Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 733/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-02-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
659
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Stwierdzono przewlekłość postępowania  administracyjnego i że przewlekłość postępowania  miała charakter rażący
Powołane przepisy: article: art. 149 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 35,  art. 36
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Sławomir Antoniuk, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lutego 2017 r. sprawy ze skargi J. O. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych w przedmiocie rozpoznania skargi z dnia [...] maja 2013 r. 1. stwierdza, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania; 2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3. wymierza Generalnemu Inspektorowi Ochrony Danych Osobowych grzywnę w wysokości 300 (słownie: trzysta) złotych.


UZASADNIENIE

W dniu [...] czerwca 2013 r. do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga J. O. z dnia [...] maja 2013 r., w przedmiocie przetwarzania jego danych osobowych, w tym udostępnianie ich osobom nieupoważnionym, przez Dyrektora Centrum Kształcenia [...] z siedzibą w Z. przy ul. [...].

Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. skarżący został wezwany przez organ do uzupełnienia braków formalnych ww. skargi.

W dniu [...] czerwca 2013 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo skarżącego stanowiące uzupełnienie złożonej skargi, lecz nie zawierające uzupełnienia braków formalnych, do których zobowiązał organ.

W dniu [...] lipca 2013 r. wpłynęło kolejne pismo skarżącego zawierające uzupełnienie braków skargi, do którego załączone zostało zaświadczenie z Urzędu Pracy o przysługującym skarżącemu prawie do zasiłku dla bezrobotnych.

W związku z powyższym, pismem z dnia [...] lipca 2013 r. GIODO poinformował skarżącego, że jeżeli jego wolą jest uzyskanie zwolnienia od uiszczenia opłaty skarbowej od skargi niezbędne jest przedłożenie przez niego zaświadczenia o korzystaniu ze świadczeń pomocy społecznej z powodu ubóstwa.

W dniu [...] lipca 2013 r. wpłynęła odpowiedź skarżącego na powyższe pismo organu zawierająca w załączeniu zaświadczenie Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w R. o korzystaniu przez skarżącego ze świadczeń z pomocy społecznej.

Biorąc pod uwagę, iż z ww. zaświadczenia nie wynikało jednoznacznie, że J. O. korzystał ze świadczeń pomocy społecznej z powodu ubóstwa, jak również z jakim dniem zostały mu te świadczenia przyznane, GIODO pismem z dnia [...] sierpnia 2013 r. wezwał ponownie skarżącego do złożenia stosownego zaświadczenia spełniającego ww. wymogi.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżący przy piśmie z dnia [...] sierpnia 2013 r. (data wpływu do organu [...] września 2013 r.) przesłał dowód uiszczenia opłaty skarbowej od skargi.

W dniu [...] listopada 2013 r. GIODO, działając na podstawie art. 14 pkt 2 ustawy z dnia [...] sierpnia 199 r. o ochronie danych osobowych, wystąpił do Dyrektora Centrum Kształcenia [...] w Z. o złożenie wyjaśnień co do okoliczności przedstawionych w skardze J. O., informując jednocześnie o tym skarżącego.

W dniu [...] grudnia 2013 r. do Biura GIODO wpłynęły wyjaśnienia Dyrektora Centrum Kształcenia [...] w Z .

Pismami z dnia [...] września 2014 r. GIODO poinformował strony o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. pouczając je jednocześnie o uprawnieniach przysługujących im na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. .

W piśmie z dnia [...] września 2014 r. skarżący poparł w całości swoją skargę, jednocześnie wniósł o przyznanie mu adwokata z urzędu, aby miał wgląd w akta sprawy i brał udział w całym postępowaniu, gdyż on z uwagi na stan zdrowia oraz brak środków finansowych nie może zrobić tego sam.

W dniu [...] marca 2015 r. skarżący zwrócił się do organu drogą elektroniczną z zapytaniem jaki jest stan jego sprawy i czy została wydana decyzja.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. GIODO wydał decyzję administracyjną, w której nakazał Dyrektorowi Centrum Kształcenia [...] w Z. usunięcie uchybień w procesie przetwarzania danych osobowych J. O. poprzez spełnienie wobec niego obowiązku informacyjnego określonego w art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych w związku z art. 32 ust. 1 pkt 2 tej ustawy poprzez udzielenie mu informacji o celu, zakresie i sposobie przetwarzania jego danych osobowych, zaś w pozostałym zakresie odmówił uwzględnienia wniosku.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. do Biura GIODO wpłynął wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją.

Natomiast w dniu [...] maja 2015 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo Dyrektora Centrum Kształcenia [...] w Z., w którym poinformował organ o usunięciu uchybień w zakresie przetwarzania danych osobowych skarżącego poprzez poinformowanie go co do zakresu, celu i sposobu przetwarzania jego danych osobowych.

Pismem z dnia [...] maja 2015 r. GIODO zwrócił się do skarżącego z zapytaniem, czy Dyrektora Centrum wykonał wobec niego decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r. i spełnił wobec niego obowiązek informacyjny. Jednocześnie pismem z tej samej daty GIODO zwrócił się do Dyrektora Centrum o przesłanie kopii pisma skierowanego do skarżącego.

W dniu [...] maja 2015 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo od Dyrektora Centrum, do którego załączona została kopią pisma skierowanego do skarżącego w wykonaniu decyzji GIODO.

W dniu [...] maja 2015 r. do Biura GIODO wpłynęło pismo od skarżącego, w którym poinformował, że Dyrektor Centrum nie wykonał decyzji organu oraz, że jego skarga jest nadal aktualna.

W dniu [...] lipca 2015 r., skarżący skierował do GIODO drogą elektroniczną, wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, w którym zwrócił się o wydanie decyzji w jego sprawie.

W dniu [...] sierpnia 2015 r. skarżący skierował, za pośrednictwem organu, skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W treści ww. skargi wskazał, iż dotyczy ona decyzji GIODO z dnia [...] kwietnia 2015 r. [...] dot. [...]. W uzasadnieniu skargi podniósł, iż jego sprawa nie został załatwiona od 2013 r. W dniu [...] kwietnia 2015 r., została wydana decyzja, która nic nie wnosiła do tej sprawy. Z pouczenia wynikało, że od decyzji tej przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wniosek taki złożył, jednak organ w sprawie nic nie robi. Wyjaśnił, że złożył pismo do inspektora na przetwarzanie jego danych osobowych przez Centrum z Z. bez jego zgody i wiedzy. Organ nie uwzględnił jego wniosków, które były ważne przed wydaniem decyzji. Zwrócił się aby Sąd z urzędu sprawdził na podstawie kompletnych akt sprawy, możliwość złożenia skargi do WSA w Warszawie, nałożenia kary finansowej na postępowanie Inspektora oraz przyznanie adwokata z urzędu, bo jest chory, bezrobotny, jego dochód to 670 zł na miesiąc.

Po wpłynięciu ww. skargi GIODO pismami z dnia [...] września 2015 r. poinformował strony, iż w ww. sprawie został zgromadzony materiał dowodowy wystarczający do wydania decyzji administracyjnej na skutek wniosku J. O. o ponowne rozpatrzenie sprawy.

W dniu [...] września 2015 r. GIODO przekazał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę J. O. wraz z odpowiedzią na skargę. W odpowiedzi na skargę GIODO wniósł o jej oddalenie, jako bezzasadnej.

Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, iż aktualnie Generalnemu Inspektorowi nie można przypisać bezczynności w niniejszym postępowaniu. Generalny Inspektor w dniu [...] kwietnia 2015 r. wydał bowiem decyzję, od której skarżący wniósł wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, zaś przedmiotowe postępowanie zainicjowane ww. wnioskiem nie zostało zakończone. Pismami z dnia [...] września 2015 r. Generalny Inspektor poinformował strony o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej. Decyzja administracyjna w niniejszej sprawie zostanie wydana niezwłocznie po wpłynięciu do Biura GIODO zwrotnych potwierdzeń odbioru przez strony postępowania ww. pism i upływie terminu w nich wskazanym.

W ocenie GIODO analizując stan faktyczny niniejszej spawy nie można uznać, by postępowanie było prowadzone przez organ w sposób przewlekły, bowiem w żadnym razie nie można przypisać organowi, by w sprawie podejmował czynności w sposób nieefektywny lub pozorny. Organ podejmował czynności w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W postępowaniu odwoławczym, na skutek poinformowania przez Centrum o wypełnieniu nakazu sformułowanego w treści decyzji GIODO z dnia [...] kwietnia 2015 r., organ niezwłocznie zwrócił się do Centrum o przesłanie dowodów potwierdzających ww. twierdzenia, zaś do skarżącego z prośbą o ich potwierdzenie. Po uzyskaniu przedmiotowych wyjaśnień organ zebrał materiał dowodowy niezbędny do wydania decyzji.

Organ zwrócił przy tym uwagę, iż stosownie do art. 77 § 1 K.p.a., jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a stosownie do art. 7 K.p.a. do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Stosownie natomiast do art. 80 K.p.a., ma obowiązek ocenić na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Mając na uwadze powyższe GIODO wskazał, iż przedsięwziął przewidziane prawem czynności służące ustaleniu okoliczności faktycznych sprawy, wykorzystując w tym celu możliwie najprostsze środki. W szczególności w celu zweryfikowania zarzutów skarżącego pod adresem Centrum, a jednocześnie umożliwienia mu zajęcia stanowiska wobec dotyczącej go skargi, Generalny Inspektor, korzystając z instrumentów prawnych określonych w art. 14 ustawy o ochronie danych osobowych, zwrócił się do tego podmiotu o złożenie w sprawie pisemnych wyjaśnień i dowodów. Organ podkreślił jednocześnie, że ze względu na charakter uprawnień GIODO, służących mu w toku prowadzonego postępowania, rozstrzygając sprawę poddaną jego ocenie opiera się przede wszystkim na pisemnych wyjaśnieniach stron oraz przesłanych przez nie dowodach.

Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] września 2016 r. J. O. zostało przyznane prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata.

Ustanowiony w sprawie pełnomocnik z urzędu na wezwanie Sądu w piśmie procesowym z dnia [...] listopada 2016 r. sprecyzował, że przedmiotem skargi J. O. jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez GIODO.

W dniu [...] października 2015 r., w wyniku rozpoznania wniosku J. O. o ponowne rozpatrzenie sprawy GIODO wydał decyzję administracyjną, którą utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] kwietnia 2015 r.

Na decyzję tę J. O. wniósł odrębną skargę do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie, która została oddalona prawomocnym wyrokiem Sądu z dnia 14 lipca 2016 r. sygn. akt II SA/Wa 2080/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ.

W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

W przepisach prawa brak jest definicji "przewlekłości postępowania".

W ustawie z dnia 17 czerwca 2004 r. o skardze na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu przygotowawczym prowadzonym lub nadzorowanym przez prokuratora i postępowaniu sądowym bez nieuzasadnionej zwłoki (Dz. U. z 2016 r., poz. 1259) stanowi się jedynie, że dla stwierdzenia, czy w sprawie doszło do przewlekłości postępowania, należy w szczególności ocenić terminowość i prawidłowość czynności podjętych przez sąd, w celu wydania w sprawie rozstrzygnięcia co do istoty albo czynności podjętych przez prokuratora prowadzącego lub nadzorującego postępowanie przygotowawcze w celu zakończenia postępowania przygotowawczego lub czynności podjętych przez Sąd lub komornika sądowego w celu przeprowadzenia i zakończenia sprawy egzekucyjnej albo innej sprawy dotyczącej wykonania orzeczenia sądowego, uwzględniając charakter sprawy, stopień faktycznej i prawnej jej zawiłości, znaczenie dla strony, która wniosła skargę, rozstrzygniętych w niej zagadnień oraz zachowanie się stron, a w szczególności strony, która zarzuciła przewlekłość postępowania (art. 2 ust. 2).

Próby dokonania wykładni pojęcia "przewlekłości postępowania" podjął się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 października 2012 r., II OSK 1956/12 (Lex nr 1233717), stwierdzając, że: "Przewlekłość w prowadzeniu postępowaniu wystąpi wówczas, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie, nie pozostając jednocześnie w bezczynności, a podejmowane przez ten organ czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle art. 12 K.p.a., ustanawiającego zasadę szybkości postępowania, względnie mają charakter czynności pozornych, nieistotnych dla merytorycznego załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ zaistnieje zatem wówczas, gdy będzie mu można skutecznie przedstawić zarzut niedochowania należnej staranności w takim zorganizowaniu postępowania administracyjnego, by zakończyło się ono w rozsądnym terminie, względnie zarzut prowadzenia czynności (w tym dowodowych) pozbawionych dla sprawy jakiegokolwiek znaczenia.".

Z kolei w wyroku z dnia 13 sierpnia 2013 r., II OSK 549/13 (Lex nr 1369030), Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że: "Postępowanie prowadzone w sposób przewlekły jest to postępowanie prowadzone w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywaniu czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny, ewentualnie mnożenie przez organ czynności domowych ponad potrzebę wynikającą z istoty sprawy. Pojęcie "przewlekłość postępowania" obejmować będzie zatem opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiana w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużenie terminu załatwienia sprawy".

W wyroku z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I OSK 2440/15 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił natomiast, że "pod pojęciem "rażącego naruszenia prawa", w rozumieniu art. 149 § 1 zd. 2 P.p.s.a., w odniesieniu do przewlekłości postępowania, należy rozumieć takie działania lub zaniechania organu prowadzącego postępowanie, które w sposób niewątpliwy i oczywisty pozostają w sprzeczności z obowiązkiem podejmowania czynności zmierzających bezpośrednio do załatwienia w terminie rozpoznawanej sprawy administracyjnej. W szczególności chodzi tu o przypadki przewlekłego prowadzenia postępowania, które nie mają uzasadnienia ani w stopniu skomplikowania sprawy, ani w konieczności prowadzenia szerokiego postępowania dowodowego, ani w ilości spraw do załatwienia przez organ, ani w ilości wniosków procesowych składanych przez strony".

Powyższe poglądy Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela i przyjmuje jako własne.

Oceniając przebieg postępowania prowadzonego przez GIODO w niniejszej sprawie ze skargi J. O. na przetwarzanie jego danych osobowych, w tym udostępnianie ich osobom nieupoważnionym, przez Dyrektora Centrum Kształcenia [...] z siedzibą w Z. Sąd uznał, że postępowanie to było prowadzone przewlekle oraz, że przewlekłość ta nosi cechy rażącego naruszenia prawa.

Postępowanie w tej sprawie zostało zainicjowane skargą, która wpłynęła do GIODO w dniu [...] czerwca 2013 r.

Po kilkakrotnym kierowaniu przez organ do skarżącego wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi w dniu [...] września 2013 r. wpłynęło do GIODO potwierdzenie, że skarżący uiścił opłatę skarbową od skargi. Organ mógł zatem z tą datą przystąpić do rozpoznania skargi.

GIODO dopiero jednak w dniu [...] listopada 2013 r. (czyli po upływie prawie 3 miesięcy), działając na podstawie art. 14 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 199 r. o ochronie danych osobowych, wystąpił do Dyrektora Centrum Kształcenia [...] w Z. o złożenie wyjaśnień co do okoliczności przedstawionych w skardze J. O., informując jednocześnie o tym skarżącego.

Wyjaśnienia Dyrektora Centrum Kształcenia [...] w Z. wpłynęły do organu już w dniu [...] grudnia 2013 r.

Dopiero jednak pismami z dnia [...] września 2014 r. GIODO poinformował strony o zgromadzeniu materiału dowodowego wystarczającego do wydania decyzji administracyjnej, pouczając je jednocześnie o uprawnieniach przysługujących im na podstawie art. 10 § 1 K.p.a. .

Decyzja pierwszoinstancyjna została wydana natomiast dopiero w dniu [...] kwietnia 2015 r., czyli po upływie ponad roku od wpłynięcia wyjaśnień od Dyrektora Centrum Kształcenia [...] w Z. Przy czym w międzyczasie organ nie przejawiał żadnej inicjatywy i nie podejmował żadnych czynności dowodowych w tej sprawie. Nie informował też stron postępowania w trybie art. 36 § 2 K.pa. o przyczynach niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 K.p.a. oraz nie wyznaczył żadnego dodatkowego terminu do załatwienia tej sprawy.

W dniu [...] kwietnia 2015 r. wpłynął do GIODO wniosek skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy i do dnia wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (za pośrednictwem organu) na przewlekłe prowadzenie postępowania w tej sprawie tj. do dnia [...] sierpnia 2015 r. wniosek ten nie został rozpoznany, mimo, iż już w dniach [...] maja 2015 r. oraz [...] maja 2015 r. wpłynęły do organu odpowiedzi od stron na skierowane do nich wystąpienie organu z dnia [...] maja 2015 r.

Na tym etapie postępowania organ także nie informował stron o przyczynach opóźnienia w rozpoznaniu sprawy.

Decyzja będąca następstwem rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy została wydana przez organ dopiero w dniu [...] października 2015 r., tj. po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa oraz po wniesieniu skargi do Sądu na przewlekłe prowadzenie postępowania.

Należy w tym miejscu przypomnieć, że zgodnie z art. 35 § 3 K.p.a. załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym – w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania.

Zgodnie natomiast z art. 36 § 1 K.p.a. o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie określonym w art. 35 lub w przepisach szczególnych organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny i wskazując nowy termin załatwienia sprawy. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu ( art. 36 § 2 K.p.a.).

Postępowanie w tej sprawie trwało natomiast ponad dwa lata, przy czym organ na żadnym etapie postępowania nie informował stron o przyczynach takiego opóźnienia w załatwieniu sprawy, a także nie podejmował jakichkolwiek czynności, które obiektywnie usprawiedliwiałyby tak długie procedowanie.

Jednym z podstawowych zadań organu administracji publicznej jest rozstrzyganie co do istoty indywidualnych spraw w drodze decyzji administracyjnej. Nałożony przez ustawodawcę na organ obowiązek stania na straży praworządności oznacza konieczność podejmowania wszelkich działań w celu należytego rozpatrzenia sprawy (art. 7, art. 77 § 1 K.p.a.). Sąd twierdzenia organu w powyższym zakresie w pełni podziela. Niemniej jednak, w sprawie niniejszej, której nie można uznać za skomplikowaną, czasu opóźnienia w podjęciu rozstrzygnięcia nie sposób usprawiedliwić treścią ww. przepisów.

W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można stwierdzić, że naruszono prawo w sposób oczywisty, przy czym każdorazowo taka ocena musi być dokonana przy uwzględnieniu okoliczności danej sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2012 r., I OSK 675/12, cbosa). W judykaturze przyjmuje się też, że za rażące naruszenie przepisów art. 35 K.p.a. i 36 K.p.a. można uznać, ich oczywiste niezastosowanie lub zastosowanie nieprawidłowe, jak również długotrwałość prowadzenia postępowania, czy brak jakiejkolwiek aktywności organu.

Jednocześnie słownikowe znaczenie słowa "rażący" oznacza "rzucający się w oczy, bardzo duży, oczywisty" (Mały słownik języka polskiego pod red. S. Skorupki, H. Auderskiej, Z. Łempickiej, PWN, Warszawa 1969).

W świetle powyższego w ocenie Sądu uzasadnione jest stwierdzenie, że w niniejszym przypadku miało miejsce przewlekłe prowadzenie postępowania o charakterze kwalifikowanym.

Podkreślić przy tym należy, że przewlekłość w działaniu organu musi wywołać określone skutki, które - w postaci wymierzenia Generalnemu Inspektorowi grzywny - mają na celu zdyscyplinowanie w przyszłości tego organu do terminowego załatwiania spraw obywateli. Grzywna ta spełnia również funkcje represyjną. Wymierzona w wyroku grzywna mieści się w granicach określonych w art. 154 § 6 P.p.s.a., zgodnie z którym grzywnę wymierza się w wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego urzędu Statystycznego. Jej wysokość zarówno miarkuje rozmiar uchybień organu, jak i uwzględnia rolę i znaczenie jaką Generalny Inspektor pełni w grupie organów centralnych Rzeczypospolitej Polskiej. W ocenie Sądu wymierzona grzywna powinna zrealizować założenia sprawiedliwości naprawczej, przywracając zachwiane zaufanie skarżącego do władzy publicznej oraz skłaniając organ do właściwego procedowania w przyszłości (por. postanowienie NSA z 18 czerwca 2015 r., I OZ 521/15).

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 149 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.