Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 113/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2006-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
6412 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące powiatu; skargi organów powiatu na czynności nadzorcze
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Samorząd terytorialny
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 pkt 8
journal: Dz.U. 2001 nr 142 poz 1592
law: ustawa z dnia 5 czerwca 1998  r. o samorządzie powiatowym - tekst jednolity
article: art. 6 pkt 5, art. 55 ust. 1, art. 47 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom, Asesor WSA Wojciech Kręcisz (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Beata Basak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2006 r. sprawy ze skargi S. J. na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności uchwały Rady Powiatu w sprawie organizacji i zasad świadczenia okresowych usług na rzecz osób znajdujących się w sytuacji kryzysowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

II SA/Lu 113/06

U z a s a d n i e n i e

Rozstrzygnięciem nadzorczym wydanym na podstawie przepisu art. 79 ust. 5 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 z późniejszymi zmianami), Wojewoda stwierdził nieważność uchwały Nr XXVI/229/05 Rady Powiatu z dnia 21 października 2005 r. w sprawie organizacji i zasad świadczenia okresowych usług na rzecz osób znajdujących się w sytuacji kryzysowej.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewoda podniósł, iż § 1 uchwały Rady Powiatu z dnia 21 października 2005 r. stanowi, że zadanie określone w przepisie art. 19 pkt 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, tj. prowadzenie ośrodka interwencji kryzysowej w zakresie interwencji kryzysowej na terenie powiatu realizowane jest przez Dom Pomocy Społecznej w J. L. zwanym dalej "Domem Pomocy Społecznej". W tym kontekście podniesiono, iż regulacja ta nie znajduje uzasadnienia w przepisach obowiązującego prawa.

Uzasadniając swoje stanowisko, organ nadzoru podniósł, iż przepis art. 6 pkt 5 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej stanowi, iż jednostki organizacyjnymi pomocy społecznej są: regionalny ośrodek polityki społecznej, powiatowe centrum pomocy rodzinie, ośrodek pomocy społecznej, dom pomocy społecznej, placówka specjalistycznego poradnictwa, w tym rodzinna, placówka opiekuńczo – wychowawcza, ośrodek adopcyjno – opiekuńczy, ośrodek wsparcia i ośrodek interwencji kryzysowej. W tym kontekście wskazano, iż dom pomocy społecznej i ośrodek interwencji kryzysowej to dwie odrębne jednostki organizacyjne. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego podniesiono w związku z tym, iż prowadzenie domów pomocy społecznej i ośrodków interwencji kryzysowej należy do zadań własnych powiatu, jak również, iż powiat jako jednostka samorządu terytorialnego jest organem prowadzącym jednostek organizacyjnych realizujących zadania w zakresie pomocy społecznej. Zgodnie bowiem z przepisem art. 12 pkt 7 lit. i ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym tworzenie, przekształcanie i likwidacja jednostek organizacyjnych powiatu należy do wyłącznej kompetencji rady powiatu. Ośrodek interwencji kryzysowej może być zatem utworzony tylko uchwałą rady powiatu, jako wyodrębniona, samodzielna jednostka organizacyjna, wyposażona w trwale wydzielone środki rzeczowe i osobowe, której celem jest określone, stałe samodzielne działanie.

W tym kontekście organ nadzoru podniósł, iż ośrodek interwencji kryzysowej nie może funkcjonować przy domu pomocy społecznej. Jak wskazano, świadczą one usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i opiekuńcze w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nich przebywających (art. 55 ustawy), zaś zakres interwencji kryzysowej określa przepis art. 47 ustawy. Jak przy tym wskazano, z zakresów udzielanych przez te jednostki świadczeń jednoznacznie wynika, iż jedna jednostka nie może realizować zadań przypisanych drugiej. Podniesiono również, iż opłatę za pobyt w ośrodkach wsparcia, mieszkaniach chronionych i ośrodkach interwencji kryzysowej ustala podmiot kierujący w uzgodnieniu z osobą kierowaną, uwzględniając przyznany zakres usług. Osoby nie ponoszą opłat, jeżeli dochód osoby samotnie gospodarującej lub dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kwoty kryterium dochodowego. Organ nadzoru podniósł, iż z brzmienia przepisu art. 97 ust. 1 ustawy wynika jednoznacznie, iż uzgodnienie opłaty za pobyt w ośrodku interwencji kryzysowej następuje każdorazowo z każdą osobą kierowaną, a nie tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach, wymienionych przykładowo w § 3 ust. 2 uchwały.

Wskazano również, iż uchwała powinna określić zakres usług świadczonych przez ośrodek i w zależności od przyznanego zakresu usług wysokość konkretnej opłaty ustalać winien podmiot kierujący w uzgodnieniu z osobą kierowaną.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego, odwołując się do argumentacji wicestarosty powiatu odwołującej się do ustaleń doktryny i praktyki obserwowanej w tym zakresie na terenie innych powiatów, organ nadzoru podniósł, iż nie jest ona zasadna, albowiem w związku z tym, iż organ nadzoru bada uchwałę jedynie na podstawie kryterium jej zgodności z prawem, to uznać należy, iż poglądy doktryny i praktyka znajdują się poza zamkniętym katalogiem źródeł prawa i nie mogą być punktem odniesienia dla kontroli legalności uchwały.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody wniosła Rada Powiatu reprezentowana przez Starostę .

Wnosząc o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego, skarżący zarzucał mu wadliwą wykładnię i zastosowanie przywołanych w uzasadnieniu aktu nadzoru przepisów, tj. przepisów art. 6 pkt 5, art. 19 pkt 10 i 12 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej oraz art. 12 pkt 8 lit. i ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, w zakresie, w jakim Wojewoda stwierdził, że ośrodek interwencji kryzysowej nie może funkcjonować przy domu pomocy społecznej. Według skarżącego organ nadzoru nie uwzględnił argumentacji zawartej w piśmie skarżącego z dnia 21 listopada 2005 r., a mianowicie, że podobne rozwiązania przyjęły inne, liczne samorządy w kraju, a rozwiązaniu takiemu towarzyszą względy racjonalnej gospodarki finansów publicznych. W kontekście okoliczności odnoszących się do zakresu znaczeniowego pojęć "jednostka organizacyjna" i "jednostka organizacyjna pomocy społecznej" skarżący podnosił, iż wobec braku jednoznacznego określenia przez ustawę formy organizacyjnej, należy przyjąć, iż to właściwe organy jednostki samorządu terytorialnego powinny to określać, skoro sam ustawodawca tego nie uczynił, co prowadzi do wniosku, iż możliwe jest przyjęcie rozwiązania określonego w uchwale Rady Powiatu .

W tym względzie skarżący podniósł również, iż w jego przekonaniu pojęcie "jednostki organizacyjnej" użyte w przepisie art. 12 pkt 8 lit. i ustawy o samorządzie powiatowym obejmuje jednostki organizacyjne, które mają status jednostki budżetowej lub zakładu budżetowego. Nie posiadają one samodzielności zarówno prawnej jak i budżetowej, jak często podkreślały regionalne izby obrachunkowe w rozstrzygnięciach nadzorczych, podczas gdy organ nadzoru uznał, iż jednostki organizacyjne pomocy społecznej mają cechę samodzielności. Skarżący podniósł również, iż w jego przekonaniu rozwiązania zawarte w § 3 ust. 2 uchwały są zgodne z przepisami obowiązującego prawa i nie naruszają praw osób określonych w przepisie art. 97 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej.

W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł również, iż organ nadzoru w uzasadnieniu rozstrzygnięcia nadzorczego nie wskazał konkretnego przepisu, którego naruszenie stanowi przesłankę stwierdzenia nieważności kwestionowanej uchwały.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda kwestionując zasadność zarzutów formułowanych w skardze, wnosił o jej oddalenie, jako bezzasadnej, odwołując się do argumentacji zaprezentowanej w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego Wojewody, przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje podstaw ku temu, iżby uczynić zadość żądaniu skarżącego i uchylić zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody .

Ocena zaskarżonego aktu nadzoru, formułowanych w stosunku do niego zarzutów musi uwzględniać treść przepisu art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z nim, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przywołany przepis ma podstawowe znaczenie dla określenia zakresu kognicji Sądu. Prawem a także obowiązkiem Sądu jest bowiem dokonanie oceny zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (aktu) niezależnie od tego, czy dany konkretny zarzut został w skardze sformułowany. Oznacza to, iż Sąd nie jest związany i skrępowany sposobem sformułowania skargi, przywołanymi w niej argumentami, podnoszonymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Jest natomiast związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona. Tym samym granice rozpoznania skargi są z jednej strony wyznaczane przez kryterium legalności działań administracji publicznej, z drugiej zaś przez całokształt tylko prawnych aspektów i tylko tego stosunku administracyjno prawnego, który został objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia (aktu).

W świetle powyższego orzekając w granicach sprawy, Sąd doszedł do przekonania, iż akt nadzoru nie uchybia przepisom ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, ani przepisom ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej. Zasadność tego stanowiska potwierdza również analiza treści uchwały Rady Powiatu z dnia 21 października 2005 r. w sprawie organizacji i zasad świadczenia okresowych usług na rzecz osób się w sytuacji kryzysowej. W tym kontekście podkreślić bowiem należy, iż w sprawach z zakresu kontroli legalności aktów nadzoru obowiązkiem Sądu jest zbadanie w pierwszej kolejności zgodności z prawem samej uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, a w następnej dopiero badanie legalności samego rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność tej uchwały (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s.215). Jest to stanowisko zasadne, zwłaszcza w kontekście istoty instytucji nadzoru, jak również kryterium, na podstawie którego jest on realizowany wobec samorządu terytorialnego.

W tym względzie, za punkt wyjścia uznać należy przepisy Rozdziału 8 - "Nadzór nad działalnością powiatu" - ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym. W ich świetle nadzór nad wykonywaniem zadań powiatu sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem (art. 77 ustawy). Wskazane kryterium legalności (zgodności z prawem) jest więc jedynym kryterium nadzoru nad samorządem terytorialnym, wykluczającym możliwość podjęcia ingerencji nadzorczej uzasadnionej negatywną oceną celowości, gospodarności, czy też rzetelności. W przekonaniu Sądu, w realiach niniejszej sprawy, zasadnie podnieść również należy, iż pojęcie "kryterium legalności" (zgodności z prawem) w szerszym jego znaczeniu obejmuje swoim zakresem także akt stosowania środka nadzoru, w sensie w którym oznacza zobowiązanie do zastosowania tego środka, jeśli ma on na celu przywrócenie stanu zgodnego z prawem, oznaczenie środka nadzoru oraz organu kompetentnego do jego zastosowania, a także sytuacje, w których może być on zastosowany. Jest to istotne, gdy w tym względzie odwołać się zwłaszcza do przepisu art. 79 ustawy o samorządzie powiatu, który stanowiąc w ust. 3, iż rozstrzygnięcie nadzorcze powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, odsyłając równocześnie w ust. 5 do odpowiedniego stosowania przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. W przekonaniu Sądu więc, gdy zważyć na wyżej wskazany zakres znaczeniowy pojęcia "kryterium legalności", zwłaszcza zaś na szersze jego znaczenie, nie może budzić żadnych wątpliwości to, iż jak wyżej wskazano, ocena zasadności skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze musi być dokonywana również przez pryzmat uchwały organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego, jej oceny z punktu widzenia zgodności z prawem i wniosków z niej wypływających.

Skoro w sprawie niniejszej przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody stwierdzające nieważność uchwały Rady Powiatu z dnia 21 października 2005 r. w sprawie organizacji i zasad świadczenia okresowych usług na rzecz osób znajdujących się w sytuacji kryzysowej, to tym samym w pełni zasadnie, w świetle wyżej poczynionych ustaleń, skonfrontować należy akt nadzoru, w kontekście jego kryterium zgodności z prawem z samą uchwałą będącą jego przedmiotem. Należy to oczywiście czynić w kontekście konkretnych przepisów prawa, w tym przypadku wyżej przywołanej ustawy o samorządzie powiatowym oraz ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej.

Jakkolwiek więc faktem jest, iż:

1) do wyłącznej właściwości rady powiatu należy tworzenie, przekształcanie i likwidacja jednostek organizacyjnych oraz wyposażanie ich w majątek (art. 12 pkt 8 lit. i ustawy o samorządzie powiatowym);

2) jednostkami organizacyjnymi pomocy społecznej są regionalny ośrodek polityki społecznej, powiatowe centrum pomocy rodzinie, ośrodek pomocy społecznej, dom pomocy społecznej, placówka specjalistycznego poradnictwa, w tym rodzinnego, placówka opiekuńczo-wychowawcza, ośrodek adopcyjno-opiekuńczy, ośrodek wsparcia, a także środek interwencji kryzysowej (art. 6 pkt 5 ustawy o pomocy społecznej); a w tym kontekście, iż:

3) dom pomocy społecznej świadczy usługi bytowe, opiekuńcze, wspomagające i edukacyjne na poziomie obowiązującego standardu, w zakresie i formach wynikających z indywidualnych potrzeb osób w nim przebywających, tj. osób wymagających całodobowej opieki z powodu wieku choroby lub niepełnosprawności, nie mogących samodzielnie funkcjonować w codziennym życiu, którym nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych (art. 55 ust. 1 w związku z art. 54 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej),

4) interwencja kryzysowa stanowi zespół działań podejmowanych na rzecz osób i rodzin, w tym dotkniętych przemocą, w celu zapobiegania lub pogłębiania się występujących dysfunkcji, a w ramach interwencji kryzysowej udziela się w szczególności poradnictwa specjalistycznego oraz schronienia dostępnego przez całą dobę (art. 47 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy społecznej), to jednak nie sposób zasadnie wywodzić, iżby rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody podjęte zostało z naruszeniem prawa.

Konfrontując bowiem ze sobą wyżej przywołane przepisy ustawy o samorządzie powiatowym i ustawy o pomocy społecznej nie jest sporne, iż rada powiatu ma prawo realizować swoje kompetencje w zakresie wynikającym z przepisu art. 12 pkt 8 lit i ustawy o samorządzie powiatowym w związku z przepisem art. 6 pkt 5 ustawy o pomocy społecznej. W sprawie niniejszej, w przekonaniu Sądu, istota rzeczy sprowadza się zaś do kwestii, czy Rada Powiatu podejmując uchwałę zakwestionowaną aktem nadzoru przez Wojewodę podjęła ją rzeczywiście w zakresie jej wyłącznych ustawowych kompetencji.

W przekonaniu Sądu, gdy skonfrontować treść zarzutów formułowanych w rozstrzygnięciu nadzorczym, z których wynika, iż skoro ośrodek interwencji kryzysowej może być utworzony tylko uchwałą rady powiatu, jako wyodrębniona, samodzielna jednostka organizacyjna, wyposażona w trwale wydzielone środki rzeczowe i osobowe, której celem jest stałe samodzielne działanie i które tym samym wyrażają się w zarzucie naruszenia uchwałą rady powiatu przepisów art. 55, art. 47 i art. 6 pkt 5 ustawy o pomocy społecznej w związku z art. 12 pkt 8 lit. i ustawy o samorządzie powiatowym, z uchwałą Rady Powiatu , rozstrzygnięcie nadzorcze uznać należało za czyniące zadość warunkom wskazanym w przepisie art. 77 w związku z art. 79 ustawy o samorządzie powiatowym.

Zasadność tego stanowiska nie może budzić żadnych wątpliwości zwłaszcza w kontekście tytułu i normatywnej treści uchwały Rady Powiatu z dnia 21 października 2005 r. Uchwała ta podjęta została przecież "w sprawie organizacji i zasad świadczenia okresowych usług na rzecz osób znajdujących się w sytuacji kryzysowej", a jej normatywna treść, w przekonaniu Sądu, nie odnosi się do utworzenia jednostki organizacyjnej w formie ośrodka interwencji kryzysowej, jako jednostki organizacyjnej pomocy społecznej. Podkreślić ponadto należy, iż przecież, jak wynika z § 1 ust. 1 uchwały, jej przedmiot, determinowany również jej tytułem, określony został w sposób opisowy, poprzez wskazanie, iż zadanie określone w art. 19 pkt 13 ustawy o pomocy społecznej, tj. prowadzenie ośrodka interwencji kryzysowej w zakresie interwencji kryzysowej na terenie powiatu realizowane jest przez Dom Pomocy Społecznej w J.L. zwany dalej "Domem Pomocy Społecznej". W wyżej wskazanym kontekście okazuje się więc, iż tak jak akcentowano to w rozstrzygnięciu nadzorczym, uchwała Rady Powiatu nie realizowała kompetencji, której treścią byłoby rzeczywiście tworzenie jednostki organizacyjnej pomocy społecznej w formie ośrodka interwencji kryzysowej. Jest to, według Sądu, tym bardziej wyraźnie widoczne, gdy zwrócić uwagę na fakt, iż w § 2 ust.2 przedmiotowej uchwały rada powiatu odwołuje się do aktów, w tym aktów wewnętrznie obowiązujących, regulujących organizację i zasady funkcjonowania jednostki organizacyjnej pomocy społecznej już istniejącej i funkcjonującej, tj. domu pomocy społecznej, w sytuacji gdy przecież, w konsekwencji kreowania w formie uchwały bytu nowej jednostki organizacyjnej powiatu, to uchwalony przez zarząd powiatu regulamin organizacyjny określa organizację i zasady jej funkcjonowania (art. 36 ustawy o samorządzie powiatowym). Wskazana konstrukcja skutkowała inkorporowaniem do uchwały "tworzącej" jednostkę organizacyjną regulaminu organizacyjnego, innej już istniejącej jednostki organizacyjnej pomocy społecznej, tym samym naruszeniem ustawowego podziału kompetencji.

W świetle wyżej formułowanych ocen i wniosków z nich wypływających, równie zasadnie uznać należy, iż konwencja przedmiotowej uchwały zakwestionowanej zaskarżonym aktem nadzoru, w zakresie w jakim stanowi, iż "zadanie określone w art. 19 pkt 13 ustawy o pomocy społecznej, tj. prowadzenie ośrodka interwencji kryzysowej w zakresie interwencji kryzysowej na terenie powiatu realizowane jest przez Dom Pomocy Społecznej w J. L. zwany dalej Domem Pomocy Społecznej", czyni mało czytelnymi, z punktu widzenia przepisu art. 97 ustawy o pomocy społecznej, w stopniu uzasadniającym stanowisko o braku korespondencji między nimi, rozstrzygnięcia odnoszące się do regulacji organizacji i szczegółowych zasad ponoszenia odpłatności za pobyt w "tworzonej" jednostce organizacyjnej, tj. w ośrodku interwencji kryzysowej.

W konsekwencji, normatywna treść uchwały wyraziła się w powierzeniu jednostce organizacyjnej pomocy społecznej, tj. domowi pomocy społecznej realizacji zadania prowadzenia ośrodka interwencji kryzysowej, nie zaś w realizacji uprawnienia rady w sprawach majątkowych wskazanego w przepisie art. 12 pkt 8 lit i - uprawnienia do tworzenie, przekształcenie, likwidacja jednostek organizacyjnych – tj. utworzeniu ośrodka interwencji kryzysowej, jako jednostki organizacyjnej pomocy społecznej. W tym kontekście, gdy odwołać się do czytelnych przecież intencji rady powiatu wyrażających się w woli skumulowania konkretnych zadań własnych powiatu z zakresu pomocy społecznej – prowadzenie domów pomocy społecznej i ośrodków interwencji kryzysowej – zwrócić należy uwagę na to, iż jakkolwiek zadania te przypisane są konkretnym, odrębnym jednostkom organizacyjnym pomocy społecznej, to przecież, gdy zważyć i na to, iż "przekształcenie" to przybranie innego kształtu, wyglądu, formy, jak również przeobrażenie i zmiana, a "tworzenie" to powstawanie, ustanawiania, organizowanie czegoś (Słownik języka polskiego (red. M. Szymczak) t. II i t. III, PWN Warszawa 1988-1989), można uzasadnić utworzenie wielofunkcyjnej (wielozadaniowej) jednostki organizacyjnej powiatu realizującej zadania własne powiatu w zakresie pomocy społecznej z wielu jednostek organizacyjnych pomocy społecznej, pod warunkiem oczywiście uczynienia zadość przepisom kompetencyjnym, ustrojowym i proceduralnym regulującym zasady i tryb tworzenia jednostek organizacyjnych powiatu.

W analizowanym zakresie odnieść się należy również do tego argumentu skargi, który odwołuje się do praktyki przyjmowania analogicznych rozwiązań przez inne rady powiatów. W tym względzie, gdy skonfrontować chociażby tytuł przedmiotowej uchwały z tytułami uchwał innych rad powiatów, jak również z przywoływanymi w nich szczegółowymi rozstrzygnięciami, na które powołuje się skarżący, wyraźnie widać ich jakościową różnicę. W przekonaniu Sądu, w jej świetle za zasadne uznać należy stanowisko, iż przedmiotowa uchwała w swej treści odbiega od determinującej przedmiotowy zakres jej regulacji, treści kompetencji wyrażającej się w uprawnieniu do tworzenia jednostek organizacyjnych powiatu, tj. w przedmiotowej sprawie jednostki organizacyjnej pomocy społecznej w formie ośrodka interwencji kryzysowej.

W związku z powyższym, zasadnie należy uznać, iż wbrew zarzutom formułowanym w skardze, rozstrzygnięcie nadzorcze podjęte zostało w granicach determinowanych przepisem art. 77 ustawy o samorządzie powiatowym – tj. zgodnie z kryterium zgodności z prawem - konkretnie wskazując przepisy naruszone uchwałą rady powiatu.

W tym stanie rzeczy, Sąd doszedł do przekonania, iż brak jest jakichkolwiek podstaw, które nakazywałyby wyeliminowanie zaskarżonego aktu nadzoru z obrotu prawnego.

Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.