Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 673/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2016-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 6, art 59 ust. 1, art 53 ust. 4
journal: Dz.U. 2015 poz 199
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ WSA Magdalena Józefczyk Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi K. W. ( dalej: Skarżącego ) jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej: organ odwoławczy lub organ II instancji ) z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy.

Z akt administracyjnych sprawy wynika, że decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] Prezydent Miasta ustalił na wniosek S. P. warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "Budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący na działce nr 547 obr. [...] położonej w R. przy ul. S.".

Po rozpatrzeniu odwołania K. W. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2014 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Powodem wydania decyzji kasacyjnej było nieuwzględnienie przez organ I instancji zmiany właściciela działki nr 545/5 położonej w R. i niezapewnienie K. W. udziału w postępowaniu administracyjnym oraz uchybienia w zakresie ustalenia stanu faktycznego polegające na niedołączeniu do akt sprawy aktualnych wypisów z rejestru gruntów. Projekt zamierzenia inwestycyjnego nie uległ zmianie. Organ wydał decyzję na podstawie wcześniejszych uzgodnień.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. [...] Prezydent Miasta ustalił na wniosek S. P. warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "Budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący na działce nr 547 obr. [...] położonej w R. przy ul. S.".

W odwołaniu od tej decyzji K. W. zarzucił naruszenie § 5, § 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu

w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588; dalej: rozporządzenie), polegające na nieustaleniu średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu dla obszaru analizowanego oraz średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym. Zarzucił także niezastosowanie art. 11 ustawy

z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2013 r., poz. 1205; dalej: ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych) poprzez wydanie decyzji

o warunkach zabudowy pomimo nieuzyskania decyzji o wyłączeniu z produkcji użytków rolnych.

W świetle powyższego wniósł o uchylenie decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] marca 2015 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: Kodeks postępowania administracyjnego), oraz 59 i art. 61 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199; dalej: ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 2014 r.

Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie odpowiadało wymogom określonym w przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wniosek spełniał warunki wskazane w art. 52 tej ustawy, a projekt decyzji został sporządzony przez uprawnioną osobę zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym. Dokonana przez organ analiza urbanistyczna odpowiada wymogom określonym w § 3 ust. 2 rozporządzenia na podstawie art. 53 ust. 4 i 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dokonał uzgodnienia projektu decyzji z Marszałkiem Województwa [...]

w [...] Rozstrzygnięcie zawiera wymagane prawem elementy, w tym załączniki (część tekstową i graficzną), o których mowa w § 9 rozporządzenia. Łączne spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym obligowało organ do wydania decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy.

Ustosunkowując się do odwołania organ II instancji wyjaśnił, że wbrew zarzutom treść analizy urbanistycznej pozwala na ustalenie szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym. Odnośnie zaś wskaźnika wielkości zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu dla obszaru analizowanego, uchybienie to zostało wyeliminowane w trybie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez przeprowadzenie przez organ I instancji dodatkowego postępowania celem ustalenia wskaźnika z uwzględnieniem wszystkich działek w obszarze analizowanym, w szczególności działek nr ewid.: 537, 541, 550/4, 550/3, 550/2, 551/2 oraz 1695, 1772, 1774/1 i 1775/6.

Za częściowo chybiony Kolegium uznało zarzut naruszenie art. 11 ustawy

o ochronie gruntów rolnych i leśnych z uwagi na to, że w obecnym stanie prawnym utracił moc obowiązującą art. 5 b ustawy , a na podstawie aktualnego brzmienia art. 10 i art. 11 tej ustawy na etapie ustalania warunków zabudowy nie ma obowiązku uzyskania decyzji dot. wyłączenia z produkcji użytków rolnych określonych w tych przepisach. Wystarczające jest zamieszczenie w decyzji pouczenia o konieczności uzyskania takiej decyzji przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę.

K. W. w skardze wniesionej do tutejszego Sadu wniósł po uchylenie ostatnio wymienionej decyzji, decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wg norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucił:

1. Naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to:

- § 3 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. poprzez ustalenie granic obszaru analizowanego w odległości około 60 m, podczas gdy szerokość frontu działki nr 547 wynosi około 13,5 m, a tym samym odległość obszaru analizowanego winna wynosić 50 m.

- § 7 ust. 1 rozporządzenia poprzez określenie górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego w przedziale od 3 m do 9 m,

- art. 54 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wydanie decyzji bez wymaganych uzgodnień oraz

2. Naruszenie przepisów postępowania, a to:

- naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, gdy zachodziły przesłanki do jej uchylenia wskutek naruszenia przez organ I instancji dyspozycji art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, czego wynikiem było poczynienie błędnych ustaleń faktycznych polegających na przyjęciu, że średni wskaźnik powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego wynosi 0,17, podczas gdy na podstawie matematycznych wyliczeń powinien on wynosić 0,18.

- art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego przez uniemożliwienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania i umożliwienie wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn podniesionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012, poz. 270; dalej: P.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m. in. na decyzje administracyjne. Sąd rozpoznający skargę na decyzję dokonuje jej oceny mając na uwadze wyłącznie stan prawny obowiązujący w dniu wydania decyzji, jak i stan sprawy istniejący na ten dzień, a wynikający z akt administracyjnych (art. 133 § 1 P.p.s.a.). Ponadto, jak wynika z art. 134 § 1 P.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W świetle brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne badają, czy kwestionowana decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego lub procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Ponadto badają, czy organ administracji nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji.

Oceniając zaskarżoną decyzję w omówionym zakresie, tj. w aspekcie jej legalności, Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego usunięcie tej decyzji z obrotu prawnego.

Postępowanie administracyjne prowadzone było na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz aktu wykonawczego do tej ustawy, tj. Rozporządzenia.

Zgodnie z art. 6 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji

o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego interesu publicznego i osób trzecich oraz ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych podmiotów.

Z kolei z art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, wymaga ustalenia, w drodze decyzji warunków zabudowy. Decyzję taką wydaje wójt, burmistrz albo prezydent miasta po dokonaniu wymaganych przepisami art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym uzgodnień i uzyskania uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi, na podstawie projektu opracowanego przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów.

Natomiast według art. 56 i 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z przepisami odrębnymi. W razie zatem spełnienia ustawowych warunków strona wnioskująca ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści, zaś ewentualna odmowa przez organ prowadzący postępowanie ustalenia warunków zabudowy musi opierać się na wyraźnej sprzeczności z przepisem nakładającym expressis verbis jakieś ograniczenie.

Trzeba też wskazać, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym wydanie decyzji o warunkach zabudowy terenów pozbawionych planu miejscowego możliwe jest wyłącznie w razie łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1 – 5, tj. co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej wykorzystania terenu (pkt 1), teren ma dostęp do drogi publicznej (pkt 2), istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (pkt 4), decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (pkt 5). Natomiast sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego określa wskazywane wyżej rozporządzenie.

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym statuuje zasadę tzw. dobrego sąsiedztwa, zwaną także zasadą podobieństwa (kontynuacji). Przystępując do ustalenia czy możliwe jest ustalenie dla danego zamierzenia warunków zabudowy, należy dokonać analizy i ustalić, czy zabudowa na terenie sąsiadującym z terenem, na który inwestor zamierza zrealizować nową zabudowę, jest taka, że sposób wykonania tej zabudowy pozwala na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy. Jednorodne zagospodarowanie działek sąsiednich nie wyklucza wprowadzenia zagospodarowania, które nie jest powieleniem funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych. Oznacza, że nowa zabudowa musi mieścić się w granicach ustalonego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu ( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 797/2012, to i pozostałe powołane orzeczenia dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl).

Przedmiotem kontroli jest decyzja ustalająca warunki zabudowy dla budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego położonego na działce nr ewid. 547, obr. [...] o powierzchni zabudowy 86 m2, użytkowej 120 m2, wysokości 9 m., długości 11 m., szerokości elewacji frontowej 9 m. Zgodnie z wypisem z rejestru gruntów działka obejmuje tereny mieszkaniowe oznaczone literą B i grunty orne oznaczone R II. Bezsporne jest również, że działka nie jest objęta obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Gmina [...] posiada "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]" uchwalone uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2000 r., przedmiotowy teren położony jest w obszarze niekorzystnym dla zabudowy.

W ocenie Sądu nie budzi również wątpliwości i w zasadzie nie było kwestionowane przez Skarżącego, że planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z istniejącą funkcją otoczenia. Sąsiednia, istniejąca zabudowa obszaru analizowanego, to zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wolnostojąca oraz gospodarcza.

Celem określenia kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, prawidłowo organ I instancji wyznaczył obszar analizowany.

Zgodnie z § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy

i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków określonych w art. 61 ust. 1 – 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50m.

W niniejszej sprawie szerokość frontu przedmiotowej działki wynosi 15 m. Nie można w związku z tym zgodzić się z twierdzeniem Skarżącego, że organ wyznaczając obszar analizowany o powierzchni 60m naruszył obowiązujące w tym zakresie przepisy. Powołany przepis wskazuje na wielkość minimalną obszaru analizowanego.

W związku z tym należy przyjąć, że określenie powierzchni obszaru analizowanego powyżej minimalnej wielkości 50m nie może stanowić naruszenia. W ocenie Sądu wyznaczenie obszaru 60 m, a nie jak chce tego Skarżący 50 m nie rodzi obawy do nadużycia badania tzw. dobrego sąsiedztwa. Jak wynika bowiem z mapy, na której obszar został naniesiony, zarówno w obszarze 50 m, jak i 60 m znajduje się zabudowa o takim przeznaczeniu, w związku z czym zarzuty w tym zakresie należy uznać za bezzasadne.

W ramach obszaru analizowanego organ prawidłowo przyjął zgodnie z § 7 rozporządzenia, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego

w przedziale od 3 m do 9 m.

Zgodnie z § 7 rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się dla nowej zabudowy, jako przedłużenie tych krawędzi odpowiednio do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich ( ust. 1 ). Wysokość, o której mowa w ust. 1 mierzy się od średniego poziomu terenu przed głównym wejściem do budynku (ust. 2). Jeżeli wysokość, o której mowa w ust. 1, na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas przyjmuje się jej średnią wielkość występującą na obszarze analizowanym (ust. 3). Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości, o której mowa w ust. 1, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w §3 ust. 1 .

Na tej podstawie Skarżący zarzuca, że organ wyznaczając wielkości

w przedziale nie wskazał, czy krawędź elewacji frontowych na działkach sąsiednich tworzy uskok, czy ma charakter jednolity. Tymczasem, jak podnosi, ustawodawca nakazał określenie wartości, a nie ich przedziału. Jeżeli wielkość elewacji frontowej istniejącej zabudowy jest jednolita – przyjęcie tej wielkości, jeżeli różna – wielkości średniej.

Zarzuty te należy uznać za bezzasadne.

Z analizy urbanistycznej wynika, że wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych istniejących budynków w obszarze analizowanym wynoszą około 3m do około 9 m. Skarżący zmierza, jak się wydaje, do ustalania średniej wielkości wyłącznie w oparciu o wyliczenia arytmetyczne polegające na zsumowaniu najkrótszej i najdłuższej wielkości, a następnie podzieleniu przez pół, co w niniejszych sprawie musiało by oznaczać, że wysokość budynku mieszkalnego mogłaby osiągnąć nieprzekraczalną wartość 6 m, podczas gdy w zabudowie sąsiedniej znajdują się budynki o wysokości 9m.

W ocenie Sądu takie stanowisko jest wyrazem nadinterpretacji powołanego przepisu, sprzecznej z podstawowym celem jakim jest zapewnienie ładu przestrzennego. Wyznaczenie wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego przez wskazanie przedziału wyznaczonego najmniejszą i największą wielkością sąsiedniej zabudowy służy zachowaniu ładu przestrzennego.

Przewidziana dla zamierzonej inwestycji wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej w przedziale od 3 do 9 m mieści się w maksymalnych parametrach, nieprzekraczalnych przewidzianych dla zabudowy sąsiedniej. Przepisy rozporządzenia dopuszczając w tym zakresie odstępstwa, nie mogą stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia decyzji, w sytuacji gdy ustalone wartości nie naruszają ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym( wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1134/11). W ocenie Sądu zaaprobowanie stanowiska Skarżącego, mogłoby w konsekwencji prowadzić do niedopuszczalnego prawem ograniczenia prawa uzyskania warunków zabudowy, dla budynku odpowiadającego maksymalnym parametrom budynku znajdującego się z sąsiedniej zabudowie, przekraczającego jednocześnie średnie wielkości sąsiedniej zabudowy.

Podobnie należy ocenić zarzuty dotyczące określenia szerokości elewacji frontowych. W tym przypadku organ określił je przyjmując średnie parametry zabudowy sąsiedniej. Zgodnie z § 6 rozporządzenia: szerokość elewacji frontowej, znajdującej się od strony frontu działki, wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20 %.

Z analizy urbanistycznej wynika, że w zabudowie sąsiedniej wielkości wahają się w przedziale od 9 do 15 m. W związku z tym przyjęcie przez organ szerokości 10 m

z tolerancją 20 % odpowiada powyższym wymogom.

Nie znajduje również uzasadnionych podstaw kwestionowanie przez Skarżącego określenia wskaźnika powierzchni nowej zabudowy na maksymalnie 0,17, podczas gdy w ocenie Skarżącego powinien on wynosić 0,18. Ustosunkowując się do powyższego zarzutu wskazać należy, że dokonanie analizy urbanistycznej zostało powierzone uprawnionym do tego podmiotom, na podstawie określonych przepisów i w granicach udzielonych im kompetencji.

W ocenie Sądu w zakresie ustalenia powyższego wskaźnika nie można również mówić o naruszeniu przepisów postępowania, skutkujących koniecznością uchylenia decyzji.

Fakt, że uzupełniono analizę urbanistyczną w tym zakresie w postępowaniu odwoławczym nie naruszył zasady dwuinstancyjności postępowania. W pierwszej instancji organ sporządził ją, zawierała ona wszystkie wymagane prawem elementy, a jedynie w zakresie ustalenia wskaźnika z § 5 rozporządzenia sporządzona była w sposób niedokładny. Po uzupełnieniu postępowania dowodowego przez SKO uzyskany wynik w zakresie tego wskaźnika był tożsamy z przyjętym w treści pierwotnej analizy urbanistycznej i decyzji I instancji.

Nieusprawiedliwionym okazał się zarzut naruszenia przepisów § 4 do § 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem skarżącego, parametry planowanej zabudowy zostały w zaskarżonej decyzji określone w sposób niejednoznaczny, pozwalający na dowolność w ustalaniu kluczowych wartości i przyjmowanych rozwiązań w projekcie budowlanym, a następnie w decyzji o pozwoleniu na budowę, co - jego zdaniem - nie może być uznane za odpowiadające prawu. Nie znajdując usprawiedliwienia dla powyższej argumentacji zauważyć należy, że parametry planowanej inwestycji określono w większości poprzez oznaczenie ich górnej granicy, bądź w formie przedziału od - do.

Przyjęcie tak określonych podstawowych parametrów oznacza, że są to maksymalne, nieprzekraczalne wartości. Takie określenie parametrów nowej zabudowy nie jest naruszeniem prawa, pozwalającym na eliminację z obrotu prawnego zaskarżonego wyroku. Pogląd o dopuszczalności takiego formułowania parametrów nowej zabudowy wyrażony został już w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego - patrz: wyrok NSA z dnia 28 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1134/11, publikowany na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl. Z uzasadnienia ww. wyroku, w pełni podzielanego przez skład orzekający w tej sprawie, wynika, iż: "określenie szerokości elewacji frontowej "do 19 m" oraz wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej na poziomie "do 9 m", jako że przepisy § 6 ust. 2 i § 7 ust. 4 rozporządzenia dopuszczają odstępstwa, nie mogą stanowić samoistnych podstaw do uznania wadliwości decyzji, nie narusza to też ładu przestrzennego w rozumieniu art. 2 pkt 1 u.p.z.p. Kwestia zachowania ładu przestrzennego została zgodnie z art. 60 ust. 4 u.p.z.p. przekazana specjalistom z zakresu urbanistyki albo architektury, którzy są powołani do sporządzenia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, kierując się przepisami rozporządzenia jako wytycznymi kierunkowymi, a nie jako sformalizowanymi barierami prawnymi wykraczającymi poza ograniczenia ustawowe". W świetle powyższego nie można uznać za uzasadniony zarzutu naruszenia § 4 do § 6 rozporządzenia.

Pozostałe parametry nowej zabudowy zostały określone prawidłowo zgodnie z treścią art. 61 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i rozporządzenia.

Zgodnie z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, na który prawidłowo powołuje się Skarżący: organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

Wbrew treści tego przepisu organ odwoławczy, po uzupełnieniu przez organ I

instancji postępowania dowodowego, we wskazanym przez organ II instancji zakresie, nie wyznaczył Skarżącemu dodatkowego terminu do zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Naruszenie powyższego przepisu pozostaje jednak bez wpływu na prawidłowość wydanej decyzji i nie może być samodzielną podstawą do jej uchylenia. Należy bowiem zaznaczyć, że uzupełniające postępowanie dowodowe dotyczyło ustaleń w zakresie wskaźnika intensywności zabudowy i de facto doprowadziło do tych samych wyników, co w poprzednio wydanej analizie urbanistycznej. Pomimo tego, że nie zwalniało to organu od wynikającego z art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego obowiązku, to należy stwierdzić, że uchybienie to pozostało bez wpływu na wynik sprawy. Podniesione w skardze zarzuty są tożsame z tymi, które stanowiły podstawę odwołania w postępowaniu administracyjnym, a które jak się okazało nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Ponownie ustalony wskaźnik miał tą samą wartość, co ustalony poprzednio.

Odnosząc się wreszcie do zarzutu niedokonania wymaganych prawem uzgodnień, po uchyleniu przez organ odwoławczy poprzedniej decyzji organu

I instancji, w tym niedokonania uzgodnień w zakresie ochrony gruntów rolnych

i leśnych również stwierdzić należy ich bezzasadność. Skarżący powołał się w tym zakresie na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 28 czerwca 2011 r., sygn. akt II SA/Bk 823/10. W wyroku tym Sąd zawarł tezę, że: "jeżeli nowy projekt decyzji, sporządzony w ponownie prowadzonym postępowaniu, zawiera istotne zmiany w stosunku do poprzedniego poddanego procedurze uzgodnieniowej, to powtórzenie tej procedury jest niezbędne". W niniejszej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia.

Projekt decyzji o warunkach zabudowy uzyskał opinie i uzgodnienia:

- Wydziału Geodezji Urzędu Miasta – organu właściwego w sprawach ochrony gruntów rolnych w myśl art. 53 ust. 4 pkt 6,

- Marszałka Województwa [...] w [...] w zakresie melioracji wodnych – upływ terminu do dokonania uzgodnień 53 ust. 5 ustawy o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym,

- Miejskiego Zarządu Dróg w [...].

Organ odwoławczy uchylając poprzednią decyzję organu I instancji zarzucił organowi pominięcie w sprawie strony postępowania – Skarżącego, projekt zamierzenia inwestycyjnego nie uległ zmianie. Wobec braku zmian projektu po uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji organu I instancji, uzgodnienia należało uznać za aktualne.

Nie znajdują oparcia w obowiązujących przepisach zarzuty dotyczące braku uzgodnienia w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. W obecnym stanie prawnym, jak prawidłowo ustaliło SKO, z uwagi na utratę mocy obowiązującej art. 5b ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych oraz aktualne na dzień wydania decyzji brzmienie art. 10 a ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, ograniczenia przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze i nieleśne nie stosuje się do gruntów położonych w granicach administracyjnych miast, a więc również do działki będącej przedmiotem niniejszego postępowania, położonej w granicach miasta R.

Jeżeli chodzi o zarzut nieprzeprowadzenia procedury wyłączenia z produkcji rolniczej lub leśnej, to zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji brzmieniem art. 11 ust.1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych wyłączenie z produkcji użytków rolnych wytworzonych z gleb pochodzenia mineralnego i organicznego, zaliczonych do klas I, II, III, IIIa, IIIb oraz użytków rolnych klas IV, IVa, IVb, V i VI

wytworzonych z gleb pochodzenia organicznego, a także gruntów, o których mowa

w art. 2 ust. 1 pkt 2-10, oraz gruntów leśnych, przeznaczonych na cele nierolnicze

i nieleśne, ( przedmiotowa działka to grunty orne R II ) może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalającej na takie wyłączenie.

Jednocześnie na podstawie art. 11 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych

i leśnych wydanie decyzji, o których mowa w ust. 1-2, następuje przed uzyskaniem pozwolenie na budowę, zatem nie na etapie uzyskania warunków zabudowy.

Podsumowując stwierdzić należy, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta o ustaleniu warunków zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą "budynek mieszkalny jednorodzinny wolnostojący na działce nr 547 obr. [...] położonej przy ul. S.", nie narusza prawa materialnego. Sąd nie stwierdził też naruszeń przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo wymagały stosowania środków określonych przepisami P.p.s.a. Decyzje zawierają również wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 107 § 1 i 3 K.p.a. oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organy prawidłowo wyznaczyły granice obszaru analizowanego, a następnie dokonały analizy urbanistycznej odpowiadającej wymogom określonym w rozporządzeniu i nieruszającej zasad dobrego sąsiedztwa. Organ odwoławczy odniósł się do postawionych zarzutów, co znalazło wyraz w sporządzonym uzasadnieniu. Zarzut pozbawienia prawa do czynnego udziału w postępowaniu, jak zostało wyjaśnione nie miał wpływu na wynik sprawy.

W świetle powyższego Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 P.p.s.a.