Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SAB/Łd 49/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-12-28 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Umorzono postępowanie z art. 161 ustawy PPSA
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 1, art. 3 par. 2 pkt 1-4a, art. 149, art. 161 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska (spr.) Sędziowie WSA Renata Kubot – Szustowska WSA Joanna Sekunda – Lenczewska Protokolant asystent sędziego Anna Dębowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi B. L. na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. w przedmiocie wszczęcia i prowadzenia postępowania naprawczego postanawia - umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

W dniu 1 czerwca 2010r. B. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. W skardze tej zarzucił organowi administracji naruszenie art. 35 § 3 k.p.a. poprzez niezałatwienie sprawy w terminie i niewyznaczenie dodatkowego terminu załatwienia sprawy. W skardze tej wniósł o zobowiązanie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. do wydania decyzji administracyjnej w terminie 30 dni od dnia doręczenia organowi odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy, zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw oraz wymierzenie [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Ł. grzywny stosownie do art. 154 § 1 p.p.s.a. w celu przymuszenia do wykonania wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 sierpnia 2007r., sygn. akt II OSK 1184/06 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2007r., VII SA/Wa 1898/07. Na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 roku skarżący wniósł o zasadzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz odszkodowania.

W uzasadnieniu skargi B. L. podniósł, iż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. prowadzi postępowanie naprawcze mające na celu doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem rozbudowy drogi krajowej nr [...] (ul. A w S.). Postępowanie to prowadzone jest po uchyleniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 1898/07 decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego o uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] znak: [...] zatwierdzającej projekt i udzielającej pozwolenia na rozbudowę Gminie Miasto S. odcinka drogi krajowej nr [...]. Przedsięwzięcie polegające na rozbudowie Al. A w S. z uwagi na niezgodność z przepisami techniczno – budowlanymi, uniemożliwia stronie użytkowanie i czerpanie korzyści z wybudowanego budynku wielorodzinnego. Zdaniem skarżącego pomimo upływu 3 lat organ administracji podejmuje jedynie "pozorowane ruchy" mające wykazać, że postępowanie administracyjne jest prowadzone. Temu celowi służy m.in. podjęcie po 2 latach postępowania naprawczego, wielokrotne przedłużanie inwestorowi terminu do złożenia oceny technicznej, nie informowanie strony o przedłużeniu terminu załatwienia sprawy oraz nie informowanie pełnomocnika strony o wyłączeniu części sprawy do postępowania odrębnego prowadzonego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S.

Postanowieniem z dnia 30 sierpnia 2010r., sygn. akt VII SAB/Wa 104/10 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał się za niewłaściwy do rozpoznania niniejszej sprawy i przekazał sprawę do rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi. W dniu 29 października 2010r. WSA w Warszawie nadał przesyłkę zawierająca skargę na adres WSA w Łodzi.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wniósł o oddalenie skargi.

W uzasadnieniu organ administracji wyjaśnił, iż decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...] Wojewoda [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbudowę Gminie Miasto S. odcinka drogi krajowej nr [...], obejmującego Al. A w S. Decyzją z dnia [...], znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy wskazaną decyzję Wojewody [...]. Wyrokiem z dnia 29 marca 2006r., sygn. akt VII SA/Wa 645/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę skarżącego. Decyzją z dnia [...], nr [...], znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. udzielił Gminie Miasto S. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego odcinka drogi krajowej nr [...], obejmującego Al. A w S. Wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2007r., sygn. akt II OSK 1184/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2006r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie rozpatrując sprawę, wyrokiem z dnia 18 grudnia 2007r., sygn. akt VII SA/Wa 1898/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił zaskarżoną decyzję z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...], znak: [...] uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] w całości i umorzył postępowanie organu pierwszej instancji.

Po wznowieniu postępowania administracyjnego decyzją z dnia [...], nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił ostateczną decyzję z dnia [...] o udzieleniu Gminie Miast S. pozwolenia na użytkowanie rozbudowanego odcinka drogi krajowej nr [...] i odmówił pozwolenia na jej użytkowanie. Decyzją z dnia [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy powyższą decyzję.

Organ administracji wyjaśnił także, iż przed wszczęciem postępowania naprawczego przeprowadził postępowanie wyjaśniające w celu ustalenia stron postępowania oraz właściwości organów. Sporne roboty budowlane zostały bowiem wykonane zarówno w pasie drogi krajowej, należącego do właściwości [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł., jak i poza nim w związku z czym organem właściwym do prowadzenia postępowania naprawczego w tym zakresie jest Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta S.

W dniu 12 czerwca 2009r. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie przeprowadzenia postępowania naprawczego polegającego na doprowadzeniu do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych wykonanych na drodze krajowej nr [...]. Po ustaleniu zakresu postępowania naprawczego postanowieniem z dnia [...] zobowiązano inwestora do przedłożenia w terminie do dnia 30 listopada 2009r. oceny technicznej robót budowlanych wykonanych w latach 2005 – 2006 na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia [...], sporządzonej przez uprawnione osoby. W piśmie z dnia 18 listopada 2009r. inwestor zwrócił się o przedłużenie terminu do złożenia oceny technicznej wskazując na brak ofert i zbyt krótki termin realizacji zamówienia. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. zmienił postanowienie własne z dnia [...] w części dotyczącej terminu przedłożenia oceny technicznej poprzez wyznaczenie nowego terminu do dnia 31 marca 2010r. W dniu 22 kwietnia 2010r. inwestor przedłożył uzupełnioną ocenę techniczną. Stosownie do art. 10 k.p.a. zawiadomiono strony o możliwości zapoznania się z całością materiału dowodowego oraz zgłoszenia żądań w terminie 7 dni od daty otrzymania zawiadomienia. Ostatnim dniem tego terminu był dzień 15 czerwca 2010r.

Pierwszym możliwym terminem na wydanie decyzji w trybie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane był [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. w dniu [...] wydał decyzję. Organ administracji podniósł nadto, iż w trakcie postępowania udzielono skarżącemu informacji i umożliwiono wgląd w akta sprawy.

W dniu [...] Wojewódzki inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. decyzją nr [...] stwierdził wykonanie obowiązku nałożonego decyzją z dnia [...] (załączona do akt kserokopia decyzji –k. 69-71 akt sądowych).

Wojewódzki Sad Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do postanowień art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż Sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej

Natomiast skargę na bezczynność organu administracji publicznej można wnieść do sądu administracyjnego, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Przedmiotem sądowej kontroli w przypadku takiej skargi nie jest określony akt lub czynność organu, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Jednocześnie godzi się zauważyć, że w sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji publicznej sąd administracyjny orzeka według stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dacie orzekania. Innymi słowy, sąd administracyjny ocenia, czy w dacie orzekania organ administracji publicznej nadal pozostaje w bezczynności, czy też może bezczynność ta ustała.

Należy zwrócić też uwagę na treść art. 149 wskazanej wyżej ustawy, zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Innymi słowy, pozytywnym rozstrzygnięciem, jakiego wnoszący skargę tego typu mógłby oczekiwać, jest zobowiązanie organu do wydania aktu (np. decyzji). Z istoty regulacji dotyczącej bezczynności i możliwych w sprawie rozstrzygnięć wynika zatem, że w sytuacji, gdy organ wydał decyzję kończącą postępowanie, takie rozstrzygnięcie sądu przestaje mieć rację bytu. W piśmiennictwie podkreśla się, że z cytowanego wyżej przepisu art. 149 wynika a contrario, że wydanie przez organ decyzji lub innego aktu wyłącza możliwość uwzględnienia skargi nawet wówczas, gdy ta decyzja lub akt podjęte zostały z naruszeniem terminu przewidzianego do ich wydania. W takim przypadku należy umorzyć postępowanie w sprawie ze skargi na bezczynność, jako bezprzedmiotowe (por. J. P. Tarno – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, W-wa 2004, s. 216).

Tożsame stanowisko obowiązuje także w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Warto w tym miejscu wskazać na uchwałę NSA z dnia 26 listopada 2008 r. sygn. akt I OPS 6/08 zgodnie, z którą przepis art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.ma zastosowanie także w przypadku, gdy po wniesieniu skargi na bezczynność organu - w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4a tej ustawy - organ wyda akt lub dokona czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co do których pozostawał w bezczynności.

Skład orzekający, badając w tym kontekście skargę B. L. stwierdził, iż bezczynność [...]WINB ustała z dniem [...], kiedy to wdano decyzję kończącą postępowanie naprawcze.

Skoro zatem w dacie orzekania przez sąd organ administracji publicznej nie jest bezczynny, postępowanie przed sądem administracyjnym należało uznać za bezprzedmiotowe. Bezprzedmiotowość postępowania według art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jest z kolei ustawową przesłanką umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego.

Natomiast ewentualne roszczenia skarżącego o odszkodowanie nie podlega rozpoznaniu przed sądem administracyjnym w toku postępowania ze skargi na bezczynność. W tym postępowaniu sąd rozstrzyga jedynie na podstawie przytoczonego wcześniej art. 149 p.p.s.a., który takich żądań nie przewiduje

Żądanie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku NSA zostało wyłączone do odrębnego postępowania.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Brak podstaw do orzekania o kosztach pełnomocnika z uwagi na to, że nie zachodzi sytuacja wymieniona w art. 200 p.p.s.a., która uzasadniałaby zwrot kosztów na rzecz skarżącego. Zgodnie z przywołanym przepisem zwrot kosztów postępowania przysługuje skarżącemu w razie uwzględnienia skargi. Na marginesie jedynie zauważyć wypada, że w niniejszym, postępowaniu, które jest postępowaniem odrębnym od postępowania naprawczego, skarżący nie był przez pełnomocnika reprezentowany.