Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 312/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2006-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 48 ust. 1, art 29, art 30, art 52
journal: Dz.U. 2003 nr 207 poz 2016
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r.  - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Stanisław Śliwa NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ Protokolant: sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2006 r. na rozprawie sprawy ze skargi S. J. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia[...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja P.Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] stycznia 2005 roku Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w L. z dnia [...] lipca 2004r. znak: [...] orzekająca o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego.

W podstawie prawnej rozstrzygnięcia powołano przepis art.138 § l pkt k.p.a. oraz art. 48 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane /tekst jednolity: Dz. U. Nr 207, poz. 2016, z 2003r., z późn. zm./.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy organ II instancji wyjaśnił, że w wyniku dokonanego zgłoszenia w przedmiocie samowoli budowlanej w budowie budynku letniskowego na działce nr 69/1 położonej w miejscowości R. organ nadzoru budowlanego wszczął postępowanie administracyjne.

Przeprowadzona kontrola w dniu 15.06.2004 r przez pracowników nadzoru budowlanego wykazała, że działka nr ewid. 69/1 o pow. 350 m kw jest własnością Skarbu Państwa jest w użytkowaniu wieczystym Zespołu Elektrowni Wodnej S. – M. S.A. w S. wydzierżawiona została na podstawie umowy dzierżawy w dniu 28 lipca 1997 r S. J., na której to znajduje się sporny obiekt budowlany tj. budynek letniskowy posadowiony przez w/w bez wymaganego prawem pozwolenia budowlanego. Działka nr 69/1 na mapach w ewidencji gruntów opisana jest symbolem W co oznacza wody stojące.

Obiekt ten jest wolnostojący na stopach i słupach betonowych, parterowy z poddaszem użytkowym ściany zewnętrzne obite od zewnątrz impregnowanymi deskami, dach dwuspadowy o konstrukcji drewnianej, pokryty blacha trapezową. Na poziomie parteru został wykonany drewniany taras o szerokości 2,65 m. Od strony działki nr 9 tj. Zalewu S. dobudowane jest pomieszczenie o wymiarach 1,37 m x 3,15 m. Ścieki odprowadzane są do biooczyszczalni zlokalizowanej na działce nr 79, w odległości 12,0 m od granicy drogi dojazdowej oznaczonej nr działki 67/1

Według oświadczenia inwestora budynek został wykonany na bazie barakowozu postawionego w 1997 r i od tego roku wykonywane były prace związane z rozbudową i przebudową na budynek letniskowy.

Kwestia możliwość jego legalizacji była przedmiotem rozważań organu, lecz wobec braku spełnienia przesłanek z art. 48 ust. 2 prawa budowlanego jego legalizacja stała się niemożliwa.

W odwołaniu do P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. odwołujący domagał się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i wyjaśnił, że na terenie na którym jest usytuowany sporny obiekt budowlany w latach 1946 – 1996 była Kopalnia Ropy R. i po jej zlikwidowaniu pozostał barakowóz kopalniany, który stopniowo został zmodernizowany na domek letniskowy. Postawiony został w latach 70-tych na terenie dzierżawionym przez Kopalnie Ropy Naftowej. Obecnie stara się o decyzję o warunki zabudowy i zagospodarowania terenu aby zalegalizować sporny obiekt budowlany.

Rozpatrując odwołanie organ odwoławczy nie uwzględnił odwołania i stawianych w nim zarzutów.

Analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy w ocenie organu II instancji zastosowany rygor z art. 48 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 207, poz. 2016, z 2003r., z późn. zm.), jest w pełni uzasadniony. Niekwestionowany fakt samowoli budowlanej w budowie opisanego obiektu oraz brak możliwości jego legalizacji skutkuje wydaniem nakazu rozbiórki.

W dniu 21 grudnia 2004 roku organ odwoławczy uzupełnił postępowanie dowodowe w którym to ustalone zostało, że przekazanie barakowozu kopalnianego S. J. dokonano w 1994 roku po likwidacji kopalni tym samym wskazany stan prawny zaskarżonej decyzji jest prawidłowy.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie pełnomocnik skarżącego adw. B. N.-L. wniósł o uchylenie decyzji obu instancji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego wg spisu kosztów.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła;

1. naruszenie przepisu art. 48 prawa budowlanego z 1994 roku poprzez zastosowanie jego treści obowiązującej od 31 maja 2004 roku, w sytuacji gdy postępowanie zostało wszczęte 5 maja 2004 roku, tj. przed jego zmianą;

2. naruszenia przepisu art. 28 k.p.a. wobec braku powiadomienia jako strony postępowania byłego właściciela spornego obiektu P. G. N. i G. S.A. w Warszawie Z. G. i G. Oddział w S., które to uchybienie stanowi podstawę do wznowienia postępowania i stanowi przyczynę uchylenia decyzji;

3. naruszenie przepisu art. 77 k.p.a. przez niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy wobec braku ustalenia do kogo należał pozostawiony na działce barakowóz stanowiący konstrukcję dla domku letniskowego i w jakiej dacie rozpoczęto jego rozbudowę.

W argumentach skargi podniesione zostało, że istniejący na gruncie tymczasowy obiekt budowlany nie narusza przepisów w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem stosownie do art. 48 ust. 2 pkt 2 w brzmieniu nadanym przez 31 maja 2004 r.

Działka nr 69/1 na której usytuowany jest sporny obiekt budowlany nie jest objęta planem zagospodarowania przestrzennego bowiem Gmina S. nie posiada planu, oznaczona jest ona w ewidencji gruntów symbolem Wp – wody śródlądowe płynące nie związane z pracą Zespołu Elektrowni Wodnych, zatem nie ma przeszkód do włączenia jej w przyszłym planie z przeznaczeniem na cele rekreacyjne.

Z propozycją zagospodarowania tej działki skarżący jak i inni posiadacze domków letniskowych zwrócili się do Rady Gminy S. zobowiązując się pokryć koszty związane z opracowaniem nowego planu.

Nakaz rozbiórki winien być skierowany do P. G. N. i G. S.A. w Warszawie Z. G. i G. O. w S. Ponieważ zasadnicza część obiektu stanowi barakowóz postawiony w latach 90 tych przez ten zakład po zlikwidowaniu kopalni.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

skarga jest nieuzasadniona.

Kontrola tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270/ zwana dalej P.p.s.a., nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia /art. 135 ustawy/.

Przedmiotem oceny w badanej sprawie pozostaje legalność decyzji P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...] stycznia 2005 orzekająca o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego wydana w oparciu o art. 48 ust. l ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. Nr 207, poz. 2016 z 2003r. z późn. zm./, zwana dalej ustawą.

Zasadą ogólną przepisów w/w ustawy jest obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, na realizację wszelkiego rodzaju obiektów budowlanych i wykonania wszelkich robót budowlanych, chyba że przepisy art. 29 i 30 wymienionej ustawy obowiązku uzyskania pozwolenia nie wymagają.

Zarówno na gruncie prawa budowlanego z 1994 roku jak i z 1974 roku samowola budowlana powstaje wraz z rozpoczęcia budowy i trwa cały czas jej prowadzenia oraz po zakończeniu, aż do momentu likwidacji lub legalizacji.

Niekwestionowany jest fakt, że skarżący jako inwestor zrealizował obiekt budowlany bez wymaganego prawem pozwolenia budowlanego po 1 stycznia 1995 roku.

W takiej sytuacji ma zastosowanie przepis art. 48 w/w ustawy w brzmieniu obowiązującym przed 30 maja 2004 roku zgodnie z treścią art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 roku o zmianie ustawy – Prawo budowlane /Dz.U z 2004 r. Nr 93, poz. 888/. Stanowi on, że do spraw wszczętych a nie zakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się przepisy niniejszej ustawy, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

Wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 14 lipca 2004 roku /k.19 akt administracyjnych/, natomiast jej zakończenie w dniu 28 stycznia 2005 roku tj. w dniu wydania decyzji przez organ II instancji.

W tym stanie faktycznym sprawy w ocenie Sądu organy prawidłowo zastosowały przepis art. 48 w brzmieniu obowiązującym po jego zmianie według którego właściwy organ nakazuje w drodze decyzji rozbiórkę obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, chyba, że inwestor spełnia przesłanki z ust. 2 pkt 1 i 2 do jego legalizacji.

Legalizacja obiektu budowlanego wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę w myśl w/w przepisu jest możliwa gdy inwestor spełnia łącznie dwa warunki w nim określone tj.

Jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności;

– ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ustaleniami ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego,

– nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem.

Ponieważ działka nr ewid. 69/1 w miejscowości R. nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także nie istnieje ostateczna w dniu wszczęcia postępowania decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jego legalizacja była niemożliwa i w takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego zobowiązany był wydać na podst. art. 48 ust. ustawy decyzję nakazującą rozbiórkę przedmiotowego obiektu.

Adresatem natomiast decyzji nakazującej rozbiórkę obiektu budowlanego zgodnie treścią art. 52 ustawy jest inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, że następcy prawni inwestorów, uzyskując prawo do nieruchomości, wchodzą w prawa i obowiązki wiążące się z tą nieruchomością, i do nich należy kierować wszelkie rozstrzygnięcia w tym decyzje zmierzające do usunięcia samowoli budowlanej /wyrok NSA z dnia 5.10.1998 r sygn. IV SA 1796/96 publ. lex 43781/.

Materiał aktowy sprawy wskazuje, że skarżący zawarł w dniu 28 lipca 1997 r. umowę dzierżawy z Zespołem Elektrowni Wodnych S. – M. Spółka Akcyjna z siedzibą w S. co do wyżej opisanej nieruchomości na której usytuowany jest sporny obiekt budowlany.

W tym stanie faktycznym sprawy wbrew zarzutom skarżącego nakaz rozbiórki został prawidłowo skierowany do dzierżawcy nieruchomości i jednocześnie inwestora tego obiektu.

Dodać należy, że okoliczności takie jak to, że przedmiotowy obiekt powstał w miejsce poprzedniego, jego przeznaczenie rekreacyjne, ewentualna zmiana planu miejscowego, poczynione starania skarżącego w celu jego legalizacji nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, skoro wystarczającą przesłanką do zastosowania art. 48 ust. 1 ustawy jest stwierdzenie samowoli budowlanej i braku spełnienia przesłanek z art. 48 ust. 2 do jego legalizacji.

W tym stanie faktyczny sprawy zaskarżona decyzja w ocenie Sądu nie narusza przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz.U. z 2003 r. Nr 207, poz. 2016 ze zm./ ani przepisów postępowania administracyjnego, dlatego też Sad skargę oddalił jako nieuzasadnioną stosownie do art. 151 P.p.s.a.