Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 824/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2020-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 76 §  1, art. 106, 197 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 1950
law: Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny - t.j.
article: art. 33, 46
journal: Dz.U. 2019 poz 341
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski (spr.) Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Małgorzata Zacharia-Gardzielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2020 r. sprawy ze skargi J.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie skreślenia z ewidencji instruktorów nauki jazdy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] na rzecz skarżącego J.M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu [...] lutego 2016 r. Starosta [...] wszczął z urzędu postępowanie w przedmiocie skreślenia J.M. z ewidencji instruktorów nauki jazdy w związku z otrzymaniem informacji z Krajowego Rejestru Karnego z dnia [...] lutego 2016 r. o prawomocnym orzeczeniu Sądu Rejonowego w [...], sygn. akt [...] z dnia [...] lipca 2014 r., zgodnie z którym J.M. został skazany za popełnienie czynu z art. 197 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz.U. Nr 88, poz.553 ze zm.; obecnie t.j. z 2019 r., poz. 1950 ze zm. – określanej dalej jako k.k.), stanowiącego przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności, za który wymierzono wyżej wymienionemu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres dwóch lat, karę grzywny oraz nałożono na skazanego obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej. Z informacji tej wynikało ponadto, iż powyższy wyrok uprawomocnił się dnia 12 sierpnia 2014 r., karę grzywny i środek karny wykonano odpowiednio w dniu 26 sierpnia 2014 r. i 4 września 2014 r.

Decyzją z dnia [...] marca 2016 r. Starosta, powołując się na art. 46 ust. 1 pkt 2 i ust. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j. Dz.U z 2015 r., poz. 155 ze zm.; obecnie t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 341 ze zm. – określanej dalej jako u.k.p.), orzekł o skreśleniu J.M. z ewidencji instruktorów nauki jazdy prowadzonej przez Starostę w zakresie kategorii "A, B, BE, C, Ce, D, DE, i T".

W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania oraz zgromadzony materiał dowodowy. Stwierdził, że zgodnie z art. 33 ust. 1 pkt 8 lit. f u.k.p. instruktorem nauki jazdy może być osoba, która nie była prawomocnym wyrokiem sądu skazana za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Natomiast w przypadku skazania prawomocnym wyrokiem sądowym osoby wpisanej do ewidencji instruktorów jazdy za popełnienie przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności starosta zgodnie z art. 46 ust. 1 pkt 2 u.k.p. jest obowiązany wydać decyzję o skreśleniu takiej osoby z prowadzonej ewidencji.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył J.M., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia art. 46 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 1 pkt 8 lit. f u.k.p. przez przyjęcie przez organ I instancji, że zachodzą przesłanki do skreślenia odwołującego się z ewidencji instruktorów jazdy; art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. przez nierozpatrzenie zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego oraz art. 10 k.p.a. przez brak zapewnienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego oraz zgłoszonych żądań.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...], na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 – określanej dalej jako k.p.a.), uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] marca 2016 r. do ponownego rozpoznania.

W następstwie złożenia przez J.M. skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wydał dnia 30 listopada 2016 r. wyrok o sygn. akt II SA/Go 737/16, którym uchylił zaskarżoną decyzję Kolegium. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że Kolegium nie wykazało w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż nie mogło przeprowadzić, w oparciu o art. 136 k.p.a. postępowania uzupełniającego w ramach własnego postępowania. Sąd wskazał, że organ II instancji wraz z odwołaniem wniesionym przez stronę skarżącą otrzymał akta administracyjne, w których obok dokumentacji związanej z wpisem do ewidencji instruktorów nauki jazdy znajdował się dokument urzędowy, jakim jest informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego. W dokumencie tym obok danych osobowych J.M. wskazano, jaki sąd wydał wyrok karny skazujący (Sąd Rejonowy w [...]), datę wydania wyroku i datę uprawomocnienia się orzeczenia (odpowiednio [...] lipiec 2014 r. i 12 sierpień 2014 r.), sygnaturę akt sprawy karnej [...], kwalifikację prawną czynu oraz podstawę prawną orzeczonych kar, środków karnych kompensacyjnych i zabezpieczających, dozoru kuratora, nałożonych obowiązków, warunków umorzenia postępowania karnego, orzeczone kary, środki karne, kompensacyjne, okres na jaki zawieszono wykonanie kary oraz informacje dotyczące wykonania orzeczonych kar i środków karnych. Z powyższego dokumentu – zdaniem Sądu – w sposób jednoznaczny wynika, że J.M. został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa z art. 197 § 2 k.k., czyli za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Jednocześnie z informacji zawartej w informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego wynika, że strona skarżąca została skazana za przestępstwo na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat dwóch. Nadto wymierzono jej karę grzywny w wysokości 50 stawek po 10 złotych oraz nałożono obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej. Strona skarżąca, jak wynika z zapisów wskazanego dokumentu, uiściła grzywnę oraz wykonała obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej. Tym samym zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zarzut skierowany do organu I instancji, że nie dysponował dokumentem pozwalającym poczynić ustalenia co do okoliczności za jakie przestępstwo strona skarżąca została skazana oraz na jaką karę nie jest zasadny. Wbrew twierdzeniom zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji takim wyłącznym dokumentem nie jest tylko odpis prawomocnego wyroku z klauzulą prawomocności.

Dalej WSA podkreślił, że kwestie zatarcia skazania w sposób jednoznaczny są uregulowane w przepisach zawartych w k.k., tj. w art. 106 i następne oraz w art. 76. Zgodnie z art. 76 § 1 k.k. zatarcie skazania w przypadku orzeczenia kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania następuje z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Mając na uwadze powyższe ustalenia wynikające z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy administracyjnej Sąd stwierdził, że nie zachodziły przesłanki do wydania przez Kolegium w niniejszej sprawie w oparciu o art. 138 § 2 k.p.a. orzeczenia kasacyjnego. W przypadku ewentualnych wątpliwości organu co do danych wynikających z informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego, organ II instancji winien rozważyć możliwość przeprowadzenia dowodu z odpisu wyroku karnego zaopatrzonego w klauzulę prawomocności ze stwierdzeniem daty jego uprawomocnienia się i przeprowadzić ten dowód w ramach postępowania wyjaśniającego, jakie w oparciu o przepisy art. 136 k.p.a. może przeprowadzić rozpoznając ponownie sprawę w następstwie wniesionego odwołania od decyzji organu I instancji. Dotyczy to również zwrócenia się do właściwego organu o dokument potwierdzający wpis skarżącego do ewidencji instruktorów nauki jazdy. Wskazać należy, że strona skarżąca nie kwestionowała, że jest wpisana do rejestru instruktorów jazdy i w zakresie jakich kategorii.

Skarga kasacyjna J.M. od powyższego orzeczenia została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 kwietnia 2019 r., sygn. akt II GSK 918/17.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało dnia [...] września 2019 r. decyzję nr [...], którą – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 33 ust. 1 pkt 8 lit. f w zw. z art. 46 ust. 1 pkt 2 u.k.p. - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Starosty z dnia [...] marca 2016 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy omówił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie wskazał, że na podstawie art. 33 ust. 1 pkt 8 lit. f u.k.p. instruktorem jest osoba, która: nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Decyzja starosty o skreśleniu instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 33 ust. 1 pkt 1-8 u.k.p. jest decyzją związaną, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w przepisie, starosta nie ma możliwości wyboru rozstrzygnięcia, tylko ma obowiązek wydać decyzję o skreśleniu z ewidencji instruktorów nauki jazdy. Podał też, że art. 33 ust. 1 pkt 8 u.k.p. zawiera katalog przestępstw, których popełnienie przez instruktora stanowi o jego wykluczeniu z tego zawodu. Jeżeli instruktor nie spełnia choćby jednego z wymogów art. 33 ust. 1 pkt 1-8 u.k.p., to zostaje skreślony z ewidencji instruktorów. Stosownie bowiem do treści art. 46 ust. 1 pkt 2 u.k.p. starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 33 ust. 1 pkt 1-8. Zdaniem organu, takie sformułowanie cytowanych przepisów ustawy wyklucza możliwość wykonywania zawodu instruktora szkolącego kierowców m.in. przez osoby skazane prawomocnym wyrokiem za przestępstwo popełnione przeciwko wolności seksualnej i obyczajności.

Kolegium podkreśliło też, że art. 33 ust. 1 pkt 1-8 u.k.p., nie zawiera żadnych kryteriów ocennych, które pozwalałyby na tzw. uznaniowe działanie organu administracji i dokonanie wyważenia interesu publicznego i słusznego interesu strony. Kategoryczne brzmienie przepisu wyklucza dokonywanie przez organy administracji oceny rodzaju popełnionego czynu oraz stopnia zawinienia i okoliczności jego popełnienia. Oznacza to, że w sytuacji ukarania za którekolwiek z przestępstw wymienionych w przywołanym przepisie organ administracji nie może przyznać uprawnień instruktora i umożliwić wnioskodawcy wykonywania tego zawodu, gdyż dopuściłby się rażącego naruszenia prawa. Takie działanie byłoby ponadto równoznaczne z karnoprawną oceną czynu, która została powierzona wyłącznej kompetencji organów karnych. W świetle powyższej regulacji ustawy uzyskanie uprawnień instruktorskich jest obwarowane jednoznacznym i kategorycznym warunkiem niekaralności za wskazane powyżej rodzaje czynów stypizowanych w kodeksie.

Organ następnie podał, że w aktach administracyjnych sprawy, obok dokumentacji związanej z wpisem do ewidencji instruktorów nauki jazdy, znajdował

się dokument urzędowy jakim jest informacja o osobie z Krajowego Rejestru Karnego. W dokumencie tym obok danych osobowych J.M. wskazano, jaki sąd wydał wyrok karny skazujący (Sąd Rejonowy w [...]), datę wydania wyroku i datę uprawomocnienia się orzeczenia (odpowiednio [...] lipiec 2014 r. i 12 sierpień 2014 r.), sygnaturę akt sprawy karnej [...], kwalifikację prawną czynu oraz podstawę prawną orzeczonych kar, środków karnych kompensacyjnych i zabezpieczających, dozoru kuratora, nałożonych obowiązków, warunków umorzenia postępowania karnego, orzeczone kary, środki karne, kompensacyjne, okres na jaki zawieszono wykonanie kary oraz informacje dotyczące wykonania orzeczonych kar i środków karnych. W aktach sprawy znajduje się ponadto wyrok Sądu Rejonowego Wydział Karny w [...] z dnia [...] lipca 2014 r. sygn. akt. [...], w którym oskarżonego J.M. uznał za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu.

W ocenie Kolegium z powyższych dokumentów w sposób jednoznaczny wynika, że skarżący J.M. został prawomocnie skazany za popełnienie przestępstwa z art. 197 § 2 k.k., czyli za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Jednocześnie z informacji o osobie z Krajowego Rejestru Karnego wynika, że strona skarżąca została za przestępstwo została skazana na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres lat dwóch. Nadto wymierzono jej karę grzywny w wysokości 50 stawek po 10 złotych oraz nałożono obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej. Skarżący jak wynika z zapisów wskazanego dokumenty uiścił grzywnę oraz wykonał obowiązek przeproszenia pokrzywdzonej.

Powołując się na orzecznictwo organ II instancji podkreślił, że ustawodawca już z racji samego skazania prawomocnym wyrokiem za określone przestępstwa wywodzi pewne skutki prawne i są to skutki ustawowe. Nie jest tu wymagane orzeczenie sądowe orzekające np. zakaz wykonywania określonego zawodu. Osoby karane nie mogą bowiem wykonywać określonych zawodów, bądź prowadzić określonej działalności gospodarczej i przypadek skarżącego nie jest jedynym przewidzianym przez ustawodawcę. Wystarczy sam fakt prawomocnego skazania za określonego rodzaju przestępstwo i z niego ustawodawca wywodzi dalsze skutki, prowadzące do pozbawienia możliwości wykonywania danego zawodu/działalności. Skutek tego rodzaju wynika zatem nie bezpośrednio z wyroku sądowego, ale z mocy samej ustawy.

Zdaniem Kolegium fakt, że decyzja starosty jest decyzją związaną oznacza, iż w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w przepisie, starosta nie ma możliwości wyboru rozstrzygnięcia, tylko ma obowiązek wydać decyzję o skreśleniu z ewidencji instruktorów nauki jazdy, co też nastąpiło. W ocenie Kolegium w niniejszej sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 33 ust. 1 u.k.p., art. 46 ust. 1 pkt 2 u.k.p., ani też innych przepisów, uzasadniających uwzględnienie odwołania.

J.M. wniósł do WSA w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższą decyzję zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, które spowodowało także błąd w ustaleniach faktycznych, polegające na zebraniu, rozpatrzeniu oraz dokonaniu przez ten organ oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z art. 7, 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a., w szczególności przez brak zgromadzenia dowodów czy też brak samodzielnego ustalenia, że na dzień wydana zaskarżonej decyzji skarżący nie był i nie jest osobą karaną, gdyż w sensie formalnoprawnym z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe a wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych (art. 106 k.k.).Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o "zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Starosty z dnia [...] marca 2016 r. i umorzenie postępowania". W uzasadnieniu skargi J.M. podniósł, że zgodnie z art. 76 § 1 k.k. skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Wyrok uprawomocnił się 12 sierpnia 2014 r., a okres warunkowego zawieszenia wykonania kary określono na 2 lata. Oznacza to, iż do zatarcia skazania doszło już z dniem 13 lutego 2017 r. Od tego momentu nie można twierdzić, że jest on osobą karaną.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadminstracji pod względem legalności w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Starosty o skreśleniu skarżącego z ewidencji instruktorów nauki jazdy prowadzonej przez Starostę w zakresie kategorii "A, B, BE, C, Ce, D, DE, i T". Materialnoprawną podstawę powyższych decyzji stanowił art. 46 ust. 1 pkt 2 u.k.p. stanowiący, iż starosta skreśla instruktora z ewidencji instruktorów w przypadku niespełniania przez niego co najmniej jednego z wymagań określonych w art. 33 ust. 1 pkt 2-8 u.k.p., a to w związku z ustaleniem, iż skarżący został skazany prawomocnym Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] lipca 2014 r., sygn. akt [...] za przestępstwa z art. 197 § 2 k.k., polegające "na doprowadzeniu innej osoby do poddania się innej czynności seksualnej", stanowiący czyn stypizowany w rozdziale XXV "Przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności". W myśl bowiem art. 33 ust. 1 pkt 8 lit. f u.k.p. instruktorem jest osoba, która nie była skazana prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wolności seksualnej i obyczajności. Fakt skazania skarżącego za wspomniany czyn oraz jego kwalifikacja prawna jako przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i obyczajności nie budziły żadnych wątpliwości w świetle znajdujących się w aktach sprawy informacji z Krajowego Rejestru Karnego i opisanego powyżej wyroku. Istota sporu sprowadza się natomiast do kwestii czy organ odwoławczy ponownie rozpoznając sprawę po uchyleniu decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. przez Wojewódzki Sąd Administracyjnych w Gorzowie Wielkopolskim prawomocnym wyrokiem z dnia 30 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Go 737/16, podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i do załatwienia sprawy oraz w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy, a następnie ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona, stosownie do art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które zgodnie z art. 140 k.p.a. mają zastosowanie w postępowaniu odwoławczym, w odniesieniu do okoliczności, czy prawomocne skazanie, które było podstawą rozstrzygnięcia uległo zatarciu. Stosownie do art. 106 k.k. z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe; wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych. Uznanie skazania za niebyłe tworzy fikcję prawną, iż skazany nie był w ogóle karany, mimo że taki fakt w rzeczywistości miał miejsce. Uznanie skazania za niebyłe przywraca skazanemu status niekaranego; wymazany zostaje w sferze prawnej fakt skazania. Likwiduje ono następstwa skazania w zakresie ograniczenia praw skazanego. Jest ono oznaką osobistej rehabilitacji sprawcy, który zostaje ponownie zintegrowany w wykonywaniu swoich. Skazany zostaje zwolniony z ponoszenia skutków skazania, a wobec tego nie można stosować wobec niego żadnych ograniczeń, wiążących się ze skazaniem. Następuje to z chwilą zatarcia skazania. Wprawdzie ze zwrotu "skazanie uważa się za niebyłe" nie wynika, że ma być za takie uważane na przyszłość, lecz nie może być interpretowane w ten sposób, że skazanie uważa się za niebyłe także z mocą wsteczną. Uznanie skazania za niebyłe należy rozumieć jako fikcję prawną, że skazany nie był w ogóle karany; jest on niekarany w obliczu prawa. Następstwem zatarcia skazania jest ustanie prawnych konsekwencji skazania. Zatracie skazania wywołuje skutki w tych wszystkich sferach, w których określone następstwa wywoływało skazanie, w tym również w sferze stosunków administracyjnoprawnych (por. R. Stefański, K.k. Komentarz, C.H. Beck 2019, t. 51 i 53 art. 106 i powołane tamże piśmiennictwo, wyrok NSA z dnia 25 marca1981 r., SA 353/81, OSNA 1981, Nr 1, poz. 26 z glosą S. Rakowskiego, OSPiKA 1982, Nr 1–2, poz. 21 ). Stąd w orzecznictwie podkreśla się, iż zatarcie skazania za przestępstwo, które uniemożliwia bycie instruktorem nauki jazdy, stanowi przeszkodę do wykreślenia takiej osoby z ewidencji instruktorów jazdy na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2 u.k.p. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 lipca 2016 r., III SA/Po 74/16, wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 listopada 2014 r., III SA/Kr 1307/14). Tożsame stanowisko judykatura zajmuje w odniesieniu do diagnostów czy przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 listopada 2019 r. , II SA/Ol 734/19, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 24 listopada 2014 r., IV SA/Po 269/15). Jedynie w odniesieniu do zawodów szczególnego zaufania publicznego, badając spełnienie przesłanki dawania rękojmi należytego wykonywania obowiązków albo zawodu przyjmuje się, iż okoliczność zatarcia skazania nie oznacza, iż czyn nie został popełniony, a wyrok skazujący nie został wydany (por. wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2014 r., II GSK 279/13, wyrok NSA z dnia 2 września 2015 r., II GSK 1840/14). Taka jednak przesłanka nie jest przewidziana w art. 33 ust. 1 u.k.p w odniesieniu do instruktorów nauki jazdy. Stosownie do art. 76 § 1 k.k. skazanie ulega zatarciu z mocy prawa z upływem 6 miesięcy od zakończenia okresu próby. Przy czym jeżeli wobec skazanego orzeczono grzywnę, środek karny, przepadek lub środek kompensacyjny, zatarcie skazania nie może nastąpić przed ich wykonaniem, darowaniem albo przedawnieniem ich wykonania (art. 76 § 2 k.k.). W razie skazania na grzywnę zatarcie skazania następuje z mocy prawa z upływem roku od wykonania lub darowania kary albo od przedawnienia jej wykonania (art. 107 § 4a k.k.). Analiza powyższych przepisów oraz informacji z Krajowego Rejestru Karnego, opisanych na wstępie uzasadnienia wskazuje – jak słusznie zarzuca skarżący - iż rzeczywiście w chwili podejmowania zaskarżonej decyzji mogło dojść do zatarcia skazania skarżącego za przestępstwo stanowiące podstawę do wykreślenia go z ewidencji instruktorów, chyba, że zarządzono mu wykonanie kary (art. 75 k.k.) albo po rozpoczęciu, lecz przed upływem okresu wymaganego do zatarcia skazania ponownie popełnił przestępstwo, wówczas bowiem – zgodnie z art. 108 k.k. - dopuszczalne jest tylko jednoczesne zatarcie wszystkich skazań. Kwestię tą Samorządowe Kolegium Odwoławcze – orzekając po ponad trzech latach od wydania poprzedniej decyzji - powinno było zbadać zwracając się o aktualną informację z Krajowego Rejestru Karnego, gdyż organ administracji samodzielnie nie jest uprawniony do stwierdzenia czy doszło do zatarcia skazania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 lipca 2019 r., VI SA/Wa 583/19). Zadaniem organu odwoławczego jest uwzględnienie zmian stanu faktycznego po wydaniu decyzji przez organ I instancji, a przed wydaniem decyzji w postępowaniu odwoławczym (por. wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2019 I OSK 1682/17, wyrok NSA z dnia 21 czerwca 1988 r., sygn. akt SA/Lu 151/88, ONSA 1988, nr 2, poz. 72). Mając na uwadze pozycję ustrojową sądów administracyjnych, badających co do zasady pod względem legalności działalność organów administracji, Sąd w kontrolowanej sprawie nie był uprawniony do uzupełnienia postępowania dowodowego w odniesieniu do tak istotnej dla sprawy okoliczności, zastępując w tym zakresie organ odwoławczy. Na przeszkodzie badania sprawy w tym aspekcie nie stały wydane w niniejszej sprawie, a powołane powyżej wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. i NSA, którymi organ odwoławczy był związany na podstawie art. 153 p.p.s.a. Odnosiły się one jedynie do prawidłowości decyzji kasatoryjnej oraz do stanu faktycznego istniejącego w chwili wydawania decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. Znamienne jest, że organ odwoławczy pochylił się nad kwestią zatarcia skazania w 2016 r., kiedy jeszcze ono nie zaktualizowało się z mocy prawa w świetle art. 76 § 1 k.k., a kwestię tą całkowicie pominął, rozpoznając ponownie sprawę w 2019 r., kiedy to zatarcie mogło już nastąpić. W istocie więc – co należy wyraźnie podkreślić - wadliwa decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r. uchylająca decyzję organu I instancji może doprowadzić do sytuacji, że skarżący uniknie konsekwencji administracyjnej przewidzianej w art. 46 ust. 1 pkt 2 u.k.p., tj. skreślenia go z ewidencji instruktorów, mimo popełnienia czynu z art. 197 § 2 k.k.

Mając na uwadze powyższe naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.) - uchylił zaskarżoną decyzję (pkt I wyroku). Ponownie rozpoznając sprawę organ odwoławczy uwzględni powyższą ocenę prawną oraz wskazania co do dalszego postępowania, w szczególności wystąpi o informację do Krajowego Rejestru Karnego w celu ustalenia, czy nastąpiło zatarcie skazania skarżącego za przestępstwo, które stanowiło podstawę do wykreślenie go z ewidencji instruktorów. Rozstrzygniecie o kosztach postępowania (pkt II wyroku) znajduje uzasadnienie w dyspozycji art. 200 i 205 § 1 p.p.s.a. Koszty jakie poniósł skarżący sprowadzają się do wpisu od skargi w wysokości 200 zł, ustalonego z zgodnie z § 2 ust. 4 rozporządzenia RM z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U nr 221, poz. 2193 ze zm.).