Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 34/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2021-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14c § 1 i 2 w z w. z art. 120 i art. 121 § 1, art. 14h
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 43 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.
article: art. 3 § 2 pkt 4a, art. 57a, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Kwiecińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Dziel Sędzia WSA Ewa Wojtysiak po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. P. Z. Z. O. Z. w G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie zastosowania przepisów prawa podatkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną interpretacją indywidualną z [...] października 2020 r. [...] [...], UNP: [...], Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Dyrektor KIS") stwierdził, że stanowisko S. G. (dalej: "Strona" lub "Skarżąca") przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie:

- uznania transakcji zbycia (rozliczenia) nakładów inwestycyjnych (na ocieplenie ścian, stropodachu, wymiany zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej, przebudowę wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) za dostawę towarów korzystającą ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm.; dalej: "u.p.t.u.") - pytanie nr 3 - jest nieprawidłowe;

- uznania transakcji zbycia (rozliczenia) nakładów inwestycyjnych (na ocieplenie ścian, stropodachu, wymiany zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej, przebudowę wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) za czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług (pytanie nr 4) - jest nieprawidłowe.

Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ interpretacyjny wskazał art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U.2020.1325 ze zm.; dalej: "O.p.")

Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej interpretacji, do organu wpłynął wniosek Strony o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania transakcji zbycia (rozliczenia) wyposażenia za dostawę towarów korzystającą ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. (pytania oznaczone we wniosku nr 1 i nr 2); uznania transakcji zbycia (rozliczenia) nakładów inwestycyjnych (na ocieplenie ścian, stropodachu, wymiany zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej, przebudowę wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) za dostawę towarów korzystającą ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. (pytanie oznaczone we wniosku nr 3); uznania transakcji zbycia (rozliczenia) nakładów inwestycyjnych (na ocieplenie ścian, stropodachu, wymiany zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej, przebudowę wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) za czynność opodatkowaną podatkiem od towarów i usług (pytanie oznaczone we wniosku nr 4) oraz ustalenia, czy czynność odpłatnego zbycia Inwestycji należy uwzględnić w proporcji, o której mowa w art. 90 u.p.t.u. (pytanie oznaczone we wniosku nr 5). Wniosek uzupełniono następnie o pełnomocnictwo dla osoby podpisanej pod wnioskiem, uzupełnienie opisu sprawy, przeformułowanie pytań i stanowiska.

We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny.

Strona jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Swoją działalność prowadzi m.in. w oparciu o regulacje statutu oraz ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz.U.2020.295). SPZZOZ został utworzony w celu udzielania świadczeń zdrowotnych, zapobiegania powstawaniu chorób i urazów oraz szerzenia oświaty zdrowotnej. Wskazane cele realizuje m.in. poprzez leczenie i profilaktykę, diagnostykę, rehabilitację, realizację zadań dydaktycznych i badawczych oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady i wykonywania w drodze stacjonarnych i całodobowych świadczeń zdrowotnych szpitalnych, innych niż szpitalne i ambulatoryjnych świadczeń zdrowotnych.

Powyższe skutkuje udzielaniem przez Stronę świadczeń zdrowotnych w wymienionym we wniosku zakresie.

Strona we wskazanym zakresie świadczy przede wszystkim - na podstawie zawartego kontraktu z Narodowym Funduszem Zdrowia - usługi na rzecz ludności, które finansowane są przez NFZ. Są to czynności zwolnione od podatku na podstawie u.p.t.u. - zasadniczo zwolnienie przedmiotowe z art. 43 ust. 1 pkt 18 u.p.t.u.

Ponadto Strona świadczy również usługi na rzecz innych podmiotów, czy osób - zarówno takie, które korzystają ze zwolnienia od VAT (m.in. świadczenia medyczne), jak i takie, które są objęte podatkiem od towarów i usług (m.in. najem i dzierżawa majątku Strony; usługi pralnicze; usługi hotelowe; usługi sterylizacji narzędzi).

Proporcja liczona jako udział rocznego obrotu z tytułu czynności, w związku z którymi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, w całkowitym obrocie uzyskanym z tytułu czynności, w związku z którymi podatnikowi przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego, oraz czynności, w związku z którymi podatnikowi nie przysługuje takie prawo, o której stanowi regulacja art. 90 ust. 3 i 4 u.p.t.u. - w każdym roku działalności SPZZOZ - wynosi ponad 2%.

Strona w 2012 r. zawarła umowę dzierżawy nieruchomości gruntowej zabudowanej dwukondygnacyjnym budynkiem użytkowym. Przedmiot dzierżawy od tamtego czasu w głównej mierze był wykorzystywany do udzielania świadczeń zdrowotnych, zapobiegania powstawaniu chorób i urazów oraz szerzenia oświaty zdrowotnej. W trakcie trwania umowy SPZZOZ w dzierżawionym budynku dokonał inwestycji m.in.:

- termomodernizacja budynku; polegała ona m.in. na: ociepleniu ścian, stropodachu, wymiany zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej; przebudowie wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej; w tym celu Strona nabywała zarówno towary, jak i usługi zewnętrznych podmiotów niezbędne do wykonania tej części inwestycji;

montaż dźwigu osobowego dla osób niepełnosprawnych;

przebudowa ciągów komunikacyjnych (wewnętrznych i zewnętrznych);

- remont niektórych pomieszczeń i ich wyposażenie m.in. w centralę telefoniczną, rolety wewnętrzne, grzejniki, powietrzną pompę ciepła, oprawy oświetleniowe wraz z żarówkami; elementy wyposażenia nie były nierozerwalnie związane z nieruchomością, a ich techniczna budowa pozwalała na demontaż (bez uszkodzenia ich jak i nieruchomości) jak i montaż w innym miejscu;

montaż platformy schodowej.

Stronie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego od wydatków na te inwestycje. Ich nabycie wiązało się wyłącznie z prowadzeniem działalności objętej zwolnieniem od VAT (usługi w zakresie opieki medycznej).

W 2020 r. umowa dzierżawy została rozwiązana za porozumieniem stron. Właściciel nieruchomości zobowiązał się do zwrotu Stronie oszacowanej wartości nakładów poniesionych przez Stronę na inwestycje. Strona czynności te potraktowała jako objęte regulacją u.p.t.u. i udokumentowała je fakturą.

Ponadto w piśmie z 8 października 2020 r. - stanowiącym uzupełnienie wniosku

Strona wskazała, co następuje:

1. W odpowiedzi na pytanie: "W odniesieniu do jakich elementów wyposażenia (ruchomości), będących przedmiotem inwestycji w dzierżawionym budynku, nastąpił zwrot wartości nakładów poniesionych przez Wnioskodawcę? Należy je wymienić", Zainteresowany wskazał, że zwrot wartości nakładów poniesionych przez wnioskodawcę obejmował wszystkie elementy wyposażenia (ruchomości), które były przedmiotem inwestycji w dzierżawionym budynku, tj. centrala telefoniczna, rolety wewnętrzne, grzejniki, powietrzna pompa ciepła, oprawy oświetleniowe wraz z żarówkami.

Z kolei na pytanie "Czy ww. ruchomości to wyposażenie, które może być

przedmiotem odrębnego obrotu oraz czy jest możliwe jego odłączenie od rzeczy głównej (pomieszczenia) bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączanego?" Wnioskodawca poinformował, że ww. ruchomości to wyposażenie, które może być przedmiotem odrębnego obrotu. Jest możliwe odłączenie ww. ruchomości od rzeczy głównej (pomieszczenia) bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączanego. Uszkodzenia, które powstałyby po odłączeniu ww. ruchomości,

to np. dziury w ścianie/suficie/ podłodze. Powodowałoby to konieczność załatania/zalepienia dziur i odmalowania pomieszczeń. W ocenie

wnioskodawcy, nie są to jednak istotne uszkodzenia, ani istotna zmiana nieruchomości albo ruchomości. Są to standardowe następstwa demontażu ruchomości.

3. W odpowiedzi na pytanie: "Czy ww. ruchomości, rozliczone pomiędzy Zainteresowanym, a Właścicielem Nieruchomości, były na podstawie przepisów o podatku dochodowym zaliczane przez Wnioskodawcę do środków trwałych podlegających amortyzacji?" zainteresowany wskazał, że ww. ruchomości nie były na podstawie przepisów o podatku dochodowym zaliczane przez wnioskodawcę jako odrębne środki trwałe, które podlegały amortyzacji.

4. Natomiast w odniesieniu do pytania: "Czy nakłady poniesione na dzierżawiony budynek, rozliczone były między zaineresowanym a właścicielem Nieruchomości, na podstawie przepisów o podatku dochodowym zaliczane przez Wnioskodawcę do środków trwałych podlegających amortyzacji?", wnioskodawca poinformował, że nakłady poniesione na dzierżawiony budynek, rozliczone między zaineresowanym a właścicielem nieruchomości, na podstawie przepisów o podatku dochodowym zaliczane były przez do środków trwałych podlegających amortyzacji. Nakłady ujęte zostały jako inwestycja w obcym środku trwałym.

5. Z kolei na pytanie o treści: "Czy przeniesienie prawa do rozporządzania ww. nakładami (poniesionymi na budynku oraz ruchomościami) na rzecz Właściciela Nieruchomości nastąpiło odpłatnie, czy nieodpłatnie?" Zainteresowany wskazał, że przeniesienie prawa do rozporządzania ww. nakładami (poniesionymi na budynku oraz ruchomościami) na rzecz Właściciela Nieruchomości nastąpiło odpłatnie (jako zwrot za poniesione nakłady). Właściciel Nieruchomości przekazał środki pieniężne jako zwrot poniesionych nakładów na nieruchomość. Wartość tych nakładów została ustalona przez biegłego rzeczoznawcę.

6. W odpowiedzi na pytanie: "Czy nakłady poniesione na dzierżawiony budynek oraz ww. ruchomości były używane przez wnioskodawcę na potrzeby jego działalności?", wnioskodawca poinformował, że nakłady poniesione na dzierżawiony budynek oraz ww. ruchomości były używane przez wnioskodawcę tylko na potrzeby działalności zwolnionej od VAT (usługi medyczne).

7. Odpowiadając na pytanie "Czy transakcja odsprzedaży nakładów jest uzupełnieniem zasadniczej działalności Wnioskodawcy, np. usług najmu?" wnioskodawca wskazał, że transakcja odsprzedaży nakładów nie jest uzupełnieniem zasadniczej działalności wnioskodawcy. Sytuacja opisana w stanie faktycznym wynikała z zakończenia dzierżawy nieruchomości i konieczności jej opuszczenia przez wnioskodawcę.

8. W odpowiedzi na pytanie: "Jak często występuje w prowadzonej przez Zainteresowanego działalności gospodarczej odsprzedaż nakładów?" zainteresowany poinformował, że była to pierwsza sytuacja tego typu w działalności wnioskodawcy. Jednocześnie wnioskodawca nie ma podstaw, aby twierdzić, że taka sytuacja zdarzy się jeszcze kiedykolwiek w przyszłości (nie posiada już nakładów na środki trwałe, które nie są jego własnością).

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania:

1. Czy przeniesienie własności towarów wmontowanych w dzierżawionym budynku (nabytych na: ocieplenie ścian, stropodachu, wymiany zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej; przebudowę wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej, zamontowanych w dzierżawionym budynku) na inny podmiot i uzyskanie w zamian za to zwrotu nakładów poniesionych przez Podatnika na nabycie tych towarów, stanowi odpłatną dostawę towarów, do której stosuje się zwolnienie z opodatkowania, o czym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.? - pytanie oznaczone we wniosku nr 3 i ostatecznie sprecyzowane w piśmie z 9 października 2020 r.).

2. Czy we wskazanych okolicznościach, przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel w zakresie towarów i usług nabytych na: ocieplenie ścian, stropodachu, wymiany zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej; przebudowie wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej, w dzierżawionym budynku stanowi czynność opodatkowaną na gruncie ustawy o VAT? - pytanie oznaczone we wniosku nr 4.

Zdaniem Strony (ostatecznie sprecyzowanym w piśmie z 9 października 2020 r.) przeniesienie własności towarów wmontowanych w dzierżawionym budynku (nabytych na: ocieplenie ścian, stropodachu, wymiany zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej; przebudowę wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej, zamontowanych w dzierżawionym budynku) na inny podmiot i uzyskanie w zamian za to zwrotu nakładów poniesionych przez podatnika na nabycie tych towarów, stanowi odpłatną dostawę towarów, do której stosuje się zwolnienie z opodatkowania, o czym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Nabycie ww. towarów było opodatkowane podatkiem od towarów i usług. Przy ich nabyciu Strona nie korzystała z prawa do odliczenia VAT. Wskazane towary montowane były w dzierżawionym budynku wyłącznie w związku z wykorzystywaniem go do czynności zwolnionych od VAT. Strona przez cały okres działalności nie wykorzystywała towarów do czynności opodatkowanych VAT.

Strona wskazała, że spełnione zostały przesłanki z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przeniesienie własności towarów wmontowanych w dzierżawionym budynku (nabytych na: ocieplenie ścian, stropodachu, wymiany zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej; przebudowę wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej, zamontowanych w dzierżawionym budynku) na inny podmiot i uzyskanie w zamian za to zwrotu nakładów poniesionych przez Podatnika na nabycie tych towarów, stanowi odpłatną dostawę towarów, do której stosuje się zwolnienie z opodatkowania, o czym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.

W odniesieniu do pytania oznaczonego nr 4 zdaniem Strony przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel w zakresie towarów i usług nabytych na: ocieplenie ścian, stropodachu, wymiany zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej; przebudowie wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej, w dzierżawionym budynku może być rozpatrywane jako czynność nieobjęta zakresem u.p.t.u.

Strona nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie obrotu tego typu towarami. Dlatego też pomimo uzyskania odpłatności za zbycie wskazanych nakładów, w ocenie Strony, transakcja ta może być traktowana jako nieobjęta zakresem regulacji ustawy o VAT.

Organ uznał stanowisko Strony w wymienionym na wstępie zakresie za nieprawidłowe.

Dyrektor KIS zwrócił uwagę, że zwrot wartości nakładów poniesionych przez Stronę obejmował wszystkie elementy wyposażenia (ruchomości), które były przedmiotem inwestycji w dzierżawionym budynku, tj. centrala telefoniczna, rolety wewnętrzne, grzejniki, powietrzna pompa ciepła, oprawy oświetleniowe wraz z żarówkami. Ww. ruchomości to wyposażenie, które może być przedmiotem odrębnego obrotu. Jest możliwe odłączenie ww. ruchomości od rzeczy głównej (pomieszczenia) bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączanego. Uszkodzenia, które powstałyby po odłączeniu ww. ruchomości, to np. dziury w ścianie/suficie/ podłodze. Powodowałoby to konieczność załatania/zalepienia dziur i odmalowania pomieszczeń. W ocenie wnioskodawcy, nie są to jednak istotne uszkodzenia, ani istotna zmiana nieruchomości albo ruchomości. Są to standardowe następstwa demontażu ruchomości. Ww. ruchomości nie były na podstawie przepisów o podatku dochodowym zaliczane przez wnioskodawcę jako odrębne środki trwałe, które podlegały amortyzacji.

Organ wskazał, że nakłady poniesione na dzierżawiony budynek, rozliczone między Stroną a właścicielem nieruchomości, na podstawie przepisów o podatku dochodowym zaliczane były do środków trwałych podlegających amortyzacji. Nakłady ujęte zostały jako inwestycja w obcym środku trwałym. Strona wskazała, że przeniesienie prawa do rozporządzania ww. nakładami (poniesionymi na budynku oraz ruchomościami) na rzecz właściciela nieruchomości nastąpiło odpłatnie (jako zwrot za poniesione nakłady). Właściciel nieruchomości przekazał środki pieniężne jako zwrot poniesionych nakładów na nieruchomość. Wartość tych nakładów została ustalona przez biegłego rzeczoznawcę.

Dyrektor KIS ocenił, że z punktu widzenia prawa cywilnego nakłady poniesione na nieruchomość (ocieplenie ścian, stropodachu; wymiana zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej; przebudowa wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej), stanowią część składową gruntu i tym samym własność właściciela gruntu. Wszystko to, co zostało trwale z gruntem złączone, stanowi bowiem jego część składową. W związku z tym, w sytuacji, gdy Strona poniosła wymienione nakłady na nieruchomość, tj. poniosła nakłady na majątku, który nie stanowi jej własności, nakłady te stały się częścią nieruchomości i przypadną właścicielowi. Nakłady te nie stanowią towaru w rozumieniu art. 2 pkt 6 u.p.t.u. (tj. w szczególności rzeczy oraz ich części). Przedmiotem zbycia są bowiem poniesione nakłady stanowiące inwestycję w obcym środku trwałym. Ww. nakłady nie stanowią zatem odrębnej rzeczy, a jedynie skutkują powstaniem po stronie zainteresowanego roszczenia o zwrot poniesionych kosztów. Roszczenie to nie stanowi natomiast prawa rzeczowego, a jedynie prawo o charakterze zobowiązaniowym, uprawniające do żądania zwrotu dokonanych nakładów. Tym samym, prawo to nie stanowi również towaru w rozumieniu u.p.t.u.. W konsekwencji, w przypadku zbycia nakładów, nie dochodzi do przeniesienia prawa do dysponowania towarami jak właściciel. Biorąc pod uwagę powołane wcześniej regulacje ustawy należy w związku z tym wskazać, że przeniesienie nakładów poniesionych w obcym środku trwałym nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 u.p.t.u., gdyż nie mamy tu do czynienia z odrębną rzeczą, która mogłaby stanowić towar.

Organ wskazał jednocześnie, że podmiot, który poniósł nakłady, dysponuje pewnym prawem do poniesionych nakładów i może to prawo przenieść na rzecz innego podmiotu. Nakład jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego.

Dyrektor KIS ocenił, że odpłatna czynność zbycia nakładów, jako przekazanie za wynagrodzeniem nakładów na cudzą rzecz, stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u., a tym samym podlega opodatkowaniu tym podatkiem na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.t.u.

Zdaniem organu przeniesienie przez Stronę własności nakładów poniesionych na dzierżawiony budynek (ocieplenie ścian, stropodachu; wymiana zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej; przebudowa wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) na rzecz właściciela Nieruchomości stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u., podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.t.u. Czynność ta nie została uwzględniona w przepisach o podatku od towarów i usług jako objęta zwolnieniem od podatku, a zatem jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

W konsekwencji przeniesienie własności nakładów poniesionych na dzierżawiony budynek (ocieplenie ścian, stropodachu; wymiana zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej; przebudowa wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) na inny podmiot, które nie stanowi odpłatnej dostawy towarów, nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.

Końcowo organ poinformował, że w zakresie pytań nr 1, 2 oraz 5 wniosek został załatwiony postanowieniem o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia z [...] października 2020 r. nr [...] [...]

Strona zaskarżyła w całości interpretację Dyrektora KIS skargą wniesiona do tutejszego Sądu wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji i przekazanie sprawy Organowi do ponownego rozpoznania.

Zaskarżonej interpretacji Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania zarówno w zakresie błędnej wykładni, jak i niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisów prawa materialnego, tj.:

art. 14c § 1 w zw. z art. 120 O.p. oraz art. 2 pkt 6, art. 5 ust. 1 pkt 1,

art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.;

art. 14c § 1 w z w. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. poprzez brak konkretnego

przeanalizowania i odniesienia się do pytania 4 złożonego wniosku

o interpretację.

W uzasadnieniu skargi jej zarzuty zostały uszczegółowione.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zakażonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2021.137 j.t. ) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325. j.t. ze zm.; dalej: "P.p.s.a") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Stosownie do przepisu art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, przy czym w takich sprawach Sąd związany jest zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną (art. 57a P.p.s.a).

Przypomnieć wypada, że wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 O.p.); składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego (art. 14b § 3 O.p.).

Zgodnie z art. 14c § 1 i 2 O.p. interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie; w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

Dokonując kontroli zaskarżonej interpretacji - w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami — Sąd stwierdził, iż interpretacja ta nie została wydana z naruszeniem prawa w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Istota sporu sprowadza się do oceny prawidłowości stanowiska organu interpretacyjnego, zgodnie z którym czynność przekazania za wynagrodzeniem przez Skarżącego nakładów poniesionych na dzierżawiony budynek (ocieplenie ścian, stropodachu; wymiana zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej; przebudowa wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) na rzecz właściciela nieruchomości nie stanowi odpłatnej dostawy towarów i nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. oraz we wskazanych okolicznościach stanowi czynność opodatkowaną na gruncie ustawy.

Jak bowiem wskazał organ ww. czynność stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u., podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.t.u., która to czynność nie została uwzględniona w u.p.t.u. jako objęta zwolnieniem od podatku, a zatem jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług.

Skarżący z kolei uznaje de facto, że ww. czynność stanowi jednocześnie odpłatną dostawę towarów, do której stosuje się zwolnienie z opodatkowania, o którym stanowi art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. jak i czynność pozostającą poza regulacją u.p.t.u.

Spór dotyczy również formalnej prawidłowości zaskarżonej interpretacji przez pryzmat art. 14c § 1 w zw. z art. 120 i art. 121 O.p. w zakresie objęcia ww. transakcji regulacją u.p.t.u.

Przechodząc zatem do regulacji prawnych w ww. zakresie Sąd wskazuje, że w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary - stosownie do art. 2 pkt 6 u.p.t.u. - rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Natomiast, jak wynika z art. 2 pkt 22 u.p.t.u. - przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów.

Stosownie do art. 7 ust. 1 u.p.t.u., przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust 1 pkt 1, na mocy art. 8 ust. 1 u.p.t.u., rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również:

przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej;

zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji;

świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa.

Jak zasadnie wskazał organ interpretacyjny definicja "świadczenia usług" ma charakter dopełniający definicję "dostawy towarów" i jest wyrazem realizacji zasady powszechności opodatkowania podatkiem od towarów i usług transakcji wykonywanych przez podatników w ramach ich działalności gospodarczej. Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do usług każde świadczenie niebędące dostawą towarów. Jeśli tylko mamy do czynienia ze świadczeniem, to na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług stanowi ono albo usługę, albo dostawę towarów.

Sąd zauważa, że jak wielokrotnie podkreślano w judykaturze oraz piśmiennictwie przepis art. 7 ust. 1 u.p.t.u. jest po pierwsze implementacją art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L 347.1 i L 384.92); powoływanej dalej jako: "Dyrektywa 2006/112/WE", po drugie zaś ustawodawca unijny, używając pojęć z zakresu prawa cywilnego dotyczących rzeczy i własności, które posiadają różne znaczenie na gruncie prawa cywilnego obowiązującego w poszczególnych państwach członkowskich, nie odnosi ich do definicji obowiązujących na gruncie prawa krajowego (por. wyrok NSA z 20.12.2020 r., II FSK 1028/19).

W orzecznictwie i praktyce Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej pojawił się w tym kontekście termin "własność ekonomiczna". Już w wyroku z 8 lutego 1990 r., C-320/88 (Shipping and Forwarding Safe B.V. v. Staatsecretaris van Financien, ECLI:EU:C: 1990:61), Trybunał stwierdził, że "dostawa towarów" w rozumieniu podatkowym nie ogranicza się wyłącznie do zbycia prawa własności rzeczy. Podkreślił, że "własność ekonomiczna" to sytuacja, w której z punktu widzenia aspektów ekonomicznych oraz w rozumieniu potocznym należałoby uznać kogoś za właściciela rzeczy. Innymi słowy przejściu własności ekonomicznej nie musi towarzyszyć przejście własności w sensie prawnym. Dlatego w orzecznictwie krajowym przyjmuje się, że dla zakwalifikowania transakcji jako dostawy towaru znaczenie ma przede wszystkim ekonomiczna strona transakcji, a więc przeniesienie, lub jego brak, ekonomicznego władztwa nad rzeczą (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 23.11.2015 r., I FSK 883/14, 15.12.2017 r., I FSK 417/16 i 10.12.2020 r., I FSK 1028/19).

Jak wskazano w powołanym powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10.12.2020 r., I FSK 1028/19, użyte w art. 7 ust. 1 u.p.t.u. "przeniesienie prawa do rozporządzania rzeczą jak właściciel" nie jest tożsame z przeniesieniem własności w rozumieniu prawa cywilnego, gdyż obejmuje również przypadki, gdy doszło do przekazania szeroko pojętej kontroli ekonomicznej nad rzeczą, skutkiem czego można nią dysponować jak właściciel mimo, że nie miało miejsca prawne przejście własności na nabywcę.

Powyżej powołane orzeczenia są wyrazem odejścia na gruncie podatku od towarów i usług od cywilistycznej zasady superficies solo cedit, wyrażonej w polskim prawie cywilnym w art. 48 K.c., zgodnie z którą wszelkie naniesienia na gruncie, takie jak budynki, inne urządzenia trwale z gruntem związane, zasadzone drzewa i inne rośliny są częścią składową gruntu i jako takie, o ile przepis szczególny nie przewiduje innego rozwiązania, są własnością właściciela gruntu.

Niemniej jednak w świetle tego co wyżej zostało przedstawione, w kontekście podanego we wniosku stanu faktycznego, zasadnie w zaskarżonej interpretacji przyjęto, że przeniesienie przez Skarżącego na rzecz właściciela nieruchomości własności nakładów poniesionych na dzierżawiony budynek w postaci ocieplenia ścian, stropodachu, wymiany zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej, przebudowy wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej, nie stanowi odpłatnej dostawy towarów i nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. Sąd bowiem podkreśla, że choć w orzecznictwie krajowym przyjmuje się, że dla zakwalifikowania transakcji jako dostawy towaru znaczenie ma przede wszystkim ekonomiczna strona transakcji, to niemniej odnosić się ona musi do przeniesienia (lub jego braku) władztwa nad towarem rozumianym jako rzecz lub jej część.

W rozpoznawanej zaś sprawie w istocie zasadnie przyjął organ, że ww. nakłady nie spełniają ww. definicji towaru. Jak bowiem zasadnie wskazał organ zgodnie z art. 46 § 1 K.c., nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Z definicji tej wynika zatem, że na gruncie polskiego prawa można wyodrębnić trzy rodzaje nieruchomości w sensie prawnym: grunty (stanowiące część powierzchni ziemskiej), budynki trwale z gruntem związane (tzw. nieruchomości budynkowe), części tych budynków (tzw. nieruchomości lokalowe). Zgodnie z kolei z art. 47 § 1 k.c., część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Natomiast w myśl art. 47 § 2 K.c., częścią składową rzeczy jest wszystko, co nie może być od niej odłączone bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. W myśl § 3 powołanego przepisu, przedmioty połączone z rzeczą tylko dla przemijającego użytku nie stanowią jej części składowych.

W świetle powyższego uznać zatem należy, w ocenie Sądu, że o ile powyżej wskazane stanowisko judykatury odnosiło się do nakładów w postaci budynków wzniesionych przez posiadacza zależnego na cudzym gruncie, które - co do zasady

mogą stanowić samodzielny przedmiot obrotu o tyle w rozpoznawanej sprawie analizowane nakłady nie mogły zostać uznane jako towar w rozumieniu ww. przepisu, jako że zostały połączone z rzeczą główną w sposób uniemożliwiający ich odłączenie bez uszkodzenia lub istotnej zmiany całości albo bez uszkodzenia lub istotnej zmiany przedmiotu odłączonego. Tym samym, w ocenie Sądu, nie mogły stanowić samodzielnego przedmiotu dostawy nawet przy przyjęciu powyżej wskazanego szerokiego rozumienia pojęcia "przeniesienie prawa do rozporządzania jak właściciel".

W powyższym zakresie zasadnie więc wskazał organ, że zakres i zasady zwolnienia od podatku od towarów i usług dostawy towarów lub świadczenia usług zostały określone m.in. w art. 43 u.p.t.u. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego.

Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa, zgodzić należało się zatem z wydaną interpretacją, że w przedmiotowej sprawie, nakłady, jakie zostały poniesione przez Skarżącego na użytkowanym budynku (ocieplenie ścian, stropodachu, wymiana zewnętrznej stolarki okiennej i drzwiowej; przebudowa wewnętrznych i zewnętrznych instalacji centralnego ogrzewania i ciepłej wody użytkowej) nie stanowią towaru w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy (tj. w szczególności rzeczy oraz ich części). Przedmiotem "zbycia" są bowiem poniesione przez Skarżącego nakłady w obcym środku trwałym, które nie stanowią ani odrębnej rzeczy, ani jej części mogącej stanowić przedmiot samodzielnego obrotu. Nakłady te skutkują więc jedynie powstaniem po stronie Skarżącego ewentualnego roszczenia o zwrot poniesionych na nie kosztów. Roszczenie to z kolei nie stanowi prawa rzeczowego a jedynie prawo o charakterze zobowiązaniowym

uprawniające do ewentualnego żądania zwrotu dokonanych nakładów. Tym samym, zasadnie uznał organ interpretacyjny, że prawo to nie stanowi towaru w rozumieniu u.p.t.u.

Mając na uwadze powyższe, zasadnie tym samym wskazano w zaskarżonej interpretacji, wbrew twierdzeniom Skarżącego, że "przeniesienie" ww. nakładów stanowi odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 u.p.t.u., podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 u.p.t.u. a tym samym nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u.

Reasumując ww. cześć rozważań, w ocenie Sądu, w przypadku gdy wydzierżawiający decyduje się po zakończeniu dzierżawy na zatrzymanie ulepszeń w zamian za zapłatę byłemu dzierżawcy za pozostawione ulepszenia przedmiotu dzierżawy, to z dostawą towaru w świetle art. 7 ust. 1 u.p.t.u. mamy do czynienia jedynie wówczas gdy ulepszenia takie mieszczą się w definicji towaru w rozumieniu art. 2 pkt 6 u.p.t.u. - co w rozpoznawanej sprawie nie miało jednak miejsca (por. wyrok WSA w Poznaniu z 27.08.2020 r., I SA/Po 98/20).

Tym samym Sąd uznał zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 2 pkt 6, art. 5 ust 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1 i art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u. za niezasadne.

Sąd wskazuje ponadto, że zgodnie z art. art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV.

Ważnym prawem podatnika jest prowadzenie postępowania przez organy podatkowe tak, aby budzić zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.). W wyroku z 12 kwietnia 2011 r., I FSK 262/11, NSA zaakcentował, że norma ta, choć ujęta ogólnie, nie może być traktowana jedynie jako postulat odnoszący się do sposobu prowadzenia postępowania. Jest to bowiem przepis, do którego przestrzegania organy zobowiązane są na równi z innymi przepisami zawierającymi wytyczne, co do ich działań. Źródła tej zasady należy upatrywać w art. 2 Konstytucji RP, czyli w zasadzie demokratycznego państwa prawnego. Organy są w świetle tej zasady zobowiązane do takiego zachowania, niepowodującego ujemnych skutków dla strony postępowania, która działa w dobrej wierze, ma zaufanie do aktów danego organu i je wykonuje. Z kolei w wyroku z 3 marca 2008 r. I FSK 365/07, NSA wyraził pogląd, że postępowanie budzące zaufanie to postępowanie staranne i merytorycznie poprawne, w którym traktuje się równo interesy podatnika i Skarbu Państwa, a powstałych wątpliwości nie rozstrzyga na niekorzyść podatnika. Zasada ta dotyczy zarówno stosowania przepisów prawa materialnego, jak i przepisów procesowych.

W myśl z kolei art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Jak zasadnie wskazał organ w odpowiedzi na skargę przepis ten rozwija zasadę legalizmu i praworządności, w myśl której organy podatkowe powinny działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania powinny stać na straży praworządności. Przepis ten wyraża regułę, która równocześnie jest zasadą konstytucyjną. W myśl bowiem art. 7 Konstytucji RP, organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Taki sposób postępowania władzy publicznej, to właśnie stanie na straży praworządności.

Ponadto zgodnie z art. 14c § 1 O.p., interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Jak stanowi § 2 powołanego przepisu, w razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy (co miało miejsce w przedmiotowej sprawie) interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym.

W ocenie Sądu organ interpretacyjny nie naruszył w rozpoznawanej sprawie ww. przepisów. Przy czym Sąd wskazuje, że ich naruszenia Skarżący upatrywał m.in. w braku konkretnego przeanalizowania i odniesienia się do pytania nr 4 złożonego wniosku o interpretację.

Zasadnie bowiem wskazał organ, że z ww. przepisów O.p. wynika, że organ podatkowy nie ma obowiązku ustosunkowania się do wszystkich argumentów Strony zawartych we wniosku. Organ obowiązany jest do dokonania oceny stanowiska poprzez stwierdzenie, że jest ono prawidłowe bądź nieprawidłowe oraz uzasadnienia prawnego tej oceny. W razie negatywnej oceny stanowiska interpretacja indywidualna winna zawierać wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym - w myśl art. 14c § 2 O.p. Uzasadnienie prawne tego stanowiska winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej z przywołaniem przepisów prawa mających zastosowanie w danej sprawie, nie oznacza natomiast polemiki z argumentacją wnioskodawcy. Organ podatkowy ogranicza się jedynie do wykładni treści przepisów prawa podatkowego oraz sposobu ich zastosowania w odniesieniu do określonej indywidualnie sprawy.

W ocenie Sądu powyższe znalazło odzwierciedlenie w zaskarżonej interpretacji, organ bowiem dokonał wnikliwej oceny stanowiska Strony w odniesieniu do przedstawionych we wniosku okoliczności sprawy w kontekście przepisów prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania interpretacji, w tym również w zakresie pytania oznaczonego we wniosku nr 4. Jak słusznie wskazał organ zaskarżona interpretacja wydana została na podstawie przepisów prawa, a z przedstawionego uzasadnienia wynika, jakimi przesłankami kierował się wydając interpretację. Tym samym o nieprawidłowości zaskarżonej interpretacji skutkującej koniecznością wyeliminowania jej z obrotu prawnego nie przesądza również przekonanie Skarżącego o braku rozbudowania stanowiska organu w zakresie pytania nr 4.

Ponadto Sąd wskazuje, że nie budzi wątpliwości Sądu, że prawo do odliczenia i związana z nim zasada neutralności są podstawami wspólnego systemu VAT. Jednym z głównych założeń tego sytemu jest uwolnienie przedsiębiorcy od ciężaru VAT należnego lub zapłaconego w ramach całej prowadzonej działalności gospodarczej. W powyższym zakresie zasadnie organ interpretacyjny odwołał się do wyroku wyrok WSA w Krakowie z 1.08.2019 r., I SA/Kr 1325/18, w którym Sąd wskazał, że "(...) zasada neutralności rozumiana jest jako stosowanie podatku od towarów i usług na wszystkich etapach obrotu gospodarczego z równoczesnym prawem do potrącenia podatku zawartego w poprzedniej fazie obrotu. Zasada ta nie została zdefiniowana przez prawodawcę unijnego, ale pośrednio można ją wywodzić z treści art. 1 ust. 2 Dyrektywy 112 (a wcześniej z art. 2 ust. 1 Pierwszej dyrektywy VAT). Z przepisu tego wynika, że podatek VAT obciąża konsumpcję towarów i usług, co pozwala na postawienie tezy, że tym samym nie może on obciążać podatnika VAT. Prawo do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynika z samej konstrukcji podatku od towarów i usług i ma na celu zapewnienie neutralności tego podatku dla podatników VAT czynnych. Podatnik ma prawo do skorzystania z przedmiotowego prawa w określonych przepisami terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego określonych warunków pozytywnych (związku nabytych towarów i usług z czynnościami opodatkowanymi), jak i nie zaistnienia przesłanek negatywnych określonych m.in. w art. 88 ww. ustawy. Przy czym jak podkreśla się w orzecznictwie, dla zasady neutralności opodatkowania podatkiem VAT istotne jest, nie tyle rzeczywiste wykorzystanie nabytych towarów i usług dla celów wykonywania czynności opodatkowanych, ile zamiar takiego ich wykorzystania w momencie ich nabycia".

Zasadne zatem okazało się stanowisko organu, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia w zaskarżonej interpretacji zasady neutralności podatku VAT, a podnoszona w skardze argumentacja, nie zasługuje na uwzględnienie.

Tym samym Sąd uznał również zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 14c § 1 w z w. z art. 120 i art. 121 § 1 O.p. w ww. zakresie w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej interpretacji za niezasadne.

W świetle powyższych argumentów, Sąd uznał, że zaskarżona interpretacja nie narusza przepisów ani prawa materialnego, ani prawa procesowego w stopniu uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd skargę oddalił.

Powołane orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej bazie orzeczeń NSA - http://orzeczenia.nsa.gov.pl.