Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1327/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabella Kulig- Maciszewska Sędziowie Sędzia NSA Anna Łukaszewska- Macioch (spr.) Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2009r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 133/08 w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę; 2. odstępuje od zasądzenia od E. J. na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 133/03, po rozpoznaniu skargi E. J., uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji o odmowie przyznania zasiłku rodzinnego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd przedstawił następujące okoliczności faktyczne i ocenę prawną:

Prezydent Wrocławia decyzją z dnia [...] września 2007 r. nr [...], odmówił E. J. przyznania zasiłku rodzinnego na córkę L. J. wraz z dodatkami do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka, z tytułu kształcenia i rehabilitacji dziecka niepełnosprawnego oraz z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego wskazując w uzasadnieniu, że w 2006 roku miesięczny dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł [...] zł, co przekracza kwotę uprawniającą do zasiłku rodzinnego, tj. kwotę 583,00 zł.

W odwołaniu od tej decyzji E. J. podniosła, że kwota [...] zł brutto wypłacona jej w kwietniu 2006 r. stanowiła zaległe wynagrodzenie za lata 2001-2004 (tzw. "ustawa 203 dla pielęgniarek"). Zdaniem E. J., skoro ta kwota jest dochodem zaległym jednorazowym i niepowtarzalnym, to nie może być podstawą przyznania świadczeń na przyszłość i należy ją traktować w kategoriach tzw. dochodu utraconego. Wskazała ponadto, że jej sytuacji dotyczy przepis art. 3 pkt 23 lit. e ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ od dnia 1 września 2007 r. nie będzie już otrzymywać zaliczki alimentacyjnej (decyzja z dnia [...] września 2007 r. nr [...] o odmowie świadczenia w formie zaliczki alimentacyjnej).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu decyzją z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Kolegium stwierdziło, że z dokonanych ustaleń wynika, iż w 2006 roku wnioskodawczyni uzyskała dochód brutto w wysokości [...] zł., a po odliczeniu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne i należnego podatku, kwota dochodu wyniosła [...] zł. Do tej kwoty należało doliczyć [...] zł tytułem wyegzekwowanych przez komornika alimentów oraz kwotę [...] zł z tytułu otrzymywania zaliczki alimentacyjnej. Łącznie miesięczny dochód rodziny wyniósł [...] zł; w przeliczeniu na osobę w rodzinie [...] zł, a zatem przekroczył kryterium dochodowe, tj. 583,00 zł.

Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium wskazało, że skoro kwota [...] zł brutto wypłacona z tytułu tzw. "ustawy 203" jest ujęta w ogólnej kwocie dochodu za dany rok kalendarzowy, wykazanej w zaświadczeniu Urzędu Skarbowego zgodnie z art. 23 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych, to nie ma możliwości, aby jej nie uwzględniać przy ustalaniu prawa do świadczeń rodzinnych. Dochód uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy może zostać pomniejszony tylko w przypadku, gdy nastąpiła jego utrata (art. 5 ust. 4 ustawy). Ustawa w art. 3 pkt 23 precyzyjnie natomiast wylicza okoliczności powodujące utratę dochodu, przy czym jest to katalog zamknięty, co oznacza że nie można go interpretować rozszerzająco. Wypłata wynagrodzenia z tytułu "ustawy 203" nie stanowi dochodu utraconego z tego powodu, że była jednorazowa; stan taki nie mieści się w katalogu przypadków wymienionych w powołanym przepisie. Także nieotrzymywanie od dnia 1 września 2007 r. świadczeń alimentacyjnych nie jest traktowane jako utrata dochodu. Ustawa z dnia 24 maja 2007 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o podatku rolnym (Dz. U. Nr 109, poz. 747), która weszła w życie 6 lipca 2007r., uchyliła postanowienie zawarte w art. 3 pkt 23 lit. e ustawy o świadczeniach rodzinnych (wymieniające nieotrzymywanie części albo całości zasądzonych świadczeń alimentacyjnych jako utratę dochodu). Fakt zatem nieotrzymywania z tego powodu zaliczki alimentacyjnej nie jest przez ustawodawcę uznany za okoliczność powodującą utratę dochodu. Powyższe - w ocenie organu odwoławczego - powoduje, że brak jest podstaw, aby uznać za błędne ustalenia dokonane przez organ pierwszej instancji.

Na decyzję Kolegium E. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu zarzucając, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu pierwszej instancji, zostały wydane na skutek błędnego ustalenia dochodów jej rodziny za rok 2006. Skarżąca podniosła, że ujęta w jej dochodzie za 2006 rok kwota [...] zł brutto, stanowi zaległe wynagrodzenie za lata 2001-2004. Jest zatem dochodem uzyskanym w tamtym okresie, jedynie wypłacona została w roku 2006. Gdyby była wypłacana systematycznie, nie spowodowałaby utraty prawa do świadczeń rodzinnych. Zdaniem E. J., otrzymanie zaległego wynagrodzenia mieści się w definicji dochodu utraconego zgodnie z art. 3 pkt 23 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Kolegium oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie o przyznaniu zasiłku rodzinnego wraz z dodatkami.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 25 czerwca 2008 r. sygn. akt IV SA/Wr 133/08 uchylił decyzje organów obu instancji, z innych jednak przyczyn, niż podniesione w skardze. Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy naruszyły prawo materialne przez wadliwą wykładnię art. 3 pkt 1 lit. a oraz art. 3 pkt 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W ocenie Sądu, wliczenie do dochodu rodziny skarżącej za rok 2006 kwoty [...] zł tytułem wyegzekwowanych alimentów nie miało oparcia w obowiązujących przepisach. Art. 3 pkt 24 lit. e ustawy o świadczeniach rodzinnych, który stanowił, że uzyskanie dochodu oznacza uzyskanie dochodu spowodowane uzyskaniem całości lub części zasądzonych świadczeń alimentacyjnych, utracił moc obowiązującą z dniem 6 lipca 2007 r. Został on uchylony z dniem 6 lipca 2007 r. przez art. 1 pkt 2 lit. h ustawy zmieniającej z dnia 24 maja 2007 r. Zatem w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia przepis art. 3 pkt 24 lit. e już nie obowiązywał, co oznacza że do dochodu skarżącej nie wlicza się kwoty wyegzekwowanych częściowo alimentów.

Sąd wskazał na art. 7 Konstytucji RP i art. 6 k.p.a., w myśl których organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, co oznacza nakaz działania na podstawie przepisów prawa obowiązującego w dacie rozstrzygania sprawy administracyjnej. Wobec tego, że organy orzekające naruszyły przepisy prawa materialnego, wskutek błędnej wykładni przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych, Sąd uchylił decyzje obu instancji na podstawie art. 145 §1 pkt. 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) powoływanej dalej jako "P.p.s.a.".

Od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 25 czerwca 2008 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we Wrocławiu, reprezentowane przez radcę prawnego, wniosło skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj.:

1) art. 3 pkt 1 lit. c tiret czternaste, w związku z art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przez jego niezastosowanie, a w efekcie pominięcie, że dochód stanowią m.in. alimenty na rzecz dzieci,

2) art. 3 pkt 24 w związku z art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, przez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji przyjęcie, że wymienione w tym przepisie przypadki uzyskania dochodu należy traktować jako składniki dochodu w sensie ogólnym, podczas gdy definicję dochodu, czyli tego, co się na niego składa, zawiera art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych,

3) art. 145 §1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. poprzez jego błędne zastosowanie będące wynikiem przyjęcia, że organ administracji naruszył prawo materialne, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy, kiedy w rzeczywistości organ administracji zastosował w sprawie właściwe przepisy.

Wskazując na powyższe podstawy kasacyjne, wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie na rzecz organu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu przedstawionych zarzutów pełnomocnik organu podniósł, że ustawa o świadczeniach rodzinnych w art. 3 pkt 1 podaje definicję dochodu poprzez enumeratywne wymienienie kategorii należności składających się na dochód w rozumieniu tej ustawy. W art. 3 pkt 1 lit. c tiret czternaste wskazano, że dochód stanowią także alimenty na rzecz dzieci. W przedmiotowej sprawie jest bezsporne, że E. J. otrzymała w roku 2006 kwotę [...] zł tytułem alimentów na rzecz swej córki, wyegzekwowaną przez komornika sądowego. Organ pierwszej instancji orzekający w przedmiocie przyznania świadczeń rodzinnych, doliczył tę kwotę do dochodu E. J. uzyskanego w 2006 roku, co organ odwoławczy uznał za działanie uprawnione, mając na uwadze wskazany wyżej art. 3 pkt 1 lit. c tiret czternaste ustawy o świadczeniach rodzinnych. Tymczasem Sąd Wojewódzki w zaskarżonym wyroku przyjął, że wliczenie do dochodu kwoty wyegzekwowanych częściowo alimentów nie miało oparcia w obowiązującym prawie, ponieważ w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia już nie obowiązywał przepis art. 3 pkt 24 lit. e ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Zdaniem Kolegium, kwota wyegzekwowanych częściowo alimentów została w niniejszej sprawie wliczona do dochodu na podstawie art. 3 pkt 1 lit. c tiret czternaste, a nie - jak przyjął Sąd - na podstawie uchylonego przepisu art. 3 pkt 24 lit. e ustawy o świadczeniach rodzinnych. Obliczanie dochodu będącego podstawą ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, następuje bowiem na podstawie art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ponieważ to ten przepis wskazuje, jakiego rodzaju składniki należy uwzględnić przy obliczaniu dochodu rodziny. Tak obliczona "kwota bazowa" dochodu może ulec zmianie (zmniejszeniu bądź podwyższeniu) w przypadkach wymienionych enumeratywnie w art. 3 pkt 23 i pkt 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych, które to przepisy zawierają definicje "utraty dochodu" oraz "uzyskania dochodu". W pierwszej kolejności należy zatem ustalić dochód z roku kalendarzowego poprzedzającego okres zasiłkowy, a dopiero gdy w sytuacji konkretnej rodziny, po roku kalendarzowym, z którego dochód jest uwzględniany, wystąpią wskazane w art. 3 pkt 23 i pkt 24 ustawy przypadki utraty bądź uzyskania dochodu, podstawowa wysokość ustalonego dochodu może ulec odpowiednio zmniejszeniu lub zwiększeniu.

Pojęcia "dochód", "dochód uzyskany" i "dochód utracony" to odrębne kategorie, odmiennie zdefiniowane przez ustawodawcę. Z powyższego wynika, że art. 3 pkt 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie może stanowić samoistnej podstawy do obliczania wysokości dochodu i jest przepisem, którego uwzględnienie jest możliwe dopiero w następstwie zastosowania art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Innymi słowy art. 3 pkt 24 dotyczący uzyskania dochodu nie może być zastosowany bez uprzedniego posłużenia się przepisem art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, zaś jego znaczenie jest wtórne wobec zasadniczego dla obliczenia wysokości dochodu przepisu art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

O tym, że art. 3 pkt 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych może być stosowany dopiero w konsekwencji zastosowania art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, stanowią także przepisy rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 2 czerwca 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. Nr 105, poz. 881 ze zm.). Przepis § 17 ust. 1 rozporządzenia stanowi, że w przypadku utraty przez członka rodziny dochodu, od dochodu rodziny odejmuje się przeciętną miesięczną kwotę dochodu utraconego. Z kolei § 18 ust. 1 rozporządzenia wskazuje, iż w przypadku uzyskania przez członka rodziny dochodu po roku, z którego dochody stanowią podstawę do ustalania prawa do świadczeń rodzinnych, do dochodu rodziny dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny.

W ocenie Kolegium, nieuprawniony jest zatem pogląd wyrażony w zaskarżonym wyroku, że decyzja Kolegium wydana została na podstawie nieobowiązującego w dacie orzekania przepisu ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a P.p.s.a., który - jak twierdzi skarżące Kolegium wskazując na glosę B. Adamiak do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 marca 2004 r. sygn. akt OSK 81/04 (OSP nr 11 z 2004r. s. 575) - jest przepisem prawa materialnego, uzasadniony jest tym, że Sąd I instancji nietrafnie zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie prawa materialnego, co też wyżej wywiodło.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna posiada usprawiedliwione podstawy, choć nie wszystkie podniesione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu procesowego, tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. 1 P.p.sa. (Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w niniejszej sprawie nie podziela poglądu, że art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. jest przepisem prawa materialnego) należy wskazać, iż zarzut ten został skonstruowany niepoprawnie. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, gdyż określa tylko sposób rozstrzygnięcia sprawy, a nie poprzedzający je proces dochodzenia przez sąd do tego rozstrzygnięcia (por. wyroki NSA z dnia 30. listopada 2005 r. sygn. akt FSK 2396/04 publik. w Lex nr 18753, z dnia 24 września 2008 r. sygn. akt I OSK 1509/07 niepublik.). Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. mógłby być skutecznie podniesiony, gdyby sąd nie uchylił zaskarżonej decyzji, mimo iż w trakcie rozpoznawania sprawy stwierdził naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego. Taka sytuacja w rozpoznawanej sprawie nie miała jednak miejsca. Zarzucając w skardze kasacyjnej uchybienie przez sąd pierwszej instancji przepisowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. należy wskazać przepis postępowania sądowoadministracyjnego, z naruszeniem którego sąd pierwszej instancji doszedł do rozstrzygnięcia opartego na uznaniu, iż zaskarżona decyzja administracyjna została wydana z naruszeniem prawa materialnego. Zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. wskazany samodzielnie nie może podważyć zaskarżonego wyroku.

Odnosząc się w kolejności do zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zasadnie zarzucono zaskarżonemu wyrokowi naruszenie prawa materialnego tj. art. 3 pkt 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych przez jego błędną wykładnię; trafny jest także zarzut naruszenia art. 3 pkt 1 lit. c tiret czternaste przez jego pominięcie przy określeniu sposobu obliczenia dochodu rodziny skarżącej E. J., dla celów ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się, nie przekracza kwoty 504 zł. W przypadku gdy członkiem rodziny jest dziecko legitymujące się orzeczeniem o niepełnosprawności lub orzeczeniem o umiarkowanym albo o znacznym stopniu niepełnosprawności, zasiłek rodzinny przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę albo dochód osoby uczącej się nie przekracza kwoty 583,00 zł. Nie budzi jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych przepis art. 3 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym przez "dochód rodziny" rozumie się przeciętny miesięczny dochód członków rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy. Rodzaje osiąganych wpływów i należności składających na dochód w rozumieniu ustawy określa art. 3 pkt 1, wśród których wymienione zostały "alimenty na dzieci" (art. 3 pkt. 1 lit. c tiret 14).

Z powyższych uregulowań wynika, że obliczenie dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę, od którego ustawa w art. 5 ust. 1 i 2 uzależnia prawo do świadczeń rodzinnych, następuje przez zsumowanie składników wymienionych w art. 3 pkt 1, które zostały osiągnięte w danej rodzinie w roku poprzedzającym okres zasiłkowy, a następnie podzielenie uzyskanej sumy przez liczbę członków rodziny. Tak obliczona kwota odnoszona jest do kwoty stanowiącej, w myśl art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych, kryterium ustalenia prawa do świadczenia rodzinnego.

W opisany wyżej sposób został ustalony dochód w rodzinie wnioskodawczyni E. J. osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy, przy czym do kwoty stanowiącej roczny dochód wliczona została kwota 828 złotych stanowiąca wyegzekwowane przez komornika alimenty na dziecko. Ten element dochodu stanowi zatem składnik rocznego dochodu rodziny ustalonego zgodnie z art. 3 ust. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Kwoty uzyskanych przez E. J. alimentów, w tym stanie faktycznym i prawnym, nie można traktować jako dochodu "uzyskanego" w rozumieniu art. 3 pkt 24 lit. e, bowiem, jak słusznie podnosi skarżące Kolegium, pojęcia "dochód" oraz "dochód uzyskany" to odrębne kategorie, odmiennie zdefiniowane przez ustawodawcę. Dochód uzyskany dotyczy kwot będących skutkiem zdarzeń, które skutkują zwiększeniem dochodu obliczonego według dyspozycji art. 3 pkt. 1 i 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Jak prawidłowo wywiodło skarżące Kolegium, przepis art. 3 pkt 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie mógłby stanowić podstawy do obliczenia wysokości dochodu w oderwaniu od uprzedniego ustalenia dochodu według art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu przyjął błędną interpretację omawianych przepisów uznając, że kwota 828 złotych, stanowiąca wyegzekwowane przez komornika alimenty, powinna być potraktowana przez orzekające w sprawie organy administracji w kategoriach dochodu uzyskanego, o jakim była mowa w nieobowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji Kolegium art. 3 pkt. 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych.

Z tych względów uzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej dotyczący naruszenia prawa materialnego art. 3 pkt 1 lit. c tiret czternaste w związku z art. 3 pkt 2 oraz art. 3 pkt 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych wskutek błędnej wykładni tych przepisów przez Sąd I instancji.

Wobec tego, że w rozpoznanej sprawie usprawiedliwiona okazała się jedynie podstawa kasacyjna odnosząca się do naruszenia prawa materialnego, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 188 P.p.s.a., uchylając zaskarżony wyrok rozpoznał skargę wniesioną przez E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...]. Oceniając podniesiony w skardze zarzut nieuzasadnionego - zdaniem skarżącej - wliczenia do dochodu rodziny skarżącej kwoty [...] zł wypłaconej E. J. w kwietniu 2006 roku tytułem przysługującej za lata 2001-2004 podwyżki wynagrodzenia, Naczelny Sąd Administracyjny nie podzielił tego zarzutu. Wskazać należy, że dochód w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych obejmuje wskazane w tym przepisie składniki, do których niewątpliwie zalicza się wynagrodzenie za pracę, jako przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na zasadach ogólnych (art. 3 pkt. 1 lit a). Dla obliczenia dochodu rodziny uzyskanego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy nie ma znaczenia, za jaki okres przysługuje wypłacone wynagrodzenie, skoro stanowiło ono podstawę naliczenia podatku od osób fizycznych za 2006 rok.

Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi E. J., Naczelny Sąd Administracyjny skargę tę oddalił na zasadzie art. 151 P.p.s.a.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 188 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit a P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. W sprawie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 207 § 2 P.p.s.a.