Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1373/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-11-03 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: odmówiono wstrzymania wykonania decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w dniu 3 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. i M. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 lipca 2013 r. znak:[...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

W związku z wniesieniem skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 lipca 2013 r. znak: [...], którą uchylono decyzję Starosty [...] Nr [...], z dnia 5 lipca 2013 r o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę – J. M. i M. M. złozyli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ( k – 8 ) . Skarżący podnieśli, że zaskarżona decyzja ze względu na zakończoną przez nich w dobrej wierze budowę , na podstawie ostatecznej w ich przekonaniu decyzji może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków , z powodu znacznego nakładu kosztów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd rozważa spełnienie przesłanek : niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwa spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Warunkiem uwzględnienia wniosku jest wystąpienie którejkolwiek z nich. Uzasadnienie wniosku powinno, zatem odnosić się do konkretnych okoliczności świadczących o tym, że w odniesieniu do wnioskodawców wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Wnioskodawcy powinni dokładanie określić okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, czy też trudnych do odwrócenia skutków, zależy orzeczenie sądu ( postanowienie NSA z 07.04.2005 r., II OZ 201/05 – orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Sąd nie orzeka o wstrzymaniu wykonania aktu z urzędu, a wobec tego nie może stwierdzić, czy wykonanie aktu zagraża powstaniem znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, jeżeli strona nie przytoczy w tym zakresie wystarczających okoliczności (postanowienie NSA z 08.08.2008 r., II OSK 1041/08, CBOSA).

Nie jest, zatem zasadny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, w którym wnioskodawcy nie wskazują, jakie konkretnie szkody poniosą w razie wykonania decyzji, czy też jakie nieodwracalne skutki wykonanie decyzji spowoduje, oraz w sposób przekonywujący nie uzasadnią swojego stanowiska uprawdopodabniając te okoliczności.

Dla uprawdopodobnienia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji konieczne jest odniesienie się do konkretnych okoliczności, tak aby Sąd miał możliwość ich oceny (Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 stycznia 2013 r. sygn. II OZ 1153/12).

Oceniając w tym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji złożony przez J. M. i M. M. stwierdzić należy, że ogranicza się on do samego żądania i nie przytoczyli w nim żadnych konkretnych okoliczności, które przemawiałyby za udzieleniem ochrony tymczasowej w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. W szczególności skarżący nie wskazali jaką konkretną szkodę poniosą lub też jakie konkretne nieodwracalne skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji. W swoim wniosku nadesłanym po wniesieniu skargi ograniczyli się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że zaskarżona decyzja może wywołać niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków z uwagi na zakończoną budowę. Samo przywołanie okoliczności, że inwestorzy zakończyli inwestycję na podstawie pozwolenia na budowę nie może być uznane za dostateczny argument za tym, że skarżący poniosą z tego tytułu szkodę.

W art. 61 § 3 p.p.s.a. chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie do stanu pierwotnego (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

Jednocześnie uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji nie mogą stanowić zarzuty merytoryczne stawiane samej zaskarżonej decyzji, ponieważ te będzie rozpoznawał Sąd wydając wyrok. Ustosunkowanie się zatem do tych zarzutów na etapie rozpoznawania wniosku o wstrzymanie jest niedopuszczalne. W postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2005 r., sygn. akt II OZ 184/05 Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że oparcie wniosku o ochronę tymczasową na niezgodności decyzji z prawem, a zwłaszcza rozstrzygnięcie Sądu w tym zakresie, niweczyłoby kontrolę sądową legalności decyzji administracyjnej.

Z tych względów Sąd na zasadzie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.