Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 582/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 187 par 1, art. 191, art. 210 par 1 pkt 6.
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a.
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 8 czerwca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki Sędziowie: Sędzia WSA Bożena Kasprzak Sędzia WSA Paweł Kowalski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 czerwca 2021 roku sprawy ze skargi A spółki z o.o. w Ł. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z dnia [...] roku nr UNP: [...] [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2016 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz strony kwotę 11 750 (jedenaście tysięcy siedemset pięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Względem A Sp. z o.o z siedzibą w Ł. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w G. wszczął w dniu 4 kwietnia 2016 roku postępowanie kontrolne w przedmiocie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres od stycznia do lutego 2016 roku oraz ustalenia, czy dany podmiot jest instytucją obowiązaną w świetle ustawy o przeciwdziałaniu praniu pieniędzy oraz finansowaniu terroryzmu

Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. [...] roku w sprawie [...] wydał decyzję, w której określił zobowiązanie skarżącej w podatku od towarów i usług za styczeń 2016 roku w kwocie 327 347 zł i za luty 2016 w kwocie 474 804 zł.

W uzasadnieniu organ wskazał, że faktury wystawione przez kontrahentów strony dotyczyły fikcyjnych umów sprzedaży, bowiem podmioty figurujące na zakwestionowanych fakturach jako sprzedawcy nie prowadziły działalności gospodarczej. Faktury nie odzwierciedlały rzeczywistych zdarzeń, zaś strona dysponowała towarem niewiadomego pochodzenia. Z tego względu podatnikowi nie przysługiwało uprawnienie do obniżenia podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Organ uznał księgi strony za nierzetelne w zakresie zakupu towaru handlowego (odzieży) w okresie od stycznia do lutego 2016 roku i dokonał oszacowania podstawy opodatkowania. W przekonaniu organu spółka bezpodstawnie dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w kwocie 673 844 zł za styczeń 2016 roku i w kwocie 321 120 zł za luty 2016 roku. Jednocześnie organ zakwestionował okoliczność dokonania B na terenie Francji co do sprzedaży towarów spółkom C i D, stwierdzając, że sprzedaż nastąpiła na terenie kraju i w związku z tym spółka zobowiązana jest do opodatkowania sprzedaży stawką 23%. W tym zakresie, tj. co do sprzedaży odzieży na rzecz ww. podmiotów, organ również uznał księgi spółki za nierzetelne także w okresie od stycznia do lutego 2016 roku.

W przekonaniu organu pierwszej instancji, podatnik nie dochował należytej staranności kupieckiej przy wyborze kontrahentów. Okoliczności dokonywanych czynności świadczą o tym, że podatnik wiedział albo powinien był wiedzieć, że działania te wiążą się z nadużyciem w podatku od towarów i usług.

Od opisanej wyżej decyzji odwołania złożyli Prezes Zarządu skarżącej Spółki oraz jej pełnomocnik.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Ł. decyzją z [...]roku uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji i określił w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym w kwocie 11 591 zł za styczeń 2016 roku i w kwocie 3 444 zł za luty 2016 roku.

Organ podatkowy drugiej instancji wskazał w uzasadnieniu, że spółka w kontrolowanym okresie dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur stwierdzających czynności, które nie zostały dokonane. Organ drugiej instancji zakwestionował transakcje dokonane z następującymi podmiotami: E sp. z o.o., F sp. z o.o., G sp. z o.o., H sp. z o.o., I sp. z o.o., J sp. z o.o., E sp. z o.o., K sp. z o.o. (spółki-kontrahenci).

Organ poczynił następujące ustalenia względem powyższych podmiotów:

E sp. z o.o.

E sp. z o.o. została zarejestrowana w KRS 20 sierpnia 2014 roku. W okresie od 15 września 2014 roku do 30 maja 2018 roku spółka była zarejestrowana jako podatnik VAT. W dniu 10 sierpnia 2016 roku organ podatkowy pierwszej instancji zwrócił się do prezesa zarządu E sp. z o.o. T. N. H. o udzielenie informacji w przedmiocie sposobu nawiązania kontaktów handlowych ze stroną, okoliczności dokonywanych transakcji oraz wskazania sposobu reprezentacji E sp. z o.o., faktycznego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i zatrudnionych pracowników. Pismo doręczono L sp. z o.o. (biuro rachunkowe).W dniu 24 sierpnia 2016 roku, organ pierwszej instancji przeprowadził czynności sprawdzające prawidłowości i rzetelności dokumentów Spółki E w siedzibie Biura Rachunkowego L Sp. z o.o. W dniu 24 sierpnia 2016 roku organ pierwszej instancji zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. o przekazanie informacji dot. spółki E. W odpowiedzi wskazano, że względem E sp. z o.o. toczy się postępowanie kontrolne za okres od października do grudnia 2015 roku. Na chwilę złożenia odpowiedzi postępowanie to nie zostało zakończone. Na stronie 8. protokołu kontrolujący stwierdzili "W zakresie objętym przedmiotem kontroli zachodzi konieczność wyjaśnienia istotnych okoliczności faktycznych, które wymagają przeprowadzenia czynności kontrolnych u kontrahentów Spółki. Dopiero ustalenie stanu faktycznego pozwolił na jego prawidłową ocenę prawną. W toku kontroli wystąpiono do Naczelników Urzędów Skarbowych właściwych dla kontrahentów Spółki. Na dzień sporządzenia protokołu kontroli nie wpłynęły odpowiedzi". W dniu 5 lipca 2018 roku organ pierwszej instancji zwrócił się do Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w W. o przesłuchanie prezesa zarządu spółki E T. N. H. Przesłuchania nie udało się przeprowadzić ze względu na brak aktualnego adresu świadka.

F sp. z o.o.

F sp. z o.o. została zarejestrowana w KRS 20 marca 2014 roku, w okresie od 18 lutego 2015 roku do 17 lipca 2018 roku była podatnikiem VAT. W dniu 7 czerwca 2016 roku pracownicy organu pierwszej instancji udali się pod adres ujawniony w KRS jako siedziba spółki tj. ul. Ł 3/110 w W. Pod tym adresem nie zastano nikogo, a przed lokalem nie było żadnych oznak, że prowadzona jest w nich działalność gospodarcza. Organ pierwszej instancji w dniu 10 sierpnia i 20 września 2016 roku skierował do prezesa zarządu N. V. T. tożsame pytania jak w przypadku spółki E. Pism nie podjęto.

W dniu 25 kwietnia 2018 roku organ pierwszej instancji zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. o udzielnie informacji o F sp. z o.o. W odpowiedzi wskazano, że wobec spółki toczy się kontrola podatkowa w zakresie prawidłowego rozliczenia podatku VAT za styczeń 2016 roku. Organ kontroli poinformował organ pierwszej instancji, że adres ujawniony w KRS jest niezgodny ze stanem faktycznym. Lokal przy ul. Ł 3 stanowi własność M. W., która zawarła ze spółką umowę najmu na okres sześciu miesięcy w 2013 roku. Umowa wygasła z upływem terminu i nie była przedłużana. Najemca – obywatel Wietnamu – nigdy nie prowadził w lokalu działalności gospodarczej, a jedynie odbierał korespondencję. Organ podjął próby ustalenia rzeczywistej siedziby spółki, zobowiązując prezesa zarządu N. V. T. oraz wspólnika D. T. H. do wskazania adresów: siedziby, miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i przechowywania ksiąg rachunkowych. Wezwanie skierowano na adres domowy prezesa przy ul. M 87 w W. oraz na adres wspólnika przy ul. N 10A w W., przesyłki nie zostały podjęte. Do Sądu Rejonowego dla m. [...]W. wpłynął wniosek o zmianę adresu do korespondencji ujawnionego w KRS na ul. O 5F/C6A w W. K., gdzie działalność prowadzi P Biuro Rachunkowe sp. z o.o. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. zwrócił się do biura rachunkowego P o przedłożenie zapisów z ksiąg podatkowych F sp. z o.o. Prezes zarządu biura rachunkowego poinformował organ, że nie prowadzi spraw F sp. z o.o. Biuro rachunkowe zostało ponownie wezwane do udzielenia informacji o rachunkach F sp. z o.o. ale korespondencja w tym przedmiocie nie została podjęta.

W toku kontroli spółka F nie złożyła żadnych dokumentów pozwalających na ustalenie przebiegu transakcji z kontrahentami ani nie ujawniła miejsca przechowywania ksiąg podatkowych. Spółka nie posiadała magazynów i nie zatrudniała pracowników. Spółka F w deklaracji za styczeń 2016 roku wykazała wysokie kwoty podatku należnego (527 975 zł) i naliczonego (527 291 zł), podczas gdy kwota podlegająca wpłacie do US wynosiła zaledwie 684 zł.

G sp. z o.o.

G sp. z o.o. została zarejestrowana w KRS 20 stycznia 2014 roku, od 23 lutego 2015 roku (pismo DIAS z dnia 2 czerwca 2021 roku k.88-odwrót akt sądowych) do 24 maja 2018 roku pozostawała podatnikiem VAT. Podczas czynności 6 czerwca 2016 roku pracownicy organu pierwszej instancji udali się pod adres ujawniony w KRS tj. R 121/123/50 w W. W lokalu nie zastano pracowników firmy i nie ustalono, czy znajduje się tam siedziba spółki G. W tym samym dniu pracownicy organu pierwszej instancji stawili się przy ul. S 98/29 w W. tj. pod adresem ujawnionym w KRS jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej oraz rachunkowości. W lokalu nikogo nie zastano a przed lokalem nie było żadnych oznak prowadzenia działalności gospodarczej. 10 sierpnia 2016 roku organ pierwszej instancji wezwał prezesa zarządu spółki G do złożenia odpowiedzi na pytania tożsame z pytaniami skierowanymi do spółki E.

W dniu 20 września 2016 roku do Urzędu Kontroli Skarbowej w G. wpłynęły, bez jakiegokolwiek pisma przewodniego oraz odpowiedzi na pytania, ewidencje oraz faktury zakupów i sprzedaży, na których jako podmiot widnieje "G Sp. z o.o."

W dniu 27 kwietnia 2018 roku organ pierwszej instancji zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. o przeprowadzenie czynności sprawdzających i rzetelności dokumentacji transakcji ze stroną od stycznia do czerwca 2016 roku oraz o przesłuchanie prezesa zarządu spółki G T. V. T. W odpowiedzi na powyższe podano, że czynności nie zostały przeprowadzone, a świadka nie przesłuchano wobec faktu, że wezwania albo nie zostały doręczone, albo pozostały bez odpowiedzi.

Organy usiłowały ustalić adres miejsca zamieszkania Prezesa Zarządu T. V. T.. Udało im się zidentyfikować w bazie PESEL dwie osoby o tych personaliach. Zostały one wezwane, żadna z tych dwóch osób nie była Prezesem Zarządu G.

H sp. z o.o.

H sp. z o.o. została zarejestrowana w KRS 28 maja 2014 roku i pozostawała podatnikiem VAT w okresie od 30 maja 2014 roku do 31 stycznia 2018 roku. W dniu 7 czerwca 2016 roku pracownicy organu pierwszej instancji stawili się pod adresem przy T 63/2 w W., tj. w miejscu ujawnionym w KRS jako siedziba spółki, W lokalu M. M. – pracownik biura U przedłożyła umowę najmu przedmiotowego lokalu ze spółką H. Osoba pochodzenia wietnamskiego odbierała z lokalu korespondencję, ale spółka nie przechowywała w lokalu dokumentacji.

W dniu 10 sierpnia 2016 roku prezes zarządu spółki H N. V. T. został wezwany do złożenia odpowiedzi na pytania tożsame jak skierowane do spółki E. Wezwanie doręczono na adres przy T, spółka nie złożyła odpowiedzi.

25 czerwca 2018 roku organ pierwszej instancji skierował do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. wniosek o przeprowadzenie czynności sprawdzających i rzetelności dokumentacji transakcji ze stroną od stycznia do czerwca 2016 roku. W odpowiedzi stwierdzono, że spółka złożyła deklaracje VAT-7 za okresy od października 2015 roku do września 2016 roku i wówczas właściwy Naczelnik Urzędu Skarbowego W. W. nie prowadził kontroli. W deklaracjach tych spółka wykazała równoważący się podatek naliczony z należnym, przy jednoczesnym deklarowaniu kilkumilionowych wartości dostaw i nabyć oraz niewielkiej nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy rzędu kilku tysięcy złotych.

I sp. z o.o.

I sp. z o.o. została zarejestrowana w KRS 27 lutego 2015 roku i od 22 kwietnia 2015 roku do 16 listopada 2017 roku pozostawała podatnikiem VAT. Pracownicy organu pierwszej instancji w dniu 6 czerwca 2016 roku ustalili, że pod adresem wskazanym jako siedziba spółki znajduje się firma W, która świadczy usługi wirtualnego biura. Spółka była związana z biurem umową najmu do chwili jej rozwiązania 1 października 2015 roku. W dniu 25 sierpnia 2016 roku kontrolujący udali się pod adres ul. Z 5/7, tj. pod ujawniony w tym okresie nowy adres siedziby spółki. W lokalu prowadzone jest biuro Ź, które oferuje biura do wynajęcia.

W dniu 10 sierpnia 2016 roku prezes zarządu spółki I T. X. T. został wezwany do złożenia odpowiedzi na pytania tożsame jak skierowane do spółki E. W dniu 26 sierpnia 2016 roku do organu pierwszej instancji wpłynęła odpowiedź Spółki oraz rejestry I oraz faktury sprzedaży dla A Sp. z o.o za okres 01-06/2016. Wskazano również, że siedziba spółki znajduje się przy ul. Z 5/7 w W., księga podatkowa spółki przechowywana jest w lokalu przy T 70/26 w W. w Kancelarii Podatkowej Ż, a spółka nie zatrudnia pracowników. Na pozostałe pytania odpowiedzi udzielić miał prezes zarządu T. X. T.

W dniu 10 maja 2018 roku organ pierwszej instancji zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w W. o przeprowadzenie czynności sprawdzających i rzetelności dokumentacji transakcji ze stroną od stycznia do czerwca 2016 roku oraz o przesłuchanie prezesa zarządu spółki I T. X. T. W odpowiedzi na powyższe podano, że czynności tych nie wykonano, albowiem organ nie ma możliwości skontaktowania się ze spółką.

J sp. z o.o.

J sp. z o.o. została zarejestrowana w KRS 20 lutego 2014 roku i pozostawała podatnikiem VAT od 18 lutego 2015 roku do 25 kwietnia 2018 roku. Kontrolujący w dniu 6 czerwca 2016 roku udali się pod adresy przy ul. Ł 3/110 i AA 10/7 w W., które to adresy ujawniono w KRS odpowiednio jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej i rachunkowości oraz jako siedzibę i adres rejestracyjny. W lokalach nie zastano nikogo i nie stwierdzono też żadnych oznak prowadzenia działalności gospodarczej. Czynności pod adresem ul. AA 10/7 powtórzono 25 sierpnia 2016 roku, również bezskutecznie.

W dniu 10 sierpnia 2016 roku organ pierwszej instancji wezwał prezesa zarządu spółki J do złożenia odpowiedzi na pytania tożsame z pytaniami skierowanymi do spółki E. W odpowiedzi na powyższe do organu złożono rejestry i faktury zakupu i sprzedaży.

W dniu 25 kwietnia 2018 roku organ pierwszej instancji zwrócił się do Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. o przekazanie informacji i dokumentów dotyczących spółki J. W odpowiedzi na powyższe organ [...] stwierdził, że spółka nie prowadzi działalności gospodarczej pod zgłoszonymi do urzędu adresami. Siedziba spółki mieściła się w wynajętym lokalu mieszkalnym na podstawie umowy wiążącej do końca 2016 roku. Spółka nie odpowiada na pisma skierowane do siedziby i nie złożyła żadnej dokumentacji.

K sp. z o.o.

K sp. z o.o. została zarejestrowana w KRS 16 maja 2014 roku, zaś wykreślona na podstawie prawomocnego wpisu z 16 stycznia 2020 roku. W okresie od 20 lipca 2015 roku do 25 maja 2017 roku pozostawała podatnikiem VAT.

W dniu 10 sierpnia 2016 roku organ pierwszej instancji wezwał prezesa zarządu spółki K do złożenia odpowiedzi na pytania tożsame z pytaniami skierowanymi do spółki E. 23 września 2016 roku do organu złożono rejestry i faktury zakupu i sprzedaży

Kontrolujący w dniu 24 sierpnia 2016 roku udali się do siedziby spółki przy ul. O 8/9 w W. K. Przed lokalem nie stwierdzono żadnych oznak prowadzenia działalności gospodarczej. Na drzwiach lokalu znajdowała się informacja, że lokal wykorzystywany jest przez podmiot AB. Pracownicy organu pierwszej instancji udali się do sekretariatu AB przy ul. O 3B lok. B-2. Ustalili, że w lokalu prowadzona jest działalność AC sp. z o.o. - podmiotu zajmującego się pośrednictwem obrotu nieruchomościami. Kierownik biura I. C. wskazała, że AC sp. z o.o. rozwiązała umowę najmu ze spółką K z powodu nieuiszczania czynszu. I. C. przedłożyła umowę najmu z 17 stycznia 2014 roku i oświadczenie rozwiązujące stosunek najmu z 11 maja 2016 roku.

W dniu 26 kwietnia 2018 roku organ pierwszej instancji zwrócił się do Urzędu Skarbowego w P. o przeprowadzenie czynności sprawdzających i rzetelności dokumentacji transakcji ze stroną od stycznia do czerwca 2016 roku oraz o przesłuchanie prezesa zarządu spółki K V. M. T. W odpowiedzi na powyższe wskazano, że świadek nie zgłosił się na przesłuchanie. Dodatkowo podkreślono, że w wyniku oględzin w W. przy ul. O 5F nie odnaleziono lokalu K5 (adres wg KRS).

Reasumując, organ odwoławczy wskazał, że żaden z podmiotów opisanych powyżej (dostawców dla Skarżącej) nie prowadził działalności gospodarczej na terenie Centrum Handlowego w W., nie wykazywał w składanych deklaracjach nabycia towarów i usług zaliczonych do środków trwałych, nie składał deklaracji PIT-4R, co świadczy o niezatrudnianiu pracowników w okresie, w którym wystawiono sporne faktury, w składanych deklaracjach wykazywały milionowe wartości dostaw oraz odpowiadającej im wartości zakupu, a w konsekwencji kilkuset złotowe kwoty podatku do zapłaty

W toku postępowania ustalono też, że spółki I, E, J, G i K nabywały tekstylia od spółek z o.o.: AD, AE, AF, AG, AH, AI, AJ, AK, AL. Organ pierwszej instancji zwrócił się do ww. podmiotów, wzywając do złożenia kopii dokumentów i odpowiedzi na pytania o reprezentację spółki, zatrudnionych pracowników, miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Wezwanie zostało odebrane jedynie przez spółki AH i AI, pozostałe wezwania zostały zwrócone jako niepodjęte w terminie. Spółki AH i AI nie złożyły żadnej odpowiedzi. Ustalono, że spółka AK w okresie półrocznym w 2013 roku wynajmowała od M. W. lokal przy ul. Ł 3/110 w W. celem prowadzenia konferencji i spotkań z klientami. W stosunku do tego podmiotu Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w P. w sprawie [...] wydał decyzję określającą zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2014 roku do marca 2015 roku w wysokości 0 zł oraz wysokość podatku do zapłaty, o którym mowa w art. 108 ust. 1 ustawy VAT za miesiące od kwietnia 2014 roku do stycznia 2015 roku.

Organ pierwszej instancji ustalił także, że prezesi spółek AG (B. V. Q.), AH (L. V. B.), J i K (V. M. T.) oraz AD (L. H. H.) nie aplikowały do Wojewody [...] o zalegalizowanie pobytu na terytorium RP, zaś spółki nie składały wniosków o wydanie zezwoleń na pracę dla tych osób.

W dniu 31 stycznia 2017 roku prezes spółki I N. V. D. złożył pisemne oświadczenie, że jest on wprawdzie prezesem, ale nie miał kontaktów handlowych ze stroną i od chwili założenia firmy nie zatrudniał pracowników.

Reasumując powyższe ustalenia stwierdzić należy, że organ stoi na stanowisku, że dostawcy strony nie prowadziły faktycznej działalności gospodarczej. O powyższym świadczy fakt nieposiadania realnych siedzib i miejsc prowadzenia działalności, kwoty uiszczane tytułem podatku VAT, niemożliwość ustalenia adresu prezesów spółek i pozyskania informacji o sposobie prowadzenia działalności, zatrudnianych pracownikach, reprezentacji spółek w kontaktach z kontrahentami. Transakcje strony i ww. spółek nie były realne i z tego względu stronie nie przysługuje prawo do odliczenia podatku.

Jednocześnie organ drugiej instancji nie podzielił ustaleń Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w zakresie ustalenia, czy dokonano [...] na teren Francji co do sprzedaży towarów spółkom C i D. W przekonaniu organu drugiej instancji, faktury wystawione na rzecz ww. podmiotów przez A sp. z o.o. z/s w Ł. dokumentują rzeczywiste transakcje i stanowią podstawę do uznania ich za dokumentujące [...]; zgromadzone dowody potwierdzają wywóz towarów z terytorium kraju na terytorium innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej.

Skargą z 6 listopada 2020 roku M. F., działający w imieniu i na rzecz skarżącej jako prezes zarządu A sp. z o.o. z/s w Ł. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] roku, żądając uchylenia zaskarżonej decyzji w części w jakiej utrzymała ona decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w G. z [...] roku, znak [...], określającej w podatku od towarów i usług nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za styczeń 2016 roku w kwocie 11 591 zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 11 591 zł i za luty 2016 roku w kwocie 3 444 zł, w tym do zwrotu na rachunek bankowy w kwocie 3 444 zł, a ponadto wszelkich wcześniejszych decyzji organów podatkowych w tej sprawie.

W uzasadnieniu wskazano, że A sp. z o.o. z/s w Ł. dochowała należytej staranności przy wyborze kontrahentów, albowiem przed podjęciem współpracy z opisanymi wyżej spółkami dokonano weryfikacji ich danych zgromadzonych w KRS, Portalu Podatkowym MF, REGON a także ustalono, czy spółki rozliczają się z deklaracji VAT-7. Prezes zarządu każdej spółki przedłożył skarżącej kopie deklaracji VAT-7 za okresy poprzedzający współpracę. Skarżąca ustaliła, kto jest uprawniony do reprezentacji danej spółki i osoby te były obecne przy odbiorze i załadunku towarów na terenie magazynów w W. Dodatkowo, przedstawiciel skarżącej podkreślił, że płatności za towary były w przeważającej większości dokonywane za pomocą przelewów bankowych, z rachunku bankowego skarżącej na rachunek danej spółki, zaś rachunki te były zgłoszone do właściwych Urzędów Skarbowych.

Prezes zarządu skarżącej wskazał, że przed rozpoczęciem działalności gospodarczej związanej z eksportem odzieży skarżąca zasięgnęła porady prawnej, aby uzyskać pewność, że działa w zgodzie z polskim i unijnym prawem. Skarżąca nawiązała też współpracę z biurem rachunkowym AŁ sp. z o.o. i lokal tego biura został wskazany jako adres na potrzeby rejestracji spółki. Przedstawiciel skarżącej podkreśla, że nie mogli antycypować, że takie oznaczenie adresu będzie rozpatrywane przez kontrolujących w złym świetle. Jednocześnie kontrolujący nie mieli zastrzeżeń co do prowadzenia ksiąg rachunkowych a pełna dokumentacja została przekazana kontrolującym w kwietniu 2016 roku.

Przedstawiciel skarżącej podniósł także, że organ pierwszej i drugiej instancji nie przeprowadzili dowodu z przesłuchania świadka D. S. M., który świadczył skarżącej usługi tłumacza, był obecny przy każdym spotkaniu biznesowym, dostawie towaru, rozładunku i załadunku. W przekonaniu przedstawiciela skarżącej zeznania świadka są istotne dla sprawy.

Przedstawiciel skarżącej zakwestionował ustalenia organu pierwszej i drugiej instancji w przedmiocie stwierdzenia, że spółki-kontrahenci skarżącej nie prowadzili faktycznej działalności gospodarczej i faktury przez nie wystawione nie dokumentują rzeczywistych czynności. Wskazał, że skarżąca nie może posiadać wiedzy o działalności dostawców pośrednich, albowiem nie miała z nimi kontaktu.

W odpowiedzi na powyższe Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że dostawcy A sp. z o.o. z/s w Ł. nie prowadzili faktycznej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy VAT.

W toku postępowania sądowo-administracyjnego Skarżąca ustanowiła pełnomocnika, który pismem procesowym z dnia 20 kwietnia 2021 roku ;podtrzymał zarzuty i twierdzenia zawarte w skardze podnosząc dodatkowo naruszenie przez organy przepisów art.121, art.122, art.123, art.125 i art.180, art.181, art.187 § 2 związku z art.216, art.190 § 1 i § 2, art.191 oraz art.193 § 1 O.p:

1. poprzez zaniechanie podjęcia przez organy działań niezbędnych do weryfikacji stanu faktycznego, w tym w szczególności zaniechania przeprowadzenia dowodów, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a to choćby poprzez brak wnikliwej analizy wyników postępowań mających na celu kontrolę opodatkowanych czynności dokonywanych przez skarżącą z zagranicznymi kontrahentami, dokonanych przez upoważnione do tego organy we Francji i w Niemczech, bowiem dokładne zapoznanie się z wynikami tych czynności prowadzi do wniosku, że skoro opodatkowane czynności zostały dokonane z podmiotami zagranicznymi, to z cała pewnością towar dostarczony za granicę musiał zostać uprzednio nabyty od podmiotów, które wystawiły dokumenty księgowe potwierdzające ten fakt,

2. Brak wystąpienia do właściwych ambasad reprezentujących osoby zarządzające poszczególnymi spółkami, których istnienie kwestionuje organ, w celu ustalenia czy istnieje osoba wpisana do KRS, jako podmiot reprezentujący poszczególne podmioty dostarczające towar, który następnie był sprzedawany zagranicznym kontrahentom,

3. Jednostronną, wybiórczą, dowolną i nielogiczną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w konsekwencji wyciągnięcie wniosków nielogicznych i wewnętrznie sprzecznych,

4. Bezzasadną akceptację przez organ odwoławczy wybiórczej oraz nastawionej wyłącznie na odmowę prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z zakwestionowanych faktur VAT, analizy zgromadzonego materiału dowodowego,

5. Dokonania ponownej oceny prawnej kontrolowanego stanu faktycznego bez uprzedniego dokładnego wyjaśnienia wszystkich istotnych zaistniałych okoliczności faktycznych oraz zebrania pełnego materiału dowodowego, a w niektórych przypadkach uznanie wbrew powszechnie dostępnym rejestrom, że kontrahenci Spółki nie byli czynnymi podatnikami podatku VAT (dotyczy G Sp. z o.o), w sytuacji gdy z wykazu podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, dostępnego pod adresem gov.pl wynika, że podmiot ten został wpisany jako czynny podatnik podatku VAT w dniu 23 lutego 2015, a nie jak twierdzi organ drugiej instancji dopiero w dniu 10 maja 2016 roku

Pełnomocnik Spółki zarzucił także naruszenie przepisów prawa materialnego art.186 ust.1 i ust.2 ustawy VAT oraz art.178 lit. a) Dyrektywy 2006/112/WE poprzez:

1. Akceptację przez organ odwoławczy braku ich zastosowania oraz przyjęcie, iż skarżąca nie nabyła prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT dokumentujących faktyczne (i rzeczywiste) transakcje gospodarcze nabycia towaru wskazanego w zakwestionowanych fakturach VAT, przeznaczonego na potrzeby wykonywania czynności opodatkowanych w kontrolowanym okresie, a udokumentowanych fakturami wystawionymi przez polskich kontrahentów,

2. Art.88 ust.3a pkt.4 lit.a poprzez akceptację przez organ odwoławczy rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji iż sprzedaż na rzecz Skarżącej została udokumentowana fakturami wystawionymi przez podmiot nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, a tym samym zaaprobowanie rozstrzygnięcia wydanego na podstawie przepisu prawa, którego regulacja prawna w wymienionym brzmieniu na mocy orzeczenia TSUE z dnia 22 grudnia 2010 roku (C-438/09, D.) została uznana za naruszającą zasadę neutralności i proporcjonalności w unijnym podatku VAT oraz naruszająca Dyrektywę VAT, w następstwie czego została usunięta z polskiego porządku prawnego z dniem 1 lipca 2011 roku.

Podnosząc te zarzuty pełnomocnik Skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Wniósł także o to, żeby sąd wystąpił do TSUE z pytaniem prejudycjalnym, czy tego rodzaju postępowanie organów podatkowych, w których organ odmawia stronie odliczenia podatku naliczonego, jaki wynika z faktury wystawionej na rzecz podatnika przez jego kontrahenta, który był zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT, a otrzymana przez podatnika faktura spełnia wszystkie wymogi formalne, nie narusza dyspozycji art.47, art.48 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej oraz art.167, art.168 Dyrektywy 112 oraz o dopuszczenie dowodu z wydruku podmiotów zarejestrowanych jako podatnicy VAT, a dotyczący G, na okoliczność wpisania tego podmiotu do rejestru czynnych podatników VAT w dniu 23 lutego 2015 roku.

Po zapoznaniu się z treścią pisma procesowego pełnomocnika Spółki, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał dotychczasową argumentację, niemniej przyznał, że G Sp. z o.o istotnie została zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w dniu 23 lutego 2015 roku, a nie jak wskazano w zaskarżonej decyzji dopiero w dniu 10 maja 2016 roku, czyli zgodnie w treścią wniosku dowodowego pełnomocnika Spółki.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Sprawa została skierowana do rozpoznania w powyższym trybie na podstawie art.15 zzzs4 ust.3 ustawy z dnia 2 marca 2020 roku o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakażanych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz.U z 2020 r. poz. 374 ) na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 17 marca 2021 roku.

Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest kwestia pozbawienia skarżącej Spółki prawa do odliczenia podatku naliczonego wykazanego w fakturach, które wystawili na jej rzecz kontrahenci.

Skarga okazała się być zasadna, w szczególności w zakresie zarzutów dotyczących zebrania i oceny materiału dowodowego. W przekonaniu Sądu, całokształt zebranego materiału dowodowego nie pozwala na sformułowanie wniosku, że faktury wystawione przez spółki-kontrahentów nie dokumentują rzeczywistej czynności, a także, że skarżąca nie dochowała należytej staranności w kontaktach handlowych.

Należy wskazać, że zgodnie z art. 122 op organy podatkowe podejmują w toku postępowania wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Na mocy art. 187 § 1 op organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Warunkiem prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jest nie tylko zebranie wszystkich istotnych dla sprawy dowodów, ale także ich prawidłowa ocena, dokonana w świetle zasad doświadczenia życiowego oraz z uwzględnieniem całokształtu zebranego materiału dowodowego (art. 191 op). Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji (art. 210 § 1 pkt 6 op), które musi zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie jest elementem istotnym, albowiem przedstawia proces rozumowania organu i wnioski dotyczące oceny dowodów, co pozwala na dokonanie kontroli sposobu, w jaki organ przeprowadził analizę materiału dowodowego i dokonał ustaleń.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wyżej opisanych zasad postępowania podatkowego organy nie wypełniły. W szczególności nie zebrały pełnego materiału dowodowego, co stanowi naruszenie art.122 op w związku z art.187 § 1 op, częściowo dokonały ustaleń faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym, pominęły dowody przemawiające na korzyść strony, wreszcie dokonując oceny materiału dowodowego posłużyły się argumentami, które nie mieszczą się w kanonie zasad wiedzy i doświadczenia życiowego. Naruszyły także art.188 op poprzez oddalenie wniosków dowodowych strony skarżącej, mimo że owe wnioski dowodowe winny być uwzględnione ( m.in. przesłuchanie świadka D. S. M.).

W niniejszej sprawie niesporna była okoliczność faktycznego prowadzenia przez skarżącą rzeczywistej działalności gospodarczej w badanym okresie. Podobnie niesporne jest to, że wszyscy kontrahenci skarżącej, Spółki z ograniczona odpowiedzialnością – E, F, G, H, I, J, K figurowały w rejestrze handlowym (KRS), były także czynnymi podatnikami podatku VAT, w okresie kiedy podmioty te zawierały transakcję z A Sp. z o.o. Wprawdzie w zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że G Sp. z o.o została zarejestrowana jako czynny podatnik VAT w dniu 10 maja 2016 roku (przedmiotem sporu są transakcje do których doszło w styczniu i lutym 2016 roku), niemniej po zapoznaniu się z pismem procesowym strony przeciwnej z dnia 20 kwietnia 2021 roku oraz wnioskiem dowodowym w nim zawartym, organ odwoławczy przyznał, że G została zarejestrowana w dniu 23 lutego 2015 roku. Kontrahenci ci składali deklaracje VAT-7, w których uwzględnili transakcje zawarte ze skarżącą, przynajmniej organy tej okoliczności faktycznej nie kwestionowały, a co do żadnego z tych podmiotów nie została wydana decyzja inaczej kształtująca wysokość zobowiązanie podatkowego w podatku VAT, w szczególności w zakresie transakcji dokonanych ze skarżącą. Należy także uznać za niesporne to, że zakwestionowane transakcje były elementem rzeczywistej działalności gospodarczej, skoro organ odwoławczy uznał, że towar który nabyła skarżąca od kontrahentów stanowił przedmiot Wewnątrzwspólnotowej Dostawy Towarów do Niemiec oraz Francji.

Organy podatkowe zgodnie sformułowały wniosek, że towary te pochodziły z nieznanego źródła, albowiem kontrahenci nie mogli zbyć odzieży na rzecz skarżącej wobec faktu, że nie prowadzili realnej działalności gospodarczej. Innymi słowy uznały, że sporne faktury są nierzetelne w zakresie podmiotowym. Zdaniem organów skarżąca nie dochowała należytej staranności przy wyborze partnerów handlowych, albowiem winna była zdawać sobie sprawę, że transakcje, w których uczestniczy, mają charakter oszukańczy.

W ocenie sądu organ nie wykazał, że spółki E sp. z o.o., F sp. z o.o., G sp. z o.o., H sp. z o.o., I sp. z o.o., J sp. z o.o., E sp. z o.o., K sp. z o.o. nie prowadziły faktycznej działalności gospodarczej.

Organ odwoławczy reasumując zebrany przez siebie materiał dowodowy wskazał, że żaden z wyżej opisanych podmiotów nie prowadził działalności na terenie centrum handlowego w W., nie wykazywał w składanych deklaracjach nabycia towarów należących do środków trwałych, nie składał deklaracji PIT-4R, co świadczy o niezatrudnianiu pracowników, wreszcie w składanych deklaracjach wykazywał równoważące się kwoty podatku należnego i naliczonego.

Trzeba wskazać, że w zakresie pierwszej ze wskazanych okoliczności (nieprowadzenia działalności gospodarczej na terenie Centrum Handlowego w W.) wniosek organów jest sprzeczny z zebranym materiałem dowodowym. Sprzeczność ta dotyczy Spółek: K i E. W zakresie pierwszej ze Spółek organy wskazały, że podmiot ten zawarł umowę z AC Sp. z o.o na wynajęcie lokalu (wynajem adresu do celów rejestrowych, korzystania z wyposażonych stanowisk pracy, wydzielonych miejsc na przechowywanie i archiwizowanie dokumentów, a także współużytkowania lokalu w celach handlowych i do przyjmowania gości). Umowa ta została zawarta w dniu 17 stycznia 2014 roku, a rozwiązana w dniu 11 maja 2016 roku. Jeśli idzie o Spółkę E, z protokołu kontroli podatkowe sporządzonej wobec tego podmiotu za okres 1.10.2015-31.12.2015 r. wynika, że Spółka ta wynajmowała w W. magazyn Y 6,7 przy ul. O 7C w okresie od 1 kwietnia 2015 roku do 31 marca 2016 roku. Kolejnym podmiotem, który wynajmował lokal na terenie W. był G Sp. z o.o. Podmiot ten wynajmował lokal użytkowy nr.C6B o powierzchni 25m2 znajdujący się w budynku biurowo-usługowo-wystawienniczym położonym w W. przy ul.O 5F. Umowa ta była zawarta wprawdzie na okres od 1 czerwca 2015 roku do dnia 30 listopada 2015 roku, a więc w okresie poprzedzającym sporne transakcje z A, niemniej okoliczność ta wskazuje na to, że ten kontrahent skarżącej prowadził rzeczywistą działalność gospodarczą.

Niezależnie od tego należy stwierdzić, że organy obu instancji pominęły twierdzenia Spółki, co do sposobu w jaki dochodziło do zawierania transakcji, w efekcie których towar trafiał do zagranicznych kontrahentów. Otóż z twierdzeń tych wynikało (pismo Spółki z dnia 9 września 2016 roku), że A wybierała towar w halach AM i AN (Spółka wskazała numery box-ów). Zastrzegła przy tym, że trudne jest przypisanie poszczególnych box-ów do konkretnych firm, ponieważ towar oferowany w poszczególnych box-ach nie należał tylko do jednej firmy, poza tym ilość towaru, które znajdowały się w poszczególnych box-ach są przeznaczone dla małych odbiorców (bezsprzecznie Spółka handlowała hurtowymi ilościami odzieży – uwaga sądu). Box-y traktowane są przez firmy jako showroom’y, gdzie Spółka zapoznawała się z aktualnymi kolekcjami i cenami, które mogły być przedmiotem negocjacji. Były także miejsca, gdzie stali klienci mogli otrzymać wybrane wzory po jednej sztuce, jako tzw. sample. Następnie Spółka fizycznie, bądź droga elektroniczną prezentowała towar kontrahentom zagranicznym, co było podstawą zamówienia. Po jego uzyskaniu Spółka kontaktowała się z Panem M. o pośrednictwo w zawarciu transakcji, ponieważ władał on językiem polskim i wietnamskim. Wówczas w box-ie D20 odbywało się spotkanie, w których brali udział przedstawiciele A, osoby reprezentujące spółki oraz Pan M. Na owych spotkaniach zapadały szczegółowe ustalenia, co do poszczególnych dostaw.

W toku postępowania organy zwróciły się do podmiotów, które zajmowały się wynajmem powierzchni handlowych na terenie Centrum w W. (AM,AO,AN, AC, AP,AR oraz AS) o udzielnie informacji, czy kontrahencie skarżącej wynajmowali tam powierzchnie handlowe. Z odpowiedzi udzielonych przez te firmy wynikało, że żadnemu z kontrahentów podmioty te nie wynajmowały lokali. Jak wyżej wskazano, organy w żaden sposób nie odniosły się do twierdzeń A w kontekście specyfiki swej współpracy z kontrahentami, w szczególności w zakresie tego, że towar wybierany (oglądany) w poszczególnych box-ach wcale nie musiał należeć do podmiotów, które je wynajmowały. W owych box-ach nie dochodziło do zawierania umów sprzedaży (dochodziło do niej już po tym, jak zagraniczni kontrahenci złożyli zamówienia); z twierdzeń Spółki wynikało tylko, że były przez nią traktowane jako ekspozycja modeli odzieży, które mogły (ale nie musiały) zainteresować zagraniczne firmy, z którymi skarżąca handlowała. Do zawierania umów dochodziło później, podczas wspólnego spotkania w boxie D20. W kontekście tych rozważań, ocena twierdzeń Spółki jakiej dokonały organy była niepełna. Jako sprzeczny z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego należy uznać wniosek organów po przeprowadzeniu oględzin obiektów znajdujących się w Centrum Handlowym ( w dniu 24 sierpnia 2016 roku ) o całkowicie niewiarygodnych twierdzeniach Spółki ( prokurenta K. K. ). Wniosek ten został wysnuty na tej podstawie, że pracownicy organu, w box-ach wskazanych przez K. K. nie znaleźli żadnego z kontrahentów Spółki. Biorąc pod uwagę wielkość Centrum Handlowego w W., to podobnych box-ów, w których odbywa się handel, podobnym asortymentem odzieży są dziesiątki, jeśli nie setki. Z punktu widzenia potencjalnego nabywcy, z pewnością łatwiej jest wskazać miejsce, w którym towar został nabyty, niż je zidentyfikować poprzez numer lokalu (box-u). Aby więc wyciągać z podanych przez skarżącą twierdzeń jakiekolwiek wnioski, należało wpierw przeprowadzić oględziny z jej udziałem, i dopiero w toku tej czynności weryfikować prawdziwość twierdzeń skarżącej. Nie do zaakceptowania jest tu, zdaniem Sądu, ograniczenie się przez organ do adnotacji (adnotacja z 25 sierpnia 2016 r. ) i wyciąganie na tej podstawie negatywnych dla skarżącej wniosków. Działanie takie musi więc zostać ocenione jako arbitralne. Na marginesie należy podnieść, że skarżąca w kontrolowanym okresie nabywała towar od siedmiu kontrahentów, natomiast K. K. podała numery szesnastu box-ów, co – w ocenie Sądu – dowodzi wiarygodności twierdzeń skarżącej o braku związku czy powiązania kontrahenta z miejscem, w którym następował wybór modelu i asortymentu odzieży, a który następnie był przedmiotem zmówienia i [...] do Niemiec i Francji. W toku postępowania kontrolnego strona złożyła wniosek dowodowy o przeprowadzenie oględzin na terenie Centrum Handlowego w W. z udziałem przedstawicieli strony, M. F. lub K. K. oraz tłumacza języka wietnamskiego w celu wskazania w jakich halach oraz w jakich box-ach kupowany był towar, którego obrót jest kwestionowany (tom 1.4 karta 161-160). Wniosek ten nie został uwzględniony, mimo że w ocenie Sądu, przeprowadzenie tego dowodu mogło przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w sposób bardziej niezawodny, niż czynności dowodowe, które zostały przeprowadzone.

Kolejną okolicznościami, który przywołały organy do wniosku, że Spółki G, H,I, E, J, K, F nie były rzeczywistymi kontrahentami skarżącej jest to, że nie składały one deklaracji PIT-4R. Przy ocenie rzeczywistego (pozornego) charakteru działalności kontrahentów nie można uznać za przesądzający faktu, że nie składali oni deklaracji PIT-4R oraz że w składanych deklaracjach VAT nie wykazywali nabycia dóbr trwałego użytku. Brak deklaracji PIT-4R dowodzi wyłącznie tego, że kontrahenci nie zatrudniali pracowników, nie może natomiast świadczyć o tym, że nie prowadzili w związku z tym rzeczywistej działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, trudno oprzeć się wrażeniu, że wizja organów co do sposobu prowadzenia działalności gospodarczej przez uczestników obrotu gospodarczego zakłada istnienie modelu, w którym niezbędne jest posiadanie pracowników, pomieszczeń magazynowych, biur handlowych, w których prowadzi się negocjacje i zawiera umowy. W ocenie Sądu, założenie to jest błędne, gdyż ani posiadanie pracowników, ani powierzchni magazynowych, czy biur handlowych nie jest konieczne do prowadzenia działalności handlowej. Wystarczające są kontakty i środki łączności oraz np. biuro rachunkowe do prowadzenia rachunkowości przedsiębiorcy. Taki sposób funkcjonowania był typowy dla kontrahentów skarżącej (Kancelaria Podatkowa AT dla I, Biuro Rachunkowe L dla E ) i zdaniem Sądu, jest on przekonujący jako najbardziej efektywny kosztowo dla obcokrajowców prowadzących w Polsce handel odzieżą.

Kolejną powołaną okolicznością, która zdaniem organów ma świadczyć o podmiotowej nierzetelności spornych faktur jest okoliczność, iż wszyscy kontrahenci składali deklaracje VAT (także dotyczące spornych okresów rozliczeniowych) z równoważącymi się kwotami podatku należnego i naliczonego oraz zwykle niewielką kwotą podatku VAT do wpłaty. Nie wykazały przy tym, że owe deklaracje nie zawierały kwestionowanych transakcji. Jeszcze raz należy podkreślić, że rozliczenia podatkowe Spółek-kontrahentów w zakresie podatku VAT nie zostały nigdy zakwestionowane. Brak decyzji podatkowej nie pozbawia wprawdzie organów prawa do zakwestionowania transakcji, niemniej czynności dowodowe, które w tym przedmiocie podjęły były dalece niewystarczające. Część z kontrahentów skarżących na wezwanie organów podatkowych przesłała ewidencje oraz dokumenty źródłowe (G, I,J, K), co do E zostały one dostarczone podczas czynności sprawdzających przeprowadzonych w dniu 24 sierpnia 2016 roku. Na podstawie tych dokumentów organy ustaliły podmioty, które miały dostarczyć kontrahentom skarżącej odzież, którą następnie A nabył - Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością AD, AE, AF, AG, AH, AI, AJ, AK oraz AL. Organ pierwszej instancji wysłał do tych podmiotów wezwanie do przesłania kserokopii dokumentów źródłowych oraz odpowiedzi na szczegółowe pytania. Część wezwań została doręczona ( AF, AH, AI ) pozostając bez odpowiedzi, pozostałe powróciły z adnotacją "zwrot, nie podjęto w terminie". Żadne inne działania nie zostały podjęte z wyjątkiem pozyskania notatki urzędowej z próby kontaktu z AJ, sporządzonej przez urzędników [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. oraz decyzji wydanej na podstawie art.108 ust.1 ustawy VAT, co do AK za okres rozliczeniowy od kwietnia 2014 roku do marca 2015 roku. Wyżej opisane wezwania zostały przesłane we wrześniu 2016 roku, postępowanie zaś w tej sprawie zostało zakończone cztery lata później. Przez ten cały czas nie podjęto dalszych prób nawiązania kontaktu z opisanymi w tym akapicie podmiotami, czy choćby przeprowadzenia czynności sprawdzających.

Należy podnieść, że organ pierwszej instancji w sierpniu 2016 roku wystąpił do wszystkich bezpośrednich kontrahentów skarżącej ze szczegółowymi pytaniami dotyczącymi współpracy z A oraz wezwał je do nadesłania ewidencji oraz dokumentów źródłowych. Pisma te zostały doręczone tym podmiotom z wyjątkiem F .Do organu pierwszej instancji wpłynęły ewidencje i dokumenty źródłowe od G, I, J oraz K. Odpowiedzi nie udzieliły F (któremu wezwanie nie zostało doręczone), H oraz E, z tym jednak zastrzeżeniem, że w siedzibie tego ostatniego podmiotu, organ pierwszej instancji pozyskał ewidencje oraz dokumenty źródłowe podczas czynności sprawdzających w dniu 24 sierpnia 2016 roku. Należy w związku z tym podnieść, że oprócz tych czynności, w fazie postępowania, która trwała w 2016 roku (i wtedy też się zakończyła) organy nie poczyniły żadnych dalszych ustaleń odnośnie kontrahentów skarżącej. W tym okresie jeszcze pracownicy organu pierwszej instancji udali się pod adresy siedzib niektórych kontrahentów skarżącej. Jak już podniesiono, w siedzibie E (miejscu wskazanym przez Spółkę jako adres do korespondencji oraz miejsce przechowywania dokumentacji) przeprowadzono czynności sprawdzające. Na tym, w tym okresie zakończyła się aktywność dowodowa organów co do E Sp. z o.o. Kolejne działania zostały podjęte dopiero w maju 2018 roku, co zbiegło się z wykreśleniem tego podmiotu z rejestru podatników VAT, co nastąpiło w dniu 30 maja 2018 roku. E Sp. z o.o. została wykreślona z rejestru VAT na podstawie art.96 ust.9a pkt.2 ustawy VAT z powodu nie składania przez 6 kolejnych miesięcznych okresów rozliczeniowych lub dwa kolejne kwartały deklaracji VAT. Oznacza to, że przed wykreśleniem E Sp. z o.o nie wykonywała już działalności gospodarczej przez okres co najmniej półroczny. Dla przypomnienia, istotną okolicznością, która ma znaczenie w tej sprawie jest to, czy kontrahenci skarżącej prowadzili rzeczywistą działalność gospodarczą w styczniu i lutym 2016 roku, czy mogli A sprzedać odzież, którą dokumentują sporne faktury. Organy podjęły próbę skontaktowania się z Prezesem E Sp. z o.o w lipcu 2018 roku. W ocenie Sądu – wyciąganie jakichkolwiek negatywnych wniosków dla skarżącej z tego powodu, że po zaprzestaniu faktycznej działalności i wykreśleniu podmiotu z rejestru VAT, nie można nawiązać kontaktu z jej Prezesem Zarządu nie mieści się w kategoriach swobodnej oceny dowodów tylko oceny dowolnej. Należy też wskazać, że dokonując ustaleń faktycznych dotyczących tego podmiotu organy pominęły wynik czynności sprawdzających oraz kontroli. Ściślej rzecz biorąc w zaskarżonej decyzji DIAS zacytował jedynie wybrany fragment wyniku kontroli E Sp. z o.o., taki który "wpasował" się w przyjętą tezę o podmiotowej nierzetelności spornych faktur. Tymczasem w czasie czynności sprawdzających E Sp. z o.o pozyskano dokumenty tej firmy (faktury wystawione przez E dla A, kserokopie deklaracji VAT, kserokopie zestawień sprzedaży i zakupów za I i II kwartał 2016 roku, kserokopie rejestrów zakupów i sprzedaży prowadzonych dla podatku VAT, kserokopie faktur zakupu spodnia oraz pełnomocnictwo dla M. S. ), z kolei z protokołu kontroli przeprowadzonej przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego W.-Ś. w zakresie podatku VAT za okres 10-12/2015 nie stwierdzono nieprawidłowości w zakresie deklarowanych kwot podatku należnego i naliczonego. Jak już podniesiono, organ odwoławczy zacytował jedynie fragment protokołu kontroli "pasujący do tezy" o nierzetelności podmiotowej faktur, wskazujący na konieczność badania kontrahentów E. Wskazano również, że Naczelnik Urzędu Skarbowego zwrócił się właściwych organów o przeprowadzenie ich kontroli. W aktach sprawy brak jest protokołów owych kontroli.

W przypadku G, która została wykreślona z rejestru podatników VAT w dniu 24 maja 2018 roku, na podstawie art.96 ust.9 pkt.2 ustawy VAT (mimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem).. Zbiegło się to w czasie z wnioskiem o przeprowadzenie czynności sprawdzających (27 kwietnia 2018 roku), wezwaniem Prezesa Zarządu (7 maja 2018 roku). W ocenie Sądu, tak jak w wypadku E, na podstawie informacji dotyczących tego podmiotu, opisujących rzeczywistość kwietnia/maja 2018 roku, nie można wyciągać negatywnych wniosków dla skarżącej w zakresie rzetelności faktur wystawionych przez G w miesiącach styczniu-lutym 2016 roku. Uwagi znajdujące się w tym akapicie aktualne są także w zakresie J

Jeszcze dosadniej opisane wyżej błędy postępowania są widoczne w zakresie H. Podmiot ten został wykreślony z rejestru podatników VAT w dniu 31 stycznia 2018 roku z powodu nieskładania przez sześć kolejnych miesięcznych albo dwóch kwartałów deklaracji podatkowych. W przypadku tej spółki organ pierwszej instancji dopiero w maju 2018 roku wystąpił z wnioskiem o przeprowadzenie czynności sprawdzających, które zapewne zostały przeprowadzone w czerwcu 2018 roku, kiedy podmiot ten przynajmniej od roku nie składał deklaracji podatkowych, co pozwala na przyjęcie, że przynajmniej od połowy 2017 roku nie prowadził już działalności gospodarczej. Podobne okoliczności występują w zakresie I. Podmiot ten został wykreślony w dniu 16 listopada 2017 roku z rejestru podatników VAT, a organ pierwszej instancji dopiero w maju 2018 roku występuje o przeprowadzenie czynności sprawdzających. W przypadku K wykreślenie z rejestru podatników VAT nastąpiło w dniu 25 maja 2017 roku, a organ pierwszej instancji z wnioskiem o przeprowadzenie czynności sprawdzających zwrócił się w dniu 28 kwietnia 2018 roku, a więc po upływie prawie roku po wykreśleniu podmiotu z rejestr podatników VAT.

Należy także wspomnieć, że organy milczeniem zbyły oświadczenia złożone w imieniu kontrahentów skarżącej, Prezesów Zarządu G – T. V. T., J i K – V. M. T., H – i F N. V. T., noszące daty 22 maja 2017 roku. Z treści tych oświadczeń wynikało, że współpraca ze skarżącą miała charakter rzeczywisty. Jak się wydaje wówczas istniała możliwość przesłuchania tych osób na okoliczność współpracy ze skarżącą, skoro do osób tych wówczas dotarła skarżąca, nie można wykluczyć, że byłyby te osoby dostępne także dla organów, tym bardziej że strona skarżąca złożyła wniosek o ich przesłuchanie w wypowiedzeniu się co do zebranego materiału dowodowego z dnia 22 maja 2017 roku ( tom 5, k.1475 ). Wniosek ten wówczas został oddalony. Widać przy tym swoistą niekonsekwencje organów, ponieważ w 2018 roku jednak zapragnęły przesłuchać owe osoby z urzędu. O ocenie Sądu nieskuteczna próba przesłuchania tych osób w 2018 roku, kiedy podmioty te już nie prowadziły działalności (wykreślenie z rejestru VAT, bądź na progu owego wykreślenia) nie może być podstawą dokonania negatywnych z punktu widzenia interesów strony ustaleń faktycznych. Należy również stwierdzić, że podobne oświadczenia do wyżej opisanych, złożyli także Prezesi Zarządów zagranicznych kontrahentów skarżącej C i D i prawdziwości tych oświadczeń organy nie zakwestionowały uznając, że skarżąca dokonała WDT na ich rzecz (tom 5 akt administracyjnych k.1472-1464).

W toku postępowania Spółka dwukrotnie składała wniosek o przesłuchanie D. S. M., na okoliczność współpracy ze skarżącą m.in. informacji przekazanych przez niego dotyczących wietnamskich kooperantów A, a także podzielenia się wiedzą dotyczących relacji pomiędzy kontrahentami, jakie pozyskał on w trakcie tłumaczenia rozmów i dokumentów. Wnioski strony o przesłuchanie D. S. M. zostały oddalone, wywodząc, że pośrednictwo świadka miało charakter nieformalny, a organ nie kwestionuje nabycia odzieży. Zgodnie z art.188 OP żądanie strony dotyczące przeprowadzenie dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te stwierdzone są innym dowodem. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę akceptuje taką interpretacją tego przepisu, zgodnie z którą nawet wówczas, gdy w toku postępowania zgłoszony zostanie wniosek dowodowy dotyczący okoliczności istotnej dla wyjaśnienia sprawy, nie zawsze organy podatkowe mają obowiązek taki wniosek uwzględnić. Dotyczy to w szczególności takiej sytuacji, kiedy sprawa jest w pełni wyjaśniona, a ustalenia faktyczne niepodważalne. W tej sprawie – jak wynika chociażby z niniejszego uzasadnienia występuje cały szereg okoliczności, które z pewnością nie zostały dostatecznie wyjaśnione. Wnioski dowodowe o przesłuchanie D. S. M. winny być zatem uwzględnione.

Sąd nie zgadza się także z odmową wiary twierdzeniom prokurenta skarżącej K. K. W ich toku wyjaśniła ona w sposób spójny i przekonujący okoliczności współpracy z Wietnamczykami, w tym rolę w tej współpracy Pana M. (podała jego numer telefonu). Trudności z przyporządkowaniem osób do poszczególnych firm, na podstawie wietnamskich personaliów jest nieporozumieniem. Polacy mają istotne trudności z powtórzeniem i zapamiętaniem paru słów w tym języku. Z wyjaśnień K. K. wynikało, że osoby te znane są pod polskimi imionami (np. M., T.), pseudonimami ("kolega" ) lub częścią ich personaliów ( Pan N., Pan T. ); K. K. dokonała także przyporządkowania poszczególnych tych osób do każdej ze spółek-kontrahentów (pismo z dnia 9 września 2016 roku tom 2 akt administracyjnych k.577-574). Organy te twierdzenia pominęły.

Reasumując w zakresie nierzetelności podmiotowej spornych faktur organy dokonały błędnych ustaleń faktycznych – częściowo sprzecznych ze zgromadzonymi dowodami, pominęły dowody przemawiające na korzyść skarżącej, wyciągnęły negatywne dla skarżącej wnioski z dowodów, których treść nie pozwalała na wyciąganie takich wniosków, w świetle zasad wiedzy i doświadczenia życiowego, odmówiły przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez stronę oraz nie przeprowadziły z urzędu dowodów niezbędnych do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego. Doszło zatem do uchybień zasadom gromadzenia dowodów, ich oceny – odtworzenia stanu faktycznego ( art.120, art.122, art.187 § 1 i art.191 op.)

Niezależnie od powyższego Sąd stoi na stanowisku, że dotychczas zebrany materiał dowodowy nie dostarcza przesłanek, o które można by stwierdzić, że Skarżąca wiedziała lub co najmniej powinna była wiedzieć, że wystawcy zakwestionowanych faktur dopuścili się nieprawidłowości lub przestępstwa, co skutkowałoby ustaleniem, że wiedział lub co najmniej powinien był wiedzieć, że kwestionowane transakcje mające stanowić podstawę do odliczenia, wiązały się z przestępstwem lub nadużyciem w zakresie podatku VAT. Trzeba przy tym wskazać, że wskazane w niniejszej sprawie argumenty organów, a właściwie kontrargumenty wobec podjętych przez skarżąca aktów staranności nie pozwalają na przyjęcie, że A nie zachował należytej staranności kupieckiej..

Zasadniczą podstawą rozstrzygnięcia w tej sprawie był przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT którego prawidłowa wykładnia prowadzić musi do wniosku, że faktura stanowiąca podstawę uprawnienia do odliczenia podatku naliczonego musi być poprawna nie tylko z formalnego punktu widzenia, ale także winna odzwierciedlać prawdziwy przebieg zdarzeń gospodarczych, zaś prawo podatnika do odliczenia podatku naliczonego nie wynika z faktu nabycia wyszczególnionego na niej towaru lub usługi. Czynność rzeczywista to ta, która po pierwsze – zaistniała w rzeczywistości, po drugie – doszło do niej między podmiotami wyszczególnionymi na fakturze i po trzecie – rzeczywisty przedmiot transakcji zgadza się z przedmiotem wskazanym na fakturze. Jeśli brak jest jednego z tych elementów, np. tożsamości podmiotów zawierających umowę lub jej przedmiotu, wówczas nie sposób przyjąć, że faktura odzwierciedla rzeczywiste zdarzenie gospodarcze.

Jak stwierdził TSUE w wyroku z 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 (AU) i C-142/11 (P. D.), co do zasady to do organów podatkowych należy dokonywanie niezbędnych kontroli podatników w celu wykrycia nieprawidłowości i naruszeń przepisów prawa w zakresie podatku VAT oraz karanie podatników winnych takich nieprawidłowości lub naruszeń. Za przesądzające o braku dobrej wiary podatnika nie można uznać wystąpienia samodzielnie m.in. następujących okoliczności: brak zbadania przez podatnika, czy jego kontrahent jest podatnikiem oraz czy wywiązuje się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT (orzeczenie z dnia 31 stycznia 2013 r. w sprawie C-642/11 AW), brak sprawdzenia przez podatnika, czy pracownicy wskazani przez jego kontrahenta byli przez niego rzeczywiście zatrudnieni (orzeczenie z dnia 6 września 2012 r., C-324/11, T.), brak upewnienia się przez podatnika, że jego kontrahent dysponuje towarami będącymi przedmiotem transakcji oraz, że był w stanie je przetransportować oraz wywiązał się z obowiązku złożenia deklaracji i zapłaty podatku VAT (wyrok z 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 M. i D.). Dodatkowo Trybunał wyraźnie wskazuje, że wyłączony jest ogólny obowiązek żądania od podatnika przedstawienia wszelkich dowodów na zgodność z prawem oraz uczciwość wszystkich podmiotów uczestniczących w ramach danego łańcucha transakcji oraz rzeczywistego wykonania dostaw poprzedzających lub następujących po transakcji stanowiącej podstawę uprawnienia wywodzonego ze wspólnego systemu podatku VAT w celu skorzystania z prawa do odliczenia. Płynie z tego wniosek, że w przypadku takich podmiotów, które były zarejestrowane w KRS oraz figurowały w rejestrze podatników VAT i jednocześnie w ich imieniu dokonywana była fizyczna sprzedaż towarów w takim miejscu, jak Centrum Handlowe w W., to organy skarbowe w pierwszym rzędzie zobowiązane były do kontroli takich miejsc i to na nich spoczywał obowiązek ujawnienia bezprawności ich funkcjonowania w obrocie. Nie można tych obowiązków przerzucać na skarżącą oczekując od niej działań o charakterze śledczym. . Nie oznacza to oczywiście, że skarżąca była zwolniona z obowiązku sprawdzenia kontrahentów.

Jak wynika z zeznań prokurenta skarżącej, miała ona świadomość zagrożeń związanych z handlem dokonywanym w centrum handlowym w W., była o tym ostrzegana, była ponadto świadkiem kontroli dokonywanych w Centrum Handlowym. W związku z tym przed rozpoczęciem współpracy z każdą z firm, dokonywane były sprawdzenia w KRS, NIP, Portalu Podatkowym Ministerstwa Finansów, REGON oraz VIES, czy numer danego podmiotu jest aktywny. Przed rozpoczęciem współpracy skarżąca żądała także deklaracji VAT-7 swoich kontrahentów za poprzednie okresy rozliczeniowe. Zdaniem DIAS, te czynności nie świadczą o zachowaniu przez A należytej staranności. Organ odwoławczy akcentował przy tym, że jeśli Skarżąca rzeczywiście dokonywała sprawdzenia rejestracji kontrahentów, to musiała wiedzieć, że G nie jest czynnym podatnikiem VAT, bowiem została zarejestrowana dopiero w dniu 10 maja 2016 roku, a mimo to zawarła z nią umowę kupna odzieży. To stwierdzenie nie polega na prawdzie, co przyznał DIAS. G w rzeczywistości została zarejestrowana w dniu 23 lutego 2015 roku, a więc wnioski organu kwestionujące fakt sprawdzenia kontrahentów przed rozpoczęciem współpracy nie zasługują na uwzględnienie. Z zeznań K. K. (k.401 tom 2 akt administracyjnych k.401) wynika, że przed rozpoczęciem współpracy, główny księgowy Spółki zalecił, aby dokonać sprawdzenia "przez internet" czy kontrahenci figurują w rejestrze podatników VAT. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że fizyczne dowody owego sprawdzenia pochodzą z okresu kiedy już trwała kontrola skarżącej (czerwiec-sierpień 2016 roku). Można byłoby uznać ten argument za ważki, gdyby którykolwiek z kontrahentów skarżącej, w spornym okresie (styczeń-luty 2016 roku) w tym rejestrze nie figurował. Tak jednak nie było. E, J, F, I i K były podmiotami figurującymi w rejestrze czynnych podatników VAT. DIAS wywiódł także, że ze złożonych do akt sprawy przez skarżącą deklaracji VAT kontrahentów skarżącej nie wynika, kiedy Spółka weszła w ich posiadanie, nie są one także opatrzonego prezentatą właściwego Urzędu Skarbowego. Należy wnosić, że organ odwoławczy kwestionuje przy tym prawdziwość twierdzeń K. K. o żądaniu i "otrzymaniu do ręki" owych deklaracji, co nastąpić miało przed nawiązaniem współpracy handlowej. Zdaniem Sądu argumenty te nie są przekonujące, nie prowadzą do skutecznego zakwestionowania twierdzeń strony. Organ nie wskazał, że A otrzymała w innym okresie owe deklaracje niż w momencie opisanym w zeznaniach prokurenta Spółki, brak prezentaty US także nie pozwala na wyciągnięcie takiego wniosku. Należy przy tym podnieść, że wszyscy kontrahenci skarżącej składali deklaracje VAT za okresy poprzedzające pojęcie współpracy, które nie zostały w skuteczny sposób nigdy zakwestionowane. Na podobnej zasadzie DIAS ocenił także twierdzenia strony dotyczące sprawdzania danych kontrahentów w KRS – brak materialnych dowodów owego sprawdzenia, zdaniem DIAS - sugeruje jego brak. Ponad wszystko, podobnie jak w zakresie figurowania kontrahentów w rejestrze podatników VAT czynnych, wszyscy kontrahenci skarżącej byli zarejestrowani w Rejestrze Spółek. Brak w aktach KRS sprawozdań finansowych kontrahentów skarżącej nie jest okolicznością, która powinna rzutować na ocenę ich rzetelności. Było i jest to zjawisko nagminne, z faktu że spółka handlowa nie składa sprawozdania finansowego, nie można skutecznie wyciągać wniosku, co do jej istnienia/nieistnienia i prowadzenia przezeń rzeczywistej działalności gospodarczej. Na marginesie podnieść wypada, że E i I złożyły sprawozdania finansowe w czerwcu i lipcu 2016 roku, co jest dodatkową przesłanką aby sądzić, że w spornym okresie rozliczeniowym prowadziły rzeczywistą działalność handlową, a tym samym, że ocena nierzetelności podmiotowej spornych faktur nie była pełna.

Reasumując, w tej sprawie organ nie wykazał braku należytej staranności skarżącej – przeciwnie, z materiału dowodowego wynika, że podjęła ona działania sprawdzające kontrahentów (KRS, REGON, rejestr podatników VAT, deklaracje VAT za poprzednie okresy rozliczeniowe), a oprócz tego, obok samych faktur dokumentujących nabycie odzieży, dysponowała także dowodami opłacenia spornych transakcji przelewami bankowymi (z wyjątkiem H). W ocenie Sądu, jest to dodatkowa okoliczność świadcząca na korzyść skarżącej, która pozwalała jej przyjąć, że kontrahenci prowadzili rzeczywistą działalność handlową (zwykle bowiem podmioty funkcjonujące w szarej strefie korzystają z gotówkowej formy płatności). Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, przeniesienie całego ryzyka handlowego ze skarżącej na jej kontrahentów (faktury z odroczonym terminem płatności – kredyt kupiecki) raczej może wskazywać na to, że kontrahenci udzielający kredytu kupieckiego prowadzą rzeczywistą i stabilną działalność, posiadając środki finansowe, które umożliwiają udzielenie takiego kredytu, a nie przeciwnie. Wspomniano już, że mimo dwukrotnego składania wniosków dowodowych o przesłuchanie D. S. M., organ pierwszej instancji te wnioski oddalał. Jak podkreślała skarżąca, D. S. M. cieszył się zaufaniem prokurenta skarżącej, pośredniczył w kontaktach handlowych i uczestniczył w rozmowach pomiędzy kontrahentami. W ocenie Sądu, jego relacja mogła mieć znaczenie nie tylko w zakresie oceny, czy kontrahenci skarżącej prowadzili rzeczywistą działalność, ale także w zakresie zachowania przez nią należytej staranności. Organ podkreślał, że do zachowania szczególnej ostrożności w kontaktach z kontrahentami powinno skłonić skarżącą to, że współpraca nie była poprzedzona umowami pisemnymi oraz to, że faktury były wystawione w języku polskim, mimo, że przedstawiciele kontrahentów słabo lub w ogóle nie władali językiem polskim. Tymczasem, jak wynika z zeznań K. K., brak formy pisemnej umów był uzasadniony zwyczajem handlowym istniejącym w relacjach z kontrahentami wietnamskimi, poza tym niezachowanie formy pisemnej umowy nie wpływa na jej ważność. Odnośnie drugiego z argumentów, można zadać pytanie, czy faktury wystawione w języku wietnamskim dla organów stanowiłyby "lepszy" dowód zachowania staranności kupieckiej przez skarżącą, niż faktury sporządzone w języku polskim.

Okolicznością, która mogłyby wzbudzać u Skarżącej podejrzenie, co do nierzetelności sprzedawcy może być cena sprzedawanych towarów. Niemej jednak materiał dowodowy sprawy nie dostarcza analizy wskazującej, że ceny przedmiotowych towarów odbiegały w sposób znaczący od ich cen rynkowych, co mogłoby wskazywać na nielegalne źródło pochodzenia. Ewentualne powiązanie tej okoliczności z wartością dokonanych transakcji mogłoby stanowić przesłankę, o jakiej mowa w wyroku TSUE z 21 czerwca 2012 r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11, w oparciu o którą można by Skarżącemu zarzucić, że powinien podejrzewać, że wystawcy zakwestionowanych faktur dopuścili się nieprawidłowości lub przestępstwa sprzedając przedmiotowe towary.

Z powyższych względów Sąd uznał, że przedmiotowa skarga jest zasadna w zakresie, po pierwsze, niewykazania przez organy odnośnie do transakcji z wskazanymi kontrahentami, że transakcje te nie miały rzeczywistego charakteru, a po wtóre, że dokonane dotychczas ustalenia przekonują, że Skarżący wiedział lub powinien wiedzieć o tym, że zakwestionowane transakcje mające stanowić podstawę prawa do odliczenia, wiązały się z przestępstwem popełnionym przez wystawcę faktury lub inny podmiot działający na wcześniejszym etapie obrotu.

Ponownie rozpoznając sprawę organ podatkowy jest związany stanowiskiem Sądu. W konsekwencji organ podatkowy: – albo zgromadzi taki materiał dowodowy i wskaże na takie okoliczności, które będą świadczyły o tym, że sporne transakcje winny jednak wzbudzić u Skarżącego wątpliwości, co do ich zgodności z prawem albo rozstrzygnie sprawę na korzyść Skarżącej umarzając postępowanie w sprawie. Jednocześnie, jeśli organ zdecyduje się uzupełnić materiał dowodowy i kontynuować postępowanie, winien również poczynić dodatkowe ustalenia co do kontrahentów Skarżącej.

Reasumując, podczas rozpoznania skargi Sąd stwierdził naruszenie przez organy podatkowe art. 122, art. 180 § 1, art. 181, art. 187 § 1 oraz art. 191 O.p., następstwem którego było przedwczesne zastosowanie wobec faktur zakupu towarów wystawionych na rzecz Skarżącego art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT. Dlatego też, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Na wniosek Skarżącego Sąd zasądził na jego rzecz zwrot kosztów postępowania sądowego (art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 powołanej ustawy).

lp