Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1912/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 14a ust 4
journal: Dz.U. 2004 nr 256 poz 2572
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty - tekst jednolity
article: art. 52 par 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. B. na decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu kosztów przejazdu dziecka do przedszkola postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

D. B., zamieszkały w [...], złożył w dniu [...] września 2014r. (pismo z dnia [...] września 2014r.) wniosek do Prezydenta Miasta [...] o zwrot kosztów przejazdu swojego niepełnosprawnego syna O. B. (ur. [...] grudnia 2009r.) wraz z opiekunem do Niepublicznego Punktu Przedszkolnego [...] w [...], w celu realizacji obowiązku rocznego przygotowania przedszkolnego.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że O. B. ma zdiagnozowany autyzm, a wskutek remontu trasy kolejowej [...]-[...], zmuszony jest dowozić dziecko własnym samochodem, gdyż opóźnienia pociągów są tak znaczne, że syn nie jest w stanie podróżować w tak niedogodnych warunkach.

Prezydent Miasta [...] zwrócił się (pismem z dnia [...] września 2014r.) do Dyrektora Miejskiego Integracyjnego Przedszkola nr [...] w [...] o zajęcie stanowiska czy powyższe przedszkole integracyjne ma możliwość przyjęcia niepełnosprawnego O. B. i przedstawienie propozycji oferty edukacyjnej dla niego.

W odpowiedzi Dyrektor Miejskiego Integracyjnego Przedszkola nr [...] w [...], wskazał że przedmiotowa placówka przygotowana jest do kształcenia specjalnego i dostosowana jest do potrzeb niepełnosprawnych dzieci, jak O. B. Ponadto, jak wynika z powyższej odpowiedzi, M. K. i D. B. (rodzice O.) starali się o przyjęcie dziecka do Miejskiego Integracyjnego Przedszkola nr [...] w [...].

Decyzją Komisji Rekrutacyjnej z dnia [...] kwietnia 2013r. O. B. został zakwalifikowany do przyjęcia na rok szkolny 2013-2014, jego rodzice zawarli umowę (w dniu [...] kwietnia 2013r.) o świadczenie usług z Dyrektorem Miejskiego Integracyjnego Przedszkola nr [...] w [...], jednakże ostatecznie D. B. złożył w dniu [...] września 2013r. pisemną rezygnację z usług przedszkola.

Prezydent Miasta [...], pismem z dnia [...] września 2014r. (nr [...]), poinformował wnioskodawcę, iż nie może się przychylić do wniosku z dnia [...] września 2014r. W uzasadnieniu wskazał na przepis art. 14a ust.

Sygn. akt II SA/Wa 1912/14

4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz.U.2004.256.2572 j.t.), zgodnie z którym obowiązkiem gminy jest zapewnienie niepełnosprawnym dzieciom

pięcioletnim oraz dzieciom objętym wychowaniem przedszkolnym bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu albo zwrot kosztów przejazdu, jeżeli dowożenie zapewniają rodzice, ale tylko do najbliższego przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej lub innej formy wychowania przedszkolnego. Z kolei wskazana we wniosku inna forma wychowania przedszkolnego nie jest najbliższą placówką. Organ zwrócił ponadto uwagę na fakt, iż na terenie [...] funkcjonują odpowiednie publiczne przedszkola dla dzieci z takim samym rodzajem niepełnosprawności jak syn wnioskodawcy, a mimo tego D. B. nie starał się o miejsce dziecka w żadnej z tych placówek.

Pismem z dnia 2 października 2014r. (zatytułowanym "odwołanie") D. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014r., nr [...]. Skarżący podniósł, iż przedszkolny oddział integracyjny w Przedszkolu nr [...] w [...] nie spełnia potrzeb jego dziecka, z uwagi na zbyt dużą liczbę dzieci w oddziale i zbyt małą liczbę zajęć indywidualnych. Ponadto zdaniem skarżącego postępowanie przez organ zostało przeprowadzone tendencyjnie, bez indywidualnego podejścia do problemu.

Odpowiadając na skargę, Prezydent Miasta [...] wniósł o jej oddalenie, wskazując, że obowiązkiem gminy jest zapewnienie przewozu jedynie do najbliższego przedszkola, spełniającego wymagania dzieci niepełnosprawnych, a takie znajduje się w [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie sądów administracyjnych podlegają zatem akty oraz czynności organów administracji publicznej pod względem ich zgodności z przepisami prawa materialnego, jak i procesowego.

Sygn. akt II SA/Wa 1912/14

W pierwszej kolejności wskazać należy, że żądanie skarżącego dotyczące zwrotu kosztów przejazdu dziecka i jego opiekuna do przedszkola stanowi żądanie dokonania czynności w zakresie spełnienia obowiązku wynikającego z art. 14a ust. 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.), zwanej dalej "ustawą". W związku z tym należało wyjaśnić charakter tej czynności, celem ustalenia, czy sprawa jest objęta kognicją sądu administracyjnego. W tym zakresie za ugruntowane należy uznać stanowisko wyrażone w orzecznictwie, w świetle którego kwestia zapewnienia dziecku niepełnosprawnemu transportu do szkoły publicznej bądź zwrotu poniesionych kosztów dowozu, nie stanowi materii podlegającej załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. Wydanie decyzji administracyjnej może bowiem nastąpić wyłącznie w sytuacji, gdy przepis prawa materialnego wskazuje bezpośrednio lub pośrednio na taką prawną formę działania organu. Przepisy ustawy o systemie oświaty dotyczące zasad ponoszenia kosztów dowożenia dzieci do najbliższych placówek przedszkolnych lub szkolnych - wydania decyzji w tym przedmiocie nie przewidują. Postanowiono w nich natomiast (tak w stosunku do dzieci objętych wychowaniem przedszkolnym, jak i w stosunku do dzieci realizujących już obowiązek szkolny – odpowiednio art. 14a ust. 4 oraz art. 17 ust. 3a ustawy), że gmina ma obowiązek zapewnić dzieciom bezpłatny transport i opiekę w czasie przewozu do najbliższej placówki edukacyjnej, ewentualnie zwrócić koszty przejazdu zapewnionego przez opiekuna. W ten sposób wprost w przepisach prawa uregulowano kwestię sposobu i kosztów transportu. W takiej sytuacji ocena organu co do przysługiwania lub nieprzysługiwania zwrotu kosztów przejazdu zapewnionego przez rodziców odbywa się w drodze czynności, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.z 2012 r., poz. 270), dalej w skrócie P.p.s.a. (por. np. postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 7 września 2011 r. sygn. akt II SA/Po 491/11, wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 stycznia 2008 r. sygn. akt II SA/Rz 630/07, wyrok WSA w Lublinie z dnia 8 września 2011 r. sygn. akt III SA/Lu 194/11 dostępne w Internecie w CBOSA).

Taką też czynnością jest odmowa zwrotu kosztów przejazdu dziecka skarżącego do Niepublicznego Punktu Przedszkolnego

Sygn. akt II SA/Wa 1912/14

[...] w [...], dokonana przez Prezydenta Miasta [...].

W świetle powyższych ustaleń za przedmiot skargi należy zatem uznać czynność w postaci pisma Prezydenta Miasta [...] z dnia [....] września 2014r., nr [...] polegającą na odmowie skarżącemu zwrotu kosztów przewozu ich syna wraz z opiekunem do przedszkola. Tym samym Sąd jest właściwy do oceny jej zgodności z prawem.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi należało zbadać, czy zostały spełnione wymogi formalne do jej skutecznego wniesienia. Zgodnie z art. 52 § 3 P.p.s.a. jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa.

W sprawie niniejszej o spornej czynność w postaci pisma z dnia [...] września 2014r. skarżący został powiadomiony w dniu [...] września 2014 r. (data doręczenia). Skarżący D. B. nie wezwał Prezydenta Miasta [...] do usunięcia naruszenia prawa, w terminie 14 dni, lecz pismem z dnia 2 października 2014r. (zatytułowanym "odwołanie") wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014r., nr [...].

Nie zostały więc dopełnione wymogi formalne skargi umożliwiające jej merytoryczne rozpoznanie. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.