Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 180/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 pkt 5, art. 29 ust. 1 pkt 7, art. 30 ust. 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko, Sędziowie asesor WSA Michał Podsiadło (spr.), sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 11 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę


UZASADNIENIE

1. Zaskarżoną decyzją z (...) grudnia 2021 r. nr (...)Wojewoda (...) utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatu (...) z (...) września 2021 r. znak: (...) w przedmiocie wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszenia zamiaru budowy.

2. Rozstrzygnięcie to wydano w następujących okolicznościach.

2.1. W dniu (...) sierpnia 2021 r. (...) z siedzibą w (...) (dalej: inwestor, spółka, strona skarżąca) zgłosiła zamiar budowy pod nazwą "budowa tymczasowego obiektu budowlanego, przenośnego urządzenia do rozrywki i rekreacji wodnej" na działce ew. nr (...) w obrębie (...)(...), gmina (...). Do wniosku inwestor dołączył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opis wykonania robót, niezbędne szkice i rysunki. W dniu

20 sierpnia 2021 r. inwestor uzupełnił wniosek o druk zgłoszenia zamiaru budowy lub wykonania innych robót budowlanych (PB-2) oraz oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (PB-5) opatrzone podpisem elektronicznym.

2.2. Decyzją z (...) września 2021 r. Starosta Powiatu (...) (dalej: Starosta, organ I instancji) wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru budowy pod nazwą "budowa tymczasowego obiektu budowlanego, przenośnego urządzenia do rozrywki i rekreacji wodnej" na działce ew. nr (...) w obrębie (...)(...), gmina (...). W podstawie prawnej decyzji powołano art. 30 ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r. poz. 1333, ze zm.; dalej: p.b.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735; dalej: k.p.a.).

2.2.1. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że obiekt budowlany, którego dotyczyło zgłoszenie, zgodnie z opisem składać się będzie z "2 szt. pylonów ustawionych na przeciwległych brzegach zbiornika wodnego oraz liny rozpiętej pomiędzy nimi. (...)

o konstrukcji kratownicy przestrzennej z rur stalowych o wysokości do 9 metrów." Starosta wskazał, że z załączonych przez inwestora rysunków wynika, że rozpiętość miedzy pylonami wynosi około 100 m. Następnie organ I instancji przypomniał,

że procedura zgłoszenia jest postępowaniem uproszczonym, które znajduje zastosowanie w odniesieniu do robót budowlanych mniej skomplikowanych konstrukcyjnie, w mniejszym stopniu oddziałujących na walory architektoniczne otoczenia, środowisko naturalne czy szeroko rozumiane bezpieczeństwo. W ocenie organu, ze względu na charakter przedsięwzięcia i jego skomplikowanie przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę. Na zakończenie organ wskazał, że zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 1 p.b. organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji wnoszącej sprzeciw, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. W związku z powyższym postanowiono jak w sentencji decyzji.

2.3. W odwołaniu od tej decyzji, spółka wniosła o uchylenie lub zmianę tej decyzji, zarzucając jej wydanie z naruszeniem:

– art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnie z rzeczywistością, zaniechanie zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, naruszenie w sposób rażący zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa,

– art. 29 ust. 1 pkt 7 P.b. przez uznanie, że dla spornej inwestycji konieczne jest uzyskanie pozwolenia na budowę, podczas gdy budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie wymaga pozwolenia na budowę, w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu, zatem, nie wymaga pozwolenia na budowę zgłoszona przez spółkę inwestycja, skoro spełnia zawarte w tym unormowaniu warunki.

W odwołaniu zawarto ponadto wniosek o dopuszczenie dowodu z załączonych dokumentów do niego na okoliczność tego, że urządzenie zgłoszone przez inwestora jest obiektem tymczasowym, niepołączonym trwale z gruntem.

2.4. Zaskarżoną decyzją z (...) grudnia 2021 r. nr (...)Wojewoda (...) (dalej: Wojewoda, organ odwoławczy) utrzymał w mocy ww. decyzję Starosty Powiatu (...) z (...) września 2021 r.

2.4.1. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przywołał treść adekwatnych przepisów oraz omówił procedurę zgłoszenia budowy. Wojewoda uznał, że Starosta Powiatu (...), decyzją z (...) września 2021 r. wniósł sprzeciw

w sprawie ww. robót budowlanych, ponieważ zgodnie z art. 30 ust. 7 pkt 1 p.b. przedmiotowa inwestycja stwarza zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

2.4.2. Organ odwoławczy wskazał, że pojęcie tymczasowego obiektu budowlanego, zostało zdefiniowane wart. 3 pkt 5 p.b. Zgodnie z tą definicją przez tymczasowy obiekt budowlany należy rozumieć obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany

do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej

i wystawowe, przykrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe. W ocenie organu odwoławczego, ta definicja oraz sama nazwa "tymczasowy obiekt budowlany'' wskazują, że ustawodawca zaliczył tymczasowy obiekt budowlany do ogólnej kategorii obiektów budowlanych, o której mowa w art. 3 pkt 1 p.b. W związku z tym, tymczasowym obiektem budowlanym może być albo budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, albo budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, albo obiekt małej architektury. Szczególne zatem cechy, jakimi charakteryzuje się tymczasowy obiekt budowlany, nie zmieniają faktu, że zawsze będzie to obiekt budowlany.

W związku z tym jego wzniesienie należało będzie kwalifikować jako budowę

– wykonywanie – obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. Zdaniem organu, tymczasowość stanowiąca cechę obiektu budowlanego nie ma znaczenia dla wymagań prawnych związanych z jego realizacją.

2.4.3. Organ odwoławczy przypomniał, że w toku postępowania inwestor wskazał, że: "Wyciąg do rozrywki i rekreacji wodnej składać się będzie z 2 szt. pylonów ustawionych na przeciwległych brzegach zbiornika wodnego oraz liny rozpiętej pomiędzy nimi. Pylony o konstrukcji kratownicy przestrzennej z rur stalowych o wysokości do 9 metrów. W celu stabilizacji wyciągu, pylony wyposażone są w balast obciążający usytuowany przy dolnej części oraz 2 odciągi liniowe. Cały zestaw konstrukcyjny dostarczany jest

na miejsce budowy w stanie kompletnym do montażu. Montaż urządzenia polega

na ustawieniu słupów nośnych na gruncie, zakotwieniu słupów przy pomocy

lin odciągowych do ustawionych uprzednio betonowych bloków w miejscu obszaru startowego oraz do kotwy. Bloki betonowe zostaną dostarczone na miejsce jako prefabrykowane elementy gotowe do ustawienia na gruncie. Bloki betonowe nie będą trwale związane z gruntem, jak również wszystkie urządzenia, a jedynie postawione

na gruncie. Zakres robót dla całego zamierzenia: - roboty przygotowawcze (przygotowanie terenu pod ustawienie konstrukcji kratownicowych wyciągu) – roboty montażowe – roboty instalacyjne (podłączenie urządzenia do energii elektrycznej) – prace sprawdzające". W ocenie organu odwoławczego, wynika z tego, że sporna inwestycja nie posiada charakteru tymczasowości i nie została objęta art. 29 P.b. Wojewoda przytoczył następnie tezy orzeczeń sądów administracyjnych dotyczące kryteriów oceny, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem. Wojewoda

nie podzielił również zarzutów odwołania, ustosunkowując się do ich treści. Organ

ten podkreślił, że ustalony w Prawie budowlanym termin do wniesienia sprzeciwu

do zgłoszenia zamiaru budowy ma charakter kompetencyjny, to znaczy że określa czas trwania kompetencji organu architektoniczno- budowlanego do skorzystania z prawa wniesienia sprzeciwu. Po upływie tego terminu właściwy przedmiotowo organ traci bowiem kompetencję do wydania decyzji w sprawie sprzeciwu. Również wniesienie odwołania od decyzji wnoszącej sprzeciw nie powoduje przedłużenia materialnego prawnego terminu do wydania decyzji o sprzeciwie w razie ewentualnego ponownego rozpoznania sprawy. Z tych względów organ II instancji musi ograniczyć się

do rozstrzygnięcia o utrzymaniu decyzji o sprzeciwie w mocy (w obiegu prawnym pozostaje wówczas wydana w czasie trwania kompetencji organu I instancji decyzja

o sprzeciwie) lub uchyleniu takiej decyzji i umorzeniu postępowania pierwszej instancji (gdy dojdzie do przekonania, że decyzja organu I instancji była wadliwa). Organ odwoławczy wyjaśnił w związku z tym, że przytoczenie przez Starostę w sentencji decyzji innej podstawy prawnej pozostaje bez wpływu na niniejsze rozstrzygnięcie. Zmiana podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu na etapie II instancji nie stanowi

o wadliwości tej decyzji. Utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza

w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygniecie. W rozstrzygnięciu decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu załatwiającego sprawę.

3. Pismem z 12 stycznia 2022 r. spółka skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Wojewody (...). Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

1) art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie

a polegające na nieuzasadnionym i bezrefleksyjnym uznaniu, iż inwestycja zgłoszona przez skarżącego nie stanowi obiektu tymczasowego, chociaż nie jest ona trwale związana z gruntem, jej konstrukcja nie jest skomplikowana

a posadowienie ma charakter sezonowy,

2) art. 30 ust. 7 p.b. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie

a polegające na nieuzasadnionym zgłoszeniu przez organ I instancji sprzeciwu

co do posadowienia planowanego, pomimo braku faktycznych w tym zakresie podstaw,

3) art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie

polegające na zaniechaniu podjęcia kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, zaniechanie zgromadzenia i rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy, w sposób rażący naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Spółka wniosła o uchylenie lub zmianę zaskarżonej decyzji, a ponadto o dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do akt sprawy, odwołania od decyzji Starosty Powiatu (...) w tym w szczególności: specyfikacji, dokumentacji techniczno-rozruchowej, rysunku poglądowego oraz rysunku technicznego – na okoliczność tego, że urządzenie zgłoszone przez spółkę jest obiektem o charakterze tymczasowym, niepołączonym trwale z gruntem jak również na okoliczność parametrów technicznych obiektu, uzasadniających uznanie go za obiekt tymczasowy.

4. W odpowiedzi na skargę Wojewoda (...) wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami

i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.

5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, uzasadniającym jej uchylenie. Za podstawę wyrokowania Sąd przyjął stan faktyczny prawidłowo ustalony w toku kontrolowanego postępowania przez orzekające w sprawie organy.

6. Przedmiotem kontrolowanego postępowania było zgłoszenie zamiaru budowy obiektu określonego przez inwestora jako "tymczasowego obiektu budowlanego, przenośnego urządzenia do rozrywki i rekreacji wodnej" na działce ew. nr (...)

w obrębie (...)(...), gmina (...).

6.1. Zgodnie z zasadą przewidzianą w art. 28 ust. 1 p.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Wyjątki od tej reguły zawarto w art. 29-31 tej ustawy. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. pozwolenia na budowę nie wymaga budowa tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce

w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

6.2. Procedura zgłoszenia oraz kompetencje organów administracji publicznej związane ze zgłoszeniem zostały uregulowane w szczególności w art. 30 p.b. W ust. 1a tego przepisu wskazano, że zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych dokonuje się organowi administracji architektoniczno-budowlanej, którym zgodnie z art. 82 ust. 2 p.b. jest – w pierwszej instancji – starosta. Z art. 30 ust. 5 p.b. wynika z kolei, że zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej,

w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie. Stosownie zaś do art. 30 ust. 6 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli:

1) zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę;

2) budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji

o warunkach zabudowy, inne akty prawa miejscowego lub inne przepisy;

3) zgłoszenie dotyczy budowy tymczasowego obiektu budowlanego, o którym mowa

w art. 29 ust. 1 pkt 7, w miejscu, w którym taki obiekt istnieje;

4) roboty budowlane zostały rozpoczęte z naruszeniem ust. 5.

Ponadto w myśl art. 30 ust. 7 p.b., organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5, obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować:

1) zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia;

2) pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków;

3) pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych;

4) wprowadzenie, utrwalenie, zwiększenie ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

Sprzeciw wnosi się również w przypadku nieuzupełnienia zgłoszenia po wydaniu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej postanowienia nakładającego na inwestora obowiązek uzupełnienia, w określonym terminie, brakujących dokumentów (art. 30 ust. 5c p.b.)

6.3. Jak wynika z akt kontrolowanego postępowania, Starosta zgłosił sprzeciw wobec zamiaru budowy spornego obiektu na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 7 p.b., a zatem zgodnie z przepisem, który przewiduje kompetencję do nałożenia w sprzeciwie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę względem inwestycji, która może spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia. Utrzymując tę decyzję

w mocy, Wojewoda stwierdził, że sporna inwestycja nie posiada charakteru tymczasowości i nie została objęta art. 29 p.b. Innymi słowy, w ocenie organu odwoławczego realizacja tej inwestycji podlega ogólnym wymogom uzyskania pozwolenia na budowę, nie zaś uproszczonej reglamentacji w formie zgłoszenia. Utrzymując w mocy decyzję zgłaszającą sprzeciw, organ odwoławczy zmienił zatem podstawę materialnoprawną tego sprzeciwu.

6.4. Dopuszczalność takiego rozstrzygnięcia została zaakceptowana przez sądy administracyjne. Wskazują one, że z uwagi na konstrukcję instytucji sprzeciwu (art. 30 ust. 5 p.b.), po upływie terminu 21 dni od dokonania przez inwestora zgłoszenia

i jednoczesnym wniesieniu sprzeciwu przez organ I instancji, organ odwoławczy nie powinien wnosić ponownego sprzeciwu, nawet jeżeli wniesiony uprzednio sprzeciw przez organ I instancji powinien zostać oparty na innej podstawie prawnej. W takiej sytuacji nie ma potrzeby uchylania decyzji organu I instancji i wniesienia przez organ odwoławczy ponownego sprzeciwu, ponieważ organ odwoławczy powinien zastosować art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymując w mocy decyzję organu I instancji (zob. wyrok NSA z 18 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1940/13, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając zatem na względzie instytucję zgłoszenia oraz charakter dostrzeżonych przez organ odwoławczy wad decyzji pierwszoinstancjnej, należało przyjąć, że rozstrzygnięcie organu odwoławczego w sensie materialnoprawnym zawierało w sobie te same elementy co rozstrzygnięcie organu I instancji, co pod względem skutków prawnych

w istocie prowadziło do utrzymania w mocy wniesionego przez organ I instancji sprzeciwu. Porównanie obu wydanych w sprawie przez organ I i II instancji decyzji prowadzi do wniosku, że oba organy stwierdziły zaistnienie przesłanek uzasadniających zgłoszenie sprzeciwu w odniesieniu do planowanych robót budowlanych, chociaż każdy z nich oparł się na innej podstawie prawnej. W konsekwencji tego stanowiska inwestor nie uzyskuje prawa do rozpoczęcia robót budowlanych (por. wyrok NSA

z 22 października 2013 r., II OSK 1147/12). Zmieniając bowiem podstawę prawną rozstrzygnięcia sprawy, organ odwoławczy nie zmienił jej przedmiotu. Jak wskazywano w orzecznictwie, kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak i wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych (por. wyroki NSA z 28 maja 1989 r. sygn. akt IV SA 1278/88, niepubl. oraz z 12 maja 2006 r., LEX nr 236427). Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela przedstawione w tym punkcie poglądy i przyjmuje

je za własne uznając, że Wojewoda mógł utrzymać w mocy decyzję organu I instancji, dokonując jednocześnie modyfikacji podstawy prawnej rozstrzygnięcia.

7. Ze skargi, odpowiedzi na skargę oraz akt kontrolowanego postępowania wynika, że na obecnym etapie istotę sporu w niniejszej sprawie stanowiło zakwalifikowanie obiektu będącego przedmiotem zgłoszenia spółki jako "tymczasowego obiektu budowlanego". Zgodnie z przywoływanym już wcześniej art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b., nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 p.b., budowa tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce

– w terminie określonym w zgłoszeniu, ale nie później niż przed upływem 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu.

7.1. Stosownie do art. 3 pkt 5 p.b., tymczasowym obiektem budowlanym jest obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki,

a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe. Przytoczona definicja wskazuje zatem na dwa zespoły cech przesądzających, że dany obiekt jest "tymczasowy". Pierwszą kategorię tworzą obiekty budowlane przeznaczone do czasowego użytkowania, w okresie krótszym niż ich trwałość techniczna, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki. Drugą kategorię obiektów tymczasowych tworzą obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, przykładowo wyliczone w cytowanym wyżej przepisie. W wyroku

z 25 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 754/06, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził,

że żaden z przepisów Prawa budowlanego nie uzależnia kwalifikacji obiektu od tego, jaką metodą jest on budowany. Natomiast wyznacznikami tego, czy obiekt wolnostojący jest trwale związany z gruntem są: wielkość obiektu, jego masa i względy bezpieczeństwa. Nadto o tym czy urządzenie reklamowe (do którego odnosiły się rozważania NSA) jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje sposób

i metoda związania z gruntem, nie decyduje również technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia obiektu w inne miejsce, ale to czy wielkość tego obiektu, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 883/10). W konsekwencji stwierdzić należy, że fakt, iż fundament jest płytko, albo i wcale nie jest zagłębiony w ziemi nie przesądza tego, że dany obiekt nie jest trwale związany z gruntem. Cecha "trwałego związania z gruntem" sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym, mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. Obiekt trwale związany z gruntem nie musi być zatem związany z gruntem klasycznym fundamentem (zob. wyrok WSA

w Warszawie z 2 marca 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 2194/21). W szczególności, trwale związane z gruntem są również budowle posadowione na powierzchni gruntu, jednakże w sposób uniemożliwiający ich przemieszczanie (zob. wyrok NSA z 11 maja 2021 r. sygn. akt II OSK 1884/18, LEX nr 3218805). Cecha trwałego związania z gruntem sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność

i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. To, że dane urządzenie jest przestawne nie oznacza jeszcze, że nie można przyjąć, iż nie jest ono trwale związany z gruntem, ponieważ w aktualnym stanie techniki sposób wykonania fundamentu może być różny. Dotyczy to każdego rozwiązania, które ma zapewniać trwałość konstrukcji, uniemożliwić jej przesunięcie, czy zniszczenie przez działanie sił przyrody (por. wyrok WSA w Warszawie z 13 marca 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 2775/13, LEX nr 1468407).

7.2. Jak wynika z akt postępowania i na co szczegółowo zwrócił uwagę Wojewoda (...), sporna inwestycja ma stanowić wyciąg do rozrywki i rekreacji wodnej. Wyciąg ten ma się składać z dwóch pylonów (o konstrukcji kratownicy przestrzennej

z rur stalowych i wysokości do 9 m), ustawionych na przeciwległych brzegach zbiornika wodnego, połączonych rozpiętą między nimi liną. W dokumentacji zaznaczono, że

"w celu stabilizacji wyciągu, pylony wyposażone są w balast obciążający usytuowany przy dolnej części oraz 2 odciągi liniowe". Jak podał inwestor, słupy (pylony) zostaną zakotwione przy pomocy lin odciągowych do ustawionych uprzednio betonowych bloków w miejscu obszaru startowego oraz do kotwy. Bloki betonowe nie będą trwale związane z gruntem, a jedynie postawione na gruncie.

7.3. W ocenie Sądu, Wojewoda prawidłowo przyjął, że charakterystyka spornego obiektu wyklucza zaklasyfikowanie go jako tymczasowego obiektu budowlanego. Należy bowiem podkreślić, że to, że dany obiekt jest przestawny i zawiera prefabrykowany fundament powierzchniowy nie oznacza jeszcze, iż nie jest on trwale związany z gruntem, bowiem przy aktualnym stanie techniki fundament może być wykonany w różny sposób. Przykręcenie śrubami elementów konstrukcyjnych, do betonowej płyty powoduje trwałe połączenie podwaliny obiektu z betonowym fundamentem (por. wyrok WSA w Gliwicach z 5 listopada 2019 r. sygn. akt I SA/Gl 114/19, LEX nr 2743326). W ocenie Sądu, sporny obiekt ze względu na swoje parametry (wysokość pylonów: 9 m oraz rozpiętość liny: ok. 100 m) i sposób osadzenia obiektu na gruncie wskazuje na konieczność jego trwałego z nim powiązania. Podpory pylonu, obciążone bloczkami betonowymi, w istocie stanowią łącznie fundament,

co odpowiada wymogowi trwałego połączenia z gruntem w celu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia (por. wyrok NSA z 21 stycznia 2021 r. sygn. akt II OSK 1967/18, LEX nr 3120835). Oznacza to w szczególności, że wydając zaskarżoną decyzję Wojewoda nie naruszył art. art. 29 ust. 1 pkt 7 p.b. Słusznie bowiem organ odwoławczy orzekł, że zgłoszony przez inwestora "wyciąg do rozrywki i rekreacji wodnej" z uwagi na swoje parametry nie może stanowić tymczasowego obiektu budowlanego.

8. Zdaniem Sądu pozostałe zarzuty skargi również nie zasługiwały

na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

8.1. Sąd przypomina, że podstawą sprzeciwu stała się ostatecznie ocena, że sporny obiekt nie mieści się w zakresie art. 29 p.b., a zatem materialnoprawną podstawą sprzeciwu w świetle zaskarżonej decyzji był art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b. Przepis ten stanowi, że organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Nie ulega wątpliwości, że skoro obiekt ten nie został objęty procedurą zgłoszenia – a przyczyny takiego stanu rzeczy wyjaśniono powyżej – to sporna inwestycja jest objęta obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Choć organ odwoławczy nie powołał wprost ww. przepisu w treści swojej decyzji, to uchybienie tego rodzaju nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji, skoro norma wynikająca z tego przepisu istniała w systemie prawnym w dacie wydania tej decyzji. Uchybienie to (polegające na niepełnym uzasadnieniu prawnym zaskarżonej decyzji) nie ma zatem istotnego wpływu na wynik sprawy. Przede wszystkim jednak zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem art. 30 ust. 7 p.b., albowiem organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję Starosty wydaną

w oparciu o ten przepis, zmienił podstawę materialnoprawną sprzeciwu. Prawidłowość takiego działania również omówiono we wcześniejszej części uzasadnienia.

8.2. Sąd nie stwierdził również, aby przy wydaniu zaskarżonej decyzji doszło naruszenia art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Z przepisów tych wynika, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny

i słuszny interes obywateli. Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W sprawie nie doszło również do istotnego naruszenia innych przepisów procesowych, w tym zasad ogólnych postępowania administracyjnego. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający dla wydania decyzji merytorycznej. Ponadto organ odwoławczy dokonał dokładnej analizy dokumentacji przedłożonej przez inwestora, w rezultacie czego prawidłowo ustalił stan faktyczny i zastosował właściwe przepisy prawa. Fakt, że rezultat wykładni spornych przepisów oraz dokonana przez organ odwoławczy ocena dowodów nie spotkała się z akceptacją strony postępowania nie przesądza natomiast

o naruszeniu prawa przez ten organ.

8. Zarzuty skargi okazały się zatem niezasadne. Sąd nie stwierdził również aby przy wydaniu zaskarżonego postanowienia doszło do innych uchybień, które uzasadniałyby uchylenie tego postanowienia lub stwierdzenie jego nieważności. Wobec tego Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.

9. Sąd wyjaśnia również, że sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, albowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Sąd może rozpoznać sprawę w takim trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane

w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Kontrolowane postanowienie mieściło się w tym zakresie.

10. Na zakończenie należy podać, że w ocenie Sądu zbędny był wniosek skarżącego o dopuszczenie dowodu z dokumentów załączonych do akt sprawy, odwołania od decyzji Starosty Powiatu (...) w tym w szczególności: specyfikacji, dokumentacji techniczno-rozruchowej, rysunku poglądowego oraz rysunku technicznego – na okoliczność tego, że urządzenie zgłoszone przez spółkę jest obiektem o charakterze tymczasowym, niepołączonym trwale z gruntem jak również na okoliczność parametrów technicznych obiektu, uzasadniających uznanie go za obiekt tymczasowy. Stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne

do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Jednak zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje wyrok na podstawie akt sprawy, a zatem dokumenty wskazane we wniosku dowodowym skarżącego jako zalegające w aktach sprawy stanowią element podstawy faktycznej wyrokowania z mocy ww. przepisu. Nie ma zatem podstaw do wydawania odrębnego postanowienia dowodowego w tym zakresie.

Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji.