Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 358/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 3
journal: Dz.U. 2001 nr 156 poz 1817
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych.
article: art.6, art. 7, art. 17
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki Sędziowie NSA Teresa Rutkowska WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Izabela Wędrak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 września 2007 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego 1. oddala skargę, 2. przyznaje adwokatowi R. G. prowadzącemu Kancelarię Adwokacką w Ł. przy ulicy A. 1, kwotę 292,80 (dwieście dziewięćdziesiąt dwa i 80/100) złotych obejmującą kwotę podatku od towarów i usług – tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu sądowym skarżącemu M. Z. i nakazuje wypłacić powyższą kwotę adwokatowi R. G. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Prezydent Miasta Ł. na podstawie art. 6 i art. 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2001r., Nr 71, poz. 734 ze zm.), art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po ponownym rozpoznaniu wniosku M.Z. odmówił wnioskodawcy przyznania dodatku mieszkaniowego.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż wnioskodawca nie spełnia kryteriów określonych w przepisach powołanej ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Wyjaśnił, iż według złożonej z wnioskiem deklaracji miesięczne wydatki mieszkaniowe strony wynoszą 56,06 zł, ryczałt za ogrzewanie mieszkania: 17,12m² x 0,3459 zł/kWh x 5 kWh/m² = 29,61 zł, ryczałt za ogrzewanie wody: 1 osoba x 0,3459 zł/kWh x 20 kWh/osobę = 6,92 zł. Łączna kwota ryczałtu to 36,53 zł. Średni miesięczny dochód na jedną osobę wynosi 644,19 zł. Najniższa emerytura obowiązująca w dniu złożenia wniosku 562,58 zł, zatem maksymalny dopuszczalny dochód dla jednej osoby wynosi: 1,75 x 562,58 zł = 984,52 zł. Reasumując wyliczenia organ wskazał, iż dochód na jedną osobę nie przekracza maksymalnego dopuszczalnego dochodu. Dodatek mieszkaniowy dla rodziny 1 osobowej jest natomiast różnicą pomiędzy wydatkami na mieszkanie łącznie z ryczałtem, a 15 % łącznego dochodu rodziny: (56,06 zł +36,53 zł) – 0,15 x 644,19 = - 4,04 zł. Ostatecznie dodatek mieszkaniowy osiągnął wartość ujemną, w tej sytuacji dodatek nie przysługuje, gdyż łączne wydatki na mieszkanie nie przekraczają określonego ustawą procentowego udziału dochodów gospodarstwa domowego w utrzymaniu mieszkania.

W odwołaniu M.Z. wnosząc o uchylenie powyższej decyzji podniósł, iż odmówiono mu, osobie niepełnosprawnej, przyznania dodatku mieszkaniowego i obszernie opisał przyczyny powstania swej niepełnosprawności. Odwołujący nawiązał do orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006r. w sprawie o sygnaturze akt P 4/05, w którym Trybunał zakwestionował przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817) i który wszedł w życie z dniem 18 maja 2006r. Wskazał również na wyrok, jaki zapadł w sprawie ze skargi odwołującego, oznaczonej sygnaturą akt III SA/Łd 360/06, w której Sąd uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. w przedmiocie dodatku mieszkaniowego, właśnie z uwagi na treść orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. W dalszej części odwołania strona wskazywała, iż po dniu wejścia w życie powołanego orzeczenia Trybunału wszystkie wydatki poniesione na mieszkanie winny być uwzględnione w pełnej kwocie tj. 100% wydatków i jeśli takie kwoty weźmie się pod uwagę to wówczas dodatek mieszkaniowy winien zostać przyznany. Do odwołania strona załączyła m.in. szereg kserokopii decyzji i postanowień wydanych w sprawie dodatku mieszkaniowego, odpis orzeczenia o niepełnosprawności i legitymacji osoby niepełnosprawnej.

Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 §1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, art. 2, art. 3 ust. 1-3, art. 5-7 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, §3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.), art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz.U. z 2001r., Nr 79, poz. 856 ze zm.), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Uzasadniając organ przypomniał, iż zaskarżoną decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. ponownie rozpatrując wniosek po uchyleniu decyzji z dnia [...] Nr [...] przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem w sprawie oznaczonej sygnaturą III SA/Łd 360/06, powtórnie odmówił przyznania wnioskodawcy dodatku mieszkaniowego ze względu na fakt, iż wyliczony dodatek osiągnął wartość ujemną. W konsekwencji oznacza to, iż dodatek mieszkaniowy nie przysługuje, gdyż łączne wydatki na mieszkanie nie przekraczają określonego ustawą procentowego udziału dochodów gospodarstwa domowego w utrzymaniu mieszkania. Dalej Kolegium podniosło, iż z dniem 1 stycznia 2002r. weszła w życie ustawa o dodatkach mieszkaniowych, przytoczyło treść art. 3 w/w ustawy i wskazało, iż dochód strony w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku, czyli w okresie kwiecień-czerwiec 2004r. wyniósł 1932,57 zł i składał się z renty. Powołując przepis art. 6 ust. 1 w/w ustawy oraz przepisy wykonawcze, wydane na podstawie ustawy o dodatkach mieszkaniowych zaznaczył, iż organ I instancji prawidłowo wyliczył kwotę dochodu i kwotę dodatku mieszkaniowego, w pełni uwzględniając regulacje powołanych przepisów. Następnie podał, iż z dniem 8 listopada 2004r. weszła w życie ustawa z dnia 8 października 2004r. o zmianie ustawy o dodatkach mieszkaniowych, a dyspozycja zawarta w art. 1 ust. 5 nowelizowanej ustawy określa rodzaje wydatków ponoszonych przez osobę ubiegającą się o dodatek. Przywołał także przepisy §3 rozporządzenia RM w sprawie dodatków mieszkaniowych, które wskazują wysokość ryczałtów, jakie należy zastosować w zależności od tego czy mieszkanie posiada przyłącze ciepłej wody, gazu, ogrzewania, czy też nie. Wyjaśnił, iż mieszkanie strony pozbawione jest centralnego ogrzewania i centralnej ciepłej wody a okoliczności te zostały uwzględnione przez organ I instancji przy wyliczaniu dochodu i dodatku strony. Reasumując organ odwoławczy podkreślił, iż organ I instancji prawidłowo przeprowadził wszystkie wyliczenia matematyczne, w wyniku których ustalona została wartość ujemna -4,04 zł, co kategorycznie wyklucza możliwość przyznania dodatku mieszkaniowego zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach, dodatku nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% najniższej emerytury w dniu wydania decyzji a kwota 2% najniższej emerytury w dniu wydania decyzji wynosiła 11,25 zł. Przytoczył wyliczenie wydatków strony, zaznaczył, iż prawidłowo organ I instancji przyjął 100% wydatków, których wysokość została potwierdzona przez ZGM Widzew "Wodny Rynek" i na które złożyły się wydatki na czynsz – 43,31 zł, zimną wodę – 5,17 zł, ścieki - 4,02 zł, nieczystości stałe – 3,56 zł, co łącznie daje kwotę 56,06 zł i nieuprawnia wnioskodawcy do uzyskania dodatku mieszkaniowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi M.Z. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Podniósł, iż odmówiono mu dodatku mieszkaniowego pomimo, iż od 7 roku życia jest osobą niepełnosprawną, niewyjaśniono wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Wniósł również o adaptację mieszkania do potrzeb osoby niepełnosprawnej dodając, iż dotychczasowe koszty remontu ponosił z własnych środków. Uzasadniając przytoczył treść rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego sygnatura akt P 4/05 i wyliczył, że wszystkie wydatki ponoszone na mieszkanie wynoszą: wydatki na czynsz to kwota 45,88 zł, na zimna wodę - 5,72 zł, opłata za ścieki - 4,46 zł, abonament za wodomierz - 0,30 zł, wywóz śmieci - 4,40 zł, co łącznie daje kwotę 60,76 zł. Dodał nadto, iż do wydatków lokalowych należy również zaliczyć rozliczenie zimnej wody, gdyż ZGM Widzew powiadomiła, iż w okresie od 11 czerwca 2001r. dopłacił 90,55 zł, zatem do kwoty wydatków 60,76 zł należy dodać średnią z kwoty 90,55 zł co ostatecznie da kwotę poniesionych wydatków na mieszkanie w wysokości 104,25 zł. Skarżący przeliczył, iż dodatek mieszkaniowy dla rodziny jednoosobowej jest różnicą pomiędzy wydatkami na mieszkanie łącznie z ryczałtem a 15% łącznego dochodu rodziny co daje kwotę 7,63 zł. Według przeprowadzonego wyliczenia strony dodatek mieszkaniowy osiągnął wartość dodatnią, co winno spowodować przyznanie jej dodatku mieszkaniowego.

Dodatkowo skarżący załączył do skargi m.in. odpisy decyzji wydanych w sprawie dodatku mieszkaniowego, odpis wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 maja 2006r., zestawienie dopłaty zużycia wody, odpis orzeczenia o niepełnosprawności.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. nie znajdując podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji wniosło o oddalenie skargi. Podkreśliło, iż nie posiada kompetencji do działania w ramach uznania administracyjnego i brania pod uwagę okoliczności niewymienionych w ustawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269) obowiązującej od 1 stycznia 2004r. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. W świetle zaś art. 1 § 2 tejże ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kognicja Sądu ograniczona jest do oceny legalności kwestionowanego skargą aktu lub czynności organów administracji publicznej i obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji.

Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270), Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:

1/ uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi:

a/ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b/naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c/ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;

2/ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3/ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Rozpatrując złożoną skargę w tak zakreślonej kognicji oraz analizując dokumenty zawarte w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się uchybień, które skutkowałyby uchyleniem zaskarżonych decyzji.

Przedmiotem oceny w przedmiotowej sprawie była decyzja SKO w Ł. Nr [...] z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. Nr [...] z dnia [...] wydaną w wyniku ponownego rozpoznania ( po uchyleniu przez WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 24 lipca 2006r. w sprawie sygn. akt III SA/Łd 360/06 poprzedniej decyzji SKO w Ł. z dnia [...] Nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] Nr [...] z uwagi na stwierdzenie przez Trybunał Konstytucyjny iż art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz że § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych) wniosku skarżącego z dnia [...] o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

W rozpoznawanej sprawie podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 ze zm.) oraz przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz. U. Nr 156, poz. 1817 ze zm.) z uwzględnieniem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006r. w sprawie o sygn. akt P 4/05 ( Dz. U. z dnia 18 maja 2006r. Nr 84, poz. 587), który stwierdził, iż art. 9 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest niezgodny z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz że § 2 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia w sprawie dodatków mieszkaniowych jest niezgodny z art. 6 ust. 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Zgodnie z art. 17 ustawy w latach 2003 i 2004 dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa w art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 160% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym lub 110% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym, obowiązującej w dniu złożenia wniosku, z zastrzeżeniem art. 6 ust. 8.

Za dochód uważa się wszelkie przychody po odliczeniu kosztów ich uzyskania oraz po odliczeniu składek na ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz na ubezpieczenie chorobowe, określonych w przepisach o systemie ubezpieczeń społecznych, chyba że zostały już zaliczone do kosztów uzyskania przychodu. Do dochodu nie wlicza się dodatków dla sierot zupełnych, zasiłków pielęgnacyjnych, zasiłków okresowych z pomocy społecznej, jednorazowych świadczeń pieniężnych i świadczeń w naturze z pomocy społecznej oraz dodatku mieszkaniowego.

W myśl natomiast art. 6 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, wysokość dodatku mieszkaniowego stanowi różnicę między wydatkami, o których mowa w ust. 3-6, przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą stanowiącą wydatki poniesione przez osobę otrzymującą dodatek w wysokości 15% dochodów gospodarstwa domowego - w gospodarstwie jednoosobowym. Stosownie do ust. 3 i 4 tego przepisu wydatkami poniesionymi przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy są świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, enumeratywnie wyliczone.

Ponadto, zgodnie z art. 6 ust. 7 ustawy, jeżeli lokal mieszkalny nie jest wyposażony w instalację doprowadzającą energię cieplną do celów ogrzewania, w instalację ciepłej wody lub gazu przewodowego z zewnętrznego źródła znajdującego się poza lokalem mieszkalnym, osobie uprawnionej do dodatku mieszkaniowego przyznaje się ryczałt na zakup opału stanowiący część dodatku mieszkaniowego.

W świetle natomiast art. 7 ust. 6 ustawy, dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji.

Odnosząc powyższe przepisy prawne do stanu faktycznego niniejszej sprawy, należy stwierdzić, iż organy administracji, prawidłowo przyjęły, iż z uwagi na wysokość obliczonej kwoty dodatku mieszkaniowego, dodatek mieszkaniowy skarżącemu nie będzie przysługiwał. Z akt sprawy wynika bowiem, iż dochód brutto skarżącego w okresie ostatnich 3 miesięcy poprzedzających datę złożenie wniosku, czyli w okresie kwiecień – czerwiec 2004r. wynosił 1932,57 i składał się z renty wnioskodawcy Średni miesięczny dochód na jedną osobę wynosił zatem 644,19zł (kopia decyzji ZUS o wysokości renty). Przy przyjęciu, iż miesięczne dochody skarżącego wynoszą 644,19zł, wyliczenie kwoty dodatku mieszkaniowego, zgodnie z dyspozycją art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o dodatkach mieszkaniowych przedstawia się następująco:

56,06 zł (kwota wydatków na mieszkanie skarżącego w dacie złożenia wniosku tj. w dniu 22 lipca 2004r.)+ 36,53zł (ryczałt za ogrzewanie mieszkania i wody wyliczony według wskaźników obowiązujących w dacie złożenia wniosku) – 0,15 × 644,19zł (miesięczny dochód) = -4,04 zł.

Wobec powyższego słusznie organy orzekające przyjęły, że wobec treści art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy dodatek mieszkaniowy skarżącemu nie przysługuje, skoro kwota wydatków poniesionych na mieszkanie (92,59 zł) nie przekracza określonego ustawą procentowego udziału dochodów gospodarstwa domowego w utrzymaniu mieszkania (15% dochodu skarżącego wynosi: 644,19 zł x 15% = 96,63 zł).

Sąd nie uwzględnił zawartego w skardze wyliczenia wydatków ponoszonych przez skarżącego na zajmowane mieszkanie. Należy bowiem podkreślić, że zgodnie z przepisem art. Art. 7 ust. 1 cytowanej ustawy dodatek mieszkaniowy przyznaje, na wniosek osoby uprawnionej do dodatku mieszkaniowego, wójt, burmistrz lub prezydent miasta, w drodze decyzji administracyjnej. Do wniosku dołącza się deklarację o dochodach gospodarstwa domowego za okres 3 miesięcy kalendarzowych poprzedzających dzień złożenia wniosku oraz inne niezbędne dokumenty (m.in. potwierdzające wydatki na mieszkanie). Przedmiotem oceny w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie wydane w postępowaniu wszczętym wnioskiem strony z dnia [...] o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Tymczasem wyliczenia skarżącego zawarte w skardze uwzględniają aktualną kwotę wydatków na mieszkanie wynikającą z pisma ZGM Widzew z dnia 30 marca 2005r.

Warto zaznaczyć, iż gdyby nawet do wydatków skarżącego na mieszkanie doliczyć kwoty za zużycie zimnej wody i odprowadzanie ścieków, którymi skarżący został obciążony za okres IV – VI 2004r. (stosowne rozliczenia rzeczywistego zużycia wody skarżący załączył do pisma procesowego z dnia 12 czerwca 2007r. karta 47 i 48 akt sądowych), nie spowoduje, iż wartość dodatku mieszkaniowego należnego skarżącemu przekroczy kwotę, o której mowa w art. 7 ust. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych tj. 11,25 zł, będącą zgodnie z tym przepisem kwotą graniczną od której w ogóle przysługuje wypłata dodatku mieszkaniowego. Na podstawie załączonego rozliczenia rzeczywistego zużycia wody za okres IV – VI 2004r. wynika , że do kwoty dodatków należałoby doliczyć kwotę 4, 86 zł (proporcjonalne rozliczenia zużycia wody za V-VI 2004r.) i kwotę 2, 83 zł (proporcjonalne rozliczenia zużycia wody w IV 2004r.) łącznie 7, 69 zł. Uwzględniając tę kwotę wyliczenie dodatku mieszkaniowego przedstawia się następująco: (56,06 zł + 35, 53 zł + 7. 69 zł) – 0, 15 x 644,19 zł = 3,65 zł. Nieuzasadnione jest twierdzenie strony, że dodatek mieszkaniowy przysługuje w każdej sytuacji, gdy stosowne wyliczenie osiągnie wartość dodatnią. Jeszcze raz należy powtórzyć, że zgodnie z art. 7 ust. 6 ustawy dodatku mieszkaniowego nie przyznaje się, jeżeli jego kwota byłaby niższa niż 2% kwoty najniższej emerytury w dniu wydania decyzji.

Sąd uznał również, iż organy administracji prawidłowo pomniejszyły kwotę wydatków mieszkaniowych skarżącego, wynikającą z wyliczenia przedstawionego przez zarządcę budynku tj. 56,36zł o kwotę 0,30zł z tytułu opłat ponoszonych za abonament za wodomierz. Wydatek powyższy, pozostający zresztą bez istotnego wpływu na obliczenie wysokości dodatku mieszkaniowego przysługującego skarżącemu, nie mieści się bowiem w katalogu wydatków, o których mowa w art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Za bezzasadny należy również uznać zarzut strony, iż organy wbrew orzeczeniu Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 maja 2006r., nie przyjęły 100% wartości kwoty wydatków ponoszonych przez skarżącego na mieszkanie. Jak wynika z zaskarżonej decyzji, do wyliczenia dodatku mieszkaniowego przyjęto 100% kwoty wydatków mieszkaniowych, jednak tylko takich wydatków, które zgodnie z ustawą o dodatkach mieszkaniowych uznawane są za świadczenia okresowe ponoszone przez gospodarstwo domowe skarżącego w związku z zajmowaniem lokalu mieszkalnego, tj. 100% kwoty 56,06zł. Orzeczenie Trybunału nie oznacza, wbrew temu co twierdzi skarżący, iż organy powinny doliczać do kwoty wydatków mieszkaniowych 100% wszelkich wydatków ponoszonych w związku z zajmowaniem lokalu przez składającego wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Organy mają obowiązek uwzględnić 100% wydatków mieszkaniowych, ale tych, o których mowa w art. 6 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

W skardze strona zwróciła również uwagę na konieczność doliczenia do wartości wydatków ponoszonych na mieszkanie, kwoty adaptacji – remontu lokalu mieszkalnego na potrzeby osoby niepełnosprawnej, zgodnie z posiadanymi przez skarżącego fakturami VAT. Należy podkreślić, iż zgodnie z cytowanym wyżej art. 6 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, wydatkami mieszkaniowymi w rozumieniu tej ustawy są jedynie wydatki, enumeratywnie wskazane w tym przepisie. Brak jest zatem możliwości doliczenia do kwoty wskazanej przez zarządcę budynku kwoty poniesionej na adaptację – remont lokalu zajmowanego przez skarżącego. Ponadto, przedmiotem oceny Sądu jest postępowanie organów administracji poprzedzające wydanie zaskarżonej decyzji, a do tego momentu brak jest w aktach sprawy dowodów, potwierdzających, iż skarżący domagał się od organów doliczenia do wydatków mieszkaniowych kwot wydatkowanych na adaptację – remont zamieszkiwanego lokalu.

W związku z tym, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko to mogło być podstawą do jej uchylenia w myśl art. 145 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy należało skargę oddalić.

O wynagrodzeniu adwokata, przyznanego skarżącemu z urzędu, Sąd orzekł stosownie do art. 250 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i § 19 pkt 1 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).

A.R.