznacza to, że uprawnienie Spółka A do zwrotu koniecznych wydatków ograniczone zostało do następujących pojazdów, usuniętych z dróg w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 i 2 u.p.r.d., w okresie pełnienia przez Spółkę funkcji przechowawcy w ramach stosunku administracyjnoprawnego, a to:

- marki [...], nr rej. [...], od dnia 1 grudnia 2009 r. do 30 marca 2011 r.;

- marki [...], nr rej. [...], od dnia 1 grudnia 2009 r. do 30 marca 2011 r.,

- marki [...], nr rej. [...], od dnia 1 grudnia 2009 r. do 30 marca 2011 r.,

- marki [...], nr rej. [...], od dnia 20 kwietnia 2009 r. do 28 lutego

2011 r.,

- marki [...], nr rej. [...], od dnia 1 grudnia 2009 r. do 30 marca 2011 r.,

- marki [...], nr rej. [...], od dnia 1 grudnia 2009 r. do 30 marca 2011 r.,

- marki [...], nr rej. [...], od dnia 1 grudnia 2009 r. do 30 marca 2011 r.

W odniesieniu do pozostałych pojazdów nie przysługuje Spółce uprawnienie do zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, albowiem piecza nad nimi nie była sprawowana w okresie trwania stosunku administracyjnoprawnego. Dotyczy to następujących pojazdów:

- [...] nr rej. [...],

- [...] nr rej. [...],

- [...] nr rej. [...],

- [...] nr rej. [...],

- [...] nr rej. [...],

- [...] nr rej. [...],

- [...] nr rej. [...],

- [...] nr rej. [...],

- [...] nr rej. [...].

Ustalona należność powinna odpowiadać rzeczywistym, konkretnym i wykazanym wydatkom poniesionym przez podmiot wykonujący dozór. Wnioskiem z dnia 20 maja 2013 r. "Spółka A zażądała zwrotu wydatków w kwocie [...]zł, w tym kwoty [...]zł obejmującej koszty najmu gruntów pod parkingi oraz kwoty [...]zł obejmującej koszt zatrudnienia pracowników do obsługi parkingów. Dodatkowo zażądała kwoty [...]zł za holowanie pojazdów. W ramach kosztów utrzymania parkingów Spółka ujęła parking przy ul. [...] ([...] zł), ul. [...] ([...] zł), ul. [...] ([...] zł). Jednocześnie wnioskodawca skonkretyzował wydatki związane z holowaniem pojazdów, wskazując iż składają się nań następujące kwoty: [...] zł – koszt holowania pojazdów w 2008 r. z parkingu przy ul. [...] na parking przy ul. [...]; [...] zł – koszt holowania pojazdów w 2009 r. z parkingu przy ul. [...] na parking przy ul. [...] oraz [...] zł – koszt holowania pojazdów w dniu 24 Listopada 2011 r. z parkingu przy ul. [...] na parking przy ul. [...].

Odnosząc się do powyższych żądań Kolegium wskazało, iż parking przy ul. [...] nie był objęty zarządzeniem Prezydenta Miasta Ś. nr 280/2009, a nadto poza zakresem uprawnienia wynikającego ze stosunku administracyjnoprawnego pozostają koszty holowania pojazdów w 2008 r. Dalej, skoro już w 2009 r. zaistniała potrzeba przetransportowania pojazdów na parking przy ul. [...] z parkingu przy ul. [...], który jak wskazał wnioskodawca prowadził od 1 grudnia 2009 r., a uwzględniony został w zarządzeniu z dnia 20 kwietnia 2009 r., to przyjąć należy, iż odpowiedzialność za zorganizowanie miejsca parkowania pojazdów spoczywała wyłącznie na przechowawcy. Niezależnie od powyższego, w ocenie Kolegium, tak wskazane wydatki nie mieszczą się w granicach wydatków bezpośrednio poniesionych w związku z przechowywanym mieniem, w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a. Wykazywane jako poniesione przez wnioskodawcę wydatki związane są z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą, a nie z rzeczywistym koniecznym nakładem poniesionym w związku z utrzymaniem konkretnego dozorowanego pojazdu. Kryteria wyznaczenia parkingu strzeżonego, w stanie prawnym obowiązującym w dacie wyznaczenia "Spółka A, określał przepis art. 130a ust. 5d ustawy Prawo o ruchu drogowym. Istotne wydatki poniesione i ponoszone w trakcie funkcjonowania parkingu, związane z zapewnieniem miejsca parkowania dla wskazanych pojazdów, obciążają podmiot prowadzący działalność w tym zakresie, a zyskiem przedsiębiorcy ze świadczonej usługi była opłata za parkowanie pojazdów uiszczana przez właściciela, który odebrał pojazd. W sytuacji, jak rozpatrywana w niniejszym postępowaniu, gdy pojazdy nie zostały odebrane przez ich właścicieli świadczeniem za przechowywanie pojazdów jest wynagrodzenie przyznawane w trybie art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w ramach którego właśnie uwzględniane jest świadczenie dozorcy w postaci zapewnienia miejsca przechowywania pojazdu jak też w postaci pieczy nad dozorowanym pojazdem. Te składniki nie mogą zatem, w ocenie Kolegium, stanowić jednocześnie koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru. Wydatki konieczne, do zwrotu których przysługuje dozorcy odrębne uprawnienie, muszą być poniesione w celu utrzymania pojazdu i niepogarszania jego stanu wynikającego z warunków przechowywania, zabezpieczenia ładunku, jeśli znajduje się w pojeździe, przed uszkodzeniem, zniszczeniem lub czynem zabronionym w czasie przechowywania, aż do momentu wydania pojazdu osobie uprawnionej, uzupełnienie płynów, olejów, powietrza w ogumieniu, mycie pojazdu i tym podobne wydatki, które bezpośrednio związane są z konkretnym pojazdem, jak też z zapewnieniem specjalnego miejsca jego przechowywania lub dodatkowych zabezpieczeń wynikających ze stanu i rodzaju pojazdu oraz ewentualnego załadunku pojazdu ponad standard, do którego zapewnienia zobowiązany jest podmiot wyznaczony przez starostę.

W związku z faktem, iż skonkretyzowane przez Spółka A wydatki nie mieszczą się w tak rozumianych granicach przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a.

w zakresie wnioskowanego składnika uprawnienia zeń wynikającego, a to w zakresie przyznania zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorowanym mieniem, Kolegium odmówiło przyznania należności wskazanej przez Spółkę z rozważanego tytułu.

Organ II instancji wskazał również, iż akt wyznaczenia wiąże nie tylko w zakresie wskazania podmiotu właściwego do przechowywania pojazdów, ale także miejsca ich przechowywania. Potrzeba przetransportowania pojazdów na inne parkingi, wynikła z utraty tytułu prawnego do wyznaczonego miejsca ich przechowywania, dokonana w czasie obowiązywania stosunku wyznaczenia, opartego na zawartej w ofercie i potwierdzonej w zarządzeniu nr 280/2009 Prezydenta Miasta Ś. lokalizacji parkingów (przy ul. [...], [...], ul [...] w Ś.), nie jest wydatkiem, za który odpowiedzialność ponosi Powiat. Obowiązkiem podmiotu wyznaczonego było zapewnienie miejsca przechowywania pojazdów, a wola zmiany tego miejsca, nawet z przyczyn koniecznych leżących po stronie przechowawcy, rodzi wyłącznie koszty obciążające jego samego. "Spółka A pozostawała w chwili przetransportowania w 2009 r. podmiotem wyznaczonym do przechowywania pojazdów w miejscach wskazanych zarządzeniem Prezydenta Miasta Ś. nr [...], zaoferowanych przez Spółkę w złożonej ofercie i wiążących

w ramach nawiązanego tym zarządzeniem stosunku administracyjnoprawnego. Niemożność wywiązania się z obowiązków przechowawcy obligowała Spółkę do wystąpienia do organu właściwego w sprawie wyznaczenia o zwolnienie z tego obowiązku.

Nie znajduje zatem uznania SKO żądanie wnioskodawcy zwrotu wnioskowanych kosztów tytułem koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdów przechowywanych na parkingu strzeżonym w okresie objętym wskazanym wnioskiem z dnia 20 maja 2013 r..

Uchylenie punktu I zaskarżonego postanowienia Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. uzasadnione jest podnoszonym wyżej, uzasadnionym w postanowieniu Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. ponownym objęciem zaskarżonym rozstrzygnięciem Prezydenta Miasta Ś., dotyczącym przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów, tej części wniosku, który został już prawomocnie rozpatrzony. Przyznanie bowiem wynagrodzenia za pojazdy wymienione w postanowieniu z dnia [...] r. i w oznaczonych granicach czasowych, stanowi rozstrzygnięcie wniosku w tym zakresie. Z uzasadnienia tego postanowienia wynika z jakich powodów organ nie uznał uprawnienia Spółki A do wynagrodzenia za pozostałe pojazdy, a postanowienie to nie zostało przez Spółkę zaskarżone. Nie ma podstaw do ponownego rozstrzygania w kwestii już rozstrzygniętej ww. postanowieniem Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. Ponowne rozstrzygnięcie w tym zakresie otwiera nieuprawnioną ponowną polemikę z aktem ostatecznym załatwiającym sprawę w zakresie w nim wskazanym, tj. w zakresie wynagrodzenia za przechowywanie pojazdów. Poza tym Kolegium wskazuje, że postanowieniem o oddaleniu wniosku organ I instancji objął pojazdy, poddane odrębnemu postępowaniu prowadzonemu w odniesieniu do pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 50a u.p.r.d., a to [...] nr rej. [...] (we wniosku [...]), [...] nr rej. [...] (we wniosku [...]).

Kolegium wskazało też, iż postanowieniem z dnia [...] r.,

nr [...], wydanym w odrębnym postępowaniu, ostatecznie

i prawomocnie rozstrzygnęło wniosek z dnia 20 maja 2013 r. o wydanie postanowienia w sprawie zwrotu wydatków związanych z wykonaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów usuniętych na podstawie art. 50a u.p.r.d., tj.

- [...], nr rej. [...] – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 24 października 2008 r.

- [...], nr rej. [...] – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 28 października 2009 r.

- [...], nr rej. [...] – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 30 marca 2010 r.

- [...], nr rej. [...] – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 29 września

2010 r.

- [...], nr rej. [...] – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 07 października 2010 r.

- [...], nr rej. [...] – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 09 grudnia 2010 r.

- [...], [...], bez tablic – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 11 lutego

2011 r.

- [...], nr rej. [...] – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 24 sierpnia 2011 r.

- [...], nr rej. [...] – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 10 sierpnia

2011 r.

- [...], nr rej. [...] – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 18 października 2009 r.

- [...], bez tablic – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 29 sierpnia 2011 r.

- [...], nr rej. [...] – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 9 września

2011 r.

- [...], nr rej. [...] – dyspozycja usunięcia pojazdu z dnia 26 września 2011 r.,

oraz utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r., nr [...] orzekające o zwrocie wniosku E. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą [...] oraz Spółki A w przedmiocie wyżej wskazanym.

Pismem z dnia 9 listopada 2017 r. Spółka A reprezentowane przez adw. J. K., złożyła skargę na wyżej opisaną decyzję SKO w S. z dnia [...] r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zarzucając jej:

1) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 104 § 2, art. 16 § 1 i 3, art. 138 § 1 pkt 3, art. 107 § 1 pkt 6 i art. 107 § 3 K.p.a. poprzez nieuzasadniony brak merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie wniosku "Spółki A w części dotyczącej zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w okresie przed dniem 20 kwietnia 2009 r. oraz po dniu 30 marca 2011 r., a także odsetek związanych z wydatkami i wynagrodzeniem za dozór oraz wydanie rozstrzygnięcia odmawiającego zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem pojazdów w tym zakresie, pomimo braku merytorycznego rozpoznania sprawy,

2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 104 § 2 oraz art. 107 § 1 k.p.a. poprzez brak orzeczenia co do części wniosku skarżącej w zakresie wynagrodzenia za dozór pojazdów objętych wnioskiem wraz z odsetkami ustawowymi,

3) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 102 § 2 u.p.e.a. w zw. z § 3 pkt 1 lit. a) i c) oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez orzeczenie o oddaleniu wniosku "Spółka A w części dotyczącej zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów w okresie przed dniem 20 kwietnia 2009 r. oraz po dniu 28 lutego 2011 r. - w przypadku pojazdu marki [...] nr rej. [...] oraz w okresie przed dniem 1 grudnia 2009 r. oraz po dniu 30 marca 2011 r. - w przypadku pozostałych samochodów objętych wnioskiem,

4) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy,

tj. art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 136 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie w sposób pozwalający na jej dokładne wyjaśnienie i załatwienie, brak uzupełnienia postępowania dowodowego przez organ odwoławczy, w tym pominięcie wniosków dowodowych strony zgłaszanych w toku postępowania, w szczególności dowodu z przesłuchania E. M. i J. M., a także brak ustalenia jaki odsetek pojazdów przechowywanych na parkingach wnioskodawcy stanowiły pojazdy usunięte w trybie art. 130a u.p.r.d.;

5) błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuzasadnionym przyjęciu, że:

- Spółce A przysługiwał status dozorcy w rozumieniu przepisu art, 102 § 2 u.p.e.a. wyłącznie w okresie od dnia 20 kwietnia 2009 r. do dnia 30 marca 2011 r. i tylko w zakresie dozoru na parkingach przy ul. [...], ul. [...] i ul. [...] w Ś.,

- wydatki poniesione przez Spółkę A nie mieszczą się w granicach bezpośrednio poniesionych w związku z przechowywanym mieniem w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a.,

- wnioskiem niniejszej sprawy objęte jest żądanie zwrotu wydatków koniecznych związanych z dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdów marki [...] nr. rej. [...] oraz [...] nr rej. [...], co do których prawomocnie orzeczono postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., sygn. [...]

W uzasadnieniu skargi obszernie rozwinięto powyższe zarzuty, stwierdzając w konkluzji , iż zaskarżone postanowienie nie może się ostać w obrocie prawnym, albowiem obarczone jest licznymi błędami o charakterze proceduralnym i błędami w ustaleniach faktycznych, które miały istotny wpływ na wynik sprawy.

Podsumowując powyższe zarzuty skarżący zaznaczył, iż organ nie rozpoznał

w całości materii sprawy objętej wnioskiem Spółki A w kwestii żądania zwrotu koniecznych wydatków związanych z dozorem oraz wynagrodzenie za dozór pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130a Prawa o ruchu drogowym.

Błędnie uznano, iż fakt niezaskarżenia postanowienia Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. w zakresie przyznającym wynagrodzenie za dozór pojazdów (punkt I postanowienia), zamknął drogę do domagania się - w niniejszym postępowaniu - przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów w części nie objętej przyznaniem.

Rażąco błędnie organ II instancji przyjął również, iż przymiot prawomocności

i ostateczności uzyskało orzeczenie o braku podstaw do formułowania przez Spółkę żądania zapłaty odsetek, a także żądanie zwrotu wydatków koniecznych związanych dozorem oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...]. Pomimo błędnego uznania, że postępowanie administracyjne zostało co do wskazanych kwestii ostatecznie i prawomocnie zakończone, postępowania odwoławczego nie umorzono.

Niesłusznie ograniczono zakres rozpoznania niniejszej sprawy do okresu rozpoczynającego się od wyznaczenia Spółka A zarządzeniem do przyjmowania i przechowywania usuniętych pojazdów, to jest od 20 kwietnia 2009 r.

Nie przeprowadzono w sprawie uzupełniającego postępowania dowodowego ograniczając się do dowolnej i ukierunkowanej na z góry przyjętą tezę oceny dowodów, szczególności nie przesłuchano, pomimo wniosku Spółki [...] oraz E. M.. Nie ustosunkowano się także do części zarzutów skarżącej.

W konsekwencji błędnie ustalono okres, w którym Spółka A pozostawała dozorcą w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a. oraz zakres przedmiotowy tego stosunku.

Organ II instancji, nie dokonał w niniejszej sprawie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie przeprowadził wymaganego uzupełniającego postępowania dowodowego oraz nie ustosunkował się do części zarzutów skarżącej opierając rozstrzygnięcie na powierzchownie zebranym i ocenionym w sposób dowolny materiale dowodowym, naruszając tym samym przepisy postępowania, tj. art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 136 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.").

Przedmiotem niniejszej kontroli Sądu jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego uchylające opisane na wstępie postanowienie Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. w całości i odmawiające zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru szesnastu pojazdów usuniętych z dróg na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, o co skarżąca Spółka A wystąpiła wnioskiem z dnia 20 maja 2013 r. Przesłankami tego rozstrzygnięcia było uznanie przez organ odwoławczy, iż całe należne Spółce wynagrodzenie za dozór pojazdów zostało jej przyznane postanowieniem Prezydenta Miasta Ś. z [...] r., które w tym zakresie uzyskało walor ostateczności i prawomocności oraz stwierdzenie, że Spółce nie przysługuje zwrot wydatków zdefiniowanych w ww. wniosku Spółki z 20 maja 2013 r. jako koszt prowadzenia parkingów, obejmujących koszt dzierżawy gruntów oraz wynagrodzenie zatrudnionych pracowników. Za bezzasadne SKO uznało również żądanie odsetek od kwot roszczeń wskazanych w ww. wniosku.

Badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia nie dało podstaw do stwierdzenia, iż jest ono dotknięte uchybieniem uzasadniającym jego wzruszenie, a tym samym skarga "Spółka A nie mogła zostać uwzględniona.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art. 102 § 2 u.p.e.a., w zw. z § 3 pkt. 1 lit. a rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. Nr 46, poz. 265) oraz art. 130a ust. 10 f ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1260 ze zm.).

Zgodnie z art. 102 § 2 u.p.e.a. organ egzekucyjny przyzna na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru, chyba że dozorcą jest jedna z osób wymienionych w art. 101 § 1 powołanej ustawy.

Należy podkreślić, że ww. przepis nie określa żadnych kryteriów i zasad przyznawania zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru.

W orzecznictwie przyjmuje się, że zwrot koniecznych wydatków powinien być odpowiedni do okoliczności dotyczących konkretnego dozorcy, parkingu i pojazdu, a więc odpowiedni do realiów konkretnego przypadku. Wydatki powinny być przy tym konieczne ze względu na cel i warunki wykonywanego dozoru (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2009 r. sygn. akt I OSK 1214/08, LEX nr 513111, wyrok NSA z dnia 6 sierpnia 2009r, I OSK 1108/08, wyrok NSA z dnia 2 lipca 2008r, I OSK 62/08).

Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu II instancji, iż w rozpatrywanej sprawie zwrot koniecznych wydatków mógł być uwzględniony w stosunku do pojazdów, usuniętych z dróg w warunkach przepisu art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo

o ruchu drogowym, przechowywanych w okresie od dnia 20 kwietnia 2009 r. do dnia

30 marca 2011 r., a zatem jedynie od chwili wyznaczenia Spółka A na przechowawcę pojazdów do dnia zaprzestania pełnienia tego zadania przez Spółkę i powierzenia ich przechowywania - aktem Prezydenta Miasta Ś. - innemu podmiotowi.

Okoliczność ta, tj. władcze wyznaczenie Spółki zarządzeniem Prezydenta Ś. z dnia [...] r. nr [...] spowodowała powstanie stosunku administracyjnoprawnego między Spółką a wskazanym organem. Tylko do takiej relacji odnoszą się bowiem wskazane wyżej przepisy, w oparciu o które prowadzone było postępowanie i wydawane rozstrzygnięcie.

Sąd podziela również stanowisko SKO, iż wskazane przez stronę skarżącą wydatki obejmujące koszty: najmu gruntów pod parkingi, zatrudnienia pracowników

do obsługi parkingów oraz przetransportowania nie mieszczą się w granicach wydatków bezpośrednio poniesionych w związku z przechowywanym mieniem, w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu II instancji, że ww. wydatki związane są z prowadzoną przez stronę skarżącą działalnością gospodarczą, a nie z rzeczywistymi koniecznymi wydatkami poniesionymi w ścisłym związku z utrzymaniem konkretnego dozorowanego pojazdu. Z uwagi na powyższe okoliczności rozstrzygnięcie organu, w którym odmówił stronie skarżącej zwrotu wydatków wskazanych przez nią we wniosku z dnia 20 maja 2013 r., uznać należy za prawidłowe.

Sąd nie podzielił także zarzutu strony skarżącej, iż błędnie uznano, że fakt niezaskarżenia postanowienia Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. w zakresie przyznającym wynagrodzenie za dozór pojazdów (pkt 1 postanowienia) uniemożliwia domagania się w niniejszym postępowaniu przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdów w części nieobjętej przyznaniem. Należy zauważyć, że rozstrzygnięcie zawarte w pkt. 1 ww. postanowienia Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. , utrzymane w mocy postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., zawiera w sentencji niekompletne rozstrzygnięcie, gdyż rozstrzyga tylko co do części wniosku Spółki, tj. przyznaje wynagrodzenie tylko za czynności związane z parkowaniem siedmiu pojazdów, podczas gdy wnioskiem z dnia 20 maja 2013 r. objęto dwadzieścia trzy pojazdy. Jednak, zdaniem Sądu, mimo braku w sentencji orzeczenia co do wynagrodzenia dotyczącego pozostałych pojazdów, to uzasadnienie postanowienia nie pozostawia wątpliwości, że organ

w odniesieniu do tych pojazdów stwierdził, że żądanie przyznanie wynagrodzenia

w pozostałym zakresie jest nieuprawnione. Należy podkreślić, że postanowienie, rozstrzygające sprawę co do istoty, wydane w toku postępowania administracyjnego, składa się z sentencji (rozstrzygnięcia) oraz uzasadnienia, które jest rozwinięciem tego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu nie budzi w sprawie wątpliwości, że Prezydent odmówił przyznania wynagrodzenia w zakresie pozostałych pojazdów, o których mowa we wniosku Spółki z dnia 20 maja 2013 r., poza siedmioma wymienionymi w pkt. 1 tego postanowienia. Dlatego też Sąd, dostrzegając wadliwość w tym zakresie, uznał, że nie miała ona wpływu na wynik sprawy, a tym bardziej istotnego wpływu, który pozwoliłby Sądowi na uchylenie zaskarżonego postanowienia na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. W zaskarżonym obecnie postanowieniu organ wyjaśnił też, iż Spółce nie przysługuje wynagrodzenie za dozór pozostałych wskazanych we wniosku z 20 maja 2013 r. pojazdów ze względu na nie objęcie ich stosunkiem administracyjnoprawnym powstałym w wyniku powierzenia Spółce dozoru pojazdów zarządzeniem Prezydenta Ś. z 20 kwietnia 2009 r. Należy zauważyć, że "Spółka A jest odrębnym podmiotem od osób fizycznych wykonujących dozór na podstawie wcześniejszego zarządzenia Prezydenta Ś. nr [...] z dnia 19 września 2007 r. Zarządzenie to nie wskazywało Spółki jako dozorcy pojazdów zatem nie statuowało stosunku administracyjnoprawnego między Spółką a organem (prezydentem Ś.). Z tego względu też za chybione uznać należy zwarte w skardze zarzuty niewyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy przez nieprzesłuchanie wskazanych przez Spółkę świadków, tj. E. M. oraz J. M. jak też niezbadanie jaką część pojazdów przechowywanych na prowadzonych przez Spółkę parkingach stanowiły pojazdy ściągnięte tam w trybie art. 130a u.p.r.d.

Bezzasadny jest również, zdaniem Sądu, zarzut błędnego uznania przez organ, że orzeczenie o braku podstaw do formułowania żądania zapłaty odsetek od należności głównych objętych ww. wnioskiem oraz zwrotu wydatków związanych z dozorem i wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...] – posiada przymiot prawomocności. Z treści załączonego do akt sprawy ostatecznego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. wynika jednoznacznie, że przesądzony został brak podstaw do żądania zapłaty przedmiotowych odsetek z uwagi na fakt, że do stosunku administracyjnoprawnego łączącego Spółka A z organem, nie mają zastosowania przepisy art. 455 w zw. z art. 481 § 1 Kodeksu cywilnego, które kształtują stosunki stron umowy na płaszczyźnie cywilnoprawnej, jak też przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie obejmuje ustalania odsetek związanych z wynagrodzeniem i wydatkami za dozór pojazdu. W przywołanym wyżej postanowieniu z dnia [...] r. przyznano stronie skarżącej wynagrodzenie za dozór pojazdu marki [...] w kwocie [...]zł, co - jak już wyżej wskazano - nie zostało przez Spółkę zakwestionowane w odwołaniu od ww. postanowienia, natomiast sprawa zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru tego pojazdu stanowiła przedmiot rozpoznania w postępowaniu zakończonym wydaniem zaskarżonego postanowienia z dnia [...] r.

Za nietrafny uznać także należy zarzut błędu w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że niniejsza sprawa dotyczy żądania zwrotu wydatków związanych z wykonywaniem dozoru pojazdu marki [...] nr rej. [...] oraz [...] nr rej. [...]. Organ, w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, wskazał bowiem wyraźnie, że pojazdy te poddane zostały odrębnemu postępowaniu prowadzonemu w odniesieniu do pojazdów usuniętych z dróg w trybie art. 50a ustawy Prawo o ruchu drogowym, w związku z czym brak było podstaw do orzekania w przedmiocie żądania zwrotu przedmiotowych wydatków w stosunku do ww. pojazdów w niniejszym postępowaniu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi dotyczących głównie braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i pominięcia wniosków dowodowych strony powtórzyć należy, iż są one niezasadne. Zdaniem Sądu, organ zebrał, rozpatrzył i ocenił materiał dowodowy w sposób prawidłowy i wystarczający dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia z zachowaniem reguł określonych w art. 7 i art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., czemu dał wyraz w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę.