Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 662/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 114, art. 118
journal: Dz.U. 2020 poz 360
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
article: art. 94
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 10 listopada 2021 r. sprawy ze skargi P.S. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty odprawy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji (dalej jako KMP) decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., nr [...] działając na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 108 ust. 1 pkt 6, art. 107 ust. 1 i art. 118 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2020r. poz. 360 ze zm., dalej jako u.o.P.) oraz art. 104, art.107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.- kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej jako k.p.a.), po rozpoznaniu sprawy z wniosku P.S. z dnia [...] stycznia 2021 r. w przedmiocie wypłaty odprawy dla policjanta zwalniającego się ze służby w Policji, odmówił wypłaty odprawy.

Organ wskazał w uzasadnieniu, iż wnioskodawca rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2019 r. Następnie pismem z dnia [...] stycznia 2021 r. P.S. zwrócił się z wnioskiem do organu o wypłatę odprawy dla policjanta zwalniającego się ze służby w Policji.

W toku postępowania organ ustalił, iż strona złożyła oświadczenie z dnia [...] sierpnia 2019 r. o planowanym jej przyjęciu z dniem [...] września 2019 r. do zawodowej służby wojskowej, w związku z czym prosi o niewypłacanie odprawy policyjnej, dodając, iż od dnia zwolnienia ze służby w Policji do dnia przyjęcia do zawodowej służby wojskowej nie podejmie nigdzie pracy. Do oświadczenia dołączono rozkaz personalny nr [...] Komendanta [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. o wyznaczeniu ppor. rez. S.P. z dniem [...] września 2019 r. na stanowisko służbowe młodszego oficera sekcji HNS [...] oraz kontrakt na pełnienie zawodowej służby wojskowej nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. zawarty pomiędzy Komendantem a ppor. P.S. na okres od września 2019 r. do [...] sierpnia 2021 r.

Następnie organ podał, iż w odpowiedzi na prośbę organu pismem z dnia [...] marca 2021 r. Komendant poinformował, że ppor. P.S. powołany rozkazem personalnym nr [...] Dyrektora Departamentu Kadr z dnia [...] maja 2019 r. pełni zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym ulokowanym w strukturze [...] od dnia [...] września 2019 roku. Poinformował, iż stosunek służbowy żołnierza służby kontraktowej powstaje w drodze powołania na podstawie kontraktu zawartego między osobą, która dobrowolnie zgłosiła się do tej służby, a właściwym organem. Ponadto określił, że termin rozpoczęcia pełnienia zawodowej służby wojskowej oraz stanowisko służbowe, na jakim będzie pełniona ta służba, określa w przypadku żołnierzy kontraktowych-kontrakt. Na podstawie Kontraktu nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. ppor. P.S. pełni zawodową służbę wojskową od dnia [...] września 2019 r. do dnia [...] sierpnia 2021 r.

Rozpatrując niniejszą sprawę oraz mając na uwadze zaistniałe okoliczności faktyczne, organ uznał, że roszczenie strony nie zasługuje na uwzględnienie. KMP wskazał, iż stosownie do treści art. 114 ust. 1 pkt 1 u.o.P. policjant zwalniany ze służby otrzymuje między innymi odprawę. Zgodnie jednak z art. 118 u.o.P. odprawa, o której mowa w art. 114 nie przysługuje policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Organ wyjaśnił, iż z treści tego przepisu wynika, że odprawa nie przysługuje, gdy łącznie zostaną spełnione dwie przesłanki: policjant został zwolniony ze służby oraz bezpośrednio po zwolnieniu został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. A więc odprawa przysługuje tylko takiemu policjantowi zwalnianemu ze służby, który bezpośrednio po zwolnieniu nie zostanie przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy.

KMP wskazał, iż P.S. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2019 r. na podstawie art. 41 ust. 3 u.o.P., tj. na własną prośbę, a w dniu [...] września 2019 r., czyli bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji, został przyjęty do zawodowej służby wojskowej, w której zgodnie z art. 94 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (j.t. Dz. U z 2020 r. poz. 860 ze zm.) przysługuje prawo do odprawy. W ocenie organu taki stan faktyczny spowodował niewypłacenie stronie odprawy, co znalazło potwierdzenie w zestawieniu należności pieniężnych funkcjonariusza zwolnionego ze służby w Policji z dnia [...] sierpnia 2019 r., sporządzanym do celów naliczenia przysługujących świadczeń i ekwiwalentów.

KMP zwrócił uwagę, iż wnioskodawca podjął służbę wojskową po 5 dniach od zwolnienia ze służby w Policji, jednak zdaniem organu rozpatrując kryterium bezpośredniości w rozumieniu art. 118 u.o.P., nie oznacza ono, że nie może być w ogóle przerwy pomiędzy zwolnieniem ze służby w Policji a podjęciem służby w innej formacji. Funkcjonariusz powinien rozpocząć nową służbę w krótkim okresie po zwolnieniu z Policji, a okres służby w nowej formacji nie może być również przedzielony okresem pracy lub pobieraniem emerytury bądź renty, gdyż wyklucza to uznanie, że nawiązano stosunek służbowy zaraz po zwolnieniu ze służby w Policji. W niniejszej sprawie organ uznał, że została spełniona przesłanka bezpośredniości.

Od powyższej decyzji P.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł odwołanie, domagając się jej uchylenia w całości i orzeczenia o istocie sprawy poprzez orzeczenie o istocie sprawy. Odwołujący podniósł zarzut naruszenia: 1) art. 114 ust. 1 pkt 1 u.o.P. poprzez odmowę wypłaty odprawy dla policjanta zwalnianego ze służby w policji, 2) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie funkcjonariusza policji oraz żołnierza zawodowego, u których to funkcjonariuszy doszło do swoistego rodzaju ,,transferu" pomiędzy służbami w sytuacji, gdy jeden z nich nie otrzymał odprawy przy zwolnieniu ze służby. Strona odwołująca za oczywiste uznała, iż funkcjonariusz policji nie może znajdować się w gorszej pozycji, niż ta która przysługuje żołnierzowi zawodowemu, który po zwolnieniu ze służby wojskowej, podjął służbę w policji, a w poprzedniej służbie nie otrzymał odprawy emerytalnej, wskazując przy tym na art. 115 ust. 2 i 3 u.o.P., który mówi o tym, że przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty do służby w policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby.

Decyzją z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji (dalej jako KWP), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 k.p.a. oraz art. 114 ust. 1 pkt 1, art. 108 ust. 1 pkt 6, art. 118 u.o.P., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy stwierdził, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na ustalenie, że P.S. rozkazem personalnym nr [...] KMP z dnia [...] czerwca 2019 r. został zwolniony ze służby w Policji z dniem [...] sierpnia 2019 r. na podstawie art. 41 ust. 3 u.o.P., tj. na własną prośbę, a w dniu [...] września 2019 r., czyli bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji został przyjęty do zawodowej służby wojskowej. Organ II instancji wskazał, że taki stan faktyczny spowodował niewypłacenie stronie odprawy, ponieważ dnia [...] września 2019 r., czyli bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji, skarżący został przyjęty do zawodowej służby wojskowej, w której zgodnie z art. 94 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych przysługuje prawo do odprawy.

W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, iż regulacje art. 118 u.o.P. mają zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia, bowiem należna jest tylko odprawa jednorazowa, a każde kolejne wypłacone odprawy jako niezależne musiałyby podlegać zwrotowi. Odprawa przysługuje tylko takiemu policjantowi zwalnianemu ze służby, który bezpośrednio po zwolnieniu nie zostanie przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy. Zatem w tym przypadku możliwość otrzymania świadczenia pieniężnego, jakim jest odprawa, związanego z rozwiązaniem stosunku służbowego, została przewidziana. Nie ma bowiem znaczenia czy i jakie różnice występują w uregulowaniu instytucji odprawy w innej służbie, a istotnym jest, czy w innej służbie przewidziano instytucję odprawy, rozumianą jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi po zakończeniu służby. Dlatego dla oceny, czy w danym przypadku występuje negatywna przesłanka przewidziana w art. 118 u.o.P. wystarczy zdaniem organu wykazanie istnienia w innej służbie odprawy.

Podsumowując organ odwoławczy podzielił stanowisko wyrażone w skarżonej decyzji i wskazał, że w ustalonym stanie faktycznym wystąpiła przesłanka bezpośredniości w rozumieniu art. 118 u.o.P., bowiem skarżący bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w Policji ( po 5 dniach) podjął zawodową służbę wojskową.

W piśmie z dnia [...] czerwca 2021 r. P.S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na decyzję KWP z dnia [...] maja 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję KMP z [...] kwietnia 2021 r. (nie podając sygnatur zaskarżonych decyzji) w przedmiocie odmowy wypłaty wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy. Skarżący zarzucił organowi naruszenie: art. 138 § 1 pkt. 1 i nast. i nast. k.p.a., poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji, art. 115a u.o.P., w części niezakwestionowanej przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 30 października 2018r. sygn. akt. K 7/15, poprzez odmowę wypłaty wyrównania ekwiwalentu za nie wykorzystany urlop wypoczynkowy i urlop dodatkowy w związku ze zwolnieniem ze służby, art. 32 ust 1 i 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez zastosowanie w stosunku do skarżącego zgodnego z prawem art. 9 ust. 1 i nast. Ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw z dnia 14 sierpnia 2020 r. (Dz.U. z 2020 r. poz. 1610), poprzez o szczególnych rozwiązaniach (...), lecz pozostającej z niezgodzie z art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018r. sygn. akt. K 7/15 i art. 190 ust. 4 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 115a u.o.P., a tym samym uniemożliwienie realizacji gwarantowanego w art. 66 ust. 2 Konstytucji RP prawa funkcjonariusza Policji do urlopu wypoczynkowego w formie ekwiwalentu pieniężnego zgodnie z treścią Wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie sygn. K 7/15.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie pełnomocnik reprezentujący organ wyjaśnił, iż pomimo nieprecyzyjnego określenia zaskarżonych decyzji, kierując się datą ich wydania, przyjął, iż skarga dotyczy decyzji w sprawie odmowy wypłaty odprawy, gdyż tylko takie decyzje wydane zostały przez organy w dacie [...] kwietnia i [...] maja 2021 r. wobec skarżącego.

W związku z wątpliwościami dotyczącymi przedmiotu skargi z [...] czerwca 2021 r., mając dodatkowo na uwadze wyrok tutejszego Sądu z 23 września 2020 r., sygn. akt II SAB/Go 187/20 w sprawie ze skargi P.S. dotyczący wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop, Sąd zwrócił się do pełnomocnika skarżącego o sprecyzowanie przedmiotu skargi przez podanie numeru i przedmiotu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na w/w wezwanie pełnomocnik skarżącego potwierdził, iż skarga dotyczy decyzji KWP z dnia [...] maja 2021 r., nr [...] w sprawie odmowy wypłaty odprawy, podając, iż skarga z [...] czerwca 2021 r. zawierała mylnie zamieszczone zarzuty. Precyzując złożoną skargę pełnomocnik skarżącego powielił zarzuty podniesione w odwołaniu od decyzji organu I instancji i zawartą tam argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył zarówno skarżący, jak i organ.

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, że sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wady skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzenia jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w art. 145 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala - art. 151 p.p.s.a.

Przedmiot tak rozumianej kontroli w przedmiotowej sprawie stanowiła decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] maja 2021 r. utrzymująca w mocy decyzję Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] kwietnia 2021 r., którą organ odmówił skarżącemu wnioskowanej wypłaty odprawy.

Stan faktyczny w sprawie był bezsporny. Skarżący pełnił służbę w Policji i został z niej zwolniony, w związku ze złożonym przez siebie wnioskiem, z dniem [...] sierpnia 2019 r., jednocześnie przechodząc do służby wojskowej na podstawie kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej zawartego na okres od [...] września 2019 r. do [...] sierpnia 2021 r. W oświadczeniu z dnia [...] sierpnia 2019 r. skarżący podał, iż w związku z przyjęciem go z [...] września 2019 r. do zawodowej służby wojskowej prosi o niewypłacanie mu odprawy policyjnej. Następnie zaś w dniu 4 stycznia 2021 r. zwrócił się do KMP o wypłatę odprawy dla policjanta zwalniającego się ze służby w Policji.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowiły przede wszystkim przepisy ustawy o Policji. Stosownie do treści art. 114 ust. 1 pkt 1 u.o.P., policjant zwalniany ze służby otrzymuje odprawę. Według przepisów u.o.P. odprawa przysługuje policjantowi bez względu na podstawę prawną i przesłanki zwolnienia z Policji. W przypadku zwolnienia policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 3 (wymierzenia kary dyscyplinarnej ze służby) i 4a (wymierzenia przez sąd prawomocnym orzeczeniem środka karnego w postaci zakazu wykonywania zawodu policjanta) oraz ust. 2 pkt 8 (popełnienia czynu o znamionach przestępstwa skarbowego, jeżeli popełnienie czynu jest oczywiste i uniemożliwia jego pozostanie

w służbie) policjant otrzymuje 50% odprawy.

Z kolei zgodnie z art. 118 u.o.P. odprawa, o której mowa w art. 114 oraz świadczenia określone w art. 117 (świadczenia okresowe w przypadku zwolnienia ze służby), nie przysługuje policjantowi, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do takich świadczeń. Zatem w świetle cytowanej regulacji odprawę otrzymuje tylko taki policjant zwalniany ze służby, który bezpośrednio po zwolnieniu ze służby nie zostanie przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy. W piśmiennictwie oraz orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż regulacja jak cytowana powyżej, występująca także w przypadku innych służb mundurowych, związana jest z tym, że odprawa przysługująca z tytułu zwolnienia ze służby – tak samo, jak i emerytura – ma charakter jednorazowy. Akcentuje się, iż regulacje, jak cyt. art. 118 u.o.P., mają w tej sytuacji zapobiec kilkukrotnemu wypłacaniu tego świadczenia.

Zwrócić należy uwagę, iż treść cyt. przepisu art. 118 u.o.P. nie pozostawia organowi wyboru w zakresie możliwości wypłaty odprawy zwalnianemu policjantowi, w sytuacji spełnienia przesłanek w nim określonych. Ustawodawca nie poddał w/w kwestii uznaniu organu, a jednoznacznie wskazał, iż odprawa nie przysługuje, gdy policjant bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby, w której przysługuje prawo do odprawy, co oznacza, że organ nie niej uprawniony w takiej sytuacji do przyznania i wypłaty odprawy zwolnionemu policjantowi.

Podkreślić przy tym należy, że aby art. 118 u.o.P. miał zastosowanie, określone w nim przesłanki muszą być spełnione łącznie tj: policjant bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej oraz w służbie tej, do której funkcjonariusz przeszedł, przysługuje prawo do świadczenia jakim jest odprawa.

W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, iż w/w przesłanki zostały spełnione. Skarżący bowiem bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w policji został przyjęty do służby wojskowej, co zresztą nie było kwestionowane przez strony. Odnośnie przesłanki bezpośredniości, o którem mowa w art. 188 u.o.P. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 sierpnia 2013 r., I OSK 1354/12 stwierdził, iż zwrot bezpośrednio jest pojęciem "nieostrym" i może dotyczyć zarówno podjęcia służby w następnym dniu po dniu zwolnienia, jak i podjęcia służby w dniu poprzedzonym jednodniową przerwą. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego sformułowanie "bezpośrednio po zwolnieniu ze służby został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby" powinno być interpretowane w kategoriach obiektywnych, to znaczy wymagane jest następstwo omawianych zdarzeń w czasie, które zachodzi wówczas, gdy policjant po zwolnieniu zostaje przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub innej służby. Użyte w powyższym przepisie przez ustawodawcę słowo "bezpośrednio" nie zostało bliżej przez niego sprecyzowane, co oznacza, że pozostawił on organom administracji ocenę, czy dany stan faktyczny pozwala na uznanie, że doszło do spełnienia przesłanek tego przepisu. Wskazać należy, że "bezpośrednio" to innymi słowy "w chwili następującej po czymś lub poprzedzającej coś, krótko przed kimś lub po kimś". Określenie to oznacza zatem, że tuż po zwolnieniu ze służby funkcjonariusz został bez zbędnej zwłoki przyjęty do innej służby. Słowo "bezpośrednio" nie jest także tożsame ze zwrotem "bez dnia przerwy". Zatem w pojęciu bezpośredniości mieści się pojęcie podjęcia służby w następnym dniu po zwolnieniu ze służby w Policji.

Powyższy pogląd znajduje swoje odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 20 maja 1994 r., sygn. akt II SA 234/94; wyrok NSA z dnia 5 października 2010 r., sygn. akt I OSK 540/10; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt III SA/Gd 544/09 i wyrok WSA w Warszawie z 17 maja 2019 r., II SA/Wa 22/19).

Odnosząc powyższe rozważania do rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż skarżący co prawda służbę w policji zakończył w dniu [...] sierpnia 2019 r., a służbę w wojsku rozpoczął w dniu [...] września 2019 r., zatem wystąpiła różnica 5 dni, jednak mimo to uznać należy, iż spełniona została przesłanka bezpośredniości jego przyjęcia do służby wojskowej. Po pierwsze bowiem między zakończeniem służby w Policji i rozpoczęciem służby w wojsku skarżący nie podjął żadnego innego zatrudnienia (co sam potwierdził w oświadczeniu z dnia [...] sierpnia 2019 r.), nie nabył też prawa do emerytury lub renty, przy czym 5 dni to bardzo krótki okres. Po drugie należy wziąć pod uwagę, iż zwalniając się ze służby w Policji skarżący już dysponował rozkazem personalnym nr [...] Komendanta z dnia [...] czerwca 2019 r., w którym jako osobie ze stopniem : ppor.rez. wyznaczono mu stanowisko służbowe od [...] września 2019 r. – młodszego oficera w sekcji HNS [...] oraz okazywał się zawartym w dniu [...] czerwca 2019 r. kontraktem na pełnienie zawodowej służby wojskowej na okres od [...] września 2019 r. do [...] sierpnia 2021 r.

Natomiast odnośnie użytego w art. 118 u.o.P. określenia "prawo do takich świadczeń", o jakich mowa w art. 114 oraz art. 117 u.o.P. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 sierpnia 2013 r., I OSK 1354/12, wskazał, iż oznacza ono, że odprawa nie przysługuje policjantowi w przypadku, gdy został on przyjęty do innej służby, w której przysługuje jakiekolwiek prawo do odprawy. NSA stwierdziło, że zatem prawo do odprawy w innej służbie nie musi być uregulowane na takich samych zasadach, jak prawo do odprawy w Policji. Zdaniem NSA zawarte w art. 118 u.o.P. określenie został przyjęty do zawodowej służby wojskowej lub do innej służby, w której przysługuje prawo do "takich świadczeń", w istocie uzależnia prawo do odprawy od ustalenia, czy w służbie, do której został przyjęty zwolniony policjant przysługuje prawo do "takich świadczeń" jakie przewiduje u.o.P., przy czym nie chodzi o "takie same świadczenia" lecz "takie świadczenia".

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż również ta przesłanka została spełniona, bowiem art. 94 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przewiduje dla żołnierza zwolnionego z zawodowej służby wojskowej prawo do odprawy. W myśl ust. 1 cyt. artykułu żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej przysługuje, z zastrzeżeniem ust. 4 i 5, odprawa w wysokości: 1) po roku służby - 100%, , 2) po pięciu latach służby – 200%, 3) po dziesięciu latach służby – 300%, - kwoty uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym należnego w ostatnim dniu pełnienia służby. Wysokość odprawy, o której mowa w ust. 1 pkt 3, ulega zwiększeniu o 20% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za każdy rok zawodowej służby wojskowej pełnionej ponad dziesięć lat, nie więcej jednak niż do wysokości 600% (ust. 2). Do okresu zawodowej służby wojskowej, o którym mowa w ust. 1 i 2, zalicza się okresy pełnienia nieprzerwanej czynnej służby wojskowej, z wyłączeniem okresów zawieszenia w czynnościach służbowych lub tymczasowego aresztowania, chyba że prawomocnym orzeczeniem postępowanie karne lub dyscyplinarne, będące przyczyną zawieszenia lub aresztowania, zostało umorzone bądź żołnierz został uniewinniony na podstawie prawomocnego wyroku lub orzeczenia o uniewinnieniu w postępowaniu dyscyplinarnym (ust. 3). Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez właściwy organ lub niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej albo niewyznaczenia na stanowisko służbowe na kolejną kadencję, przysługuje odprawa w wysokości: 1) 600% uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym - w przypadku pełnienia służby stałej; 2) wynikającej z ust. 1 i 2, z tym, że za dzień zwolnienia z zawodowej służby wojskowej przyjmuje się ostatni dzień okresu, na jaki zawarto kontrakt - w przypadku pełnienia służby kontraktowej (ust. 4). Żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 1, 6, 15 i 16 albo wskutek wypowiedzenia przez żołnierza stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, jeżeli pełnił on zawodową służbę wojskową przez okres krótszy niż dziesięć lat - przysługuje 50% kwoty odprawy, o której mowa w ust. 1 i 2 (ust. 5). Odprawa nie przysługuje żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 11-14 (ust. 6).

Podkreślić jednak należy, iż dla oceny uprawnienia skarżącego do odprawy w przedmiotowej sprawie, bez znaczenia jest okoliczność, że w cyt. ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych prawo do odprawy jest uregulowana nieco odmiennie niż w u.o.P., w zakresie warunków przyznania i jej wysokości w poszczególnych przypadkach. Ustawodawca nie uzależnił prawa do odprawy dla policjanta zwalnianego ze służby od wysokości czy też innych warunków odprawy w poszczególnych rodzajach służb, a od tego, czy w innej służbie niż służba w Policji przysługuje prawo do odprawy. Prawo do odprawy w innej służbie nie musi być uregulowane na takich samych zasadach, jak prawo do odprawy w Policji. Dla prawidłowej wykładni przepisu art. 118 u.o.P. nie ma znaczenia czy i jakie różnice występują w uregulowaniu instytucji odprawy w innej służbie, w stosunku do pragmatyki policyjnej, ale istotne jest tu to, czy w tej innej służbie przewidziano instytucję odprawy, rozumianą szeroko, jako świadczenie pieniężne wypłacane funkcjonariuszowi po zakończeniu służby. Dlatego dla oceny, czy w danym przypadku występuje negatywna przesłanka przewidziana w art. 118 u.o.P. wystarczy wykazanie istnienia w innej służbie instytucji odprawy, a nie wykazanie identyczności (tożsamości) takiej odprawy z odprawą występującą w Policji.

W wyroku z dnia 17 maja 2019 r., II SA/Wa 22/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie zwrócił uwagę, iż inne rozumienie pojęcia odprawy, jako identycznego, tożsamego świadczenia, prowadziłoby do uczynienia przepisu art. 118 u.o.P. przepisem martwym. Konstruując normę art. 118 u.o.P. ustawodawca musiał dostrzegać specyfikę różnych służb mundurowych i wypływające z tej specyfiki różnice w regulowaniu instytucji odprawy. Jednocześnie WSA w Warszawie słusznie wskazał, iż zagadnienie to trafnie ujął NSA w uzasadnieniu wyroku z dnia 5 października 2010r., sygn. akt I OSK 540/10, stwierdzając, iż przepis art. 118 u.o.P. nie zawiera ograniczeń, które wskazywałyby na to, że należy go stosować tylko wtedy, gdy warunki uzyskania odprawy w innej służbie są w pełni tożsame z warunkami jej uzyskania na podstawie u.o.P. Każda bowiem służba ma zamknięty katalog przepisów, zaś celem ustawodawcy było niekiedy odmienne uregulowanie obowiązków i przywilejów funkcjonariuszy różnych służb wobec na przykład zakresu i specyfiki ich zadań.

Zdaniem Sądu, opisane zróżnicowanie, występujące w poszczególnych uregulowaniach tych uregulowaniach ustawowych, nie świadczy o nierównym traktowaniu, skoro regulacje te dotyczą odrębnych grup zawodowych, a nie osób charakteryzujących się wspólną istotną cechą relewantną. Ukształtowanie systemu świadczeń dla poszczególnych służb mundurowych leży w gestii ustawodawcy.

Tak więc w zakresie ustalania prawa i wysokości odprawy, żołnierze zawodowi i policjanci korzystają z rozłącznych przepisów ustawowych, które mają charakter komplementarnych rozwiązań pragmatycznych, a więc rozłączność ta wyklucza możliwość posiłkowania się w analizowanej sprawie regulacjami pragmatyki poszczególnych służb.

Zatem w świetle powyższych rozważań podniesiony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, określającego zasadę równości wobec prawa i zakazu dyskryminacji, uznać należało za nieuzasadniony.

Dodać należy, iż pełnomocnik reprezentujący skarżącego, w piśmie precyzującym skargę (z [...] września 2021 r.), odwołał się do argumentacji podniesionej w odwołaniu, gdzie z kolei podniósł, że funkcjonariusz Policji nie może znajdować się w gorszej sytuacji niż żołnierz zawodowy, który po zwolnieniu ze służby wojskowej podjął służbę w policji, a w poprzedniej służbie nie otrzymał odprawy. W tym zakresie pełnomocnik skarżącego wskazał na art. 115 ust. 2 i 3 u.o.P., zgodnie z którym przy ustalaniu wysokości odprawy uwzględnia się również okresy nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej, jeżeli bezpośrednio po zwolnieniu z tej służby żołnierz został przyjęty do służby w Policji i nie otrzymał odprawy z tytułu poprzednio pełnionej służby (ust. 2); przepis ust. 2 stosuje się odpowiednio w przypadku podjęcia służby w Policji po zwolnieniu ze służby w innych służbach, w których przysługują świadczenia tego rodzaju.

Wobec lakoniczności stanowiska pełnomocnika skarżącego, domniemywać należy, że prawdopodobnie skarżący chciał zwrócił uwagę na różny sposób uregulowania kwestii przyznawania prawa do odprawy w służbie w policji, gdzie uwzględnia się okresy nieprzerwanej zawodowej służby wojskowej lub innej służby (art. 115 u.o.P.) oraz w służbie wojskowej, gdzie regulując sposób ustalenia wysługi, mającej wpływ na prawo i wysokość tej należności, pomija się okres służby w Policji (art. 94 ust. 3, art. 17a ust. 4 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Przedmiotowa sprawa dotyczyła wypłaty odprawy skarżącemu jako funkcjonariuszowi Policji, który został zwolniony (na swój wniosek) ze służby w Policji i bezpośrednio przeszedł do służby wojskowej. W tym okolicznościach pełnomocnik skarżącego nie wskazał w jaki sposób skarżony organ naruszył w/w przepisy. Art. 115 ust. 2 i 3 u.o.P. odnosi się do sytuacji, gdy żołnierz bezpośrednio po zwolnieniu ze służby w wojsku został przyjęty do Policji, co nie ma związku ze stanem faktycznym ustalonym w rozpoznawanej sprawie, z kolei zarzut naruszenia przepisu art. 94 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych jest niemożliwy, jako niemającego zastosowania w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu w opisanym stanie rzeczy organy prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie art. 118 u.o.P. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ opierając się na materiale prawidłowo zebranym wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą i dokonał jego wszechstronnej oceny. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ wyjaśnił sprawę w sposób wymagany przez art. 7, 77 i 107 § 3 k.p.a., i nie doszło do naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Z przytoczonych wyżej powodów Sąd nie dopatrzył się, aby zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji naruszały prawo w stopniu powodującym ich uchylenie bądź stwierdzenie nieważności.

Mając na uwadze powyższe Sąd działając w oparciu o treść art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.