Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1183/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-07-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 37h ust. 1, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1 art. 37m, art. 37o ust. 1, art. 37q
journal: Dz.U. 2012 poz 931
law: Ustawa z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska, Sędziowie Sędzia WSA Dagmara Dominik-Ogińska (sprawozdawca), Sędzia WSA Kamila Paszowska-Wojnar, Protokolant asystent sędziego Michał Kowalczyk, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 lipca 2018 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej za marzec 2012 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

1. Postępowanie przed organami podatkowymi.

1.1. Przedmiotem skargi J. M. (dalej: podatnik/ skarżący) jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z dnia [...] października 2017r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w W. z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...] określającą wysokość opłaty paliwowej za marzec 2012r. w kwocie 7.498 zł.

1.2. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że w marcu 2012r. podatnik prowadził działalność gospodarczą pod nazwą A polegającą m. in. na sprzedaży detalicznej oleju napędowego na Stacji Paliw w W. Działka nr [...]. Po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż podatnik w badanym okresie dokonywał zakupu oleju napędowego z nieznanego źródła, udokumentowanego fakturą VAT z dnia 21 marca 2012r. nr [...] w ilości 30.000 litrów, w których jako wystawca figurowała Spółka z o.o. B, z/s we W. Zdaniem organu podatkowego pierwszej instancji, na podstawie dowodów zebranych w sprawie (s. 5-9 decyzji) udowodniono, że wspomniany kontrahent nie prowadził działalności gospodarczej w 2012r. (śmierć prezesa zarządu Z. M. od dnia 9 grudnia 2009r.; brak prowadzenia działalności od 2010r.; przesłuchanie świadków wspólników spółki, kurator spółki od dnia 6 lipca 2011r.; brak składania deklaracji VAT-7 od listopada 2009r., CIT-8 za 2008r. i następne lata; brak sprawozdań finansowych za lata 2006-2009; brak nieruchomości na której posadowiona była Stacja Paliw, brak środków trwałych, podpis widniejący na fakturze - E. F. – jej zdaniem został sfałszowany – pracowała w spółce w 2007r. i miała podobną pieczątkę, lecz ją zostawiła w momencie zakończenia pracy w firmie).

W związku z powyższym kierując się treścią art. 37h ust. 1, art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 37l ust. 1, art. 37m, art. 37o ust. 1, art. 37q ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 931 ze zm.; dalej: uapKFD) określono kwotę opłaty paliwowej – 7.498 zł, przyjmując do rozliczenia ilość oleju napędowego w wysokości 30.000 l., stawkę opłaty paliwowej w wysokości 249,92 zł na 1.000 l.

1.3. Na skutek wniesionego odwołania organ odwoławczy powołaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego pierwszej instancji. Podtrzymał stanowisko, że w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego zasadnym było stwierdzenie, że przedmiotowa faktura VAT nie odzwierciedla rzeczywistego przebiegu transakcji, a służy jedynie uwiarygodnieniu obrotu paliwami niewiadomego pochodzenia. Tym samym transakcja zakupu oleju napędowego na podstawie ww. faktury VAT wystawionej przez Spółkę B w rzeczywistości nie miała miejsca. Podkreślono, że podatnik miał bezpośredni i bieżący kontakt z przedstawicielem handlowym R. N. a z zeznań świadków – D. M. i E. F. potwierdzają fakt, że nie był on pracownikiem ww. kontrahenta. Tym samym uznano, że paliwo, które podatnik od niego kupował nie pochodziło od widniejącej na przedmiotowej fakturze spółki. Zdaniem organu odwoławczego sama świadomość nabywcy towaru akcyzowego co do tego, czy wcześniejszej fazie obrotu została uiszczona akcyza i opłata paliwowa, nie jest okolicznością warunkującą uznanie nabywcy towaru akcyzowego za podatnika akcyzy i opłaty paliwowej. Nawet, gdyby postawić tezę przeciwną to podatnik nie dochował takiej należytej staranności a przynajmniej godził się na to, że dostarczane do niego paliwo było nielegalnego pochodzenia. Zdaniem organu odwoławczego zaniechał weryfikacji kontrahenta przez osobiste składanie zamówień, odwiedzenie siedziby firmy, żądanie okazania koncesji, sporządzanie pisemnej umowy za towar, brak analizy dokumentów spółki widniejących w KRS a wskazujących na ustanowienie kuratora, zapłata gotówką i brak informacji komu podatnik płacił. Podkreślono, że w obrocie paliwami niewątpliwie sprzedawca oleju napędowego powinien dochować szczególnej staranności w celu upewnienia się, że gromadzone przez niego faktury zakupu oleju napędowego zawierają prawdziwe dane. Zauważono też, że postępowanie karne wszczęte postanowieniem Prokuratora Rejonowego w K. z dnia [...] lipca 2016r., sygn. akt [...] w sprawie doprowadzenia J. M. do niekorzystnego rozporządzania mieniem w związku z zakupem oleju napędowego od osób podających się za pracowników firmy B Sp. z o.o., co skutkowało nałożeniem obowiązku uiszczenia nieuregulowanego podatku akcyzowego oraz opłaty paliwowej w łącznej kwocie 1.500.000 zł ma niewątpliwie, zdaniem organu odwoławczego, bezpośredni związek ze sprawą, bowiem odnosi się do tych samych zdarzeń i okoliczności. Jednakże nie oznacza to, że jest ono negatywną przesłanką jurysdykcji w prowadzonym przez organ odwoławczy postępowaniu. Postępowanie karne nie stanowi bowiem przeszkody w samodzielnym działaniu organów podatkowych celem ustalenia stanu faktycznego sprawy i jego oceny pod kątem skutków podatkowych. Nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego dla postępowania kontrolnego.

2. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji.

2.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu Skarżący zaskarżył decyzję organu odwoławczego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa:

- poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 37h, art. 37j uapKFD poprzez uznanie, że to skarżący winien być zobowiązany do uiszczenia opłaty paliwowej z tytułu nabycia paliwa od kontrahentów z uwagi na jego rzekomy obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym - jako tzw. inny podmiot z tego powodu, że organowi podatkowemu nie udało się ustalić, iż podatek ten został zapłacony na uprzednich etapach dostaw;

- art. 121 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2017r., poz. 201 ze zm.; dalej: O.p.) czyli zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych;

- art. 122 O.p. czyli zasady prawdy obiektywnej, a w szczególności poprzez pominięcie przy podejmowaniu decyzji okoliczności istotnych dla oceny stanu faktycznego w sprawie;

- art. 124 O.p. poprzez niewystarczające wyjaśnienie stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się organ podatkowy;

- art. 187 § 1 O.p. i art. 191 O.p. polegającego na rezygnacji z pozyskania oraz w konsekwencji pominięciu niektórych dowodów i braku wszechstronnego ich rozpatrzenia.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego.

2.2. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie i podtrzymano stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

3.1. Skarga nie ma usprawiedliwionych podstaw.

3.2. Spór w niniejszej sprawie dotyczy kwestii czy skarżący jest zobowiązany z tytułu opłaty paliwowej za marzec 2012r. Jego zdaniem nie może on odpowiadać za nieprawidłowości, które zaistniały na wcześniejszych etapach obrotu zwłaszcza w sytuacji, gdy był w dobrej wierze. Tego stanowiska nie podziela organ podatkowy dla którego nie ma wątpliwości, że Skarżący nabył paliwo z niewiadomego źródła.

3.3. Stosownie do treści art. 37 ust. 1 uapKFD wprowadzanie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, wykorzystywanych do napędu silników spalinowych, podlega opłacie, zwanej dalej "opłatą paliwową". Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w ust. 1, rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz (art. 37 ust. 2 uapKFD). Stosownie zaś do treści art. 37 ust. 4 pkt 2 uapKFD paliwami silnikowymi lub gazem, o których mowa w ust. 1, są następujące produkty: oleje napędowe o kodzie CN 2710 19 41 oraz wyroby powstałe ze zmieszania tych olejów z biokomponentami, spełniające wymagania jakościowe określone w odrębnych przepisach. W myśl art. 37j ust. 1 uapKFD obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na: 1) producencie paliw silnikowych lub gazu albo 2) importerze paliw silnikowych lub gazu, albo 3) podmiocie dokonującym nabycia wewnątrzwspólnotowego w rozumieniu przepisów o podatku akcyzowym paliw silnikowych lub gazu, albo 4) innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h (art. 37k ust. 1 uapKFD). Podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych lub gazu, o których mowa w art. 37h, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy (art. 37l ust. 1 uapKFD). Stawka opłaty paliwowej wynosi: 249, 92 zł za 1000 l olejów napędowych, wyrobów powstałych ze zmieszania tych olejów z biokomponentami oraz biokomponentów stanowiących samoistne paliwa, o których mowa w art. 37h ust. 4 pkt 2 i 3 (art. 37m ust. 1 pkt 2 uapKFD w zw. z pkt 2 obwieszczenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 16 grudnia 2011 r. w sprawie wysokości stawki opłaty paliwowej na rok 2012 – M.P. z 2011r., Nr 115, poz. 1161). Do opłaty paliwowej stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), z zastrzeżeniem art. 37o ust. 3 (art. 37q uapKFD).

3.4. Z powyższych unormowań wynika, że elementy konstrukcyjne opłaty paliwowej, tj. podmiot, przedmiot czy moment powstania obowiązku, są determinowane przez tożsame elementy konstrukcyjne podatku akcyzowego. Obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej ciąży na podmiocie podlegającym na podstawie ustawy o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w podatku akcyzowym, obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych, a podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej jest ilość paliw silnikowych, od jakich określony prawem podmiot jest obowiązany zapłacić podatek akcyzowy. Obowiązek zapłaty opłaty paliwowej jest zatem ściśle związany z obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym, który powstaje z mocy prawa. Podatnik powinien go sam obliczyć, zadeklarować i zapłacić, a jeśli tego nie zrobi, określi go organ podatkowy (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 15 listopada 2017 r., I SA/Sz 569/17, CBOSA). Taka sytuacja wystąpiła w rozpoznawanej sprawie.

Warto jest tym samym wskazać, że zgodnie z art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009r. Nr 3, poz. 11 ze zm.; dalej: u.p.a.) przedmiotem opodatkowania akcyzą jest nabycie lub posiadanie wyrobów akcyzowych znajdujących się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony. Stosownie zaś do treści art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. podatnikiem akcyzy jest osoba fizyczna, osoba prawna oraz jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, która dokonuje czynności podlegających opodatkowaniu akcyzą lub wobec której zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą, w tym podmiot nabywający lub posiadający wyroby akcyzowe znajdujące się poza procedurą zawieszenia poboru akcyzy, jeżeli od wyrobów tych nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości a w wyniku kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego nie ustalono, że podatek został zapłacony.

Jak wynika z brzmienia powoływanego wyżej przepisu art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a., przesłanką konieczną dla jego zastosowania jest ustalenie, że "od wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości". Ustalenie takie musi przy tym zostać poprzedzone przeprowadzeniem "kontroli podatkowej, postępowania kontrolnego albo postępowania podatkowego". Ponadto stosownie do art. 8 ust. 6 u.p.a., wyrażającego zasadę jednofazowości podatku akcyzowego, jeżeli w stosunku do wyrobu akcyzowego powstał obowiązek podatkowy w związku z wykonaniem jednej z czynności, o których mowa w ust. 1, to nie powstaje obowiązek podatkowy na podstawie innej czynności podlegającej opodatkowaniu akcyzą, jeżeli kwota akcyzy została, po zakończeniu procedury zawieszenia poboru akcyzy, określona lub zadeklarowana w należnej wysokości, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Mając na uwadze treść powyższych unormowań, nie ma prawnie doniosłego znaczenia to, że podatnik działał w przeświadczeniu (dobrej wierze), że jego poprzednik (sprzedawca) uregulował akcyzę (por. wyrok NSA z dnia 1 lipca 2014 r., I FSK 1106/13, CBOSA). Nie jest również wystarczające i samo przez się nie prowadzi do uwolnienia się od opodatkowania na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 4 oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. posiadanie przez podatnika danych umożliwiających zidentyfikowanie sprzedawcy wyrobu akcyzowego, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. W świetle stanowiska NSA wyrażonego w powołanym wyżej wyroku, nic nie stoi przy tym na przeszkodzie temu, aby przed zawarciem umowy podatnik zwrócił się do kontrahenta o okazanie wiarygodnych dowodów, że kwota akcyzy została określona lub zadeklarowana (art. 8 ust. 6 u.p.a.) lub że należny podatek został już zapłacony (art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a.). Jako uczestnik obrotu gospodarczego, podatnik powinien bowiem wykazać minimum staranności w udokumentowaniu zapłaty akcyzy od nabywanego wyrobu akcyzowego, gdyż jest to warunkiem zwolnienia go z obowiązku zapłaty podatku (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2011 r., I GSK 178/10, CBOSA). Ponadto z przepisu art. 8 u.p.a. wypływa dodatkowo wniosek, że nie przewiduje on określonej kolejności podmiotów zobowiązanych do zapłacenia akcyzy, a to oznacza, że każdy z wymienionych w przepisie podmiotów - producent, importer, sprzedawca, nabywca i inni - zobowiązany jest do zapłaty podatku. Przy czym dopiero wykazanie, że podatek został już zapłacony, zwalnia z obowiązku podatkowego podmiot występujący w kolejnej fazie obrotu wyrobem akcyzowym. Taka interpretacja uregulowań ustawy podatkowej pozwala na realizację jej celów, w tym jej celu zasadniczego sprowadzającego się do skuteczności poboru podatku.

Taki sposób rozumienia przepisów ustawy o podatku akcyzowym przedkłada się również na rozumienie przepisu art. 37j ust. 1 pkt 4 uapKFD czy art. 37h ust. 1 i 2 uapKFD, które to przepisy wprost odsyłają do uregulowań zawartych w ustawie o podatku akcyzowym, w tym do treści art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. oraz art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a.

3.5. Warto jest wskazać, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w W. decyzją z dnia [...] kwietnia 2017r. nr [...] określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za marzec 2012r. w kwocie 54.660 zł. Uznając, że skarżący dokonywał zakupu oleju napędowego z nieznanego źródła, udokumentowanego fakturą VAT z dnia 21 marca 2012r. nr [...] w ilości 30.000 litrów, na której jako wystawca figurowała Spółka z o.o. B, z/s we W. i w związku z brakiem dowodu na zapłatę akcyzy na poprzednim etapie obrotu stwierdzono wobec skarżącego powstanie obowiązku podatkowego na mocy art. 8 ust. 2 pkt 4 u.p.a. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] lipca 2017r. nr [...].

3.6. Należy stwierdzić w pierwszej kolejności, że nie znajdują podstaw do uwzględnienia zarzuty naruszenia art. 121 O.p., art. 122 O.p., art. 187 § 1 O.p., art. 191 O.p. Z powołanych przepisów wynika, że organy podatkowe powinny działać na podstawie przepisów prawa, a postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Ponadto w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenić na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. A więc dowody powinny zostać zebrane i ocenione bezstronnie, w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, a ich analiza i ocena winna być dokonana w całokształcie i wzajemnym powiązaniu. Powyższe powinno znaleźć odzwierciedlenie w wydanej decyzji, a zwłaszcza w jej uzasadnieniu faktycznym i prawnym, stosownie do art. 210 § 1 pkt 6 i 4 O.p. Należy jednak podkreślić, że niewątpliwie z dyspozycji przepisu art. 122 O.p. wynika obowiązek organu podatkowego do podejmowania wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, nie oznacza to jednak, że skarżący jest zwolniony od współudziału w realizacji tego obowiązku. Z sytuacją taką mamy do czynienia w szczególności wówczas, gdy skarżący zaprzecza – jak to ma miejsce w przedmiotowej sprawie - poprawności dokonanej przez organ podatkowy oceny stanu faktycznego odmiennej od tej w oparciu o którą skarżący dokonał samoobliczenia podatku. Ustalenie niektórych faktów, zwłaszcza tych, o których wie wyłącznie podatnik, pozostaje poza zakresem możliwości organu podatkowego. Obowiązki podatnika w tym zakresie nabierają znaczenia, jeżeli organ musi skorzystać z danych, znajdujących się wyłącznie w dyspozycji podatnika (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2017 r., II FSK 3361/15, CBOSA). To podatnik prowadzi działalność gospodarczą i najlepiej orientuje się w okolicznościach jej towarzyszących. Oczekiwanie od organu podatkowego, że będzie poszukiwał dowodów na potwierdzenie racji skarżącego przy jego bierności jest oczekiwaniem od organów podatkowych rzeczy niemożliwych do ustalenia.

3.7. Niewątpliwym jest bowiem, że materiał dowodowy zebrany w sprawie dowodzi, że skarżący dokonywał zakupu oleju napędowego z nieznanego źródła, udokumentowanego fakturą VAT z dnia 21 marca 2012r. nr [...] w ilości 30.000 litrów wystawionego przez podmiot gospodarczy B sp. z o.o. Podmiot ten w 2010r. nie prowadził działalności gospodarczej, co potwierdzili wspólnicy Spółki. Spółka posiadała kuratora, nie posiadała ani nieruchomości na której posadowiona była Stacja Paliw ani środków trwałych. Osoba, której podpis widniał na fakturze VAT jako osoby upoważnionej do podpisu zanegowała ten fakt, wskazując na prawdopodobieństwo fałszerstwa z uwagi na pozostawienie pieczątki w biurze Spółki, po wygaśnięciu stosunku pracy w 2007r. Prawidłowo zatem wyciągnięto wniosek, że paliwo zostało zakupione ale nie od tej spółki, jako, że sam skarżący nie wie od kogo zakupił paliwo to należy uznać, że nabył paliwo z niewiadomego źródła. Sam też skarżący nie wykazał minimum staranności w udokumentowaniu zapłaty akcyzy od nabywanego wyrobu akcyzowego, co było warunkiem zwolnienia go z obowiązku zapłaty podatku akcyzowego, jak też następnie opłaty paliwowej. Nie stwierdzono też aby w sprawie doszło do naruszenia art. 124 O.p. Subiektywne odczucie strony, która nie akceptuje rozstrzygnięcia, nie świadczy o wadliwości decyzji w tym zakresie. Co istotne – Skarżący, poza negowaniem twierdzeń organów podatkowych nie przedstawił żadnych dowodów mogących podważyć poczynione w toku postępowania ustalenia. Wprawdzie organ odwoławczy na s. 7 zaskarżonej decyzji posługuje się stwierdzeniem, że "[...] Tym samym transakcja zakupu oleju napędowego na podstawie faktury [...], wystawionej przez spółkę z o.o. B w rzeczywistości nie miała miejsca [...]". Jednakże należy przyjąć, że powyższe zdanie odnosi się jedynie do relacji między skarżącym a kontrahentem widniejącym na fakturze. Nie oznacza, że wskazywana w ww. fakturze transakcja nie miała w ogóle miejsca (aspekt przedmiotowy), lecz jedynie to, że paliwo nie zostało zakupione od podmiotu, który na nim widnieje (aspekt podmiotowy). Na taki sposób rozumienia rzeczonego stwierdzenia wskazują rozstrzygnięcia organów podatkowych, w których wyraźnie podkreśla się nabycie przez Skarżącego paliwa z niewiadomego źródła.

3.8. Przy ocenie zakresu prowadzonego postępowania dowodowego nie mogło mieć zastosowania wskazywane przez skarżącego w skardze orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej dotyczące podatku od wartości dodanej. Wskazywana przez skarżącego zasada dobrej wiary jest rozpatrywana w odniesieniu do kwestii przyznania bądź odmowy podatnikowi prawa do odliczenia VAT naliczonego czy tez innych uprawnień wynikających z systemu VAT. Nie może zaś dotyczyć kwestii powstania obowiązku podatkowego na gruncie podatku akcyzowego czy opłaty paliwowej. Przepisy art. 8 ust. 4 pkt 2 u.p.a. w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.p.a. wyraźnie uzależniają powstanie obowiązku podatkowego w podatku akcyzowym od posiadania wyrobów akcyzowych i od braku zapłaty akcyzy na poprzednim etapie obrotu. Tych dwóch faktów w swej istocie skarżący nie neguje. Odwołuje się w istocie do własnej dobrej wiary, która akurat w płaszczyźnie opłaty paliwowej nie może mieć zastosowania nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i tym samym nie miało wpływu na powstanie obowiązku podatkowego w opłacie paliwowej. Z tych też względów w sprawie nie doszło do wskazywanego przez skarżącego w skardze naruszenia art. 37h i art. 37j uapKFD.

3.9. Warto też wskazać, że nie mogło mieć wpływu na toczące się postępowanie odwoławcze, wskazywane przez skarżącego postępowanie karne. Możliwość zawieszenia postępowania podatkowego istnieje w razie zaistnienia przesłanki wynikającej z treści art. 201 § 1 pkt 2 O.p., tj. gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji jest uzależnione od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Natomiast słusznie wskazał organ odwoławczy, że toczące się postępowanie karne nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu ww. przepisu. Ponadto, w myśl art. 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r., poz. 1302; dalej: ppsa) ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Taka sytuacja nie zaistniała w przedmiotowej sprawie.

3.10. Warto też wskazać, że podobne stanowisko jak w niniejszym wyroku zawarto w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 13 czerwca 2018r., I SA/Wr 141/18, CBOSA.

3.11. Z tych też względów oddalono skargę w całości na podstawie art. 151 ppsa.