Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1418/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6312 Odmowa   wydania       pozwolenia    na       broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 2
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 155
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Królikowska-Przewłoka Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2008 r. sprawy ze skargi J. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji w zakresie ilości egzemplarzy broni posiadanych w celu sportowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] maja 2008 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 155 i art. 268 a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej zwanej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania J. L. (dalej jako strona, skarżący) od decyzji Komendanta Policji w W. z [...] marca 2008 r., nr [...] odmawiającej zmiany decyzji w zakresie ilości egzemplarzy broni posiadanych w celu sportowym – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia organów obu instancji stanowiły następujące ustalenia:

Strona jest posiadaczem broni palnej sportowej w ilości 22 egzemplarzy. W dniu 19 listopada 2007 roku złożyła wniosek o zmianę decyzji w zakresie ilości egzemplarzy broni, a mianowicie wydanie jej pozwolenia na kolejne 3 jednostki broni: pistolet sportowy centralnego zapłonu, karabin centralnego zapłonu i jedną strzelbę śrutową. Wskazała, że jest czynnym instruktorem strzelectwa sportowego i wiceprezesem klubu sportowego, w którym prowadzi zawody i treningi. Co roku uczestniczy jako instruktor i zawodnik w kilkudziesięciu zawodach, w tym rangi ogólnopolskiej i międzynarodowej. Jest także sędzią klasy państwowej, członkiem Kolegium Sędziów PZSS i przewodniczącym [...]. Dodatkowe egzemplarze są jej niezbędne do dalszego uprawiania sportu. Dodała, że przepisy techniczne kilku konkurencji uległy ostatnio zmianie, wymuszając zmianę broni. Posiadane dotychczas egzemplarze będzie nadal używać do treningów. Jednocześnie podkreśliła, ze intensywność treningów wpływa na szybkie zużycie broni, dlatego potrzebuje oddzielnych egzemplarzy treningowych. Do wniosku dołączyła komunikaty z zawodów z lat 2006-2007 oraz informacje z klubu, którego jest współzałożycielem, o czynnym uprawianiu sportu strzeleckiego w konkurencjach dynamicznych z broni bocznego i centralnego zapłonu podkreślając, iż pozwolenie na broń posiada od kilkunastu lat.

Komendant Policji w W. w decyzji z [...] marca 2008 r. odmawiającej zmiany decyzji w zakresie liczby egzemplarzy broni palnej sportowej - nie kwestionował okoliczności powołanych we wniosku. Podkreślił, powołując się na poprzednie decyzje, że strona ma obecnie pozwolenie na kilkanaście egzemplarzy broni palnej sportowej. Analizując materiał dowodowy także z poprzednich wniosków i przedkładanych wykazów startów w zawodach w latach 2001 - 2004 - 2005 ocenił, że osiągane rezultaty w strzelectwie sportowym nie różnią się znacząco od wyników uzyskiwanych przez stronę w latach 2006-2007, tj. po wydaniu w 2005 roku decyzji uprawniającej do zakupu i posiadania kolejnych 6 egzemplarzy broni palnej sportowej.

Na tej podstawie wywiódł, że wydanie decyzji zezwalającej na posiadanie kolejnych egzemplarzy broni palnej sportowej nie wpłynęło w istotnym stopniu na poprawę osiąganych wyników sportowych. Zatem argument, że posiadanie obecnie kolejnych trzech egzemplarzy przyczyni się w znaczącym stopniu do poprawy rezultatów w strzelectwie sportowym uznał za nieprzekonywujący. Wskazał natomiast, że indywidualne oczekiwania co do rodzaju broni sportowej może strona realizować w ramach posiadanego już pozwolenia: zbywając aktualnie posiadaną broń i w jej miejsce nabyć nowy, najbardziej odpowiadający jej egzemplarz broni palnej sportowej; może także na podstawie art. 28 ustawy o broni i amunicji użyczać broni od osób posiadających pozwolenie; jeśli nie chce rozstawać się z egzemplarzami nie nadającymi się już do używania w czasie zawodów czy treningów, może pozostawić je – po uzyskaniu pozwolenia – w celu pamiątkowym, a w to miejsce zakupić nowe jednostki odpowiedniej jakości, które jej odpowiadają.

Z drugiej strony organ I instancji dodał, że wszystkie kluby i organizacje strzeleckie maja prawną możliwość zakupu broni "na świadectwo" i zaopatrzenie w taką ilość i rodzaj broni jaka jest potrzebna jego członkom oraz w organizowaniu zawodów. Umożliwia to dodatkowo zaspokojenie indywidualnych potrzeb strony, która jako wiceprezes [...] i jego członek ma statutowe możliwości wpływania na politykę zakupu i dostępu do broni.

Organ I instancji, działając w ramach art. 155 k.p.a., nie znalazł podstaw do zmiany decyzji uznając, że słuszny interes strony, jakim jest możliwość uprawiania strzelectwa nie został naruszony poprzez odmowę zwiększenia o trzy posiadanych egzemplarzy broni palnej sportowej. Uwzględnił przy tym interes społeczny wskazując, że z istoty reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji wynika, że pozwolenia na broń nie były wydawane ponad faktyczna i rzeczywistą potrzebę, określona cele, dla którego broń ma być przeznaczona.

W odwołaniu złożonym do Komendanta Głównego Policji strona, reprezentowana przez pełnomocnika, domagała się uchylenia decyzji organu I instancji, zarzucając jej naruszenie dyspozycji art. 155 k.p.a. i błędne przyjęcie, że w sprawie brak jest interesu społecznego i słusznego interesu strony, skoro uprawia ona strzelectwo w sposób wykraczający poza sferę sportu rekreacyjnego, działając przy tym na rzecz aktywizacji sportowej innych osób. Zarzuciła pominięcie, że w poprzednich decyzjach organ stwierdzał istnienie okoliczności uzasadniających mu wydanie takiego pozwolenia. Podkreśliła, że założeniem trybu określonego w art. 155 k.p.a jest ograniczenie postępowania do zgody strony, interesu indywidualnego lub społecznego oraz brak przeciwwskazań z przepisu szczególnego. Organ I instancji nie powołał przepisu szczególnego, a zgoda strony została wyrażona.

Komendant Główny Policji rozpoznając odwołanie odniósł się do normy art. 155 k.p.a. wskazując, że organ administracyjny oceniając zasadność wzruszenia decyzji, czy pozostawienia jej w obrocie prawnym bez zmiany, był zobowiązany do uwzględnienia wymagań interesu społecznego lub słusznego interesu strony – a tym samym wyważenia obu interesów, co ma znaczenie szczególne w wypadku decyzji uznaniowych.

Organ odwoławczy przyznał fakt czynnego uprawiania strzelectwa przez stronę, jej osiągnięcia sportowe i rangę zawodów w jakich bierze udział. Ustalił i podkreślił, że właśnie z tego powodu strona w ramach pozwolenia dysponuje 22 egzemplarzami broni, które może dowolnie zbywać, by w miejsce egzemplarzy przestarzałych technicznie i wyeksploatowanych nabywać nowe, może je dowolnie przeznaczać do treningów i do zawodów sportowych. W ocenie Komendanta Głównego Policji, jest to tak duża ilość broni, że brak jest podstaw do przyjęcia, że strona jest ograniczana w jakikolwiek sposób w zakresie postępowania z bronią, a odmowa zmiany decyzji rozszerzającej prawo do posiadania broni palnej sportowej o kolejne trzy jednostki - uniemożliwi jej dalsze uprawianie strzelectwa. Wskazał także, że odmowa zmiany decyzji nie narusza interesu strony, która ponadto nie przekonała organów Policji o konieczności posiadania dodatkowych jednostek broni do celów sportowych. Podkreślił, że w interesie społecznym nie jest posiadanie przez osoby fizyczne więcej broni, niż to wynika z autentycznej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie na broń przyznano. Bezpieczne posiadanie broni przez stronę od blisko 20 lat nie stanowią w ocenie organu argumentu uzasadniającego rozszerzanie posiadanych uprawnień o dodatkowe 3 egzemplarze.

Na powyższą decyzję strona, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając:

- obrazę art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 155 k.p.a. poprzez brak w decyzji okoliczności wskazujących za odmowa zmiany rozszerzenia pozwolenia na broń sportową w odniesieniu do interesu publicznego oraz indywidualnego,

- naruszenie prawa materialnego w postaci art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 52 poz.525) poprzez odmowę wydania pozwolenia na dodatkowe jednostki broni sportowej, pomimo tego, ze skarżący wykazał sportowy cel oraz zakres uprawianego sportu strzeleckiego, a jego twierdzenia nie zostały poddane w wątpliwość przez oba organy Policji.

Podzielając pogląd organu co do reglamentacyjnego charakteru ustawy o broni i amunicji skarżący zarzucił, że jej celem jest zapewnienie bezpieczeństwa publicznego, a nie określenie, ile jednostek broni zaspakaja "autentyczne potrzeby". Zatem wykładnia i praktyka powinny służyć celowi regulacji, co oznacza, ze o ile zapewnione jest bezpieczeństwo od nieodpowiedniego użycia broni, to tylekroć pozwolenie na bron powinno być obywatelowi udzielone. Według skarżącego ograniczenia podyktowane względami bezpieczeństwa mogą być określone w trybie art. 10 ust. 4 ustawy, przy czym on zasadom bezpieczeństwa nigdy nie uchybił.

Zarzucił, że organ w trybie art. 155 k.p.a. mógł jedynie ustalać interes społeczny, dokonywać jego konfrontacji z interesem indywidualnym Natomiast interes indywidualny wyłącznie definiuje strona i już samo złożenie wniosku wskazuje, że on rzeczywiście istnieje. Organ tylko wyjątkowo, gdy dysponuje wiedzą specjalną, której nie może ujawnić, może zastąpić stronę w rozstrzyganiu o jej interesie indywidualnym. Wobec tego, że strona w okresie prawie 20 lat nie uchybiła jakimkolwiek powinnościom wynikającym z przepisów ustawy o broni i amunicji, to oba interesy: indywidualny i publiczny nie stoją w opozycji i wniosek o zmianę decyzji powinien być uwzględniony. Zarzucił, że decyzja poprzestaje na ogólnikach i okolicznościach nie korespondujących z całokształtem materiału dowodowego. Mogły o niej decydować inne okoliczności nie wskazane w uzasadnieniu, o których skarżący ma prawo się dowiedzieć nie mogąc realizować ustawowego – sportowego – celu posiadania broni, mimo wskazania konkretnych okoliczności przemawiających za jej posiadaniem.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, że skarżący może bez przeszkód uprawiać sport strzelecki dysponując, na mocy uzyskiwanych przez kolejne lata pozwoleń 22 egzemplarzami broni. Podkreślił, że celem postępowania było badanie przesłanek z art. 155 k.p.a., a nie udokumentowanie kwalifikacji sportowych strony. Podtrzymał argumentację, co do tego, że przedstawione okoliczności nie uzasadniały w ocenie organu zwiększenia ilości egzemplarzy broni, a uprawianie strzelectwa strona może realizować na dotychczasowych zasadach. Jako niezasadne ocenił przekonanie strony, że osoba posiadająca pozwolenie na broń może uzyskać nieograniczoną ilość egzemplarzy, bo temu sprzeciwia się interes publiczny – wymogi ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego. Brak dodatkowych 3 jednostek broni nie uniemożliwia stronie uprawiania sportu, realizowania uprawnień instruktora czy sędziowania zawodów, przy czym w tym ostatnim wypadku broń sportowa nie jest potrzebna.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji wskazał, że w trybie zmiany decyzji przepis ten nie był przez organ stosowany. Ocenił także, że decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 3 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego. Rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a.

Należy także podkreślić, że Sąd administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób, który miałby wpływ na rozstrzygnięcie.

Poza sporem jest, że przedmiotem prowadzonego postępowania nie było badanie kwalifikacji sportowych skarżącego, do czego organy Policji nie mają żadnych uprawnień, ale wyłącznie ocena, czy zachodzą przesłanki określone w art. 155 k.p.a. uzasadniające objętą wnioskiem zmianę decyzji o wydaniu pozwolenia na broń w przedmiocie zwiększenia o trzy ilości posiadanych już egzemplarzy broni.

Zgodnie z art. 155 k.p.a. decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał lub przez organ wyższego stopnia, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony.

Innymi słowy, istotą postępowania nadzwyczajnego, w którym decyzja ostateczna może być uchylona lub zmieniona jest jedynie ustalenie, czy za uwzględnieniem wniosku przemawiają przesłanki: zarówno interesu społecznego i słusznego interesu strony, jak i czy przepisy szczególne nie sprzeciwiają się ewentualnemu uchyleniu lub zmianie decyzji. W piśmiennictwie i orzecznictwie utrwalony jest pogląd, nie kwestionowany w niniejszej sprawie, że decyzje podejmowane w trybie art. 155 k.p.a. mają charakter decyzji uznaniowych, na co wskazuje użycie przez ustawodawcę słowa "może".

Wbrew poglądowi organu zawartemu w odpowiedzi na skargę, kwestionującemu zastosowanie w niniejszej sprawie przepisu prawa materialnego - art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji - zagadnienie zmiany nabycia praw z decyzji ostatecznej powinno być rozważane także na płaszczyźnie przepisów prawa materialnego. Prawo materialne stanowi bowiem podstawę decyzji ostatecznej, wynika z jej osnowy (J. Borkowski Komentarz, 1996, s. 691). Innymi słowy, skoro warunkiem zmiany decyzji ostatecznej jest zgoda strony, a rozstrzygnięcie organu administracji dotyczy wypowiedzenia się w sprawie weryfikacji uprawnień otrzymanych decyzją ostateczną, a tym samym zmiany merytorycznego rozstrzygnięcia, wobec czego powinna być rozpatrywana wyłącznie w kategoriach materialnych. (także wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2000 r., SA/Bk 700/99, ONSA 2001, nr 2, nr 71).

Analizując zaskarżoną decyzję, z urzędu podnieść należy, że mimo nie ujęcia w je osnowie podstawy opartej również o prawo materialne - art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, to de facto z uzasadnienia wynika jednoznacznie, że rozstrzygnięcie zostało przeanalizowane z uwzględnieniem podstawy materialnoprawnej. Brak wskazania w sentencji decyzji tej normy prawa materialnego nie ma jednak istotnego wpływu na rozstrzygnięcie, bowiem materiał dowodowy został prawidłowo oceniony w oparciu także o tę podstawę prawa materialnego.

Należy zaznaczyć, że jej zastosowanie wiąże się także z art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, który określa elementy pozwolenia na broń (cel, rodzaj, liczbę). Innymi słowy, każda decyzja administracyjna dotycząca pozwolenia na broń określa ilość broni, ich rodzaj i cel do jakiego służy. Zatem zmiana jej w zakresie zwiększenia ilości broni o dodatkowe egzemplarze, badana być musi przez organ w kontekście celu jakiemu ma służyć, a co za tym idzie przez pryzmat art. 9 ust. 1 i art. 10 ust. 1 ustawy o broni i amunicji.

To właśnie z pierwszego z nich, co podkreślają w obu uzasadnieniach organy wynika, że dostęp osób fizycznych do broni jest w Polsce reglamentowany (art. 9 ust. 1). Drugi stanowi, że organ Policji wydaje pozwolenie na broń - czyli na podstawie art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 2 - także w zakresie kolejnych egzemplarzy, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie, uzasadniają jego wydanie.

Z kolei z cytowanej na wstępie podstawy żądania zmiany decyzji ostatecznej, art. 155 k.p.a. wynika, że organ Policji mógł, czyli na zasadzie uznania, zmienić tę decyzję, jeżeli spełnione byłyby łącznie następujące przesłanki:

- strona wyraziła zgodę na zmianę decyzji,

- przepisy szczególne nie sprzeciwiają się zmianie decyzji,

- za zmianą decyzji przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony.

Zdaniem Sądu, ustalony w sprawie stan faktyczny, który jest bezsporny, pozwolił organom Policji na dokonanie prawidłowej oceny materiału dowodowego w oparciu o powołane normy. Wprawdzie strona wyraziła wolę (zgodę) zmiany decyzji, ale pozostałe przesłanki nie zostały spełnione. Przeprowadzony przez organ administracji w uzasadnieniach wywód i dokonana ocena pozwalają Sądowi orzekającemu na uznanie za przekonywujące przyjęcie, że okoliczności, na które powołał się skarżący ubiegając się o rozszerzenie pozwolenia o dodatkowe trzy jednostki broni – nie uzasadniają zmiany pozwolenia w żądanym zakresie. Innymi słowy, znajduje podstawę ocena, że organ nie został przekonany przez skarżącego o zasadności wniosku. Innymi słowy, to właśnie zasady określone w przepisach prawa materialnego art. 10 ust. 1 i art. 12 ust. 2 ustawy o broni i amunicji odsyłają każdorazowo do badania, czy zmiana pozwolenia w zakresie kolejnych egzemplarzy broni - możliwa co do zasady w oparciu o art. 155 k.p.a. – jest uzasadniona przy uwzględnieniu okoliczności, na które powołuje się wnioskodawca.

Niesporny stan faktyczny co do czynnego uprawiania strzelectwa przez stronę, jej osiągnięcia sportowe i ranga zawodów w jakich bierze udział pozwoliły organowi na istotną - i pozostającą wyłącznie w jego uznaniowej sferze działania – ocenę, że właśnie z tego powodu skarżący w ramach pozwolenia dysponuje aż 22 egzemplarzami broni.

Zdaniem Sądu, organy Policji profesjonalnie zajmujące się m.in. wydawaniem i cofaniem pozwoleń na broń palną, w tym broń sportową, kompetentne są do uznania, że posiadanie przez osobę fizyczną (także wybitnego zawodnika sportowego) - 22 (dwudziestu dwóch) jednostek broni sportowej do jej indywidualnego użytku, jest ilością wystarczającą.

Podkreślić należy, że skarżący tej ocenie nie zarzuca dowolności.

Jego argumentacja sprowadza się do twierdzenia, że organ nie ma podstawy w trybie art. 155 k.p.a. do ograniczania mu ilości posiadanych egzemplarzy broni – w ramach posiadanego już zezwolenia. Ani wniosek o zmianę decyzji, który wprawdzie konkretnie wskazywał, o jakie konkretnie jednostki broni ma być rozszerzone pozwolenie, ani odwołanie, nie uzasadniały, dlaczego nie może nabyć wnioskowanych dodatkowo trzech egzemplarzy broni w ramach wymiany egzemplarzy broni zużytej i przestarzałej na nowoczesne i spełniające jego wymagania.

W ocenie Sądu należy przyznać rację organom Policji co do tego, że reglamentacyjny charakter ustawy o broni i amunicji, wynika w szczególności z potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i szeroko rozumianego porządku publicznego. Nie może zatem oznaczać, uprawnienia beneficjenta pozwolenia na broń do celów sportowych - a priori - do posiadania nieograniczonej ilości egzemplarzy takiej broni. Gdyby taka regulacja była zamysłem ustawodawcy, to przepis art. 12 ust. 2 ustawy byłby zbędny. Wystarczałoby ogólne pozwolenie przesądzające co do zasady prawo do posiadania broni i określenie celu (np. sportowa). Kwestia rodzaju tej broni i liczba egzemplarzy broni uzależniona byłaby wyłącznie od zamożności zawodnika, a nie od wykazania okoliczności uzasadniających ich wydanie, o których mowa w art. 10 ust.1 ustawy.

Nietrafna jest zatem argumentacja skarżącego, że posiadane pozwolenie na broń palną do celów sportowych oznacza jego prawo do posiadania nieograniczonej ilości egzemplarzy i rodzajów broni do celów sportowych. Także nieprzekonywujące jest twierdzenie skarżącego przed organem I instancji, że posiadanie kolejnych trzech egzemplarzy przyczyni się w znaczącym stopniu do poprawy jego rezultatów w strzelectwie sportowym.

Należy podkreślić, że organ I instancji stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. odniósł się do argumentacji opartej o dotychczasowe osiągnięcia sportowe skarżącego i ocenił, że jego wyniki utrzymują się na podobnym poziomie, mimo zwiększania w ciągu ostatnich lat posiadanych jednostek broni sportowej. Przy tym dokładnie wskazał sposoby, jak skarżący może realizować swoje indywidualne oczekiwania co do rodzaju broni sportowej - w ramach posiadanego już pozwolenia na 22 egzemplarze. Może je dowolnie zbywać, by w miejsce egzemplarzy przestarzałych technicznie i wyeksploatowanych nabywać nowe, może je dowolnie przeznaczać do treningów i do zawodów sportowych. Także odniósł się do postępowania z tymi egzemplarzami broni, z którymi nie chce się rozstawać, a które nie nadają się już do używania w czasie zawodów czy treningów.

Z tymi wywodami skarżący nie polemizuje, zatem nie pozbawiona racji jest ocena organów Policji co do braku przekonywującej argumentacji o konieczności posiadania dodatkowych jednostek broni do celów sportowych. Innymi słowy, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że z uzasadnienia wniosku strony nie wynika autentyczna potrzeba, by w rękach skarżącego znajdowało się broni więcej, niż wynika to z realizacji celu, dla którego przyznano jej pozwolenie na broń.

Zdaniem Sądu, także prawidłowo została ostatnia przesłanka art. 155 k.p.a. gdzie organy ustaliły, że za zmianą decyzji nie przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony. Jak już wskazano skarżący w uzasadnieniu argumentów interesu strony i złożonych dowodach nie przekonał organów Policji co do konieczności posiadania dodatkowych jednostek broni do celów sportowych. Z drugiej strony w interesie społecznym, jak słusznie ocenił organ, nie leży posiadanie przez osoby fizyczne więcej broni, niż to wynika z autentycznej potrzeby realizacji celu, dla którego pozwolenie na broń zostało wydane. Nie jest też uzasadnione interesem publicznym posiadanie broni palnej, także sportowej, przez jedną osobę w nieograniczonej liczbie egzemplarzy.

Natomiast argumenty skarżącego co do nie uwzględnienia bezpiecznego korzystania z broni przez blisko 20 lat nie mają znaczenia dla oceny zasadności zmiany decyzji. Gdyby organ miał uzasadnioną obawę co do bezpiecznego posiadania broni przez stronę, rozważać mógłby cofnięcie pozwolenia na broń, a nie zasadność rozszerzenia pozwolenia.

Niewątpliwie ma racje skarżący co do tego, że interes indywidualny wyłącznie definiuje strona, skoro domaga się w trybie nadzwyczajnym zmiany decyzji ostatecznej. Nie można jednak zgodzić się z twierdzeniem, co ma miejsce w niniejszej sprawie, że już samo złożenie wniosku wskazuje, że on rzeczywiście istnieje. Zadaniem strony jest wykazanie jej słusznego interesu, czyli przekonanie o tym organu zarówno poprzez argumenty pisemne, jak i dowody złożone na ich poparcie. Ocena tego materiału należała do organu i dokonana została zgodnie z zasadami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się w zaskarżonych decyzjach naruszenia prawa w sposób mający wpływ na rozstrzygniecie i zarzuty skargi uznał za nieuzasadnione. Zważywszy na powyższe, działając na podstawie art.151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji i oddalił skargę.