Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 880/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-08-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138  par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), Protokolant ref. staż. Paulina Sierkin, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi E. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E. C. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], znak: [...].

Decyzją tą organ, po rozpatrzeniu odwołania E. C.od decyzji Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...], znak: [...], zezwalającej na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej - ul. O. wraz ze skrzyżowaniami, zjazdami oraz budową kanalizacji deszczowej, przebudową sieci energetycznej, telekomunikacyjnej i wodociągowej zlokalizowaną w miejscowości M. oraz J., gmina O. M., powiat [...] , na terenie działek: obręb [...], dz. ew. nr [...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...]; obręb M. [...], dz. ew. nr [...], [...], [...], [...], [...],[...]", na podstawie art. 138 § 2 w związku z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2016 r., poz. 23), zwanej dalej k.p.a. w związku z art. 11g ust. 3 i art. 11g ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2031), dalej ustawa, uchylił w całości decyzję Starosty [...]z dnia [...]października 2015 r. nr [...]i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia [...]lipca 2016 r. Wojewoda [...]podał, że Starosta Powiatu [...]decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...], znak: [...], zezwolił na realizację ww. inwestycji drogowej polegającej na: rozbudowie drogi gminnej - ul. O. wraz ze skrzyżowaniami, zjazdami oraz budową kanalizacji deszczowej, przebudową sieci energetycznej, telekomunikacyjnej i wodociągowej zlokalizowaną w miejscowości M. oraz J., gmina O. M., powiat [...].

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła w terminie E.C..

Uwzględniając wskazane odwołanie i orzekając w oparciu o ww. art. 138 § 2 k.p.a., Wojewoda stwierdził, że przy ponownym rozpatrzeniu niniejszej sprawy, organ I instancji powinien dokładnie przeanalizować przedłożony przez Burmistrza Miasta O. [...]projekt budowlany, stanowiący załącznik obligatoryjny do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, bowiem zawiera on szereg braków i nieprawidłowości. Wojewoda [...]podał, że projekt budowlany jest niezgodny z wnioskiem inwestora oraz z decyzją Starosty Powiatu [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...], znak: [...].

Dalej, Wojewoda [...]powołał art. 11i ust. 1 i art. 11d ust. 1 pkt 5 ustawy w związku z art. 33 ust. 2 pkt 1 ustawy - Prawo budowlane i wskazał, że jeżeli treść projektu budowlanego, pozostaje w sprzeczności z treścią wniosku o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, organ jest uprawniony traktować tę rozbieżność jako nieprawidłowość w rozumieniu art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, a więc nieprawidłowość podlegającą usunięciu w drodze postanowienia nakładającego na stronę obowiązek jej usunięcia w wyznaczonym przez organ terminie, pod rygorem odmowy uwzględnienia przedmiotowego wniosku.

Wojewoda [...]podał, że projekt budowlany opracowuje się w ramach kryteriów określonych w przepisach Prawa budowlanego, w szczególności dotyczących warunków technicznych dróg publicznych oraz innych drogowych obiektów inżynierskich. Dlatego, zgodnie z § 44 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124) "Szerokość chodnika przy jezdni lub przy pasie postojowym nie powinna być mniejsza niż 2,0 m, a w wypadku przebudowy albo remontu drogi dopuszcza się miejscowe zmniejszenie szerokości chodnika do 1,25 m, jeżeli jest on przeznaczony wyłącznie do ruchu pieszych".

W tym miejscu zaznaczył, iż według projektu budowlanego zaprojektowano tuż przy jezdni chodnik o szerokości 1,50 m, (niezgodnie z warunkami technicznymi) i przyjęcie tego typu rozwiązania stanowiłoby naruszenie prawa.

Wojewoda [...] zauważył również, że na rysunku projektu zagospodarowania terenu na terenie działki ew. nr [...] z obrębu ew. nr [...] M. zaprojektowano "sieć telekomunikacyjną - projektowaną" oraz "istniejące uzbrojenie terenu do likwidacji" (tj. sieć telekomunikacyjną przeznaczoną do rozbiórki), które nie były objęte wnioskiem inwestora, a także decyzją Starosty [...] z dnia [...] października 2015 r. nr [...]. Zatem uznał, że projekt budowlany był niezgodny z ww. decyzją.

Ponadto, Wojewoda [...] wskazał, iż w całej treści projektu budowlanego, w tym również na rysunku Projektu zagospodarowania terenu nie wskazano rodzaju projektowanych zjazdów, tj. indywidualny (określony przez zarządcę drogi jako zjazd do jednego lub kilku obiektów użytkowanych indywidualnie) czy publiczny (określony przez zarządcę drogi jako zjazd co najmniej do jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym), a tym samym nie odniesiono się do warunków technicznych § 78 i § 79 ww. rozporządzenia. Na terenie działki ew. nr [...] z obrębu ew. nr [...] M. wskazanej w wypisie z ewidencji gruntów jako "inne tereny zabudowane" znajduje się obiekt, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza, zatem projektowany zjazd z drogi gminnej ulicy O. na teren opisanej działki powinien zostać zaprojektowany jako zjazd publiczny oraz spełniać wszystkie warunki wskazane § 78. Podał, że zgodnie z § 78 ust. 2 pkt 1 zjazd publiczny: powinien mieć: a) szerokość nie mniejszą niż 5,0 m, w tym jezdnię o szerokości nie mniejszej niż 3,5 m i nie większą niż szerokość jezdni na drodze; b) nawierzchnię twardą w granicach pasa drogowego; c) przecięcie krawędzi nawierzchni zjazdu i drogi wyokrąglone łukiem kołowym o promieniu nie mniejszym niż 5 m.; d) pochylenie podłużne zjazdu w obrębie korony drogi dostosowane do jej ukształtowania; e) na długości nie mniejszej niż 7,0 m od krawędzi korony drogi pochylenie podłużne zjazdu nie większe niż 5%, a na dalszym odcinku - nie większe niż 12%. Organ odwoławczy wskazał, że sporny zjazd został zaprojektowany z łukami kołowymi o promieniu równym 3,00 m, czyli niezgodnie z przywołanymi warunkami technicznymi.

Wojewoda [...]jednocześnie podniósł, że wszystkie zamieszczone w projektach budowlanych wklejki oraz dopiski, a także korektor winny być autoryzowane przez właściwego projektanta oraz być opatrzone datą, czego nie uczyniono.

Ponadto, organ II instancji wskazał, iż zatwierdzona dokumentacja stanowiąca projekt budowlany nie zawiera zwięzłego opisu technicznego, o którym mowa w § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.), bowiem zamieszczony na stronach od 31 do 34 opis stanowi informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia do projektu rozbudowy drogi gminnej - ul. O. wraz ze skrzyżowaniami, zjazdami oraz budową kanalizacji deszczowej, przebudową sieci energetycznej, telekomunikacyjnej i wodociągowej zlokalizowaną w miejscowości M.. Zgodnie z § 8 ust. 1 oraz § 11 ust. 1 ww. rozporządzeniem, projekt budowlany winien zawierać projekt zagospodarowania działki lub terenu część opisową oraz część rysunkową sporządzoną na kopii mapy do celów projektowych poświadczonej za zgodność z oryginałem przez projektanta, a także projekt architektoniczno-budowlany obiektu budowlanego zawierający zwięzły opis techniczny oraz część rysunkową.

Abstrahując od powyższego, organ odwoławczy podkreślił, iż zatwierdzona przez Starostę [...]decyzją z dnia [...] października 2015 r. nr [...] dokumentacja opisana jako Tom III stanowi w całości projekt wykonawczy, co jest niezgodne z przepisami prawa, bowiem zgodnie z art. 11f ust. 1 pkt 7 ustawy, decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności zatwierdzenie projektu budowlanego. Dopuszcza się oprawę projektu budowlanego w tomy obejmujące: 1. projekt zagospodarowania działki lub terenu, oświadczenie, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt. 3 ustawy, oraz informację o obszarze oddziaływania obiektu; 2. projekt architektoniczno-budowlany i wyniki badań geologiczno-inżynierskich oraz ustalenie geotechnicznych warunków posadowienia obiektów budowlanych, o których mowa w art. 34 ust. 3 pkt. 4 ustawy.

Mając na uwadze powyższe Wojewoda [...] stwierdził, że całe postępowanie było objęte wadą, które uniemożliwia organowi II instancji rozpatrzenia merytorycznie sprawy, gdyż naruszałoby to zasadę dwuinstancyjności.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu Wojewoda [...] stwierdził, że są one niezasadne, tak w zakresie prawidłowości zawiadomienia o wszczęciu niniejszego postępowania, jak również w zakresie podpisania decyzji organu I instancji przez osobę uprawnioną oraz zakresu wniosku o pozwolenie na budowę – kwalifikacji robót nim objętych, a także zgodności decyzji I instancji z tym wnioskiem.

Niemniej Wojewoda [...] uznał, że powyżej wskazane przez niego uchybienia przesądzają o konieczności wydania decyzji kasatoryjnej. Wyjaśnił przy tym, że usuwanie istotnych naruszeń proceduralnych organu I instancji na gruncie postępowania odwoławczego, prowadziłoby do naruszenia fundamentalnej dla postępowania administracyjnego zasady dwuinstancyjności. Wobec powyższego, z uwagi na konieczność ponownego zbadania sprawy przez organ I instancji, Wojewoda [...] uznał za uzasadnione skorzystanie z uprawnień kasacyjnych wynikających z art. 138 § 2 k.p.a.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], znak: [...], wniosła E. C..

W uzasadnieniu skargi skarżąca powołała się na sprawy prowadzone przed WSA w Warszawie o sygn. akt VII SA/Wa 2470/16, sygn. akt VII SA/Wa 190/17, sygn. akt VII SA/Wa 456/17, sygn. akt IV SA/Wa 427/16, sygn. akt I SA/Wa 840/15. Skarżąca podniosła, że złożyła do Wojewody [...] wniosek o sprostowanie oraz uzupełnienie zaskarżonej decyzji. Ponadto, skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 11b ust. 1 ustawy. Dodała, że wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie zawiera analizy powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, co narusza art. 11d ust. 1 pkt 2 ustawy.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...], znak: [...]. Orzeczeniem tym, organ uchylił decyzję organu I instancji z dnia [...] października 2015 r. nr [...], znak: [...], o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej - ul. O. wraz ze skrzyżowaniami, zjazdami oraz budową kanalizacji deszczowej, przebudową sieci energetycznej, telekomunikacyjnej i wodociągowej, i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Podstawę prawną zaskarżonej decyzji, jak wynika z powyższego rozstrzygnięcia, stanowił art. 138 § 2 k.p.a. To zaś oznacza, że ocenie Sądu w niniejszej sprawie podlegała w szczególności prawidłowość zastosowania w okolicznościach sprawy tego przepisu, umożliwiającego organowi odwoławczemu wydanie orzeczenia o charakterze formalnym.

Wskazać zatem należy, iż stosownie do treści art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Z ww. unormowania wynika więc, iż organ odwoławczy ma możliwość wydania decyzji formalnej - kasacyjnej, ale jedynie przy zaistnieniu łącznie dwóch ww. przesłanek. Przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a. nawiązują zaś do nieprzeprowadzenia przez organ pierwszej instancji postępowania wyjaśniającego w całości lub znacznej części, co uniemożliwia merytoryczne załatwienie sprawy przez organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Wprawdzie bowiem postępowanie odwoławcze jest postępowaniem weryfikującym rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, w którym materiał dowodowy zgromadzony przez organ pierwszej instancji może być uzupełniony, niemniej organ odwoławczy może to uczynić jedynie w niezbędnym zakresie wyznaczonym treści art. 136 k.p.a. W żadnym natomiast razie organ odwoławczy nie może zastępować organu pierwszej instancji w prowadzeniu postępowania zmierzającego do wyjaśnienia kwestii istotnych dla rozstrzygnięcie, ponieważ prowadziłoby to do naruszenia prawa strony do dokonania ich oceny i rozpatrzenia sprawy w jej całokształcie przez organy dwóch instancji.

Powyższe oznacza, że przepis art. 138 § 2 k.p.a. znajdzie zastosowanie zawsze wtedy, gdy decyzja pierwszoinstancyjna została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a dla podjęcia rozstrzygnięcia zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie przekraczającym kompetencje organu odwoławczego. Zatem treść przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. winna tym samym być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym. Przeprowadzenie bowiem przez organ odwoławczy postępowania wyjaśniającego, przekraczającego granice wyznaczone przez art. 136 k.p.a. stanowi naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, której istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy (art. 15 k.p.a.). Dlatego też, decyzja kasacyjna nie rozstrzyga sprawy co do istoty, a jedynie wskazuje jakie okoliczności sprawy wynikłe w toku postępowania administracyjnego powinny zostać wyjaśnione, przy uwzględnieniu m. in. zasady prawdy obiektywnej (por. wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2013 r., sygn. akt II OSK 2569/12).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy Sąd stwierdza, iż Wojewoda [...] nie naruszył w sprawie ww. art. 138 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego.

Stosując omawiany przepis, organ II instancji zarzucił organowi I instancji błędną analizę przedłożonego przez Burmistrza Miasta O. M. projektu budowlanego. Mając na uwadze treść wydanej w sprawie decyzji organu I instancji, jak i materiał dowodowy, który posłużył do jej wydania, powyższe stanowisko organu odwoławczego należy podzielić, a w efekcie – decyzję wydaną na podstawie ww. art. 138 § 2 k.p.a. należy za uznać za prawidłową.

I tak, rozwijając powyższe, Sąd zauważa, iż uchylając decyzję Starosty [...] z dnia [...]października 2015 r. nr [...], znak: [...], zezwalającą na realizację inwestycji drogowej polegającej na: rozbudowie drogi gminnej - ul. O. wraz ze skrzyżowaniami, zjazdami oraz budową kanalizacji deszczowej, przebudową sieci energetycznej, telekomunikacyjnej i wodociągowej, Wojewoda [...]w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał na kwestię zgodności planowanej inwestycji z § 44 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r., poz. 124), zgodnie z którym szerokość chodnika przy jezdni lub przy pasie postojowym nie powinna być mniejsza niż 2,0 m, a w wypadku przebudowy albo remontu drogi dopuszcza się miejscowe zmniejszenie szerokości chodnika do 1,25 m, jeżeli jest on przeznaczony wyłącznie do ruchu pieszych. Wojewoda [...] zauważył, iż według projektu budowlanego zaprojektowano tuż przy jezdni chodnik o szerokości 1,50 m i przyjęcie tego typu rozwiązania stanowił naruszenie ww. przepisu. Wojewoda [...] podniósł nadto, że na rysunku projektu zagospodarowania terenu na działce ew. nr [...] z obrębu ew. nr [...] M. zaprojektowano "sieć telekomunikacyjną - projektowaną" oraz "istniejące uzbrojenie terenu do likwidacji" (tj. sieć telekomunikacyjną przeznaczoną do rozbiórki), które nie były objęte wnioskiem inwestora, a także decyzją Starosty [...]z dnia [...]października 2015 r. nr [...]. Zatem, zdaniem Wojewody [...], projekt budowlany jest niezgodny z ww. decyzją. Organ odwoławczy dostrzegł jednocześnie, iż w projekcie budowlanym, w tym również na rysunku projektu zagospodarowania terenu nie wskazano rodzaju projektowanych zjazdów, nie podano czy są to zjazdy indywidualne czy publiczne, a tym samym nie odniesiono się do warunków technicznych § 78 i § 79 ww. rozporządzenia. Zdaniem Wojewody [...] zatwierdzona dokumentacja stanowiąca projekt budowlany nie zawiera zwięzłego opisu technicznego, o którym mowa w § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r., poz. 462 ze zm.).

Z powyższym stanowiskiem, zdaniem Sądu, należy się zgodzić. Zważyć trzeba, iż w myśl art. 11i ust. 1 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w sprawach dotyczących zezwolenia na realizację inwestycji drogowej nieuregulowanych w niniejszej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy - Prawo budowlane, tym samym w takich sprawach jak niniejsza zastosowanie znajduje art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zastosowanie również znajduje przepis art. 35 ust. 3 ustawy – Prawo budowlanego, w myśl którego w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, organ administracji architektoniczno-budowlanej nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

W konsekwencji, stwierdzić trzeba, iż rację ma Wojewoda [...] wskazując, że projekt budowlany przedmiotowej inwestycji zawiera szereg nieprawidłowości, które wymagały usunięcia w trybie uregulowanym w cyt. powyżej art. 35 ust. 3 w zw. z art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, czego nie dostrzegł zupełnie organ I instancji. Z tych też przyczyn, tj. biorąc pod uwagę rodzaj i zakres uchybień popełnionych w postępowaniu organu I instancji, należy przyjąć, że organ II instancji uprawniony był do zastosowania cyt. powyżej art. 138 § 2 Kodeksu, w tym - do przyjęcia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy, ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Odmienna ocena skutkowałaby pozbawieniem stron postępowania instancyjnej kontroli wydanego rozstrzygnięcia.

Z tych też przyczyn Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje uwzględnienie. Sąd podkreśla przy tym, że zaskarżona decyzja została wydana po rozpatrzeniu odwołania skarżącej – E. C., i w istocie rozstrzygnięcie to (korzystne dla skarżącej), wydane na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., w żaden sposób nie przesądza o sposobie załatwienia sprawy przez organ I instancji, po ponownym rozpatrzeniu wniosku inwestora o wydanie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Sąd zauważa również, że kwestie związane z kompletnością i zgodnością z przepisami prawa projektu budowlanego złożonego wraz z wnioskiem o zezwolenie na realizację inwestycji drogowej, wymagają wobec treści zaskarżonej decyzji, ponownej oceny w toku postępowania. W trakcie zaś tego postępowania skarżąca raz jeszcze może podnosić istotne dla niej okoliczności wymagające analizy organu.

Sąd zauważa również, iż argumentacja odwołania skarżącej, nie mogła spowodować wydania przez zaskarżony organ innego rozstrzygnięcia niż kasatoryjne – przewidziane w art. 138 § 2 k.p.a. Wprawdzie argumentów tych organ odwoławczy nie podzielił, niemniej w sytuacji uznania ich za zasadne, organ ten mógłby orzec tylko formalnie – tj. na podstawie ww. art. 138 § 2 (co też uczynił); nie mógłby natomiast wydać decyzji reformatoryjnej na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. o odmowie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. Zważyć bowiem należy, iż stwierdzenie wadliwego zawiadomienia o wszczęciu postępowania przez organ I instancji, czy podpisania decyzji tego organu przez osobę nieuprawnioną, mogłoby skutkować tylko koniecznością powtórzenia postępowania przez ten organ, po eliminacji z obrotu prawnego orzeczenia tego organu.

Sąd zauważa nadto, że kwestia sprostowania zaskarżonej decyzji będzie podlegała ocenie w odrębnym postępowaniu sądowym prowadzonym pod sygn. akt VII SA/Wa 1394/17 ze skargi skarżącej na postanowienie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...]kwietnia 2017 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] o odmowie sprostowania błędów pisarskich i rachunkowych oraz innych oczywistych omyłek w zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...]. Sąd dostrzega jednocześnie, że w odpowiedzi na skargę zaskarżony organ podał, iż -po rozpatrzeniu wniosku skarżącej- postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] odmówił uzupełnienia zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...].

Dlatego też, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.