Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SAB/Gd 10/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-02-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
659
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58, art. 37 par. 1, 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Irena Wesołowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 21 lutego 2018 r. sprawy ze skargi G.S. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. w przedmiocie wydania zaświadczenia postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 18 maja 2015 r. Wójt Gminy L. po rozpatrzeniu wniosku G. S. odmówił wydania zaświadczenia o żądanej treści: "Wójt Gminy L., organ podatkowy pierwszej instancji, zaświadcza, że od 16 grudnia 2007 r. adresem zamieszkania Państwa J. S. Pesel [...] i G. S. Pesel [...], jest S. Gmina L., ul. [...]." Wójt Gminy stwierdził, że nie może wydać zaświadczenia o wskazanej treści z uwagi na to, że jest organem niewłaściwym do jego wydania, nie posiada danych niezbędnych do wydania takiego zaświadczenia i na podstawie art. 306c Ordynacji podatkowej odmówił jego wydania.

Po rozpatrzeniu zażalenia na powyższe postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] postanowieniem z dnia 21 stycznia 2016 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Organ II instancji wskazał, że skarżący nie wykazał swojego interesu prawnego ani też interesu faktycznego w ubieganiu się o wydanie zaświadczenia o żądanej treści. Nie wykazał normy prawnej, która wskazywałaby konieczność wydania takiego zaświadczenia.

Oprócz tego SKO wyjaśniło, że skoro organ I instancji dysponując danymi z ewidencji podatkowej oraz informacji w sprawie podatku od nieruchomości złożonej przez skarżącego 16 grudnia 2007 r., nie mógł wydać zaświadczenia o żądanej przez niego treści. Jak wynika z stanowiska organu I instancji wskazanego przez ten organ w trybie art. 227 Ordynacji podatkowej nie prowadzi on ewidencji w zakresie informacji o adresie zamieszkania podatników. Adres zamieszkania przyjmowany jest jako dane przez oświadczenie podatników i nie jest weryfikowany. Organ I instancji wyjaśnił również, że tym bardziej nie jest organem uprawnionym do wskazania daty, od której wedle skarżącego, należy stwierdzić fakt zamieszkiwania pod wskazanym adresem.

Dane gromadzone przez organy podatkowe w ewidencji podatkowej stosownie do art. 7a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych mają na celu umożliwienie prawidłowego wymiaru właściwego podatku. Wynika to ewidentnie z treści tego przepisu, który stanowi, że dla potrzeb wymiaru i poboru podatku od nieruchomości oraz podatku rolnego i podatku leśnego organy podatkowe prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości w systemie informatycznym.

Kolegium stosownie do powyższego wskazało, że data 16 grudnia 2007 r. wskazana w złożonej informacji podatkowej przyjmowana jest jako data złożenia tej informacji (38. Data wypełnienia oświadczenia) a nie data określająca fakt zamieszkiwania od wymienionego dnia pod wskazanym adresem.

O ile faktycznie skarżący od tego dnia zamieszkuje w L. przy ul. [...], o wydanie stosownego zaświadczenia może wystąpić do Wójta Gminy L. jako do organu prowadzącego ewidencję ludności, w zakresie wskazanym w art. 8 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności, w tym dotyczącym miejsca zamieszkania.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższe postanowienie skarżący wniósł o:

- jego uchylenie i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji,

- zobowiązanie organu I instancji do wydania w terminie 7 dni żądanego zaświadczenia,

- z powodu przewlekłego prowadzenia postępowania przez SKO wymierzenie organowi odwoławczemu grzywny w maksymalnej wysokości,

- zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie:

1. art. 306a § 5 Ordynacji podatkowej (dalej jako "O.p.") poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania,

2. art. 140 O.p. z powodu braku powiadomienia o nowym terminie załatwienia sprawy i podania przyczyn niedotrzymania terminu,

3. art. 7a § 1 i § 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, oraz § 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości poprzez ich niezrozumienie oraz świadome i celowe ich niestosowanie,

4. art. 306a § 3 O.p. poprzez jego niezrozumienie i niestosowanie,

5. art. 306b § 1 O.p. poprzez jego niezrozumienie i niestosowanie,

6. zasad ogólnych postępowań podatkowych, w szczególności art. 121 § 1 O.p., oba organy skupiły swoje działania na wyszukiwaniu "dziur w całym" a nie na szukaniu rozwiązań w celu załatwienia wniosku strony.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy nigdy nie zwracały się o wykazanie/sprecyzowanie jego interesu prawnego, ponieważ jest on oczywisty, zgodnie z prawem i stanem faktycznym oznaczenie nieruchomości strony w ewidencji gruntów i budynków, zgodne z prawem i stanem faktycznym naliczanie podatków oraz dochodzenie odszkodowań za poniesione szkody z tytułu niezgodnych z prawem działań administracji podatkowej w tym zakresie. Obowiązkiem organu jest potwierdzenie faktów wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji. Określenie art. 306a § 3 O.p.: "zaświadczenie potwierdza stan faktyczny lub prawny istniejący w dniu jego wydania" należy rozumieć w ten sposób, że na dzień wydania, zaświadczenie organu potwierdza stan faktyczny lub prawny obejmujący wiedzę organu co do danych znajdujących się w jego posiadaniu – zarówno co do okresu bieżącego, jak i poprzednich.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Odnośnie przewlekłego prowadzenia postępowania Kolegium wskazało, że Skarżący uznając to postępowanie za przewlekłe nie skorzystał z przysługujących mu środków w tym zakresie. Nie wezwał Kolegium do usunięcia naruszenia prawa stosownie do treści art. 37 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r. poz. 23, dalej "k.p.a."). Kolegium wskazało, że w tej sytuacji rozpatrywanie tej kwestii jest już bezzasadne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej "p.p.s.a."), skargę do sądu administracyjnego należy wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Według art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne. Sytuacja taka ma miejsce w razie niewyczerpania przez stronę skarżącą trybu zaskarżenia przewidzianego ustawą w postępowaniu administracyjnym.

Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W myśl § 2 cytowanego przepisu organ wymieniony w § 1, uznając zażalenie za uzasadnione, wyznacza dodatkowy termin załatwienia sprawy oraz zarządza wyjaśnienie przyczyn i ustalenie osób winnych niezałatwienia sprawy w terminie, a w razie potrzeby także podjęcie środków zapobiegających naruszaniu terminów załatwiania spraw w przyszłości. Organ stwierdza jednocześnie, czy niezałatwienie sprawy w terminie miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Wyczerpanie środków zaskarżenia w niniejszej sprawie oznacza złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w cytowanym art. 37 § 1 k.p.a. Takie wezwanie nie zostało złożone, co czyni skargę przedwczesną, a tym samym niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.

Niewykorzystanie środków zaskarżenia przewidzianych odrębnymi przepisami stanowi negatywną przesłankę procesową, powodującą niedopuszczalność drogi sądowej. Złożenie skargi obarczonej powyższym uchybieniem stanowi podstawę do jej odrzucenia.

Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.