Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1839/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
article: art. 156 § 1 pkt. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2013 r. przy udziale prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w P. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2012 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Wojewoda [...] w wyniku wszczętego z urzędu na skutek sprzeciwu Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w P. postępowania stwierdził nieważność decyzji Starosty [...] z dnia

[...] września 2008 r. nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. G. pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na przebudowie istniejących wyciągów narciarskich na wyciąg krzesełkowy D. w Z. na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb Z. etap I.

Wnosząc o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] Prokurator wskazał na wydanie tej decyzji z rażącym naruszeniem przepisów art. 35 ust. 1 pkt 1, art. 33 ust. 1 praz art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane, a także przepisów art. 7 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu sprzeciwu wyjaśniono, że inwestor, wbrew wymaganiu określonemu w art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy - Prawo budowlane nie wykazał prawa do dysponowania działką nr [...] na cele budowlane, a w stosunku do działki nr [...] złożył fałszywe oświadczenie o dysponowaniu tą nieruchomością na cele budowlane.

Ponadto, niezgodnie z art. 33 ust. 1 powołanej wyżej ustawy przedmiotowa decyzja dotyczy jedynie części obiektu, która nie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Wskazano także na sprzeczność decyzji o pozwoleniu na budowę z wnioskiem inwestora, który nie przewidywał etapowania projektowanego przedsięwzięcia oraz z decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r., Nr [...] ustalającą dla przedmiotowej inwestycji warunki zabudowy, w zakresie długości planowanego wyciągu.

Organ wskazał, że stosownie do art. 35 ust. 1, właściwy organ, przez wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza:

1. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska;

2. zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3. kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt lb, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4. wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego.

W przypadku zamierzenia budowlanego obejmującego-więcej niż jeden obiekt, pozwolenie na budowę może, na wniosek inwestora, dotyczyć wybranych obiektów lub zespołu obiektów mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem,

Jeżeli pozwolenie na budowę dotyczy wybranych obiektów lub zespołu obiektów, inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania działki lub terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego. Przepis

art. 33 powołanej wyżej ustawy dopuszcza zatem etapowanie inwestycji i wydanie pozwolenia na budowę odnośnie części zamierzenia budowlanego ale wyłącznie w sytuacji, gdy może ona samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Jednakże nawet w takim przypadku inwestor jest obowiązany przedstawić projekt zagospodarowania terenu, o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 1, dla całego zamierzenia budowlanego.

Decyzją z dnia [...] września 2008 r. organ zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę istniejących wyciągów narciarskich, na wyciąg krzesełkowy D. w Z., dz. nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], obręb Z. - etap I, a więc przyjął, iż w rozpatrywanej sprawie istniała możliwość etapowania inwestycji, a zrealizowane na podstawie decyzji z dnia [...] września 2008 r. zamierzenie będzie mogło funkcjonować samodzielnie, zgodnie z przeznaczeniem.

Jak wynika z zatwierdzonego kontrolowaną decyzją projektu budowlanego główne I elementy planowanego wyciągu to: stacja dolna sterownia, podpory stalowe na fundamentach (8 szt.) oraz stacja górna z podestem wysiadania i sterownią. Co istotne roboty budowlane przewidziane do realizacji w etapie I miały objąć budowę wyciągu do podpory nr [...] (stacja dolna + podpory) oraz budynek sterowni wyciągu (zob. opis techniczny projektu zagospodarowania terenu - karta nr [...]). W ocenie organu tak określony zakres przedsięwzięcia nie może być uznany za samodzielny obiekt budowlany. Nie obejmuje on bowiem chociażby stacji górnej wyciągu (objętej etapem II).

Innymi słowy, przy braku realizacji etapu II projektowanego wyciągu, zatwierdzony w etapie I zakres robót budowlanych nie pozwoliłby na funkcjonowanie tego wyciągu zgodnie z przeznaczeniem. Zatwierdzono zatem projekt budowlany jedynie części wyciągu. Powyższe z kolei stoi w oczywistej sprzeczności z treścią art. 33 ust 1 ustawy.

Ponadto organ zwrócił uwagę na fakt, iż zaskarżona decyzja została wydana niezgodnie w wnioskiem inwestora.

Załączony do wniosku projekt budowlany przewiduje co prawda etapowanie inwestycji , nie mniej jednak we wniosku z dnia 29 lipca 2008 r. nie zastrzeżono, że obejmuje on wyłącznie etap I przedsięwzięcia. Co istotne, określając we wniosku teren inwestycji, wymieniono wszystkie działki, a nie tylko nieruchomości, na których planuje się realizację etapu I. Jednoznacznie więc przyjąć należy, przy braku modyfikacji żądania w toku postępowania, że inwestor wystąpił z wnioskiem dotyczącym przebudowy całego wyciągu.

Organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie, z uwagi na orzeczenie niezgodnie z żądaniem inwestora (wydanie pozwolenia na budowę etapu I inwestycji) Starosta [...] rażąco naruszył przepis art. 61 Kpa w związku z art. 32 ust. 4 ustawy.

Jak stwierdził bowiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie "zgodnie z treścią art. 32 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, decyzja o pozwoleniu na budową ma charakter decyzji związanej. Organ może jedynie zatwierdzić przedłożony projekt budowlany bądź odmówić jego zatwierdzenia. Nie może jednak wniosku inwestora dowolnie modyfikować. Zatem wydanie decyzji zatwierdzającej projekt budowlany niezgodnie z wnioskiem narusza przytoczony przepis." (wyrok z dnia 6 maja 2010 r., II SA/Ol 172/10, zob. też wyrok WSA w Łodzi z dnia 19 stycznia 2010 r., II SA/Łd 865/09).

Ponadto stosownie do art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przez prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane należy rozumieć tytuł prawny wynikający z prawa własności, użytkowania wieczystego, zarządu, ograniczonego prawa rzeczowego albo stosunku zobowiązaniowego, przewidującego uprawnienia do wykonywania robót budowlanych (art. 3 pkt 11).

Należy przy tym podkreślić, że brak oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomościami na cele budowlane, stanowiącymi teren zainwestowania wymieniony w treści wniosku o pozwolenie na budowę, przesądza o wadliwości formalnej tego wniosku i tym samym o jego prawnej bezskuteczności.

Wszczęcie postępowania jest dopuszczalne jedynie na wniosek niewadliwy formalnie, a więc właściwy organ po otrzymaniu takiego wniosku, jest zobowiązany, stosownie do art. 64 § 2 Kpa, wezwać wnioskodawcę do usunięcia braku w terminie siedmiu dni, z pouczeniem, że nieusunięcie wskazanej nieprawidłowości spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania.

Z przedłożonego przez inwestora oświadczenia wynika, że podstawą do dysponowania przez niego działką nr [...],[...] było zobowiązanie Gminy [...] do jej wydzierżawienia.

W aktach sprawy znajduje się pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia

[...] września 2008 r. z którego jednak wynika, że w dacie składania powyższego oświadczenia, Gmina [...] nie władała wspomnianą wyżej działką ("realizacja przedmiotowego zobowiązania uzależniona jest od uzyskania przez Gminę [...] prawa własności opisanej na wstępie".).

Wykaz właścicieli i władających tą nieruchomością wskazuje, że pozostawała ona własnością Skarbu Państwa. Co więcej, dokumenty zgromadzone w postępowaniu nadzorczym (wypis z rejestru gruntów) wskazują, że grunt ten nigdy nie został przekazany Gminie [...] i nadal pozostaje we władaniu Starosty [...] (jako przedstawiciela Skarbu Państwa).

Powyższe jednoznacznie dowodzi, iż inwestor w dacie wydania kontrolowanej decyzji nie posiadał prawa do dysponowania działką nr [...],[...]na cele budowlane. Co warte podkreślenia, jak opisano wyżej, fakt ten wynikał z dokumentów zgromadzonych już w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem z dnia 29 lipca 2008 r., czego organ pierwszej instancji nie wyjaśnił, a tym samym rażąco naruszył art. 32 pkt. 2 Prawa Budowlanego.

Organ zaznaczył, że prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 ustawy niezależnie od tego, z jakiego tytułu wynika, nie może być prawem uzależnionym od spełnienia określonych warunków, które z natury swej są przyszłe i niepewne.

Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane nie może wynikać z warunkowej zgody właściciela gruntu, gdyż decyzja o pozwoleniu na budowę wydana w oparciu o taki tytuł, musiałaby też być wydana pod warunkiem, co jest niedopuszczalne.

Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane musi być prawem realnie istniejącym w dacie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę, a nie prawem zależnym od spełnienia określonych warunków, o spełnieniu, których bądź niespełnieniu, mają rozstrzygać organy lub sądy po wydaniu pozwolenia na budowę (wyrok NSA z dnia 5 lipca 2007 r., II OSK 1033/06).

Niezależnie więc od rozważań co do posiadania przez inwestora prawa do dysponowania działką nr [...][...] na cele budowlane, organ stwierdził, że powołanie się w oświadczeniu na zobowiązanie Gminy [...] do wydzierżawienia wspomnianej nieruchomości, w sytuacji, gdy Gmina nie była jeszcze jej właścicielem

(i uzależniła swoją zgodę od nabycia prawa własności) samo w sobie było już wadliwe, a wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę w oparciu o taką zgodę, stanowiło rażące naruszenie przepisu art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy.

Ponadto organ architektoniczno-budowlany nie zwrócił uwagi, że działki nr [...] i [...] objęte wnioskiem inwestora, znajdują się na arkuszu mapy nr x (a nie jak zaznaczono w zaskarżonej decyzji na arkuszu mapy nr y).

Wojewoda [...] zauważył, że kontrolowana decyzja jest wewnętrznie sprzeczna. W jej rozstrzygnięciu bowiem wskazano działki, na których ma być realizowana całość inwestycji (etap I i etap II) i jednocześnie zastrzeżono, że wydaje się pozwolenie na budowę etapu I przedsięwzięcia.

Wojewoda zauważył ponadto, że organ pierwszej instancji nie wypełnił obowiązku wynikającego z powołanego na wstępie art. 35 ust. 1 pkt 4 ustawy. Projekt architektoniczno-budowlany, będący częścią zatwierdzonego kontrolowaną decyzją projektu budowlanego, nie został bowiem sprawdzony pod względem zgodności z przepisami przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w odpowiedniej specjalności lub rzeczoznawcę budowlanego.

Wojewoda przypomniał, że obowiązek o którym mowa w art. 20 ust. 2 ustawy, nie dotyczy wyłącznie zakresu objętego sprawdzaniem i opiniowaniem na podstawie przepisów szczególnych (art. 20 ust. 2 pkt 1) oraz projektów obiektów budowlanych o prostej konstrukcji, jak: budynki mieszkalne jednorodzinne, niewielkie obiekty gospodarcze, inwentarskie i składowe (art. 20 ust. 2 pkt 2). Zasadą jest więc, iż projekty architektoniczno-budowlane podlegają obowiązkowi sprawdzenia przez osoby o stosownych uprawnieniach. Nie może natomiast ulegać wątpliwości, iż przedmiotowa inwestycja nie jest obiektem, który z takiego obowiązku został zwolniony.

Wbrew dyspozycji art. 35 ust. 3 ustawy, organ pierwszej instancji nie wezwał inwestora do uzupełnienia wyżej wspomnianego braku. W konsekwencji trzeba stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie rażąco narusza przepis art. 35 ust. 1 pkt 4 w związku z art. 20 ust. 2 i ust. 4 ustawy.

Ujawnione wyżej wadliwości doprowadziły do stwierdzenia, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2008 r. obarczona jest wadą wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, co przy braku przesłanek negatywnych z art. 156 § 2 Kpa, obligowały Wojewodę do stwierdzenia jej nieważności.

Wojewoda [...] odnosząc się do wskazanej w sprzeciwie wady kontrolowanej decyzji, która miałaby polecać na oparciu się przez Starostę [...] na decyzji o warunkach zabudowy, "która została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bowiem dotyczyła m.in. działki leśnej Skarbu Państwa - której zmiana przeznaczenia nie została dokonana w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego", stwierdził że przedmiotową inwestycję zlokalizowano na terenie gruntów leśnych (dz. nr [...]), nieposiadających w dacie wydawania decyzji lokalizacyjnej zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U z 2004 r., Nr 121, poz. 1226 ze zm.). Powyższe zresztą było jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. Nr [...].

Organ zauważył, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 60, poz. 717 ze zm.) wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe wyłącznie w sytuacji, gdy teren zainwestowania nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, o której mowa w art. 88 ust. 1. Stosownie natomiast do art. 64 ust. 1 w związku z art. 55 powołanej wyżej ustawy decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę.

Organ administracji architektoniczno - budowlanej, co do zasady więc powinien przyjąć, że skoro inwestor dysponuje ostateczną decyzją o warunkach zabudowy, wymogi ustanowione w art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych zostały spełnione.

Mając również na względzie domniemanie prawidłowości decyzji ostatecznej, nie był więc zobowiązany do kontrolowania prawidłowości decyzji lokalizacyjnej. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym organ administracji architektoniczno-budowlanej nie jest uprawniony do badania legalności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i decyzja ta, jeśli jest ostateczna, jest dla niego wiążąca.

Po rozpatrzeniu odwołania K. G. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy podzielając argumentację organu pierwszej instancji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. G. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji ją poprzedzającej.

Skarżący zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie niemożności etapowania inwestycji; naruszenie art. 156 § 1 pkt. 2 kpa w związku z art. 35 ust. 3 w/w ustawy przy braku zakwestionowania merytorycznej prawidłowości projektu architektoniczno-budowlanego. Skarżący podkreślił, że na podstawie kontrolowanej decyzji Starosty . powstała inwestycja społecznie pożądana i niekolidująca z interesem społecznym ani z interesem osób trzecich.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podnosząc jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju Sądów Administracyjnych (Dz.U. nr 153 poz. 1269 ze zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed Sądami Administracyjnymi (Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Po dokonaniu kontroli zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postepowania.

Sąd kontrolował decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia

[...] czerwca 2012 r. którą organ utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2011 r. stwierdzającą z urzędu w związku ze sprzeciwem Prokuratora Prokuratury Apelacyjnej w P. nieważność decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2008 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej K. G. pozwolenia na przebudowę istniejących wyciągów narciarskich na wyciąg krzesełkowy typu D. w Z. na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] obręb Z. I etap.

W zaskarżonej decyzji organ wskazał, że stwierdzenie nieważności uzasadnia rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1, jak również art. 33 ust. 1 zd. 2 ja również 35 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego.

Organ odwoławczy stwierdził, że zachodzi rozbieżność pomiędzy wnioskiem inwestora z dnia 29 lipca 2008 r., w którym wskazano na przebudowę istniejących wyciągów narciarskich na wyciąg krzesełkowy sentencją decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2008 r. a zatwierdzonym projektem budowlanym.

Organ podkreślił, że zarówno wniosek inwestora jak i decyzja o pozwoleniu wskazują na przebudowę, gdy tymczasem analiza dokumentacji projektowej prowadzi do stwierdzenia, iż obejmuje ona budowę obiektu budowlanego.

Należy zgodzić się z organem, że przebudową nie można nazwać robót budowlanych obejmujących budowę nowych podpór w nowych miejscach, budynków stacji, oraz przedłużenia wyciągu, gdyż tego rodzaju roboty budowlane oznaczały budowę wyciągu "od nowa".

Zasadnie też organ wskazuje, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2008 r. dotyczy udzielenia pozwolenia na budowę w odniesieniu do części obiektu co stanowi rażące naruszenie art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego.

Nie budzi bowiem wątpliwości, że w przepisie art. 33 ust 1 Prawa budowlanego sformułowana została zasada, że pozwolenie na budowę dotyczy całego zamierzenia budowlanego. Przedmiotowe przedsięwzięcie budowlane wprawdzie składało się z szeregu elementów takich jak stacja dolna sterowania, podpory stalowe, stacja górna z podestem wysiadania i sterownią, ale wszystkie one razem tworzą dopiero całość funkcjonalną zgodnie z przeznaczeniem.

Trafnie organ uznał za rażące naruszenie art. 35 ust. 1 pkt. 1 Prawa budowlanego odstępstwo pozwolenia na budowę od warunków zabudowy skoro decyzja udzielała pozwolenia na budowę sterowni nie objętej decyzją o warunkach zabudowy.

Rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego było też niedokonanie sprawdzeń projektu budowlanego przewidzianych w art. 20 ust. 2 Prawa budowlanego czym naruszono rażąco art. 35 ust. 1 pkt. 4 Prawa budowlanego.

W ocenie organu natomiast bez znaczenia dla sprawy pozostaje decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], stwierdzająca nieważność decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej przebudowy stacji narciarskiej i nartostrady G., której ewentualne wyeliminowanie z obrotu prawnego może stanowić podstawę wznowienia postępowania.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy K. G. od w/w decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sad Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę K. G. na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2011 wyrokiem z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie IISA/Wr 644/11.

W świetle uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r.

I OPS2/12 stwierdzenie nieważności decyzji w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt. 8 kpa.

W tym stanie rzeczy, wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. nr [...] w sprawie warunków zabudowy dla inwestycji dotyczącej przebudowy stacji narciarskiej i nartostrady G., potwierdza zasadność rozstrzygnięcia organu w zaskarżonej decyzji.

Z powyższych względów zaskarżoną decyzję należało uznać za zgodną z prawem i w tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona.