Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 496/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2008-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: Art. 10 par. 1, art. 32, art. 40 par. 2.
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: Art. 145 par. 1 pkt 1 lit. b, art. 134 par. 1, art. 135, oraz art. 152, art. 200 i 205 par. 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Robert Sawuła Sędziowie NSA Ryszard Bryk /spr./ AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Paweł Kozik po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 26 lutego 2008 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o warunkach zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję i utrzymaną nią w mocy decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2006 r. nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej A. Sp. z o.o. koszty postępowania sądowego w kwocie 455,- zł /słownie: czterysta pięćdziesiąt pięć złotych/.


UZASADNIENIE

II SA/Rz 496/07

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi K.G.I. Spółki z o.o. z siedzibą w K. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr SKO.[...] z dnia [...] r. – utrzymująca w mocy decyzję własną nr SKO.[...] z dnia [...] r. stwierdzającą nieważność decyzji Prezydenta Miasta Nr [...] z dnia [...]r. ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalno-usługowego wraz z niezbędnymi urządzeniami techniczno-budowlanymi oraz zjazdu z ul. L. na działkę nr 416/7, przy ul. L. w K.

W podstawie prawnej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podano, że postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności powołanej wyżej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r. zostało wszczęte na wniosek Z.Ś. z dnia [...]r. Decyzją z dnia [...] r., wydaną w pierwszej instancji, Kolegium stwierdziło nieważność w/w decyzji Prezydenta Miasta, a w jej uzasadnieniu podano, iż jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa, wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Rażące naruszenie prawa polega na ustaleniu przez organ warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji pomimo niespełnienia w sprawie ustawowych warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 oraz art. 54 pkt 2 litera c w zw. z art. 64 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm./.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy /art. 127 § 3 k.p.a./, K.G.I. Spółka z o.o. w K. wniosła o uchylenie decyzji Kolegium z dnia [...]r. i wydanie decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] r.

Skarżąca Spółka podniosła, że decyzja Prezydenta Miasta ustalająca warunki zabudowy dla zamierzonej inwestycji jest zgodna z przepisami ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i przepisami odrębnymi.

W uzasadnieniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakwestionowano stanowisko Kolegium, że nie ma kontynuacji funkcji i rozwiązań komunikacyjnych dla zamierzonej inwestycji, o czym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Odnosząc się do tego, skarżąca Spółka wywodziła, iż prawodawca nie stworzył legalnej definicji kontynuacji funkcji, zatem pozostawił organowi pewną swobodę co do jej rozumienia, co równocześnie wyklucza możliwość kwalifikowania rozstrzygnięć organu jako rażące naruszenie prawa. Ponadto zarzucono nadinterpretację przez Kolegium art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy.

W konkluzji K.G.I. stwierdziła, że ewentualny spór interpretacyjny może jedynie świadczyć o naruszeniu prawa, ale nie o kwalifikowanym naruszeniu prawa.

Ponownie rozpatrując sprawę, Kolegium na wstępie stwierdziło, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest postępowaniem nadzwyczajnym, bowiem celem tego postępowania jest usunięcie z obrotu prawnego decyzji dotkniętej istotną wadą. Przesłanki stwierdzenia nieważności określa art. 156 § 1 k.p.a., zatem do stwierdzenia nieważności decyzji może dojść wyłącznie w przypadku stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w tym przepisie.

Art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć sytuację, gdy w stanie prawnym nie budzącym wątpliwości co do jego rozumienia wydaje się decyzję, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów. Treść decyzji można określić jako przeciwstawiającą się tym przepisom, na podstawie których została wydana. W orzecznictwie NSA utrwalony jest pogląd, że decyzja rażąco narusza prawo, gdy rozstrzygnięcie sprawy jest ewidentnie sprzeczne z wyraźnym nie budzącym wątpliwości przepisem.

Przechodząc do istoty sprawy, Kolegium nawiązując do art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przytoczyło, iż planowana inwestycja przewidziana jest do realizacji na terenie istniejącego osiedla jednorodzinnej zabudowy mieszkaniowej, bez żadnych obiektów usługowych.

Działki bezpośrednio sąsiadujące z działką inwestora są zabudowane wolnostojącymi budynkami mieszkalnymi, o niewielkiej powierzchni zabudowy.

Zrealizowane zostały na terenie przeznaczonym w nieobowiązującym obecnie Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego Miasta K., głównie pod budownictwo mieszkaniowe jednorodzinne, zatem wprowadzenie funkcji usługowej i mieszkaniowej o dużej zwartej powierzchni zabudowy na tym obszarze nie znajduje żadnego uzasadnienia wobec istniejącej na tym terenie jednorodnej funkcji jednorodzinnej mieszkaniowej. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy – cech i parametrów o charakterze urbanistycznym /zagospodarowanie terenu/ i architektonicznym /ukształtowanie wzniesionych obiektów/.

Reguły ustalania cech nowej zabudowy określone zostały na podstawie delegacji ustawowej /art. 61 ust. 6/ w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz. U. Nr 164, poz. 1588/. Stosownie do § 3 tegoż rozporządzenia, organ wyznacza na stosownej kopii mapy, wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy obszar analizowany w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem, nie mniejszej niż 50 m. Zdaniem Kolegium, powstająca na terenie zabudowanym nowa zabudowa powinna odpowiadać parametrom, gabarytom i cechom istniejącej zabudowy. W analizowanej sprawie projektowana inwestycja w zakresie kontynuacji funkcji, gabarytów i cech zabudowy rażąco narusza art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ulice S., L. i M.Z. w obszarze analizowanym, wyodrębniają obszar podzielony na niewielkie działki budowlane, obecnie w znacznej części zabudowane pojedynczymi obiektami budowlanymi. Istniejące dotychczas ukształtowanie terenu tworzy harmonijną całość. Wprowadzenie na ten obszar wnioskowanej inwestycji w sposób rażący zburzy dotychczasowy ład przestrzenny i funkcjonalny tego obszaru. Naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1 w/w ustawy jest zatem istotne i stanowi ustawową pozytywną przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Poza tym, Prezydent Miasta K. w decyzji z dnia [..]r. faktycznie nie ustalił warunków komunikacyjnych, koniecznych do obsługi planowanej inwestycji, zwłaszcza z uwagi na pełnienie przez nią funkcji użyteczności publicznej. Wymóg ten wynika z art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, który stanowi, że decyzja o warunkach zabudowy określa m. innymi warunki w zakresie obsługi infrastruktury technicznej i komunikacji.

W badanej sprawie, organ zawarł w sposób wystarczający warunki tylko w zakresie infrastruktury technicznej, natomiast w sprawie miejsc postojowych zajął stanowisko, że inwestor jest obowiązany zaprojektować i wykonać odpowiednią ilość miejsc postoju samochodów. Stanowi to również rażące naruszenie prawa. Stosownie do § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki /Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm./ liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Zgodnie z art. 52 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r., ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora, zaś organ orzekający o warunkach zabudowy jest takim wnioskiem związany i nie może go modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy.

Prezydent Miasta ten przepis również rażąco naruszył.

Wnioskiem z dnia [...]r. K.G.I. Spółka z o.o. wystąpiła o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku wielofunkcyjnego z funkcją mieszkaniową i usługowo-handlową w zakresie związanym z opieką zdrowotną oraz garażem podziemnym dla użytkowników wraz z niezbędną infrastrukturą techniczno-budowlaną oraz zjazdem. We wniosku wskazano konkretnie liczbę kondygnacji nadziemnych – 3 i jedną podziemną.

Wielkość zabudowy dla funkcji mieszkalnej określono jako 500 m2, a funkcji związanej z opieką zdrowotną – 550 m2.

W kondygnacji podziemnej zaplanowano parking podziemny na około 12 samochodów osobowych oraz rozmieszczenie infrastruktury związanej z budynkiem.

Prezydent Miasta ustalił warunki zabudowy dla wnioskowanej inwestycji z całkowitym pominięciem ustalenia warunków komunikacyjnych, a przede wszystkim z pominięciem ustalenia warunków zabudowy dla kondygnacji podziemnej, która w części warunki te by realizowała.

Pominięcie określenia przez organ warunków zabudowy dla kondygnacji podziemnej, o planowanym przeznaczeniu pod parking samochodowy, ma bardzo istotne znaczenie w sprawie, wobec konieczności spełnienia wymogów związanych z jego użytkowaniem, a mających istotny wpływ na sposób zagospodarowania działki inwestora /drogi wewnętrzne, dojazd do parkingu/, wynikających z przepisów odrębnych, w tym również przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki powyższego ich usytuowania.

Dodatkowo Kolegium zauważyło, iż decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...]r. zawiera sprzeczność ustaleń, bo w rozstrzygnięciu ustala warunki zabudowy polegające na budowie budynku mieszkalno-usługowego wraz z niezbędnymi urządzeniami techniczno-budowlanymi, a zatem chodzi o nową inwestycję. Natomiast w uzasadnieniu decyzji Prezydent Miasta stwierdził, że "wniosek dotyczy zmiany sposobu użytkowania części istniejącego budynku i nie analizowano parametrów cech i wskaźników zabudowy". Stanowi to sprzeczność co do zakresu rozstrzygnięcia, jak również załącznika Nr 2 decyzji /część tekstowa i graficzna/.

Na powyższą decyzję K. G.I. Spółka z o.o. z siedzibą w K. wniosła skargę za pośrednictwem Samorządowego Kolegium Odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Postanowieniem z dnia [...]r., sygn. akt [...], Naczelny Sąd Administracyjny wyznaczył do rozpoznania przedmiotowej sprawy administracyjnej Wojewódzki Sąd Administracyjny /k. 61 akt sądowych/.

Skarżąca K. G.I. Spółka z o.o. z siedzibą w K. /dalej jako skarżąca/, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji SKO z dnia [...]r., Nr SKO [...] oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych i podniosła następujące zarzuty:

1) naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1, art. 52 ust. 1 i art. 54 pkt 2 lit. c i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz. U. Nr 80, poz. 717, ze zm./, dalej w skrócie p.z.p., polegające na błędnym zastosowaniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., ponieważ decyzja o warunkach zabudowy nie naruszała wskazanych przepisów,

2) art. 7 k.p.a., polegające na tym, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze /dalej: SKO/ błędnie określiło rodzaj zabudowy i jej funkcję w obszarze analizowanym, nie uwzględniając, że w obszarze tym znajdują się także budynki o funkcji usługowej, nie mogło zatem uznać, że decyzja o warunkach zabudowy jest nieważna,

3) dodatkowo i tylko w przypadku przyjęcia, że decyzja o warunkach zabudowy naruszyła prawo, to jednakże nie było to rażące naruszenie prawa.

Rozwijając te zarzuty objaśniła, że obszar analizowany został określony i wyznaczony na kopii mapy zasadniczej linią przerywaną /załącznik Nr 2 do decyzji o warunkach zabudowy/. Na obszarze tym znajdują się nie tylko domy jednorodzinne, ale także duże obiekty usługowe i mieszkalne, jak: obiekt oświaty - Zespół Szkół Ekonomicznych im. O.L., ul. L. 18, obiekt służby zdrowia – Wojewódzki Specjalistyczny Szpital im. W.B., ul. L. 2, zwarta zabudowa mieszkaniowa przy ul. S. 47, duże budynki mieszkalne Nr 39 przy ul. L. oraz Nr 9 przy ul. S.

Oznacza to, że rozstrzygnięcie SKO opierające się na ustaleniu, że na obszarze analizowanym znajdują się wyłącznie domy jednorodzinne jest sprzeczne z prawdą i tym samym narusza art. 7 k.p.a. Skoncentrowanie się SKO jedynie na fragmencie obszaru analizowanego i wybiórcze wybranie zabudowy, z którą ma rzekomo kolidować nowa zabudowa, uzasadnia tezę, że wynik sprawy mógłby być inny, gdyby błędu takiego SKO nie popełniło.

SKO naruszyło art. 61 ust. 1 pkt 1 p.z.p. przez przyjęcie, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest kontynuacją funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy sąsiedniej, ale nie zauważyło, że pojęcie kontynuacji funkcji zabudowy sąsiedniej nie jest zdefiniowane w p.z.p., ani w innych przepisach. Według § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. przez funkcję zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć sposób użytkowania obiektów budowlanych oraz zagospodarowania terenu zgodnie z przepisami odrębnymi. Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne to budynek mieszkalno-usługowy, czyli jest to kontynuacja funkcji mieszkaniowej. Funkcja mieszkaniowa może być realizowana przez budownictwo jednorodzinne, jak i wielorodzinne.

Nieuprawniony jest zatem pogląd SKO, iż nowa zabudowa jako budynek wielorodzinny nie stanowi kontynuacji funkcji mieszkaniowej, ponieważ na działkach sąsiednich nowej zabudowy znajdują się budynki jednorodzinne.

Ustawa p.z.p. w żadnym miejscu nie wyodrębnia funkcji mieszkaniowej związanej z budownictwem jednorodzinnym i funkcji mieszkaniowej związanej z budownictwem wielorodzinnym. Taki podział jest dokonywany nie ze względu na funkcję mieszkaniową tych budynków, lecz z uwagi na konieczność spełnienia ustawowych wymogów technicznych, ostrzejszych dla budownictwa wielorodzinnego i łagodniejszych dla budownictwa jednorodzinnego /rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm./.

Dla ustalenia, czy nowa zabudowa stanowi kontynuację funkcji mieszkaniowej nie ma w sprawie żadnego znaczenia miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który utracił moc prawną.

W takiej sytuacji bezpodstawne jest stanowisko SKO, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy, przeprowadził analizę funkcji w sposób ogólnikowy, co nie jest dopuszczalne. SKO nie wykazało na czym polega zarzucana ogólnikowość analizy, jakich aspektów dotyczy i w związku z tym, jakie przepisy narusza.

W punkcie 4 decyzji o warunkach zabudowy /obsługa w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji/, Prezydent Miasta zamieścił warunek dotyczący miejsc postoju samochodów osobowych dla nowej zabudowy wskazując, że inwestor zobowiązany jest zaprojektować odpowiednią liczbę miejsc postoju samochodów, wynikającą z charakteru funkcyjno-użytkowego inwestycji i zewnętrznych warunków komunikacyjnych. SKO uznał, iż taki określenie jest niewystarczające i świadczy o pominięciu przez organ I instancji zagadnienia dotyczącego możliwości obsługi terenu inwestycji przez drogi przylegające do terenu inwestycji, tj. ul. L. i ul. M.Z. oraz możliwości bezpiecznego parkowania na tych drogach samochodów osobowych.

Zdaniem skarżącej takie stanowisko nie ma podstawy prawnej w przepisach p.z.p., samo SKO jej nie wskazało.

Art. 54 pkt 2 lit. c – p.z.p. wymaga określenia tylko takich warunków i zasad w zakresie komunikacji, które zostały wprowadzone w odrębnych przepisach prawa, przy czym przepisy te powinny być wskazane w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy, jako jej podstawę prawną. Oznacza to, że nie w każdej decyzji o warunkach zabudowy będzie można określić szczegółowe warunki w zakresie komunikacji. Rozporządzenie z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie określa wymaganej liczby miejsc parkingowych dla inwestycji /§ 18-21/, wymaga tylko, aby inwestor urządził odpowiednią liczbę takich miejsc. Dodatkowo skarżąca podniosła, że art. 29 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 7.07.1994 r. – Prawo budowlane /tekst jednolity Dz. U. z 2000 r., Nr 106, poz. 1126/ stanowi, że budowa zatok parkingowych na drogach wojewódzkich, powiatowych i innych nie wymaga pozwolenia na budowę, a jedynie dokonania zgłoszenia, zatem dla takiej inwestycji nie wydaje się decyzji o warunkach zabudowy. Wynika z tego, że określenie warunków dla utworzenia miejsc postojowych w pasie drogi publicznej – ul. L. i ul. M.Z. nie należy do kompetencji organu wydającego decyzję o warunkach zabudowy. Prezydent Miasta przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy obowiązany był jedynie uzgodnić z zarządcą drogi, czy możliwy jest zjazd z drogi publicznej na teren nowej zabudowy.

Uzgodnienie takie zostało dokonane, co potwierdza pismo Miejskiego Zarządu Dróg z dnia [...]r., znak:[...].

Natomiast określenie warunków technicznych zjazdu z ul. L. na teren nowej zabudowy oraz budowy w pasach drogowych ul. L. i ul. M.Z. zatok parkingowych należy do zarządcy drogi, co winno nastąpić dopiero na etapie projektowania inwestycji w celu uzyskania pozwolenia na budowę. Skarżąca jednocześnie zaznaczyła, że inwestor przewidział urządzenie miejsc postojowych dla samochodów osobowych również na kondygnacji podziemnej nowej zabudowy, co jest obecnie praktyką powszechnie stosowaną i pożądaną, chociażby ze względu na ograniczoną na terenie miasta powierzchnię pod zabudowę.

Decyzja o warunkach zabudowy nie musi określać liczby kondygnacji budynku, w tym podziemnych. Dla określenia warunków zabudowy ma znaczenie wyłącznie wysokość obiektu, co wynika z § 1 pkt 3 i § 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r.

Ponadto wyznaczona w decyzji wysokość nowej zabudowy – 7 m do gzymsu z możliwością wykonania poddasza użytkowego pozwala na realizację 3 kondygnacji nadziemnych oraz kondygnacji podziemnej.

Z rozstrzygnięcia decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie wynika, że przedmiotem postępowania było ustalenie warunków zabudowy dla nowej zabudowy.

Zawarte w uzasadnieniu decyzji o warunkach zabudowy wyrażenie "wniosek dotyczy zmiany sposobu użytkowania części istniejącego budynku – nie przeanalizowano parametrów, cech i wskaźników zabudowy", nie może świadczyć o sprzeczności co do rozstrzygnięcia, bo zakres rozstrzygnięcia określa osnowa decyzji, a ta nie budzi żadnych wątpliwości, iż chodzi o nową zabudowę, za czym przemawiają również załączniki decyzji.

Zacytowane wyrażenie jawi się zatem jako zwykła pomyłka wydruku komputerowego.

W podsumowaniu skarżąca na tle przytoczonych wywodów i orzecznictwa dotyczącego art. 156 § 1 k.p.a., stwierdziła, iż przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy nie doszło do rażącego naruszenia prawa.

W skardze powołała się także na opinię urbanisty R.K.-O., która to opinia została sporządzona na etapie sporządzania skargi i na zlecenie skarżącej.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze SKO wyjaśniło, że miało na uwadze, że na terenie analizowanym znajdują się prócz domów jednorodzinnych duże obiekty usługowe i mieszkalne. Jednakże teren, na którym znajduje się planowana inwestycja ograniczony jest ulicami: L., M.Z. i S. w K., tworząc wyodrębniony zastany teren budownictwa jednorodzinnego /enklawa/. Wskazane w skardze duże obiekty, tj. oświaty, służby zdrowia, duże budynki mieszkalne, położone są poza tym kompleksem i stanowią odrębną całość urbanistyczno-przestrzenną. Zrównanie i wymieszanie w/w obiektów, pod względem ich funkcji i wielkości stanowi naruszenie ładu przestrzennego i tym samym rażąco narusza podstawowe zasady polityki przestrzennej i godzi w ochronę praw nabytych mieszkańców budynków jednorodzinnych.

Z tego względu SKO nie podziela przedstawionego przez skarżącą rozumienia pojęcia sąsiedztwa oraz kontynuacji funkcji. W tym zakresie opiera się na poglądzie prezentowanym w orzecznictwie /np. w wyroku WSA z 24.03.2006 r., sygn. akt II SA/Ke 536/05/.

Nie zgadza się także z poglądem skarżącej, że p.z.p. nie wyodrębnia funkcji mieszkaniowej – jednorodzinnej i wielorodzinnej, ponieważ taki pogląd stanowi zaprzeczenie podstawowych zasad planowania, utrwalonych w pragmatyce prawa materialnego. W planowaniu przestrzennym te dwie materie stanowią odrębny przedmiot planowania, tzn. odrębnie wydziela się tereny pod budownictwo wielorodzinne i odrębnie pod budownictwo jednorodzinne. Podyktowane to jest względami ładu i architektury przestrzennej, a nie jak to wskazuje skarżąca, warunkami technicznymi.

Na dowód czego SKO powołało się na ustalenia nieobowiązującego obecnie dla danego terenu planu miejscowego, w którym ta zasada została zrealizowana.

W zaskarżonej decyzji SKO w sposób jednoznaczny wykazało sprzeczność projektowanej inwestycji z funkcją obiektów już istniejących, nie dającą się z nią w praktyce pogodzić. Art. 54 w zw. z art. 61 ust. 1 p.z.p. określa warunki, jakie powinna spełniać decyzja o warunkach zabudowy i nieuwzględnienie chociażby jednego w tym przepisie wymienionych, należy traktować jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Taka decyzja powinna między innymi określać warunki obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji.

Ten konieczny warunek w decyzji Prezydenta Miasta został pominięty.

W decyzji o warunkach zabudowy w/w organ określił jedynie warunki w zakresie infrastruktury technicznej, natomiast co do lokalizacji miejsc postojowych niezasadnie uznał, iż obowiązek zaprojektowania i wykonania odpowiedniej ilości miejsc postoju samochodów należy do inwestora i tym samym naruszył art. 54 pkt 2c w zw. z art. 64 ust. 1 p.z.p.

Paragraf 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie stanowi, że liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne.

Rzeczona decyzja o warunkach zabudowy tego warunku nie spełnia, co stanowi rażące naruszenie w/w przepisu.

Uczestnik Z.Ś. wniósł o oddalenie skargi z przyczyn wskazanych w piśmie z dnia 17.01.2007 r. Argumentacja zamieszczona w tym piśmie jest de facto zbieżna ze stanowiskiem SKO w K.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy nawiązać do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm./, z którego wynika, że wojewódzki sąd administracyjny kontroluje zaskarżony akt administracyjny pod względem zgodności z prawem procesowym i materialnym.

Zakres tej kontroli określają przepisy art. 134 § 1 i art. 135 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm./, zwanej dalej skrótem p.p.s.a. Pierwszy stanowi, że sąd I instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, czyli nie jest związany granicami skargi. Drugi zezwala sądowi kontrolować również akty administracyjne wydane we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Ogólnie zatem należy skonstatować, iż rzeczona kontrola sądowa jest kontrolą kompleksową.

Z powołanego już art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, iż wojewódzki sąd administracyjny, przy kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego /np. decyzji/, obowiązany jest brać pod uwagę także naruszenia prawa procesowego i materialnego przez orzekające organy, o jakich nie wspomniano w skardze.

Sąd in merito z przyczyn metodycznych w pierwszej kolejności skontrolował zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]r., Nr [...] pod względem zgodności z prawem procesowym i wychodząc poza granice skargi stwierdził istnienie istotnego uchybienia, dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego.

Na karcie 103 akt administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo, z którego wynika, że K. G.I.Sp. z o.o. w K. upoważniła radcę prawnego B.M. do występowania w imieniu mocodawcy w postępowaniu przed Samorządowym Kolegium Odwoławczym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...]r., Nr [...].

Wskazane pełnomocnictwo zostało dołączone do pisma sygnowanego przez w/w pełnomocnika z dnia [...]r. /k. 106-104 akt administracyjnych/.

W piśmie tym pełnomocnik podała swój adres: "Kancelaria Radców Prawnych, B. i J.M. s.c., ul. P. 13/30, 25-636 K.".

Decyzje wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze z dnia [...]r., Nr [...] i z dnia [...]r., Nr [...] nie zostały doręczone pełnomocnikowi – r. pr. B.M., lecz stronie /k. 113 i 121 oraz 151 i 163 akt administracyjnych/.

Od chwili doręczenia organowi pełnomocnictwa, czyli w tym przypadku od dnia 11.10.2006 r., pełnomocnik powinien być zawiadamiany o wszystkich czynnościach organu i powinny mu być doręczane decyzje i postanowienia, co wyraźnie wynika z art. 40 § 2 k.p.a.

Dodać też należy, że postanowieniem z dnia [...] r., Nr[...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 113 § 1 w zw. z art. 126 k.p.a., sprostowało z urzędu błędy pisarskie zawarte w decyzji z dnia [...]r., ale tego postanowienia również nie doręczono pełnomocnikowi, lecz stronie /k. 124 i 133 akt administracyjnych/.

Z przedstawionych okoliczności wynika, że pełnomocnik K.G. I. bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym.

Niezawiniony brak udziału pełnomocnika w postępowaniu administracyjnym jest równoznaczny z pominięciem strony w postępowaniu administracyjnym i uzasadnia wznowienie postępowania /por. wyroki NSA z dnia 16.06.1998 r., III SA 1597/96 – LEX nr 35482, z dnia 10.02.1987 r., SA/Wr 875/86 – ONSA Nr 1/1987, poz. 13 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9.09.1993 r., III ARN 45/93 – OSNCAPiUS Nr 5/1994, poz. 112/.

W tezie powołanego postanowienia, Sąd Najwyższy stwierdził, że jeżeli organ administracji pomija pełnomocnika w toku czynności postępowania administracyjnego, to niweczy skutki staranności strony w dążeniu do ochrony swych praw i interesów oraz otrzymania takiej ochrony prawnej, jaką powinna ona uzyskać w państwie prawa.

Przedstawione uchybienie procesowe wyczerpuje dyspozycję art. 145 § 1 pkt 1 lit. b – p.p.s.a., wedle którego sąd uwzględnia skargę i uchyla decyzję w całości lub w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Dla obligatoryjnego uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie w/w przepisu nie ma znaczenia, że zgodnie z art. 147 k.p.a. wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. następuje tylko na żądanie strony.

Kierując się przytoczonymi względami i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1b, art. 134 § 1, art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 10 § 1, art. 32 i art. 40 § 2 k.p.a. – Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku.

Na podstawie art. 152 p.p.s.a., Sąd w punkcie II wyroku stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł po myśli art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a.

W skład zasądzonych kosztów weszły n/w składniki:

- uiszczony wpis od skargi – 200,- zł,

- wynagrodzenie adwokata – 240,- zł,

- opłata skarbowa od pełnomocnictwa – 17 zł.

Na końcu należy nadmienić, że skoro stwierdzone uchybienie procesowe organu stanowiło samoistną podstawę kasacji decyzji obu instancji, zatem rozpoznanie skargi pod względem merytorycznym /materialnoprawnym/ stało się niepotrzebne.

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy należy zapewnić udział w sprawie pełnomocnikowi K.G.I. Spółce z o.o., zgodnie z wymogami przewidzianymi w art. 10 § 1 i art. 40 § 2 k.p.a.