Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1142/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2011-02-21 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w części
Przyznano prawo pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Gabriel Radecki po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 lutego 2011 r. sprawy ze skargi G.S. i R.S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych w kwestii wniosków skarżących o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym p o s t a n a w i a 1. zwolnić skarżących od wpisu od skargi w części przekraczającej kwotę 500 (słownie: pięćset) złotych; 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Odpowiadając na wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości

1002 zł, skarżący, będący małżeństwem, wnieśli o przyznanie prawa pomocy

w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości lub w części. Uzasadniając wnioski, zwrócili uwagę na przejściowe trudności finansowe w swym gospodarstwie domowym. I tak skarżąca podkreśliła, że po przebytym zawale serca jest na rencie i musi dodatkowo ponosić wydatki "w granicach 345 zł co dwa, dwa

i pół miesiąca na zakup lekarstw". Skarżący z kolei zaznaczył, iż w dniu 1 listopada 2010 r. uległ wypadkowi i obecnie przechodzi rehabilitację, której koszt wynosi

26,50 zł za dzień. We wniosku wspomniano również o znacznym zadłużeniu kredytowym małżonków (kredyt w kwotach 87.454,61 zł, 7500 zł, 50.000 zł

i 29.954,61 zł oraz zobowiązanie związane z kartą kredytową w wysokości

1943,01 zł). Wnioskodawcy nie wskazali majątku, poza mieszkaniem, garażem

i samochodem osobowym, podnosząc w tym ostatnim kontekście, że w grudniu ubiegłego roku uiścili ratę ubezpieczenia komunikacyjnego w kwocie 698 zł. Dochód gospodarstwa domowego wyliczono we wniosku na sumę 4789,16 zł.

Skarżący dołączyli do wniosków i nadesłali na wezwanie referendarza sądowego dokumenty, które potwierdzają powyższe okoliczności, a mianowicie odpisy: decyzji o przyznaniu i waloryzacji renty, zaświadczenia o przychodzie uzyskanym z tytułu uczestnictwa skarżącego w pracach rady nadzorczej spółdzielni mieszkaniowej, zeznań podatkowych za 2009 r., dokumentacji dotyczącej zadłużenia kredytowego oraz stanu zdrowia i leczenia, a nadto wyciąg z rachunku bankowego (w styczniu bieżącego roku na rachunek wpłynęła suma dochodów podana we wniosku, opłacono raty kredytów w łącznej wysokości 922,04 zł oraz uregulowano inne wydatki, m.in. opłatę za użytkowanie lokalu w kwocie 523,07 zł).

Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym – czyli w myśl

art. 245 § 3 tego Prawa obejmującym tylko zwolnienie od kosztów sądowych

w całości lub w części lub tylko ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika – następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Odnosząc te uwagi do niniejszej sprawy, stwierdzić trzeba, że skarżący nie wykazali, że w ich przypadku zachodzi przesłanka do uwzględnienia ich wniosku

w całości. W ramach ich gospodarstwa domowego uzyskiwany jest bowiem stały dochód w stosunkowo znacznej wysokości (4789,16 zł), który pozwala im na bieżące pokrywanie wszystkich niezbędnych wydatków, w tym na opłacanie rat kredytów, stanowiących w sumie nieomal równowartość wpisu od skargi (922,04 zł w styczniu bieżącego roku). Podkreślić przy tym należy, że nawet po uregulowaniu tego ostatniego zobowiązania do dyspozycji skarżących nadal pozostaje kwota umożliwiająca im poniesienie zarówno kosztów utrzymania, obejmujących także spore koszty leczenia, jak i kosztów sądowych (w styczniu bieżącego roku była to kwota 3867,12 zł).

Niemniej jednak skala wspomnianych wydatków również jest znaczna, co oznacza, że obowiązek uiszczenia kosztów sądowych w całości może wiązać się dla skarżących z uszczerbkiem utrzymania koniecznego. W ocenie rozpoznającego wniosek bez takiego uszczerbku wnioskodawcy mogą ponieść wyłącznie ułamek rozpatrywanych kosztów, o jakim mowa w sentencji. Ułamek ów, odpowiadający mniej więcej połowie wpisu od skargi, stanowi przecież w przybliżeniu tylko 1/10 miesięcznych dochodów skarżących oraz połowę sumy ich miesięcznych rat kredytów. Skarżący mogą zatem pomieścić tę kwotę w strukturze swoich wydatków i tego rodzaju obciążenie finansowe nie powinno być dla nich nadmiernie odczuwalne czy dotkliwe.

Zauważyć przy tym wypada, że omawiana kwota zwolnienia jest zarazem maksymalną granicą wysokości wszelkich innych opłat sądowych, których uiszczenie może wchodzić w rachubę w toku dalszego postępowania. Wpis od skargi jest wszak opłatą najwyższą, z kolei np. ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynosić może właśnie połowę wpisu od skargi, a wpisy od zażaleń są jeszcze niższe, mając zawsze wysokość stałą – 100 zł (zob. § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193). W konsekwencji zdecydowano objąć zwolnieniem jedynie wpis od skargi.

Mając to na względzie, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 258

§ 1 i § 2 pkt 7 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.