Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1134/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2023-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 4 pkt 7, art. 87, art. 92a
journal: Dz.U. 2019 poz 58
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Wojciech Sawczuk (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 9 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 32/19 w sprawie ze skargi S. M. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 9 listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

I.

Decyzją z 25 lipca 2018 r. nr [...] Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na S. M., prowadzącego działalność gospodarcza pod firmą T., karę pieniężną w kwocie 7.000 zł ze względu na stwierdzoną w trakcie kontroli drogowej autobusu marki [...] nr rej [...] w dniu 6 czerwca 2018 r., którym wykonywany był przewóz drogowy osób w ramach linii regularnej S.-J. naruszeń prawa, tj. nie posiadania przez kierującego (nie przedstawienia do kontroli) obowiązującego rozkładu jazdy stanowiącego załącznik do zezwolenia nr [...]1 (kierujący posiadał jedynie zezwolenia [...]2, [...]3 i [...]4 oraz braku wyposażenia autobusu w boczną tablicę kierunkową, dotyczącą trasy, na której wykonywany był przewóz osób.

Po rozpatrzeniu odwołania ukaranego, decyzją z 9 listopada 2018 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

II.

Po rozpatrzeniu skargi S. M. na ww. decyzję GITD, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z 9 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Wr 32/19 oddalił skargę.

W ocenie Sądu organy zasadnie przyjęły, że nie posiadanie przez kierowcę podczas wykonywania przewozu drogowego i nie okazanie w trakcie kontroli obowiązującego rozkładu jazdy stanowi naruszenie art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. "a" ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 58 ze zm. - dalej jako u.t.d.) i naruszenie takie zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podlega karze pieniężnej o jakiej mowa w załączniku nr 3 lp. 2.3 w wysokości 2.000 zł.

Zdaniem WSA kara przewidziana w załączniku nr 3 lp. 2.3 nie obejmuje wyłącznie sytuacji, kiedy podmiot wykonujący przewóz drogowy w ogóle nie posiada obowiązującego rozkładu jazdy, ale obejmuje także sytuacje wynikające z naruszenia art. 87 u.t.d. dotyczące braku posiadania przy sobie (w czasie przewozu) i nie okazania w trakcie kontroli danych dokumentów.

WSA nie podzielił twierdzenia skargi, jakoby art. 87 u.t.d. miał jedynie statuować obowiązki kontrolowanego, a tym samym jego niedopełnienie nie może być traktowane jako naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób, ponieważ gdyby ustawodawca chciał wprowadzić kary za naruszenia przepisów zawartych w rozdziale "nadzór i kontrola" zamiar ten zostałby jednoznacznie wyartykułowany w treści załącznika.

Przepis art. 87 u.t.d. w swojej treści wprost wskazuje na obowiązki jakie ma spełniać kierowca podczas wykonywania przewozu drogowego, a załącznik nr 3 lp. 2 dotyczy naruszenia przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego i w lp. 3 obejmuje sytuację wykonywania przewozu regularnego bez obowiązującego rozkładu jazdy.

W sprawie jest niekwestionowane, że strona w dniu kontroli wykonywała regularny przewóz osób na linii S. – J. na podstawie zezwolenia nr [...]1, zaś kierowca nie miał przy sobie i nie okazał kontrolującym obowiązującego rozkładu jazdy. Bez wpływu na stwierdzone naruszenie pozostaje fakt, że przewoźnik posiada zezwolenie i obowiązujący rozkład jazdy stanowiący do niego załącznik

Odnośnie do braku bocznej tablicy kierunkowej w skontrolowanym autobusie WSA zwrócił uwagę na istniejącą wcześniej rozbieżność w orzecznictwie, dotyczącą tej kwestii. Jego zdaniem podzielić jednakże należy te wypowiedzi orzecznictwa, które wskazują, że brak bocznej tablicy kierunkowej kwalifikować należy jako naruszenie, o jakim mowa w lp. 2.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

Wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, (brak bocznej tablicy kierunkowej), stanowi naruszenie prawa, bowiem wymogu tego nie sposób traktować, jako fakultatywnego, niewymaganego elementu wyposażenia autobusu, którego brak co najwyżej może być kwalifikowany, jako naruszenie, o którym mowa pod pozycją lp. 2.5.2 Załącznika nr 3.

Posiadanie tablicy bocznej jest wymogiem, który powinien spełniać autobus regularnej komunikacji publicznej, co wynika z § 21 ust. 1 w związku z § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 2022 - dalej jako rozporządzenie).

III.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł S. M., kwestionując go w całości i zarzucając naruszenie:

1. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 92a ust. 1, 2, 6 i art. 87 ust. 1 pkt 2 u.t.d. poprzez oddalenie skargi, mimo że GITD dokonał błędnej wykładni prawa materialnego, polegającej na przyjęciu, że nie okazanie kontrolującemu przez kierowcę obowiązującego rozkładu jazdy stanowi naruszenie przepisów o wykonywaniu przewozu drogowego osób, sankcjonowanego karą pieniężną w wysokości 2.000 zł,

2. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 92a ust. 1, 2, 6 u.t.d. oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, poprzez oddalenie skargi, mimo że GITD dokonał błędnej wykładni prawa materialnego, polegającej na przyjęciu, że brak tablicy kierunkowej jest naruszeniem warunków technicznych pojazdu,

3. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, mimo że GITD zaniechał wyjaśnienia w uzasadnieniu swej decyzji jakimi zachowaniami lub zaniechaniami S. M. naruszył wymienione w decyzji z 25 lipca 2018 r. przepisy art. 18b ust. 1 pkt i ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 20 ust. 1 i ust. 1a u.t.d., art. 28 ust. 3 ustawy z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym oraz § 17-23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, a także art. 6 ust. 1, ust. 3 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006.

Strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA we Wrocławiu, a także o orzeczenie o kosztach postępowania.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy osób: przy wykonywaniu przewozów regularnych i regularnych specjalnych obowiązującym rozkładem jazdy.

Zdaniem skarżącego kara pieniężną w wysokości 2.000 zł nie dotyczy nie okazania kontrolującemu dokumentu w postaci obowiązującego rozkładu jazdy, a wykonywania transportu bez obowiązującego rozkładu jazdy. Kierowca, prowadzący kontrolowany pojazd, wykonywał przewóz zgodnie z obowiązującym rozkładem jazdy, zatrzymując się na wyznaczonych przystankach o właściwych porach. Ponadto, obowiązujący rozkład jazdy został podany do publicznej wiadomości. Na etapie postępowania przed GITD, w poczet materiału dowodowego sprawy dopuszczono zezwolenie nr [...]1 wraz z obowiązującym rozkładem jazdy.

Sam fakt nieposiadania przez kierowcę dokumentu obowiązującego rozkładu jazdy, nie może być równoznaczny z wykonywaniem przewozu bez obowiązującego rozkładu jazdy.

Jeżeli zamiarem ustawodawcy byłoby karanie za przewóz osób bez dokumentu w postaci obowiązującego rozkładu jazdy, zamiar ten zostałby jednoznacznie wyartykułowany w treści załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Odnosząc się do kwestii kary z tytułu braku bocznej tablicy kierunkowej wskazano, że WSA niezasadnie przyjął, że ów brak świadczy o stanie technicznym pojazdu, a co za tym idzie, brak tej tablicy nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego.

Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony utożsamił braki wyposażenia pojazdu z niewłaściwymi warunkami technicznymi. Pojęcia "warunki techniczne" oraz "wyposażenie" pojazdu nie posiadają tego samego znaczenia. Nie można więc utożsamiać braku tablicy będącej wyposażeniem z warunkiem technicznym pojazdu. Tablica jest tylko jednym z elementów informujących pasażera o kierunku wykonywanego kursu.

Nadto, skoro załącznik nr 3 w lp. 2.5.1. i 2.5.2. dokonuje wyraźnego rozróżnienia kary za naruszenie warunków technicznych pojazdu i wyposażenia, to przy braku jednoznacznej, legalnej definicji tych pojęć wykładnia ich treści musi brać pod uwagę wysokość dolegliwości za ich naruszenie.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniesiono się do zarzutu, zgodnie z którym GITD zaniechał wyjaśnienia w uzasadnieniu decyzji jakimi zachowaniami lub zaniechaniami skarżący naruszył wymienione w decyzji z 25 lipca 2018 r. przepisy (szczegółowo wskazane w zarzucie). WSA poprzestał jedynie na stwierdzeniu, że przeprowadzone postępowanie ocenia jako odpowiadające wymogom prawidłowego postępowania administracyjnego, tj. zgodne z art. 7 art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

IV.

Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania.

Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a., a tak jest właśnie w sprawie niniejszej, to Sąd rozpoznając skargę kasacyjną, związany jest jej granicami. Oznacza to zatem związanie wskazanymi podstawami zaskarżenia.

Oceniając zatem pierwszy zarzut skargi kasacyjnej, wskazujący na nieprawidłową wykładnię art. 92a ust. 1, 2, 6 i art. 87 ust. 1 pkt 2 u.t.d., NSA uznaje go za nieuzasadniony. Istota sporu w tym zakresie wymaga odpowiedzi na pytanie, czy naruszenie stypizowane w lp. 2.3 załącznika nr 3 obejmuje sytuacje, w których kierujący pojazdem nie okazuje w trakcie kontroli drogowej m.in. obowiązującego rozkładu jazdy na wykonywanej trasie przewozu regularnego. Zdaniem strony skarżącej, wskazana za to sankcja odnosi się do nieposiadania w ogóle rozkładu jazdy, a skarżący takowy przecież posiadał, tyle że kierowca nie miał go przy sobie, jednak w toku dalszego postępowania został on pozyskany.

W kontekście dotychczasowej linii orzeczniczej oraz przepisów prawa NSA nie podziela zaprezentowanego w tym zakresie stanowiska.

Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego ma obowiązek okazania kontrolującym wymaganych dokumentów, w tym przy wykonywaniu przewozów regularnych odpowiedniego zezwolenia lub wypisu wraz z obowiązującym rozkładem jazdy. Przewoźnik zobowiązany jest przy tym wyposażyć kierowcę wykonującego na jego rzecz przewóz, w wymagane dokumenty dotyczące konkretnego przewozu, jaki jest realizowany.

Kierowca podczas wykonywania przewozu drogowego musi zatem spełniać wymogi przepisane prawem, w tym te związane z posiadaniem niezbędnych dokumentów. Oznacza to, że ma rzeczywiście (tj. realnie) posiadać wyliczone w przepisach dokumenty, tzn. mieć je przy sobie (inna sprawa w jakiej formie), a nie w bliżej nieokreślonym miejscu. Posiadanie dokumentów połączone jest z obowiązkiem ich okazania na żądanie uprawnionego organu kontroli, gdyż służy jej prawidłowej i sprawnej realizacji. Odpowiedzialność za należyte wyekwipowanie kierowcy w niezbędne dokumenty spoczywa więc na przewoźniku realizującym przewóz. Nie może być przy tym wątpliwości, że na tym etapie informatycznego rozwoju kraju, ustawodawca nadal łączy spełnienie obowiązków "posiadania dokumentów" nie tylko z faktem ich posiadania jako takich (pozyskania w przewidzianym trybie), lecz wskazuje na konieczność ich posiadania w danym momencie, tj. w czasie wykonywania przewozu i odbywającej się kontroli drogowej.

Z powołanego art. 87 u.t.d., statuującego wymogi posiadania przez kierowcę dokumentów, nie można wyprowadzić wniosku, że celem ustawodawcy było jedynie ustanowienie pewnych generalnych obowiązków, niepenalizowanych przez prawo. W przepisie tym wprost wskazano bowiem na realne obowiązki kierowcy aktualizujące się w trakcie każdej kontroli drogowej - por. zwrot "Podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego... jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli...".

Nie jest kwestionowane w sprawie to, że kierowca wykonujący przewóz, nie posiadał przy sobie obowiązującego rozkładu jazdy, w tym nie pozyskał go w trakcie trwającej kontroli drogowej, której potrzebom ów rozkład ma m.in. służyć (np. w celu weryfikacji przejazdów, dochowania czasu przejazdu i przystanków). Stanowi to tym samym naruszenie art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. "a" u.t.d. i wiąże się z karą określoną w załączniku nr 3 lp. 2.3.

Wyjaśnienia w tym miejscu wymaga, że stanowisko skarżącej, jakoby w lp. 2.3 załącznika nr 3 chodziło wyłącznie o brak w ogóle rozkładu jazdy, a nie jedynie jego chwilowy brak w trakcie kontroli drogowej, nie jest trafne. Jak bowiem wynika z art. 20 ust. 1a u.t.d., załącznikiem do zezwolenia (na przewóz regularny osób), jest obowiązujący rozkład jazdy. Nie jest zatem możliwe wydanie zezwolenia, jeżeli nie zostanie przedstawiony do zatwierdzenia rozkład jazdy. Inaczej mówiąc, nie jest możliwe, aby legalnie posiadając zezwolenie na przewozy regularne, nie posiadać w ogóle zatwierdzonego rozkładu jazdy. Pozycja lp. 2.3 załącznika nr 3, w której penalizuje się "wykonywanie przewozu regularnego lub przewozu regularnego specjalnego bez obowiązującego rozkładu jazdy" dotyczy zatem braku rozkładu w pojeździe w trakcie kontroli.

Nie jest więc rzeczą zmieniającą odpowiedzialność skarżącego to, że posiada on zezwolenie i obowiązujący rozkład jazdy stanowiący do niego załącznik. Słusznie wskazuje bowiem WSA, że kierowca miał obowiązek posiadać przy sobie, w czasie przewozu, dokument rozkładu jazdy.

V.

Odnośnie do przypisanego stronie skarżącej kasacyjnie naruszenia przewidzianego w lp. 2.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d. (w dacie naruszenia), w środku odwoławczym zwrócono uwagę na uchybienie art. 92a ust. 1, 2, 6 u.t.d. oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r., poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że brak bocznej tablicy kierunkowej jest naruszeniem warunków technicznych pojazdu, w sytuacji gdy tablica ta stanowi jedynie wyposażenie pojazdu.

Nie ma sporu co do tego, że w dniu kontroli wykonywany był krajowy transport drogowy osób na linii regularnej, a pojazd, którym był wykonywany ów przewóz nie posiadał bocznej tablicy kierunkowej. Spór, jak wskazano, dotyczy tego, czy w stanie prawnym obowiązującym w dacie kontroli dopuszczalne było ukaranie wykonującego przewóz drogowy sankcją określoną w Ip. 2.5.1 załącznika nr 3 do u.t.d., a więc za wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego.

Zagadnienie kwalifikacji braku bocznej tablicy informacyjnej pojazdu oceniane już było przez Naczelny Sąd Administracyjny m.in. w wyrokach z 14 października 2021 r. (sygn. akt II GSK 1269/18), z 15 marca 2019 r. (sygn. akt II GSK 40/17 i II GSK 246/17), z 19 czerwca 2018 r. (sygn. akt II GSK 2540/16), z 19 czerwca 2018 r. (sygn. akt II GSK 2540/16), z 29 listopada 2018 r. (sygn. akt II GSK 3491/16), z 7 grudnia 2018 r. (sygn. akt 3938/16), z 29 listopada 2018 r. (sygn. akt II GSK 3491/16), z 28 września 2017 r. (sygn. akt II GSK 3563/15), z 16 lipca 2015 r. (sygn. akt II GSK 1556/14), z 23 czerwca 2015 r. (sygn. akt II GSK 1100/14), z 25 lutego 2015 r. (sygn. akt II GSK 2403/13), z 17 września 2014 r. (sygn. akt II GSK 904/13) i z 4 listopada 2011 r.(sygn. akt II GSK 1173/10).

Z art. 66 ust. 1 ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 128 ze zm. - dalej jako p.r.d.), wynika, że pojazd uczestniczący w ruchu ma być zbudowany, wyposażony i utrzymany tak, aby korzystanie z niego nie naruszało warunków określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1-6 p.r.d. Umieszczając powołany przepis w dziale III zatytułowanym "Pojazdy" w rozdziale 1 zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdów" ustawodawca uznał, że obowiązki związane z budową pojazdów, ich wyposażeniem i utrzymaniem należy objąć wspólnym pojęciem - warunków technicznych pojazdów. Jednocześnie w art. 66 ust. 5 p.r.d. ustawodawca upoważnił ministra do wydania rozporządzenia określającego warunki techniczne pojazdów oraz zakres ich niezbędnego wyposażenia.

W powołanych wyżej judykatach NSA wskazano, że wykładnia przepisów wskazanego wyżej rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r. nie może nie uwzględniać przyjętej przez prawodawcę systematyki tego aktu prawnego. Istnienie reguł wykładni systemowej wiąże się z faktem, że zbiór norm prawnych obowiązujących w danym porządku prawnym winien być spójny i uporządkowany. Ustalając znaczenie przepisu prawnego powinno brać się pod uwagę systematykę wewnętrzną aktu prawnego, w którym przepis ten się mieści i powinno przyjmować się, że system prawa jest w pewnym sensie jednolitą i harmonijną całością. Wykładnia systemowa wewnętrzna sprowadza się do wyjaśnienia treści normy prawnej w związku z jej usytuowaniem w danym akcie prawnym i w powiązaniu z innymi jego przepisami.

W związku z powyższym wskazać należy, że dział III rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r. zatytułowany "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem", obejmuje 13 rozdziałów, z czego przepisy zawarte w czterech pierwszych rozdziałach odnoszą się swym zakresem do wszystkich pojazdów samochodowych i przyczep, a przepisy umieszczone w rozdziałach od 5 do 13 działu III rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r. odnoszą się do wskazanych szczegółowo rodzajów pojazdów. Oznacza to, że autobusy winny spełniać warunki techniczne określone w przepisach działu III rozdział 1-4 rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r., a nadto winny spełniać dodatkowe warunki określone w rozdziale 5 działu III tego rozporządzenia.

Pomimo zatem tego, że przepis § 18 ust. 1 oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r. odwołuje się do wyposażenia autobusu, to jednak uwzględniając poczynione wyżej uwagi stwierdzić należy, że ustawodawca zawarł w tych przepisach dodatkowe warunki techniczne, jakie powinien spełniać autobus uczestniczący w ruchu po drogach publicznych. Ponadto podkreślić należy, że w rozdziale 2 działu III rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r. prawodawca zamieścił przepisy odnoszące się do wyposażenia pojazdów samochodowych oraz przyczep, które to wyposażenie stanowi o spełnieniu warunków technicznych jakim mają odpowiadać pojazdy samochodowe oraz przyczepy, na które wskazuje to rozporządzenie. Tak więc wyposażenie, o jakim stanowi rozdział 2 działu III rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r. oraz wyposażenie, o którym mowa w § 18 oraz w § 21 tego rozporządzenia, określa w sposób szczegółowy warunki techniczne jakie winien spełniać autobus.

Wyposażenie pojazdu w tablicę kierunkową jest zatem warunkiem (wymogiem), który powinien spełniać autobus regularnej komunikacji publicznej. W rozumieniu art. 4 pkt 7 u.t.d. przewóz regularny to publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w u.t.d. i w ustawie z 15 listopada 1984 r. Prawo przewozowe, a pojazd uczestniczący w ruchu - a więc także i pojazd, którym wykonywany jest przejazd regularny, co oznacza również autobus regularnej komunikacji publicznej - ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę (art. 66 ust. 1 p.r.d.). Niepewność pasażerów co do trasy przejazdu może zaś w istotny sposób zagrozić tym wartościom np. poprzez zakłócenie realizacji ich prawa do przejazdu, itd.

Przywołany przepis ustawy Prawo o ruchu drogowym, na podstawie i w wykonaniu której wydane zostało omawiane rozporządzenie z 31 grudnia 2002 r. nie może więc pozostawać bez wpływu na prawną kwalifikację braku posiadania przez kontrolowany pojazd bocznej tablicy kierunkowej, a to z uwagi na oczywistą w świetle tego przepisu jej funkcję.

Należy zatem uznać, że skoro stosownie do § 18 ust. 1 pkt 13 oraz § 21 ust. 1 rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r. autobusy regularnej komunikacji publicznej powinny być wyposażone w tablice kierunkowe, to brak tego wyposażenia rodzi skutek w postaci wykonywania przewozu regularnego w komunikacji publicznej autobusem nieodpowiadającym wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego i okoliczność ta uzasadnia zastosowanie sankcji określonej w Ip. 2.5.1. załącznika nr 3 do u.t.d.

VI.

Końcowo należy odnieść się również do zarzutu naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 6, art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a., poprzez oddalenie skargi, mimo że GITD zaniechał wyjaśnienia w uzasadnieniu swej decyzji jakimi zachowaniami lub zaniechaniami skarżący naruszył wymienione w decyzji z 25 lipca 2018 r. przepisy tj. "art. 18b ust. 1 pkt i ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 20 ust. 1 i ust. 1a u.t.d., art. 28 ust. 3 ustawy z 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym oraz § 17-23 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, a także art. 6 ust. 1, ust. 3 lit. d rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006".

Analiza decyzji organu I instancji z 25 lipca 2018 r. wskazuje, że w odniesieniu do naruszenia lp. 2.3 załącznika nr 3 do u.t.d. sformułowano w niej dodatkowe stwierdzenie, że szczegółowo opisany przez organ stan, wynikający z przeprowadzonej kontroli (tj. brak rozkładu jazdy), stanowi w istocie efekt naruszenia art. 18b ust. 1 pkt 2 ust. 2 pkt 2, art 20 ust. 1 i 1a u.t.d., art. 28 ust. 3 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2015 r. poz. 1440 ze zm.), art. 6 ust. 1, ust. 3 lit. "d" rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych [zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz. Urz. UE L 300 z 21.10.2009, str. 88 ze. zm.).

Z kolei w odniesieniu do naruszenia z lp. 2.5.1 załącznika nr 3 organ wskazuje, że opisany stan (brak tablicy bocznej), stanowi naruszenie art. 18b ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 lit. b u.t.d. i § 17-23 rozporządzenia z 31 grudnia 2002 r.

Należy wskazać, że organ I instancji powołuje w decyzji odnośnie do naruszenia w postaci braku rozkładu jak i braku tablicy bocznej szereg przepisów określających wymóg uzyskania samej licencji oraz tego, co powinno zostać do niej dołączone (rozkład jazdy), jak również co powinno zawierać zaświadczenie (rozkład jazdy), a także obowiązek posługiwania się pojazdem spełniającym warunki techniczne przewidziane prawem. Jakkolwiek więc przepisy te nie mogły zostać wprost naruszone przez skarżącego, a wypowiedź organu I instancji stanowi swego rodzaju superfluum, powołujące szeroko normy statuujące wymagania dla uzyskania zezwolenia w transporcie drogowym oraz wykorzystywanego pojazdu, to jednak nie może to zostać potraktowane jako błąd, który podważałby samą decyzję. Tym bardziej nie można wiązać tego rodzaju uwag, pomijanych przez GITD jak i WSA, jako naruszenie. Pomijając wadliwość sformułowanego zarzutu kasacyjnego w zakresie kwestionowania w istocie uzasadnienia orzeczenia Sądu pierwszej instancji (nie nawiązuje on w żaden sposób do przepisów odnoszących się do jakości uzasadnienia), nie może on stanowić o wadliwości zachowania WSA, który - jak wskazano - w ogóle do kwestii podnoszonych w rozpatrywanym zarzucie się nie odniósł, jednakże zawarł szerokie i trafne wywody prawne odnośnie do przepisów statuujących ściśle wymagania dla pojazdów i obowiązek posiadania rozkładu jazdy w trakcie kontroli.

W związku z tym należy wskazać, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.