Postanowienie NSA, sygn. akt II OZ 858/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-09-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Andrzej Gliniecki po rozpoznaniu w dniu 15 września 2006 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Z. L. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 czerwca 2006 r., sygn. akt II SA/Gd 2080/02 w zakresie odrzucenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi Z.L. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2002 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektów budowlanych postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 20 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę kasacyjną Z. L. od wyroku tego Sądu z dnia 11 sierpnia 2005 r. Powyższe rozstrzygnięcie zostało podjęte w następujących okolicznościach sprawy.

Wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2005 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę Z. L. na decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Gdańsku z dnia 12 lipca 2002 r. Na skutek wniosku o sporządzenie i doręczenie odpisu wyroku z uzasadnieniem złożonego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jego wniesienia, odpis wyroku z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 20 marca 2006 r. Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 11 kwietnia 2006 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata w sprawie. Okręgowa Rada Adwokacka pismem z dnia 20 kwietnia 2006 r. poinformowała Sąd o wyznaczeniu Z. L. pełnomocnika z urzędu Skarżący udzielił wyznaczonemu adwokatowi pełnomocnictwa w dniu 2 maja 2006 r.

Odrzucając skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wskazał w uzasadnieniu, iż trzydziestodniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczyna bieg w dacie doręczenia odpisu wyroku z uzasadnieniem, o czym skarżący został poinformowany przy doręczeniu odpisu wyroku w dniu 20 marca 2006 r. Skarga kasacyjna powinna zostać wniesiona do dnia 19 kwietnia 2006 r., tym samym skarga kasacyjna wniesiona w dniu 22 maja 2006 r. podlegała odrzuceniu, jako wniesiona z uchybieniem terminu.

W zażaleniu na to postanowienie pełnomocnik skarżącego zarzucił naruszenie przepisu art. 177 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., przez błędną wykładnię prowadzącą do uznania, że skarga kasacyjna została wniesiona z uchybieniem terminu. Zdaniem pełnomocnika skarżącego w przypadku przyznania stronie pełnomocnika z urzędu, termin do wniesienia skargi kasacyjnej biegnie od dnia, w którym pełnomocnik ten dowiedział się o wyznaczeniu go przez organ samorządu zawodowego do reprezentowania skarżącego w danej sprawie. Pogląd ten potwierdza postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 253/05.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Stosownie do art. 177 § 1 p.p.s.a. skargę kasacyjną wnosi się do sądu w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej po upływie tego terminu jest możliwe wyłącznie, jeżeli zostanie przywrócony termin do dokonania tej czynności. Przepisy p.p.s.a. nie przewidują bowiem wstrzymania biegu terminów ustawowych. Tak więc również postępowanie w przedmiocie prawa pomocy nie może stanowić i nie stanowi podstawy do wstrzymania lub wydłużenia biegu terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela poglądu wyrażonego w orzeczeniu o sygn. akt II OZ 253/05.

Z akt sprawy wynika, że odpis wyroku z dnia 11 sierpnia 2005 r. został doręczony skarżącemu w dniu 20 marca 2006 r., zatem termin do wniesienia skargi kasacyjnej (trzydzieści dni od dnia doręczenia stronie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem) upłynął w dniu 19 kwietnia 2006 r. (art. 83 § 2 p.p.s.a.). Skarga kasacyjna w tej sprawie została wniesiona w dniu 22 maja 2006 r., bezsprzecznie po upływie terminu, określonego w art. 177 § 1 p.p.s.a. Tym samym niezbędne było złożenie wniosku o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Sąd nie może podjąć postanowienia o przywróceniu terminu z urzędu. Przywrócenie terminu możliwe jest natomiast jedynie wówczas, gdy strona wykaże, iż nie dokonała czynności w terminie bez swojej winy. Okoliczność świadczącą o braku winy może stanowić postępowanie wpadkowe w przedmiocie prawa pomocy, mające na celu ustanowienie pełnomocnika z urzędu do sporządzenia środka zaskarżenia, takiego jak skarga kasacyjna, który musi być sporządzony z zachowaniem przymusu adwokacko-radcowskiego.

Zatem skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej byłoby możliwe w przypadku złożenia w terminie przewidzianym w art. 87 § 1 p.p.s.a. wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej i uwzględnienie tego wniosku przez Sąd. Niemniej jednak w sprawie niniejszej wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie został złożony. Skoro pełnomocnik nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, to Sąd I instancji słusznie odrzucił spóźnioną skargę kasacyjną, zgodnie z art. 178 p.p.s.a. Stanowisko to jest ugruntowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (post. NSA z dnia 19.01.2006. sygn. akt II OZ 1463/05, post. NSA z dnia 21 lutego 2006 r. sygn. akt I OZ 172/06, post. NSA z dnia 29 czerwca 2006 r. sygn. akt II OZ 675/06).

Podobne stanowisko wynika z licznych orzeczeń Sądu Najwyższego (postanowienie z dnia 11.10. 2001 r., IV CZ 163/01, OSNC 2002/5/70; postanowienie z dnia 17.11.1998 r., II UZ 122/98, OSNP 1999/22/736; postanowienie z dnia 09.08.2000 r., I CKN 747/00, Lex nr 52786; postanowienie z dnia 27.09.2001 r., II UZ 51/01, OSNP 2003/13/324).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a.