Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 904/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 października 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A." spółki z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu [...] za pośrednictwem Dyrektora Izby Celnej w K. wpłynęła do Sądu skarga "A." spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję tegoż organu podatkowego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od akcyzowego.

Zarządzeniem z dnia [...] pełnomocnika skarżącej, będącego doradcą podatkowym wezwano do uzupełnienia braków poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej spółki przed sądem administracyjnym oraz do złożenia dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej przy udzielaniu pełnomocnictwa (np. odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego) - w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwanie doręczono pełnomocnikowi, co zostało potwierdzenie jego firmową pieczątką i podpisem umocowanego do odbioru korespondencji pracownika biura doradcy podatkowego, w dniu [...].

Dnia [...] do Izby Celnej w K. wpłynęła skarga nosząca datę [...], o niemal identycznym brzmieniu co skarga wniesiona [...], lecz podpisana w imieniu spółki przez dwie osoby, bez wskazania, jaką funkcję pełnią w spółce. W treści skargi nie pojawił się już pełnomocnik będący doradcą podatkowym. Ten egzemplarz skargi został przesłany na adres sądu, wraz z odpowiedzią organu podatkowego, w dniu [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Obowiązek dołączenia do pisma procesowego wnoszonego przez pełnomocnika, a skarga inicjująca postępowanie przed sądem administracyjnym jest jednocześnie pismem procesowym, wynika z art. 46 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. ). Zatem skarga podpisana przez pełnomocnika nienależycie umocowanego jest obarczona brakiem formalnym.

Zgodnie z art. 49 § w związku z art. 57 § 1 i art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy jeżeli skarga ma braki formalne przewodniczący ma obowiązek wezwać stronę do uzupełnienia braków w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Takie

wezwanie pełnomocnik skarżącej odebrał [...], jednak braku skargi nie uzupełnił i nie przesłał na adres sądu stosownego pełnomocnictwa.

Z przepisu art. 39 ustawy z 20 sierpnia 1997r. – o Krajowym Rejestrze Sądowym (Dz. U. nr 17, poz. 209 z 2001r. ze zm.) wynika, iż w dziale 2 Rejestru Przedsiębiorców zamieszcza się dane dotyczące oznaczenia organu uprawnionego do reprezentowania podmiotu oraz osób wchodzących w skład, ze wskazaniem sposobu reprezentacji Spółki. Natomiast artykuł 17 ust. 1 tej ustawy ustanowił zasadę domniemania zgodności z prawdą wpisów do rejestru, którą to zasadę wzmacnia określona w art. 18 ust. 1 reguła odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną zgłoszeniem nieprawdziwych danych. Takiego dokumentu lub innego zawierającego podobne dane ( np. uchwały o powołaniu członków aktualnego zarządu spółki) pełnomocnik również nie nadesłał na adres sądu pomimo otrzymania wyraźnego wezwania.

W myśl art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 5 lipca 2008r. o doradztwie podatkowym (tekst jednolity Dz.U. z 2008r. nr 73, poz. 443 ze zm.) doradca podatkowy jest uprawniony do reprezentowania strony w sprawach sądowej kontroli decyzji wydanych w sprawach podatkowych, zatem w tej kategorii spraw należy go uznać za profesjonalnego pełnomocnika, a w konsekwencji za pełnomocnika zobowiązanego do zachowania szczególnej staranności w prowadzeniu spraw strony i jej reprezentowaniu. Jeżeli skarżąca spółka nie zdecydowała się na udzielenie pełnomocnictwa do jej reprezentowania w postępowaniu sądowym doradcy podatkowemu, który sporządził i wniósł w jej imieniu skargę do sądu, winien był o tym fakcie zawiadomić sąd. Tego nie uczynił. Dlatego należało przyjąć, iż nie uzupełnił braków skargi poprzez dołączenie pełnomocnictwa procesowego wraz z dokumentami określającymi organ i osoby uprawnione do udzielania mu w imieniu skarżącej spółki pełnomocnictwa.

Nie można było również uznać, iż wniesienie skargi, także noszącej datę [...], o treści takiej samej jak ta faktycznie wniesiona w tym dniu, z wyjątkiem informacji o pełnomocniku, usunęło prawidłowo braki skargi. Przyjmując, iż w treści skargi zawarto dorozumianą informację o rezygnacji z pełnomocnika, to pierwsze wezwanie skierowane do doradcy podatkowego było wezwaniem skutecznym, rodzącym określone w nim skutki prawne. Zatem ta poprawiona skarga, jeśli zamiarem strony było usunięcie braków pierwszej skargi, winna była być przesłana w ciągu siedmiu dni bezpośrednio na adres sądu. Tak się nie stało. Termin do uzupełnienia braków skargi kończył się z dniem [...]. Skargę skarżąca spółka wysłała [...], lecz na adres organu odwoławczego. Do sądu wysłano ją dopiero [...], a więc po upływie terminu. Dalej nie wskazano osób uprawnionych do reprezentowania spółki, nie wykazano tego jakimkolwiek dokumentem. Nie wskazano w treści skargi, jaką funkcję pełnią osoby, które podpisały jej drugą wersję.

Biorąc pod uwagę wskazaną sekwencję zdarzeń, należało uznać, iż druga wersja skargi z dnia [...] jest w istocie nową skargą wniesioną osobiście przez stronę, a nie przez pełnomocnika strony. Nie była ona nieskuteczną próbą uzupełnienia braków skargi faktycznie wniesionej w dniu [...]. Wreszcie, gdyby ją uznano za nową skargę, to jako spóźniona, wniesiona po upływie 30 dni od dnia doręczenia pełnomocnikowi skarżącej spółki decyzji organu odwoławczego, co miało miejsce [...] ( art. 58 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) i niedopuszczalna, bo wniesiona w momencie, kiedy sprawa o to samo wszczęta przez tę sama stronę kwestionująca tę samą decyzję była już w toku ( art. 58 § 1 pkt 4 ostatnio powołanej ustawy) podlegałaby odrzuceniu.

Wobec powyższego skargę, której braków formalnych nie uzupełniono, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało odrzucić.