Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 159/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 1414
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym -  tekst jednolity.
article: par. 18 ust. 1 pkt 13, par. 22 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 32 poz 262
law: ROZPORZĄDZENIE MINISTRA INFRASTRUKTURY z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich  niezbędnego wyposażenia
article: art. 10 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Matczak Sędziowie Sędzia WSA Ewa Osipuk del. Sędzia S.O. Dorota Radaszkiewicz (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi Ł.K na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia "[...]". nr "[...]" w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 6 września 2013r. nr "[...]" W. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Ł.K. – "[...]"karę pieniężną w łącznej wysokości 8 500 złotych na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym i Załącznika Nr 3 do tej ustawy oraz zgodnie z ustaleniami protokołu kontroli z dnia 7 sierpnia 2013 r.

Kara została nałożona za :

- wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących godzin odjazdu i przyjazdu ( Ip.2.2.2.- w kwocie 500 zł.);

- wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków ( Ip.2.2.3. - w kwocie 3 000 zł.);

- wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego ( Ip.2.5.1 w kwocie 5 000 zł.).

Z ustaleń organu dokonanych w toku kontroli drogowej w dniu 7 sierpnia 2013r. wynika, iż pojazd marki "[...]", wykonujący w tym dniu regularny przewozu osób w komunikacji publicznej, kierowany przez C.K. odjechał z B. o godz. 8.19, gdy według rozkładu jazdy winien wyjechać o godz. 8.25, nie zajechał na przystanek do miejscowości "[...]", który był następnym przystankiem po przystankach w B., ponadto autobus nie był wyposażony w boczną tablicę kierunkową.

Od decyzji tej odwołanie złożył Ł.K. - "[...]" w którym wskazał, iż nie zgadza się z nałożeniem kary pieniężnej za naruszenie warunków określonych w zezwoleniu co do godzin odjazdu i przyjazdu (w kwocie 500 zł.) oraz za wykonywanie przewozu autobusem nie odpowiadającym wymaganym warunkom technicznym ( w kwocie 5 000 zł.).

Decyzją z dnia 9 grudnia 2013r. nr "[...]"Główny Inspektor Transportu Drogowego w pkt. 1 uchylił zaskarżoną decyzją organu I instancji w całości, w pkt. 2 orzekł o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł. tytułem popełnienia naruszeń z Ip. 2.2.3 (wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących: ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków) oraz z Ip. 2.5.1 (wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego).

Organ II instancji uznał, iż z analizy rozkładu jazdy, stanowiącego załącznik do zezwolenia nr "[...]" na wykonywanie przewozów osób w krajowym transporcie na linii regularnej "[...]"wynika, że zawiera on błędy, które uniemożliwiają stronie wykonywanie przewozu zgodnie z zezwoleniem w zakresie godzin przyjazdu i odjazdu. Wprawdzie niewątpliwym uchybieniem strony było niezgłoszenie organowi udzielającemu zezwolenia błędu w rozkładzie jazdy niezwłocznie po uzyskaniu informacji o jego zaistnieniu, to jednak nałożenie kary pieniężnej z tytułu popełnienia naruszenia z Ip. 2.2.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym byłoby niezasadne. Natomiast pominięcie przez kierowcę jednego z przystanków figurujących w rozkładzie jazdy było niewątpliwe, dlatego zasadne jest nałożenie kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł. ( Ip. 2.2.3 załącznika Nr 3 ustawy o transporcie drogowym). Również nałożenie kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł. jest uzasadnione, albowiem brak bocznej tablicy kierunkowej w autobusie wykonującym przewóz regularny w komunikacji publicznej jest naruszeniem § 18 ust. 1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, w myśl którego autobus regularnej komunikacji publicznej powinien być wyposażony w tablice kierunkowe – czołową i boczną. Kontrolowany autobus nie był zaś wyposażony w boczną tablicę kierunkową, a zatem nie spełniał wymogów technicznych, określonych wskazanym wyżej rozporządzeniem ( Ip.2.5.1 załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym). Organ II instancji nie podzielił zarzutu zgłoszonego w odwołaniu, iż brak bocznej tablicy kierunkowej stanowi naruszenie z Ip. 2.5.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, albowiem wskazywane przez stronę naruszenie dotyczy wykonywania przewozu autobusem, który nie spełnia wymagań w zakresie wyposażenia i oznakowania w związku z przewozem określonej kategorii pasażerów (np. dzieci do szkół), w omawianym zaś przypadku wykonywano przewóz regularny w komunikacji publicznej.

Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wniósł Ł.K. "[...]", wnosząc o uchylenie decyzji organu II instancji w części dotyczącej naruszenia wynikającego z Ip.2.5.1 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym – wykonywanie przewozu autobusem, który nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego zagrożonego karą administracyjną w wysokości 5 000 zł., jako naruszającą prawo oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, iż zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego - art. 92a ust. 1,2,6 ustawy o transporcie drogowym oraz § 18 ust. 1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, poprzez bezpodstawne zakwalifikowanie braku bocznej tablicy kierunkowej jako naruszenia warunków technicznych autobusu, przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób, oraz z naruszeniem prawa procesowego – tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2014r. zawodowy pełnomocnik skarżącego wskazał również na niezasadne nałożenie kary pieniężnej w kwocie 3 000 zł. za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu oraz wskazał na wadliwe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego, polegającego na tym, iż skarżący nie był powiadomiony o przeprowadzeniu dowodu z zeznań świadka – kierowcy wykonującego przewóz regularny komunikacji publicznej oraz na brak przesłuchania skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne, na mocy art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może zatem nastąpić jedynie w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie nie jest zasadna.

W ocenie wojewódzkiego sądu administracyjnego nie doszło bowiem ani do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani procesowego przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Zgodnie z art. 92a ust.1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity - Dz.U.2013.1414) podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie, a wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (ust. 6).

Zarzut skargi dotyczący tego, iż niewłaściwie zdaniem strony została zastosowana sankcja naruszenia - Lp. 2.5.1. Załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którą pojazd, którym wykonywano przewóz drogowy nie odpowiada wymaganym warunkom technicznym ze względu na rodzaj wykonywanego przewozu regularnego, nie jest uzasadniony. Organy przyjęły, iż brak bocznej tablicy kierunkowej w autobusie wykonującym regularne przewozy w komunikacji publicznej odpowiada powyższemu naruszeniu - Lp. 2.5.1. Załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Strona, na którą nałożono karę pieniężną za powyższe naruszenie utrzymywała zaś, iż boczna tablica kierunkowa nie stanowi warunków technicznych autobusu w rozumieniu § 18 ust.1 pkt 13 w zw. z § 21 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie stoi na stanowisku, iż brak bocznej tablicy kierunkowej stanowi element warunków technicznych pojazdu (autobusu wykonującego regularne przewozy w komunikacji publicznej). Sądowi w tym składzie znane jest orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, na które powołał się skarżący w toku postępowania administracyjnego w tym znaczeniu, iż brak bocznej tablicy kierunkowej nie stanowi naruszenia § 18 ust.1 pkt 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002r. – wyrok z dnia 24 stycznia 2013r. II SA/Bk 754/12 . W świetle tego orzeczenia - "z uwagi na brak precyzji przepisów § 18 oraz § 21 rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262 ze zm.) dotyczących stwierdzenia, czy tablice kierunkowe należą do wyposażenia pojazdu, czy stanowią element warunków technicznych pojazdu, należy odwołać się do załączników do u.t.d., które stanowią integralną część tej ustawy. W załączniku nr 3 ustawodawca czyni rozróżnienie pomiędzy "warunkami technicznymi", a "wyposażeniem i oznakowaniem" autobusu. Przy takim rozróżnieniu zarówno wykładnia językowa, jak i wykładnia logiczna nakazuje uznać, iż tablice kierunkowe informujące o trasie przejazdu autobusu należy zaliczyć do jego wyposażenia i oznakowania, a nie do warunków technicznych".

Podkreślenia jednak wymaga, iż orzecznictwo w tym względzie jest niejednolite i już w orzeczeniu z późniejszej daty – wyroku z dnia 11.04.2013r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach II SA/GI 1312/12 przyjęto, że przepis § 18 rozporządzenia z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r., Nr 32, poz. 262) w zw. z art. 66 ust. 1 p.r.d. wymagający by autobus posiadał w odpowiedniej liczbie drzwi awaryjne, bagażnik, apteczkę, koło zapasowe, zasłony w bocznych oknach itp. znajdujący się w dziale III "Warunki techniczne pojazdu samochodowego i przyczepy przeznaczonej do łączenia z tym pojazdem" skutkuje tym, że naruszenie wymogów przewidzianych w zakresie obowiązkowego wyposażenia autobusu stanowi tym samym, zgodnie z tytułem ww. działu III niezachowanie wymaganych warunków technicznych pojazdu samochodowego.

Teksty obu orzeczeń pochodzą z Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olszynie podziela pogląd prawny zaprezentowany w tym ostatnim orzeczeniu, tj., że brak na autobusie tablicy kierunkowej - w sprawie niniejszej - tablicy kierunkowej bocznej, stanowi niezachowanie warunków technicznych pojazdu samochodowego.

W uzasadnieniu do cytowanego wyroku z dnia 11.04.2013r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przywołał również m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt II GSK 1173/10, w którym NSA jednoznacznie wskazał, już odnośnie braku tablic kierunkowych, iż "wykonywanie transportu drogowego osób autobusem, który nie odpowiada warunkom technicznym autobusu przeznaczonego dla danego rodzaju przewozu osób, obejmuje również brak wymaganego wyposażenia autobusu". Przywołany wyrok dotyczył braku tablic kierunkowych, których obowiązek umieszczenia na autobusie wynika z § 18 przywołanego wyżej Rozporządzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie podziela stanowisko obydwu orzekających w sprawie organów co do oceny wyniku przeprowadzonej kontroli drogowej i wyprowadzenia z niej wniosku o konieczności wymierzenia przedsiębiorcy kary – tak jak w rozstrzygnięciu organu II instancji. Niewątpliwym jest bowiem, iż pod pojęciem warunków technicznych rozumieć należy wszystkie te wymogi, które łącznie sprawiają, iż pojazd uznany może być za bezpieczny, należycie wyposażony, nadający się do przewozu. Podkreślenia wymaga również, iż art. 66 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zawierający delegację do wydania rozporządzenia w sprawie m.in. koniecznego wyposażenia pojazdów, mieści się w rozdziale I Działu III ustawy zatytułowanym "Warunki techniczne pojazdów" co niewątpliwie świadczy o szerszym zakresie tego pojęcia.

Zatem stanowisko prezentowane w skardze nie zasługuje na uwzględnienie.

W treści skargi przedstawiony został jedynie zarzut dotyczący naruszenia wynikającego z Ip. 2.5.1 Załącznika Nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Jednakże na rozprawie sądowej zawodowy pełnomocnik skarżącego przedstawił również zarzut dotyczący Ip.2.2.3 Załącznika Nr 3 ustawy o transporcie drogowym, dotyczący naruszenia kierującego autobusem, polegającego na pominięciu jednego z przystanków występującego w zatwierdzonym rozkładzie jazdy .

Zarzut ten jest jednakowoż całkowicie chybiony. Kierowca C.K. powyższego faktu nie kwestionował w trakcie dokonanej kontroli oraz podczas przesłuchania go w charakterze świadka w dniu 7 sierpnia 2013r. Nałożenie kary pieniężnej za powyższe naruszenie – tj. za wykonywanie przewozu regularnego z naruszeniem warunków określonych w zezwoleniu, zaświadczeniu na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym dotyczących ustalonej trasy przejazdu lub wyznaczonych przystanków ( Ip.2.2.3.- w kwocie 3 000 zł.) było zatem prawidłowe i nie naruszające obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa materialnego.

Niezasadny jest również zarzut naruszenia przepisów postępowania – art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego. Skarżący został bowiem prawidłowo zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego wobec niego oraz o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, jak i o możliwości złożenia wyjaśnień i zgłaszania żądań - zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a., z czego skarżący skorzystał i złożył pisemne wyjaśnienie z dnia 23. 08.2013r.

Zatem - w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia przez organy art. 10 ust 1 k.p.a., który stanowi, iż organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań.

W wyroku z dnia 7 sierpnia 2013r. II OSK 1754/13 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie m.in. wskazał, że kierowanie się zasadami wyrażonymi w art. 7 oraz 77 § 1 k.p.a. przy wydaniu rozstrzygnięcia nie zawsze musi oznaczać zadośćuczynienia żądaniu strony postępowania, chociaż musi wykazywać, że wydane orzeczenie wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu.

Tekst orzeczenia pochodzi z Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych dostępnej pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego materiał dowodowy został prawidłowo zgromadzony i poddany prawidłowej ocenie prawnej przez organy w sprawie ze skargi Ł.K. "[...]".

Biorąc powyższe pod uwagę, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę jako bezzasadną należało oddalić.