Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 598/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Ewa Partyka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 8 maja 2014 r. sprawy ze skargi E. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2013 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi E. J. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej zwane SKO lub Kolegium) z dnia [...] marca 2013 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy terenu.

Wnioskiem z dnia 23 grudnia 2009 r. K. S. zwróciła się do Burmistrza Miasta o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego polegającego na dobudowie ganku wejściowego do budynku mieszkalnego dwurodzinnego na działce nr ewid. 685/1 w miejscowości B. We wniosku podano, że inwestycja jest związana z postępowaniem dotyczącym zniesienia współwłasności.

Decyzją z dnia [...] marca 2010 r. Burmistrz Miasta ustalił dla wnioskodawczyni warunki zabudowy obejmujące planowaną inwestycję, jednak wskutek uwzględnienia odwołania E. J. - SKO decyzją z [...] czerwca 2010 r. nr[...], uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Burmistrz Miasta decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. nr[...], ustalił dla wnioskodawczyni warunki zabudowy obejmujące planowaną inwestycję uznając, że spełnione zostały wszystkie wymagania wynikające z art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.; zwanej dalej u.p.z.p.). Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał: art. 4 ust. 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i 4 oraz art. 61 ust. 1 u.p.z.p. w zw. z art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.).

Odwołanie od tej decyzji wniosła P. E. J., zam. D., ul. B. [...]. Zarzuca ona w/w decyzji, że przewiduje odbudowę ganku na przyłączu wodnym oraz nadmienia, że ganek stanąłby na szambie, które służy jako studzienka rewizyjna. Ponadto decyzja narusza prawo przejścia uczestniczki E. J. chodnikiem, który wykonała własnym staraniem; projekt przewiduje zajęcie tego chodnika. Pas pozostawiony po dobudowie projektowanego ganku będzie węższy niż ustawowe 3 metry, co uniemożliwi odwołującej się korzystanie ze służebności. Wycięcie posadzonych drzew byłoby sprzeczne z ustawą o ochronie przyrody. Wskazuje, że nie zostało zakończone postępowanie sądowe w sprawie zniesienia współwłasności.

SKO decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że decyzje o warunkach zabudowy wydawane na podstawie przepisów u.p.z.p. stanowią akty o charakterze związanym. Oznacza to, że w przypadku ziszczenia się określonych warunków organ nie może odmówić określonej decyzji. Podano, że toku postępowania przeprowadzono analizę urbanistyczną w obszarze analizowanym spełniającą wymagania wynikające z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Na jej podstawie ustalono wszystkie wymagane przez przepisy dane, które stały się podstawą dla wydanej decyzji o warunkach zabudowy i ustalonych parametrów planowanej inwestycji. Zarazem ich analiza przemawiała za uznaniem, że inwestycja spełnia wymagania określone w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. Dlatego brak było podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Szczegółowe parametry inwestycji zostaną zaś natomiast ustalone dopiero w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę.

E. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję SKO z dnia [...] marca 2013 r. Skarżąca zarzuca, że orzekające w sprawie organy nie ustaliły prawidłowo kręgu stron postępowania. Działka nr 684/1 stanowiąca współwłasność Z. H., K. H. i S. H. graniczy bezpośrednio z działką nr 685/1. Dlatego organy powinny ustalić spadkobierców zmarłej Z. H., czego dotychczas nie uczyniono.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. W odniesieniu do zarzuty skargi podało, że następcy prawni zmarłej są uczestnikami postępowania, ponieważ są nimi K. S., E. J., S. H. i K. H.

Postanowieniem z dnia 12 lutego 2014 r. WSA ustanowił kuratora dla S. H., którego miejsce pobytu jest nieznane w osobie jego brata K. H., celem reprezentowania jego praw w niniejszym postępowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, póz. 1269), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związany granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a także utrzymanej nią w mocy decyzji organu l instancji wykazało, że są one prawidłowe samym wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z dyspozycją art. 4 ust. 2 pkt. 2 ustawy z 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ((tekst jednolity Dz.U. z 2012 póz. 647), zwanej dalej ustawą o planowaniu, w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (niż określone w pkt 1) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do przepisu art. 61 cyt. ustawy warunki zabudowy można ustalić tylko wówczas, gdy inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi oraz spełnia wszystkie warunki w wskazane w pkt. 1-4:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1.

Na podstawie delegacji ustawowej zamieszczonej w przepisie art. 61 ust. 6 ustawy o planowaniu - Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, póz. 1588), zwanego dalej "rozporządzeniem", określone zostały sposoby ustalenia parametrów tej zabudowy tj. linii nowej zabudowy, wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, szerokość elewacji frontowej i geometrii dachu. Ponadto § 3 tego rozporządzenia stanowi, iż w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy (ust 1). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust.2). Decyzję o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego organ może wydać, jeżeli zamierzenie inwestycyjne spełnia kryteria, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 i przy zachowaniu parametrów, o których mowa w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.

Decyzja o warunkach zabudowy została wydana w niniejszej sprawie dla inwestycji polegającej na dobudowie ganku wejściowego do budynku mieszkalnego. Określone w niej parametry nowej zabudowy siłą rzeczy są powiązane i warunkowane wymiarami już istniejącego budynku mieszkalnego. Dotyczy to przede wszystkim łącznej powierzchni zabudowy na działce – do 25 %. Oznacza to, że istniejący procent zabudowy działki mierzony stosunkiem wielkości faktycznie występującej zabudowy do powierzchni działki może zostać powiększony maksymalnie do 25 %. Takie ustalenie jest prawidłowe; ostateczne, dokładne i precyzyjne wymiary planowanej zabudowy ustalone zostaną na etapie postępowania o pozwoleniu na budowę.

Postępowanie w sprawie warunków zabudowy poprzedza postępowanie organu architektoniczno - budowlanego w sprawie pozwolenia na budowę. Na tym etapie inwestor obowiązany będzie do przedstawienia projektu budowlanego; zgodnie z art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Dopiero w projekcie budowlanym znajdzie się szczegółowy projekt zagospodarowania działki, sporządzony na aktualnej mapie, obejmujący między innymi usytuowanie, obrys i układy istniejących i projektowanych obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzania lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny i układ zieleni, ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów, w nawiązaniu do istniejącej i projektowanej zabudowy terenów sąsiednich.

Czyni to całkowicie chybionymi zarzuty skargi co do kolizji inwestycji z istniejącym przyłączem wody, szambem i studzienką rewizyjną.

W decyzji o warunkach zabudowy zawarty jest pkt III.4, stanowiący, że projektowana inwestycja nie może powodować ograniczenia dostępu do drogi publicznej właścicielom sąsiednich działek czy powodować pozbawienie możliwości korzystania m.in. z wody, kanalizacji.

W punkcie II.2 decyzji dopuszczono przełożenie kolidującej z inwestycją infrastruktury technicznej. Kwestię natomiast szczegółowego urządzenia nieruchomości przesądzi projekt budowlany, który jak wskazano powyżej określi układ komunikacyjny – łącznie z podnoszonym w odwołaniu zarzutem konieczności utrzymania istniejącego ciągu komunikacyjnego na działce, i układ zieleni – w tym problem usunięcia drzew, na działce budowlanej. Należy bowiem zauważyć, że decyzja o warunkach zabudowy nie przesądza kwestii szczegółowego usytuowania planowanej inwestycji.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd zauważa, że miały one charakter wyłącznie procesowy. Skarżąca podniosła, iż nieprawidłowo ustalono strony w postępowaniu administracyjnym, a to z powodu nieprzeprowadzenia postępowania spadkowego po zmarłej Z. H.

Na wstępie Sądu zauważa, że skarżąca nie twierdzi, iż faktycznie istniała jakaś osoba, należąca do kręgu spadkobierców po Z. H., która nie brała udziału w postępowaniu, ani nie wskazuje jej z imienia i nazwiska. Jak wskazywano wielokrotnie w orzecznictwie NSA uprawnionym do zgłoszenia zarzutu nie brania udziału w postępowaniu administracyjnym bez swojej winy jest wyłącznie ta osoba, która domaga się uczestnictwa w nim. Z tych też przyczyn istnienie podstawy do wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., do której zmierza argumentacja analizowanego zarzutu, może skutecznie podnieść osoba, której ona bezpośrednio dotyczy. Sąd może ją zaś uwzględnić z urzędu tylko w przypadku wniesienia przez taki podmiot stosownego środka zaskarżenia – art. 145 § 1 pkt 1 lit. b (por. wyroki NSA: z dnia 26 stycznia 2009, II OSK 51/08, z dnia 21 października 2009, II OSK 1628/08, z dnia 18 listopada 2009, II OSK 1781/08, z dnia 10 lutego 2011, II OSK 177/10 czy z dnia 9 maja 2013, II OSK 9/12).

Uczestnik postępowania nieznany z miejsca pobytu – S. H. w toku postępowania administracyjnego był reprezentowany przez kuratora K. H. na podstawie – będącego przedmiotem sprostowania – prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z dnia 22 lipca 2011 r. sygn. akt [...] (k. 52 akt administracyjnych).

W postępowaniu sądowoadministracyjnym Sąd podjął – na wniosek skarżącej – bezskuteczną próbę doręczenia dla S. H. na wskazany przez nią adres w USA (k. 83-84 akt sprawy).

Na wniosek K. S. (k.88) z dnia 19 grudnia 2013 r., na rozprawie w dniu 12 lutego 2014 r. Sąd ustanowił dla S. H. kuratora w osobie jego brata K. H. celem reprezentowania jego praw w niniejszym postępowaniu.

Sąd oddalił wnioski skarżącej o uchylenie postanowienia o ustanowieniu kuratora z powodu braku możliwości pełnienia tej roli przez K. H. na rozprawie 8 maja 2014 r. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącej o konflikcie interesów S. i K. H. z tego powodu, iż według skarżącej byli oni uczestnikami postępowania o wymeldowanie S. H. – jako uniemożliwiającym pełnienie przez K. H. roli kuratora S. H. Zarzut ten jest gołosłowny. Dołączone do pisma skarżącej z 28.02.2014 r. postanowienie Sądu Rejonowego w [....] z dnia 22 lipca 2011 r. sygn. akt [...] jest postanowieniem o ustanowieniu kuratora dla S. H. w postępowaniu administracyjnym będącym przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie. Jest to postanowienie Sądu Rejonowego w [...] w brzmieniu sprzed sprostowania postanowieniem z dnia 24 lutego 2012 r. sygn. akt [...] (k.50 akt administracyjnych).

Zarzut E. J., iż z powodu stanu zdrowia K. H. roli kuratora pełnić nie może jest także bezzasadny. Skarżąca wskazując na problemy zdrowotne kuratora nie wykazała, że nie jest on w stanie samodzielnie formułować myśli czy też nie rozumie treści kierowanych do niego pism. Niezależnie od powyższego Sąd stwierdza, iż kwestia zasadności takiego wniosku E. J. co do osoby K. H., jako kuratora S. H. była przedmiotem kontroli Sądu Rejonowego w [...] i Sądu Okręgowego w [...] w postępowaniu o zmianę osoby kuratora dla nieobecnego S. H. Postanowieniem z dnia 2 lutego 2012 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w [...] oddalił jej wniosek w tym przedmiocie, a postanowieniem z 28 września 2012 r. sygn. akt [...]. Sąd Okręgowy w [...] oddalił jej apelację od opisanego postanowienia Sądu Rejonowego w [...] z 2 lutego 2012 r.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.