Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 224/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13 ust. 3 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity
article: par. 2 pkt 1 i par. 3 pkt 1
journal: Dz.U. 2011 nr 80 poz 433
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę  elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Ilona Obara po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi S. [...] K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w transporcie drogowym oddala skargę.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ") decyzją

z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] czerwca 2013 r. nr [...], którą nałożył na [...] (dalej: "skarżący") karę pieniężną

w wysokości 3.000 złotych za wykonywanie dnia [...] lipca 2011 r. przejazdu po drodze ekspresowej S7, na odcinku Grójec (z obwodnicą Grójca) – Jedlińsk, wymienionej

w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433 ze zm.; dalej: "rozporządzenie z dnia 22 marca 2011 r."), o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy

z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r poz. 260; dalej: "u.d.p."). Jako podstawę skarżonej decyzji podano art. 127 § 3 w związku

z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3

w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1 i art. 13k ust. 4 u.d.p. oraz załącznik nr 1 do rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r., a także art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity: Dz. U.

z 2012 r. poz. 1265 ze zm.; dalej: "u.t.d.").

Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Dnia [...] lipca 2011 r. o godzinie [...], samochód specjalny o nr rej. [...], poruszał się po drodze ekspresowej S7, na odcinku Grójec (z obwodnicą Grójca) - Jedlińsk bez uiszczenia wymaganej opłaty, o której mowa w art. 13 ust.

1 pkt 3 u.d.p. Powyższe ustalono w oparciu o zapis ewidencyjny ER nr [...] zarejestrowany przez urządzenie kontrolne (bramownicę) o numerze identyfikacyjnym [...], zainstalowane w pasie drogowym ww. płatnego odcinka drogi.

W oparciu o dane zgromadzone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców (CEPiK) organ ustalił właściciela wyżej wymienionego pojazdu samochodowego. Na podstawie art. 78 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.) wezwano właściciela ww. pojazdu do wskazania osoby kierującej pojazdem dnia [...] lipca 2011 r. o godz.[...].

Z treści oświadczenia nadesłanego w dniu [...] października 2011 r. wynika, iż

w dacie wskazanej w przedmiotowym oświadczeniu pojazdem samochodowym o nr rej. [...] kierował [...]. Ponadto właściciel pojazdu [...] wyjaśnił, iż wskazany pojazd będący pojazdem specjalnym przeznaczonym do remontu dróg w okresie od lipca do sierpnia 2011 r. wykorzystywany był do naprawy dróg, a zarejestrowany przejazd na odcinku drogi ekspresowej S7 związany był z wykonywaniem prac remontowych tejże nawierzchni. Wskazał również, iż prace remontowe były wykonywane na podstawie umowy zawartej pomiędzy Generalną Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad w W., a firmą "[...]" Sp. jawna, której firma [...] "[...]" s.c. [...] jest podwykonawcą. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p. uznano, że pojazd ten jest zwolniony z uiszczania opłat elektronicznych. Właściciel pojazdu do przesłanych wyjaśnień załączył kopie umów o świadczenie usług remontowych oraz dokumentację fotograficzną pojazdu o nr rej. [...].

Organ, przy wykorzystaniu poczty elektronicznej w dniu [...] kwietnia 2012 r., wezwał podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad - Kapsch Telematic Services Sp. z o.o., do udzielenia informacji związanych

z kontrolowanym przejazdem, w szczególności do wskazania czy opłata elektroniczna za przejazd odnotowany w zapisie ewidencyjnym ER o numerze [...] została uiszczona.

W dniu [...] września 2012 r. do GITD wpłynęła odpowiedź operatora systemu,

w której wskazano, iż opłata elektroniczna za przejazd ww. pojazdem po wskazanym odcinku drogi ekspresowej S7 w dniu [...] lipca 2011 r. o godzinie [...] nie została uiszczona, ponieważ w chwili przejazdu użytkownik nie posiadał podpisanej umowy

z operatorem systemu viaToll. Umowa z operatorem systemu została zawarta w dniu

[...] sierpnia 2011 r.

GITD w oparciu o powyższe ustalenia decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. nałożył na skarżącego karę 3.000 złotych za przejazd w dniu [...] lipca 2011 r.

o godzinie [...], gdyż użytkownik pojazdu o numerze rejestracyjnym [...]

w chwili przejazdu nie posiadał podpisanej umowy z Kapsch Telematic Services sp.

z o.o., w związku z czym skontrolowany pojazd nie został wyposażony w urządzenie viaBox, a mimo to poruszał się po drodze, która została wyszczególniona

w załączniku nr 1 pkt 11 lit. d) rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 30 października 2013 r.), tj. po drodze, na której za przejazd po niej pobiera się stosowne opłaty elektroniczne od pojazdów przekraczających 3,5t.

Skarżący wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając organowi wydanie decyzji w oparciu o błędną wykładnię przepisu art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p. Uzasadniając skarżący podniósł, że wykonywał on przejazd pojazdem specjalnym przystosowanym do naprawy dróg i nie posiadał zainstalowanego w nim elektronicznego urządzenia do pobierania opłaty za przejazd po drogach krajowych. Przejazd po drodze krajowej wykonywany był w ramach prac związanych z utrzymaniem dróg, a czynności te były wykonywane na podstawie umowy zawartej z Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych

i Autostrad, a spółką, której podwykonawca zatrudnia skarżącego. Zdaniem skarżącego pojazd ten podlega zwolnieniu z obowiązku uiszczania opłat za przejazd po drogach publicznych, zgodnie z art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p., który stanowi, iż od opłat za przejazd po drogach publicznych są zwolnione pojazdy zarządcy dróg krajowych wykorzystywane do utrzymania dróg. Skarżący przytoczył treść uzasadnienia decyzji

o nałożeniu kary, z którego wynika że przytoczony wyżej przepis nie zwalnia z opłaty pojazdów, które zajmują się utrzymaniem dróg krajowych, jako podwykonawcy działający na rzecz zarządcy dróg krajowych. Nie zgodził się z interpretacją przepisu poczynioną przez organ. Podniósł, iż w momencie przeniesienia przez odpowiedzialny podmiot obowiązku utrzymania dróg na inny podmiot, ceduje on również przysługujące mu uprawnienia w zakresie kosztów przejazdu po drogach tych pojazdów. Interpretacja przytoczonego wyżej przepisu na niekorzyść adresata decyzji, będzie sprzeczna

z konstytucyjną zasadą sprawiedliwości społecznej, jak i z art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p. oraz zasadą wyrażoną w art. 11 k.p.a. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia

[...] listopada 2013 r. GITD orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji własnej z dnia [...] czerwca 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w kwocie 3.000 zł. Przedstawił ramy materialno-prawne niniejszego postępowania, przywołując brzmienie art. 5 ust. 1, art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13k ust. 1 pkt 1 i ust. 4 u.d.p. Wskazał, iż zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny.

Ponownie rozpoznając sprawę organ stwierdził, iż okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Wskazał, iż ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13 k ust. 1 i 2 u.d.p.

w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów przyczyny z powodu, których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy

o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Należy wyjaśnić, iż wina i stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Tu przesłankami odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Dlatego też bez znaczenia są okoliczności, skutkiem których strona (kierujący) dopuściła się nieprawidłowości, albowiem organy administracji nie są upoważnione do ustalania i oceny przyczyn powstałych naruszeń prawa, lecz mają za zadanie jedynie stwierdzenie zaistniałych skutków. Kara administracyjna nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz skutkiem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, co sprawia, że ocena stosunku sprawcy do czynu nie mieści się w reżimie odpowiedzialności obiektywnej. Odpowiedzialność administracyjna, przewidziana w ustawie o drogach publicznych nie jest oparta na zasadzie winy, lecz powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego, skutkującego nałożeniem kary administracyjno-prawnej. Organ nie dokonuje natomiast oceny i nie czyni przedmiotem rozważań kwestii zawinionego działania strony lub braku winy, stopnia szkodliwości czynu, braku zachowania należytej staranności, podjęcia wystarczających środków ostrożności mających wyłączyć ponoszenie przez stronę odpowiedzialności administracyjnej czy też dopuszczenia się rażącego niedbalstwa.

W dalszej części uzasadnienia GITD podniósł, iż obowiązujący system pozwala na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia, tzw. viaBOX. Brak zainstalowania

w pojeździe ww. urządzenia, w toku wykonywania przejazdu po drogach wskazanych w ww. załączniku nr 1 i 2 do rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r., skutkuje tym, iż opłata elektroniczna nie zostaje uiszczona, zaś organ administracji publicznej obowiązany jest do wymierzenia kierującemu pojazdem samochodowym kary administracyjnej, zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p. Mając na uwadze powyższe kierujący pojazdem, niezaopatrzony w urządzenie viaBOX nie powinien poruszać się po odcinkach dróg krajowych, o których mowa w rozporządzeniu z dnia 22 marca 2011 r. Organ podniósł także, iż nabycie urządzenia viaBox po dokonaniu przejazdu, za który powinna zostać uiszczona opłata elektroniczna, nie konwaliduje stwierdzonego podczas kontroli naruszenia. W związku z tym organ nie może umorzyć postępowania administracyjnego.

Odnosząc się do zarzutu, iż pojazd samochodowy o nr rej. [...] jest zwolniony z uiszczenia opłat elektronicznych, organ stwierdził, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Wskazał, iż zgodnie z art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p. z opłaty elektronicznej zwolnione są pojazdy zarządcy dróg krajowych wykorzystywane do utrzymania tych dróg. Dotyczy to zarówno pojazdów Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, jak i pojazdów prezydentów miast, którzy zarządzają drogami krajowymi na obszarze miast na prawach powiatu. Ze zwolnieniem tym mamy do czynienia bez względu na rodzaj tytułu prawnego przysługującego zarządcy - pod warunkiem, że pojazd jest wykorzystywany do utrzymywania tych dróg.

Przepisy ustawy o drogach publicznych nie zwalniają natomiast z opłaty pojazdów, które zajmują się utrzymaniem dróg krajowych jako podwykonawcy.

W takiej sytuacji nie mamy do czynienia z pojazdami zarządcy dróg krajowych, ponieważ nie przysługuje mu tytuł prawny do przedmiotowego pojazdu. Z tego względu samochodu specjalnego o nr rej. [...] nie można, zdaniem organu, zakwalifikować do kategorii pojazdów, które korzystają ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej na podstawie wskazanego powyżej przepisu u.d.p.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący zarzucił błędną wykładnię przepisu zawartego w art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p., w wyniku czego doszło do wydania decyzji sprzecznej z prawem, naruszającej interes skarżącego. Wniósł on o uchylenie wydanych w sprawie decyzji GITD z dnia

[...] listopada 2013 r. oraz [...] czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone we wniosku

o ponowne rozpatrzenie sprawy, skarżący podniósł, że zwolnienie z obowiązku uiszczania opłat za przejazd po drogach krajowych, dotyczy pojazdów zarządcy dróg, służących do utrzymania dróg, lecz nie precyzuje, jakim tytułem prawnym ma się wykazać ich użytkownik. Zdaniem skarżącego, należy więc przyjąć, że pojazdy używane do naprawy dróg, przez przedsiębiorcę działającego na rzecz zarządcy dróg również korzystają ze zwolnienia, zgodnie z zapisem zawartym w art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p. Odmienne stanowisko, w określonych sytuacjach mogłoby prowadzić do absurdów, na przykład w sytuacji, gdy prace remontowe są prowadzone na małym wycinku drogi, gdzie pojazd z dużą częstotliwością przejeżdża przez elektroniczny punkt poboru opłat.

W każdym przypadku ustanowiony przepis ma służyć określonym celom.

Z całą pewnością ustawodawca, wprowadzając przepis zwalniający z opłat pojazdy zarządcy dróg, miał na celu uniknięcie generowania kosztów, niewynikających

z użytkowania drogi, lecz powstałych faktycznie w związku z jej naprawą, które i tak

w efekcie końcowym poniósłby sam zarządca. A właśnie taka sytuacja miałaby miejsce w przypadku, gdy przedsiębiorca, działający na rzecz zarządcy dróg, uiszczałby opłaty, którymi następnie zostałby obciążony zleceniodawca, czyli zarządca - poprzez ich wkalkulowanie w kwotę wynagrodzenia za wykonaną robotę drogową.

W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenia skargi, podtrzymując argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.").

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zarówno zaskarżona, jak i poprzedzająca ją decyzja GITD nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu są rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Transportu Drogowego wydane w przedmiocie nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych za wykonanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu z dnia 22 marca 2011 r. bez uiszczenia opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

Skarżący w toku postępowania administracyjnego oraz w skardze, odwołując się do przepisów ustawy o drogach publicznych wywodził, iż nie musiał wnosić opłaty

w systemie elektronicznym za przejazd po drodze podlegającej tej opłacie, gdyż ze względu na wykonywanie czynności na rzecz zarządcy drogi był od tej opłaty zwolniony.

Droga publiczna, po której poruszał się skarżący (droga ekspresowa S7) – Grójec (z obwodnicą Grójca) – Jedlińsk, zgodnie z załącznikiem nr 1 pkt 11 lit. d) do rozporządzenia z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 80, poz. 433 ze zm.), obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia

[...] czerwca 2013 r., była drogą, za przejazd po której należało wnieść opłatę w systemie elektronicznym. Załącznik ten został zmieniony przez § 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 25 października 2013 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2013 r., poz. 1267) z dniem 31 października 2013 r. Zgodnie z brzmieniem ww. załącznika obwiązującym od dnia 31 października 2013 r. (także w dacie wydania zaskarżonej decyzji) w punkcie 12 lit. f) wskazano drogę ekspresową S7 na odcinku Grójec (z obwodnicą Grójca) – Jedlińsk. Zgodnie z wymienionym rozporządzeniem (§ 2 pkt 1 i § 3 pkt 1) opłatę elektroniczną pobiera się na drogach krajowych lub ich odcinkach klasy A i S określonych w załączniku nr 1 do rozporządzenia, a wysokość stawek opłaty elektronicznej za przejazd kilometra drogi krajowej lub jej odcinka klasy A i S ustala się w wysokości określonej w załączniku nr 3 do rozporządzenia. Stosownie natomiast do art. 18 ust. 1 pkt 1 oraz art. 19 ust. 2 pkt 1 u.d.p. zarządcą dróg krajowych jest Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad.

Skarżący wskazując na przedłożone w postępowaniu administracyjnym umowy odwoływał się do przepisu art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p. stwierdzając, że działał w istocie

z upoważnienia zarządcy drogi - Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad - co uzasadniało zwolnienie kontrolowanego przejazdu drogą ekspresową S7 na wskazanym w decyzji odcinku z konieczności wnoszenia opłaty elektronicznej podanej w art. 13 ust. 1 pkt 3 u.d.p.

Zgodnie z art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p. od opłat, o których mowa w ust. 1 pkt 3, są zwolnione pojazdy zarządcy dróg krajowych wykorzystywane do utrzymania tych dróg. Przepis ten wskazuje na konieczność kumulatywnego spełnienia dwóch przesłanek dla zwolnienia przejazdu z obowiązku wniesienia wymaganej opłaty. Pojazd musi być pojazdem zarządcy drogi, w tym przypadku ponieważ chodzi o drogę krajową, musiał być to pojazd GDDKiA i pojazd taki musiał być wykorzystany do utrzymania drogi

w rozumieniu art. 4 pkt 20 ustawy. Z ustaleń organu administracji wynika natomiast, że kontrolowany samochód specjalny należał do [...], a kierował nim [...] (skarżący w sprawie). Zatem kontrolowany pojazd nie był pojazdem zarządcy drogi. Tytuł prawny do pojazdu przysługiwał [...] (jako właścicielowi), będącemu wspólnikiem spółki cywilnej [...] "[...]".

Skarżący, odwołując się do załączonych umów wskazywał, iż będąc zatrudnionym jako kierowca w firmie [...] "[...]" s.c. [...] w ramach swoich czynności w dniu [...] lipca 2011 r. wykonywał przejazd pojazdem specjalnym (przystosowanym do naprawy dróg) w ramach prac związanych z utrzymaniem dróg. Czynności te były wykonywane na podstawie umowy zawartej pomiędzy Generalną Dyrekcją Dróg Krajowych i Autostrad w W., a firmą [...] "[...]"[...] sp. jawna w R., której firma [...] "[...]" s.c. [...] w R. (właściciel pojazdu) jest podwykonawcą. A zatem kontrolowany pojazd specjalny jest zwolniony z uiszczania opłat elektronicznych stosownie do art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p.

W związku z odwoływaniem się przez skarżącego do umów przedłożonych

w postępowaniu administracyjnym, należy zauważyć, iż w ramach tych ustaleń organu administracji, twierdzenie skarżącego o możliwości wykonywania przejazdu bez wniesienia opłaty nie zasługuje na akceptację.

Przepisy ustawy o drogach publicznych nie zwalniają z opłaty pojazdów, które zajmują się utrzymaniem dróg krajowych jako podwykonawcy. W takiej sytuacji nie mamy do czynienia z pojazdami zarządcy dróg krajowych, ponieważ nie przysługuje mu tytuł prawny do przedmiotowego pojazdu. Z tego względu, prawidłowo organ orzekający wywiódł, iż samochodu specjalnego o nr rej. [...] nie można zakwalifikować do kategorii pojazdów, które korzystają ze zwolnienia z obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej na podstawie wskazanego powyżej przepisu u.d.p. W świetle powyższego za niezasadne Sąd uznał zarzuty naruszenia art. 13 ust. 3a pkt 3 u.d.p.

W toku kontroli ustalono, że pojazd specjalny kierowany przez skarżącego poruszał się po drodze ekspresowej S7 – Grójec (z obwodnicą Grójca) – Jedlińsk przekraczając dopuszczalną masę całkowitą - 3,5t. W kontrolowanym pojeździe nie było urządzenia umożliwiającego wnoszenie opłaty elektronicznej (viaBox), której wniesienie w systemie elektronicznym na tej drodze było wymagane. Użytkownik nie posiadał także podpisanej umowy z operatorem systemu viaToll (umowę taką zawarł w dniu

[...] sierpnia 2011 r.). Zasadnie zatem, stosownie do art. 13k ust. 1 pkt 1 u.d.p., została wymierzona kara pieniężna określona w zaskarżonej decyzji.

W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.