Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 545/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2,  art. 136,  art. 6,  art. 7,  art. 77 par. 1,  art. 61 par. 1,  art. 64 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Alicja Palus Sędzia WSA - Władysław Kulon Sędzia NSA - Zygmunt Wiśniewski (sprawozdawca) Protokolant starszy sekretarz sądowy - Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 24 września 2014 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...], podjętą na podstawie art. 105 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "k.p.a.", Prezydent Miasta Ś. umorzył na wniosek P. Sp. z o.o. postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P.G. firmy P. S.A., Nr BT 34309 lokalizowanej w Ś. przy ul. [...] (dz. nr 49/3, 50 a.m. 2 obręb 4 )".

Odwołanie od powyższej decyzji złożyli H. i J.K., wnosząc o jej uchylenie.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. P. S.A. zawnioskowała o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji w/w przedsięwzięcia. Prezydent Miasta Ś. decyzją z dnia [...] r. Nr [...], powołując się na art 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji w/w przedsięwzięcia. Wobec niewniesienia odwołania niniejsza decyzja stała się ostateczna.

Postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] Prezydent Miasta Ś. wznowił na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] r. Nr [...].

Jak wskazało Kolegium, wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość prawną ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie w którym ona zapadła było dotknięte kwalifikowaną wadliwością wyliczoną szczegółowo w przepisach prawa procesowego, tj. art. 145 i art. 145a k.p.a.. Podstawą wznowienia postępowania jest postanowienie, o którym mowa w art. art. 149 § 2 k.p.a.. Według tego przepisu postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. W wyroku z dnia 5 marca 2013 r. (sygn. akt II OSK 120/13, publ. LEX nr 1305533) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał, że prowadząc badanie decyzji w postępowaniu wznowieniowym, w dalszym ciągu w obrocie prawnym utrzymuje się dotychczasowa decyzja ostateczna i wciąż wywołuje ona określone w niej skutki prawne. Sam fakt wznowienia postępowania, które to wznowienie, jest tylko rozstrzygnięcie formalnym, nie prowadzi jeszcze do unicestwienia skutków ostatecznej decyzji administracyjnej i do przełamania zasady trwałości decyzji administracyjnych (art. 16 k.p.a.). Taki efekt wywoła dopiero wydanie rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a..

W postępowaniu w sprawie wznowienia postępowania próbuje się wskazać poszczególne jego stadia. Na ogół wyodrębnia się w nim dwa zasadnicze etapy. W pierwszym zwanym etapem wstępnym (wyjaśniającym) bada się jedynie zagadnienie formalnej dopuszczalności przeprowadzenia postępowania wznowieniowego. Obejmuje ono ustalenie, czy żądanie pochodzi od strony czy zachowano termin do złożenia żądania i czy wnoszący żądanie wskazał przesłankę wznowienia. Z kolei etap drugi (właściwy) rozpoczynający się po wydaniu postanowienia o wznowieniu ma na celu zbadanie zaistnienia przesłanek wznowienia i zmierza do przeprowadzenia postępowania dowodowego w sprawie. Granice tego postępowania wyznacza treść art. 145 § 1 i art. 145a k.p.a., stąd organ administracji musi zbadać czy i w jakim zakresie postępowanie w którym zapadła decyzja ostateczna było dotknięte wadą wymienioną w tych przepisach. Z art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. wynika, że organ administracji publicznej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Kolegium wskazało ponadto, że podstawowym elementem odróżniającym postępowanie administracyjne trybu zwykłego od trybu nadzwyczajnego, jakim jest wznowienie postępowania, jest przedmiot postępowania. W trybie zwykłym postępowanie wszczyna się w celu rozpatrzenia interesów prawnych lub obowiązków stron, zaś postępowanie w trybie nadzwyczajnym ma za przedmiot dalszy byt prawny samej decyzji, a w przypadku ustalenia określonego rodzaju wadliwości decyzji, organ w postępowaniu wznowieniowym uchyla decyzję podjętą w postępowaniu zwykłym.

Decyzja Nr [...] nie była decyzją merytoryczną. Została wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., zgodnie z którym, gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Umorzenie postępowania na tej podstawie jest obligatoryjne. Bezprzedmiotowość postępowania, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., oznacza, że brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, a zatem nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Istotą umorzenia postępowania nie jest rozstrzygnięcie sprawy co do istoty, lecz wywarcie skutku prawnego, tzn. zakończenie sprawy w danej instancji. Przesłanka umorzenia postępowania może istnieć jeszcze przed wszczęciem postępowania, może także powstać w czasie trwania tego postępowania. Bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z różnych przyczyn, które można podzielić na podmiotowe oraz przedmiotowe. Przyczyny te mogą wynikać z faktów naturalnych lub zdarzeń prawnych.

W przedmiotowej sprawie wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] r. Nr [...] złożyli małżonkowie H. i J.K., którzy byli stroną zakończonego postępowania administracyjnego, i od strony formalnoprawnej byli legitymowani do wystąpienia z takim wnioskiem. Jednakże wznawiając postępowanie w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] r. organ pierwszej instancji – jak zauważyło Kolegium - ograniczył się jedynie do stwierdzenia, że Państwo K. i Stowarzyszenie E.O. wystąpili z takim wnioskiem. Wbrew obowiązkowi w postanowieniu o wznowieniu postępowania nie określił natomiast, czy postępowanie w sprawie zakończonej decyzją z dnia [...] r. Nr [...] nastąpiło na wniosek strony czy też z urzędu. Obowiązkiem organu, do którego wpłynął wniosek o wznowienie postępowania, było zbadanie, czy wznowienie postępowania ze względów podmiotowych i przedmiotowych jest dopuszczalne oraz czy strona złożyła żądanie wznowienia postępowania w ustawowym terminie. We wznowionym postępowaniu organ pierwszej instancji nie podjął w tym zakresie czynności weryfikacyjnych.

Decyzja z dnia [...] r. Nr [...] została wydana na podstawie art. 105 § 2 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej może umorzyć postępowanie, jeżeli wystąpi o to strona, na której żądanie postępowanie zostało wszczęte, a nie sprzeciwiają się temu inne strony, oraz gdy nie jest to sprzeczne z interesem społecznym. W przepisie tym przewidziano odmianę umorzenia postępowania, które nie stało się (obiektywnie) bezprzedmiotowe, lecz stało się z jakichkolwiek przyczyn bezprzedmiotowe dla strony postępowania w tym sensie, że strona nie jest zainteresowana kontynuacją postępowania i uzyskaniem merytorycznego załatwienia sprawy w drodze decyzji. Dla jej zastosowania konieczne jest łączne zaistnienie przesłanek umorzenia postępowania, to znaczy: a) wniosek o umorzenie postępowania pochodzi od strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte; b) inne strony postępowania nie sprzeciwiają się umorzeniu postępowania; c) umorzenie postępowania nie jest sprzeczne z interesem społecznym. Wniosek o umorzenie postępowania musi pochodzić od strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte, i powinien zawierać uzasadnienie, które umożliwi organowi prowadzącemu postępowanie ocenę, czy ewentualne umorzenie postępowania będzie zgodne z interesem społecznym. Dopuszczalność umorzenia postępowania na wniosek strony jest uwarunkowana brakiem sprzeciwu innych stron, do których organ administracji publicznej musi zwrócić się o zajęcie wyraźnego stanowiska w tej kwestii. Sprzeciw nawet jednej ze stron stanowi o niedopuszczalności umorzenia postępowania w tym trybie. Klauzula interesu społecznego jest zaś okolicznością przemawiającą za odmową umorzenia postępowania, nie zaś za jego umorzeniem. Innymi słowy, organ administracji publicznej jest obowiązany udowodnić, że skonkretyzowany interes społeczny sprzeciwia się umorzeniu postępowania, nie jest zaś obowiązany dowodzić, że interes ten przemawia za umorzeniem postępowania.

Zdaniem Kolegium uszło uwadze organowi pierwszej instancji, że prowadzi postępowanie wznowieniowe co do ostatecznej decyzji Nr [...], co oznacza, że w dalszym ciągu w obrocie prawnym utrzymuje się decyzja ostateczna Nr [...] i wciąż wywołuje ona określone w niej skutki prawne, a zatem wniosek pełnomocnika firmy P. S.A. z dnia 10 marca 2014 r. o umorzenie postępowania wszczętego w dniu 28 grudnia 2009 r. zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] jako spóźniony jest w postępowaniu wznowieniowym bezprzedmiotowy i nie podlega uwzględnieniu. Ponownie zatem rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji obowiązany jest określić, czy postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek strony małżonków H. i J.K., czy z urzędu. Jeżeli postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek strony organ ustali, czy zachowany został przez wnioskodawców termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania wynikający z art. 148 k.p.a., mając na uwadze, że to na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania w jakiej dacie dowiedział się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia. Nie zwalnia to jednak organu administracji, stosownie do art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a., od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii. Ponadto, organ wykona zalecenia wynikające z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...], mając na uwadze, że po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Obowiązkiem organu pierwszej instancji będzie też sporządzenie uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a..

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję wniosła P. Sp. z o.o., zarzucając jej naruszenie przepisów postępowania administracyjnego:

1. art. 40 § 1 k.p.a. poprzez doręczanie skarżonego postanowienia nieistniejącej już P. S.A., a w rezultacie naruszenie obowiązku zapewnienia udziału w postępowaniu P. Sp. z o.o., której oczywiście przysługuje interes prawny w sprawie w rozumieniu art. 28 k.p.a., co w rezultacie spowodowało nieważność postępowania na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a., jak również na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a..

2. art. 105 § 1 k.p.a. poprzez powielenie omyłki organu pierwszej instancji i w rezultacie błędne przyjęcie, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w trybie art. 105 § 2 k.p.a., podczas gdy w sprawie zastosowany został tryb wskazany art. 105 § 1 k.p.a. - a w rezultacie niezastosowanie przez organ drugiej instancji w/w przepisu art. 105 § 1 k.p.a. jako adekwatnej do stanu faktycznego sprawy podstawy decyzji organu pierwszej instancji, podczas gdy w sprawie nastąpiło umorzenie postępowania w związku z jego obiektywną bezprzedmiotowością,

3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez jego nieuwzględnienie i błędne uchylenie decyzji organu pierwszej instancji zamiast jej utrzymania w mocy, pomimo iż w świetle okoliczności faktycznych sprawy odpowiadała ona prawu,

4. art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. poprzez nienależyte zbadanie materiału zgromadzonego w niniejszym postępowaniu, a w szczególności: pominięcie, że uchylona decyzja pierwszej instancji wydana została w związku z brakiem podstawy prawnej do wydania w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, jak również nieuwzględnienie, że decyzja organu pierwszej instancji została wydana w związku z wnioskiem pełnomocnika strony skarżącej wskazującym na bezprzedmiotowość postępowania, nie zaś na brak dalszego zainteresowania prowadzeniem tegoż postępowania,

5. art. 12 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie i pominięcie, że działanie organu pierwszej instancji polegające na umorzeniu postępowania było zasadne również w świetle konieczności działania przez organy administracji w sprawie "wnikliwie i szybko, posługując się najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia"

oraz naruszenie następujących przepisów prawa materialnego, to jest:

6. art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko oraz § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.) poprzez ich niezastosowanie i w rezultacie uznanie, że organ pierwszej instancji powinien dalej prowadzić postępowanie w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji tak, jak w przypadku przedsięwzięcia zaliczanego do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z treści § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia oraz przedłożonej przez inwestora, a znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji inwestycji wynika, że przedmiotowa stacja bazowa nie stanowi tego typu przedsięwzięcia, a więc wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji o umorzeniu postępowania jako bezprzedmiotowego było zasadne, a obecnie skarżona decyzja organu drugiej jest błędna,

7. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 w/w rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008 r. Nr 25, poz. 150 ze zm.) poprzez ich błędną wykładnię i w rezultacie uznania za celowe dalszego prowadzenia postępowania - błędne zakwalifikowanie przedmiotowego przedsięwzięcia do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z treści właściwie zastosowanych przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia i przedłożonej przez inwestora, a znajdującej się w aktach sprawy kwalifikacji inwestycji wynika, że przedmiotowa stacja bazowa taką inwestycją nie jest.

Wskazując na powyższe, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano (ad. 1), że z dniem 7 maja 2012 r. doszło do przekształcenia P. S.A. w P. Sp. z o.o., zaś dnia 22 maja 2012 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w W. doszło do wykreślenia P. S.A. z rejestru przedsiębiorców KRS. Choć P. Sp. z o.o. wstąpiła w prawa i obowiązki P. S.A., to jednak pozostaje ona odrębnym od P. S.A. - która zakończyła swój byt prawny - podmiotem prawa. Uzasadnione jest więc twierdzenie, że postępowanie przed SKO w W. zakończone wydaniem skarżonej obecnie decyzji dotknięte jest sankcją nieważności z mocy prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a., jak również art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., jako że organ ten prowadził sprawę z udziałem strony nie posiadającej osobowości prawnej, a wydana w sprawie i skarżona obecnie decyzja została doręczona podmiotowi, który nie istniał od dnia 22 maj 2012 r., przy jednoczesnym zaniechaniu obowiązku doręczenia w/w decyzji właściwej stronie, tj. P. Sp. z o.o..

W odniesieniu do pozostałych zarzutów wskazanych w petitom skargi (ad. 2-5), strona skarżąca stwierdziła, że SKO w W. błędnie odczytało uchyloną decyzję Prezydenta Miasta Ś., powielając zawartą w tej decyzji omyłkę we wskazaniu podstawy prawnej. Organ pierwszej instancji błędnie wskazał bowiem jako podstawę do wydania decyzji o umorzeniu postępowania art. 105 § 2 k.p.a., podczas gdy dla właściwego odczytania w/w decyzji organu pierwszej instancji konieczne jest uwzględnienie treści poprzedzającego wydanie tejże decyzji pisma pełnomocnika strony skarżącej z dnia 5 marca 2014 r., w którym złożono wniosek o umorzenie postępowania — jednak z powodu tego, "iż w świetle obowiązujących przepisów przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko", nie zaś z powodu braku zainteresowania strony skarżącej wydaniem decyzji w sprawie. Uwzględniając powyższe, strona stwierdziła, że Prezydent Miasta Ś. umorzył postępowanie w trybie przewidzianym art. 105 § 1 k.p.a., jako że w uzasadnieniu decyzji odwołał się do wniosku strony skarżącej w sprawie, nie zaś w trybie art. 105 § 2 k.p.a.. Przesłanką umorzenia postępowania administracyjnego wynikającą z art. 105 § 1 k.p.a. jest bezprzedmiotowość postępowania w całości lub części. W tym wypadku właściwy organ umorzył postępowanie w całości, jako że przychylił się do wniosku strony skarżącej wskazującej, że w świetle obowiązujących przepisów prawa z zakresu prawa ochrony środowiska jest ono całkowicie przedmiotowe, a zatem dla przedmiotowej inwestycji nie występuje konieczność wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach z uwagi na fakt, iż przedmiotowa inwestycja nie stanowi inwestycji mogącej zawsze lub potencjalnie oddziaływać na środowisko. Z akt sprawy wnika, że nie nastąpiło umorzenie postępowania w trybie art. 105 § 2 k.p.a., jako że nie zostały spełnione dwie z przesłanek wymaganych tym przepisem, tj. 1) strony, na żądanie której postępowanie zostało wszczęte oraz 2) brak sprzeciwu innych stron postępowania. Wniosek zawarty w piśmie pełnomocnika strony skarżącej z dnia 5 marca 2014 r. nie pochodził bowiem od strony inicjującej toczące się postępowanie wznowieniowe, a jednocześnie organ nie pytał o zdanie pozostałych stron postępowania. Zasadnym jest więc stwierdzenie, że intencją organu pierwszej instancji było zastosowanie trybu obligatoryjnego umorzenia postępowania przewidzianego art. 105 § 1 k.p.a..

Ponadto strona skarżąca wskazała na rozważania doktryny dotyczące wzajemnych relacji obu trybów umorzenia postępowania przewidzianych w art. 105 k.p.a.. "Zgłoszenie przez stronę żądania umorzenia postępowania samo w sobie stanowi przesłankę pozytywną fakultatywnego umorzenia postępowania. Jest to jedyna i wystarczająca przesłanka pozytywna. Oznaczą to, że strona nie musi uzasadniać swojego żądania, nie musi podawać przyczyny, z powodu której przestała być zainteresowana wydaniem decyzji merytorycznej. Jeżeli zaś zdecyduje się uzasadnić wniosek o umorzenie, to może się powołać na jakąkolwiek okoliczność, która skłoniła ją do jego wniesienia. Jeżeli jednak w uzasadnieniu wniosku strona wskaże na okoliczność, wobec której postępowanie jest obiektywnie bezprzedmiotowe, to organ nie może orzekać na podstawie art. 105 § 2 k.p.a.. Niedopuszczalność takiego orzekania uzasadniają dwa względy. Przede wszystkim wynika ona z tego, że bezprzedmiotowość obiektywna skutkuje wobec organu obowiązek umorzenia postępowania, natomiast bezprzedmiotowość subiektywna - stwarza mu jedynie taką możliwość. Ponadto, bezprzedmiotowość obiektywna jest jedyną i wystarczającą przesłanką umorzenia postępowania, podczas gdy bezprzedmiotowość subiektywna implikuje możliwość umorzenia postępowania jedynie w sytuacji, gdy nie współtowarzyszy jej żadna z dwóch przesłanek ujemnych.

Tego rodzaju wniosek (oparty na przesłankach umorzenia obligatoryjnego) organ powinien potraktować jako materiał do rozpatrzenia z urzędu pod kątem ewentualnego zastosowania art. 105 § 1 k.p.a.. Jeżeli sugestie strony co do obiektywnej bezprzedmiotowości postępowania potwierdzą się, to organ jest zobowiązany umorzyć postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. (Zbigniew R. Kmiecik, Instancja i tryb postępowania administracyjnego a prawo strony do żądania jego umorzenia, ST 2008/5/61-68).

Kluczowe dla właściwego odczytania uchylonej decyzji organu pierwszej instancji jest więc – w ocenie strony skarżącej - uwzględnienie przy jej interpretacji poprzedzającego go wniosku pełnomocnika strony skarżącej, wskazującego na wystąpienie przesłanki obiektywnej bezprzedmiotowości postępowania, przy czym nie ma prawnych przeszkód do stosowania trybu umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego, w tym w postępowaniu wznowieniowym (pkt 5 komentarza do art. 105 [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. 13, Warszawa 2013).

W ocenie strony skarżącej nieuwzględnienie powyższego wskazuje na zaniechanie przez organ drugiej instancji precyzyjnego ustalenia stanu faktycznego sprawy. W ten sposób SKO naruszyło normę art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a.. Przepisy te obligują bowiem organ do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Przepis art. 7 k.p.a. wymaga od organów, aby w toku postępowania z urzędu lub na wniosek stron podejmowały wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Wyjaśniając wszelkie aspekty danej sprawy organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Postępowanie prowadzone w niniejszej sprawie przez SKO w W. naruszyło jedną z najistotniejszych zasad postępowania administracyjnego określoną w art. 8 k.p.a., gdyż działania wskazanego organu nie można uznać za budzące zaufanie do organów władzy publicznej, albowiem mimo bezprzedmiotowości postępowania - organ drugiej instancji nakazuje organowi pierwszej instancji dalsze jego prowadzenie, uchylając decyzję organu pierwszej instancji umarzającą postępowanie w sprawie. Jednocześnie SKO dokonuje tego bez wszechstronnego rozpatrzenia sprawy i należytego wyjaśnienia w jakim trybie została wydana uchylona decyzja.

Powyższe działanie SKO narusza również jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jaką wyraża art. 12 k.p.a., tj. zasadę szybkości postępowania. Zgodnie z w/w przepisem organy administracji publicznej powinny w sprawie działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do celu. Wydając decyzję z dnia [...] r. w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Prezydent Miasta Ś. postąpił w zgodzie z w/w zasadą. W tym kontekście postrzega strona skarżąca zawarte w uzasadnieniu tej decyzji odesłanie do wniosku jej pełnomocnika, w którym wskazano na obiektywną bezprzedmiotowość postępowania w świetle przepisów prawa ochrony środowiska. Prezydent uznał bowiem słusznie, że rezultat dalej prowadzonego postępowania będzie identyczny do rezultatu osiągniętego wydaniem uchylonej obecnie decyzji. Działaniem takim organ pierwszej instancji uczynił zadość zasadzie wynikającej z art. 12 k.p.a., choć zauważalne są oczywiste omyłki w osnowie decyzji w zakresie wskazania podstawy prawnej oraz lakoniczność jej uzasadnienia. Wydając jednak skarżoną obecnie decyzję SKO całkowicie pominęło konieczność uwzględnienia przepisu art. 12 k.p.a..

Strona skarżąca podniosła również (ad. 6-7), że w wyniku wydania skarżonej decyzji SKO naruszyło również wskazane w petitum skargi przepisy prawa materialnego, jako że w ogóle nie przeanalizowało tego, czy w przypadku przedmiotowej inwestycji prowadzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia jest bezprzedmiotowe. Organ drugiej instancji nie przeanalizował więc przepisów prawa materialnego z zakresu prawa ochrony środowiska, po analizie których organ pierwszej instancji słusznie wywiódł bezprzedmiotowość postępowania. Jak wskazuje się w orzecznictwie "bezprzedmiotowość postępowania może wynikać z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych. Musi zatem istnieć przepis prawa materialnego dający organowi podstawę materialną do orzekania w sprawie objętej wnioskiem strony" (wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt IV SA/Wa 962/2011). Tymczasem w przedmiotowej sprawie przepisy prawa materialnego nie dają podstawy do wydania merytorycznej decyzji, a więc organ pierwszej instancji słusznie uznał postępowanie za bezprzedmiotowe. Nie uwzględniając powyższego, wydając skarżoną decyzję organ drugiej instancji naruszył wskazane w petitum skargi przepisy prawa materialnego poprzez ich niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutów skargi, organ podniósł, że zgodnie z art. 551 § 1 kodeksu spółek handlowych spółka jawna, spółka partnerska, spółka komandytowa, spółka komandytowo-akcyjna, spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, spółka akcyjna (spółka przekształcana) może być przekształcona w inną spółkę handlową (spółkę przekształconą). Zgodnie z art. 553 § 1 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, zaś stosownie do § 2 tego artykułu spółka przekształcona pozostaje podmiotem w szczególności zezwoleń, koncesji oraz ulg, które zostały przyznane spółce przed jej przekształceniem, chyba że ustawa lub decyzja o udzieleniu zezwolenia, koncesji albo ulgi stanowi inaczej. W postanowieniu z dnia 12 września 2014 r. (sygn. akt I ACz 1170/13, publ. LEX nr 1363347) Sąd Apelacyjny w Poznaniu wskazał, że "zgodnie z treścią art. 553 § 1 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, co należy rozumieć w ten sposób, że spółka ta nie wstępuje, ale jest cały czas podmiotem tych praw i obowiązków. W takim wypadku spółka jest cały czas ex lege podmiotem tych praw i obowiązków. W przypadku kontynuacji nie ma poprzednika i następcy prawnego, ale istnieje ta sama spółka w zmienionej formie.". W wyroku z dnia 11 października 2012 r. (sygn. akt I ACa 620/12) Sąd Apelacyjny w Łodzi wskazał, że "przepisy art. 552 k.s.h. i art. 553 § 1 k.s.h. dobitnie wskazują, iż w przypadku przekształcenia ustawodawca zdecydował się na przyjęcie zasady kontynuacji, a nie sukcesji. Spółka przekształcana staje się spółką przekształconą, a zatem zmienia jedynie formę prawną przy zachowaniu bytu prawnego.".

Wobec powyższego nie zasługuje – zdaniem Kolegium - na uwzględnienie zarzut skarżącej Spółki dotyczący naruszenia art. 40 § 1 k.p.a. skutkujący w konsekwencji nieważnością postępowania. Zaskarżona decyzja jak i uchylona decyzja organu pierwszej instancji zostały doręczone do siedziby P. Sp. z o.o. jedynie z wadliwym wskazaniem w nazwie Spółki jej rodzaju, zamiast Sp. z o.o. wskazano S.A., co nastąpiło z tego powodu i co należy zarzucić stronie skarżącej, że mimo wpisania przekształcenia P. ze spółki akcyjnej w spółkę z o.o. 7 maja 2012 (vide załączony do skargi KRS) o fakcie tym spółka przekształcona nie poinformowała po tej dacie organu pierwszej instancji, otrzymując od pisma adresowane na P. S.A..

Także pozostałe zarzuty skargi nie zasługują – według Kolegium - na uwzględnienie, bowiem w postępowaniu wznowieniowym uchylenie dotychczasowej decyzji (tu decyzji [...]) nastąpi jedynie wówczas, gdy organ stwierdzi, że zaistniała wadliwość proceduralna wpłynęła na merytoryczną treść decyzji, a zatem dopiero taka ocena stanowić może podstawę do uchylenia decyzji dotychczasowej. Zatem zarzuty w zakresie naruszenia prawa materialnego jak w pkt 6 i 7 skargi są chybione.

Wobec powyższego uzasadnienia zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. nie narusza prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) Sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Przedmiotem dokonywanej przez niego kontroli jest zbadanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Czyni to wedle stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Po myśli zaś art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "u.p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Uchylenie decyzji administracyjnej przez sąd następuje tylko w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 ust. 1 lit. a u.p.p.s.a.), naruszenia prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) i naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Badając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Sąd uznał, że skarga P. Sp. z o.o. nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie doszło do naruszenia prawa, o jakim mowa w przywołanym wyżej art. 145 § 1 ust. 1 u.p.p.s.a..

W niniejszej sprawie przedmiotem oceny Sądu była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...] wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. o uchyleniu w całości decyzji organu pierwszej instancji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Kwestią, która podlegała kontroli sądowej, było zatem zastosowanie przez organ drugiej instancji przepisu art. 138 § 2 k.p.a., zgodnie z treścią którego organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Należy tutaj zauważyć, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. jest wyjątkiem od zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zgodnie z którą organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji. "Przepis ten konstytuuje dwie przesłanki, które łącznie warunkują wydanie decyzji kasacyjnej. Pierwszą z nich jest wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania. Drugą natomiast, wystąpienie koniczności wyjaśnienia sprawy w takim zakresie, że ma to istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W nowym brzmieniu art. 138 § 2 zdanie 1 chodzi o naruszenie przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające przed organem pierwszej instancji, w stopniu uniemożliwiającym jego sanowanie w drodze uzupełniającego postępowania wyjaśniającego przeprowadzonego w trybie art. 136 k.p.a., gdyż prowadziłoby to do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania." (zob. J. P. Tarno, Uprawnienia decyzyjne organu odwoławczego w świetle znowelizowanego art. 138 k.p.a. [w] Analiza i ocena zmian kodeksu postępowania administracyjnego w latach 2010-2011 pod red. M. Błachucki, T. Górzyńska, G. Sibiga, Warszawa 2012, s. 231).

Konieczność wydania decyzji kasacyjnej zachodzi zatem wtedy, "kiedy zasada dwuinstancyjności postępowania wyłącza przeprowadzenie w tym zakresie uzupełniającego postępowania dowodowego, gdyż jego zakres wskazuje, że w swej istocie organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w zakresie mogącym mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji. W konsekwencji sprawa byłaby rozstrzygana de facto w jednej instancji, przez co pozbawiano by stronę prawa kwestionowania wyników postępowania wyjaśniającego w drodze odwołania. Trzeba bowiem mieć na uwadze to, że art. 136 k.p.a. przewiduje możliwość przeprowadzenia przez organ odwoławczy uzupełniającego postępowania dowodowego lub zalecenie jego przeprowadzenia organowi I instancji. To postępowanie może mieć jedynie charakter uzupełniający, co oznacza, że niedopuszczalne jest prowadzenie tego postępowania w całości lub znacznej części, gdyż naruszałoby to właśnie zasadę dwuinstancyjności. Kwestionowanie ustaleń stanu faktycznego sprawy byłoby w takiej sytuacji niemożliwe na drodze postępowania w trybie zwyczajnym. Inaczej mówiąc, organ odwoławczy, który z istoty rzeczy – modelu postępowania odwoławczego – nie przeprowadza w zasadzie własnego, odrębnego postępowania dowodowego, za to może wyciągać z zebranego przez organ I instancji materiału zupełnie inne wnioski dowodowe niż organ I instancji, zastępowałby w praktyce ten organ, pozbawiając stronę prawa kwestionowania tych ustaleń w drodze zwyczajnego środka prawnego." (zob. W. Chróścielewski, Zmiany w zakresie przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które weszły w życie w 2011 r., Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego 4 (37) 2011, s. 19).

Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie. Kolegium uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Ś. z dnia [...] r. Nr [...], którą na podstawie art. 105 § 2 k.p.a. umorzono na wniosek P. Sp. z o.o. postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn.: "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P.G. firmy P. S.A., Nr [...] lokalizowanej w Ś. przy ul. [...] (dz. nr 49/3, 50 a.m. 2 obręb 4 )", i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Przyczyną podjęcia decyzji kasacyjnej w niniejszej sprawie było pominięcie przez organ pierwszej instancji faktu, że prowadzi postępowanie wznowieniowe co do ostatecznej decyzji Nr [...]. Zatem wniosek pełnomocnika P. S.A. z dnia 10 marca 2014 r. o umorzenie postępowania wszczętego w dniu 28 grudnia 2009 r. zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] jest – zdaniem Kolegium - w postępowaniu wznowieniowym bezprzedmiotowy i nie podlega uwzględnieniu. Kolegium zobowiązało przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ pierwszej instancji do określenia, czy postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek strony małżonków H. i J.K., czy z urzędu. Ponadto, jeżeli postępowanie wznowieniowe zostało wszczęte na wniosek strony organ pierwszej instancji ma ustalić, stosownie do art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a., czy zachowany został przez wnioskodawców termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania wynikający z art. 148 k.p.a.. Organ ma również wykonać zalecenia wynikające z decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...], mając na uwadze, że po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy winno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Obowiązkiem organu pierwszej instancji będzie także sporządzenie uzasadnienia decyzji odpowiadającego wymogom art. 107 § 3 k.p.a..

Zdaniem Sądu powyższe twierdzenia organu odwoławczego są właściwe. Ponieważ w niniejszej sprawie pismo strony skarżącej z dnia 10 marca 2014 r. zostało złożone w trakcie toczącego się postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] r. Nr [...], to właśnie postępowanie wznowieniowe winno zostać zakończone. Nie ma bowiem podstaw do wydawania ponownie decyzji w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, czego domaga się w w/w piśmie strona skarżąca.

Jak wynika z akt sprawy pismem z dnia 28 grudnia 2009 r. (data wpływu do Urzędu Miejskiego w Ś.) P. S.A. wniosła o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji wyżej określonego przedsięwzięcia. Po rozpatrzeniu tego wniosku, Prezydent Miasta Ś. wydał decyzję z dnia [...] r. Nr [...] (znak [...]), którą na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. umorzył postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, wskazując w uzasadnieniu, że po przeanalizowaniu zgromadzonych materiałów, tj. wniosku strony wraz z informacją o planowanym przedsięwzięciu, uzyskanych opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska (pismo z dnia 2010 r. znak [...] oraz D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego (pismo z dnia 17 lutego 2010 r. znak [...]), oraz kierując się zapisami obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwziąć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 257, poz. 2573 ze zm.), a także szczegółowymi uwarunkowaniami związanymi z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a mianowicie usytuowaniem przedsięwzięcia - ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenie środowiska, rodzajem i charakterystyką przedsięwzięcia, nie stwierdzono podstawy prawnej oraz konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (podkreślenie Sądu). Od tej decyzji żadna ze stron nie wniosła odwołania.

Należy w tym miejscu podkreślić, że w skardze strona skarżąca wskazuje, iż w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia brak jest podstawy prawnej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem postępowanie to stało się bezprzedmiotowe z uwagi na fakt, że stacja bazowa nie stanowi przedsięwzięcia zaliczanego do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. To twierdzenie – bez merytorycznej oceny decyzji Nr [...], do czego na obecnym etapie postępowania nie jest kompetentny Sąd - jest jak najbardziej słuszne, a co istotniejsze - znajduje urzeczywistnienie w powyższej decyzji. Decyzja Nr [...] czyni zatem całkowicie zadość żądaniu strony skarżącej umorzenia postępowania w sprawie środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia. To zaś sprawia, że niezrozumiałym jest wniesienie przez stronę skarżącą pisma z dnia 10 marca 2014 r. i żądanie ponownego umorzenia tego postępowania (art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.).

Pismem z dnia 10 stycznia 2011 r. (10 stycznia 2011 r. data wpływu do Urzędu Miejskiego w Ś.), Stowarzyszenie E.O. wniosło o wznowienie postępowania zakończonego decyzją ostateczną organu pierwszej instancji z dnia [...] r. Nr [...]. Pismem zaś z dnia 14 stycznia 2011 r. (14 stycznia 2011 r. data wpływu do Urzędu Miejskiego w Ś.) (k.7 załączników do pisma z dnia 24 marca 2011 r. k.29) wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Nr [...] wnieśli H. i J.K.. Po wezwaniu przez organ pierwszej instancji do usunięcia braków powyższych wniosków o wznowienie postępowania, wnioskodawcy wskazali pismami z dnia 15 kwietnia 2011 r. (k.37 i k.38) jako podstawę wznowienia przepis art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., tzn. ich zdaniem dowody przedłożone przez inwestora, na których organ oparł rozstrzygnięcia i decyzję Nr [...], okazały się niekompletne i fałszywe.

Postanowieniem z dnia [...] r. znak [...] Prezydent Miasta Ś. wznowił na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne zakończone decyzją z dnia [...] r. błędnie wskazując Nr [...], zamiast [...]. Postanowienie to nie zawiera żadnego uzasadnienia. Wskazano w nim jedynie, że Państwo K. i Stowarzyszenie E.O. złożyli wniosek o wznowienie w/w postępowania.

Przesyłając w/w postanowienie organ pierwszej instancji i wskazując, że celem postanowienia jest przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, wezwał wnioskodawców o pisemną informację o ewentualnych dodatkowych przesłankach wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną (z dnia [...] r. Nr [...]), pouczając, że jeżeli w ciągu dwóch tygodni od dnia doręczenia postanowienia z dnia [...] r. oraz niniejszego pisma nie wpłyną nowe dowody lub informacje o nowych okolicznościach faktycznych, sprawa będzie rozpatrywana w oparciu o wnioski o wznowienie postępowania (k.42a).

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Prezydent Miasta Ś. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu powyższych wniosków, odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Nr [...] (w dalszym ciągu podając błędny numer) umarzającej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej sieci P.G. firmy P. S.A., Nr [...] lokalizowanej w Ś. przy ul. [...] (dz. nr 49/3, 50 a.m. 2 obręb 4)".

Odwołanie od powyższej decyzji wniosło Stowarzyszenie E.O., jak i H. i J.K.. Po ich rozpatrzeniu SKO w W. wydało w dniu [...] r. decyzję, którą utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Należy w tym miejscu zaznaczyć, że oryginałów odwołań brak jest w aktach sprawy. Podobnie jak w/w decyzji Kolegium z dnia [...] r.. Zostały one jedynie załączone w formie kserokopii jako załączniki do pisma Stowarzyszenia z dnia 28 grudnia 2012 r. (k.49).

Po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2012 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia E.O. w Ś. na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uchylił zaskarżoną decyzję (sygn. akt II SA/Wr 132/12).

Powyższy wyrok stał się prawomocny w dniu 18 września 2012 r., zaś akta sprawy wróciły do Kolegium w dniu 9 października 2012 r..

W związku z powyższym wyrokiem oraz decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. znak [...] (decyzji tej brak w aktach sprawy), pismem z dnia 5 czerwca 2013 r. - na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. – Prezydent wezwał Państwa K. do usunięcia braków w podaniu z dnia 15 kwietnia 2011 r. (pismem tym skarżący odpowiedzieli na wezwanie organu pierwszej instancji do usunięcia braków wniosku o wznowienie postępowania) poprzez przedstawienie orzeczenia sądu lub innego uprawnionego organu stwierdzającego fałsz dokumentów występujących w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. Organ pouczył strony, że jeżeli w ciągu siedmiu dni od dnia dostarczenia niniejszego wezwania nie wpłyną do Urzędu nowe dowody lub informacje o nowych okolicznościach faktycznych sprawa będzie rozpatrywana w oparciu o dotychczas zebrane dokumenty. W piśmie tym organ wskazał, że przystępuje do ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku z dnia 15.04.2011 r. o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Nr [...].

Z powyższego Sąd tylko się domyśla, że decyzja z dnia [...] r. znak [...] jest decyzją kasacyjną.

Następnie decyzją z dnia [...] r. Nr [...] (znak [...]) Prezydent Miasta Ś. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku strony H. i J.K. – jak wynika z uzasadnienia - z dnia 15 kwietnia 2011 r., czyli pisma precyzującego pierwotny wniosek o wznowienie postępowania z dnia 14 stycznia 2011 r., odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Nr [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie nie stwierdzono fałszerstwa dowodów. Strona, tj. Państwo H. i J.K., na wezwanie z dnia 5 czerwca 2013 r. o przedstawienie orzeczenia sądu lub innego uprawnionego organu, stwierdzającego fałsz dokumentów, występujących w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] r. Nr [...], nie dostarczyła wymienionych dowodów.

Decyzja Nr [...] zawiera pouczenie, że służy od niej prawo wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W.. W aktach sprawy brak jest jednak danych, czy jakakolwiek ze stron złożyła takie odwołanie. Należy jednakże tutaj zauważyć, że decyzja Nr [...] znajduje się na k.63 akt administracyjnych, zaś na następnej oznaczonej numerem 66 znajduje się zawiadomienie z dnia 16 stycznia 2014 r. znak [...].

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] (znak [...]) Prezydent Miasta Ś. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., po ponownym rozpatrzeniu wniosku strony H. i J.K. – jak wynika z uzasadnienia – również z dnia 15 kwietnia 2011 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] r. Nr [...], ponownie wskazując, że w niniejszej sprawie nie stwierdzono fałszerstwa dowodów. Odwołanie od tej decyzji wniosło Stowarzyszenie E."O.", po rozpatrzeniu którego SKO w W. podjęło decyzję z dnia [...] r. Nr [...] o umorzeniu postępowania odwoławczego. Decyzja Kolegium została zaskarżona przez w/w Stowarzyszenie do WSA we Wrocławiu (sygn. akt II SA/Wr 674/14).

Natomiast w dniu 10 marca 2014 r. do Urzędu Miejskiego w Ś. wpłynęło pismo P. S.A. z dnia 5 marca 2014 r., którym wniesiono o umorzenie postępowania wszczętego w dniu 28 grudnia 2009 r. z uwagi na fakt, że w świetle obowiązujących przepisów przedmiotowa inwestycja nie jest inwestycją mogącą znacząco oddziaływać na środowisko i nie jest wymagany w jej przypadku raport oddziaływania na środowisko. W piśmie tym pełnomocnik strony powołał znak sprawy [...]. Takim oznaczeniem jako pierwsze zostało opatrzone pismo z dnia 16 stycznia 2014 r., którym zawiadomiono strony postępowania wznowieniowego, że ponowne rozpatrzenie sprawy uchylenia decyzji ostatecznej Nr [...] nie jest możliwe w ustawowym terminie.

Mimo, że powyższy wniosek został złożony w trakcie toczącego się postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną Nr [...] i mimo, że w obrocie prawnym jest decyzja o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r., organ pierwszej instancji wydaje w dniu [...] r. decyzję Nr [...] (znak [...]) o umorzeniu postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r., powołując się na art. 105 § 2 k.p.a.. Przy czym uzasadnienie powyższej decyzji ogranicza się do stwierdzenia, że pełnomocnik firmy P. Sp. z o.o. złożył wniosek (przypuszczalnie chodzi o wskazany wyżej wniosek z dnia 5 marca 2014 r.) o umorzenie postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. oraz, że ponieważ postępowanie administracyjne było wszczęte na wniosek strony i strona obecnie zwróciła się z wnioskiem o jego umorzenie, postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Przebieg postępowania, zarówno zakończonego decyzją ostateczną Nr [...], jak i wznowieniowego, niekompletność akt (brak w/w dokumentów i poszczególnych kart: po k.12 znajduje się k.15, po k.16 – k.19, po k.21 – k.25, po k.40 – k.42, po k.42a – k.44, po k.44 – k.49, po k.54 – k.61, po k.63 – k.66, po k.68 – k.71, brak jest również decyzji, na którą powołuje się Kolegium, tj. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. Nr [...]) oraz brak uzasadnienia podjętej przez organ pierwszej instancji decyzji z dnia [...] świadczą o naruszeniu podstawowych zasad postępowania administracyjnego, określonych w art. 6, art. 7, art. 8, art. 9, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a.. Naruszenia te z pewnością miały wpływ na wynik sprawy. To zaś prowadzi do wniosku, że podjęcie w niniejszej sprawie decyzji kasacyjnej było uprawnione. Tym samym zarzut skargi naruszenia art. 7 art. 8, art. 77 § 1 k.p.a. nie mogły zostać uwzględnione. Wbrew twierdzeniu strony skarżącej, organ drugiej instancji precyzyjnie ustalił stan faktyczny sprawy.

W pierwszej kolejności należy podkreślić, że działania organów administracji publicznej uprawnionych do prowadzenia postępowania administracyjnego i podejmowania orzeczeń, podporządkowane są przede wszystkim zasadzie praworządności zawartej w art. 6 k.p.a. i w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wymaga ona bezwzględnej zgodności z prawem każdej czynności procesowej, w tym - podejmowanej przez organ administracji publicznej w ramach przyznanych kompetencji - czynności orzeczniczej. Dla realizacji zasadniczego celu postępowania administracyjnego jakim jest rozstrzygnięcie sprawy, pierwszorzędne znaczenie ma ustalenie obowiązującej normy prawa, odpowiedniej dla rozstrzygnięcia danej sprawy. Niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania normy prawnej jest prawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy. W ścisłym związku z przywołaną wyżej zasadą praworządności pozostaje zatem określona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej. W doktrynie podkreśla się wynikający z tej zasady nakaz dla organów administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa (W. Dawidowicz, Ogólne postępowanie administracyjne, s.108). Zasada prawdy obiektywnej nakłada więc na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek określenia z urzędu jakie dowody są niezbędne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz obowiązek przeprowadzenia tych dowodów z urzędu.

Z powyższą zasadą skorelowane są również regulacje zawarte w art. 77 k.p.a., zgodnie z którym organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, tak aby ustalony stan faktyczny zgodny był z rzeczywistością. Organ prowadzący postępowanie administracyjne jest zobowiązany zatem do wszechstronnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a swoje stanowisko winien uzasadnić w sposób przewidziany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Przy czym dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego w rozumieniu powyższego artykułu obejmuje również ustalenie przez organ administracji treści rzeczywistego żądania strony.

W świetle akt sprawy wniosek strony skarżącej z dnia 10 marca 2014 r. należało potraktować jako wniosek wyrażający jej stanowisko w sprawie wznowieniowej, a następnie zmierzać do zakończenia tego postępowania nadzwyczajnego. Przemawia za tym przede wszystkim fakt, że postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia zostało już zakończone, zaś pismo powyższe zostało złożone w trakcie postępowania wznowieniowego, które toczy się obecnie. Ponadto, żądanie w tym piśmie zawarte, tj. o umorzenie postępowania wszczętego wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r., zostało w istocie już uwzględnione, bowiem decyzją Nr [...] umorzono postępowanie wszczęte wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. z uwagi na brak konieczności przeprowadzenia postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o czym była już mowa wcześniej.

Wskazać tutaj należy, że według art. 61 § 1 k.p.a. postępowanie administracyjne może być wszczęte z urzędu lub na wniosek strony. W sytuacji wszczęcia postępowania na zasadzie skargowości (na żądanie strony) rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania określa treść zgłoszonego żądania. Żądanie to wyznacza również stosowną normę prawa materialnego lub procesowego, która będzie miała znaczenie dla ustalenia zakresu podmiotowego i przedmiotowego postępowania. Inaczej mówiąc, to żądanie strony wyznacza granice sprawy administracyjnej, której załatwienie wyznacza cel postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie pismo z dnia 10 marca 2014 r. nie wszczyna postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, bowiem sprawa ta została ostatecznie zakończona, zatem brak było podstaw do jego umorzenia. Dotyczy ono natomiast wznowienia postępowania w tej sprawie.

Z przekazanych Sądowi akt administracyjnych wynika zatem, że organ pierwszej instancji nie uwzględnił w dostateczny sposób przedstawionych wyżej regulacji procesowych. Tym samym uchybił również przywołanym wyżej regulacjom procesowym zwłaszcza zawartym w art. 61 § 1, art. 64 § 2 oraz w art. 7, art. 77 § 1 k.p.a..

W świetle powyższego, zarzut naruszenia zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.) jest w oczywisty sposób nieuzasadniony, bowiem pismo z dnia 10 marca 2014 r. nie wszczyna postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 105 § 1 k.p.a., wskazać należy przede wszystkim, że postępowanie o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczęte wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r. zostało już umorzone ostateczną decyzją z dnia [...] r. Nr [...]. Obecnie zaś toczy się postępowanie wznowieniowe, które winno zostać zakończone. Nie ma zatem podstaw umarzać ponownie postępowania o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wszczętego wnioskiem z dnia 28 grudnia 2009 r.. Tym samym zarzut naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. nie mógł zostać uwzględniony.

Również zarzut skargi naruszenia art. 40 § 1 k.p.a., nie jest zasadny. Sąd w pełni podziela w tym zakresie stanowisko zaprezentowane przez Kolegium w odpowiedzi na skargę, że przepisy art. 552 i art. 553 § 1 kodeksu spółek handlowych wskazują, że w przypadku przekształcenia ustawodawca zdecydował się na przyjęcie zasady kontynuacji, a nie sukcesji. Spółka przekształcana staje się spółką przekształconą, a zatem zmienia jedynie formę prawną przy zachowaniu bytu prawnego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 11 października 2012 r., sygn. akt I ACa 620/12). Oznacza to, że w przypadku kontynuacji nie ma poprzednika i następcy prawnego, ale istnieje ta sama spółka w zmienionej formie. "Zgodnie z treścią art. 553 § 1 k.s.h. spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, co należy rozumieć w ten sposób, że spółka ta nie wstępuje, ale jest cały czas podmiotem tych praw i obowiązków. W takim wypadku spółka jest cały czas ex lege podmiotem tych praw i obowiązków." (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z dnia 12 września 2014 r., sygn. akt I ACz 1170/13, publ. LEX nr 1363347).

Słusznie również podniosło Kolegium, że mimo iż do przekształcenia P. S.A. w P. Sp. z o.o. doszło z dniem 7 maja 2012 r., zaś dnia 22 maja 2012 r. na mocy postanowienia Sądu Rejonowego w W. doszło do wykreślenia P. S.A. z rejestru przedsiębiorców KRS, skarżąca Spółka nie powiadomiła organów prowadzących postępowanie o tym przekształceniu.

Należy również zauważyć, że zarówno decyzja organu pierwszej jak i drugiej instancji były doręczane skarżącej Spółce w sposób prawidłowy do siedziby P. Sp. z o.o. jedynie z wadliwym wskazaniem w nazwie Spółki jej rodzaju, zamiast Sp. z o.o. wskazano S.A..

Uwzględniając powyższe, twierdzenie strony skarżącej, że postępowanie było dotknięte z tego powodu wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 40 § 1 k.p.a., jak również na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., należało uznać za nieuzasadnione.

Co do zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, Sąd wskazuje, że zaskarżona decyzja jest decyzją kasacyjną, nie rozstrzygającą zatem sprawy merytorycznie. Ponadto, została ona podjęta w postępowaniu wznowieniowym, w którym dochodzi do wydania nowej merytorycznej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy (tu wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach) jedynie, gdy organ administracji publicznej, na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a., po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 k.p.a., stwierdzi istnienie podstaw do uchylenia dotychczasowej decyzji na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b k.p.a.. A taka sytuacja nie miała miejsca w niniejszej sprawie.

Ponadto należy zauważyć, że to strona skarżąca, nie organ odwoławczy, ponownie "sięga" do sprawy ostatecznie już zakończonej. I to strona skarżąca pismem z dnia 10 marca 2014 r. wniosła – mimo że postępowanie zostało już umorzone - o umorzenie postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia.

Kolegium – wbrew twierdzeniu strony skarżącej – nie odniosło się w ogóle do kwalifikacji planowanego przedsięwzięcia, a zobowiązał organ pierwszej instancji do zakończenia postępowania wznowieniowego, które obecnie się toczy. Tym samym zarzut, że organ drugiej instancji nie przeanalizował przepisów prawa materialnego z zakresu prawa ochrony środowiska jest nieuzasadniony.

Wskazane wcześniej uchybienia obligowały zatem – zdaniem Sądu – organ odwoławczy do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. To zaś prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja kasacyjna organu drugiej instancji jest rozstrzygnięciem zgodnym z przepisami prawa. Istotą bowiem postępowania odwoławczego, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, jest ponowne rozpatrzenie sprawy w pełnym zakresie przez organ odwoławczy. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji, jak i ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy. W sytuacji zaś, gdy decyzja organu pierwszej instancji jest wadliwa (jak to miało miejsce w niniejszej sprawie), obowiązkiem organu odwoławczego jest wydanie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a.. Tym samym zarzut naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. jest nieuzasadniony.

Stąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono o oddaleniu skargi.