Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 245/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 250
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 8, art.  10
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 78 ust. 4 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1482
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Armański, Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 września 2020 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Wojewody z dnia [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokat [...] kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję wydaną z upoważnienia Starosty w dniu [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia 16.04.2019 r. A. B. został zarejestrowany przez organ I instancji jako osoba bezrobotna, a następnie na mocy decyzji z tego samego dnia nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych – od dnia 16.04.2019 r.

W dniu 7.11.2019 r. A. B. przedstawił w Powiatowym Urzędzie Pracy (dalej PUP) decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział (dalej ZUS) z dnia 16.10.2019 r., z której wynika, że pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy – od dnia 1.04.2019 r. do dnia 31.10.2022r.

Mając na uwadze powyższe decyzją z dnia [...] organ I instancji, działając na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. 2019 r. poz. 1482 ze zm.), pozbawił A. B. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16.04.2019 r.

Odwołanie od ww. decyzji wniósł A. B. , wskazując że w ciągu 7 dni od otrzymania decyzji ZUS w sprawie przyznania renty poinformował PUP o tym fakcie. Natomiast wniosek o rentę został złożony z końcem kwietnia 2019 r., a przez okres oczekiwania na decyzję ZUS strona musiała posiadać źródło utrzymania i środki na leczenie, zwłaszcza że posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności.

Wojewoda, utrzymując w mocy zakwestionowane rozstrzygnięcie, przytoczył art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ust. 1 oraz art. 78 ust. 4 ww. ustawy, podzielając w całości stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podkreślił, że strona została pouczona o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej oraz o przesłankach, od których zależy posiadanie statusu bezrobotnego, a utrata tego statusu bezrobotnego skutkuje utratą świadczeń nierozerwalnie z tym statusem związanych, w tym prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Odnosząc się do kwestii przekazania przez ZUS części przyznanej renty z tytułu niezdolności do pracy na Fundusz Pracy - na poczet wypłaconego zasiłku – wskazano, że nie jest to przedmiot niniejszego postępowania, przytaczając w tym zakresie art. 78 ust. 1 i 3 ww. ustawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył A. B. , podnosząc zarzuty naruszenia przepisów postępowania mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie, to jest:

art. 7 w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, w szczególności poprzez nieuwzględnienie informacji, że decyzję o przyznaniu świadczenia z ZUS skarżący otrzymał dopiero z początkiem listopada 2019 r., co narusza słuszny interes obywateli;

art. 8 K.p.a. poprzez nieprzyczynienie się przez organ do starannego i zgodnego z przepisami prawa prowadzenia postępowania mającego zagwarantować równość wobec prawa oraz podważenie zasady dotyczącej pogłębiania zaufania obywatela do organów Państwa, ponieważ w dniu 13.11.2019 r. skarżący otrzymał decyzję o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 16 kwietnia 2019 r. (z dniem zarejestrowania w PUP) z pouczeniem o możliwości odwołania się w ciągu 14 dni od dnia doręczenia, w tym też dniu 13 listopada 2019 r. otrzymał również niesłuszne pismo z PUP z dnia 7.11.2019 r. do wiadomości, a wysłane do ZUS o zwrot zasiłku;

art. 10 K.p.a. poprzez niezapewnienie czynnego udziału strony na każdym stadium postępowania, przez co wydano decyzję utrzymująca w mocy decyzje organu I instancji.

Mając na uwadze powyższe strona wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Na rozprawie sądowej w dniu 8 września 2020 r.:

- pełnomocnik A. B. poparł skargę i wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu oświadczając, że nie zostały one uiszczone w żadnej części,

- pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy lub przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie tak wyznaczonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji o utracie przez A. B. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku. To ostatnie rozstrzygnięcie zostało wydane na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c, art. 78 ust. 4 w zw. z art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 20.04.2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2019 r. poz. 1482 ze zm.), zwanej dalej ustawą.

Z akt administracyjnych wynika bowiem, że w dniu 7.11.2019 r. skarżący złożył w PUP decyzję ZUS Oddział z dnia 16.10.2019 r., z której wynika, że pobiera rentę z tytułu częściowej niezdolności do pracy w wysokości 1174,20 zł – od dnia 1.04.2019 r. do dnia 31.10.2022r. (k. 20). Tymczasem uprzednio – na mocy decyzji wydanych z upoważnienia Starosty z dnia 16.04.2019 r. A. B. został uznany za osobę bezrobotną, której przyznano prawo do zasiłku dla bezrobotnych – od dnia 16.04.2019 r. (k. 18, 19).

W tym miejscu należy wskazać, że przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy zawiera definicję bezrobotnego, enumeratywnie – wyliczając przesłanki potrzebne do przyznania takiego statusu. Regulacja art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c wyklucza jednoznacznie możliwość uznawania za osobę bezrobotną osoby, która nabyła prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy. W konsekwencji nabycie prawa do tego świadczenia stanowi przesłankę negatywną do korzystania ze statusu bezrobotnego, a w konsekwencji również do prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Jak wynika bowiem z art. 71 ust. 1 ustawy prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy. Z kolei przepis art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy. Stosownie do treści art. 78 ust. 4 ustawy w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę. Cyt. przepis posiada charakter całkowicie samodzielny. Tym samym, w przypadku utraty jednej z kumulatywnych przesłanek spośród wymienionych w art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. c powołanej ustawy możliwe jest podjęcie rozstrzygnięcia o pozbawieniu statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku, na podstawie art. 78 ust 4 ww. ustawy. W rezultacie, przyznanie bezrobotnemu renty z tytułu niezdolności do pracy – od dnia 1.04.2019 r. do dnia 31.10.2022 r. – skutkuje pozbawieniem statusu osoby bezrobotnej na okres, na który przyznano to świadczenie. W przypadku A. B. który został uznany za osobę bezrobotną od dnia 16.04.2019 r. i od tego dnia pobierał zasiłek dla bezrobotnych, zaistniała potrzeba wyeliminowania skutków wydanych wobec skarżącego decyzji o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku.

W świetle powyższego organy obu instancji prawidłowo uznały, że istnieją podstawy do rozstrzygnięcia o pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku od dnia 16.04.2019 r.

Jednocześnie, wbrew zarzutom skargi, w ocenie Sądu, w prowadzonym postępowaniu zostały podjęte wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i w sposób wyczerpujący zebrano i rozpatrzono cały materiał dowodowy, zapewniając zarazem realizację zasad określonych w art. 8 i 10 K.p.a.

Mając na uwadze, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny, a następnie w sposób niewadliwy dokonały jego subsumpcji do ustalonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy przesłanek utraty statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku brak jest podstaw by przyjąć, że proces decyzyjny stosowania tych regulacji przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa.

Skoro zatem podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji wyroku.

Wynagrodzenie pełnomocnikowi ustanowionemu w ramach pomocy prawnej Sąd przyznał w pkt II wyroku na podstawie art. 250 § 1 ustawy p.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 4 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (tj. Dz. U. z 2019 r. poz. 18).