Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1546/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2005-04-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. b
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert /spr./ Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: st.sekr.sąd.B.Krztoń po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi Stowarzyszenia Mieszkańców A, H. K., J. S., E. i M. S., B. i Z. A. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] czerwca 2002 r. nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające go postanowienie Miejskiego Inspektora Sanitarnego dla Miasta [...] i Powiatu [...] z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...]; II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku; III. zasądza od Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] na rzecz skarżącego Stowarzyszenia Mieszkańców A kwotę 10 zł (dziesięć złotych) oraz na rzecz skarżących H. K., E. i M. S. solidarnie, B. i Z. A. solidarnie oraz J. S. po 10 zł (dziesięć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 1546/02

U Z A S A D N I E N I E

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy z wniosku Wójta Gminy [...] dotyczącego uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego działki nr nr 299/1, 300, 61/2, 889/1 położone w P., dla inwestycji polegającej na budowie stacji benzynowej z zapleczem technicznym i handlowo – usługowym wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną oraz po zapoznaniu się z oceną oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko i aneksem do niej opracowanych przez biegłego z listy Wojewody [...] – inż. J. K. Miejski Inspektor Sanitarny dla Miasta [...] i Powiatu [...] działając na podstawie art. 106 i 124 kpa w zw. z art. 40 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym /t.jedn. z 1999 r. Dz. Ust. Nr 15 poz. 139 z późn. zm./ oraz art. 65 ust. 1 ustawy z dnia 9.11.2000 r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie oraz o ocenach oddziaływania na środowisko /Dz. Ust. Nr 109 poz. 1157 z późn. zm./ w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 27.07.2001 r. o wprowadzeniu ustawy – Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw /Dz. Ust. Nr 100, poz. 1085/ postanowieniem z dnia 15.04.2002 r. nr SNZ-461-587/2001/AS uzgodnił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji, zamieszczone w przekazanym przez Wójta "projekcie decyzji".

W uzasadnieniu tegoż postanowienia na wstępie organ zauważa, iż przedmiotowa sprawa została wszczęta w marcu 2000 r., w związku z czym do jej rozpatrzenia znajdują zastosowanie przepisy wówczas obowiązujące tj. przepisy ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w brzmieniu obowiązującym do dnia 31.12.2000 r. Dla dokonania uzgodnienia niezbędną jest ocena oddziaływania inwestycji na środowisko, sporządzona przez biegłego z listy Wojewody i taka ocena została sporządzona, a następnie uaktualniona. Odpowiada ona wymogom wynikającym z obowiązującego w r. 2000 rozporządzenia Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 14.07.1998 r. w sprawie określenia rodzajów inwestycji szczególnie szkodliwych dla środowiska i zdrowia ludzi albo mogących pogorszyć stan środowiska oraz wymagań, jakim powinny odpowiadać oceny oddziaływania na środowisko tych inwestycji /Dz. Ust. Nr 93 poz. 589/. Dokonując uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu organ inspekcji sanitarnej odnosi się jedynie do kwestii wpływu inwestycji na zdrowie ludzkie /art. 1 ustawy o Inspekcji Sanitarnej/ i pomija regulacje zawarte w przepisach Prawa budowlanego, które mogą ewentualnie być przedmiotem oceny na dalszym etapie procesu inwestycyjnego.

Realizacji tej inwestycji sprzeciwiają się niektórzy mieszkańcy oraz utworzone przez nich Stowarzyszenie Mieszkańców A, dopuszczone przez Wójta Gminy [...] do udziału w postępowaniu na prawach strony. W trakcie przeprowadzonych w dniu [...].09.2001 r. oględzin w terenie zgłosili ono szereg zastrzeżeń. Odnosząc się do nich organ zauważa, że inwestycja ma być zrealizowana przy drodze krajowej nr 4 /E – 40/ J. – K., która z powodu swojego przeznaczenia /intensywny ruch kołowy/ jest źródłem uciążliwości takich jak hałas i substancje zanieczyszczające powietrze. Jedynym sposobem ich usunięcia byłaby likwidacja drogi. Powstanie przedmiotowej inwestycji nie powiększy ich znacząco. Jak wynika z przedstawionej oceny przewiduje się liczne zabezpieczenia mające na celu zminimalizowanie wpływu stacji paliw na zdrowie ludzkie, a w szczególności budynek stacji zostanie tak usytuowany, aby maksymalnie oddalić go od innych obiektów z pomieszczeniami dla ludzi, zainstalowane zostaną podziemne zbiorniki dwupłaszczowe, wyposażone w osprzęt elektryczno – mechaniczny kontrolujący i sygnalizujący poziom paliw, zabezpieczający tym samym przed ich przepełnieniem, przyjęcie paliw odbywać się będzie grawitacyjnie z hermetyzacją przeładunku polegającą na zawracaniu par węglowodorów z przestrzeni nad paliwem w zbiorniku do przestrzeni zbiornika autocysterny. W wytycznych do dalszego projektowania autor oceny zakłada, że zbiornik na nieczystości musi być szczelny, a nieczystości wywożone będą przez wyspecjalizowane służby, do istniejącej oczyszczalni ścieków, natomiast wody opadowe z nawierzchni utwardzonych podczyszczane w separatorze. Powstanie pas zieleni izolacyjnej wzdłuż granicy działki, zaś zastosowany agregat prądotwórczy powinien mieć moc akustyczną nie przekraczającą 85 dB – A i być umieszczony w odpowiednio wyciszonym pomieszczeniu. Nie jest prawdą, że stacja paliw powstanie w odległości 6 m. od sąsiedniego budynku mieszkalnego. W tej odległości bierze początek działka inwestora, ale usytuowanie na niej konkretnych elementów inwestycji stanowi zupełne inne zagadnienie. Biegły w ocenie zawarł szereg wytycznych dla projektanta, które są wystarczające do realizacji celów związanych z ochroną zdrowia ludzkiego. Swoje wnioski oparł na aktualnych danych o zanieczyszczeniu powietrza oraz samodzielnie wykonanych pomiarach hałasu w różnej odległości od drogi. Aktualne tło akustyczne to 64 – 74 decybeli w nocy – zależnie od odległości punktu pomiarowego od drogi. Biegły odniósł się do dopuszczalnych poziomów hałasu określonych w rozporządzeniu z dnia 13.05.1998 r., te zaś zostały z dniem 15.02.2002 r. znacznie podwyższone rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 9.01.2002 r. w sprawie warunków progowych poziomu hałasu /Dz.Ust. Nr 8 poz. 81/. Obliczenia przewidywanego poziomu hałasu /według surowszych kryteriów/ oraz stężeń substancji chemicznych prowadzą biegłego do wniosku, że stacja paliw nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm uciążliwości na terenie, na którym będzie zlokalizowana oraz na terenach sąsiednich. Nie zostaną tym samym naruszone interesy osób trzecich. Ocena oddziaływania na środowisko jest szczególnym rodzajem opinii biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 kpa. Podlega więc analizie w ramach oceny materiału dowodowego. Zdaniem organu przedmiotowa ocena nie jest niespójna czy nielogiczna.

Postanowienie to zaskarżyło zażaleniem skierowanym do [...] Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] Stowarzyszenie Mieszkańców A, a także odrębnym zażaleniem H. K., J. S., E. i M. S. i B. i Z. A.

Pierwszy z żalących się wywodzi, iż w okolicznościach sprawy przekroczona zostałaby dopuszczalna norma hałasu przewidziana dla obszarów wiejskich, w związku z czym Wydział Ochrony Środowiska Urzędu Wojewódzkiego w [...] zalecił budowę ekranów dzwiękochłonnych na tym odcinku drogi. Zmiana zaś projektowanego wjazdu na stację paliw z drogi E-4 na drogę lokalną spowoduje przybliżenie hałasu i spalin do domów mieszkalnych i to do tego stopnia, że najbliższy dom znajdzie się naprzeciw planowanej stacji paliw. Ponadto w aneksie do oceny całkowicie pominięto szkodliwy efekty wywołane przez samochody cysterny, samochody ciężarowe tankujące i parkujące. W reasumpcji ocenodawca posłużył się nieprecyzyjnym sformułowaniem "że inwestycja nie ma znacznego wpływu na ludzi i elementy środowiska", podczas gdy winien sprecyzować dokładnie kwestie dotyczącą przekroczenia dopuszczalnego hałasu. Wspominając o pasie zieleni nie podano jego szerokości. Nie jest prawdą, że ruch tranzytowy J. – K. będzie przebiegał właśnie tędy, a stanowisko organu, że lokalizacja stacji paliw w Osiedlu nie zagraża zdrowiu mieszkańców budzi zdziwienie. Zdziwienie także budzić musi zmienność zajętego przez organ stanowiska co do oceny stopnia negatywnego oddziaływania przedmiotowej stacji. Mając zatem na względzie ochronę zdrowia ludzi, dobro mieszkańców oraz historyczno – przyrodniczy charakter Osiedla zakwestionowane postanowienie winno zostać wyłączone z obrotu prawnego.

Pozostali żalący się podnoszą, że ich zdaniem przedstawiona ocena nie wypełnia wymogów określonych w powołanym wyżej rozporządzeniu, a w szczególności przedstawione obliczenia i analizy nie dają podstaw do stwierdzenia, że projektowana inwestycja nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych poziomów natężenia dźwięku. Ponadto zawiera ona wiele przekłamań, błędów i nieścisłości. W założeniu przyjęto bowiem błędny model obliczeniowy rozprzestrzeniania dźwięku. Autor oceny użył do tego celu modelu zawartego w instrukcji ITB nr 308, nie zaś jak podaje na str. 7 oceny dużo nowszego określonego instrukcją ITB nr 338. Instrukcje ITB 308 i ITB 338 wraz z programami komputerowymi "Zew Hałas" i "HPZ" użyte do pomiaru hałasu, opracowane zostały celem prognozowania hałasu przemysłowego, gdzie źródła posiadają swoje stałe miejsca w terenie. Natomiast w przypadku stacji benzynowej przeważającym hałasem jest hałas o charakterze komunikacyjnym, gdzie źródło pozostaje w ruchu. Wspomniane instrukcje i związane z nimi programy komputerowe nie przewidują użycia ich do określania rozprzestrzeniania się hałasu komunikacyjnego. Tym samym uzyskane na ich podstawie prognozowane poziomy natężenia dźwięku od źródeł będących w ruchu nie pokrywają się z rzeczywistością. Ponadto zastosowanie kilkunastu zastępczych źródeł punktowych zamiast układu źródeł będących w ruchu nie jest rozwiązaniem poprawnym w aspekcie akustycznym. W celu poprawnego zbudowania modelu akustycznego dla przedmiotowej inwestycji należało skorzystać z obowiązującej metodyki obliczeń hałasu drogowego. Symulacje przedstawione w ocenie przeprowadzone zostały na podstawie niepełnych danych. Autor oceny określa natężenie ruchu na drodze dojazdowej do stacji benzynowej, będącej częścią drogi lokalnej oraz na drogach wewnętrznych, pomijając zupełnie dobowy rozkład natężenia ruchu na wspomnianej drodze lokalnej, a co zatem idzie nigdzie nie określa o ile wzrośnie natężenie ruchu na wspólnym odcinku drogi. Brak tych danych oraz fakt, że do obliczeń przyjęto taki sam poziom natężenia dźwięku na drodze wjazdowej i wyjazdowej ze stacji benzynowej świadczy o tym, że w obliczeniach pominięto znaczący wpływ obecnego już natężenia ruchu samochodowego, a obliczenia odnoszą się tylko do natężenia ruchu samochodów wjeżdżających na stację benzynową. Tym samym rażąco zaniżono poziom dźwięku emitowany przez ruch samochodowy na wspólnym odcinku drogi lokalnej. Pomimo wykazanej wyżej wadliwości oceny, nawet przy innym założeniu zawiera ona wnioski niezgodne ze stanem wynikającym z zastosowanych obliczeń i tak tytułem przykładu, skoro norma poziomu dźwięku w porze nocnej dla przedmiotowego terenu wynosi 40 dB /str. 9/, zaś zgodnie z tym co podano w ocenie na str. 12 osiąga on poziom 43 dB w nocy. Stanowi to o tym, że stwierdzenie, iż uciążliwość nie przekracza dopuszczalnych norm zaprzecza wartościom ustalonym przez samego autora oceny. Kolejnym mankamentem jest przedstawienie nieaktualnego załącznika graficznego planu zagospodarowania terenu, rysunek pochodzi bowiem z r. 1999. W omawianej ocenie pominięto również istotną dla tego rodzaju inwestycji analizę dotyczącą znacznego stężenia spalin spowodowanych niskimi obrotami silników samochodowych oczekujących na tankowanie. W konkluzji żalący się podnoszą, iż przedmiotowa ocena, stanowiąca podstawę do wydania przez organ kwestionowanego postanowienia nie spełnia wymogów określonych w obowiązujących przepisach prawa, co w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia, iż postanowienie to praktycznie rzecz biorąc wydane zostało bez uzgodnienia.

Po rozpatrzeniu tych zażaleń Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] działając na podstawie art. 106 i 138 § 1 pkt 1 kpa w zw. z art. 144 kpa postanowieniem z dnia 25.06.2002 r. nr SNZ-460-42 rej.142/2002 utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie

W uzasadnieniu swojego postanowienia organ II instancji podnosi, iż dokonując uzgodnienia Miejski Inspektor Sanitarny w [...] oparł się na takich dokumentach jak "Ocena oddziaływania na środowisko – faza uzgodnienia warunków i zagospodarowania terenu – obiekt : stacja paliw P – inwestor PPHU "[...]" M. H., R. ul. [...]" sporządzona w styczniu 2000 r. , "Aneks do oceny oddziaływania na środowisko......" sporządzony w lutym 2002 r. Powyższe opracowania sporządzone zostały przez mgr A. S. – biegła Wojewody [...] w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko /Nr upr. [...]/ i mgr J. K. – biegłego Wojewody [...] w zakresie sporządzania ocen oddziaływania na środowisko /Nr upr. [...]/ i jednocześnie rzeczoznawcę Ligi Walki z Hałasem w zakresie pomiarów akustycznych i wibroakustycznych, a więc przez osoby legitymujące się wymaganymi uprawnieniami. Biegli w powyższych opracowaniach wskazują, że realizacja przedmiotowej inwestycji na tym terenie, przy zastosowaniu w trakcie jej realizacji, a następnie eksploatacji wszystkich przyjętych założeń i postulowanych zaleceń nie spowoduje przekroczenia dopuszczalnych norm na terenach prawnie chronionych /poza obszarem pasów drogowych drogi krajowej i drogi lokalnej/ i nie naruszy interesów osób trzecich. Wprawdzie autorzy przedstawionych opracowań wykazali, że na granicy działki inwestora równoważny poziom dźwięku w porze nocnej osiągnie wartość wypadkową od 34 do 43 dB- A tj. o 3 dB- A wyższą od wartości normatywnej 40 dB-A, ale ta ostatnia wartość odnosi się do terenów prawnie chronionych tj. terenów, które zgodnie z ustaleniami Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] takiej ochronie podlegają. Ponieważ teren przedmiotowej inwestycji przylega od strony południowej do drogi krajowej oraz od strony wschodniej do drogi lokalnej, a obowiązujące dla tych dróg ustalenia brzmią - symbol 0,5 KD – istniejąca droga III klasy technicznej K. – R. – P. /trasa E-22/ o znaczeniu krajowym i międzynarodowym. Szerokość pasa drogowego w liniach rozgraniczających 70 m., odległość budynków mieszkalnych od krawędzi jezdni 40 – 80 m. i symbol 053 KGD – projektowana droga gminna po śladzie istniejącej drogi we wsi P.- D. Szerokość w liniach rozgraniczających 15 m. , linia zabudowy 15 m. od krawędzi jezdni, to tereny prawnie chronione nie przylegają bezpośrednio do granicy działki inwestora /gdzie wystąpi przekroczenie wartości normatywnej poziomu dźwięku/, ale znajdują się po przeciwnej stronie wymienionych dróg w odległościach nie mniejszych niż 40 i 15 m. od krawędzi ich jezdni. Wykreślona na mapie obrazującej zasięg oddziaływania akustycznego w porze nocnej izofona normatywna 40 dB- A przebiega wprawdzie poza granicami terenu przedmiotowej inwestycji, ale nie przez tereny prawnie chronione poza terenem pasów drogowych. Zarzut zatem, że wspomniane opracowania zawierają wnioski niezgodne ze stanem wynikającym z zastosowanych obliczeń nie znajduje potwierdzenia. Opracowania sporządzone zostały zgodnie z kryteriami określonymi przez mające zastosowanie w chwili wszczęcia postępowania przepisy powołanego wyżej rozporządzenia z 1998 r. Obliczenia i analizy przeprowadzone przez autorów wymienionych opracowań są poprawne i nie dopatrzono się wbrew twierdzeniom skarżących w nich przekłamań, błędów i nieścisłości. Koncepcja zagospodarowania działki pod budowę stacji benzynowej przedstawiona została przez Wójta Gminy [...] wraz z projektem decyzji z dnia 2001.07.[...] znak [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jako załącznik Nr 1 do tej decyzji i organ Państwowej Inspekcji Sanitarnej jako organ uzgadniający nie znajduje żadnych podstaw do kwestionowania aktualności takiego załącznika.

Postanowienie to i tym razem zaskarżyli skargą skierowaną do Naczelnego Sądu Administracyjnego zarówno Stowarzyszenie Mieszkańców A jak i odrębną skargą H. K., J. S., E. i M. S. oraz D. i Z. A.

Skarżące Stowarzyszenie nie precyzując kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji, kwestionują zapadłe rozstrzygnięcie, twierdząc że autorzy opinii są dalece niekonsekwentni, skoro w opinii tej odnoszącej się do okresu zimowego, w którym z natury rzeczy panuje mniejsze nasilenie ruchu i to minionego, albowiem dotyczącego sytuacji istniejącej 3 lata temu z jednej strony potwierdzają przekroczenie hałasu o 3 dB w nocy z drugiej zaś twierdzą, że nie dotyczy to obszarów chronionych, odnosząc się przy tym jedynie do strony południowej i wschodniej działki należącej do inwestora, pomijając jej zachodnią stronę, która sąsiaduje z nieruchomością należącą do B. i Z. A. zabudowaną budynkiem mieszkalnym odległym od tej działki o 6 m. Pomijają także w ocenie stronę północną objętej inwestycją działki. Tereny znajdujące się na północ i zachód od tej działki w planach zagospodarowania przestrzennego przewidziane są pod budownictwo zagrodowe i jako położone w obrębie zabytkowym poddworskim i podlegają szczególnej ochronie. Jest rzeczą oczywistą, że hałas i spaliny, które już przekraczają dopuszczalne normy ulegną zwiększeniu. W powołanym wyże rozporządzeniu Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Środowiska stacje paliw objęte są wykazem obiektów mogących pogorszyć stan naturalnego środowiska. Ponadto opiniodawca J. K., były pracownik Sanepidu w opinii posługuje się nieprecyzyjnymi sformułowaniami, na co zwrócono już uwagę w uzasadnieniu zażalenia od postanowienia organu I instancji. Ponadto opinia ta jest przeterminowana, skoro badania pozwalające na jej wydanie przeprowadzone były 3 a nawet 7 lat temu. Od tego czasu niewątpliwie zwiększyła się uciążliwość jaką stwarza droga E-4 i istniejąca już stacja. Plan Zagospodarowania Przestrzennego Gminy [...] dotyczący tego terenu przewiduje dopuszczenie lokalizacji usług rzemiosła nieuciążliwego i mało uciążliwego, jednakże pod warunkiem zachowania uciążliwości w obrębie terenu objętego inwestycją. Organ II instancji stwierdza wprawdzie, że izofonia dotycząca hałasu przebiega wprawdzie poza granicami terenu objętego przedmiotową inwestycją, ale to przekroczenie nie przeszkadza mu w wyrażeniu zgody na budowę stacji, a poza tych nie zauważa on innych nieznacznych wprawdzie przekroczeń dotyczących spalin, oparów benzyn i cyklokeksanu. Wadliwie też opisano stronę wschodnią działki objętej inwestycją utożsamiając ją z drogą lokalną o szerokości 6 m. i pomijając fakt, że za drogą posadowiono szereg budynków mieszkalnych. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżące Stowarzyszenie konstatuje, że zaprezentowane w Aneksie do opinii obliczenia i analizy nie uprawniają stwierdzenia jakoby projektowana inwestycja nie powodowała w przyszłości przekroczenia dopuszczalnych poziomów natężenia dźwięku. Na tę okoliczność powołano argument przytoczony już w uzasadnieniu zażalenia wniesionego przez H. K. i pozostałych, odnoszący się do zastosowania niewłaściwych instrukcji. Kwestionuje także skarżący skoncentrowanie się przez autora opinii na określeniu natężenia ruchu na drodze dojazdowej do stacji benzynowej, będącej częścią drogi lokalnej oraz na drogach wewnętrznych, nie wspominając o dobowym rozkładzie natężenia ruchu na drodze lokalnej, a co za tym idzie o wzroście natężenia ruchu na wspólnym odcinku. Brak tych danych oraz fakt, że do obliczeń przyjęto taki sam poziom natężenia dźwięku na drodze wjazdowej i wyjazdowej ze stacji benzynowej stanowi o tym, że w obliczeniach pominięto znaczący wpływ obecnego już natężenia ruchu samochodowego, a obliczenia te wykonano tylko dla natężenia ruchu samochodów wjeżdżających na stację benzynową. Oznacza to, że w obliczeniach rażąco zaniżono poziom dźwięku emitowany przez samochodowy na wspólnym odcinku drogi lokalnej. Wszystko to pozwala na stwierdzenie, że opracowanie "Aneks do oceny oddziaływania na środowisko Stacji Paliw [...]" nie spełnia wymogów stawianych "raportowi o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko" w art. 52 pkt. 6 przez ustawę z dnia 27.04.2001 r. – Prawo ochrony środowiska i jaki taki winien być odrzucony. Znamiennym jest, iż w zakwestionowanym postanowieniu organ nie odniósł się do tej kwestii i pominął zupełnie walory historyczno – przyrodnicze tego terenu.

Natomiast skarżący H. K., J. S., E. i M. S. oraz B. i Z. A. wnoszą o uchylenie zaskarżonego postanowienia i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Żądanie swoje opierają na zarzutach, iż na poziomie II instancji organ winien ponownie rozpoznać sprawę merytorycznie, co oznacza, iż w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia winien on odnieść się do faktów które uznał za udowodnione, wskazać dowody na których się oparł oraz przyczyny dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Wbrew temu organ odwoławczy uznał, że nie znajduje podstaw do kwestionowania aktualności załącznika graficznego do projektu decyzji Wójta Gminy [...], pomimo iż strony odwołujące się przedstawiły inny załącznik, stojący w sprzeczności z nim. Zdziwienie budzi stwierdzenie organu, że nie znajduje on żadnych podstaw do kwestionowania załącznika oznaczonego nr 1 podczas gdy w swoim uprzednio wydanym postanowieniu z dnia [...].12.2001 r. wskazuje na jego nieprawidłowości. Poza tym skarżący w pełnym zakresie podtrzymują swoje zastrzeżenia zaprezentowane w toku toczącego się w tej sprawie postępowania.

W odpowiedzi na skargę H. K., J. S., E. i M. S. oraz B. i Z. A. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w [...] wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, dodając iż przedstawiona w uzasadnieniu skargi argumentacja jest identyczna z tą którą podnieśli skarżący w zażaleniu od postanowienia organu I instancji i do której organ już się uprzednio ustosunkował.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do zapisu zawartego w art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, której istota sprowadza się do oceny zaskarżonego aktu z punktu widzenia jego zgodności z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania administracyjnego. Owa dyrektywa normatywna w łączności z treścią art. 134 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm./, zwanej dalej w skrócie p.s.a., który w sprawie znajduje zastosowanie w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm./ uprawnia Sąd i zarazem zobowiązuje do weryfikacji zakwestionowanego aktu w tym aspekcie i to bez względu na zakres podniesionych w sprawie zarzutów i powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na uwadze na wstępie zauważyć należy, iż w postępowaniu administracyjnym prowadzonym zarówno przez organ I instancji jak i na szczeblu "odwoławczym" w charakterze strony występował J. P. i że zapadłe w sprawie postanowienia zostały doręczone na jego ręce, a odbiór postanowienia organu I instancji potwierdziła podpisem mało czytelnym osoba fizyczna, bez wskazania, że jest ona domownikiem wyżej wymienionego, zaś postanowienia organu II instancji córka A. W. Rzecz jednakże w tym, iż w momencie wydania postanowienia przez organ I instancji J. P. już nie żył, co ustalono w toku postępowania sądowego na podstawie odpisu skróconego aktu zgonu wyżej wymienionego, wydanego przez Urząd Stanu Cywilnego w [...] z dnia [...].06.2004 r. Nr [...] r., z treści którego wynika, że J. P. ostatnio stale zamieszkały w [...] zmarł w dniu 7.10.2001 w P. Jego jedynym następcą prawnym jest A. P. K., co również ustalono w toku postępowania sądowego, na podstawie prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...].05.2003 r. sygn. akt [...], który nie brał udziału w postępowaniu administracyjnym. Okoliczność ta stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. stanowi podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Jeżeli zaś tak to zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.s.a. Sąd w takim przypadku zobowiązany jest do uchylenia zarówno zaskarżonego aktu, jak i poprzedzającego go postanowienia organu I instancji.

W zaistniałej sytuacji Sąd nie jest uprawniony do oceny merytorycznej podniesionych w skardze zarzutów, co stanie się rzeczą organu I instancji w dalszym postępowaniu prowadzonym już przy udziale A. P. K..

W tym stanie rzeczy działając o powołany wyżej przepis prawa, należało orzec jak w sentencji.

Orzeczenie o braku wykonalności zaskarżonego postanowienia, do czasu prawomocności niniejszego wyroku znajduje swoje uzasadnienie w art. 152 p.s.a., a o kosztach postępowania sądowego w art. 200 p.s.a.