Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 73/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2013-09-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15,  art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi M.S. na bezczynność Dyrektora Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

M.S. pismem z dnia 11 lutego 2013 r. zwróciła się do Dyrektora Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej badań podłoża wykonanych w dniu 7 listopada 2012 r. na ulicy [...] w R.

Dyrektor Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia 28 lutego 2013 r. przesłał M.S. wnioski z przeprowadzonych badań. Z kolei pismem z dnia 13 marca 2013 r. przekazano stronie materiały z wykonanych badań geofizycznych metodą georadarową drogi krajowej nr [...] – ul. [...] w R.

Pismem z dnia 17 kwietnia 2013 r. M.S. zwróciła się do wskazanego powyżej organu o przekazanie właściwej dokumentacji przeprowadzonych badań drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w R. W następstwie tego pisma powyższy organ pismem z dnia 17 maja 2013 r. poinformował stronę, że wystąpiła pomyłka w przekazanych jej wynikach badań i z tego powodu zostały one ponownie jej przesłane w tym zakresie, w którym stwierdzono nieprawidłowości. Kolejnym pismem z dnia 13 czerwca 2013 r. przesłano stronie wymienione w nim kserokopie stron załączników. Natomiast pismem z dnia 22 lipca 2013 r. powyższy organ przesłał stronie kopię korekty nr 2 Dokumentacji badań geofizycznych metodą georadarową drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w R.

Pismem z dnia 12 maja 2013 r. M.S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na bezczynność Dyrektora Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z powodu niemożności otrzymania poprawionej wersji "Dokumentacji badań geofizycznych metodą georadarową drogi krajowej nr [...] (ul. [...]) w R." od km 23+285 do 23+685 w celu inwentaryzacji struktury konstrukcji drogi oraz oceny jej zagrożenia zapadliskami. W motywach skargi podniosła, że pismem z dnia 11 lutego 2013 r. wystąpiła o udostępnienie jej wyników badań. W następstwie tego wniosku przekazano jej niekompletne wyniki, bez wszystkich wymaganych załączników, dopiero na skutek jej interwencji przekazano jej całość dokumentacji, jednakże jak się okazało dokumentacja ta zawierała wady, zatem ponownie występowała o przekazanie jej poprawionej dokumentacji. W skardze podniosła, że do dnia jej sporządzenia nie otrzymała pełnej poprawionej wersji dokumentacji przeprowadzonych badań, a jej monity nie są respektowane, nadto organ administracji domaga się od niej zapłaty za przekazanie wadliwej dokumentacji.

Dyrektor Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Zdaniem organu skarga M.S. jest bezzasadna, ponieważ informacja publiczna została skarżącej w całości udzielona, jednocześnie organ ten przedstawił kolejność podejmowanych działań w zakresie udostępniania stronie żądanej dokumentacji.

Pismem z dnia 22 lipca 2013 r. skarżąca ustosunkowała się do odpowiedzi na skargę i podtrzymała swoje zarzuty dotyczące bezczynności organu w przekazywaniu jej żądanej informacji publicznej. W piśmie tym podkreśliła, że jeszcze nie otrzymała pełnej poprawionej dokumentacji. Nadto przedstawiła własną ocenę kontaktów z powyższym organem administracji publicznej, jak również związaną z tym negatywną ich ocenę. Stanowisko to znalazło potwierdzenie w piśmie z dnia 4 sierpnia 2013 r. będącym uzupełnieniem zajętego stanowiska i wcześniejszej korespondencji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola legalności działań podjętych przez organ administracji publicznej przeprowadzona w oparciu o postanowienia art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) nie wykazała, aby wyczerpane zostały przesłanki uwzględnienia wniesionej skargi na bezczynność organu administracji.

Stosownie do postanowień art. 134 § 1 wyżej wymienionej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Pojęcie informacji publicznej znajduje unormowanie w przepisach Konstytucji RP i ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 61 Konstytucji RP obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności władzy publicznej. Prawo to obejmuje również dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Unormowania konstytucyjne znajdują rozwinięcie w ustawie, która może zawierać niezbędne ograniczenia w dostępie do informacji publicznej. Stosownie do postanowień art. 3 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.) prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do: uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego; wglądu do dokumentów urzędowych; dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów. Wskazane prawo obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych. Natomiast po myśli art. 5 ust. 1 powoływanej ustawy prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych. Natomiast według art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. Udostępnienie informacji publicznej następuje w drodze czynności materialno-technicznej, natomiast stosownie do postanowień art. 16 wskazanej ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w drodze decyzji. Do decyzji tych stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego z tym, że: odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, a uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W świetle przedstawionych rozważań wynika, że z informacją publiczną spotykamy się wówczas, gdy informacja taka jest już wytworzona w formie określonego dokumentu, względnie w oparciu o dostępne dokumenty może zostać przetworzona. Innymi słowy nie jest dopuszczalne w ramach dostępu do informacji publicznej domagać się od organów administracji publicznej ich wytworzenia. Dodatkowo podkreślić należy, że w przypadku ubiegania się o udostępnienie informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej, która nie jest tego typu informacją, organ administracji publicznej udziela wnioskodawcy odpowiedzi i w tym zakresie nie wydaje żadnego władczego rozstrzygnięcia. Stanowisko takie znajduje umocowanie w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Wa 113/13 niepublikowany).

Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy przyjdzie zauważyć, że skarżąca pismem z dnia 11 lutego 2013 r. wystąpiła do organu administracji o udostępnienie informacji publicznej, a Zastępca Dyrektora Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad pismem z dnia 28 lutego 2013 r. udzielił odpowiedzi i przekazał stosowne załączniki. Okoliczność ta pozwala uznać, że organ administracji nie pozostaje w bezczynności, gdyż odpowiedział na wniosek skarżącej z dnia 11 lutego 2013 r. w terminie przewidzianym przepisami prawa i udostępnił te informacje, którymi dysponował. Jak wynika z akt administracyjnych kontrolowanego postępowania, skarżąca we wskazanym dniu wystąpiła o udostępnienie jej informacji publicznej dotyczącej badań podłoża wykonanych w dniu 7 listopada 2012 r. na ulicy [...] w R. Z informacji przekazanej przez organ administracji publicznej, w dniu 28 lutego 2013 r. sporządzone zostało pismo i udostępniono skarżącej wyniki przeprowadzonych badań. Podkreślić należy, że organ wskazane pismo sporządził w terminie, ponieważ pismo skarżącej z dnia 11 lutego 2013 r. wpłynęło do organu w dniu 14 lutego 2013 r., a zatem powyższy organ dotrzymał ciążącego na nim wymogu udzielenia odpowiedzi w terminie 14 dni od dnia wpłynięcia żądania skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. W tym miejscu zauważyć należy, że powyższe działanie organu administracji uruchomiło dalszy ciąg działań zarówno skarżącej, jak również organu administracji. Przy ocenie zasadności przedmiotowej skargi przyjdzie zauważyć, że późniejsze działania ze strony organu administracji oraz skarżącej nie podlegają ocenie w kontekście bezczynności organu administracji w odniesieniu do wniosku skarżącej z dnia 11 lutego 2013 r.

W tym miejscu przyjdzie odnieść się do najbardziej spornego zagadnienia w ramach rozpatrywanej sprawy, a mianowicie domagania się przez skarżącą udostępnienia poprawionej wersji uzyskanych wyników przeprowadzonych badań. Uznać należy, że żądanie to wykracza poza ramy wniosku z dnia 11 lutego 2013 r., ponieważ wskazany powyżej organ pismem z dnia 28 lutego 2013 r. udostępnił skarżącej taką wersję dokumentacji, którą dysponował w tym dniu, zatem zarzuty skarżącej pod adresem tego organu nie są zasadne. Odrębną kwestią natomiast jest to, że po uzyskaniu przez organ administracji właściwej wersji wyników przeprowadzonych badań winien on przekazać je skarżącej i to zdaniem składu orzekającego w sprawie bez konieczności wezwania ze strony samej skarżącej. Na marginesie prowadzonych rozważań przyjdzie dostrzec, że w następstwie podejmowanych przez skarżącą czynności, organ administracji przekazał jej pełną wersję poprawionej dokumentacji, zatem zarzuty kierowane pod jego adresem przez M.S. nie są zasadne.

Podnoszone przez skarżącą zarzuty związane z jej relacjami z organem administracji wymykają się ocenie w ramach postępowania przed sądem administracyjnym. Sąd ten uprawniony jest jedynie do oceny tego, czy organ dopełnił ciążący na nim obowiązek, czy też uchybił temu obowiązkowi, natomiast Sąd nie może poddawać tej kontroli sposobu, przy wykorzystaniu którego, organ udostępnia wnioskodawcy żądaną informację publiczną. Kontroli tej wymyka się również kwestia dotycząca stanowiska skarżącej w zakresie nałożenia na nią obowiązku pokrycia kosztów udostępnienia informacji publicznej.

Na marginesie przedmiotowej sprawy skład orzekający dostrzega, że organ administracji w relacjach ze skarżącą przyjął zbyt sztywne stanowisko i nie uwzględnił tego, że jest ona osobą liczącą już 71 lat, jak również umiejącą w sposób krytyczny analizować przedkładane jej dokumenty urzędowe. Potwierdzeniem tego jest wychwycenie przez nią uchybień w sporządzonych wynikach badań drogi krajowej nr [...] w R. Okoliczność ta mogła stać się powodem przyjęcia przez skarżącą prezentowanej w trakcie postępowania postawy, która mogła być negatywnie odbierana przez pracowników organu i skłaniać do przyjmowania postawy dominacji względem strony.

W świetle przeprowadzonej analizy treści skargi oraz obowiązujących przepisów prawa, skarga nie mogła być uwzględniona, albowiem zarzuty skarżącej nie dały podstaw do uznania, że Dyrektor Oddziału w K. Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad był organem bezczynnym w zakresie żądań kierowanych do niego przez skarżącą.

Skoro Sąd nie znalazł podstaw prawnych do uwzględnienia skargi, to stosownie do postanowień art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należało skargę oddalić.

mw