Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 856/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2013-11-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 53 ust. 4 pkt 6 i 8, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
article: art. 20 ust. 4 pkt 6, art. 33 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 627
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody - tekst jednolity.
article: art. 151, art. 153, art. 190
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Jezielska Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Protokolant st. sekretarz sądowy Jakub Borowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2013r. sprawy ze skargi Parku A na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]", Nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Po rozpatrzeniu wniosku L.P. o ustalenie warunków zabudowy, Burmistrz Miasta i Gminy decyzją z dnia [...] ustalił warunki zabudowy na działce nr [...], obr. geodezyjny I., gmina R. dla zamierzenia związanego z budową budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4, art. 61 ust. 1 i 5, art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 647) zwanej dalej: u.p.z.p., przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) zwane dalej: rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r. W decyzji określono intensywność zabudowy działki nie większą niż 3,3%, nieprzekraczalną linię zabudowy w odległości 23 m od granicy drogi wewnętrznej, szerokość elewacji frontowej budynku 17 m (z tolerancją 20%), wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku od poziomu terenu do okapu 3,5 m, dach dwuspadowy, symetryczny o wysokości 8,3 m liczonej od poziomu terenu przy wejściu budynku do kalenicy.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że projekt decyzji został uzgodniony z Regionalną Dyrekcją Ochrony Środowiska oraz Starostą Powiatu w zakresie ochrony gatunków rolnych i leśnych. Wnioskowana działka nie wymagała uzgodnienia w zakresie przeznaczenia terenów rolnych na cele nierolnicze. Wskazano, że działka jest położona na obszarze Parku Krajobrazowego, jak również na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] oraz na obszarze o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000 [...]. Z ustaleń organu wynika jednak, że przedsięwzięcie polegające na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000.

Od decyzji tej Park Krajobrazowy wniósł odwołanie podnosząc, że lokalizacja przedmiotowej inwestycji jest sprzeczna z zapisami Planu Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego z uwagi na położenie działki nr [...], obr. geodezyjny I. w strefie IE (uchwała Nr XIX/368/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 28 sierpnia 2012 r. w sprawie ustanowienia Planu Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego). Zdaniem przedstawiciela Parku uzgodnienie RDOŚ z dnia [...], które odnosi się do obszarów Natura 2000 w aktualnej sytuacji prawnej, jest niezgodne z obowiązującymi zapisami Planu Ochrony. Wobec planowanej zabudowy na sąsiednich działkach nr [...] i [...] oraz już zrealizowanej zabudowie przez ustalenie warunków zabudowy na działkach [...] i [...] w sposób nieplanowany, organ prowadzący i uzgadniający degradują tereny cenne przyrodniczo.

Odwołanie zostało wniesione również przez Stowarzyszenie A. W uzasadnieniu podniesiono, że przedmiotowa zabudowa w projektowanym miejscu zmieni w sposób nieodwracalny otwarty polno - pastwiskowy krajobraz polany w pobliżu małej śródleśnej osady K. w obrębie I. Jej realizacja zniszczy walory krajobrazowe w centralnej, leśnej części Parku w sąsiedztwie jeziora B., które powinny być chronione. Zdaniem Stowarzyszenia, lokalizacja inwestycji w przedmiotowym miejscu dotyczy gruntów nieprzeznaczonych pod budownictwo, lecz rolnych o dużych wartościach przyrodniczych. Są to cenne zbiorowiska trawiaste pośród siedlisk obszarów Natura 2000, wśród której jest wiele gatunków chronionych. Stąd w świetle obowiązujących przepisów Planu Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego z 2012 r., na terenie planowanej inwestycji niedopuszczalna jest realizacja nowego budownictwa.

Decyzją z dnia [...], nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, że zostały spełnione przesłanki określone w treści art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Przedmiotowa działka nr [...] położona w obr. I. gm. R. posiada dostęp do drogi publicznej poprzez drogę wewnętrzną, wnioskodawca zamierza podłączyć budynek do sieci energetycznej, ścieki doprowadzać do szczelnego zbiornika bezodpływowego na terenie działki, a w przyszłości do gminnej kanalizacji sanitarnej, natomiast wodę będzie pobierał z ujęcia własnego. Działka objęta wnioskiem składa się z użytków oznaczonych jako R IVb, R VI, w związku z tym zgodnie z ustawą z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz.U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. W celu ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanej inwestycji przeprowadzona została analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa wart. 61 ust. 1 - 5 u.p.z.p. na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W niniejszej sprawie granice obszaru analizowanego wyznaczono na mapie w skali 1: 1000 w odległości trzykrotnej szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Z przeprowadzonej analizy wynika, że została zachowana kontynuacja funkcji istniejącej w obszarze analizowanym. Organ I instancji dokonał również wyliczenia wskaźników, o których mowa w powołanym rozporządzeniu z dnia 26 sierpnia 2003 r. dla budynków, które znalazły się w obszarze analizowanym (wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, wysokość budynku, szerokość elewacji frontowej, geometria dachu). Stosownie do przeprowadzonej analizy inwestycja spełnia warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. dotyczący zabudowy co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej, która pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników zabudowy.

Kolegium wskazało również, że postanowieniem z dnia [...], działający z upoważnienia Starosty Naczelnik Wydziału Geodezji, Kartografii, Katastru oraz Gospodarki Nieruchomościami, uzgodnił przedstawiony projekt decyzji w zakresie ochrony gruntów rolnych. Z kolei postanowieniem z dnia [...]. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska uzgodnił projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr [...], obręb I. W wydanym postanowieniu organ współdziałający obszernie odniósł się do zgodności wnioskowanej inwestycji z przepisami o ochronie przyrody, zwłaszcza zaś z rozporządzeniem nr 9 Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Odnosząc się do zarzutów dotyczących sprzeczności planowanej inwestycji z uchwałą Nr XIX/368/12 Sejmiku Województwa Warmińsko-Mazurskiego z dnia 28 sierpnia 2012 r. w sprawie ustanowienia Planu Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego, Kolegium nie stwierdziło, aby w tym zakresie decyzja organu I instancji naruszała przepisy odrębne, bowiem z treści art. 20 ust. 4 pkt 6 ustawy o ochronie przyrody nie można wywieść, że ustalenia planu ochrony parku mają moc wiążąca przy wydaniu decyzji o warunkach zabudowy, a zatem aby ta norma stanowiła przepis odrębny w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Na tę decyzję Park Krajobrazowy (dalej zwanego: PK) wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie domagając się jej uchylenia oraz decyzji ją poprzedzającej. W uzasadnieniu podniesiono, że organy badając niniejszą sprawę nie ustosunkowały się do argumentów PK w kwestii gatunków chronionych występujących na terenie planowanej inwestycji. RDOŚ w swoim uzgodnieniu stwierdził jedynie, że na podstawie informacji Parku Krajobrazowego nie jest w stanie stwierdzić jaką funkcję spełnia dany teren dla wskazanych gatunków i czy zaobserwowane gatunki były na działce, na której planowana jest inwestycja. Podniesiono również, że nie została zwrócona uwaga na zapis w Rozdziale 7 § 7 Planu Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego mówiący, że w przypadku braku miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, ustalenia te dotyczą również decyzji o warunkach zabudowy.

Strona skarżąca wskazała nadto, że realizacja planowanej inwestycji jest niezgodna z celami ochrony Parku Krajobrazowego i przyczyni się do znacznej degradacji walorów krajobrazowych w rejonie jeziora B. Jest to niedopuszczalne na terenie parku krajobrazowego w świetle zapisów art. 5 pkt 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 627 ze zm.). Poza tym teren planowanej inwestycji znajduje się w strefie IE, dla której w Rozdziale 7 § 7 Planu Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego zapisano, że nie dopuszcza się wyznaczania nowych siedlisk budowlanych. Strona skarżąca podniosła również, że działka inwestora, to teren żerowania ptaków drapieżnych, ściśle chronionych, jak również szlak migracyjny dużych ssaków i płazów. Zrealizowanie tej inwestycji uniemożliwi swobodny dostęp do wody zwierzętom dziko żyjącym, co jest sprzeczne z art. 33, art. 117 i art. 119 ustawy o ochronie przyrody.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z 12 listopada 2013 r. uczestnik postępowania – L.O. wniósł o oddalenie skargi opisując szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania uzgodnieniowego z Generalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska (dalej: GDOŚ), którego uzgodnienia również były kwestionowane przez PK w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podniósł, że w opinii GDOŚ wyrażonej w postanowieniu z dnia [...] nr [...] można przyjąć, że z uwagi z uwagi na cel planowanego przedsięwzięcia, jego charakter, a także lokalizację, nie stanowi ono zamierzenia, które niesie ze sobą ryzyko naruszenia założeń ochrony obszarów Natura 2000 [...] oraz Natura 2000 [...]. Planowane zamierzenie inwestycyjne polega na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenach, na których występuje już zabudowa mieszkaniowa. Planowana realizacja zamierzenia inwestycyjnego nie narusza obowiązującego na terenie Parku Krajobrazowego katalogu zakazów, o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Wojewody Warmińsko - Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, przy czym przedsięwzięcie inne niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, może wymagać przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, jeżeli może znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, a nie jest bezpośrednio związane z ochroną tego obszaru lub nie wynika z tej ochrony. W takim przypadku ocena oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 dokonywana będzie w ramach procedury określonej w rozdziale 5 działu V (art. 96-103) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. Nr 199, poz. 1227, ze zm.) dalej zwanej: ustawą o informacji o środowisku. Obowiązek przeprowadzenia takiej oceny oddziaływania na środowisko może zostać nałożony przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska na podstawie art. 97 ust. 1 ww. ustawy. Organ ten, wskazał uczestnik postępowania, w oparciu o przedłożone kopie trzech ekspertyz dotyczących oddziaływania planowanej do realizacji inwestycji na stan obszaru specjalnej ochrony Natura 2000 [...] oraz stan projektowanego specjalnego obszaru Natura 2000 [...] stwierdził, że planowane zamierzenie przy zachowaniu odpowiednich założeń technologicznych oraz terminów wynikających z przepisów prawa nie wpłynie negatywnie na gatunki i siedliska przyrodnicze, poprzez wykonanie prac poza okresem lęgowym. Stanowisko to zostało potwierdzone ostatecznie w wyroku NSA z dnia 8 lipca 2011 r. (sygn. akt II OSK 1587/10), który uchylił poprzedni wyrok sądu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Po ponownym rozpoznaniu sprawy WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. (sygn. IV SA/Wa 1377/110) oddaliło skargę Parku Krajobrazowego na uzgodnienie warunków zabudowy dla uczestnika postępowania.

Zatem realizacja inwestycji nie uniemożliwi ptakom żerowania na działce inwestora i działkach sąsiednich, które są już zabudowane. W ocenie uczestnika postępowania, kolejna skarga PK jest próbą zmierzającą do udaremnienia legalnego przedsięwzięcia inwestycyjnego na wskazanym terenie mimo, że we wcześniejszych postępowaniach administracyjnych i sądowych nie stwierdzono aby planowana inwestycja zagrażała przyrodzie na wskazanym terenie.

Na rozprawie w dniu 21 listopada 2013 r. przedstawiciel skarżącego Parku podniósł, że teren działki nr [...] wraz z działkami sąsiadującymi jest terenem określanym jako M., na której obowiązuje studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego gminy R. uchwalone w 1999 r., dla którego przewiduje się kierunek rozwoju jako terenów rolnych. Podkreśla, że gdyby pracowano nad przygotowaniem planu zagospodarowania przestrzennego tego terenu o obszarze ok. 4 ha, to musiałby on być zgodny z zapisami Planu Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego. Wskazała, że wszystkie orzeczenia sądów powołane przez uczestnika postępowania zapadły przed uchwaleniem Planu Ochrony MPK co miało miejsce w dniu 28 sierpnia 2012 r.

Z kolei pełnomocnik uczestnika postępowania wskazał podczas rozprawy, że studium uwarunkowań nie stanowi źródła prawa, zaś z przedłożonej przez niego mapy terenu określanego jako M., która ma obszar ok. 40 ha wynika, że jest już terenem zabudowanym., przy czym wszystkie działki znajdujące się na tym terenie zostały ogrodzone płotami o wysokości ok. 2 m. Zabudowa działki inwestora nie zakłóci nadto możliwości dotarcia zwierzyny do wody, gdyż działka ta kończy się wysoką skarpą oraz występuje wysoki brzeg do strony jeziora B., zatem twierdzenie Dyrektora Parku w tym zakresie jest nietrafne. Wyjaśnił również, że przedłożone na wcześniejszych etapach postępowania środowiskowego przez inwestora ekspertyzy są dokumentami prywatnymi, gdyż Park Krajobrazowy nie przedłożył żadnej własnej ekspertyzy w tym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy

(art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) zwanej dalej: ustawą ppsa.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

Stan faktyczny sprawy Sąd ocenia na podstawie akt sprawy administracyjnej - art. 133 § 1 ustawy ppsa. Dodać także należy, iż stosownie do art. 106 § 3 ustawy ppsa. sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużania postępowania w sprawie. Jak wskazano w wyroku NSA z dnia 6 października 2005r. sygn. akt II GSK 164/05, opublikowanego ONSAiWSA Nr 2/2006, poz. 45, celem postępowania dowodowego, o jakim mowa w art. 106 § 3 ustawy ppsa, nie jest jednak ustalenie stanu faktycznego w sprawie (sprzeciwia się temu funkcja kasacyjna sądu), lecz ocena, czy orzekające organy ustaliły stan faktyczny sprawy zgodnie z zasadami obowiązującymi w procedurze administracyjnej i czy dokonały prawidłowej subsumcji stanu faktycznego z przepisami prawa.

Przeprowadzona w tym zakresie przez Sąd kontrola skarżonej decyzji wykazała, że odpowiada ona wymogom prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi w rzeczonej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...], którą działający z upoważnienia Burmistrza Miasta i Gminy Kierownik Referatu Zagospodarowania Przestrzennego, Gospodarki Gruntami i Ochrony Środowiska Urzędu Miasta i Gminy w R. ustalił na wniosek L.O. warunki zabudowy na działce nr [...] w obrębie geodezyjnym I., gm. R., dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego. Podejmując takie rozstrzygniecie Kolegium skorzystało z przysługującego uprawnienia wynikającego z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodek postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071, ze zm) dalej zwana: kpa. oraz przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz.U. z 2012 r. poz. 647) zwanej dalej: u.p.z.p. stanowiących materialno-prawną podstawę rozstrzygnięcia w rzeczonej sprawie wraz z przepisami ustawy z dnia 14 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz.U. z 2013 r. poz. 627, ze zm) zwanej dalej: u.o.p.

Stosownie do art. 59 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną wymaga każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Niesporną w sprawie pozostaje okoliczność, że dla terenu objętego wnioskiem nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie zaś z art. 61 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych lub leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzeniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Brak spełnienia którejkolwiek z przesłanek określonych w tym przepisie skutkuje odmową ustalenia warunków zabudowy. Jednakże jak wynika z nadesłanych akt sprawy oraz przeprowadzonej analizy w zakresie funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania nowej zabudowy planowane zamierzenie inwestycyjne odpowiada cechom zabudowy istniejącej w terenie analizowanym, jak również spełnione zostały wszystkie przesłanki wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. W ocenie Sądu organy orzekające w tej sprawie dokonały prawidłowych i zgodnych z ww. przepisem ustaleń oraz oceny prawnej w zakresie spełnienia wymagań wynikających z przytoczonego przepisu.

Poza sporem pozostaje okoliczność, że działka inwestora o nr [...] posiada dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną, budynek podłączony zostanie do sieci energetycznej, ścieki odprowadzane będą do szczelnego zbiornika bezodpływowego na terenie działki, a w przyszłości do gminnej kanalizacji sanitarnej, natomiast woda będzie pobierana z ujęcia własnego. Nadto działka składa się z użytków oznaczonych jako R IVb, R VI, w związku z czym zgodnie z zapisami ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze i nieleśne. Także przeprowadzona w sprawie analiza funkcji oraz cech zabudowy została sporządzona z poszanowaniem zapisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) zwanego dalej: rozporządzeniem z 26 sierpnia 2003 r. w granicach obszaru analizowanego wyznaczonego na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m ( § 3 ust. 2 cyt. rozporządzenia). Z tak wyznaczonego obszaru analizowanego wynika, że znajdują się w nim działki zabudowane o nr: [...], których zabudowa pozwoliła na określenie wskaźników niezbędnych dla zabudowy na działce inwestora. Kontrola tych wskaźników oraz zachowane odległości wskazują, że planowana zabudowa będzie stanowiła kontynuację zabudowy istniejącej w obszarze analizowanym.

Nadto przed wydaniem decyzji w sprawie organ uzyskał stosowne uzgodnienia w trybie art. 53 ust. 4 pkt 6 i 8 u.p.z.p., bowiem postanowieniem z dnia [...] Starosta uzgodnił ww. inwestycję w zakresie dotyczącym ochrony gruntów rolnych, zaś Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] uzgodnił warunki zabudowy dla wskazanego zamierzenia inwestycyjnego w zakresie obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody.

Istota sporu pomiędzy skarżącym Parkiem Krajobrazowym a organem odwoławczym sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy przy wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy zostały zachowane przepisy odrębne tj. czy spełniona została przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. Skarżący zarzucił bowiem, że nie zostały zachowane wymogi wynikające z ustawy o ochronie przyrody, skoro organ uzgadniający RDOŚ nie ustosunkował się do argumentów Parku w kwestii gatunków chronionych występujących na wskazanym terenie, a jedynie oparł się na wcześniejszym stanowisku GDOŚ wypowiedzianym w tej sprawie, zaś zasada przezorności określona w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska winna skutkować podjęciem stosownych działań, gdyż jeśli ktoś podejmuje działanie, którego negatywne oddziaływanie na środowisko nie jest jeszcze w pełni rozpoznane, jest obowiązany kierując się przezornością, podjąć wszelkie możliwe środki zapobiegawcze. Nadto nie zwrócono uwagi, że decyzja ustalająca warunki zabudowy określa te warunki dla terenu, który stosownie do art. 20 ust. 4 pkt 6 u.o.p. jest objęty planem ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego dla którego zapis dla strefy IE nie dopuszcza wyznaczania nowych siedlisk budowlanych.

W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że nieruchomość, dla której ustalone zostały warunki zabudowy jest położona na obszarze Parku Krajobrazowego oraz na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 [...] kod obszaru [...], jak również obszarze o znaczeniu dla Wspólnoty Natura 2000 [...] kod obszaru [...].

W błędnym jednak pozostaje przekonaniu skarżący, że wydana decyzja narusza art. 20 ust. 4 pkt 6 u.o.p. zgodnie z którym plan ochrony parku krajobrazowego zawiera ustalenia dla studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, planów zagospodarowania przestrzennego województw oraz planów zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej dotyczące eliminacji lub ograniczenia zagrożeń wewnętrznych i zewnętrznych. Powyższy zapis oznacza, że uchwalony uchwałą Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia 28 sierpnia 2012 r. nr XIX/368/12 Plan Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego (opublikowany w Dz. Urz. Woj. Warm.-Maz. z 2012r. poz. 2722) zawiera ustalenia wiążące lecz jedynie dla dokumentów planistycznych nie zaś obowiązujące zapisy przy podejmowaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy. W tym miejscu należy przytoczyć orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym jednoznacznie i jednolicie prezentowane jest stanowisko, że ustalenia zawarte w planie ochrony parku krajobrazowego adresowane są do gmin i wpływają wyłącznie na zapisy dokumentów planistycznych. W sytuacji, gdy ustalenia te nie zostaną zawarte w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, nie mogą stanowić samoistnych zakazów realizacji określonych zamierzeń budowlanych odnoszących bezpośredni skutek w stosunku do obywateli (por. wyrok. WSA w Białymstoku z dnia 24 stycznia 2008 r. sygn. II SA/Bk 793/07, wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 2035/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stanowisko to w pełni podziela Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę i przyjmuje jako własne. Zatem wskazane przez skarżący Park zapisy Planu Ochrony MPK zawierające zapisy dla wskazanego terenu o niedopuszczaniu wyznaczania nowych siedlisk budowlanych nie mogą odnosić skutku w stosunku do obywateli.

Nadto należy także wskazać, że w wyroku NSA z dnia 14 stycznia 2011 r. sygn. II OSK 2035/11 wynika nadto, że zapisy takiego planu ochrony parku krajobrazowego nie stanowią w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przepisów odrębnych, z którymi winna być zgodna decyzja o warunkach zabudowy. Ten pogląd także podziela w pełni Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, bowiem zgodność z przepisami odrębnymi w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. oznacza zgodność z przepisami prawa powszechnie obowiązującego. W orzecznictwie przyjmuje się, że przepisami odrębnymi mogą być także akty prawa miejscowego, które w myśl art. 87 i 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organów, które je ustanowiły (por. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2007 r. sygn. II OSK 943/06, dostępne CBOSA). Do przepisów odrębnych zalicza się regulacje dotyczące ochrony środowiska, przyrody, gruntów rolnych i leśnych, zabytków, uzdrowisk, ochrony granic, obszarów morskich i inne. Nie ulega wątpliwości, że uchwała Sejmiku Województwa Warmińsko - Mazurskiego z dnia 28 sierpnia 2012 r. nr XIX/368/12 w sprawie Planu Ochrony Mazurskiego Parku Krajobrazowego jest aktem prawa miejscowego i zawiera regulacje z zakresu ochrony przyrody. Okoliczność ta nie przesądza jeszcze o tym, że przepisy tego planu ochrony stanowią przepisy odrębne, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z,.p. Ustanowiony uchwałą plan ochrony nie zawiera bowiem przepisów wiążących organy wydające decyzje o warunkach zabudowy, a jedynie organy w trakcie prac planistycznych w zakresie uchwalania planów zagospodarowania przestrzennego czy studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego, co literalnie wynika z brzmienia art. 20 ust. 4 pkt 6 u.o.p. Okoliczności powyższej nie może skutecznie zanegować podnoszona przez skarżący Park zasada skuteczności planu ochrony parku krajobrazowego wynikająca z zapisów rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 12 maja 2005 r. w sprawie sporządzania projektu planu ochrony dla parku narodowego, rezerwatu przyrody i parku krajobrazowego, dokonywania zmian w tym planie oraz ochrony zasobów, tworów i składników przyrody (Dz.U. Nr 94, poz. 794).

W rzeczonej sprawie należy również wskazać skarżącemu, że stosownie do art. 190 zd. 1 ustawy ppsa. sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonana w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny, zaś po myśli art. 153 ustawy ppsa. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w spawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia.

Sądowi z urzędu wiadomym jest, na którą to okoliczność wskazał również inwestor L.O., że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 lipca 2011 r. (sygn. II OSK 1587/10) wypowiedział się w tej sprawie w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000, gdzie na skutek planowanego zmierzenia inwestycyjnego dotyczącego zabudowy działki nr [...] obr. I. budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym prowadzone było przez Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska postępowanie w zakresie oceny tego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. W wyroku tym Sąd wypowiedział stanowisko, że planowane przedsięwzięcie na działce nie jest przedsięwzięciem, które potencjalnie może znacząco oddziaływać na dany obszar Natura 2000, a to oznacza, ż w tym przypadku nie można powoływać się na zasadę przezorności w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie środowiska. Nadto w orzeczeniu tym wskazano, że z przedłożonych przez inwestora trzech opracowań merytorycznych, tj. "Oceny wpływu na środowisko przyrodnicze, na obszarze Natura 2000 [...] i projektowanym obszarze specjalnej ochrony [...] planowanej inwestycji pod budowę budynku mieszkalnego", "Opinia o miejsca lęgowych i miejscach żerowania gatunków ptaków z listy Natura 2000, w tym orła bielika Haliaaetus albicilla, orlika krzykliwego Aquila pomarina i kani rudej Milvus milvus na terenie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, z uwzględnieniem liczebności, wymagań środowiskowych i preferencji pokarmowych" oraz "Prognozy oddziaływania na środowisko dla istniejącej oraz prognozowanej zabudowy terenu części wsi I." należało przyjąć, że takie negatywne oddziaływanie nie ma miejsca w związku z planowaną inwestycją. Zatem ocena prawna zawarta w tym wyroku była wiążąca dla WSA w Warszawie, który ponownie rozpoznając sprawę wyrokiem z dnia 25 października 2011 r. (sygn. akt IV SA/Wa 1377/11) oddalił skargę Parku Krajobrazowego na postanowienie GDOŚ w przedmiocie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Sąd ten uznał, że poczynione ustalenia wskazują na brak przesłanek do nałożenia na inwestora w trybie art. 97 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania tego przedsięwzięcia na obszar Natura 2000 [...] i obszaru Natura 2000 [...]. Ocena w tym zakresie pozostaje wiążąca dla Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, skoro w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy skarżący Park nie wykazał, że planowana inwestycja będzie negatywnie oddziaływała na chroniony obszar. Przeprowadzone przed Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska postępowanie poza stwierdzeniem, że na wskazanym terenie były obserwowane gatunki chronione tj. bielik, orlik krzykliwy, kania ruda i kania czarna ze wskazaniem daty oraz godziny tej obserwacji podanej przez PK nie wskazało czy dane gatunki na tym terenie żerowały, czy jedynie przelatywały nad terenem inwestycji. Z przekazanych informacji przez PK nie można było ustalić jaką faktycznie funkcję spełniał dany teren dla ww. gatunku oraz czy zaobserwowane gatunki zostały na terenie przedmiotowej nieruchomości, czy też tylko w sąsiedztwie tej działki. Bez podania takich informacji organ uzgadniający nie miał możliwości odmowy dokonania uzgodnienia dla planowanej inwestycji, zwłaszcza jeśli na terenie tym są już zlokalizowane inne obiekty budowlane, zaś teren jak wskazał uczestnik postępowania jest w całości ogrodzony wysokimi plotami przez ich właścicieli.

Reasumując przeprowadzona kontrola legalności skarżonej decyzji ustalającej warunki zabudowy dla nieruchomości oznaczonej nr [...] obr. I. gm. R. na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej nie wykazała aby podjęta decyzja naruszała przepisy prawa materialnego regulującego lokalizowanie obiektów budowlanych, w tym dla terenów objętych różnymi formami ochrony przyrody aby doszło do naruszenia art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku