Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 674/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-10-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 145 par 1 pkt 4 , art 146 par 2 i art 151 par 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Joanna Tuszyńska SWSA Małgorzata Łoboz SWSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) po rozpoznaniu w 15 października dniu 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. A. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2021 r., znak [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji po wznowieniu postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 8 czerwca 2017 r. znak [...] orzekł w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budowa bezdotykowej myjni samochodowej samoobsługowej trzystanowiskowej z placem manewrowym oraz infrastruktury technicznej na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.-P.".

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od tej decyzji została ona utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 listopada 2017 r. o sygnaturze [...]

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 70/18 oddalił skargę na decyzję SKO z 7 listopada 2017 r.

Pismem z dnia 8 stycznia 2020 r. B. K. złożyła wniosek o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją SKO – na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wnioskodawczyni wskazała, że jako następca prawny współwłaścicielki nieruchomości graniczącej z terenem inwestycji, która zmarła w dniu 15 kwietnia 2004 r. została pominięta w postępowaniu.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z 15 czerwca 2020 r. ([...]) wznowiło postępowanie, a następnie decyzją z 20 stycznia 2021 r. znak [...], stwierdziło, że decyzja z dnia 7 listopada 2017 r. znak [...] została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie podlega uchyleniu, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Po rozpatrzeniu wniosku B. K. o ponowne rozpatrzenie sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 22 marca 2021 r., znak [...] utrzymało w mocy decyzję własną z 20 stycznia 2021 r. - na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 146 § 2 i art. 151 § 2 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej także jako k.p.a.).

W jej uzasadnieniu Kolegium wskazało, że nie ulega wątpliwości, że B. K., a także jej brat M. K., nie uczestniczyli w postępowaniu zakończonym decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławczego z dnia 7 listopada 2017 r. znak [...] Zważywszy zaś na przedmiot tego postępowania uznać należy, iż B. K. i M. K., będąc właścicielem sąsiedniej nieruchomości, posiadają przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy. B. K. złożyła wniosek o wznowienie z zachowaniem terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a.

Ustalenie wystąpienia przesłanki wznowienia postępowania prowadzi do przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy, a następnie wydania decyzji wskazanej w przepisie art. 151 § 1 k.p.a., ewentualnie decyzji na podstawie art. 151 § 2 k.p.a.

B. K. i M. K. powinni brać udział w postępowaniu (jako następcy prawni po zmarłej H. K.), tak więc z uwagi na pominięcia ich przez organ I i II instancji doszło do naruszenia prawa.

Niemniej jednak organ nie uchylił decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji z dnia 8 czerwca 2017 r.

Przechodząc do weryfikacji decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 8 czerwca 2017 r. wskazano, że decyzja ta wydana została na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak również na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. statuuje zasadę dobrego sąsiedztwa. Narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., jest analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, zwana analizą architektoniczno - urbanistyczną, której sporządzenie nakazuje § 3 rozporządzenia. Sporządzenie analizy architektoniczno - urbanistycznej ma podstawowe znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia warunków zabudowy w danej sprawie. W niniejszej sprawie, w trakcie postępowania przed organem I instancji przeprowadzono analizę urbanistyczno - architektoniczną o której mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia.

Zdaniem Kolegium przeprowadzona analiza z dnia 19 kwietnia 2017 r. odpowiada wymogom obowiązującego prawa, a wydana na jej podstawie decyzja zasadnie wskazywała na możliwość ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego. W świetle sporządzonej analizy jako bezsporne należy uznać, iż planowane zamierzenie inwestycyjne, polegające na budowie bezdotykowej myjni samochodowej samoobsługowej trzystanowiskowej z placem manewrowym, będzie kontynuowało funkcję usługową zabudowy występującej w obszarze analizowanym.

W tym miejscu odnosząc się do zarzutu podniesionego we wniosku w kontekście ustalenia parametrów przedmiotowej inwestycji w nawiązaniu do zabudowy usługowej występującej na działce [...] obr [...], wskazać należy, że przy analizie ustawowych przesłanek, wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., należy opowiedzieć się za funkcjonalną interpretacją pojęcia "działki sąsiedniej" przyjmując, iż wszystkie działki znajdujące się w obszarze analizowanym są działkami sąsiednimi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. (por. wyroki NSA z dnia 3 kwietnia 2009 r., sygn. akt IIOSK 582/08, Lex nr 562841, WSA w Warszawie z dnia 18 listopada 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 1555/08, Lex nr 529569).

Zdaniem Kolegium, przeprowadzona analiza pozwala również na określenie parametrów nowej zabudowy w zakresie parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. Organ omówił poszczególne wskaźniki uznając je za prawidłowe. Analiza, stanowiąca kluczowy dowód w sprawie, nie budzi wątpliwości zarówno pod względem merytorycznej, jak również formalnoprawnej poprawności.

Zastrzeżeń Kolegium nie budzą również ustalenia co do spełnienia przesłanek statuowanych w 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p: teren inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, jaką jest ul. [...]; istniejące uzbrojenie terenu inwestycji jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren objęty wnioskiem nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne zgodnie z treścią art. 10a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych a decyzja jest zgodna z przepisami odrębnym.

Mając powyższe na uwadze, należy stwierdzić, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 listopada 2017 r. znak [...] nie narusza przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podkreślenia wymaga, iż jakkolwiek fakt pominięcia stron postępowania otwiera drogę prawną do ponownego rozpoznania sprawy oraz stwarza możliwość pominiętej stronie do zaprezentowania swojego stanowiska w sprawie, to jednak nie jest uzasadnione stanowisko, że sam fakt niezawinionego braku uczestnictwa strony w postępowaniu powinien automatycznie skutkować uchyleniem decyzji dotychczasowej po wznowieniu postępowania. Ponowna ocena merytoryczna sprawy prowadzi do wniosku, że pierwotna decyzja o warunkach zabudowy nie jest wadliwa i nie zachodzi konieczność jej uchylenia i wydania nowej decyzji w sprawie wniosku inwestora o ustalenia warunków zabudowy. W szczególności nie uchyla się jej w sytuacji, gdy w wyniku wznowienia postępowania treść rozstrzygnięcia winna pozostać niezmieniona, gdyż jest zgodna z prawem (art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a.) - która to sytuacja, zachodzi właśnie w niniejszej sprawie.

Odnosząc się natomiast do wniosku Strony o sporządzenie nowej analizy oraz konieczność przedłożenia aktualnych przyłączy należy podtrzymać dotychczasowe stanowisko Kolegium i podkreślić, że przedmiotowa decyzja jest wynikiem postępowania zainicjowanego wnioskiem strony o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną. Postępowanie to prowadzone jest w celu ustalenia czy we wznowionym postępowaniu mogłaby zapaść decyzja odpowiadająca w swej istocie kontrolowanej decyzji, innymi słowy organ ustala czy rzeczywiście ponowna decyzja ustalałaby warunki inwestycji, które pokrywają się z kontrolowanym rozstrzygnięciem. Zbadana analiza urbanistyczna jak wskazano już powyżej nie budzi wątpliwości pod względem merytorycznej, jak również formalnoprawnej poprawności. Wobec powyższego brak było konieczność prowadzenia postępowania uzupełniającego w tym zakresie. Zgromadzony materiał w sprawie jest wystarczający do uznania, iż w niniejszym postępowaniu mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swojej istocie decyzji dotychczasowej, co obliguje Kolegium do zastosowanie art. 151 § 2 k.p.a. Nie może uciec z pola widzenia również treść art. 16 k.p.a. który statuuje z jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jaką jest trwałość decyzji administracyjnej. Przepis ten stanowi, że decyzje, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, są ostateczne. Uchylenie lub zmiana takich decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych.

Ustawodawca uregulował zatem możliwość zaistnienia sytuacji wyjątkowych, w których zajdzie jednak konieczność wyeliminowania wadliwych rozstrzygnięć ostatecznych z obrotu prawnego. Celowi temu służą nadzwyczajne postępowania, do których należy instytucja wznowienia postępowania, czy też stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie wznowieniowe nie służy zatem ponownej analizie sprawy w pełnym zakresie, w szczególności co do poszczególnych etapów gromadzenia materiału dowodowego, bowiem postępowanie to nie jest kontynuacją postępowania zwykłego, nie służy też pełnej merytorycznej kontroli decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym. Tym bardziej, że przedmiotowa decyzja przeszła przez obie instancje postępowania administracyjnego i przeszła również przez kontrolę sądową, który wyrokiem z dnia 14 marca 2018 r. sygn. akt. II SA/Kr 70/18 oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 7 listopada 2017 r. znak [...]

Opisaną wyżej decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie J. A., zarzucając jej

- naruszenie art. 146 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie wynikające z błędnego ustalenia, że w wyniku wznowienia postępowania mogła zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej,

- pominięcie wszystkich wniosków, okoliczności i dowodów zgłaszanych w toku postępowania wznowieniowego wykazujących zaszłe na przestrzeni lat zmiany stanu faktycznego w szczególności wykazujące dezaktualizację analizy urbanistyczno-architektonicznej rzutujące na materialnoprawną ocenę decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 8 czerwca 2017 roku ustalającej warunki zabudowy dla zamierzonego przedsięwzięcia,

- wadliwe ustalenie stanu faktycznego wynikające z zaniechania zbadania (zweryfikowania) czy ustalenia poczynione w toku postępowania administracyjnego zakończonego decyzjami z 2017 roku pozostają aktualne, wskutek czego wadliwie przyjęto, że planowane zamierzenie inwestycyjne będzie kontynuować funkcję usługową zabudowy oraz będzie zgodne z zasadą dobrego sąsiedztwa określoną art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżąca wniosła, by Sąd rozpoznając niniejszą skargę zbadał zgodność prowadzonego postępowania i wydanych w nim decyzji z regulacjami prawnymi, w szczególności pod kątem oceny Kolegium o wnioskach i dowodach zgłaszanych przez strony w postępowaniu wznowieniowym a także pod kątem, czy uzasadnienia decyzji Kolegium wydanych w postępowaniu wznowieniowym odpowiadają prawu a także, czy w sposób prawidłowy w postępowaniu wznowieniowym brały udział jego strony w szczególności M. K..

W uzasadnieniu skargi wskazano, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie przeprowadziło w sposób prawidłowy i odpowiadający przepisom prawa ponownego rozpoznania sprawy. Zaniechano weryfikacji ustaleń stanu faktycznego, która w niniejszej sprawie była konieczna. Dowody wnioskowane przez strony zostały jednak przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze pominięte (podobnie wnioski o przeprowadzenie wizji lokalnej, rozprawy administracyjnej, czy sporządzenie nowej analizy architektoniczno - urbanistycznej). Słowem nie odniesiono się do nich w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji (jak również z uzasadnienia decyzji ją poprzedzającej) wynika, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że ustalenia faktyczne na potrzeby orzekania w 2021 roku w przedmiocie warunków zabudowy są identyczne jak te, które zostały poczynione w 2017 a nawet 2016 roku (bowiem wtedy sporządzona została analiza urbanistyczno - architektoniczna, na której opierały się organu ustalając warunki zabudowy dla działki [...]).

Ustalenie to stoi w sprzeczności do przedłożonej przy piśmie z dnia 24 września 2020 roku analizy z dnia 23 września 2020 roku sporządzonej przez mrg. inż. arch. K. K.. Wnioski zawarte w tej analizie i opisany w niej stan rzeczy niewątpliwie wymagał podjęcia przez organ stosownych działań mających na celu jej zweryfikowanie oraz zweryfikowanie, czy analiza urbanistyczno-architektoniczna sporządzona w 2016 roku pozostaje na dzień dzisiejszy aktualna.

Organ nie podejmując żadnych czynności przyjął jednak, że "analiza stanowiąca kluczowy dowód w sprawie, nie budzi wątpliwości zarówno pod względem merytorycznej, jak również formalnoprawnej poprawności". Kolegium kontrfaktycznie uznało za okoliczność bezsporną, że planowane zamierzenie inwestycyjne będzie kontynuowało funkcję usługową. O tym, że jest to i była okoliczność sporna wprost świadczy wniosek dowodowy z dnia 24 września 2020 roku oraz załączona do niego analiza sporządzona przez mgr inż. arch. K. K..

W odpowiedzi na skargę strona przeciwna wniosła o jej oddalenie i w całości podtrzymała stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 poz. 1842 ze zmianami) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu. Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Wobec braku możliwości technicznych przeprowadzenia rozprawy zdalnej, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 16 sierpnia 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwana p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Po dokonaniu kontroli według tak określonych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a zarzuty skargi nie mogą odnieść skutku.

Nie ulega wątpliwości i nie jest przez strony kwestionowane, że w sprawie zaistniała podstawa do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. tj. strona (B. K.) bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Prawidłowo więc wznowiono postępowanie.

Istota sporu sprowadza się do zakresu postępowania, jakie należy przeprowadzić po jego wznowieniu, a zwłaszcza, czy należy postępowanie "główne" prowadzić na nowo, biorąc pod uwagę nowy stan faktyczny. W niniejszej sprawie sporne jest w szczególności, czy podstawowy dowód w sprawie o ustalenie warunków zabudowy czyli analiza urbanistyczno – architektoniczna po wznowieniu postępowania winna być sporządzona na nowo z uwzględnieniem aktualnego sposobu zagospodarowania działek w obszarze analizowanym.

Zgodnie z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie o wznowieniu postępowania stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.

Dla niniejszej sprawy kluczowe jest dokonanie oceny, jaki jest zakres postępowania "co do rozstrzygnięcia sprawy", a w szczególności, czy po wznowieniu całe postępowanie administracyjne toczy się na nowo, czy też ogranicza się do kontroli wpływu podstawy wznowienia na prawidłowość rozstrzygnięcia.

Szczegółową analizę tej kwestii przeprowadził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w wyroku z dnia 27 lipca 2018 r., sygn. II SA/Kr 508/18 (LEX nr 2540608). Sąd stwierdził: "Jak wskazuje M. Jaśkowska (Art. 149 teza 3. W: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VII. Wolters Kluwer, 2018) "Zgodnie z wyrokiem NSA z 18.08.2011 r., II OSK 487/11, LEX nr 1069062, w przepisach Kodeksu brakuje zastrzeżenia, że rozpoznanie sprawy po wznowieniu postępowania powinno mieścić się w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. Nie wynika z tego jednak, że w postępowaniu administracyjnym takiego ograniczenia nie ma. Również po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją administracyjną rozpoznanie sprawy powinno zawierać się w granicach zakreślonych stwierdzonymi podstawami wznowienia. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania ma na celu naprawienie konkretnych wad postępowania zakończonego ostateczną decyzją ujętych w formie podstaw wznowienia. Wystąpienie podstawy wznowienia nie może być zatem pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Podobnie w wyroku NSA z 18.08.2011 r., II OSK 1162/11, LEX nr 1068961, orzeczono, że wystąpienie podstawy wznowienia nie może być pretekstem do ponownego rozpoznania sprawy w całości, bez względu na stwierdzone uchybienia. Oznacza to m.in., że jeżeli nie stwierdzono istnienia żadnej z podstaw wznowienia, które dotyczą postępowania dowodowego, to wznowienie postępowania z innej przyczyny, np. zgodnie z art. 145a, nie daje podstaw do ponownej oceny już przeprowadzonych i ocenionych dowodów."

Podzielając powyższe stanowisko należało dojść do wniosku, że w okolicznościach niniejszej sprawy brak było podstaw do ponownego sporządzenia analizy urbanistyczno – architektonicznej, uwzględniającej aktualny stan zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, jak również do ponownego przeprowadzenia innych dowodów.

Taka potrzeba zaistniałaby w sytuacji wznowienia postępowania np. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. ("dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe"). Gdyby na podstawie takiej przesłanki wznowieniowej doszło do skutecznego zakwestionowania przeprowadzonych w sprawie dowodów, w tym zwłaszcza analizy, to niewątpliwie postępowanie dowodowe wymagałoby przeprowadzenia na nowo. W takim przypadku należałoby uwzględnić stan faktyczny istniejący aktualnie, bowiem trudno wyobrazić sobie, by w roku 2021 przeprowadzać analizę stanu zagospodarowania obszaru analizowanego z roku 2017. Ponieważ jednak podstawę wznowienia stanowiło pominięcie strony postępowania i nie doszło do zakwestionowania dowodów przeprowadzonych w postępowaniu pierwotnym, w konsekwencji nie było potrzeby ponownego ich przeprowadzania.

W zaskarżonej decyzji Kolegium ponownie zbadało prawidłowość analizy urbanistyczno – architektonicznej przeprowadzonej w postępowaniu pierwotnym i uznało, że nie budzi ona wątpliwości. Sąd ocenę tę całkowicie podziela, tym bardziej, że analiza ta, jak również inne elementy postępowania dowodowego były już przedmiotem weryfikacji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. W prawomocnym wyroku z 14 marca 2018 r., sygn. II SA/Kr 70/18 (którym oddalono skargę na decyzję pierwotną) Sąd wskazał między innymi: "ustalenie warunków zabudowy dotyczy myjni trzystanowiskowej – to jest obiektu na tyle niewielkiego, że wywołanie ewentualnych niedogodności dla sąsiadującej zabudowy i mieszkańców można określić, jako niewielkie a nawet zwyczajne w warunkach wielkomiejskich. Aktualnie teren położony po obu stronach ulicy [...] jest znacznie zurbanizowany a ulica [...] to droga powiatowa o znacznym natężeniu ruchu. W załączniku nr 1 do decyzji zawarto niezbędne wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, zgodne z wszystkimi ogólnymi warunkami i dodatkowymi okolicznościami, jakie podniesiono w opinii Wydziału Kształtowania Środowiska UMK z dnia 27 grudnia 2016 r. Co istotne w obszarze analizowanym znajduje się również stacja paliw z wiatą znajdującą się nad utwardzonym placem manewrowym oraz warsztat samochodowy. W budynku skarżącej prowadzona jest działalność usługowa a inne budynki mieszkalne występujące w obszarze analizowanym poza podstawową funkcją mieszkaniową pełnią również dodatkowe funkcje usługowe. Budynkom tym często towarzyszą budynki gospodarcze. Projektowany obiekt wpisuje się, zatem w występujący na tym obszarze charakter zabudowy, co powoduje, że zasada ładu przestrzennego jest zachowana. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że inwestycja stanowić będzie kontynuację dla występujących w obszarze analizowanym obiektów o funkcji usługowej. Zastany sposób zagospodarowania terenu (w tym użytkowania obiektów) będzie zachowany a dalsza konkretyzacja wymagań (również w zakresie ochrony powietrza i ochrony przed hałasem) nastąpi na kolejnym etapie procesu inwestycyjnego, jakim jest uzyskanie pozwolenia na budowę. Wbrew twierdzeniom skargi do wniosku dołączono oświadczenie T. D. z 3 listopada 2016 r o możliwości przyłączenia obiektu (wydane w celu uzyskania warunków zabudowy), które zachowało ważność przez okres jednego roku od daty wydania (k – 29 akt adm.). Doprowadzenie wody będzie możliwe w oparciu o istniejące przyłącze wodociągowe. Odprowadzanie ścieków bytowych, przemysłowych oraz wód opadowych z terenu inwestycji można przewidzieć w oparciu o miejski kanał, poprzez realizację przyłącza kanalizacyjnego (pismo MPWiK S.A w K. z dnia 24.10.2016 r.). Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów prawa materialnego ani też przepisów postępowania, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi i uchyleniem zaskarżonej decyzji".

W tym miejscu trzeba przypomnieć, że zgodnie z art. 170 p.p.s.a. orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Zacytowany wyrok WSA w Krakowie ma przymiot prawomocności, a ocena przeprowadzonych w sprawie pierwotnej dowodów, dokonana w jego uzasadnieniu, nie może obecnie podlegać weryfikacji. Dlatego też wniosek dowodowy J. A. z 24 września 2020 r. zawierający opinię mgr inż. K. K. o wadliwości pierwotnej analizy (k. 468 – 472 akt administracyjnych) nie mógł odnieść skutku.

W świetle powyższego zarzuty skargi dotyczące wadliwości przeprowadzonego przez SKO postępowania należy uznać za nieuzasadnione. Kolegium w sposób prawidłowy nie zleciło sporządzenia nowej analizy urbanistyczno – architektonicznej, a tę sporządzoną w postępowaniu pierwotnym uznało za prawidłową. W konsekwencji słusznie wydano zaskarżoną decyzję na podstawie art. 151 § 2 w zw. z art. 146 § 2 k.p.a. stwierdzając, że decyzja z dnia 7 listopada 2017 r. znak [...] została wydana z naruszeniem prawa, lecz nie podlega uchyleniu, ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Wobec powyższego skargę oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.