Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 3760/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 1 ust. 1 i 2 pkt 4, art. 2, art. 5 ust. 1, art. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1812
law: Ustawa z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zdzisław Kostka (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka Protokolant starszy asystent sędziego Anita Lewińska-Karwecka po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2019 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 6 września 2018 r. sygn. akt IV SA/Wa 778/18 w sprawie ze skargi A. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania, 2. zasądza od Ministra Inwestycji i Rozwoju na rzecz A. P. kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 6 września 2018 r., sygn. akt IV SA/Wa 778/18, oddalił skargę A. P. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] stycznia 2018 r. w przedmiocie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Wyrok ten został wydany w następujących istotnych okolicznościach faktycznych sprawy.

Wojewoda [...] decyzją z [...] sierpnia 2017 r., powołując się na art. 5 ust. 1 w zw. z art. 2 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych oraz poz. 26 załącznika do tej ustawy, po rozpatrzeniu wniosku [...] S.A. w K. ustalił lokalizację strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej pod nazwą "Budowa linii 400 kV [...]", zatwierdził linie rozgraniczające teren tej inwestycji określone w załączniku nr 1 do decyzji, określił warunki techniczne realizacji inwestycji, wskazując m.in., że obejmować ona obędzie także rozebranie i budowę innych linii elektroenergetycznych, kolidujących zdaniem organu administracji z budowaną linią przesyłową, ograniczył na podstawie art. 22 ust. 1 powołanej ustawy sposób korzystania z nieruchomości, w tym działek nr [...] z obrębu [...] i nr [...] oraz [...] z obrębu [...], stanowiących własność skarżącego, w celu zapewnienia prawa do wejścia na teren nieruchomości dla prowadzenia budowy strategicznej inwestycji, a także prac związanych z budową, przebudową, utrzymaniem, eksploatacją, konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii ciągów, przewodów i urządzeń oraz ustalił termin 120 dni od dnia, w którym decyzja stanie się ostateczna, wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń.

Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołań A. P. i Z. P., decyzją z [...] stycznia 2018 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. w części, która dotyczyła ustalenia terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń (punkt IX decyzji) i w tym zakresie odmówił określenia terminu oraz w pozostałym zakresie utrzymał decyzję w mocy.

Skarżący w skardze podniósł m.in. zarzuty, z których wynikało, że kwestionuje zgodność z prawem przewidzianej w decyzji o lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej rozbiórki i budowy linii elektroenergetycznej 110 kV na działkach nr [...] i [...], twierdząc, że jest to element sieci dystrybucyjnej należącej do [...] S.A. w K., który nie mógł być objęty decyzją o lokalizacji przesyłowej linii elektroenergetycznej. Ponadto podniósł zarzuty, z których m.in. wynika, że twierdził, iż w decyzji organu pierwszej instancji nie określono wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej i ochrony interesów osób trzecich, że decyzję organu odwoławczego wydano z naruszeniem art. 10 § 1 k.p.a., że projekt tej decyzji nie został sporządzony przez jedną z osób wymienionych w art. 8 ust. 2 ustawy o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, że w decyzji organu pierwszej instancji nie określono konkretnych części nieruchomości, co do których decyzja o lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wywoła skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, oraz że organ odwoławczy naruszył art. 8 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy uchylając decyzję organu pierwszej instancji w zakresie terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń i odmawiając ustalenia takiego terminu.

Sąd pierwszej instancji uznał, że zarzuty i argumenty skargi nie podważają legalności zaskarżonej decyzji. Wskazał, że w "wyniku dokonanej analizy materiału dokumentacyjnego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy i treści zaskarżonej decyzji (...) nie stwierdził, aby organ odwoławczy dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i przepisów prawa materialnego będących podstawą zaskarżonej decyzji" oraz z urzędu "nie dopatrzył się w działaniu organu administracji ani naruszenia norm prawa materialnego, ani też naruszenia przepisów postępowania, które uzasadniałyby uwzględnienie skargi".

Następnie Sąd pierwszej instancji uznał za zgodne z prawem rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie dotyczącym ustalenia terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń. Szeroko odwołując się do uzasadnienia wyroku NSA z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 1928/17, stwierdził, że termin wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, o którym stanowi art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, dotyczy nieruchomości, w stosunku do których decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 19 ust. 3 - 5 tej ustawy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi Sądu pierwszej instancji stwierdził, że organ odwoławczy w swojej decyzji bardzo szczegółowo i obszernie odniósł się do wszystkich zarzutów wniesionych odwołań. Podniósł, że wbrew twierdzeniu skarżącego wszystkie będące podstawą do dokonania ustaleń faktycznych dowody zostały przez organ odwoławczy szczegółowo omówione i rozważone. Wskazał, że organ odwoławczy na stronach 19 i 20 decyzji przedstawił argumenty świadczące o dopuszczalności ograniczenia, uregulowanego w art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, korzystania z nieruchomości wchodzących w zakres inwestycji, w tym nieruchomości skarżącego. Również bardzo szczegółowo, zdaniem Sądu pierwszej instancji, organ odwoławczy wyjaśnił, że wprowadzone na podstawie decyzji Wojewody ograniczenia korzystania z nieruchomości, wynikające z art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, zostały nałożone wyłącznie na rzecz inwestora, czyli na rzecz [...] S.A. z siedzibą w K., a więc podmiotu, który złożył wniosek o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, a nie na rzecz innych gestorów sieci ulegających przebudowie w ramach strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, nie miało wpływu na wynik sprawy postępowanie prowadzone z wniosku [...] S.A. w K. w sprawie ustanowienia służebności przesyłu "bowiem ustanowienie służebności przesyłu na rzecz innych przedsiębiorców – innych sieci elektroenergetycznych – jest przedmiotem odrębnego postępowania i nie ma wpływu na postępowanie w sprawie wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, gdyż brak jest tożsamości tych spraw".

Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił, iż w rozpoznawanej sprawie wniosek inwestora o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zawiera wszystkie wymagane elementy określone w art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Sąd wskazał, że decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej ma charakter związany, co oznacza, że w sytuacji, gdy wniosek o ustalenie lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami prawa, to organ administracji jest zobowiązany uwzględnić wniosek i wydać decyzję pozytywną. Zdaniem Sądu pierwszej instancji oznacza to także, że organ administracji jest związany żądaniem zawartym we wniosku i nie może wykroczyć poza jego granice. Inwestor - jak dalej wywiedziono - we wniosku o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej decyduje o przebiegu inwestycji, o wielkości terenu niezbędnego dla realizacji inwestycji, dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych, a następnie techniczno-wykonawczych, mając na uwadze spowodowanie jak najmniejszych uciążliwości dla właścicieli nieruchomości. Odwołując się do orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego Sąd stwierdził, że prawa konstytucyjne chronione nie mają charakteru absolutnego oraz że dopuszczalne jest ze względu na ważny interes publiczny ograniczenie prawa własności.

Dalej Sąd pierwszej instancji stwierdził, że planowana inwestycja mieści się w wykazie strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, określonych w załączniku do ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, w którym jest ona umieszczona pod pozycją nr 26. Tym samym, zdaniem Sądu pierwszej instancji, wniosek inwestora był w świetle obowiązujących przepisów prawa w pełni uprawniony, a ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości skarżącego zostały nałożone w sposób odpowiadający art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Sąd wskazał, że w decyzji Wojewody określono linie rozgraniczające teren inwestycji, które de facto łącznie z określonymi w tej decyzji warunkami technicznymi pozwalają na określenie rzeczywistych powierzchni ograniczenia. Ponadto zauważył, że art. 8 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy nie wymaga od organu administracji określania dodatkowo obszaru obciążenia inwestycją poszczególnych nieruchomości, czy też jego zakresu. Dodatkowo Sąd podał, że organ odwoławczy odniósł się do kwestii oddziaływania nowo budowanej infrastruktury i przedstawił argumentację organu w tym zakresie, odnoszącą się do działek nr [...] i [...].

W ocenie Sądu pierwszej instancji organ odwoławczy prawidłowo ocenił, że Wojewoda zgodnie z prawem zatwierdził linie rozgraniczające teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i wskazał w treści rozstrzygnięcia nieruchomości, w stosunku do których inwestycja wywiera skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, a zakres tych ograniczeń został szczegółowo wskazany przez inwestora we wniosku. W związku z tym uznał za niezasadne stanowisko skarżącego, według którego organ odwoławczy w ogóle nie przeprowadził postępowania odwoławczego w tym zakresie, w tym nie zapoznał się z załączonymi do decyzji Wojewody planami. W ocenie Sądu pierwszej instancji z akt sprawy wynika, że organ odwoławczy dokonał analizy i oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu, ustalone i uwzględnione okoliczności dają podstawę do orzeczenia w decyzji ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości skarżącego i zakresu tego ograniczenia. Stwierdził też, że organ administracji wziął pod uwagę w tym zakresie nie tylko stanowisko inwestora, w którym ustosunkował się on do zgłaszanych przez skarżącego zarzutów, ale również wniesione zastrzeżenia i uwagi skarżącego. W ocenie Sądu pierwszej instancji zarzuty skargi nie mają wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia, bowiem zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji projekt decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji został sporządzony przez osobę, o której mowa w art. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, stosownie do art. 8 ust. 2 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, zaś wydana decyzja zawiera niezbędne elementy, o których mowa w art. 8 ust. 1 tej ustawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji wymóg, o którym mowa w art. 8 ust. 2 powołanej ustawy, dotyczy wyłącznie decyzji wydawanej przez organ pierwszej instancji.

Za niezasadne Sąd pierwszej instancji uznał zarzuty dotyczące niewyjaśnienia sposobu ochrony interesów osób trzecich. W ocenie tego Sądu kwestii tej dotyczy punkt V decyzji organu pierwszej instancji.

W końcu Sąd pierwszej instancji uznał, że nie doszło do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. W tym zakresie stwierdził, że organ odwoławczy pismem z 1 grudnia 2017 r. poinformował strony postępowania o zakończeniu postępowania wyjaśniającego, w tym zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, w terminie 5 dni od otrzymania tego zawiadomienia, zaś pismem z 28 grudnia 2017 r. organ odwoławczy wyznaczył w trybie art. 36 k.p.a. nowy termin rozpatrzenia sprawy do dnia 15 stycznia 2018 r. Ponadto stwierdził, że pomimo nieodebrania pisma z 1 grudnia 2017 r. przez pełnomocnika skarżącego pełnomocnik ten złożył pismo z 4 stycznia 2018 r., w którym wypowiedział się w sprawie zgromadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji oraz że organ odwoławczy odniósł się w zaskarżonej decyzji do tego pisma. Sąd przy tym zaznaczył, że pismo z 1 grudnia 2017 r., aczkolwiek nieodebrane, to zostało doręczone "w trybie zastępczym".

W skardze kasacyjnej skarżący, zaskarżający wyrok Sądu pierwszej instancji w całości, zarzucił naruszenie:

1/ art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 10 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych przez ich błędną wykładnię i oddalenie skargi na decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję, która nie określa konkretnych części nieruchomości, w stosunku do których decyzja wywołuje skutek określony w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy; w ocenie skarżącego prawidłowa wykładnia powołanych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że konieczne jest precyzyjne oznaczenie i określenie części nieruchomości, w stosunku do których decyzja wywołuje skutek określony w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy; podniesiono przy tym, że inwestor domagał się zajęcia jedynie części nieruchomości oraz w różnym zakresie;

2/ art. 8 ust. 2 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych przez jego błędną wykładnię i oddalenie skargi, mimo że projekt zaskarżonej decyzji nie został sporządzony przez jedną z osób wymienionych w powołanym przepisie;

3/ art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych przez błędną jego wykładnię i oddalenie skargi na decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej obejmującą prace związane z uzbrojeniem terenu, w tym dotyczące sieci dystrybucyjnej [...] S.A. w K.; w ocenie skarżącego właściwa wykładnia powołanych przepisów powinna prowadzić do wniosku, że decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej może dotyczyć jedynie inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wraz z niezbędnymi do wykonania robotami budowlanymi;

4/ art. 5 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych przez jego błędną wykładnię i oddalenie skargi na decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję ustalającą lokalizację inwestycji w zakresie sieci dystrybucyjnej [...] S.A. w K., mimo że sieć ta nie ma charakteru sieci przesyłowej oraz mimo że [...] S.A. w K. nie był w sprawie inwestorem; w ocenie skarżącego prawidłowa wykładnia powołanego przepisu powinna prowadzić do wniosku, że decyzję o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej można wydać jedynie na rzecz inwestora;

5/ art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych przez jego błędną wykładnię i oddalenie skargi na decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję ograniczającą sposób korzystania z nieruchomości skarżącego oraz innych uczestników postępowania przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na tych nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej, będących w posiadaniu innego podmiotu niż inwestor, to jest w posiadaniu [...] S.A. w K.; w ocenie skarżącego powołany przepis powinien być wykładany w ten sposób, że dopuszcza wprowadzenie ograniczeń w sposobie korzystania z nieruchomości na wniosek inwestora oraz w odniesieniu do linii przesyłowej;

6/ art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych przez jego błędne zastosowanie i oddalenie skargi na decyzję, którą utrzymano w mocy decyzję, w której nie określono warunków ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej;

7/ art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych przez błędną wykładnię i oddalenie skargi na decyzję, którą odmówiono określenia terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń;

8/ art. 106 § 3 p.p.s.a. przez nieprzeprowadzenie dowodu uzupełniającego z dokumentów załączonych do pisma skarżącego z 3 września 2018 r. na okoliczność tego, że inwestor nie wiedział i nie zgadzał się na objęcie wnioskiem o ustalenie lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej zamierzenia budowlanego podmiotów trzecich, w tym w zakresie budowy sieci dystrybucyjnej na nieruchomościach skarżącego;

9/ art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na przedstawieniu stanu sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym w zakresie doręczenia zawiadomienia organu odwoławczego z 1 grudnia 2017 r. o zakończeniu postępowania i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów; według skarżącego Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że to zawiadomienie zostało skutecznie doręczone jego pełnomocnikowi;

10/ art. 141 § 4 p.p.s.a. polegające na niewłaściwym wyjaśnieniu podstawy prawnej rozstrzygnięcia, w szczególności na tym, że Sąd pierwszej instancji nie ustosunkował się w uzasadnieniu swego wyroku do wskazanych w skardze kasacyjnej zarzutów skargi; zdaniem skarżącego Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 7 k.p.a. przez niezweryfikowanie jaki podmiot będzie rzeczywiście realizował zamierzenie inwestycyjne opisane przez inwestora, w szczególności w zakresie rozbiórki i budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV na działkach [...] i [...] obręb [...] należących do skarżącego oraz przez niewyjaśnienie zasadności lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej w przebiegu zgodnym z wnioskiem inwestora, jakie roboty budowlane są niezbędne do przeprowadzenia w świetle art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, jakie konkretnie części nieruchomości oraz w jakim zakresie i na czyją rzecz będą podlegać ograniczeniom określonym w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, jakie warunki ochrony przeciwpożarowej powinny być spełnione dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej i w jaki sposób mają być chronione interesy osób trzecich; ponadto, zdaniem skarżącego, Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w szczególności ograniczenie postępowania dowodowego do wniosku i twierdzeń inwestora, art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji obejmującej dowolne prace związane z uzbrojeniem terenu, w tym dotyczące sieci dystrybucyjnej [...] S.A. w K., art. 5 ust. 1 powołanej ustawy przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, którą ustalono lokalizację inwestycji w zakresie sieci dystrybucyjnej [...] S.A. w K. w sytuacji, gdy sieć dystrybucyjna tego przedsiębiorstwa nie ma charakteru sieci przesyłowej, a to przedsiębiorstwo nie jest w rozpoznawanej sprawie inwestorem, art. 22 ust. 1 powołanej ustawy przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, którą ograniczono sposób korzystania z nieruchomości skarżącego oraz innych uczestników postępowania przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzanie na nieruchomościach przewodów i urządzeń służących do dystrybucji energii elektrycznej będących w posiadaniu innego podmiotu niż inwestor, to jest [...] S.A. w K., art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 22 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 10 powołanej ustawy przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, która nie określa konkretnych części nieruchomości, w stosunku do których decyzja wywołuje skutek lub skutki określone w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy oraz art. 8 ust. 1 pkt 4 powołanej ustawy przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji nieokreślającej warunków ochrony przeciwpożarowej dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej;

11/ art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonego wyroku w zakresie ustalenia, że decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji z zakresu sieci przesyłowej ma charakter decyzji związanej;

12/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnieniu skargi, mimo naruszenia przez organy administracji obu instancji art. 7 k.p.a. polegającego na tym, że organy te nie podjęły wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; według skarżącego w szczególności nie wyjaśniono jaki podmiot będzie rzeczywiście realizował zamierzenie inwestycyjne określone przez inwestora w zakresie rozbiórki i budowy napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV na należących do skarżącego działkach nr [...] i [...] obręb [...], czy lokalizacja strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej o przebiegu zgodnym z wnioskiem inwestora jest zasadna, jakie roboty budowlane w świetle art. 5 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych są niezbędne, jakie konkretnie części nieruchomości, w jakim zakresie oraz na czyją rzecz będą podlegać ograniczeniom określonym w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, jakie warunki ochrony przeciwpożarowej powinny być spełnione dla strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, czy jest możliwość skablowania istniejącej sieci [...] S.A. w K. w miejscach kolizji z planowaną inwestycją, czy jest możliwe obciążenie nieruchomości lub jej części ograniczeniami, o których mowa w art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych na rzecz [...] S.A. w K. lub w związku z budową innych linii niż przesyłowe, kwestii własności projektowanych linii energetycznych innych niż projektowana linia przesyłowa oraz relacji zachodzących pomiędzy inwestorem oraz [...] S.A. w K. w odniesieniu do infrastruktury elektroenergetycznej, której lokalizacja jest przedmiotem rozpoznawanej sprawy;

13/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił skargi mimo naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 k.p.a.; w ocenie skarżącego naruszenie powołanego przepisu polegało na tym, że uniemożliwiono skarżącemu wypowiedzenie się przed wydaniem decyzji co do zebranych dowodów, gdyż nie doręczono pełnomocnikowi skarżącego zawiadomienia o zebraniu dowodów;

14/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił skargi mimo naruszenia przez organ odwoławczy oraz organ pierwszej instancji art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.; w ocenie skarżącego organy administracji obu instancji nie zebrały i nie rozpatrzyły w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, gdyż zakres postępowania dowodowego ograniczono do wniosku i twierdzeń inwestora oraz zrezygnowano z oceny, czy jakakolwiek okoliczność została udowodniona;

15/ art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił skargi mimo naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że decyzja wydana przez ten organ została wydana z naruszeniem przepisów postępowania.

We wnioskach skargi kasacyjnej zażądano uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Ponadto wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Uczestnik postępowania [...] S.A. w K. w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

Organ administracji wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna opiera się na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych.

Przystępując do oceny zasadności podstaw kasacyjnych po pierwsze, należy zauważyć, że na rozprawie przed NSA skarżący sprostował skargę kasacyjną wyjaśniając, że powołany w niej kilkakrotnie art. 144 § 4 p.p.s.a. to w istocie art. 141 § 4 p.p.s.a., po drugie, trzeba stwierdzić, że znaczna część podstaw kasacyjnych pokrywa się w tym znaczeniu, że różnie sformułowane podstawy kasacyjne w istocie dotyczą takich samych naruszeń prawa.

Mając to na uwadze wskazać należy, że znaczna część zarzutów zawartych w przytoczonych podstawach kasacyjnych dotyczy tego, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do podnoszonej w skardze kwestii, iż zaskarżona decyzja nie dotyczy jedynie ustalenia lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, ale także obejmuje ustalenie lokalizacji inwestycji w zakresie sieci dystrybucyjnej ze wszystkimi tego konsekwencjami, w tym ograniczeniem sposobu korzystania z nieruchomości. Tak ujęte zarzuty zawarte są w podstawach kasacyjnych oznaczanych przez NSA jako trzecia, czwarta, piąta, dziesiąta oraz dwunasta i dotyczą w zasadzie naruszenia art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 4, art. 5 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1812 ze zm.), a także naruszenia przepisów postępowania przed sądem administracyjnym oraz Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie, w jakim dotyczy to wyjaśnienia okoliczności istotnych, zdaniem skarżącego, przy stosowaniu tych przepisów prawa materialnego lub odniesienia się do zarzutów podniesionych w związku z tymi przepisami.

W ocenie NSA tak ujęte podstawy kasacyjne są zasadne, gdyż Sąd pierwszej instancji rzeczywiście w tym zakresie przedstawionej mu sprawy nie rozstrzygnął. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych ustawa określa zasady i warunki przygotowania oraz realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, zaś w myśl art. 1 ust. 2 pkt 4 tej ustawy strategiczna inwestycja w zakresie sieci przesyłowej to zadanie inwestycyjne wraz z wykonywaniem niezbędnych robót budowlanych w rozumieniu ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2017 r. poz. 1332 ze zm.). Zatem, z przepisu zawierającego definicję strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej wynika, że decyzja o ustaleniu lokalizacji takiej inwestycji może dotyczyć także innych robót budowlanych niż budowa tej inwestycji, pod warunkiem jednakże, że są one niezbędne do jej wykonania. W związku z tym Sąd pierwszej instancji powinien był rozważyć, czy roboty budowlane związane z siecią dystrybucyjną są robotami budowlanymi niezbędnymi w rozumieniu art. 1 ust. 1 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Organ odwoławczy w uzasadnieniu swojej decyzji stwierdził, że przebudowa linii elektroenergetycznych, w tym należących do przedsiębiorcy dystrybucyjnego [...] S.A. w K., w uzgodnieniu z właścicielami tych linii, stanowi niezbędne roboty budowlane w znaczeniu art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Skarżący w skardze kasacyjnej takie stanowisko organu administracji zakwestionował. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku oba stanowiska przedstawił i następnie skargę oddalił, z czego można wnosić, że podzielił punkt widzenia organu administracji. Sąd ten jednakże nie wyjaśnił dlaczego zaakceptował pogląd prawny organu administracji, a nie skarżącego. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak wyraźnej oceny prawnej w tym zakresie. Za taką ocenę nie można uznać stwierdzenia, że organ odwoławczy "na stronach 19 i 20 decyzji przedstawił argumenty dopuszczalności ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości uregulowane w art. 22 ust. 1 specustawy przesyłowej na działkach wchodzących w zakres inwestycji, w tym na nieruchomościach skarżącego", że wyjaśnił, iż ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, wynikające z art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych zostały ustalone jedynie na rzecz inwestora oraz że odrębne cywilne postępowanie z wniosku [...] S.A. w K. w sprawie ustanowienia służebności przesyłu nie ma istotnego znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Jak bowiem wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości przez jej właściciela mogą być ustanowione na nieruchomościach objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Pierwszorzędne znaczenie ma zatem to, co zostanie uznane za tego rodzaju inwestycję, czyli w rozpoznawanej sprawy przede wszystkim istotne było rozstrzygnięcie o tym, czy zasadnie zaskarżoną decyzją objęto nieruchomości, na których nie miała być realizowana strategiczna sieć przesyłowa, lecz sieć dystrybucyjna. Do tej kwestii Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku się nie odniósł. Tym samym naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a., w części z której wynika, że obowiązkiem sądu administracyjnego pierwszej instancji jest wyjaśnienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Uchybienie to mogło mieć przy tym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż dotyczy istotnej okoliczności sprawy, mianowicie wynikającego z art. 1 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych ograniczenia stosowania tej ustawy jedynie do strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych oraz niezbędnych robót budowlanych.

Powyższej konstatacji nie podważa ocena, że trafne jest stanowisko Sądu pierwszej instancji odnośnie do tego, kto jest beneficjentem uprawnień wynikających z ograniczeń w korzystaniu z nieruchomości ustalonych na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, jaki jest zakres przestrzenny tych uprawnień oraz jakie znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy ma fakt, iż toczy się odrębne cywilne postępowania z wniosku [...] S.A. w K. w sprawie ustanowienia służebności przesyłu.

Z punktu VIII decyzji organu pierwszej instancji jednoznacznie wynika, że uprawnienia wynikające z ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości ustalonego na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych przysługują inwestorowi, czyli [...] S.A. w K., a nie [...] S.A. w K. Brak jest więc podstaw do twierdzenia zawartego w skardze kasacyjnej, że uprawnienia te zostały przyznane także innym podmiotom. Nie ma też istotnego znaczenia podnoszony w skardze kasacyjnej fakt, że inny podmiot ubiega się o przyznanie uprawnień o podobnej treści na swoją rzecz. Nie jest bowiem wykluczone, aby ta sama nieruchomość została obciążona na rzecz więcej niż jednego podmiotu prawem, które jest związane z budową, przebudową, utrzymaniem, eksploatacją, konserwacją, remontami oraz usuwaniem awarii linii elektroenergetycznej. Odnosząc to do okoliczności rozpoznawanej sprawy nie można wykluczyć, że inwestor strategicznej linii przesyłowej na podstawie zaskarżonej decyzji uzyska takie prawo w zakresie także linii dystrybucyjnej, jeżeli zostanie wykazane, że budowa lub przebudowa tej linii to niezbędne roboty budowlane, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, zaś przedsiębiorstwo dystrybucyjne uzyska takie prawo w ramach służebności przesyłu w odniesieniu do tej samej linii dystrybucyjnej, które po jej wybudowaniu lub przebudowaniu będzie wykorzystywać w celu utrzymania, eksploatacji, konserwacji, remontów oraz usuwania awarii tej linii. Odnosząc się do argumentacji skargi kasacyjnej opartej na uchwale Sądu Najwyższego z 8 kwietnia 2014 r., sygn. akt III CZP 87/13, należy stwierdzić, że nie jest ona przekonująca. Stanowisko przyjęte w tej uchwale nie wyklucza postępowania polegającego na tym, że przedsiębiorca po wybudowaniu linii elektroenergetycznej na podstawie decyzji wydanej w oparciu o art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.) przeniesie własność tego urządzenia na innego przedsiębiorcę, który w związku z tym nabędzie, wynikające z decyzji wydanej na podstawie powołanego przepisu ustawy o gospodarce nieruchomościami, uprawnienie do korzystania z nieruchomości w celu utrzymania, eksploatacji, konserwacji, remontów oraz usuwania awarii tej linii. W uzasadnieniu powołanej uchwały stwierdzono bowiem wprost, że "(n)a uprawnienia w stosunku do wywłaszczonej w ten sposób nieruchomości może się powoływać nie tylko przedsiębiorca wykorzystujący urządzenia przesyłowe, który instalował je w związku z wydaniem decyzji, ale każdy kolejny, który uzyskał do tych urządzeń tytuł i w związku z tym jest odpowiedzialny za ich utrzymanie i eksploatację". Z uwagi na odesłanie do art. 124 ust. 2 i ust. 5 – 8 ustawy o gospodarce nieruchomościami zawarte w art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych pogląd ten można odnieść także do uprawnień nabywanych na podstawie ostatnio powołanego przepisu. Zatem realizacja strategicznej inwestycji w zakresie elektroenergetycznej linii przesyłowej w zakresie, w jakim dotyczy budowy lub przebudowy linii dystrybucyjnych, będących niezbędnymi robotami budowlanymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych, może odbywać się w ten sposób, że jest wykonywana przez przedsiębiorstwo przesyłowe, które wykonany element sieci następnie przekaże przedsiębiorstwu dystrybucyjnemu. Jest też oczywiste, że przedsiębiorstwo przesyłowe wykonując swoje prawa do wykonywania robót budowlanych na cudzym gruncie może się posłużyć innymi podmiotami, w tym przedsiębiorstwem dystrybucyjnym. W związku z tym pozbawione zasadności są podstawy skargi kasacyjnej zawierające zarzuty sprowadzające się do tezy, że zaskarżoną decyzją oraz poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji przyznano uprawnienia innemu podmiotowi niż inwestor oraz że nie wyjaśniono, kto w rzeczywistości będzie wykonywał roboty budowlane związane z linią dystrybucyjną. Należy podkreślić, że nie miały w sprawie istotnego znaczenia okoliczności podnoszone przez skarżącego i związane z posiadaniem, własnością, budową, przebudową, rozbiórką i służebnością przesyłu linii dystrybucyjnych. W ocenie NSA rozpoznającego sprawę istotną kwestią było jedynie to, czy budowę, przebudowę lub rozbiórkę tych linii elektroenergetycznych można było uznać za niezbędne roboty budowlane związane z budową strategicznej linii przesyłowej wymienionej w załączniku do ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 4 tej ustawy. Jeżeli wskazane roboty budowlane przy tych dystrybucyjnych liniach elektroenergetycznych mogły być uznane za niezbędne roboty budowlane w rozumieniu art. 1 ust. 2 pkt 4 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych to mogły one być objęte decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej z wszystkimi tego konsekwencjami, w tym ustanowieniem ograniczeń, o których mowa w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, i to niezależnie od tego, że inny podmiot ubiegał się o ustanowienie w odniesieniu do tych linii służebności przesyłu. Zaakcentować przy tym należy, że uprawnienia wynikające z powołanego art. 22 ust. 1 przysługiwałyby jedynie inwestorowi, co jednak nie oznacza, że nie mógłby on ich wykonywać w ten sposób, że posłużyłby się innymi podmiotami w celu wykonania robót budowlanych dotyczących linii dystrybucyjnych. W związku z tym nie są zasadne podstawy kasacyjne, w których zarzuca się naruszenie przepisów postępowania, polegające na tym, że nie wyjaśniono wskazanych kwestii lub nie odniesiono się do twierdzeń dotyczących tych okoliczności (podstawy kasacyjne ósma, dziesiąta i dwunasta).

Nie są także zasadne podstawy kasacyjne zawierające zarzut naruszenia art. 8 ust. 1 pkt 8 w zw. z art. 22 ust. 1 i w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 10 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych polegającego na tym, że w decyzji o lokalizacji strategicznej inwestycji z zakresu sieci przesyłowych nie określono konkretnych części nieruchomości, w stosunku do których decyzja wywołuje skutek określony w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, a także zarzut naruszenia przepisów postępowania w zakresie, w jakim tej kwestii nie wyjaśniono (podstawy pierwsza oraz część dwunastej). Z powołanych przepisów nie wynika, aby w decyzji o lokalizacji strategicznej inwestycji z zakresu sieci przesyłowych w każdym przypadku określać konkretne części nieruchomości, których własność będzie ograniczona na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Decydujące w tym zakresie znaczenie ma art. 8 ust. 1 pkt 8 powołanej ustawy, w którym stanowi się, że decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej musi zawierać oznaczenie nieruchomości, w stosunku do których decyzja ta ma wywoływać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy. Z przepisu tego nie wynika, aby decyzja ta musiała zawierać oznaczenie konkretnych części nieruchomości, nawet wtedy, gdy inwestor we wniosku o wydanie takiej decyzji, kierując się art. 4 ust. 1 pkt 10 powołanej ustawy wskazał części nieruchomości, w stosunku do których decyzja ma wywołać skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych koniecznym elementem decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej jest zatwierdzenie linii rozgraniczających teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, z kolei według art. 22 ust. 1 powołanej ustawy, ograniczenia w tym przepisie przewidziane są ustanawiane w odniesieniu do nieruchomości objętych decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Zatem, także linie rozgraniczające teren strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej określają "terytorialny" zakres ograniczeń ustanawianych na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Ponadto zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej powinna określać warunki techniczne realizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej. Takie warunki techniczne zostały w rozpoznawanej sprawie ustalone i dotyczą one m.in. szerokości pasa technologicznego w nawiązaniu do przebiegu linii elektroenergetycznych. Ten element decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej także ma znaczenie dla określenia zakresu obciążeń nieruchomości, gdyż wskazuje przebieg linii elektroenergetycznej. Nie zachodzi więc potrzeba dalszego uszczegółowiania zakresu obciążeń nieruchomości przez wskazywanie konkretnych części tych nieruchomości.

Odnosząc się do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 8 ust. 2 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych przez to, że projekt zaskarżonej decyzji nie został sporządzony przez jedną z osób wymienionych w powołanym przepisie (podstawa oznaczona jako druga) stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, iż przepis ten odnosi się do decyzji organu pierwszej instancji. Wskazuje na to cel tego przepisu, którym jest zapewnienie, aby decyzja o specjalistycznym charakterze z zakresu zagospodarowania przestrzennego została przygotowana przez osobę posiadającą odpowiednie w tym zakresie przygotowanie zawodowe. Cel ten odpada w przypadku decyzji organu drugiej instancji, w szczególności o takiej treści, jak w rozpoznawanej sprawie, czyli orzekającej o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji i merytorycznym orzeczeniu jedynie w zakresie, który nie ma istotnego znaczenia dla zagospodarowania przestrzennego (termin wydania nieruchomości).

Zasadne są podstawy kasacyjne, które dotyczą naruszenia prawa materialnego oraz przepisów postępowania w zakresie dotyczącym określenia warunków ochrony przeciwpożarowej (podstawy kasacyjne szósta i część dziesiątej). Warunki takie co prawda zostały określone w punkcie IV decyzji organu pierwszej instancji przez odesłanie do ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz.U. z 2018 r. poz. 620 ze zm.), jednakże Sąd pierwszej instancji w ogóle nie odniósł się do zarzutu skargi, dotyczącego tego zagadnienia. Istotne jest przy tym, że Sąd pierwszej instancji obszernie odniósł się do podobnego zagadnienia podniesionego w skardze, a dotyczącego wymagań odnoszących się do ochrony interesów osób trzecich. W tej sytuacji NSA uznał, że uchybienie Sądu pierwszej instancji polegające na tym, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku brak odniesienia się do zarzutu skargi dotyczącego warunków ochrony przeciwpożarowej mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym zasadne są podstawy kasacyjne, które dotyczą tej kwestii. Nie jest natomiast zasadna podstawa kasacyjna, w której zarzuca się naruszenie przepisów postępowania polegające na nieodniesieniu się do zarzutu skargi nawiązującego do wymagań dotyczących ochrony interesów osób trzecich (podstawa dziesiąta). Takie odniesienie znajduje się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że nie narusza prawa rozstrzygnięcie organu odwoławczego w zakresie terminu wydania nieruchomości. W związku z tym niezasadna jest podstawa kasacyjna, w której zarzucono naruszenie art. 8 ust. 1 pkt 9 ustawy o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (podstawa siódma). W ocenie NSA organ administracji nie ma obowiązku umieszczać w decyzji o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej terminu wydania nieruchomości lub opróżnienia lokali i innych pomieszczeń, gdy decyzja ta ma wywołać jedynie skutek, o którym mowa w art. 22 ust. 1 powołanej ustawy. Wówczas bowiem na właścicielu nieruchomości nie ciąży obowiązek wydania nieruchomości, lecz obowiązek umożliwienia wejścia na teren nieruchomości w celu wykonywania określonych w tym przepisie czynności. Podobnie, jak zauważył Sąd pierwszej instancji, przyjmuje się w orzecznictwie NSA, czego przykładem może być wyrok NSA z 21 listopada 2017 r., sygn. akt II OSK 1928/17.

Zasadne są natomiast podstawy kasacyjne, w których zarzuca się naruszenie przepisów postępowania w nawiązaniu do stwierdzenia Sądu pierwszej instancji, iż zawiadomienie organu odwoławczego z 1 grudnia 2017 r. o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości wypowiedzenia się zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego (podstawy dziewiąta i trzynasta). Taka prawna ocena nie była uzasadniona, gdyż jak wynika z akt sprawy zawiadomienie to zostało wysłane na błędny adres, mianowicie na ul. [...], mimo że pełnomocnik skarżącego podawał adres przy ul. [...]. W związku z tym Sąd pierwszej instancji powinien ponownie ocenić skutki tego wadliwego doręczenia, w szczególności, czy fakt, że pełnomocnikowi skarżącego nie doręczono prawidłowo zawiadomienia z 1 grudnia 2017 r. mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy przy uwzględnieniu okoliczności, że mimo tego pełnomocnik skarżącego złożył pismo z 4 stycznia 2018 r.

Odnosząc się do podstawy kasacyjnej zawierającej zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewyjaśnienie podstawy prawnej zaskarżonego wyroku w zakresie ustalenia, że decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji z zakresu sieci przesyłowej ma charakter decyzji związanej (podstawa jedenasta) stwierdzić należy, że stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie jest zasadne. Decyzja o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji z zakresu sieci przesyłowej ma charakter decyzji związanej w tym znaczeniu, że organ administracji jest zobowiązany uwzględnić wniosek o wydanie takiej decyzji, jeżeli zostały spełnione ustawowe przesłanki jej wydania. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że wskazana podstawa łączy się także z twierdzeniami skarżącego, znajdującymi odbicie także w innych podstawach kasacyjnych (podstawa dziesiąta i dwunasta), iż organ administracji powinien był ocenić zasadność określonego przez inwestora przebiegu strategicznej linii przesyłowej. Odnosząc się do tej kwestii zauważyć należy, że to już ustawodawca w istotnym zakresie przesądził o przebiegu poszczególnych inwestycji, których dotyczy ustawa o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych. Wynika to z tego, że powołana ustawa dotyczy inwestycji liniowych o określonym kierunku, np. linia [...] nacięcia linii [...] oraz [...]. Oczywiście w ramach tego ogólnie określonego kierunku przebiegu linii elektroenergetycznej konieczne jest szczegółowe określenie przebiegu, jednakże łączy się to z reguły z wyważeniem interesów podmiotów, przez których nieruchomości linia będzie przebiegać. W związku z tym stwierdzić należy, że zarzuty skarżącego sprowadzające się do twierdzenia, że projektowane linie elektroenergetyczne powinny przebiegać w innym miejscu nie zostały poparte przekonującymi argumentami, że przebieg przyjęty przez organy administracji na podstawie wniosku inwestora jest niezasadny, gdyż inny przebieg jest mniej uciążliwy także dla właścicieli nieruchomości, których by dotyczył. Nie są więc zasadne podstawy kasacyjne, w których skarżący podnosi zarzuty związane z wadliwym, jego zdaniem, określeniem przebiegu linii elektroenergetycznej, której dotyczy sprawa.

Odnosząc się do podstawy kasacyjnej, w której podniesiono zarzut związany z możliwością skablowania linii dystrybucyjnej [...] S.A. w K. (podstawa dwunasta) NSA stwierdza, że nie jest ona zasadna, gdyż w skardze kasacyjnej nie zostało wyjaśnione na czym miałoby polegać naruszenie prawa w kontekście wskazanej okoliczności.

Odniesienie się do podstaw kasacyjnych zawierających zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił skargi mimo naruszenia przez organ odwoławczy oraz organ pierwszej instancji art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. (podstawa czternasta) oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez jego niezastosowanie polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji nie uwzględnił skargi mimo naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 § 2 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że decyzja wydana przez ten organ została wydana z naruszeniem przepisów postępowania (podstawa piętnasta) nie jest możliwe z uwagi na ich zbyt ogólne sformułowanie. Dodać także należy, że podnoszone w nich naruszenie przepisów postępowania przez organy administracji może się okazać zasadne, jeżeli Sąd pierwszej instancji tak uzna po ponownym rozpoznaniu sprawy.

Mając powyższe na uwadze NSA na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jednolity tekst ustawy - Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania, które powinno polegać na odniesieniu się do wcześniej wskazanych kwestii, dotychczas przez Sąd pierwszej instancji niewyjaśnionych.

Wobec uwzględnienia skargi kasacyjnej od wyroku, którym oddalono skargę, NSA na podstawie art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 p.p.s.a. zasądził od organu na rzecz skarżącego zwrot kosztów postępowania kasacyjnego.