Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 590/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2010-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot, Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi Z. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w R. z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego Z. K. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w R. decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tj. Dz. U. z 2004 roku, Nr 52, poz. 525 ze zm., dalej jako ustawa o broni i amunicji) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. nr 98 poz. 1071 z 2000 r. i zm., dalej jako kpa) cofnął pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej Z. K.

W uzasadnieniu decyzji podano, że organ policji cofa pozwolenie na broń osobom co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. W toku czynności sprawdzających w związku z uzyskaną informacją, ustalono, że przeciwko Z. K. prowadzone było postępowanie przygotowawcze przez Prokuraturę Rejonową w K. zakończone skierowaniem aktu oskarżenia do Sądu Rejonowego w Z. o popełnienie przestępstwa z art. 286 § 1 w zw. z art. 233 § 6 k.k. Przestępstwo opisane w art. 286 k.k. znajduje się w katalogu przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, a to obliguje właściwy organ policji do wycofania pozwolenia na broń. Fakt umyślnego wejścia w konflikt z obowiązującym prawem przez posiadacza pozwolenia na broń palną, bezsprzecznie budzi uzasadnioną obawę, że taka osoba może użyć broni w celu sprzecznym z priorytetowymi zadaniami stawianymi policji w sferze bezpieczeństwa. Pomimo tego, że w trakcie postępowania administracyjnego organ uzyskał pozytywne opinie środowiskowe, tj. wystawioną przez miejscową jednostkę policji oraz koło łowieckie, to fakty takie mogą być brane pod uwagę przez organ orzekający w sprawie w przypadku rozważenia decyzji o wycofaniu uprawnień na podstawie przepisów fakultatywnych, nie zaś w sytuacji kiedy ustawodawca wskazuje bezpośrednio okoliczności obligujące organ do cofnięcia pozwolenia.

Od powyższej decyzji odwołanie do Komendanta Głównego Policji złożył Z. K., podnosząc brak podstaw do przyjęcia, że w stosunku do niego istnieje uzasadniona obawa, iż może on użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa

i porządku publicznego. Odwołujący się przyznał, że było wszczęte wobec niego postępowanie karne za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, ale prawomocny wyrok wydany przez Sąd Okręgowy w sprawie o sygn. akt V Ka [...] umorzył postępowanie karne w tej sprawie. Jest więc osobą nie karaną, nie figuruje też w kartotece karnej. Aktualnie nie toczy się wobec niego żadne postępowanie karne. Tym samym, nie należy i trudno go zaliczyć do kręgu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W tych okolicznościach organ, przed cofnięciem pozwolenia na broń powinien badać pozostałe przesłanki z ww. ustawy, a w szczególności odnieść się do pozytywnych opinii z koła łowieckiego i miejscowej jednostki policji. Organ I instancji nie wskazał na jakiekolwiek zachowanie odwołującego się, które mogłoby powodować obawę niewłaściwego użycia broni palnej. Obawa ta musi być realna i wynikać z rzeczywistych przesłanek. Nie można zaś stosować prostego przełożenia, że każda osoba wobec której wszczęto postępowanie karne i wydano wyrok umarzający to postępowanie winna mieć cofnięte pozwolenie na broń. Tylko skazanie za określone przestępstwo może świadczyć wprost o tym, że osoba taka nie będzie przestrzegała przepisów ustawy o broni i amunicji. Każdą sprawę należy rozpoznawać indywidualnie z uwzględnieniem całokształtu okoliczności. Organ I instancji nie zbadał zaś w wyczerpujący sposób wszystkich okoliczności niniejszej sprawy.

Decyzją z dnia [...] maja 2010 roku nr [...] Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu odwołania Z. K. utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6, tj. wzbudzających uzasadnioną obawę, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, przy czym jako okoliczność tę obawę w szczególności uzasadniającą ustawodawca wskazał, m.in. toczące się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu. Z zebranego natomiast w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że Z. K. został oskarżony o to, że w okresie od [...] lutego 2008 r. do [...] stycznia 2009 r. w K., działając w krótkich odstępach czasu w wykonaniu z góry powziętego zamiaru, z chęci osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził Powiatowy Urząd Pracy w K. do niekorzystnego rozporządzenia mieniem w kwocie [...] zł poprzez wprowadzenie w błąd pracowników wymienionego urzędu i złożenie fałszywych oświadczeń co do wysokości osiąganych dochodów, czym doprowadził do nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych, tj. czyn z art. 286 § 1 w zb. z art. 233 § 6 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. z art. 12 kk (przeciwko mieniu i wymiarowi sprawiedliwości). Postępowanie karne zostało przez Sąd Rejonowy w K. prawomocnym wyrokiem warunkowo umorzone, a sąd przyjął, że czyn jakiego dopuścił się Z. K. stanowi wypadek mniejszej wagi i wyznaczył okres próby dwóch lat, a więc nie najniższy z możliwych. Powyższy wyrok potwierdza więc, że odwołujący się popełnił przestępstwo przeciwko mieniu, bowiem zastosowanie instytucji warunkowego umorzenia jest możliwe m.in. wtedy, gdy wina (choć nieznaczna) i okoliczności zdarzenia nie budzą wątpliwości. Ponadto sąd powszechny, umarzając warunkowo postępowanie karne, stosuje przepisy kodeksu postępowania karnego i bada inne przesłanki, niż ma to miejsce w przypadku ustawy o broni i amunicji, czyni to też w innym celu. Nie można ich zatem utożsamiać z przesłankami badanymi przez organ administracji publicznej w kontekście przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Co więcej, fakt zastosowania instytucji warunkowego umorzenia postępowania karnego nie wiąże organu policji w postępowaniu administracyjnym co do ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia pozwolenia na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy. Warunkowe umorzenie postępowania karnego nie oznacza bowiem, że strona nie popełniła zarzucanych jej czynów. Przeciwnie zastosowanie ww. instytucji prawa karnego jest immanentnie związane ze stwierdzeniem winy. Skoro ustawodawca nie zamknął katalogu okoliczności, z których należy wywodzić obawę możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego - wskazując, że istnieje ona także w stosunku do osób tylko podejrzanych o popełnienie wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji rodzajów przestępstw, to logiczne jest przyjęcie, że obawa możliwości użycia broni niezgodnie z przepisami zachodzi wobec osoby, która takiego przestępstwa się dopuściła, choć nie została za nie skazana. Wina strony w popełnieniu czynu, m.in. przeciwko mieniu, w ocenie Sądu Rejonowego w K. nie budziła żadnych wątpliwości, a wyznaczony wyrokiem tego sądu dwuletni okres próby jeszcze nie minął. Sąd Okręgowy w R. utrzymał zaś w mocy wyrok sądu I instancji. Odwołujący się popełnił więc takiego rodzaju przestępstwo, które z woli ustawodawcy wyklucza możliwość posiadania broni, ponieważ stanowi ustawową przesłankę istnienia uzasadnionej obawy możliwości (a zatem nie pewności) stworzenia zagrożenia dla interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. W świetle powyższego, nawet dowody świadczące o stronie korzystnie, jak pozytywna opinia z miejsca zamieszkania oraz środowiska myśliwych i prawidłowe przechowywanie broni, nie dają podstaw do wyeliminowania tej obawy, a zatem wpłynąć na inne rozstrzygnięcie sprawy, niż cofnięcie pozwolenia na broń. Wystarczające jest bowiem tylko domniemanie zachowania, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. W konkluzji organ II instancji dodał, że w innym postępowaniu – dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń gazową strona nie wykonała obowiązku przedłożenia aktualnych badań lekarskich i psychologicznych. Pomimo, że obowiązek ten nie dotyczy posiadaczy broni palnej myśliwskiej, to powyższe podważa wizerunek odwołującego się jako osoby praworządnej oraz świadczy o jego lekceważącym stosunku do przepisów prawa.

Powyższa decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi jaką złożył Z. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 kpa poprzez przekroczenie zasad uznania administracyjnego i niezasadne przyjęcie przez organ, że w sprawie zaszło skazanie skarżącego za przestępstwo umyślne lub toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa – kwalifikujące go do kategorii osób, które stwarzają niebezpieczeństwo użycia broni w sposób sprzeczny z prawem. Nadto zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt ustawy o broni i amunicji.

W uzasadnieniu skargi podtrzymał dotychczasową swoją argumentację w sprawie wskazując na błędną interpretację i nie znajdującą oparcia w stwierdzonym a dotyczącym skarżącego stanie faktycznym, wskazanych ww. przepisów prawa materialnego. W ocenie skarżącego fakt umorzenia postępowania karnego nie wystarcza do uznania, iż istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia [...] grudnia 2010 r. pełnomocnik skarżącego adwokat M. S. popierając skargę podniósł, że sąd w przedmiocie warunkowego umorzenia postępowania orzeka wyrokiem, jednakże nie jest to wyrok skazujący. Zastosowanie ww. instytucji prawa karnego oznacza zaś, że sąd powszechny ocenił dotychczasowy tryb życia i rokowania wobec skarżącego bardzo pozytywnie, co kompletnie umyka uwadze organu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi zatem o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, która jest dokonywana w kontekście zgodności z prawem materialnym i procesowym. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się więc do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a).

Skarga analizowana stosownie do wymienionych założeń kontroli sądowej decyzji administracyjnych podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja narusza prawo, a zatem skarga jest zasadna.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd jest decyzja Komendanta Głównego Policji utrzymująca w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 2-6 tej ustawy. Zgodnie z treścią przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji są to osoby, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

W niniejszej sprawie nie jest sporne, że skarżący został oskarżony o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu z art. 286 § 1 k.k., a sąd powszechny ustalając, że czyn jakiego dopuścił się skarżący stanowi wypadek mniejszej wagi z art. 286 § 3 k.k. w związku z art. 286 § 1 k.k. warunkowo umorzył na okres 2 lat próby postępowanie karne. Sporne zaś pozostaje, czy już tylko wskutek wydania takiego wyroku - niewątpliwie stwierdzającego winę i fakt popełnienia przestępstwa przeciwko mieniu, skarżący należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 2-6 ustawy o broni i amunicji, tj. takich co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tym samym, sporne jest, czy organy miały obowiązek oceny innych dowodów zebranych w sprawie, takich jak chociażby pozytywne opinie z koła łowieckiego i z miejsca zamieszkania skarżącego.

Organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji wskazał, że przestępstwo opisane w art. 286 k.k., o które skarżący został oskarżony w postępowaniu karnym zawiera się w katalogu przestępstw przeciwko mieniu, a to z kolei obliguje właściwy organ policji do wycofania pozwolenia na broń. Ustawodawca bowiem nie pozostawił w takim przypadku możliwości innego rozstrzygnięcia sprawy, zawężając rolę organu jedynie do ustalenia stanu faktycznego i wydania stosownej decyzji.

Wypada zaś zauważyć, że decyzja organu I instancji została wydana dopiero w dniu [...] lutego 2010 r., a już w dniu [...] grudnia 2009 r. postępowanie karne przeciwko skarżącemu o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu zakończyło się wydaniem prawomocnego wyroku warunkowo umarzającego to postępowanie. Tym samym, w chwili wydania decyzji organu I instancji skarżący nie był skazany za popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, a nawet nie toczyło się już wobec niego postępowanie karne. Dlatego też stwierdzić należy, że ww. organ niewątpliwie nie podjął wszelkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia sprawy (art. 7 kpa), nie zebrał i nie rozpatrzył w całości materiału dowodowego w niniejszej sprawie (art. 77 § 1 kpa), a w konsekwencji nieprawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i uzasadnił swoje rozstrzygnięcie (art. 107§ 3 kpa).

Organ II instancji utrzymując zaś w mocy powyższą decyzję jako okoliczność uzasadniającą zaistnienie obawy użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego wskazał m.in. toczące się postępowanie karne o przestępstwo przeciwko mieniu. Następnie organ odwoławczy zauważając jednak, że postępowanie karne zostało przez Sąd Rejonowy w K. prawomocnym wyrokiem warunkowo umorzone, stwierdził, że ww. sąd wyznaczył okres próby dwóch lat (a więc nie najniższy z możliwych), nadto okres ten jeszcze nie minął. Warunkowe umorzenie postępowania karnego nie oznacza, że skarżący nie popełnił zarzucanych mu czynów. Zdaniem organu, logiczne jest przyjęcie, że obawa możliwości użycia broni niezgodnie z przepisami zachodzi wobec osoby, która takiego przestępstwa się dopuściła, choć nie została za nie skazana. Skarżący popełnił zaś takiego rodzaju przestępstwo, które z woli ustawodawcy wyklucza możliwość posiadania broni, ponieważ stanowi ustawową przesłankę istnienia uzasadnionej obawy możliwości (a zatem niepewności) stworzenia zagrożenia dla interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Dlatego też, nawet dowody świadczące o skarżącym korzystnie, jak pozytywna opinia z miejsca zamieszkania oraz środowiska myśliwych i prawidłowe przechowywanie broni, nie dają podstaw do wyeliminowania tej obawy. Wystarczające jest bowiem tylko domniemanie zachowania, że strona może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego oparte na zebranym w sprawie materiale dowodowym. Na koniec swojego uzasadnienia organ odwoławczy dodatkowo wskazał na lekceważący stosunek skarżącego do przepisów prawa, bowiem nie przedłożył on aktualnych badań lekarskich i psychologicznych w innym postępowaniu – dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową. Skoro więc skarżący nie stosuje się do nałożonych obowiązków określonych w ustawie o broni i amunicji, a przede wszystkim ich nie zna, spełnia przesłanki bezwzględnego cofnięcia pozwolenia na broń określone w art. 18 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy.

Mając na uwadze powyższe ustalenia, zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, organ II instancji nie ocenił w wystarczający sposób, czy rzeczywiście skarżący budzi uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Organ nie odniósł się bowiem w całości do zebranego materiału dowodowego, a w konsekwencji dokonał dowolnej jego oceny i nie uzasadnił w prawidłowy sposób swojego rozstrzygnięcia. W szczególności za dowolne należy uznać przyjęcie przez organ domniemania, że powyższe przytoczone przez niego w uzasadnieniu decyzji okoliczności mogą stanowić uzasadnioną obawę, że skarżący użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Tym samym, w ocenie Sądu organ naruszył więc art. 77 § 1, art. 80 oraz 107 § 3 kpa.

Na podstawie art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa można stwierdzić, iż organ prowadzący postępowanie obowiązany jest w postępowaniu wyjaśniającym podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz dokładnego wyjaśnienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywatela, w szczególności zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Jedynie ustalone w taki sposób fakty mogą być uznane za udowodnione i stanowić materiał dowodowy będący niezbędną i faktyczną podstawą do wydania decyzji administracyjnej oraz jej uzasadnienia. W samej decyzji organ administracyjny jest zobowiązany do wyjaśnienia stronie zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy oraz wskazania faktów, które uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyny, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

W przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu zostały naruszone powyższe przepisy, bowiem organy nie wyjaśniły należycie i nie rozważyły dostatecznie treści zebranego w sprawie materiału dowodowego. Obowiązkiem organów jest nie tylko zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, ale i jego rozpatrzenie, a następnie wyjaśnienie zasadności przesłanek, jakimi kierowały się przy załatwieniu sprawy. Zdaniem Sądu zajęte zaś w decyzjach organów obu instancji stanowisko nie zostało należycie i przekonywująco uzasadnione. Powołane wyżej zasady obowiązują zarówno w postępowaniu przed organem pierwszej, jak i drugiej instancji, którego obowiązkiem jest nie tylko kontrola kwestionowanego aktu, ale również ponowne merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Organ II instancji dopuścił się więc również naruszenia art. 138 § 1 kpa.

Zgodzić się należy z argumentacją skarżącego, że nie jest on osobą skazaną za przestępstwo przeciwko mieniu, a w chwili wydawania decyzji organów obu instancji nie toczyło się również postępowanie karne o popełnienie takiego przestępstwa. Postępowanie karne już się bowiem zakończyło - wydaniem przez sąd wyroku warunkowo umarzającego to postępowanie. Powyższe zaś oznaczało, że organy obu instancji powołując się istnienie uzasadnionej obawy o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. możliwości użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego winny wykazać, że taka realna obawa rzeczywiście ze strony skarżącego istnieje.

Należy zauważyć, iż art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji nie formułuje stanu faktycznego, będącego podstawą wydania decyzji związanej, w sposób jednoznaczny, lecz w sposób stwarzający w dużej mierze właściwemu organowi administracji pole do oceny, czy stan faktyczny, od którego uzależnione jest zastosowanie normy prawa (tu - cofnięcie pozwolenia na broń) istnieje, czy nie. Użycie przez ustawodawcę tzw. określeń nieostrych zobowiązuje więc Sąd do rozważenia czy dokonana przez organ administracji ocena okoliczności sprawy nie nosi cech dowolności lub nie przekroczyła dopuszczalnej granicy swobody interpretacji tych określeń na tle konkretnego stanu faktycznego (patrz wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 stycznia 2008 roku, sygn. akt VI SA/Wa 2071/07).

Wymieniony przepis stanowi podstawę do odmowy przyznania pozwolenia na broń i (łącznie z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy) pozbawienia pozwolenia na broń osób stwarzających uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wymienione w dalszej części tego przepisu ("w szczególności") rodzaje przestępstw muszą wiązać się z pierwszą częścią tego przepisu, to jest stworzeniem uzasadnionej obawy niewłaściwego użycia broni. Obie części tego przepisu są bowiem ze sobą związane, a część druga uszczegóławia tylko ogólną przesłankę pozbawienia prawa do posiadania broni jaką jest tworzenie obawy co do sposobu jej użycia.

Dlatego też, zdaniem Sądu w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, ocena czy posiadacz broni wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie tej broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji, jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Jednym, oczywiście bardzo istotnym, ale z pewnością nie jedynym z takich dowodów, jest wyrok Sądu Rejonowego w K. warunkowo umarzający postępowanie karne, ustalający, że czyn jakiego dopuścił się skarżący (przestępstwo przeciwko mieniu) stanowi wypadek mniejszej wagi z art. 286 § 3 k.k. w związku z art. 286 § 1 k.k.

W rozpoznawanej sprawie zdaniem Sądu, organy obu instancji powinny jednak wziąć po uwagę i ocenić również inne dowody, które zostały zebrane w sprawie, a więc także informację Polskiego Związku Łowieckiego Zarządu Okręgowego w R. wraz z opinią Koła Łowieckiego "[...]" w K. do którego skarżący należy od [...] sierpnia 1987 r., jak i opinię środowiskową z miejsca jego zamieszkania wystawioną przez jednostkę policji w K. Organy winny tego dokonać choćby z tego powodu, że zgromadzenie ww. dowodów nastąpiło właśnie z ich inicjatywy. Nadto, zgodnie z art. 8 kpa organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Skoro zaś organy uznały, że zgromadzenie takich dowodów jest potrzebne przed wydaniem decyzji, to winny je w sposób szczegółowy rozważyć i w podobny sposób się do nich odnieść w uzasadnieniach swoich decyzji. Tymczasem z uzasadnień decyzji organów obu instancji wynika, że dowody te wskutek oskarżenia posiadacza broni o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu, a następnie wydania przez sąd wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne są nieistotne, a można nawet wysnuć wniosek, że są one zupełnie zbędne do wydania decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Zasadnym w takiej sytuacji byłoby wyjaśnienie czemu służyło ich przeprowadzenie, czego jednak organy obu instancji nie wyjaśniły. Zdaniem Sądu, organy w niniejszej sprawie winny także wziąć pod uwagę fakty, które powinny być im znane z urzędu np. dotychczasowe zachowanie skarżącego jako posiadacza broni – adresata decyzji o pozwoleniu na broń.

Dopiero zaś na podstawie całokształtu materiału dowodowego (art. 80 kpa) organy obu instancji powinny dokonać ostatecznego podsumowania w kwestii ewentualnego istnienia przesłanki o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji. Tak więc, przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, organy mając na uwadze powyższe wskazania Sądu, winny dokonać kompleksowej tzn. na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oceny postawy skarżącego jako osoby korzystającej z pozwolenia na broń, co do której nie może zachodzić obawa, iż użyje broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządkiem publicznym.

Mając na uwadze, iż organy naruszyły ww. przepisy postępowania, w szczególności art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i 107 § 3 kpa, co skutkowało naruszeniem art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, skład orzekający w przedmiotowej sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c orzekł jak w pkt 1 wyroku. W pkt 2 wyroku orzeczono na podstawie art. 152 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego Sąd postanowił na mocy art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 p.p.s.a w związku z § 18 ust. 1 pkt. 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U Nr 163, poz. 1348 ze zm.), gdyż skarżący był reprezentowany przed Sądem przez adwokata.