Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 186/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6213 Inne  świadczenia finansowe związane z lokalem mieszkalnym
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 8
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 919
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA SPRAW WEWNĘTRZNYCH I ADMINISTRACJI z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i  szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont  zajmowanego lokalu mieszkalnego.
article: art. 16
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak Sędziowie WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi M.W. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty równoważnika pieniężnego za remont lokalu. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzają ją decyzję Komendanta Powiatowego Policji w Z. z dnia [...] października 2010r. o nr [...]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] października 2010 r., nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Z., działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm. – dalej Kpa), art.91 ust. 1 i art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2007 r., nr 43, poz. 277 ze zm.), rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100 z 2002 r. poz. 919 z późn. zm.- dalej jako rozporządzenie) odmówił M.W. wypłaty równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego za rok 2006, 2007, 2008.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż stosownie do art. 91 ustawy o Policji policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Organ podniósł, iż przepis ten nie przyznawał emerytom policyjnym prawa do przedmiotowego świadczenia, a zatem wydane na podstawie ust. 2 tego przepisu rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, w swoim pierwotnym brzmieniu (§ 8), przyznające to świadczenie emerytom i rencistom policyjnym wykraczało poza ustawowe upoważnienie. Dalej organ wyjaśnił, iż nowelizacja rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2006 r. przywróciła stan prawny zgodny z ustawą. Ta nowa regulacja uchyliła także przepisy dotyczące określenia właściwych organów do wydania decyzji w sprawach przyznania, odmowy przyznania albo zwrotu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin (§ 9 ust. 2). Organ podniósł, iż w obecnym stanie prawnym brak jest przepisu konstytuującego uprawnienie do przedmiotowego świadczenia dla emerytów (rencistów) policyjnych. W ocenie organu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylając § 8 rozporządzenia odebrał uprawnienia organom Policji do ustalania uprawnień do przedmiotowego świadczenia dla emerytów (rencistów) policyjnych po 1 stycznia 2006 r.. W związku z powyższym organy Policji nie mają podstaw prawnych do ustalenia uprawnień i wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, przyznanego na podstawie decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł M.W. wskazując, iż nie domagał się ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, tylko jego wypłaty, gdyż takie uprawnienie, co słusznie zauważył organ, zostało mu przyznane w decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r. Skarżący podniósł, iż decyzja ta nie została ostatecznie zmieniona, uchylona ani nie stwierdzono jej wygaśnięcia, więc nadal obowiązuje, funkcjonuje w obrocie prawnym i powinna być wykonana. W ocenie strony sama ta decyzja stanowi podstawę do wypłaty żądanego równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Odwołujący podniósł, iż stanowisko to potwierdza Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r., wydanym w sprawie I OSK 953/07 ( ONSAiWSA 2009/4/77, LEX nr 489773 ).

Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż w orzecznictwie sądy administracyjne podkreślają, że wykonanie decyzji o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego nie polega na automatycznej wypłacie stałej wysokości świadczenia w ustalonej z góry wysokości, wymaga ono corocznego ustalenia kwoty równoważnika i jego wypłaty na podstawie oświadczenia mieszkaniowego składanego przez beneficjenta równoważnika. Ustalenie i wypłata świadczenia następuje w formie czynności materialno - technicznych organu. Organ wyjaśnił, iż realizacja tego uprawnienia następowała na podstawie rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002r., które obejmowało emerytów ( rencistów ) policyjnych do 31 grudnia 2005r. Organ podniósł, iż Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji uchylając § 8 rozporządzenia odebrał uprawnienia organom Policji do ustalenia uprawnień do przedmiotowego świadczenia dla emerytów ( rencistów ) policyjnych po 1 stycznia 2006r. Organ wyjaśnił, iż z uwagi na uchylenie przepisu konstytuującego uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów ( rencistów ) policyjnych, brak jest podstaw do jego wypłaty po 1 stycznia 2006r. W aktualnym stanie prawnym żądanie przez stronę wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego jest bezpodstawne, gdyż organy Policji pozbawiono uprawnień do ustalania i wypłaty przedmiotowego świadczenia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M.W. zarzucając jej naruszenie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w związku z przepisami ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji (...) przez wydanie decyzji odmownej wobec istnienia ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w Z. w sprawie przyznania równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego.

Wskazując na powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż nie domagał się ustalenia uprawnień do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego, tylko jego wypłaty, gdyż takie uprawnienie, zostało mu przyznane w decyzji nr [...] z dnia [...] lipca 2000 r.. Dalej skarżący podniósł, iż biorąc pod uwagę treść wyroku z 26 listopada 2009 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku (III SAB/Gd 35/09, LEX nr 589398) czy wyrok z 15 lutego 2007 r. WSA w Gliwicach ( IV SA/Gi 434/06, LEX 512523 ) uznać należy, że organ powinien wydać decyzję pozytywną, tj. ustalająca prawo do tego równoważnika. W obu bowiem wyżej wskazanych wyrokach WSA stwierdził, że skutkiem przyznania w przeszłości emerytowi policyjnemu prawa do równoważnika pieniężnego w drodze decyzji administracyjnej na podstawie obowiązujących wówczas przepisów jest powstanie stosunku prawnego, którego zmiana lub rozwiązanie wymaga także wydania decyzji administracyjnej, podlegającej kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne. Skoro zatem, zdaniem tych Sądów, emeryt policyjny ubiega się o przyznanie mu prawa do równoważnika za remont lokalu, to jego wniosek powinien zostać rozpatrzony przez właściwy organ ( KPP ) w drodze decyzji administracyjnej.

Zdaniem WSA w Gliwicach, uchylenie przepisów określających właściwość organów do wydania decyzji w sprawach przyznania, odmowy przyznania albo zwrotu równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w stosunku do emerytów i rencistów policyjnych oraz członków ich rodzin ( § 9 ust. 2 rozporządzenia) nie oznacza, że w sytuacji wydania w przeszłości decyzji przyznającej emerytowi policyjnemu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i wystąpienia przez niego z wnioskiem o przyznanie tego świadczenia za lata następne 2006, 2007 i 2008, a więc do czasu gdy weszła w życie nowa regulacja, nie ma przepisów stanowiących podstawę do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie wniosku. Skoro bowiem przepisy ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji odsyłają w zakresie uprawnień mieszkaniowych emerytów policyjnych do zasad przewidzianych dla funkcjonariuszy, to uznać należy, że organem właściwym jest KPP.

W odpowiedzi na skargę organ wskazał, iż przez uchylenie § 8 rozporządzenia pozbawiono praw do świadczeń osoby uprawnione do policyjnych świadczeń emerytalno-rentowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej Ppsa) polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu istotnie wpływającym na wynik sprawy. Przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Na podstawie art. 134 § 1 Ppsa, w postępowaniu sądowoadministracyjnym obowiązuje zasada oficjalności. Zgodnie z jej treścią, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji o utrzymaniu w mocy decyzji Komendanta Powiatowego Policji o odmowie wypłaty równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu.

Przechodząc do oceny wyżej wskazanych decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, iż wnioskiem z dnia [...] grudnia 2008 r. skarżący wniósł o wypłacenie mu należnego równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego za okres od 2006 r. do 2008 r. Z wniosku jednoznacznie wynika, iż wnioskodawca nie domagał się przyznania uprawnienia do przedmiotowego równoważnika, lecz wywodził swe uprawnienie i żądanie wypłaty z ostatecznej decyzji z dnia [...] lipca 2000 r., nr [...] i ukształtowanego nią stosunku administracyjnoprawnego.

Rozpoznając niniejszą sprawę należy mieć na uwadze, iż w dniu wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji pozostawała w obrocie prawnym ostateczna decyzja o przyznaniu skarżącemu równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego z uwzględnieniem 3 norm zaludnienia. Organ orzekł jednocześnie, iż wypłata równoważnika następować będzie corocznie, a jego wysokość ustalona zostanie każdorazowo na podstawie obowiązujących stawek. Co prawda decyzją z dnia [...] marca 2006 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji w Z. stwierdził z dniem [...] stycznia 2006 r. wygaśnięcie własnej decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. nr [...] przyznającej M.W. równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, to jednakże decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] [...] Wojewódzkiego Komendanta Policji w P., wydaną na skutek wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1888/09 stwierdzono nieważność decyzji z dnia [...] marca 2006 r.

Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, na co słusznie wskazuje skarżący, iż ostateczna decyzja o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont lokalu nadal pozostaje w obrocie prawnym i wiąże organy orzekające w sprawie. Decyzja o przyznaniu równoważnika pieniężnego za remont lokalu została wydana na podstawie art. 91 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. Nr 30, poz. 179 ze zm.) oraz przepisu § 1 zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (M.P. Nr 76, poz. 708).

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż podstawa prawna ww. decyzji odnośnie przepisu aktu wykonawczego została wskazana błędnie, bowiem w dniu [...] lipca 2000 r. nie obowiązywało już zarządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 30 września 1997 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania, które zostało uchylone z dniem 24 grudnia 1999 r. mocą przepisu § 13 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 1999 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego i równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych zasad ich zwracania (Dz.U. Nr 106, poz. 1212).

Zasady przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego regulował § 1 i 2 tego rozporządzenia, które obowiązywało w dacie wydania decyzji z dnia [...] lipca 2000 r. Zgodnie natomiast z przepisem § 11 ust. 1 rozporządzenia jego przepisy stosować należało do emeryta i rencisty policyjnego, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 53, poz. 214, ze zm.). Rozporządzenie to przestało obowiązywać w dniu wejścia w życie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego zawierającego analogiczne uregulowania w przedmiocie przyznawania emerytom i rencistom policyjnym równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, które to rozporządzenie następnie zostało zmienione rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. (Dz.U. Nr 266, poz. 2246) poprzez uchylenie m.in. § 8 oraz w § 9 ust. 2. Rozporządzenie zmieniające weszło w życie z dniem 1 stycznia 2006 r.

Wobec wskazania w decyzji o przyznaniu równoważnika za remont lokalu błędnej podstawy prawnej wyjaśnić należy, iż zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie nie budzi wątpliwości, że wskazanie w podstawie prawnej decyzji administracyjnej nieobowiązującego już przepisu prawa materialnego w sytuacji gdy obowiązuje inny przepis regulujący analogicznie sytuację prawną adresata decyzji, aczkolwiek jest wadliwe, jednakże nie niweczy istnienia podstawy prawnej decyzji, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 Kpa.

Organy orzekające w przedmiotowej sprawie konsekwentnie podnoszą, iż od dnia 1 stycznia 2006 r. nie można do emerytów (rencistów) policyjnych stosować przepisów omawianego rozporządzenia, albowiem na skutek nowelizacji z dnia 28 grudnia 2005 r. uchylony został przepis § 8 rozporządzenia, dopuszczający stosowanie jego przepisów między innymi do emerytów i rencistów policyjnych.

W tym miejscu wskazać należy, iż w myśl § 8 rozporządzenia przepisy rozporządzenia stosuje się do emeryta, rencisty policyjnego oraz osób uprawnionych do renty rodzinnej po zmarłym policjancie oraz po zmarłym emerycie lub renciście, o których mowa w ustawie z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin.

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie samo uchylenie przepisu § 8 rozporządzenia nie pozbawiło skarżącego z dniem 1 stycznia 2006 r. "z mocy prawa" uprawnienia do równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego przyznanego mu ostateczną decyzją.

Nie ulega wątpliwości, no co słusznie zwróciły uwagę organy, iż utrata mocy obowiązującej przez § 8 rozporządzenia wyklucza możliwość przyznania prawa do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego osobom będącym emerytami (rencistami) policyjnymi. Powyższe nie oznacz jednak, w ocenie Sądu, braku możliwości wypłaty równoważnika przyznanego na przyszłość decyzją ostateczną. W niniejszej sprawie uprawnienie do równoważnika pieniężnego za remont lokalu mieszkalnego przyznano skarżącemu (jako emerytowi policyjnemu) ostateczną decyzją administracyjną opartą na obowiązujących wówczas przepisach prawa. W tym miejscu zwrócić należy uwagę, iż czym innym jest wyeliminowanie samego źródła określonych uprawnień, a czym innym ocena mocy obowiązującej orzeczenia, to źródło konkretyzującego. W doktrynie prawa administracyjnego powszechne jest stanowisko, zgodnie z którym zdolność wywoływania przez decyzję administracyjną określonych skutków prawnych trwa dopóty, dopóki nie zostanie ona wyeliminowana z obrotu prawnego. Eliminacja taka może nastąpić bądź to w sposób generalny, poprzez wprowadzenie ściśle określonej normy intertemporalnej przez ustawodawcę, taki skutek przewidującą, bądź też w drodze aktu o charakterze indywidualnym. W tym kontekście należy stwierdzić, że ani rozporządzenie z dnia 28 czerwca 2002 r., ani rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 grudnia 2005 r. w przepisach przejściowych nie uchylało orzeczeń, które weszły już do obrotu prawnego przed wejściem w życie obu aktów prawnych. Nadto żaden powszechnie obowiązujący przepis prawa nie przewidywał także ex legę wygaśnięcia uprawnień przyznanych emerytom i rencistom wcześniejszymi decyzjami. W wyroku z dnia 18 czerwca 2008 r., sygn. akt l OSK 953/07 (ONSAiWSA 2009/4/77) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "W razie uchylenia przepisu, który był podstawą przyznania określonego uprawnienia na przyszłość, wygaśnięcie takiej decyzji z powodu jej bezprzedmiotowości w rozumieniu art. 162 § pkt 1 Kpa następuje tylko wówczas, gdy w przepisach zmieniających stan prawny przewidziany został taki skutek. W przeciwnym wypadku decyzje takie nie stają się bezprzedmiotowe". Zatem, nawet w sytuacji zmiany stanu prawnego, jeżeli w obrocie prawnym występuje decyzja administracyjna nadająca jej indywidualnemu adresatowi określone uprawnienia, a nie została ona w jakikolwiek sposób wyeliminowana z tego obrotu, to będzie rodzić skutki w sposób ciągły i nieprzerwany (patrz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 czerwca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wr 174/10 niepubl.).

Przenosząc te rozważania na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że z mocy decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2000 r. powstał stosunek administracyjnoprawny, w ramach którego przyznanemu skarżącemu prawu odpowiadał obowiązek organu wypłaty świadczenia "corocznie w wysokości ustalanej na podstawie obowiązujących stawek". Niewątpliwie przedmiotową decyzją przyznano skarżącemu określone uprawnienie na przyszłość (bezterminowo), a przepisy regulujące daną materię nie określiły zdarzenia, czy warunków, z jakimi W doktrynie przyjmuje się, że: "(...) Jeżeli w ramach stosunku administracyjnoprawnego mają być wykonane obowiązki lub uprawnienia o charakterze powtarzającym się, stosunek ten trwa tak długo, jak długo istnieje i obowiązuje norma prawna lub akt ją konkretyzujący" (por. J. Zimmermann: Prawo administracyjne. Kraków 2006, str. 257).

Biorąc w niniejszej sprawie pod uwagę fakt, iż w rozpatrywanej sprawie aktem konkretyzującym uprawnienie skarżącego do przedmiotowego równoważnika jest decyzja, to wobec braku wyraźnego przepisu prawa uchylającego moc takiej decyzji, jej uchylenie, zmiana lub stwierdzenie nieważności może tylko nastąpić w trybie i na zasadach przewidzianych w Kpa lub w przepisach szczególnych. Skoro decyzja przyznająca skarżącemu prawo do równoważnika nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, to określony podmiot jest zobowiązany do realizacji decyzji, do czasu jej wyeliminowania z obrotu prawnego aktem administracyjnym lub utraty mocy obowiązującej na podstawie wyraźnego przepisu prawa (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 marca 2010 r. l OSK 1647/09).

Wobec powyższego uznać należy, iż organy odmawiając wypłaty równoważnika pieniężnego ograniczając się jedynie do stwierdzenia, że § 8 rozporządzenia pozbawiono praw do świadczeń osoby uprawnione do policyjnych świadczeń emerytalno-rentowych bez rozważenia mocy wiążącej ostatecznej decyzji przyznającej skarżącemu równoważnik pieniężny dopuściły się naruszenia art. 16 Kpa. Organ rozpoznając sprawę ponownie winien mieć na uwadze obowiązującym w polskim systemie prawnym zasadę trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Zgodnie z tą zasadą uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania może nastąpić tylko w wypadkach przewidzianych w kodeksie lub ustawach szczególnych, a do czasu wyeliminowania jej z obrotu prawnego wiąże organy. W tym miejscu wskazać należy, iż zasada trwałości decyzji administracyjnej służy realizacji takich wartości, jak: ochrona porządku prawnego, ochrona praw nabytych, pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego, zaufanie do organów państwa, zaufanie do prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit c Ppsa orzekł jak w sentencji wyroku. Art. 152 Ppsa nie zastosowano z uwagi na negatywny charakter zaskarżonego rozstrzygnięcia.