Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 777/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 61 ust. 1 - 5, art. 52 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: § 3 ust. 1 i ust. 2, § 7 ist. 1, § 8
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran (spr.), asesor WSA Tomasz Wykowski, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi R. B. i H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia (...) lipca 2005 r. nr (...) w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Wójta Gminy C. z dnia (...) grudnia 2004 r.; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego (...) z Kancelarii (...) przy ul. (...) w (...) kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II OSK 102/07 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 2018/05, oddalający skargę R. H. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2005 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta gminy C. z dnia 7 grudnia 2004 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Organ pierwszej instancji na podstawie art. 104 kpa, art. 4 ust. 2 pkt. 2, art. 59 ust. 1 oraz art. 60 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku H. i H. P. ustalił warunki zabudowy dla inwestycji obejmującej rozbudowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego parterowego z dopuszczeniem użytkowego poddasza na terenie działki nr ew. [...] położonej w miejscowości G. przy ul. [...]. W decyzji wskazał, iż wysokość najwyższego punktu dachu nie może przekraczać 11 m. nad poziomem terenu istniejącego, a kąt nachylenia połaci dachowych ustalił na 30-45 stopni. Stwierdził również, że granice terenu inwestycji oznaczone są na mapie stanowiącej załącznik graficzny do decyzji, oraz że planowaną inwestycję należy zaprojektować w sposób zapewniający formę architektoniczną dostosowaną do krajobrazu i otaczającej zabudowy.

Organ pierwszej instancji podniósł także, iż obecnie teren, na którym planowana jest przedmiotowa inwestycja nie jest objęty ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast w ogólnym planie zagospodarowania przestrzennego gminy C., który był ważny do dnia 31 grudnia 2003 r. działka, na której planuje się powyższą inwestycję znajdowała się na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej. Organ stwierdził także, że planowana inwestycja nie znajduje się na liście przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podanej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 24 września 2002 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, i w związku z powyższym nie wymaga sporządzenia raportu oddziaływania na środowisko i nie jest uciążliwa w rozumieniu w/w przepisów.

Od powyższej decyzji odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego złożyli R. i H. B., którzy podnieśli, że wskazanie, iż wysokość najwyższego punktu dachu nie może przekraczać 11 m. nad poziomem terenu istniejącego jest błędne.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że ustalenie warunków zabudowy następuje na wniosek inwestora i możliwe jest w przypadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie art. 61 ust. 6 cyt. ustawy Minister Infrastruktury wydał rozporządzenie z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Kolegium uznało, iż organ I instancji przeprowadził zgodnie z ww. przepisami analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 cyt. ustawy. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu wyznaczył wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek, obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 - 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie wniosków z analizy obszaru określone zostały warunki zabudowy w niniejszej decyzji przy spełnieniu wymogów art. 61 ust. 1 Ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przeprowadzone analizy wykazały dopuszczalność realizacji planowanego zamierzenia zgodnie z warunkami określonymi w decyzji oraz po spełnieniu wymogów wynikających z przepisów prawa budowlanego na etapie postępowania o uzyskanie pozwolenia na budowę. Stwierdzono, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z wymogami wynikającymi z przepisów odrębnych warunkami wynikającymi z przeprowadzonych uzgodnień.

Kolegium podniosło, że przedmiotem postępowania w sprawie wydania decyzji warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu jest wyłącznie ustalenie warunków, jakim winna odpowiadać projektowana inwestycja oraz zgodność zamierzeń wnioskodawcy z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wydanie takiej decyzji nie przesądza o pozwoleniu na budowę, a tym bardziej nie przyznaje jakichkolwiek uprawnień inwestorowi w stosunku do nieruchomości, ani też nie narusza prawa własności współwłaścicieli i sąsiadów bądź też jakichkolwiek praw

osób trzecich. W ocenie organu podniesione przez skarżącego argumenty odnoszą się do postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę, które jest prowadzone w oparciu o przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 89. poz. 414). Organ odwoławczy stwierdził, że postępowanie dowodowe poprzedzające wydanie przez organ I instancji zaskarżonej decyzji zostało przeprowadzone prawidłowo, a zatem brak jest podstaw do uznania, że decyzja organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów ustawy dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Pismem z dnia 8 września 2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję wnieśli R. H. B., zarzucając organowi naruszenie art. 9, art. 11 i art. 107 kpa poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji, a także nie ustosunkowanie się do podnoszonej przez skarżących okoliczności dotyczącej wysokości najwyższego punktu dachu -11 m.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie wskazując, że analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wokół przedmiotowej działki została przeprowadzona prawidłowo, a z części graficznej analizy wynika, że teren wokół przedmiotowej działki zabudowany jest budynkami jedno i dwu - kondygnacyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę wskazał, iż uzasadnienie decyzji organu II instancji - wbrew twierdzeniom skargi - spełnia wymogi art. 107 § 3 kpa. Co prawda znalazły się w nim sformułowania błędne i nie znajdujące potwierdzenia w ustaleniach faktycznych (nie były w sprawie przeprowadzane uzgodnienia), a także w obowiązujących przepisach prawa (organy nie badają zgodności zamierzenia inwestycyjnego z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, bowiem decyzja o warunkach zabudowy wydawana jest wyłącznie w wypadku braku tego planu), jednakże uchybienia te nie miały wpływu na treść samego rozstrzygnięcia. Nadto, sąd I instancji wskazał, że w przypadku przedmiotowej inwestycji zostały spełnione wszystkie wymogi określone w art. 61 ust. 1 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Podstawą przyjęcia, iż planowana rozbudowa budynku zgodna będzie ze sposobem zagospodarowania działek sąsiednich, dostępnych z tej samej drogi publicznej, była analiza sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia urbanistyczne. Z załącznika graficznego do analizy wynika, iż działki dostępne z tej samej drogi,

tj. ul. [...], zabudowane są budynkami parterowymi z wysokim dachem i poddaszem mieszkalnym o wysokości kalenicy dachu 7.0 -12.0 m. Tym samym warunek zawarty w decyzji organu I instancji, iż wysokość najwyższego punktu dachu nie może przekroczyć 11.0 m nad poziomem terenu znajduje oparcie w przeprowadzonej analizie sposobu zagospodarowania terenu.

Zdaniem Sądu, a wbrew twierdzeniu, zawartemu w skardze, organ II instancji ustosunkował się do zarzutu odwołania tj. maksymalnej wysokości dachu. Organ stwierdził bowiem, iż podnoszone przez skarżących argumenty (w tym dotyczące wysokości budynku) mogą być podnoszone na etapie prowadzenia postępowania o wydanie zezwolenia na budowę.

Od wskazanego wyroku pismem z dnia 30 października 2006 r. skarżący wnieśli skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny uwzględniając skargę kasacyjną, wskazał, iż organy administracji obowiązane są do podejmowania wszelkich niezbędnych kroków prowadzących do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organy obowiązane są rozpatrzeć wszystkie dowody przeprowadzone w postępowaniu jak i uwzględnić wszystkie okoliczności towarzyszące przeprowadzeniu poszczególnych dowodów, a mających znaczenie dla oceny ich mocy oraz wiarygodności. Sąd administracyjny kontroluje natomiast, czy proces ten odbył się zgodnie z prawem. W niniejszej sprawie sądowa kontrola dotyczyła legalności decyzji ustalającej warunki zabudowy. Wydania decyzji w tym przedmiocie wymaga, zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części. Wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek z art. 61 ust. 1 cyt. ustawy przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia wykonawczego w sprawie sposobu ustalenia wymagań dot. nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego. Z powyższych unormowań wynika, że warunki zabudowy ustalić można tylko dla inwestycji zgodnej z przepisami odrębnymi, nadto spełniającej wymogi co do kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych, urbanistycznych, dostępu do drogi publicznej,

zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu. Decyzja wydana w razie braku planu miejscowego stwierdza w istocie zgodność zamierzenia inwestycyjnego z obiektywnym porządkiem prawnym.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, decydując w przedmiocie zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na rozbudowie istniejącego budynku mieszkalnego nie sposób pominąć faktu, że został on wzniesiony w warunkach samowoli budowlanej. Zgoda na rozbudowę takiego budynku sankcjonowałaby w istocie zamierzenie inwestycyjne sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym. Dopiero zalegalizowanie wzniesienia takiego obiektu w trybie określonym w prawie budowlanym czyniłoby zamierzoną rozbudowę dopuszczalną. Wprawdzie legalizacja tak wzniesionego obiektu nie jest przedmiotem postępowania o ustalenie warunków zabudowy, jednakże wynik toczącego się postępowania legalizacyjnego odnosi bezpośredni skutek na rozstrzygnięcie warunków jego rozbudowy.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalając skargę błędnie przyjął, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mającym istotne znaczenie dla sprawy. W istocie bowiem organ zaniechał rozpatrzenia całego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, co podważało trafność jego oceny. Zgodna z regułami jest tylko taka ocena dowodów, która uwzględnia wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Organ pominął rozważania co do samowolnego wzniesienia obiektu, mimo że z akt administracyjnych jednoznacznie wynikało, że małżonkowie P. w latach 1973-82 wznieśli go na swojej działce bez wymaganego pozwolenia na budowę. Sami inwestorzy nie kwestionowali tej okoliczności. Z akt administracyjnych wynikało także, że postępowanie legalizacyjne co do spornego obiektu jest w toku. Wbrew stanowisku Sądu I instancji okoliczność ta miała w sprawie istotne znaczenie i wymagała oceny. Wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie rozbudowy uwarunkowane było uprzednim rozstrzygnięciem postępowania legalizacyjnego. W postępowaniu tym bowiem przesądzone zostanie dalsze istnienie obiektu, którego rozbudowa jest przedmiotem badania w niniejszej sprawie.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, wobec zasadności zawartego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia norm prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 185 § 1

p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podnieść należy, iż stosownie do treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przesądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwana dalej p.p.s.a., zarówno Sąd orzekający w niniejszej sprawie, jak też organ , którego działanie było przedmiotem zaskarżenia są związani ocena prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w podanym wyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2008r. sygn. akt II OSK 102/07.

Rozpoznając ponownie sprawę Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, uchylił zaskarżoną decyzję, gdyż jak stwierdził Sąd drugiej instancji, wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy na wniosek małżonków P. było przedwczesne, albowiem powinno było być poprzedzone rozstrzygnięciem postępowania legalizacyjnego odnośnie obiektu, który w latach 1973-82 został wzniesiony bez wymaganego pozwolenia budowlanego.

Wprawdzie na rozprawie uczestniczka postępowania H.P. okazała, decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2007r., z której wynika, że małżonkowie P. uzyskali pozwolenie na użytkowanie budynku mieszkalnego wzniesionego jako samowola budowlana, to jednak zauważyć trzeba, iż pozwoleniem tym nie mogli wykazać się zarówno w dacie wydania zaskarżonej decyzji, jak też decyzji organu pierwszej instancji. Wyjaśnienia wymaga, iż po pierwsze - Sąd bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego według stanu prawnego i faktycznego na dzień jego wydania, pod drugie - Sąd nie może zastępować organów administracyjnych w wydawaniu aktów administracyjnych. Dlatego też okazane ww. pozwolenie nie mogło odnieść skutku oczekiwanego przez uczestniczkę postępowania.

Niezależnie od powyższego Sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że wyeliminowania z obrotu prawnego wymaga również decyzja organu pierwszej instancji, jako że została wydana z obrazą przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik postępowania.

Wymaga podkreślenia, iż stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. To uprawnienie Sądu pierwszej instancji należy rozmieć w ten sposób, że Sąd ma nie tylko prawo, ale także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem wydanego rozstrzygnięcia administracyjnego nawet wtedy, gdy określony zarzut nie został ujawniony w skardze. Innymi słowy, Sąd nie będąc związany granicami skargi z urzędu bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszelkie przepisy, które powinny zaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie.

Według art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu ( Dz. U. Nr 80, poz. 7171 ze zm.), zwana dalej ustawą, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, wydawanej na wniosek inwestora, który zgodnie z treścią art. 52 ust.1 pkt 1 i 2 ustawy powinien zawierać: określenie granic obszaru objętego wnioskiem oraz charakterystykę planowanej inwestycji, obejmującą określenie przez inwestora zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych, parametrów technicznych inwestycji, dane charakteryzujące wpływ na środowisko w przypadku braku obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko.

Organ prowadząc postępowanie o ustalenie warunków ma obowiązek zbadania zgodności złożonego wniosku z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz ustaw szczególnych, a także z przepisami aktów wykonawczych, wydanych na podstawie tych ustaw. Oznacza to, że organ w decyzji o warunkach zabudowy konkretyzuje w ten sposób przepisy wskazanych aktów prawnych, w związku z określonym we wniosku inwestora rodzajem inwestycji i jej cechami. Organ przed wydaniem decyzji administracyjnej obowiązany jest przeprowadzić analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jej zabudowy, a także analizę stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji ( art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust.1 ustawy), przy czym zgodnie z brzmieniem § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia

26 sierpnia 2003r. sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ( Dz. U. Nr 164, poz. 1588 ), organ wyznacza obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Dopiero w oparciu o sporządzoną analizę oraz o poczynione ustalenia faktyczne organ może formułować wnioski, co do dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji żądanej przez inwestora, bądź o odmowie ich ustalenia.

Z przytoczonych powyżej uregulowań prawnych wynika, iż organ ustalający warunki zabudowy jest związany wnioskiem inwestora, z tym że bezwzględnie związany jest rodzajem inwestycji wskazanej przez inwestora, natomiast nie jest bezwzględnie związany wskazanymi przez inwestora poszczególnymi parametrami technicznymi, opisującymi planowany obiekt budowlany ( por. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2007r., sygn. akt II OSK 602/07). Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazanego powyżej wyroku wyraził pogląd, iż granicę, do której organ jest związany wnioskiem inwestora, wyznacza przeznaczenie projektowanego obiektu budowlanego oraz funkcję jaką ma pełnić.

Jeżeli chodzi o parametry techniczne obiektów budowlanych takie jak, np. wysokość budynku, ilość kondygnacji, linię architektoniczną, geometrię dachu, to mogą być ustalone w decyzji o warunkach zabudowy w sposób odmienny od wskazanego we wniosku inwestora. Dopiero bowiem sporządzona analiza zasad i warunków zabudowy zagospodarowania danego terenu w myśl art. 61 ust.1 pkt 1- 5 oraz przepisów cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury daje podstawę do określenia wymagań dotyczących planowanej zabudowy, a które w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę będą precyzowane.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż we wniosku z dnia 15 października 2004r. o ustalanie warunków zabudowy w ogóle nie określono nie tylko podstawowych parametrów technicznych rozbudowy budynku mieszkalnego, ale nie podano nawet adresu lokalizacji inwestycji, z wyszczególnieniem miejscowości i numeru ewidencyjnego działki, na której ma być realizowana planowana inwestycja, a to oznacza, że wniosek ten nie odpowiada warunkom z art. 52 ust.2 pkt 2 ustawy.

Wprawdzie, w niniejszej sprawie, stosownie do treści § 3 ust.1 cyt. wyżej rozporządzenia została sporządzona analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, to jednak w ocenie Sądu, analiza ta nie spełnia wymogów, określonych w ust.2 wymienionego § 3, zgodnie z którym granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniej jednak niż 50 metrów. Powyższe stwierdzenie wynika z tego, iż - po pierwsze - w części opisowej sporządzonej analizy nie podano w oparciu o jakie kryteria wyznaczono granice obszaru analizowanego, pod drugie - na kopii mapy, stanowiącej załącznik do decyzji o ustaleniu warunków zabudowy oznaczono granice obszaru do przeprowadzenia analizy niezgodnie ze skalą tej mapy 1:500.

Przechodząc do kwestii wyznaczenia obszaru analizowanego, należy podkreślić, iż jego wyznaczenie na mapie zasadniczej niezgodnie z powołanymi wyżej przepisami przesądza nie tylko o wadliwości sporządzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, ale również ustalonych na jej podstawie warunków zabudowy dla inwestycji objętej wnioskiem inwestora.

W ocenie Sądu, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania obszaru wyznaczonego wokół działki budowlanej nr ew. [...], położonej przy ul. [...] w miejscowości G. nie odpowiada wymogom określonym w § 3 ust.1 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r., albowiem jej część opisowa sporządzona jest nazbyt ogólnikowo, i nie można na jest podstawie ustalić w jaki sposób zagospodarowane są działki znajdujące się na analizowanym terenie, jak również ich cech zabudowy i zagospodarowania. To więc sprawia, że zachodzą uzasadnione wątpliwości, czy o tak sporządzoną analizę można ustalić warunki zabudowy dla planowanej inwestycji, które pozostawałyby w zgodzie z przepisem art. 61 ust.1 - 5 ustawy. Wypada zauważyć, iż przepisy powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. wskazują jakie elementy organ obowiązany jest wziąć pod uwagę, dokonując analizy wyznaczonego obszaru. Wyniki tak przeprowadzonej analizy powinny znaleźć odzwierciedlenie w jej części opisowej.

Skoro w niniejszej sprawie, analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w celu ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji planowanej do realizacji przez inwestorów nie odpowiada warunkom z § 3 ust.1 i 2

cyt. wyżej rozporządzenia, to w ocenie Sądu zasadny jest zarzut skarżących, że określona w decyzji wysokość 11 metrów planowanej nadbudowy istniejącego budynku nie znajduje żadnego uzasadnienia faktycznego i prawnego.

Dla porządku podkreślić należy, iż według § 7 ust.1 cyt. rozporządzenia wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki wyznacza się jako przedłużenie tych krawędzi odpowiedzi do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Dopuszcza się wyznaczenie innej wysokości tych elementów, o ile jest to uzasadnione wynikami analizy. Jak stanowi § 8 tego rozporządzenia geometrię dachu ( kąt nachylenia, wysokość głownie kalenicy, układ połaci dachowych, kierunek głównej kalenicy dachu w stosunku do frontu działki) ustala się odpowiedni do geometrii dachów występujących na analizowanym obszarze.

Organ pierwszej instancji rozpoznając ponownie sprawę uwzględni uwagi przedstawione powyżej.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w pkt 1. sentencji. O kosztach orzeczono w pkt 2 sentencji na podstawie art. 250 tej ustawy.