Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1716/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-10-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.7,77 §1,15
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art.367 ust.3
journal: Dz.U. 2019 poz 1396
law: Ustawa z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Katarzyna Golat Sędziowie: sędzia WSA Wojciech Rowiński asesor WSA Agnieszka Wąsikowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z [...] lipca 2020 r., znak: [...] w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Głównego Inspektora Ochrony Środowiska na rzecz strony skarżącej Przedsiębiorstwa [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] kwotę 680 zł (sześćset osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Ochrony Środowiska (dalej: GIOŚ) decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania Przedsiębiorstwa "[...]" Sp. z o.o. (dalej: Spółka), od decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: WIOŚ) z dnia [...] października 2019 r. znak: [...] wstrzymującej z dniem 4 listopada 2019 r. użytkowanie instalacji do produkcji odlewów (detali) ze stopów aluminium i stali, w związku z nieusunięciem naruszenia warunków decyzji Nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...]

- uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu wstrzymania użytkowania instalacji i wyznaczył nowy termin wstrzymania użytkowania instalacji na 60 dni od dnia doręczenia niniejszej decyzji.

Organ odwoławczy wskazał, że w dniach od 11 lipca do 10 sierpnia 2018 r. WIOŚ przeprowadził kontrolę w Spółce, w związku z interwencjami dotyczącymi zanieczyszczenia rzeki Jasień, potwierdzoną protokołem kontroli Nr [...]. Podczas ww. kontroli organ ustalił, że Spółka eksploatuje instalację do produkcji odlewów (detali) ze stopów aluminium i stali. W związku z prowadzoną działalnością Spółka uzyskała pozwolenie na wytwarzanie odpadów - decyzję Nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. znak: [...]. W trakcie kontroli oraz oględzin terenu Spółki oraz miejsc i sposobów magazynowania odpadów przeprowadzonych w dniach 11, 18 i 31 lipca 2018 r. [...]WIOŚ ustalił m.in., że:

1) odpady niebezpieczne o kodzie 13 03 10* (inne oleje i ciecze) powstające w wyniku procesów odlewniczych na wydziale odlewni magazynowane są w pojemnikach typu mauzer ustawionych na paletach - wannach wychwytowych;

2) teren zakładu w części produkcyjnej, podjazd do wrót wejściowych do wydziału odlewni, studzienka zlokalizowana przed podjazdem, odprowadzająca ścieki socjalne z terenu zakładu, właz studzienki oraz teren wokół niej, zanieczyszczony był substancjami oleistymi;

3) ścieki w 2 z 3 studzienek kanalizacyjnych zanieczyszczone są substancjami oleistymi, co zostało potwierdzone badaniami próbek ścieków;

4) Spółka wytworzyła bez wymaganego pozwolenia odpady o kodzie 13 05 02* (szlamy z odwodnienia olejów w separatorach) w ilości 18,35 Mg oraz 13 02 08* (inne oleje silnikowe, przekładniowe i smarowe) w ilości 1,105 Mg.

Stwierdzone przez WIOŚ naruszenia wskazały na to, że instalacja do produkcji odlewów (detali) ze stopów aluminium i stali eksploatowana przez Spółkę narusza warunki decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. - pozwolenia na wytwarzanie odpadów, w pkt Ill.1.a), b), d), h), j) oraz pkt IV. W związku z powyższym WIOŚ pismem z dnia 3 września 2018 r. zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania w sprawie wstrzymania użytkowania przedmiotowej instalacji w trybie art. 367 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska(Dz. U. z 2019 r. poz. 1396, z późn. zm.), dalej p.o.ś.

Strona pismem z dnia 28 września 2018 r., uzupełnionym pismami z dnia 22 października 2018 r., 13 listopada 2018 r. i 21 listopada 201S r. wystąpiła do WIOŚ o ustalenie terminu usunięcia naruszenia na dzień 31 stycznia 2019 r. Wobec powyższego, decyzją z dnia [...] listopada 2018 r. znak: [...] ustalił Spółce termin usunięcia naruszenia warunków gospodarowania wytwarzanymi odpadami, które zostały określone decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. - do dnia 31 stycznia 2019 r. zgodnie z harmonogramem prac modernizacyjnych, mających na celu zabezpieczenie cel odlewniczych przed wyciekami odpadów płynnych na terenie Spółki.

W dniach od 25 marca do 26 kwietnia 2019 r. WIOŚ przeprowadził kontrolę w Spółce w związku z interwencją dotyczącą zanieczyszczenia rzeki Jasień substancjami ropopochodnymi, jak również w związku z realizacją harmonogramu prac modernizacyjnych na terenie zakładu.

W trakcie kontroli oraz oględzin przeprowadzonych w dniach 25 i 29 marca 2019 r. WIOŚ ustalił, że wokół wszystkich maszyn odlewniczych zamontowano kanały odprowadzające odpady płynne do podziemnych zbiorników bezodpływowych o pojemności ok. 30l każdy, natomiast maszyny odlewnicze zostały wyposażone w wanny odciekowe. Pomimo zastosowanych zabezpieczeń, podłoże wokół maszyn zanieczyszczone było kałużami cieczy o zabarwieniu mlecznym oraz mętno-szarym, podłoże na terenie zakładu w części produkcyjnej (wydział odlewniczy) zanieczyszczone było odpadami olejowymi.

WIOŚ na tej podstawie stwierdził, że Spółka nadal eksploatuje instalację do produkcji odlewów (detali) ze stopów aluminium i stali niezgodnie z warunkami decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r. - pozwolenia na wytwarzanie odpadów, w następującym zakresie: pkt III.1.a) (który stanowi, że odpady należy zbierać w sposób selektywny, z zakazem ich wzajemnego mieszania, w tym również z odpadami innymi niż niebezpieczne) oraz pkt III.1.b) (który stanowi, że odpady należy gromadzić i przechowywać, w celu zebrania przed transportem partii wysyłkowej o odpowiedniej wielkości, w odpowiednich opakowaniach, w warunkach uniemożliwiających negatywne oddziaływanie na środowisko).

Ustalenia z kontroli zostały potwierdzone protokołem kontroli nr [...], którego podpisania Spółka odmówiła. Pismem z dnia 6 maja 2019 r. Spółka poinformowała, że dołoży wszelkich starań, aby ścieki wytwarzane w ramach pracy urządzeń odlewniczych nie dostawały się do kanalizacji, wyjaśniając jednocześnie, że produkcja odlewnicza odbywa się w otwartych układach obiegu emulsji, co polega na spryskiwaniu form emulsją antyadhezyjną, a w konsekwencji na omywaniu całego układu maszyny.

W związku z nieusunięciem naruszeń warunków decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r., w terminie określonym w decyzji WIOŚ z dnia [...] listopada 2018 r. WIOŚ. tj. do dnia 31 stycznia 2019 r. organ ten pismem z dnia 6 czerwca 2019 r. zawiadomił Spółkę o wszczęciu postępowania w przedmiocie wstrzymania użytkowania instalacji w trybie art. 367 ust. 3 p.o.ś., a następnie wydał zaskarżoną decyzję.

W odwołaniu od decyzji WIOŚ Spółka zarzuciła powyższej decyzji naruszenie przepisów postępowania – art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a., wskazując, że nieprawidłowości stwierdzone przez WIOŚ zostały usunięte. Strona wniosła o wyrażenie zgody przez WIOŚ na podjęcie wstrzymanej działalności z uwagi na ustanie przyczyn wstrzymania działalności, na podstawie art. 392 u.p.o.ś. W uzasadnieniu Spółka podniosła, że nie zanieczyszcza kanalizacji, a tym samym nie stanowi zagrożenia dla rzeki Jasień. Strona wyjaśniła, że podjęte przez Spółkę działania nie gwarantują czystości rzeki, ponieważ na terenie dawnych zakładów W. i A. znajduje się kilkadziesiąt podmiotów gospodarczych, które korzystają z kanalizacji. Spółka uważa, ze powinna ponosić odpowiedzialności za pozostałych użytkowników kanalizacji. Strona dodatkowo wyjaśniła, że odpady ciekłe są regularnie wywożone przez uprawnione podmioty i Spółka jest na ostatnim etapie postępowania w sprawie uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacji odpadów płynnych. Do czasu jednak uzyskania ww. pozwolenia Spółka podniosła, że odpady ciekłe są regularnie zdawane uprawnionym firmom (posiada w tym zakresie karty przekazania odpadów).

Do odwołania Strona dołączyła protokół z czyszczenia kanalizacji oraz sprawozdanie z badań czystości w dwóch studzienkach kanalizacyjnych z uwagi na fakt, że trzecia studzienka była sucha i nie było można pobrać z niej próbek, a także zdjęcia maszyn odlewniczych i podjazdu, z których wynika brak kałuż, które występowały wcześniej. Strona wskazała, że podłoga Wydziału Odlewni jest regularnie czyszczona ręcznie do czasu wdrożenia nowego systemu zbierania cieczy i cały czas prowadzi prace udoskonalające zabezpieczenie maszyn odlewniczych.

Organ odwoławczy rozpoznając sprawę uznał, że na podstawie zgromadzonego przez WIOŚ materiału dowodowego, w szczególności na podstawie protokołów kontroli [...]oraz Nr [...], ustalono, że Spółka eksploatuje instalację do produkcji odlewów (detali) ze stopów aluminium i stali z naruszeniem warunków decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] kwietnia 2016 r.

Z ustaleń protokołu kontroli Nr [...] wynika, że Spółka nie usunęła wszystkich stwierdzonych przez WIOŚ naruszeń, w terminie określonym w decyzji tego organu z dnia [...] listopada 2018 r. tj. do dnia 31 stycznia 2019 r.

Dalej Organ odwoławczy wskazał, że Spółka wykonała planowane prace modernizacyjne mające na celu zabezpieczenie cel odlewniczych przed wyciekami odpadów płynnych na terenie Spółki, natomiast pomimo tego, eksploatacja przedmiotowej instalacji odbywa się z naruszeniem warunków pozwolenia na wytwarzanie odpadów, tj.: pkt III.1.a) oraz III.1.b). Wobec powyższego WIOŚ zobligowany był do wydania zaskarżonej decyzji. Organ podniósł przy tym, że Spółka pomimo niepodpisania protokołu kontroli przeprowadzonej w dniach od 25 marca do 26 kwietnia 2019 r. nie podważyła ustaleń ww. kontroli. Świadczy o tym w szczególności pismo Spółki z dnia 6 maja 2019 r., gdzie Strona wprost stwierdza, że "przyjmuje protokół w zakresie poczynionych ustaleń". Dodatkowo, zarówno w piśmie z dnia 26 czerwca 2019 r. skierowanym do WIOŚ, jak również w odwołaniu od zaskarżonej decyzji Strona podkreśla, że nic jest możliwe dotrzymanie warunków pozwolenia na wytwarzanie odpadów, w zakresie magazynowania odpadów płynnych i z tego tytułu podjęła stosowne działania mające na celu zmianę ww. pozwolenia.

Jednocześnie GIOŚ zwrócił uwagę, że Strona pismem z dnia 28 maja 2020 r. poinformowała o zakończeniu prac związanych z zabezpieczeniem podłoża produkcyjnego przed zanieczyszczeniem substancjami oleistymi, przy czym w ocenie GIOŚ nie wynika, aby Strona wykonała jakiekolwiek dodatkowe prace, ponad te, które potwierdzone zostały na etapie postępowania WIOŚ, a które jak wykazano w niniejszym uzasadnieniu nie spowodowały usunięcia naruszeń.

Końcowo GIOŚ wyjaśnił odnosząc się do sentencji rozstrzygnięcia, że z uwagi na to, że termin wstrzymania użytkowania przedmiotowej instalacji wyznaczony przez WIOŚ upłynął z dniem 4 listopada 2019 r., należało uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu i orzec co do istoty sprawy. GIOŚ wyznaczając nowy termin wstrzymania uwzględnił potrzebę bezpiecznego dla środowiska zakończenia użytkowania.

Niezależnie od powyższego GIOŚ też wskazał, że WIOŚ błędnie dwukrotnie wszczął postępowanie w sprawie wstrzymania użytkowania instalacji. Z akt sprawy wynika bowiem, że WIOŚ zawiadomił Stronę o wszczęciu postępowania pismem z dnia 3 września 2018 r. na podstawie art. 367 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, a następnie uczynił to ponownie pismem z dnia 6 czerwca 2019 r. na podstawie art. 367 ust. 3 p.o.ś. Organ wskazał, że wydanie decyzji na postawie art. 367 ust. 3 p.o.ś. następuje w ramach postępowania wszczętego w trybie art. 367 ust. 1 pkt 1, które nie zostało zakończone wydaniem decyzji na podstawie art. 367 ust. 2 ww. ustawy, tj. ustalającej termin usunięcia naruszenia, z uwagi na nieusunięcie naruszeń. Innymi słowy, decyzja wydana na podstawie art. 367 ust. 3 p.o.ś., kończy postępowanie wszczęte w trybie art. 367 ust. 1 pkt 1 p.o.ś. Wobec powyższego wszczynanie odrębnego postępowania na podstawie art. 367 ust. 3 ww. ustawy stanowi uchybienie przepisów postępowania, niemniej jednak nie ma ono wpływu na wynik przedmiotowej sprawy.

Odnosząc się do zarzutów Strony podniesionych w toku postępowania odwoławczego dotyczących naruszenia przepisów postępowania GIOŚ wskazał, że nie znajdują one potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym przez WIOŚ. W ocenie GIOŚ organ I instancji przeprowadził wnikliwe postępowanie, a materiał dowodowy zebrany został w sposób prawidłowy i wyczerpujący. Jednocześnie zgromadzony w sprawie przez WIOŚ materiał dowodowy znalazł swoje odzwierciedlenie w uzasadnieniu faktycznym zaskarżonej decyzji

Organ odwoławczy podniósł również, odnosząc się do kwestii wydania zaskarżonej decyzji w dacie, kiedy naruszenia zostały usunięte, wyjaśnić należy, że fakt czyszczenia studzienek kanalizacyjnych oraz podłogi w wydziale odlewni, nie powoduje, że problem z magazynowaniem odpadów został rozwiązany, a naruszenia usunięte. Spółka wprost wskazuje w odwołaniu, że wykonane prace modernizacyjne mające na celu zabezpieczenie cel odlewniczych w wydziale odlewni przed wyciekami odpadów płynnych nie przyniosły oczekiwanego efektu. Jednocześnie podjęte starania zmierzające do uzyskania pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych odpadów płynnych oraz o uzyskanie nowej decyzji - pozwolenia na wytwarzanie odpadów nie zakończyły się do dnia wydania niniejszej decyzji, uzyskaniem tych decyzji. Wobec powyższego powyższe kwestie nie mogą mieć wpływu na rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie.

Odnosząc się do kwestii wpływu działalności prowadzonej przez Stronę na stan czystości rzeki Jasień wskazać należy, że nie jest to przedmiotem niniejszego postępowania. Przedmiotowe postępowanie prowadzone jest na podstawie przepisów art. 367 p.o.ś., zatem kluczową kwestią jest ustalenie czy podmiot korzystający ze środowiska wprowadza do środowiska substancje zgodnie z posiadanym pozwoleniem.

Spółka reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję GIOŚ z dnia [...] lipca 2020 r.

Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 77, art. 85 oraz art. 107 § 3 k.p.a. polegające na nie wyjaśnieniu czy Skarżąca spółka usunęła uchybienia stwierdzone przez [...] WIOŚ, w sytuacji gdy Spółka poinformowała pismem z dnia 28 maja 2020 r. GIOŚ o usunięciu uchybień, a co za tym idzie organ odwoławczy bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego wydał zaskarżoną decyzję, przyjmując, iż Spółka "nie wykonała jakichkolwiek dodatkowych prac ponad te, które potwierdzone zostały na etapie postępowania [...]Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, a które jak wykazano w niniejszym uzasadnieniu nie spowodowały usunięcia naruszeń ", co jest zdaniem Strony skarżącej oczywista nieprawdą i co doprowadziło do wydania wadliwej decyzji w niniejszej sprawie.

Wobec powyższych uchybień Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Strona w uzasadnieniu skargi wskazała, że kontrola w Spółce przeprowadzana została w dniach 11 lipca - 10 sierpnia 2018 r. oraz 25 marca do 26 kwietnia 2019 r. i miało to związek z zanieczyszczeniem rzeki Jasień substancjami ropopochodnymi. Decyzja WIOŚ została wydana w dniu [...]października 2019 r., a więc pół roku po przeprowadzeniu kontroli a w tym okresie spółka dokonała usunięcia stwierdzonych uchybień. Zarówno w odwołaniu, jak i w piśmie z dnia 28 maja 2020 r. Spółka poinformowała o usunięciu uchybień stwierdzonych w wyniku kontroli przeprowadzonej przez WIOŚ. Nie do przyjęcia zatem – zdaniem Strony - są stwierdzenia organu odwoławczego, iż dodatkowe prace były wykonane jedynie na etapie postępowania I instancyjnego i nie spowodowały usunięcia naruszeń, w sytuacji gdy w przedmiotowej sprawie nie przeprowadzono jakichkolwiek oględzin. Skarżąca wyjaśniła, że dodatkowe prace wykonywane są przez Spółkę przez cały czas ażeby nie doprowadzić do skażenia środowiska. Były wykonywane w 2019 roku oraz są i będą wykonywane nadal, jest to proces ciągły.

Na marginesie Strona podniosła, iż faktycznie powodem wszczęcia kontroli nie były brudne studzienki oraz podłogi a zanieczyszczenie rzeki Jasień substancjami ropopochodnymi, które to substancje spuścił do instalacji deszczowej inny podmiot gospodarczy. Na terenie dawnych zakładów W. i A. znajduje się kilkadziesiąt podmiotów gospodarczych, które są właścicielami kanalizacji przebiegającej przez działki będące ich własnością. PIW " W. – P. " Sp. z o. o. nie może ponosić odpowiedzialność za zanieczyszczenie kanalizacji deszczowej przez inne podmioty. Jest oczywiste, iż stan czystości rzeki Jasień nie jest przedmiotem niniejszego postępowania, był on jednak powodem wszczęcia postępowań kontrolnych.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2107 ze zm.) w związku z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) - zwaną dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Nadto zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, ale nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądowa decyzji administracyjnej dotyczy – jak wyżej było to wspomniane – jej zgodności z prawem, przy czym sąd administracyjny dokonując tej kontroli, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa zatem na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności wydanego rozstrzygnięcia.

Sądowa kontrola dokonana według kryterium zgodności z prawem, dała podstawę do stwierdzenia, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W ocenie Sądu organ rozpoznając niniejszą sprawę naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 15 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 367 ust. 3 p.o.ś.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że istota zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Właściwe zachowanie zasady dwuinstancyjności postępowania wymaga nie tylko podjęcia dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez właściwe organy, ale konieczne jest, aby rozstrzygnięcia te zapadły w wyniku przeprowadzenia przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego tak, aby dwukrotnie oceniono dowody i przeanalizowano wszystkie istotne okoliczności sprawy. Działanie organu odwoławczego nie ma zatem charakteru jedynie kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym.

Zgodnie z wyrażoną w art. 15 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności postępowania, rzeczą organu drugiej instancji jest ponowne zbadanie sprawy w jej całokształcie. Organ ten zatem nie tylko dokonuje oceny rozstrzygnięcia, które w sprawie zapadło, ale również bada materiał dowodowy zgromadzony w sprawie z uwzględnieniem zarzutów odwołania. Strona nie jest bowiem pozbawiona możliwości złożenia wniosków dowodowych w odwołaniu, a organ odwoławczy ma obowiązek przeprowadzenia tych dowodów i ich oceny.

Mając na uwadze podnoszone przez Stronę w postępowaniu odwoławczym okoliczności - zdaniem Sądu - organ z powyższego obowiązku się nie wywiązał.

Organ w sposób wybiórczy zinterpretował argumentację Strony podniesioną w odwołaniu, odstępując od sprawdzenia kwestii istotnych dla ustalenia stanu faktycznego.

Przede wszystkim należy wskazać – że GIOŚ przyjął za podstawę ustaleń stanu faktycznego, ustalenia WIOŚ, z których wynika, że w trakcie kontroli oraz oględzin przeprowadzonych w dniach 25 i 29 marca 2019 r. WIOŚ - wokół wszystkich maszyn odlewniczych zamontowano kanały odprowadzające odpady płynne do podziemnych zbiorników bezodpływowych o pojemności ok. 30l każdy, natomiast maszyny odlewnicze zostały wyposażone w wanny odciekowe. Pomimo zastosowanych zabezpieczeń, podłoże wokół maszyn zanieczyszczone było kałużami cieczy o zabarwieniu mlecznym oraz mętno-szarym, podłoże na terenie zakładu w części produkcyjnej (wydział odlewniczy) zanieczyszczone było odpadami olejowymi.

W odwołaniu natomiast Strona podniosła, że nieprawidłowości stwierdzone przez WIOŚ zostały usunięte; Spółka nie zanieczyszcza kanalizacji; odpady ciekłe są regularnie wywożone przez uprawnione podmioty; do czasu uzyskania pozwolenia odpady ciekłe są regularnie zdawane uprawnionym firmom (posiada w tym zakresie karty przekazania odpadów); regularnie dokonuje czyszczenia kanalizacji oraz podłogi na terenie zakładu. Strona także dołączyła dodatkową dokumentację w powyższych zakresie.

Zdaniem Sądu - bez uprzedniej weryfikacji twierdzeń Strony – za przedwczesne należy uznać stanowisko organu odwoławczego, że okoliczności podniesione przez Stronę nie mają znaczenia i nie wynika z nich, aby Strona podjęła jakikolwiek dodatkowe prace ponad te, które zostały potwierdzone na etapie postępowania WIOŚ, a które nie spowodowały usunięcia naruszeń. Takie wątpliwości dowodzą, że ponownego rozważenia wymaga kwestia, czy działania podjęte przez Stronę będą miały wpływ na wstrzymanie użytkowania instalacji eksploatowanej przez Spółkę w trybie art. 367 ust. 3 p.o.ś.

GIOŚ mając na uwadze podniesione okoliczności w odwołaniu – jak już wyżej wskazano – nie podjął żadnego postępowania sprawdzającego, nie przeprowadził dodatkowych np. oględzin zakładu, które by potwierdziły przyjęte przez GIOŚ ustalenia organu I instancji.

W szczególności należy wskazać, że organ odwoławczy oparł się jedynie na materiale dowodowym i ustaleniach podjętych przez WIOŚ, a postępowanie dowodowe przed organem I instancji zostało zakończone przed wydaniem decyzji w dniu [...] października 2019 r. Do czasu wydania zaskarżonej decyzji w dniu [...] lipca 2020 r. przed organem odwoławczym – czyli przez okres 8 miesięcy - Strona konsekwentnie podnosiła (w odwołaniu, jak i następnie w skardze), że podjęła działania mające na celu usunięcia wskazanych przez WIOŚ naruszeń. Mimo podnoszonych zarzutów w tym zakresie – GIOŚ nie podjął żadnych czynności weryfikujących twierdzenia Strony.

Ponadto należy wskazać, że kierując się normą prawa materialnego organ ocenia jakie fakty mają istotne znaczenie dla sprawy, czy wymagają one udowodnienia i jakie dowody dla udowodnienia tych faktów są potrzebne. Rozstrzygnięcie sprawy w postępowaniu administracyjnym musi być poprzedzone wyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy, zgodnie z art. 7 k.p.a., tj. wynikiem wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz jego oceny (art. 80 k.p.a.), co powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.), powyższe wymogi procesowe dotyczą także organu odwoławczego, który obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu pierwszej instancji, w oparciu o stan faktyczny i prawny istniejący w dacie rozpatrywania odwołania.

W ocenie Sądu, powyższych wymogów GIOŚ nie dochował rozpoznając niniejszą sprawę, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. Zgodnie zaś z art. 200 w związku z art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800) Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej koszty postępowania, obejmujące kwotę uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 200 zł i wysokość kosztów zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.

Ponownie rozpoznając sprawę organ uwzględni ocenę prawną zawartą w uzasadnieniu niniejszego wyroku.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.