Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 467/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono  orzeczenie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 87 poz 960
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 lipca 2001 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 86, art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135, art. 145 par.1 pkt 1 lit. c,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski (sprawozdawca), Sędziowie Asesor WSA Małgorzata Fita,, Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Protokolant Maria Filipek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 25 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi Komendanta Wojewódzkiego na decyzję Wojewody z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wymeldowania z pobytu stałego uchyla zaskarżoną decyzje oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] Nr [...] wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] wydaną z upoważnienia Wojewody, po rozpatrzeniu odwołania Komendanta Wojewódzkiego Policji od decyzji z dnia [...] wydanej z upoważnienia Prezydenta Miasta w sprawie odmowy wymeldowania M. J. z pobytu stałego z lokalu przy ul. L. w L.; utrzymano w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu tej decyzji podniesiono, że organ pierwszoinstancyjny uznał, iż nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.).

Organ odwoławczy nie podzielił zarzutów zawartych w odwołaniu. Przeprowadzone postępowanie nie wykazało w sposób jednoznaczny, że M. J. opuścił przedmiotowy lokal i nastąpiło trwałe zerwanie więzi z miejscem zameldowania. Wprawdzie M. J. został zobowiązany do opróżnienia lokalu i wydania go dysponentowi, jednakże nie uczynił tego dobrowolnie.

Nie nastąpiło przymusowe wykonanie obowiązku określonego w tytule wykonawczym, a tym samym właściciel nie przejął przedmiotowego lokalu.

Organ ewidencyjny może dokonać wymeldowania osoby tylko wówczas, gdy nastąpiło trwałe opuszczenie lokalu przez osobę zameldowaną, bez dopełnienia obowiązku wymeldowania się, co w badanej sprawie nie miało miejsca.

Skargę sądową na powyższą decyzję złożył Komendant Wojewódzki Policji, wnosząc o jej uchylenie i zarzucając:

- przyjęcie błędnych ustaleń stanowiących podstawę rozstrzygnięcia,

- naruszenie art. 15 ust. 2 ustawy ewidencji ludności i dowodach osobistych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że mieszkanie przy ul. L. w L. pozostaje w dyspozycji policji, ponieważ zostało wybudowane ze środków finansowych resortu spraw wewnętrznych.

Przedmiotowy lokal został w 1978 r. przydzielony W. K. M. J. uzyskał stałe zameldowanie na pobyt stały w 1999 r. bez zgody Komendy Wojewódzkiej Policji, a po śmierci W. K. (babki – głównego najemcy) wszedł w posiadanie mieszkania bez tytułu prawnego.

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...], utrzymaną w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...], M. J. został zobowiązany do opróżnienia przedmiotowego lokalu i wydania go do dyspozycji KWP. Skarga wniesiona na w/w decyzję przez M. J. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 stycznia 2005 r.

Na wniosek wierzyciela zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne, bowiem M. J. nie dopełnił obowiązku dobrowolnego opróżnienia lokalu mieszkalnego.

M. J. zamieszkuje wraz z rodziną u swoich teściów w J., zaś przedmiotowe mieszkanie zostało podnajęte obcym osobom. W tych okolicznościach spełnione zostały przesłanki niezbędne do wymeldowania M. J.

W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Sąd zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie z przyczyn w niej wskazanych.

Na wstępie podnieść trzeba, że nie jest trafny zarzut dotyczący naruszenia art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 ze zm.). Skład orzekający podziela w całości interpretację wskazanego przepisu przez organy decyzyjne, która jest zgodna z wykładnią gramatyczną i nie budzi wątpliwości w świetle utrwalonego orzecznictwa.

Prawidłowe rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy administracyjnej, wiążące się z właściwym zastosowaniem określonej normy materialnoprawnej, uzależnione jest od uprzedniego dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz jego oceny, w myśl reguł przewidzianych w przepisach art. art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a.

Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno odpowiadać wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a.

Analiza uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej przekonuje, że zostały one wydane z naruszeniem wskazanych wyżej przepisów w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

W sprawie zebrano szereg przeciwstawnych dowodów, a mimo tego brak jest ich szczegółowej analizy i oceny w aspekcie przesłanek określonych w art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności (...). Nie czyni zadość wymogom proceduralnym lakoniczne stwierdzenie organu II instancji, że "(...) postępowanie dowodowe nie wykazało w sposób jednoznaczny, że M. J. opuścił przedmiotowy lokal i nastąpiło trwałe zerwanie więzi z w/w miejscem zameldowania".

W postępowaniu administracyjnym można się oprzeć wyłącznie na dowodach przeprowadzonych zgodnie z regułami wskazanymi w k.p.a. W szczególności, strona powinna być zawiadomiona o miejscu i terminie przeprowadzenia dowodu ze świadków przynajmniej na siedem dni przed terminem. Strona ma prawo uczestniczyć w przeprowadzeniu tego dowodu (art. 79 § 1 i 2 k.p.a.).

W przedmiotowej sprawie przesłuchano świadka J. M., który co do zasady potwierdził, że M. J. nie zamieszkuje w lokalu przy ul. L. w L..

Skoro o tej czynności procesowej nie powiadomiono M. J. oraz KWP, nie można zeznań świadka traktować jako dowodu, bowiem został on przeprowadzony z naruszeniem art. 79 § 1 i § 2 oraz art. 10§ 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zauważyć należy, że był to jedyny dowód osobowy przeprowadzony w sprawie.

Ponadto, ponieważ jak słusznie zauważył organ odwoławczy materiał dowodowy nie był jednoznaczny, należało przesłuchać w charakterze strony M. J. w trybie art. 86 k.p.a. Tej czynności jednak zaniechano, nie wyjaśniając tym samym wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności.

Mając powyższe na uwadze oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

Z uwagi na to, że co do zasady – wszystkie dowody przeprowadza organ I instancji , zachodziła konieczność uchylenia również decyzji pierwszoinstancyjnej (art. 135 p.p.s.a.)

Ponownie rozpatrując sprawę należy powtórzyć dowód z zeznań świadka J. M., przeprowadzić dowód z zeznań strony tj. M. J. oraz inne dowody ewentualnie zgłoszone przez strony postępowania, a następnie wydać stosowną do poczynionych ustaleń decyzję.