Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 149/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2013-03-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1, art. 159 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 17 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 992
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz, Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Protokolant Starszy asystent sędziego Jakub Polanowski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji w sprawie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r., wydanym na podstawie art. 159 § 1 kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. wstrzymało z urzędu wykonanie decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2012 r., przyznającej M. B. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką M. G. od [...] marca 2012 r. do [...] lutego 2014 r. w wysokości po [...] zł miesięcznie.

Wskazaną wyżej decyzją z dnia [...] marca 2012 r.

przyznano M. B. świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa

w art. 17 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 992 ze zm.). Jako przesłankę przyznania świadczenia

wskazano rezygnację z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w

związku z koniecznością opieki nad pełnoletnią osobą niepełnosprawną, tj. matką M. B. – M. G. W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że

adresatka kwalifikuje się do korzystania ze świadczenia pielęgnacyjnego i spełnia

wszystkie przesłanki do jego przyznania (nie wskazano żadnych

okoliczności dowodzących spełnienia przesłanek ustawowych).

Prowadząc odrębne postępowanie administracyjne, dotyczące umieszczenia M. G. w domu pomocy społecznej, Kolegium postanowiło zbadać tę decyzję w trybie nadzoru, pod kątem przesłanek nieważnościowych, unormowanych w art. 156 § 1 k.p.a., a w szczególności pod kątem rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Podstawą powzięcia wątpliwości co do zgodności tej decyzji z prawem było przede wszystkim to, że świadczenie pielęgnacyjne zostało przyznane wobec uznania, że osoba bliska osobie niepełnosprawnej zrezygnowała z pracy, aby się nią opiekować, a jednocześnie inna osoba bliska domaga się, aby osobę niepełnosprawną umieścić w domu pomocy społecznej, bo jest pozbawiona opieki. Zarazem z akt sprawy nie wynikało, kiedy i z jakiego zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej M. B. zrezygnowała, wynikało natomiast, że M. B. i jej konkubent są oskarżeni o znęcanie się nad M. G.

W dniu 25 września 2012 r. Sąd Rejonowy w R. P. skazał M. B. i A. C. za fizyczne i psychiczne znęcanie się nad M. G. i jej siostrą J. K. Wyrok w sprawie II K [...] nie jest prawomocny.

Wobec powyższego, Kolegium uznało, że zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania decyzji o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego na podstawie art.159 §1 k.p.a. Organ wyjaśnił, że wskazany przepis nakazuje organowi administracji publicznej właściwemu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymanie jej wykonania, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Konstrukcja omawianego przepisu wskazuje, że jest to przepis kazuistyczny, pozbawiony elementów fakultatywnych, bowiem stwierdzenie prawdopodobieństwa wadliwości kwalifikowanej decyzji pociąga za sobą konieczność wstrzymania jej wykonania. Natomiast samo" prawdopodobieństwo" nie jest kwalifikowane żadnymi dodatkowymi atrybutami, zatem nie ma znaczenia stopień tego prawdopodobieństwa. Orzecznictwo rozróżnia też "prawdopodobieństwo" od "uprawdopodobnienia", uznając, że, stosując rozwiązanie z art. 159 § 1 k.p.a., organ administracyjny nie musi dowodzić, że w sprawie wystąpiła podstawa stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia (wyrok NSA z 11 marca 2010 r., I OSK 725/09). Ponieważ wstrzymanie wykonania decyzji nie przesądza o ostatecznym rozstrzygnięciu sprawy, to postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji może być. wydane w każdym stadium postępowania.

W ocenie Kolegium, informacja o skazaniu świadczeniobiorczyni i jej

konkubenta za znęcanie się nad matką, nad którą powinna była sprawować opiekę tak absorbującą, że uniemożliwiającą jej zatrudnienie i rekompensowaną przez państwo, jest okolicznością dostatecznie uzasadniającą prawdopodobieństwo, że decyzja z dnia [...] marca 2012 r. dotknięta jest wadą kwalifikowaną. Zarazem informacja o zaskarżeniu wyroku sądu karnego daje podstawę do wnioskowania, że ostateczne rozstrzygnięcie sprawy karnej odwlecze się w czasie. Nie wydaje się więc zasadne, aby za ten czas wypłacać świadczeniobiorczyni świadczenie pielęgnacyjne, bowiem oprócz faktu skazania za znęcanie się nad matką, nie można pominąć innej okoliczności, a mianowicie, że z wniosku siostry świadczeniobiorczyni równolegle toczy się postępowanie o umieszczenie matki w domu pomocy społecznej, właśnie z tego powodu, że matka nie ma właściwej opieki w dotychczasowym miejscu zamieszkania. Wobec tych okoliczności wzruszenie decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne jest prawdopodobne, przy czym nie ma znaczenia stopień tego prawdopodobieństwa. Pożądanym rozwiązaniem jest zatem wstrzymanie wykonania decyzji z dnia [...] marca 2012 r. w celu uniknięcia w przyszłości ewentualnego dochodzenia zwrotu świadczenia nienależnie pobranego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. B. zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało podjęte na podstawie błędnej

interpretacji ustawy z dnia 28 listopada 2006 r. o świadczeniach rodzinnych. Podniosła, że decyzją z dnia 1 marca 2012 r. Wójt Gminy M. przyznał jej świadczenie pielęgnacyjne, uznając, że spełnia wszystkie wymagane ustawą przesłanki, niezbędne do jego uzyskania. W ocenie skarżącej, wbrew stanowisku Kolegium, spełnia ona ustawowe przesłanki, bowiem w okresie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nie podjęła zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Zarzuciła, że przyjęta przez Kolegium interpretacja art. 17 ust. 1 i 3 powołanej ustawy jest błędna i zmierza do zawężenia zawartej w nim regulacji do rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z pominięciem przesłanki niepodjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2012 r., wydanym na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] października 2012 r.

Kolegium podzieliło w całości argumentację pierwszego składu orzekającego w niniejszej sprawie dotyczącą zasad wstrzymania wykonania decyzji, jeśli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zdaniem Kolegium, nie ma wątpliwości co do tego, iż stwierdzenie przez organ prawdopodobieństwa kwalifikowanej wady decyzji obliguje go do zastosowania instrumentu wskazanego w art. 159 § 1 k.p.a. Dla zastosowania uregulowanej w art. 159 § 1 k.p.a. instytucji wystarczy wskazanie na prawdopodobieństwo istnienia wad powodujących nieważność decyzji i to bez względu na stopień tego prawdopodobieństwa.

W ocenie Kolegium, fakt znęcania się przez M. B. nad matką

potwierdzony wyrokiem Sądu Rejonowego w R. P. oraz dążenie jej

siostry do umieszczenia matki w domu pomocy społecznej, a także zawartość akt sprawy zakończonej decyzją wydaną z upoważnienia Wójta Gminy M. z dnia [...] marca 2012 r. przekazanych przez ten organ stwarzają prawdopodobieństwo, że decyzja dotycząca przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego mogła być wydana wbrew wymogom wynikającym z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a tym samym, iż wydana została z rażącym .naruszeniem prawa. W ocenie Kolegium, zachodzą wątpliwości, czy skarżąca spełniała przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego określone w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, a zwłaszcza, czy zachodzi związek przyczynowo-skutkowy między koniecznością sprawowania opieki nad matką legitymującą się orzeczeniem o trwałej całkowitej niezdolności do pracy w gospodarstwie rolnym i okresowo (do lutego 2014 r.) o niezdolności do samodzielnej egzystencji, a rezygnacją przez skarżącą z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej lub jej niepodejmowaniem.

W ocenie składu orzekającego Kolegium, ustalone na potrzeby niniejszego postępowania fakty, w tym także dotyczące istnienia nieprawomocnego wyroku, są wystarczające do wstrzymania wykonania opisanej wyżej decyzji, gdyż zachodzi prawdopodobieństwo wzruszenia decyzji z dnia [...] marca 2012 r. przyznającej M. B. świadczenie pielęgnacyjne, co jednakże nie przesądza o stwierdzeniu jej nieważności. Udowodnienie istnienia bądź nieistnienia kwalifikowanej wady decyzji wynikającej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w sprawie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego nastąpi w ramach odrębnego postępowania administracyjnego prowadzonego przez Kolegium w trybie nadzoru.

W skardze na powyższe postanowienie M. B. zarzuciła:

1) naruszenie przepisu prawa materialnego, tj. art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada

2003 r. o świadczeniach rodzinnych polegające na błędnym uznaniu, że w przedmiotowej sprawie decyzja o przyznaniu skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego mogła być wydana wbrew wymogom wynikającym z tego przepisu;

2) naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 159 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegające na błędnym uznaniu, że decyzja wydana z upoważnienia Wójta Gminy M. z dnia 1 marca 2012 r. dotknięta jest wadą rażącego naruszenia prawa, skutkującą jej nieważnością;

3) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 159 § 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegające na niewłaściwej kwalifikacji przesłanek, na mocy których organ

administracji publicznej wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji przyznającej

skarżącej świadczenie pielęgnacyjne;

4) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 77 § 1 i art. 75 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym i niedokładnym zebraniu i rozpatrzeniu przez organ administracji materiału dowodowego w sprawie, niekompletnym rozważeniu przez organ wszystkich okoliczności sprawy i zbadaniu zaistniałego stanu faktycznego;

5) błąd w ustaleniach faktycznych stanowiący podstawę wydania postanowienia o utrzymaniu zaskarżonego postanowienia w całości w mocy, polegający na

niesłusznym uznaniu, że w niniejszej sprawie fakt istnienia nieprawomocnego

wyroku w stosunku do skarżącej oraz dążenie siostry skarżącej do umieszczenia matki w domu pomocy społecznej jest wystarczający do wstrzymania wykonania decyzji przyznającej świadczenie.

Mając na uwadze przedstawione powyżej zarzuty, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. P. z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2012 r. w całości z powodu ich wydania z naruszeniem prawa oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa

procesowego.

W uzasadnieniu zarzutów skargi skarżąca podniosła, że decyzja o przyznaniu jej świadczenia pielęgnacyjnego jest zasadna i zgodna z przepisami. Skarżąca spełnia bowiem wszelkie wymogi uprawniające ją do uzyskania tego świadczenia. Świadczy o tym z fakt, iż na podstawie złożonego w dniu [...] marca 2012 r. wniosku oraz załączonej do wniosku całej niezbędnej dokumentacji organ przyznał jej świadczenie w kwocie [...] złotych miesięcznie. Ponadto nie zachodzą w stosunku do niej żadne negatywne przesłanki uniemożliwiające jej nabycie prawa do świadczenia.

Skarżąca wskazała ponadto, że rażące naruszenie prawa jest kwalifikowaną formą naruszenia prawa, o której decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Skutki zaś, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji, jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Zdaniem skarżącej, w niniejszej sprawie do rażącego naruszenia prawa nie doszło, bowiem decyzja z dnia 1 marca 2012 r. jest zgodna z obowiązującym przepisami, a w szczególności z ustawą o świadczeniach rodzinnych. Artykuł 17. ust. 5 tej ustawy zawiera zamknięty katalog przyczyn skutkujących odmową przyznania świadczenia. Żadna jednak z wymienionych w nim przyczyn nie zachodzi w niniejszej sprawie.

W ocenie M. B., wydając przedmiotowe postanowienie, organ nie rozpatrzył całego materiału dowodowego. Oparł swoje rozstrzygnięcie na niepotwierdzonej informacji telefonicznej o nieprawomocnym wyroku dotyczącym znęcania się przez skarżącą nad matką, uzyskanej od siostry skarżącej. Organ jednak nie zbadał tej okoliczności w sposób wyczerpujący. Nie ustalił tak znaczącej kwestii, jak tej, iż okres wskazany w nieprawomocnym wyroku, a dotyczący zarzuconego skarżącej znęcania się, jest inny niż okres, za który przyznane zostało świadczenie pielęgnacyjne. Wyrok nie dotyczy zdarzeń i nie odwołuje się czasu, w którym przyznano skarżącej świadczenie. Związany jest z wcześniejszymi wydarzeniami, które nie są w żaden sposób ze sobą powiązane.

Także kolejny argument podniesiony przez Kolegium, a dotyczący dążenia siostry skarżącej do umieszczenia matki w domu pomocy społecznej, nie ma, zdaniem skarżącej, znaczenia w niniejszej sprawie. Nie była ona bowiem stroną postępowania o wydanie decyzji w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego, przez co jej działania nie mogą wpływać na podejmowane przez organ rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Kolegium z dnia [...] października 2012 r. nie naruszają prawa.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji z dnia [...] marca 2012 r. przyznającej M. B. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką M. G., wydane na podstawie art. 159 § 1 k.p.a., nie zaś decyzja przyznająca to świadczenie. Jest to o tyle istotne, że sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia, nie dokonuje jednoczesnej kontroli legalności decyzji, której wykonanie zostało wstrzymane tym postanowieniem, czego skarżąca, formułując zarzuty skargi, nie dostrzegła.

Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko organu co do zasadności wstrzymania wykonania decyzji przyznającej M. B. przedmiotowe świadczenie.

Zgodnie z art. 159 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej, właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, wstrzymuje z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli zachodzi prawdopodobieństwo, że jest ona dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Wstrzymanie wykonania decyzji administracyjnej na postawie art. 159 § 1 k.p.a. jest zatem obligatoryjne, o ile organ stwierdzi prawdopodobieństwo wystąpienia wady określonej w art. 156 § 1 k.p.a. Skoro bowiem celem instytucji stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej jest wyeliminowanie z obrotu decyzji dotkniętej kwalifikowaną wadą, to organ właściwy w sprawie wstrzymuje wykonanie takiej decyzji, by pomniejszyć negatywne skutki, które mogłyby wystąpić do czasu wydania decyzji stwierdzającej nieważność.

Do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. nie jest konieczne wykazanie przez organ, iż decyzja jest wadliwa. Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia nieważności tej decyzji następuje bowiem w odrębnym postępowaniu prowadzonym w trybie art. 156 § 1 i nast. k.p.a.

Ugruntowany w orzecznictwie jest pogląd, zgodnie z którym, organ, wydając postanowienie wstrzymujące wykonanie decyzji, nie musi mieć pewności, że decyzja ta dotknięta jest kwalifikowaną wadą, określoną w art. 156 § 1 k.p.a., wystarczy jedynie uzasadnione przypuszczenie (prawdopodobieństwo) wystąpienia takiej wady.

W niniejszej sprawie Kolegium prawidłowo oceniło, że zaszło prawdopodobieństwo wystąpienia wad uzasadniających stwierdzenie nieważności decyzji z dnia [...] marca 2012 r. na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wydając zaś zaskarżone postanowienie, Kolegium przytoczyło szereg okoliczności, które to prawdopodobieństwo uzasadniają.

Analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że decyzja z dnia 1 marca 2012 r. przyznająca skarżącej świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad matką, została wydana bez przeprowadzenia jakiegokolwiek postępowania dowodowego zmierzającego do ustalenia, czy w istocie skarżąca spełnia przesłanki otrzymania tego świadczenia określone w art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Przede wszystkim, z akt sprawy, w tym z uzasadnienia przedmiotowej decyzji, nie wynika, z jakiej pracy czy zatrudnienia skarżąca zrezygnowała w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką i kiedy to nastąpiło. Pozwoliłoby to na ocenę, czy w istocie fakt rezygnacji miał miejsce i czy był spowodowany koniecznością opieki nad matką. Organ poprzestał na oświadczeniu skarżącej, że jest jedyną osobą, która zajmuje się matką, nie badając przy pomocy wszelkich dostępnych środków dowodowych, czy oświadczenie to jest zgodne z rzeczywistością. Ponadto organ nie wyjaśnił kluczowej w przypadku decyzji w przedmiocie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego kwestii, a mianowicie, czy zakres opieki nad matką wykluczał aktywność zawodową skarżącej.

Innymi słowy, organ, przyznając świadczenie, nie wykazał, że rezygnacja skarżącej z pracy czy innego zatrudnienia w istocie miała miejsce, o jaką pracę czy zatrudnienie chodziło oraz – w razie ustalenia wskazanych okoliczności, czy rezygnacja przez skarżącą z pracy bądź zatrudnienia ma bezpośredni związek z koniecznością podjęcia opieki nad matką.

Ponadto z zaświadczenia z KRUS z dnia [...] lutego 2012 r. wynika, że M. B. podlega ubezpieczeniu społecznemu rolników, co samo w sobie stanowi negatywną przesłankę odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego (uchwała NSA z 11 grudnia 2012 r., I OPS 5/12), a czego organ, przyznając świadczenie, nie wziął pod uwagę.

Wystąpienie powyższych okoliczności w pełni uzasadniało przypuszczenie, że decyzja z dnia [...] marca 2012 r. zostanie uznana za rażąco naruszającą prawo i w konsekwencji wyeliminowana z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności.

Pozostałe kwestie, takie jak wydanie wobec skarżącej i jej konkubenta nieprawomocnego wyroku skazującego za znęcanie się nad matką oraz wniosek siostry skarżącej o umieszczenie matki w domu pomocy społecznej, mają dla rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 159 § 1 k.p.a. znaczenie drugorzędne. Kolegium zbędnie zatem poświęciło tym okolicznościom wiele uwagi w uzasadnieniach obu postanowień, co samo w sobie nie wpływa jednak na zasadność podjętych przez ten organ rozstrzygnięć.

Kluczową kwestią jest bowiem rażąca wadliwość wydanej decyzji, która w niniejszej sprawie, co wyżej wskazano, mogła mieć miejsce.

Jednakże odnosząc się do zarzutów skargi, należy wskazać, że nie są one zasadne. Kolegium, wydając zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie z dnia [...] października 2012 r., wyjaśniło wszelkie istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, nie dopuszczając się tym samym naruszenia art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a.

Dla oceny legalności przedmiotowych postanowień nie ma również znaczenia to, w jaki sposób organ powziął informację o wydaniu skazującego skarżącą wyroku, tym bardziej, że fakt wydania tego wyroku i jego treść są niewątpliwe, ani też okoliczność, że wyrok dotyczy innego okresu niż ten, za który przyznane zostało świadczenie. Z punktu widzenia określonej w art. 159 § 1 k.p.a. przesłanki wstrzymania wykonania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne kwestią o drugorzędnym znaczeniu jest również okoliczność, że siostra skarżącej wystąpiła o umieszczenie matki w domu pomocy społecznej.

Ponownie bowiem należy podkreślić, że dla wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji wystarczającym było uprawdopodobnienie wystąpienia takich wad tej decyzji, które w przyszłości mogą stanowić podstawę stwierdzenia jej nieważności. Skarżąca powinna ponadto zważyć, że wstrzymanie wykonania decyzji, a tym samym wstrzymanie wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego, miało na celu ewentualne uniknięcie w przyszłości konieczności zwrotu przez nią przyznanego świadczenia jako jej nienależnego.

Na marginesie wskazać należy, że decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. P. stwierdziło nieważność decyzji z dnia [...] marca 2012 r. przyznającej M. B. świadczenie pielęgnacyjne w związku z koniecznością opieki nad matką M. G., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.