Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 212/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-11-25 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6540
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Instytutu Pamięci Narodowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par 1 pkt 1, art. 245 par 2 i art. 258 par 1 i par 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Dnia 25 listopada 2014 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: - Joanna Dziedzic-Bukowska po rozpoznaniu w 25 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku L. K. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi L. K. na decyzję Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] grudnia 2013 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia danych osobowych postanawia: - ustanowić adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócić się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 212/14, L. K. (dalej "skarżący") został zwolniony od kosztów sądowych w niniejszej sprawie.

W piśmie z dnia 1 października 2014 r., które wpłynęło do Sądu w dniu 3 października 2014 r., wnioskodawca zawarł kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem wnosząc o ustanowienia adwokata z urzędu.

Z nadesłanego w dniu 12 listopada 2014 r. formularza PPF wynika, że sytuacja materialna skarżącego nie uległa poprawie od czasu wydania postanowienia o zwolnieniu go z kosztów sądowych. Wnioskodawca w dalszym ciągu prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, a jedynym jego źródłem utrzymania jest renta rodzinna w wysokości 1307 zł. Skarżący oprócz ¼ udziału w gospodarstwie rolnym o powierzchni 1,833 ha, które nie przynosi zysków nie ma innych nieruchomości, nie posiada również wartościowych przedmiotów, nie dysponuje zasobami pieniężnymi.

Rozpoznając wniosek o przyznanie prawa pomocy należało zważyć, co następuje:

Stosownie do treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, natomiast dla uzyskania prawa pomocy w zakresie częściowym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., koniecznym jest wykazanie przez wnioskodawcę, iż nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Skarżący wnioskiem z dnia 5 marca 2014 r. zwrócił się do Sądu o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sadowych w niniejszej sprawie. Uwzględniając powyższy wniosek postanowieniem z dnia 15 kwietnia 2014 r. przyznano skarżącemu prawo pomocy we wnioskowanym zakresie. W związku z tym, iż w dniu 3 października 2014 r. wnioskodawca złożył kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy, tym razem wnosząc o ustanowienie pełnomocnika z urzędu, przedmiotowy wniosek winien być rozpatrywany pod kątem spełnienia przesłanek wynikających z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Oceniając wynikający z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a. warunek zasadności przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym, w kontekście przedstawionych we wniosku okoliczności faktycznych, stwierdzić należy, że skarżący wykazał, iż nie posiada, jak również nie jest w stanie zgromadzić, oszczędności, które mogłyby zostać wykorzystane do poniesienia jakichkolwiek kosztów toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego. Należy mieć bowiem na uwadze, iż możliwości finansowe składającego wniosek są niezwykle ograniczone. Jedynym źródłem utrzymania skarżącego jest renta rodzinna w wysokości 1703 zł miesięcznie.

Ponieważ wnioskujący o przyznanie prawa pomocy nie posiada przedmiotów wartościowych, ani zgromadzonych oszczędności nie jest możliwe, by w ten sposób pozyskane być mogły środki potrzebne na prowadzenie sprawy przed sądem, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Tak rozumiane względy, nakazywały przyjąć, że składający wniosek nie ma możliwości samodzielnego wywiązania się z obowiązku poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 i art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.