Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 540/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2006-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Powołane przepisy: article: art.147 par.1, art.152, art.200
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.23 ust.1, art.24 ust.1 i 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Renata Detka,, Asesor WSA Sylwester Miziołek, Protokolant Referent stażysta Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2006r. sprawy ze skargi E. G. na uchwałę Rady Gminy w Michałowie z dnia 30 grudnia 2004 r. nr XXII/140/2004 w przedmiocie rozpatrzenie zarzutu wniesionego do projektu planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, II. stwierdza , że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 540/05

UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwałą Nr XXII/140/2004 z dnia 30 grudnia 2004 r. Rada Gminy Michałów, po rozpatrzeniu zarzutu E. G. do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Michałów - zarzut ten odrzuciła.

Uzasadniając powyższą uchwałę Rada Miejska stwierdziła, że E.G. w piśmie z dnia 16 lipca 2004 r. złożył sprzeciw do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Michałów w przedmiocie przeznaczenia działki nr 57/2 w części przylegającej do drogi P. -T., dotyczący przeznaczenia wymienionej działki na cele budownictwa przemysłowego - eksploatacja złóż naturalnych.

Zdaniem Rady Gminy zarzut ten nie ma uzasadnienia faktycznego, albowiem działka nr 57/2 od drogi P. - T. wskazana została w projekcie planu pod zabudowę zagrodową z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą uchwałę o odrzuceniu protestu złożył E. G., wnosząc o jej uchylenie, jako "niezgodnej z prawem i ze stanem faktycznym".

W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że działka nr 57/2 w całości przeznaczona została w projekcie planu na cele związane z eksploatacją złoża piasku, a nie na cele budownictwa zagrodowego. Obecnie na działce nr 57/2 jest prowadzona eksploatacja piasku "na dziko", tzn. bez wymaganego pozwolenia na budowę. Eksloatacja ta, przylegająca bezpośrednio do lasu skarżącego na działce nr 58 jest niezgodna

z prawem w świetle przepisów Prawa górniczego oraz normy Nr PN-G-02100.

Skarżący poinformował, że równolegle do postępowania zmierzającego do przekształcenia działki Nr 57/2 od strony drogi P. - T. z działki leśnej na działkę budowlaną toczy się postępowanie w sprawie podjęcia decyzji o warunkach zabudowy nieruchomości gruntowych o nr ew. 56/2 i 57/2 na cele przemysłowe.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Michałów wniosła o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko Rady przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć powody jej uwzględnienia są odmienne od wskazanych w skardze.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) w związku z art. 27 ust. 1 mającej zastosowanie w sprawie, a nieobowiązującej już ustawy z dnia 7 lipca 1994 r.

o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) zakres sądowej kontroli uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ograniczony jest do badania jej zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270) i bierze pod uwagę ujawnione naruszenia prawa niezależnie od treści zarzutów samej skargi.

Działając zgodnie z zasadą wyrażoną w tym przepisie, skład orzekający stwierdza, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem przepisu art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1994 r. nr 15, poz. 139 ze zm.).

W przepisie art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym nałożony został na radę gminy obowiązek zawarcia w uchwale rozstrzygającej zarzut zmierzający do zakwestionowania ustaleń zamieszczonych w projekcie planu uzasadnienia faktycznego i prawnego. Uzasadnienie uchwały stanowi integralną jej część i jego brak oznacza, że Rada Gminy nie wskazała jaki stan faktyczny i prawny legł u podstaw podjętego aktu. W sytuacji zaś, gdy kwestionowany w zarzucie projekt planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego prowadzi do naruszenia prawa własności, czy też do ograniczenia w korzystaniu z tegoż prawa, uzasadnienie

o odrzuceniu zarzutu winno być szczególnie wnikliwe i staranne. Wymagają tego przede wszystkim konstytucyjne zasady demokratycznego państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP) i zasady ochrony własności (art. 21 Konstytucji RP). Oznacza to, że

ustalenia uchwały odrzucającej zarzut powinny być szczegółowo uzasadnione

z powołaniem się na obowiązujące przepisy i na wyniki badania stanu faktycznego sprawy, związanego bezpośrednio z wniesionymi zarzutami do projektu planu miejscowego, wyłożonego do publicznego wglądu. Badanie to powinno nawiązywać zarówno do praw i obowiązków organów gmin, jak też do praw uprawnionych do

żądania ochrony ich interesów prawnych (uprawnień), w tym prawa własności.

Zasadnicza funkcja uzasadnienia rozstrzygającego sprawę polega na dążeniu do przekonania strony, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeśli zapadło niekorzystne dla niej rozstrzygnięcie, to przyczyną tego były istotne powody.

Tymczasem uzasadnienie zaskarżonej uchwały, na mocy której odrzucono wniesiony przez skarżących zarzut, ogranicza się jedynie do wskazania, że zarzut dotyczący przeznaczenia działki nr 57/2 na cele budownictwa przemysłowego - eksploatacja złóż naturalnych nie ma uzasadnienia faktycznego, gdyż działka ta od drogi wskazana została w projekcie planu pod zabudowę zagrodową z dopuszczeniem zabudowy jednorodzinnej.

Trudno zatem uznać, ażeby takie ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej uchwały czyniło zadość obowiązującym w tej mierze przepisom prawnym. Tym bardziej, że działka nr 57/2 została podzielona na trzy części, z których każda otrzymała inne przeznaczenie w projekcie planu. Cała działka przylega do działki skarżącego, oznaczonej nr ew. 58. Jedna część działki nr 57/2 przeznaczona jest na cele wskazane przez skarżącego, zatem w przypadku wątpliwości co do treści zarzutu skarżącego (o którą część działki chodzi), należało sprawę te wyjaśnić na posiedzeniu Rady Gminy

i treść tego rozstrzygnięcia uzasadnić dokładnie w treści uchwały.

Ponadto uzasadnienie zaskarżonej uchwały nie zawiera także w ogóle uzasadnienia prawnego.

Podnieść także należy, że stosownie do regulacji art. 23 ust. 1 i art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139) szczególną formą do zakwestionowania ustaleń zamieszczonych w projekcie planu miejscowego, jest protest oraz zarzut. O przynależności zastrzeżeń wniesionych do projektu planu odpowiednio do kategorii zarzutów lub protestów przesądza naruszenie interesu lub uprawnienia chronionego prawem. Zarzut do projektu planu może wnieść, a w konsekwencji później zaskarżyć uchwałę rady o odrzuceniu zarzutów ten, kto wykaże że jego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonego do publicznego wglądu. Ten, kto nie wykaże naruszenia interesu prawem chronionego może kwestionować ustalenia projektu w formie protestu (art. 23 ust 1 cyt. ustawy), z tym, że uchwała rady gminy odrzucającej protest nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującego sytuację prawną wnoszącego skargę (bezpośredni, konkretny i realny charakter interesu prawnego strony kształtowany aktem stosowania prawa materialnego). Rada Gminy Michałów winna była więc także wykazać naruszenie interesu prawnego skarżącego, skoro potraktowała jego pismo z dnia 16 lipca 2004 r. jako zarzut.

Ujawnione naruszenie przepisu art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym powoduje stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały na podstawie art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami

administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Na podstawie art. 152 cyt. ustawy wstrzymano wykonanie zaskarżonej uchwały do czasu uprawomocnienia się wyroku. Orzeczenie o kosztach uzasadnia art. 200 cyt. ustawy.