Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 683/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 59 pkt 4, art. 129 ust. 1, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
journal: Dz.U.UE.L 1998 nr 204 poz 37 art. 1 pkt 11
law: Dyrektywa  98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiająca procedurę udzielania informacji w dziedzinie  norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Zalewski, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis,, Sędzia WSA Ewa Kowalczyk (sprawozdawca), Protokolant Starszy asystent sędziego Małgorzata Olejowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 17 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi F. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia w części dotyczącej punktu gier oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpatrzeniu odwołania [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...], utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. o cofnięciu zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., [...] w części dotyczącej punktu gier w pozycji nr [...] załącznika nr [...].

Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. Dyrektor Izby Skarbowej w [...] wydał Spółce zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...]. W załączniku nr [...] do decyzji wymieniono miejsca, w których zlokalizowane były punkty tych gier. W pozycji nr [...] wskazano punkt gier: [...] .

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] cofnął zezwolenie Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. w części dotyczącej punktu gier w pozycji nr [...] załącznika nr [...]. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że od dnia 30 listopada 2009 r. do dnia wydania niniejszej decyzji w ww. punkcie gier zaprzestano wykonywania działalności na automatach o niskich wygranych. W świetle art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 z późn. zm.), dalej: ustawa o grach hazardowych, zezwolenie cofa się w razie zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej. Przerwa prowadzenia działalności w wymienionym punkcie gier wynosiła ponad 3 lata, co uzasadniało cofnięcie zezwolenia. Organ nie stwierdził, aby zaprzestanie wykonywania działalności w wyżej wymienionym punkcie było następstwem działania siły wyższej.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych oraz art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.), dalej: Ordynacja podatkowa oraz art. 1 pkt 4 i pkt 11 w związku z art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) w związku z art. 59 pkt 4 i art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. a), art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 ustawy o grach hazardowych.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, decyzją z dnia [...] marca 2015 r. Dyrektor Izby Celnej w [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] grudnia 2014 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że w niniejszej sprawie od dnia 30 listopada 2009 r. w ww. punkcie gier nie wykonywano działalności objętej zezwoleniem w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Odnosząc się do podniesionego w odwołaniu zrzutu, iż niewykonywanie działalności było następstwem działania siły wyższej, stwierdził, że do zdarzeń uznawanych za działanie siły wyższej zalicza się zdarzenia zewnętrzne, nieuchronne, nadzwyczajne, niemożliwe do przewidzenia, oraz że w jego ocenie okoliczność wprowadzenia ustawy o grach hazardowych i zakaz zmiany lokalizacji punktów o gier o niskich wygranych, nie może być uznana za siłę wyższą. Wskazana przez skarżącą przyczyna zaprzestania prowadzenia działalności na automatach w wymienionym w decyzji lokalu stanowiła natomiast zdaniem organu ryzyko podejmowanej przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej, natomiast przedsiębiorca musiał się również liczyć ze zmianami przez ustawodawcę warunków prowadzenia konkretnej działalności.

Organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie stan niewykonywania działalności w wymienionym punkcie istniał przez okres około pięciu lat, wobec czego zaistniała podstawa do cofnięcia zezwolenia, gdyż przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, jako jedną z przesłanek zastosowania takiej sankcji przewiduje niewykonywania działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w danym punkcie gier przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Jednocześnie w ocenie organu w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiła negatywna przesłanka stosowania sankcji przewidzianej w art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, tj. działanie siły wyższej.

Organ odwoławczy stwierdził ponadto, że zakwestionowany przez skarżącą przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych nie ma charakteru przepisu technicznego. Nie stanowi bowiem przepisu, który może powodować ograniczenie lub stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, tak jak ma to miejsce w przypadku przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych objętych pytaniami prejudycjalnymi do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11. Art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych nie ustanawia żadnych zakazów, ani nie wprowadza nowej regulacji wobec działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych. Przepis ten powiela co do istoty przepis art. 52 ust. 2 pkt 4 poprzedniej ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach hazardowych i zakładach wzajemnych. Celem wyżej wymienionych regulacji jest i było wyłącznie dostosowanie określonego stanu prawnego wynikającego z udzielonego zezwolenia do konkretnego stanu faktycznego. Organ uznał, że skoro nie ma podstaw do stwierdzenia technicznego charakteru przepisu art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, to nie zachodzi również przesłanka do poddania tego przepisu procedurze notyfikacji, określonej w art. 8 dyrektywy 98/34/WE.

W skardze sądowej Spółka zaskarżyła powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w całości, wniosła o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych, art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i art. 144 w związku z art. 4 ust. 1 lit. "a", art. 6, art. 14 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych i w związku z art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.) oraz art. 188 Ordynacji podatkowej.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła, że przyczyną zaprzestania i niewykonywania działalności w ww. punkcie gier była siła wyższa w postaci wprowadzenia przez ustawodawcę normy art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, zakazującej zmiany miejsc urządzania gier na automatach o niskich wygranych.

Spółka podniosła również, że przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych jako przepis o charakterze technicznym powinien zostać notyfikowany Komisji Europejskiej. Spółka powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga podlegała oddaleniu.

Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w [...] utrzymująca w mocy decyzję tego organu o cofnięciu Spółce zezwolenia Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na terenie województwa [...], w części dotyczącej punktu gier wymienionego w pozycji nr [...] załącznika nr [...]. Decyzja zezwalająca na prowadzenie działalności została wydana na podstawie przepisów nieobowiązującej od dnia 1 stycznia 2010 r. ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, która utraciła moc na podstawie art. 144 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.

Stosownie do art. 129 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy, jest prowadzona do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń przez podmioty, których im udzielono według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej.

Przepis art. 138 ust. 2 ustawy o grach hazardowych stanowi zaś, że do podmiotów, o których mowa w art. 129 ust. 1, stosuje się odpowiednio art. 58 i art. 59, z tym, że organem właściwym jest organ właściwy do udzielania zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy.

Stosownie do art. 59 ustawy o grach hazardowych organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji lub zezwolenia, w drodze decyzji, cofa koncesję lub zezwolenie, w całości lub w części, w przypadku:

1) nieusunięcia w wyznaczonym terminie stanu faktycznego lub prawnego niezgodnego z przepisami regulującymi działalność objętą koncesją lub zezwoleniem, lub z warunkami określonymi w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie;

2) rażącego naruszenia warunków określonych w koncesji, zezwoleniu lub regulaminie, lub innych określonych przepisami prawa warunków wykonywania działalności, na którą udzielono koncesji lub zezwolenia;

3) obniżenia kapitału zakładowego spółki poniżej granicy określonej w art. 10 ust. 1;

4) zaprzestania lub niewykonywania przez okres dłuższy niż 6 miesięcy działalności objętej koncesją lub zezwoleniem, chyba że niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej;

5) skazania osoby będącej akcjonariuszem (wspólnikiem), członkiem organów zarządzających lub nadzorczych spółki za przestępstwo określone w art. 299 Kodeksu karnego;

6) dwukrotnego stwierdzenia uczestnictwa w grach hazardowych osoby poniżej 18 roku życia, w tym samym ośrodku gier lub punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Konstrukcja tego przepisu nie dopuszcza tzw. uznania administracyjnego. Organ jest zatem zobowiązany do cofnięcia zezwolenia, jeżeli strona nie wykonuje działalności przez okres dłuższy niż 6 miesięcy, chyba że zachodzi przesłanka wyłączające jego zastosowanie, tj. zaprzestanie bądź niewykonywanie tej działalności jest następstwem działania siły wyższej.

Bezspornym w niniejszej sprawie jest że Spółka w punkcie gier z pozycji [...] załącznika nr [...] do zezwolenia, nie wykonywała działalności objętej tym zezwoleniem - od około 5 lat (na dzień wydania decyzji organu pierwszej instancji), a więc przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Z pisemnego oświadczenia Spółki dokonanego na formularzu : "zgłoszenie przemieszczenie / zawieszenia eksploatacji/ wycofania z eksploatacji automatu GL-2" wynika, że skarżąca prowadziła działalność polegającą na urządzaniu gier na automatach o niskich wygranych do dnia 30 listopada 2009 r. (k. [...] akt adm.). Spółka zawiesiła wykonywanie działalności w wyżej wymienionym punkcie od dnia 30 listopada 2009 r. i nie wykonywała jej przez okres dłuższy niż 6 miesięcy. Powyższe potwierdza również pismo Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia 1 grudnia 2014 r. Z akt sprawy wynika również, że skarżąca nie złożyła w okresie 6 miesięcy zgłoszenia dotyczącego wznowienia tej działalności, co dodatkowo stanowi podstawę domniemania o niewykonywaniu działalności we wskazanym okresie.

Ocenie w niniejszej sprawie podlega natomiast wskazana przez skarżącą przyczyna zaprzestania wykonywania działalności we wskazanym punkcie gier, na którą powołuje się, jako na przesłankę wyłączającą zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia zezwolenia. Zdaniem skarżącej powodem takiego stanu rzeczy było wejście w życie przepisów ustawy o grach hazardowych z 2009 r., uniemożliwiających zmianę miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych, co w ocenie skarżącej stanowi siłę wyższą i tym samym uzasadnia odstąpienie od cofnięcia zezwolenia na wykonywanie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w tym punkcie gier.

Analiza akt niniejszej sprawy prowadzi do wniosku, że zaprzestanie prowadzenia działalności w wyżej wymienionym punkcie gier nie było spowodowane działaniem siły wyższej, o której mowa w cytowanym wyżej przepisie art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych. Ponieważ ustawa ta nie zawiera legalnej definicji tego pojęcia zachodzi konieczność odwołania się w tym względzie do dorobku doktryny i orzecznictwa. W doktrynie i orzecznictwie ukształtował się pogląd, że siła wyższa jest zdarzeniem o charakterze przypadkowym lub naturalnym (żywiołowym), nie do uniknięcia, takim, nad którym człowiek nie panuje. Należą do tej kategorii zwłaszcza zdarzenia o charakterze katastrofalnych działań przyrody i zdarzenia nadzwyczajne w postaci zaburzeń życia zbiorowego takich jak wojna, zamieszki krajowe. Musi być ona ponadto zdarzeniem zewnętrznym w stosunku do powołującego się na nią podmiotu, w tym sensie, ze stan ten powinien istnieć obiektywnie, a więc musi być widoczny i sprawdzalny i nie może być wytworem wyobraźni. Siła wyższa charakteryzuje się także tym, że jest zdarzeniem niemożliwym lub prawie niemożliwym do przewidzenia, którego skutkom nie można zapobiec.

Wbrew argumentom skarżącej, za działanie siły wyższej nie można uznać zmiany obowiązujących przepisów prawa i wprowadzenia ustawą o grach hazardowych – zakazu zmiany lokalizacji punktów gier.

Podkreślić przy tym należy, że nowa ustawa o grach hazardowych umożliwiła dalsze prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na podstawie dotychczasowych zezwoleń i nie wprowadziła generalnego zakazu ich zmiany. Zakaz zmiany zezwoleń, przewidziany w art. 135 ust. 2 ustawy, ograniczony został tylko do jednego elementu, a mianowicie : miejsca urządzania gier; ponadto nie dotyczy on zmiany polegającej na zmniejszeniu liczby punktów gier na automatach. Nowa ustawa nie wprowadziła zatem żadnych radykalnych rozwiązań uniemożliwiających podmiotom gospodarczym prowadzenie dotychczasowej działalności. Przeciwnie, zagwarantowała możliwość jej kontynuowania na dotychczasowych zasadach, wyeliminowała jedynie zmianę decyzji ostatecznych w określonym, niewielkim zakresie. Nie sposób również nie zauważyć, że zmiana decyzji ostatecznych jest trybem nadzwyczajnym, który stosowany być może tylko i wyłącznie w przypadku spełnienia ściśle określonych przesłanek.

W tym stanie rzeczy nie można uznać, że przeszkodą do dalszego prowadzenia działalności w miejscu wskazanym w zezwoleniu było wejście w życie nowej ustawy. Zarzut naruszenia art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych należy uznać zatem za nieuzasadniony.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut, w myśl którego art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych nie mógł stanowić podstawy rozstrzygnięcia w sprawie, gdyż nie został notyfikowany, zgodnie z wymogami określonymi w dyrektywie 98/34/WE.

Odnosząc się do tego zarzutu należy stwierdzić, że wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11, został wydany w trybie prejudycjalnym wobec zadanych trzech pytań dotyczących art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych.

Podkreślić w tym miejscu należy, że Dyrektor Izby Celnej w [...] nie stosował przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 ustawy o grach hazardowych z 2009 r. i żaden z nich nie stanowił podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie.

Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że przepis art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 z późn. zm.), należy interpretować w ten sposób, że przepisy krajowe tego rodzaju, jak przepisy ustawy o grach hazardowych, które mogą powodować ograniczenie, a nawet stopniowe uniemożliwienie prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry, stanowią potencjalnie "przepisy techniczne" w rozumieniu tego przepisu, w związku z czym ich projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy wskazanej dyrektywy, w wypadku ustalenia, że przepisy te wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, a dokonanie tego ustalenia należy do sądu krajowego.

Trybunał Sprawiedliwości uzależnił zatem ocenę technicznego albo nietechnicznego charakteru przepisów ustawy o grach hazardowych, od ustalenia (oceny), czy te przepisy wprowadzają warunki mogące mieć istotny wpływ na właściwości lub sprzedaż produktów, tj. automatów do gier o niskich wygranych. Tego rodzaju skutków nie sposób natomiast wyprowadzić z art. 59 pkt 4 ustawy. Przepis ten bowiem niejako dostosowuje sytuację prawną podmiotu (zakres udzielonego zezwolenia) do istniejącej już sytuacji faktycznej spowodowanej zaprzestaniem lub niewykonywaniem przez dany podmiot działalności objętej zezwoleniem, w sytuacji gdy stan ten utrzymuje się powyżej 6 miesięcy, z wyłączeniem sytuacji, gdy jest on spowodowany działaniem siły wyższej, która jak zostało powiedziane wyżej, w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi.

Warto również dodać, że przepis art. 59 pkt 4 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych zawiera normę analogiczną do przepisu art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych, przy czym nowa ustawa – w stosunku do poprzednio obowiązującej – wydłużyła okres niewykonywania działalności, którego upływ obligował organ do cofnięcia zezwolenia. Z treści poprzednio obowiązującego przepisu wynikało bowiem, że organ udzielający zezwolenia, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w całości lub części, w przypadku zawieszenia prowadzonej działalności przez okres dłuższy niż 3 miesiące, chyba że zawieszenie takie jest następstwem działania siły wyższej. Porównanie treści obu unormowań wskazuje, że nowa regulacja jest korzystniejsza w skutkach dla skarżącej, ze względu na wydłużenie okresu zaprzestania lub niewykonywania działalności z 3 do 6 miesięcy. Zatem podejmując działalność na podstawie zezwolenia udzielonego pod rządem poprzednio obowiązującej ustawy, skarżąca jako przedsiębiorca, musiała uwzględnić tego rodzaju regulację i mieć świadomość, że zaprzestanie prowadzenia działalności również na gruncie dawnej ustawy spowoduje skutek w postaci cofnięcia zezwolenia. Nie da się bowiem żadną miarą przyjąć, aby przepis, który w istocie powielał rozwiązania normatywne obowiązujące już w dacie wydawania Spółce zezwolenia, miał charakter techniczny w rozumieniu dyrektywy. Żadna z tez zawartych w uzasadnieniu wyroku TS UE z 19 lipca 2012 r., czy też w innych orzeczeniach powoływanych przez skarżącą, nie uzasadniają takiego wniosku.

W konsekwencji brak jest podstaw do uznania, aby art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych mógł stanowić, choćby potencjalnie, "przepis techniczny" w rozumieniu przepisów dyrektywy 98/34/WE.

Za chybione należy uznać kolejne zarzuty naruszenia prawa materialnego, tj. przepisu art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2, art. 138 ust. 1 i 144 w związku z art. 4 ust. 1 lit. "a", art. 6 ust. 1. art. 14 ust. 1 art. 15 ust. 1 i art. 59 pkt 4 ustawy o grach hazardowych oraz w związku z art. 1 pkt. 11 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34 ustanawiającej procedurę udzielania informacji (...). Jako sposób ich naruszenia, skarżąca wskazuje błędną wykładnię poprzez przyjęcie, że zakaz udzielania nowych zezwoleń na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych (art. 129 ust. 2) i przedłużania dotychczasowych (art. 138 ust. 1), w bliżej nieokreślonym powiązaniu z pozostałymi wymienionymi przepisami - nie są przepisami technicznymi mającymi wpływ na sprzedaż i zmianę właściwości produktów, tj. automatów do gier. Należy jednak zauważyć, co zapewne umknęło uwadze autora skargi, że skarżona decyzja nie dotyczy ani udzielenia nowego zezwolenia, ani też przedłużenia dotychczasowego zezwolenia posiadanego przez Spółkę. Przedmiotem rozstrzygnięcia było bowiem cofnięcie zezwolenia w części dotyczącej jednego z punktów gier, w którym działalność nie była przez Spółkę wykonywana ponad okres dopuszczalnej w tym względnie karencji (6 miesięcy) i którego to ustalenia faktycznego skarżąca nie kwestionowała, poza przesłanką działania siły wyższej. Z tego też względu rozważania na temat technicznego lub nietechnicznego charakteru przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, należy uznać za niecelowe w kontekście stanu faktycznego przyjętego przez organy celne za podstawę rozstrzygnięcia.

Bezpodstawnym jest również ogólnie określony zarzut naruszenia przez organy przepisu art. 188 Ordynacji podatkowej. Organy obu instancji dostatecznie udokumentowały i wskazały powody cofnięcia zezwolenia w zakreślonej części. Nadto, z akt administracyjnych sprawy wynika, że organ odwoławczy, przed wydaniem zaskarżonej decyzji, wyjaśnił stronie powody odmowy przeprowadzenia wnioskowanych dowodów (vide postanowienie z dnia [...] marca 2015 r. o odmowie przeprowadzenia dowodów, k. [...] akt adm.).

Podsumowując stwierdzić należy, że niewykonywanie działalności przez skarżącą w wyżej wymienionym punkcie gier przez okres przekraczający 6 miesięcy, nie można w żaden sposób łączyć ze skutkami nowej ustawy o grach hazardowych, uniemożliwiającej prowadzenie gier o niskich wygranych poza kasynami i salonami gry. Przyczyny powodujące niewykonywanie działalności przez skarżącą są rezultatem przyjętego przez nią sposobu zarządzania i kierowania interesami majątkowymi przedsiębiorstwa i nie wynikają ze skutków prawnych wprowadzenia nowych uregulowań ustawowych. Niewykonywanie przez skarżącą działalności nie było więc następstwem działania siły wyższej.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), oddalił skargę.