Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1118/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2015-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 48 ust. 1 i 2, art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk WSA Elżbieta Mazur-Selwa Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 15 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi E. G., M. G. i M. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Operator [..] S.A. z siedzibą w [..] (dalej: Spółka) zawiadomił Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] o kolizyjnym usytuowaniu czterech obiektów budowlanych w stosunku do gazociągu wysokiego ciśnienia DN400.

Po przeprowadzeniu czynności kontrolnych na działce nr 898 i 897/1 w [..] w piśmie z dnia 17 czerwca 2010 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] zawiadomił strony o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie rozbiórki budynku pomocniczego – warsztatu stolarskiego o wym. 18,4 m x 18,15 m na działce nr 898 stanowiącej własność E. i M.G.

Decyzją z dnia [..] grudnia 2010 r. Nr [..], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] umorzył postępowanie, jako bezprzedmiotowe, jednak wskutek uwzględnienia odwołania Spółki, decyzją z dnia [..] marca 2011 r. Nr [..] [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W dalszym toku postępowania Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] decyzją z dnia [..] lipca 2011 r. Nr [..] ponownie umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, a w wyniku uwzględnienia kolejnego odwołania Spółki decyzją z dnia [..] września 2012 r. [..][..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] postanowieniem z dnia [..] grudnia 2012 r. [..], nałożył na E.G i M.G. obowiązek przedstawienia ekspertyzy technicznej przedmiotowego budynku o wym. 18,7 x 18,4 m zlokalizowanego na działce nr 898 w terminie do 31 maja 2013r. Następnie decyzją z dnia [..] maja 2013 r. ponownie umorzył prowadzone postępowanie, jednak i ta decyzja została uchylona przez [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] decyzją z dnia [...] października 2013 r., a sprawa przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W piśmie z dnia 10 lutego 2014 r. [..] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] zawiadomił strony postępowania o rozdzieleniu prowadzonego postępowania na dwa postępowania dotyczące: 1) budowy budynku pomocniczego – warsztatu stolarskiego o wym. 18,4 x 12,21 m; 2) rozbudowy budynku pomocniczego – warsztatu stolarskiego o wym. 8,12 x 6,49 m znajdującej się od strony północnej przy granicy działki i o wym. 5,84 x 3,38 m od strony północnej przy budynku mieszkalnym.

Decyzją z dnia [..] marca 2014 r. nr [..], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] nakazał E.G. i M.G. rozebrać budynek pomocniczy – warsztat stolarski w części o wym. 18,4 x 12,21 m zlokalizowany na działce nr 898 w [..], stosownie do art. 51 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 50 ust. 1 pkt 2, art. 51 ust. 7, art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowalne (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.b.

Z ustaleń faktycznych organu wynika, że budynek pomocniczy warsztatu stolarskiego zlokalizowany jest w odległości 1,05 m od granicy działki od strony zachodniej i 1,6 m od sieci gazowej DN 400 (oddanej do użytku w 1960 r.) licząc od narożnika budynku od strony południowo-zachodniej. Sam budynek wykonano na podstawie pozwolenia na budowę z dnia 21 lipca 1969 r. i powinien mieć wymiary 12 x 12,42 m. W okresie późniejszym budynek powiększono o warsztat stolarski. Budynek w części o wym. 18,4 x 12,21 m wybudowany został niezgodnie z pozwoleniem na budowę, a w latach 1998-2004 rozbudowany do obecnych rozmiarów wynoszących 18,7 x 18,4 m. Obiekt ten rozbudowano od strony północnej o wym. 8,12 x 6,49 m, a od strony północnej o wym. 5,84 x 3,38 m.

W czasie realizacji inwestycji istniał już przedmiotowy gazociąg, gdyż został oddany do użytkowania w 1960 r. Z rozporządzenia Ministra Przemysłu i Handlu z dnia 4 listopada 1995 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 139, poz. 686) odległość gazociągu wysokiego ciśnienia o średnicy od 300 do 500 mm i ciśnienia od 2,5 do 10 MPa dla wolnostojących budynków niemieszkalnych powinna wynosić 25 m. Jednak aktu tego, podobnie jak wcześniejszego rozporządzenia Ministra Przemysłu z dnia 24 czerwca 1989 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 45, poz. 243), nie stosowało się do gazociągów wybudowanych przed dniem wejścia ich w życie. Wobec tego bezpieczne odległości w dacie budowy przedmiotowych obiektów stanowiła norma branżowa BN-80/8976-31 (poprzednio 71/8976-31), według której odległość podstawowa od budynków niemieszkalnych powinna wynosić 15 m lub 10 m w sytuacji założenia odpowiedniej rury ochronnej. Tak więc lokalizacja obiektu w odległości 1,6 m od gazociągu narusza w sposób rażący ww. podstawowe odległości.

Przedmiotowy budynek warsztatu stolarskiego został wybudowany w sposób powodujący zagrożenie życia i zdrowia, o jakim mowa w art. 50 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, przy czym roboty budowlane zostały już ukończone. Biorąc pod uwagę zagrożenie, jakie stwarza zrealizowany obiekt, a także przepis art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, należało orzec o nakazie jego rozbiórki. Organ wyjaśnił przy tym, że postępowanie dotyczące rozbudowanych części przedmiotowego obiektu prowadzone było jako odrębna sprawa, o czym powiadomiono strony postępowania w piśmie z dnia 10 lutego 2014 r.

Organ I instancji nie podzielił stanowiska inwestorów co do daty budowy przedmiotowego obiektu, tj. że w całości inwestycję zrealizowano w latach 1969-1971 i w okresie późniejszym nie zmieniano jego wymiarów zewnętrznych. Budynek warsztatu stolarskiego powinien mieć wym. 12 x 12,42 m (taki wymiar zaznaczono na planie zagospodarowania parceli stanowiącej załącznik do decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 23 maja 1980 r. i odpowiada on decyzji o pozwoleniu na budowę z dnia 21 lipca 1969 r.), choć rzeczywiste jego wymiary wynoszą 18,4 x 12,21 m (jak zaznaczono na pierworysie mapy geodezyjnej z 1975 r.)

W odwołaniu od powyższej decyzji E.G. i M.G. oraz M.G. zarzucili organowi I instancji, że brak było podstaw do prowadzenia niniejszego postępowania i wydania decyzji na podstawie art. 50 i 51 Prawa budowlanego, ponieważ przedmiotowy budynek istnieje już od 30 lat i wtedy też zakończono wszystkie roboty budowlane. Niedostatecznie wyjaśniono wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, w tym nie uwzględniono jednego z dowodów w postaci planu zagospodarowania parceli stanowiącego załącznik do pozwolenia na budowę z 23 maja 1980 r. Nie wyjaśniono również, dlaczego dla poczynionych ustaleń wykorzystano mapy geodezyjne, o których nie wiadomo, do jakich celów zostały opracowane. Nie wiadomo jest też, z jakich przyczyn organ w jednym miejscu wskazuje, że budynek o wym. 18,4 x 12,21 m istniał od 1975 r., a w innym, że do 2004 r. obiekt ten został rozbudowany do obecnych rozmiarów. Nie ustalono zatem nie tylko tego, czy budynek wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę, ale też tego, czy doszło następnie do jego rozbudowy. Nie rozważono w końcu, czy nie istniały przesłanki do nakazania przywrócenia obiektu do stanu poprzedniego, ponieważ sam budynek warsztatu wybudowano na podstawie pozwolenia na budowę.

Decyzją z dnia [..] lipca 2014 r. nr [..],[..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, powołując w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwana dalej k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 1, art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4, art. 51 ust. 7 P.b.

W ocenie organu odwoławczego zaskarżona decyzja była prawidłowa, a ustalenia faktyczne i ocena zgromadzonego materiału zasługiwała na akceptację. W szczególności nie budzi w ocenie organu wątpliwości ustalenie, że przedmiotowy budynek w postaci warsztatu stolarskiego wybudowano z naruszeniem pozwolenia na budowę z 1969 r., ponieważ zmieniono wymiary obiektu. Ponadto jego lokalizacja w pobliżu gazociągu w odległości zaledwie 1,6 m niesie za sobą niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia i stanowi o niezachowaniu wymaganych w dacie budowy bezpiecznych odległościach określanych w normach branżowych. Zaistniały zatem przesłanki do zastosowania w niniejszej prawie przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego. Z uwagi na to, że nie można doprowadzić wykonanych robót do stanu zgodnego z prawem z powodu lokalizacji obiektu względem gazociągu konieczne było orzeczenie nakazu rozbiórki całego obiektu.

Z rozstrzygnięciem powyższym nie zgodzili się E.G, M.G. i M.G., wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wspólną skargę, w której domagają się stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji oraz orzeczenia o kosztach postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie:

1) art. 28 i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do M.G., który nie jest stroną postępowania, ponieważ nie przysługuje mu do działki nr 898 żadne prawo, w tym do posadowionych na tej działce obiektów, jako że występował w sprawie jedynie jako pełnomocnik E.G.,

2) art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a. z uwagi na wydanie decyzji niewykonalnych w sposób trwały,

3) art. 50 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 1 i art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego poprzez ich zastosowanie pomimo, że nie zachodziły przesłanki w nich określone,

4) art. 48 ust. 1 P.b. poprzez nakazanie rozbiórki obiektu wybudowanego zgodnie z pozwoleniem na budowę z dnia 21 lipca 1969 r.

5) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego,

6) art. 7, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niezebranie kompletnego materiału dowodowego i przez to niewłaściwe ustalenie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów i błędnego rozstrzygnięcia sprawy.

W ocenie skarżących budynek o wymiarach objętych nakazem rozbiórki w rzeczywistości nie istnieje, ponieważ pierwotnie zrealizowany budynek o wym. 12 x 12,42m został rozbudowany i aktualnie – jak ustaliły organy, jego wymiary wynoszą 18,7 x 18,4 m. Nigdy natomiast nie istniała samodzielna część obiektu o wym. 18,4 x 6,49 m, która ma pozostać po rozbiórce. Nie została ona również objęta decyzją organu odwoławczego z dnia [..] lipca 2014 r. nr [..], która dotyczy dwóch części budynku o wym. 8,12 x 6,49 m i 5,84 x 3,38 m. Po wykonaniu obu decyzji może pozostać część budynku, co do której nie wiadomo nawet, czy będzie mogła pełnić samodzielne funkcje ze względów technicznych. Niezależnie od powyższego stwierdzono, że organ niezasadnie zastosował tryb procedowania określony w art. 50 i 51 Prawa budowalnego, ponieważ ma on znajdować zastosowanie wyłącznie do przypadków wstrzymania wykonania robót budowlanych. Tymczasem budowa obiektu zakończyła się przeszło 30 lat temu. W sprawie winien więc znaleźć zastosowanie art. 48 ust. 1 tej ustawy. Podkreślono też, że o ile chodzi o budynek o wym. 12 x 12.42 m to jego budowę zrealizowano na podstawie pozwolenia na budowę, dlatego nakaz rozbiórki nie może znajdować zastosowania do całego obiektu, lecz tylko jego części. Fakt, że poza decyzją o pozwoleniu na budowę nie zachowała się pozostała dokumentacja określająca sposób lokalizacji obiektu na działce nie oznacza, że konsekwencjami tego stanu rzeczy można obciążyć stronę, ponieważ obowiązek przechowywania takiej dokumentacji ciąży przede wszystkim na organie. Skoro brak było przepisów powszechnie obowiązujących określających wymagane odległości od gazociągów, to nie można obecnie formułować tezy, że wybudowany obiekt odległości takie narusza.

W odpowiedzi na skargę [..] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [..] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie. Z kolei postanowieniem z dnia 25 sierpnia 2014 r. na żądanie skarżących organ wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz.1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm. zwana dalej p.p.s.a.), z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia.

Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli legalności w granicach wyznaczonych art. 145 p.p.s.a. Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd ustalony przez organy administracji stan faktyczny poczytuje za własne ustalenia.

Z materiału dowodowego sprawy wynika, że na działce nr 898 w K. stanowiącej własność E.G. i M.G. usytuowany jest budynek w kształcie litery "L" o wymiarach 18.70 m x 18.40 m , w którym znajduje się ekspozycja mebli kuchennych, sprzętu AGD, a także są prowadzone są prace stolarskie gwarancyjne. Budynek jest parterowy o dwuspadowym dachu pokrytym blachą. Budynek usytuowany jest w odległości od 1.00m do 1.70 m od granicy działki od strony zachodniej oraz w odległości 1.60 od sieci gazowej DN 400 do narożnika budynku od strony południowo - zachodniej. Gazociąg wykonany jest z rur o średnicy 419 mm, grubość ścianki 9.5 mm przystosowany do pracy pod ciśnieniem MOP 4,22 MPa, a średnia wartość ciśnienia wartość ciśnienia w tym gazociągu w 2010 r. wynosiła 2,7 MPA. Gazociąg został przekazany do eksploatacji w październiku 1960 r.

Skarżący dysponują decyzją Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w z dnia [..] lipca 1969 r. Nr [..] o udzieleniu E.G. zam. [..], pozwolenia na budowę budynku pomocniczego - warsztatu stolarskiego o wym. 12.00 x 12.42 m - murowanego ze stropodachem. Z treści ww. decyzji wynika, że skarżący E.G. dysponował pozwoleniem na budowę, na podstawie, którego mógł wznieść budynek o wyżej opisanej funkcji i rozmiarach. Kontrole potwierdziły, że w istocie został wzniesiony obiekt o innych wymiarach.

Przeprowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające doprowadziło do wyodrębnienia dwóch odrębnych spraw administracyjnych prowadzonych w stosunku do tego samego obiektu, ale na różnych podstawach prawnych w stosunku do zrealizowanych części kontrolowanego obiektu budowlanego.

O rozdzieleniu sprawy do dwóch odrębnych postępowań strony zostały powiadomione przez PINB w [..] pismem z dnia [..] lutego 2014 r. nr [..]. Strony zostały poinformowane też o możliwości składania dodatkowych dowodów w sprawie. Jedna z wyodrębnionych sprawy dotyczy budowy budynku pomocniczego - warsztatu stolarskiego o wym. 18.40 x 12.21 m wybudowanego niezgodnie z warunkami pozwolenia z dnia [..] lipca 1969 r. Nr [..] Kierownika Wydziału Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [..] zakończonego decyzją [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z dnia [..] lipca 2014 r. Nr [..], którą utrzymano w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] z dnia [..] marca 2014 r. Nr [..] nakazującą E.G. i M.G. dokonać rozbiórki budynku pomocniczego - warsztatu stolarskiego w części o wym. 18.40 x 12.21m zlokalizowanego na działce nr 898 położonej w [..]. Podstawą prawną tej decyzji jest art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., a sprawa ze skargi M.G., E.G. i M.G. jest prowadzona pod sygn. akt II SA/Rz 1118/14. Skarga na tę decyzję jest przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego.

Natomiast sprawa dotycząca rozbudowy budynku pomocniczego - warsztatu stolarskiego o wym. 8.12 m x 6.49 m znajdującego się od strony północnej przy granicy działki i wym. 5.84 m x 3.38 m od strony północnej przy budynku mieszkalnym, na którą inwestorzy nie posiadają wymaganego prawem pozwolenia na budowę jest prowadzona pod sygn. akt II SA/Rz 1119/14. Wyrok oddalający skargę w tej sprawie zapadł również w dniu 15 stycznia 2015 r.

Bezspornym jest fakt, że część o wym. 12,00 m x na 12,42 m istniejącego budynku pomocniczego stolarni o aktualnie istniejących wymiarach 18,70 m x 18,40 m została wybudowana na podstawie pozwolenia na budowę z dnia [..] lipca 1969 r. nr [..] udzielonego przez Kierownika Wydziału Budownictwa Urbanistyki i Architektury PPRN w [..]. W efekcie skarżący wybudowali budynek o wymiarach 18,40 m x 12,21m czego dowodzi mapa ewidencyjna gruntów w skali 1:2000 z października 1975 r. Dowód ten stanowi dowód urzędowy, dlatego nie można odmówić mu wiarygodności, a nadto powstał wcześniej niż podnoszony przez skarżących plan zagospodarowania parceli z 1980 r., który nie został sporządzony na kopii mapy dla celów projektowych. Udowodniony jest fakt, że inwestor wybudował budynek o znacznie większych rozmiarach niż pozwalały na to warunki określone ww. pozwoleniem na budowę. Stwierdzenie powyższych okoliczności powoduje, że należy uznać za prawidłowe podjecie przez ograny orzekające w sprawie działań na podstawie art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 P.b. Mając na względzie dyspozycję art. 51 ust. 7 P.b., czyli przypadek robót zakończonych, to prawidłowo zastosowano art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., a więc do stanu, gdy nie ma możliwości naprawy to jest wyeliminowania niezgodności i doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z przepisami prawa. Przekroczenie warunków udzielonego pozwolenia zawsze powoduje stan samowoli budowlanej, z tym, że ów stan niezgodności z prawem, jest możliwy do zaakceptowania wówczas, gdy po wykonaniu określonych czynności lub robót budowlanych następuje doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, ale stan faktyczny sprawy ustalony przez organy nie dawał podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 2 P.b. Istniejące w okresie budynku zasady sytuowania i budowy gazociągów oraz odległości bezpieczne od gazociągów określone przez wytyczne Ministra Przemysłu Ciężkiego z listopada 1959 r., a następnie Ministra Górnictwa i Energetyki z listopada 1965 r. zebrane i ogłoszone w normie branżowej z dnia 18 marca 1971 r. BN-71/8976-31 przez Ministra Górnictwa i Energetyki na podstawie art. 9 ust. 4 ustawy z dnia 27 listopada 1971 r. o normalizacji (Dz. U. nr 53, poz. 298 ze zm.) jako podstawową odległość bezpieczną dla oddzielnie stojących budynków niemieszkalnych od gazociągu o średnicy 300 - 500 mm i ciśnieniu 2,5 do 6,4 MPa powinna wynosić 25 m. Dla gazociągów tych, ale przy zastosowaniu specjalnego zabezpieczenia o oznaczeniu Z1, Z2, Z3 istniała możliwość zmniejszenia odległości bezpiecznej do 15 m, a przy zabezpieczeniu Z4 do 10m . Również późniejsze przepisy nie zmieniły tych uwarunkowań. Aktualnie obowiązujące rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 26 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013 r., poz. 640) w § 110 zawiera przepis intertemporalny, wedle którego dla gazociągów: 1) wybudowanych przed dniem 12 grudnia 2001 r. lub dla których przed tym dniem wydano pozwolenie na budowę; 2) w okresie od dnia 12 grudnia 2001 r. do dnia wejścia w życie niniejszego rozporządzenia lub dla których w tym okresie wydano pozwolenie na budowę - stosuje się szerokość stref kontrolowanych określoną w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Strefa kontrolowana dla tego typu gazociągu w stosunku do budynków wolnostojących niemieszkalnych wg l.p.4.8 tabeli nr 1 załącznika nr 2 ww. rozporządzenia wynosi 50 m. Stosownie do § 2 pkt 30 cyt. rozporządzenia strefa kontrolowana, to obszar wyznaczony po obu stronach osi gazociągu, którego linia środkowa pokrywa się z osią gazociągu, w którym przedsiębiorstwo energetyczne zajmujące się transportem gazu ziemnego podejmuje czynności w celu zapobieżenia działalności mogącej mieć negatywny wpływ na trwałość i prawidłowe użytkowanie gazociągu. Wymienione rozporządzenie weszło w życie 5 września 2013 r. i uchyliło rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 30 lipca 2001 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać sieci gazowe (Dz. U. Nr 97, poz. 1055). Prawidłowo też organy wskazały na treść art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. - Prawo budowlane (Dz. U. nr 7, poz. 46 ze zm.), który stanowił, że obiekty budowlane powinny być zaprojektowane w wybudowane w taki sposób, aby zapewnione było między innymi bezpieczeństwo ludzi i mienia, a w celu zapewnienie tych warunków należy stosować obowiązujące normy państwowe, normatywy techniczne projektowania i inne obowiązujące przepisy techniczno - budowlane oraz przestrzegać zasad współczesnej wiedzy technicznej.

Analiza przedstawionych przepisów, co do warunków technicznych sytuowania gazociągów od wolnostojących budynków niezamieszkałych pokazuje, żadne przepisy nie dopuszczały sytuowania budynku w odległości 1,60 m od gazociągu. Z tych przyczyn Sąd uznał, że prawidłowo został zastosowany art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b., a doprowadzenie do stanu zgodnego z przepisami prawa może nastąpić tylko przez orzeczenie nakazu rozbiórki.

Sąd ponadto stwierdza, że stosownie do art. 52 P.b. prawidłowo określono adresatów decyzji, którzy są jednocześnie inwestorami i współwłaścicielami nieruchomości, na której znajduje się samowolnie rozbudowany oraz wykonany z istotnym odstępstwem od warunków udzielonego pozwolenia budynek. Prawidłowo też określono zakres przedmiotowy rozbiórki w części, do której ma zastosowanie art. 51 ust. 1 pkt 1 P.b. Sąd oddalił również skargę w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 1119/14, co skutkuje rozbiórką całego budynku, gdyż ze względu na odległości od gazociągu nie było innej możliwości legalizacji obiektu ani w części ani w całości ze względu na istnienie zagrożenia życia i zdrowia ludzi.

Powyższa argumentacja powoduje, że zarzuty skargi o naruszeniu art. 51 ust. 1 pkt 1 i ust. 7 P.b. należy uznać za nietrafne, podobnie jak zarzut naruszenia art. 50 ust. 1 pkt 1P.b., który w rozpoznawanej sprawie nie był stosowany, bowiem wszelkie roboty budowlane w tej części budynku były już wykonane.

Z ww. wymienionych przyczyn zarzut skargi o naruszeniu art. 28 i art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. wobec skierowania obowiązku rozbiórki do M.G. jest nietrafny i dlatego nie zasługiwał na uwzględnienie. Za błędny zarzut należy uznać naruszenie art. 156 § 1 pkt 5 k.p.a., gdyż ostateczne decyzje orzekające nakaz rozbiórki są wykonalne, gdyż odnoszą sie do obiektu, a obiekt objęty nakazem rozbiórki istnieje, gdyż w stosunku do niego nakaz ten postanowieniem [..] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [..] [..] wie został wstrzymany.

Wbrew twierdzeniom skarżącego ograny nie naruszyły art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. postępowanie aczkolwiek było prowadzone w wolnym tempie, to Sąd zwraca uwagę, że wytyczne organu II instancji w kasacyjnych decyzjach, były prawidłowe, ale organ I instancji nie zawsze uwzględniał je w ponownie prowadzonym postępowaniu. Stwierdzić jednak należy, że postępowanie wyjaśniające w efekcie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Nie budzi wątpliwości, że od początku przedmiotem postępowania był ten sam budynek pomocniczego - warsztatu stolarskiego zlokalizowany na działce nr 898 w K., dlatego nawet po rozdzieleniu prowadzenia postępowania w dwóch odrębnych postępowaniach spraw ze względu na inne podstawy prawne, to wykorzystanie zgromadzonego materiału dowodowego wcześniej zgromadzonego, a dotyczącego przedmiotu orzekania nie można poczytywać, jako błędu organu, gdyż powtarzanie czynności spowodowałoby nieuzasadnione wydłużenie postępowania. Organ nie naruszył też art. 80 k.p.a., ani nie przekroczył granic swobodnej oceny dowodów, czemu dał wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które odpowiada kryteriom wynikającym z art. 107 § 3 k.p.a., gdyż zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne z argumentacją, która pokazuje też na realizacją zasady przekonywania stron o podjętym rozstrzygnięciu (art. 11 k.p.a.). Nie można zarzucić organowi błędu, że nie dał wiary zeznaniom słuchanych świadków na okoliczność powstania budynku w wymiarach istniejących obecnie. Materiały zgromadzone w zasobach ewidencji gruntów stanowią dokumenty urzędowe w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Stosownie do art. 20 ust. 1 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r. nr 193, poz. 1287 ze zm.) ewidencja gruntów i budynków stanowi zbiór dokumentów urzędowych.

Chybiony jest zarzut naruszenia art. 48 P.b. i art. 105 k.p.a., gdyż te nie stanowiły podstawy działania organów nadzoru budowlanego w rozpoznawanej sprawie. Przepis art. 48 P.b. miał zastosowanie do rozbudowanej części budynku prowadzonej pod sygn. akt II SA/Rz 1119/14, gdyż rozbudowa nastąpiła bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę.

Organy nie naruszyły też art. 10 § 1 k.p.a. bowiem, z akt administracyjnych sprawy wynika, że strony brały udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji organ I instancji pismem z dnia 10 lutego 2014 r. poinformował strony o treści tego przepisu. Skarżąca M.G. w dniu 14 lutego zapoznała się z materiałem dowodowym sprawy, a także wykonała zdjęcia. Po tej dacie ani organ I instancji ani organ II instancji nie zgromadziły dodatkowego materiału dowodowego.

Mając na względzie przedstawiony stan sprawy i naprowadzoną argumentację Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.