Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 702/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Donata Starosta Sędziowie WSA Anna Jarosz (spr.) WSA Tomasz Grossmann Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Kujawa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi "X". na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] w przedmiocie utrzymania obiektów budowlanych oddala skargę


UZASADNIENIE

Postępowanie w sprawie zainicjowało skierowane do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla powiatu poznańskiego (zwanego dalej: PINB) pismo "X", reprezentowanego przez pełnomocnika – J. K., z dnia [...] stycznia 2013 r., zawierające żądanie wszczęcia i przeprowadzenia postępowania oraz dopuszczenia "X" do udziału w tym postępowaniu na prawach strony, w sprawie "prawidłowości utrzymania wszystkich obiektów budowlanych (protokoły kontroli okresowych, książki obiektów itp.) firmy "Y" S.A. w R. w aspekcie art. 60-65 Prawa budowlanego". W piśmie wskazano, iż dotyczy ono utrzymania obiektów budowlanych firmy "Y" S.A. w R. przy ul.[...], na działkach o nr ewid. [...], [...], [...], , [...], [...] i [...].

Postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie utrzymania obiektów budowlanych, zlokalizowanych na działkach o numerach ewid. [...], [...],[...], [...], [...], [...] i [...], położonych przy ul.[...] w R., gm. S. (zwane dalej: obiektami budowlanymi) oraz dopuścił "X" do udziału w powyższym postępowaniu.

W dniu 1 marca 2013 r. pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę na ww. nieruchomości, w wyniku której ustalono, iż na terenie tym zlokalizowane są następujące obiekty budowlane, wykonane na podstawie wskazanych decyzji o zatwierdzeniu projektów budowlanych i udzieleniu pozwoleniu na budowę oraz decyzji zamiennych:

1) budynek produkcyjno-magazynowy o profilu kosmetyczno-drogeryjnym z częścią socjalno-biurową, objęty:

a) decyzją (pozwolenie na budowę) z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]),

b) decyzją (zamienną) z dnia [...] października 2008 r. nr [...]),

c) decyzją (zamienną) z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]);

2) budynek magazynowy na gaz propan, objęty:

a) decyzją (pozwolenie na budowę) z dnia [...] sierpnia 2007 r. ([...]),

b) decyzją zmieniającą z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]); zrealizowany zamiast 4 zbiorników podziemnych na gaz propan (przewidzianych ww. decyzją z dnia [...] sierpnia 2007 r.), na podstawie ww. decyzji zmieniającej z dnia [...] marca 2009 r.;

3) budynek ze zbiornikami alkoholu, objęty:

a) decyzją (pozwolenie na budowę) z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]),

b) decyzją (zamienną) z dnia [...] października 2008 r. nr [...]),

c) decyzją (zamienną) z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]);

4) budynek portierni, objęty:

a) decyzją (pozwolenie na budowę) z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]),

b) decyzją (zamienną) z dnia [...] października 2008 r. nr [...]),

c) decyzją (zamienną) z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]);

5) budynek trafostacji, objęty:

a) decyzją (pozwolenie na budowę) z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]),

b) decyzją (zamienną) z dnia [...] października 2008 r. nr [...]),

c) decyzją (zamienną) z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]);

6) zbiornik ścieków technologicznych, objęty:

a) decyzją (pozwolenie na budowę) z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]),

b) decyzją (zamienną) z dnia [...] października 2008 r. nr [...]),

c) decyzją (zamienną) z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]);

7) zbiorniki bezodpływowe na ścieki, objęte:

a) decyzją (pozwolenie na budowę) z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]),

b) decyzją (zamienną) z dnia [...] października 2008 r. nr [...]),

c) decyzją (zamienną) z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]);

8) zbiornik izopentanu (gazu technologicznego), objęty decyzją (zamienną) z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]).

Ponadto PINB ustalił, iż zbiornik przeciwpożarowy wymieniony w sentencji decyzji z dnia [...] sierpnia 2007 r. ([...]), nie został wykonany – wykonano studnię głębinową zgodnie z decyzją zatwierdzająca projekt budowlany zamienny z dnia [...] stycznia 2009 r. ([...]). PINB wskazał, że wszystkie ww. obiekty budowlane użytkowane są w sposób zgodny z zatwierdzonymi projektami budowlanymi. Właściciel przedłożył książkę obiektu budowlanego wraz z protokołami kontroli okresowej (ostatnia z dnia [...] listopada 2012) na obiekt wymieniony w pkt. 1. Nie stwierdzono zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] PINB umorzył w całości - jako bezprzedmiotowe - postępowanie administracyjne w sprawie utrzymania obiektów budowlanych. Organ w uzasadnieniu rozstrzygnięcia opisał stan faktyczny w sprawie – w szczególności kwestie jego wszczęcia oraz kontroli z dnia [...] marca 2013 r. wskazując jakie decyzje są podstawą realizacji obiektów budowlanych oraz podnosząc, że w wyniku przeprowadzonej kontroli ustalono, że wszystkie ww. obiekty są użytkowane w sposób zgodny z zatwierdzonymi projektami budowlanymi. Kolejno organ wskazał, że dla ww. obiektów budowlanych prowadzone są książki obiektów budowlanych i do książek tych załączono protokoły kontroli okresowej, o których mowa w art. 62 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm., zwanej dalej: Prawem budowlanym). Zgodnie z tymi protokołami, sporządzonymi przez osobę posiadającą odpowiednie uprawnienia budowlane, obiekty objęte kontrolą okresową znajdują się w dobrym stanie technicznym. Organ skonstatował, że w takim stanie rzeczy uznano, że utrzymanie obiektów budowlanych nie narusza przepisów Prawa budowlanego i w konsekwencji postępowanie uznać należało za bezprzedmiotowe i na podstawie art. 105 KPA – umorzyć.

Odwołanie od tej decyzji wniosło "X", reprezentowane przez pełnomocnika – J. K., pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. Zarzucono brak wszystkich protokołów kontroli okresowej (poza tymi, o których mowa w art. 62 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego) oraz niezgodność obiektów: budynku magazynowego na gaz propan oraz zbiornika izopentanu z pozwoleniem na budowę z dnia 1 sierpnia 2007 r. (nr [...]), decyzjami o warunkach zabudowy oraz o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem skarżącego organ nie wymienił w decyzji i nie skontrolował poniższych obiektów: studnie głębinowe, stacja uzdatniania wody, separator koalescyncyjny, sieć wodociągowa, sieć kanalizacyjna, parkingi, place (składowe i in.), drogi wewnętrzne, zjazdy, przyłącza itp. Zarzucono także brak informacji o braku pasa zieleni itp.

Decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: WINB) utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając rozstrzygnięcie organ opisał stan faktyczny w sprawie i wskazał, iż przedmiotem postępowania było utrzymanie obiektów budowlanych należących do "Y" S.A. zgodnie z przedmiotem żądania "X". Organ podkreślił istotę tego postępowania przywołując regulację rozdziału 6. Prawa budowlanego, w szczególności art. 61 ust. 1, art. 5 ust. 2, art. 5 ust. 1 pkt 1-7, art. 62 ust. 1 oraz art. 66 ust. 1. Na tle powyższego organ wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 1 marca 2013 r. oraz materiału dowodowego zgromadzonego przez organ I instancji ustalono, iż dla wszystkich obiektów budowlanych, usytuowanych na przedmiotowej nieruchomości, prowadzone są książki obiektu budowlanego, załączone są do nich również protokoły kontroli okresowych, o których mowa w art. 62 ust. 1 Prawa budowlanego, sporządzone zostały przez osoby posiadające stosowne uprawnienia. Wynika z nich, iż obiekty objęte kontrolą okresową są w dobrym stanie technicznym i użytkowane są w sposób zgodny z zatwierdzonymi projektami budowlanymi (projekt budowlany, zatwierdzony decyzją Starosty Poznańskiego z dnia [...] sierpnia 2007 r., [...], zmienionej następnie decyzją tegoż organu z dnia [...] października 2008 r., [...], decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r., [...] oraz decyzją z dnia [...] marca 2009 r., [...]-, zatwierdzającymi odpowiednio kolejne projekty budowlane zamienne oraz aneks do projektu budynku magazynowego na gaz propan) oraz zgodnie z ich przeznaczeniem. W konsekwencji brak jest podstaw do nakładania przez organy nadzoru budowlanego jakichkolwiek obowiązków w drodze decyzji z art. 62 ust. 3 lub z art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Zastosowania nie znajdują również art. 67 i 68 tej ustawy. Zdaniem organu nie doszło również do samowolnej zmiany sposobu użytkowania, która dawałaby podstawy do zastosowania art. 71 a Prawa budowlanego.

Organ wskazał ponadto, iż poza zakresem postępowania znajdują się zarzuty dotyczące legalności budowy obiektów, które mogą być przedmiotem odrębnego postępowania przed organem I instancji. W zakresie pozostałych zarzutów organ podniósł, iż pozostają one bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia.

Organ stwierdził zatem brak podstaw do wydania przez organy nadzoru budowlanego rozstrzygnięcia o jakichkolwiek uprawnieniach lub obowiązkach właściciela lub zarządcy, skoro nie stwierdzono naruszenia przepisów prawa budowlanego, dotyczących przedmiotowej sprawy, w zakresie objętym niniejszym postępowaniem oraz w zakresie, w jakim kontrola ich przestrzegania należy do zadań i kompetencji organów nadzoru budowlanego, uregulowanych w Prawie budowlanym.

W skardze na powyższą decyzję pełnomocnik strony skarżącej stwierdził następujące naruszenia prawa: art. 105 § 1, art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2, art. 7 - 9, 77, 80 oraz art. 107 § 3 KPA , a także art. 64 ust. 3, art. 64 ust. 1 i art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego. Naruszeń tych upatrywał w tym, że: postępowanie nie stało się bezprzedmiotowe, albowiem sprawa nie została do końca i właściwie załatwiona; decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres spraw ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie; nie został ustalony prawidłowo stan faktyczny; nie ustalono stanu technicznego pozostałych obiektów wymienionych w odwołaniu z dnia 23 kwietnia 2013 r., uzasadnienie decyzji pierwszo instancyjnej jest niepełne, co skutkuje brakiem możliwości kontroli instancyjnej i sądowej; organ nie ustalił, czy oprócz protokółów z kontroli 5 letniej do książki obiektu budowlanego (KGB) dołączone zostały inne dokumenty wymagane przepisami prawa; organy nie ustaliły czy obiekty wskazane w odwołaniu posiadają KOB, a jeśli nie, to dlaczego; w kontekście art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego organ uchyla się od obowiązków nakazanych prawem. Nadto zarzucono brak odniesienia się do zarzutów odwołania, jak również podniesiono brak zbadania dlaczego książki obiektu budowlanego nie są prowadzone dla wszystkich obiektów firmy "Y" S.A. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej organy winny zająć się kwestią legalności budowy obiektów.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi w trybie autokontroli. Odnosząc się do zarzutów skargi WINB wskazał, że w zaskarżonej decyzji organ nie twierdził, iż organy nadzoru budowlanego nie są właściwe w sprawie zarzutów dotyczących legalności budowy obiektów. Organ podniósł natomiast, że postępowanie dotyczyło wyłącznie kwestii utrzymania obiektów (rozdział 6 Prawa budowlanego), a nie kwestii legalności budowy, która nie należała do zakresu prowadzonego postępowania. Kwestie dotyczące legalności budowy mogą być przedmiotem odrębnego postępowania przed organem nadzoru budowlanego I instancji. Jednocześnie organ wskazał, iż nie znalazł podstaw do zastosowania art. 66 § 1 KPA, albowiem przepis ten dotyczy sytuacji, w której wniesione podanie dotyczy "kilku spraw podlegających załatwieniu przez różne organy", co nie miało miejsca w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U Nr 153, poz. 1269 ze zmianami). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności decyzji administracyjnej. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej: PPSA) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 PPSA) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 PPSA).

Skarga nie jest zasadna gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazać należy, iż w myśl art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, zwanej dalej - Kpa), gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 695/12 (LEX nr 1234365) sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa w rozumieniu art. 105 Kpa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej, w formie decyzji administracyjnej, ingerencji organu administracyjnego. Wówczas jakiekolwiek rozstrzygnięcie merytoryczne sprawy staje się prawnie niedopuszczalne (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I OSK 967/05, LEX nr 201507). Bezprzedmiotowym może być zatem m.in. postępowanie z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2006 r., sygn. akt II SA 428/01, LEX nr 137801). W konsekwencji, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia, postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, iż brak jest w tej sprawie przedmiotu postępowania, który naruszałby obowiązujące w rozpatrywanym w sprawie zakresie przepisy Prawa budowlanego. Kontrola sądowa zaskarżonej decyzji, przeprowadzona nie tylko w odniesieniu do zarzutów skargi, ale i w zakresie wynikającym z przepisu art. 134 § 1 PPSA i sprawowana pod kątem legalności nie wykazała by badany akt jak i akt go poprzedzający wydane zostały z takim naruszeniem prawa czy to materialnego, czy procesowego, które miałoby wpływ na wynik sprawy administracyjnej tj. w stopniu kwalifikującym je do usunięcia z obrotu prawnego (art. 145 § 1 pkt 1-3 Ppsa).

Stosownie do treści art. 61 Prawa budowlanego właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1) oraz zapewnić dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu w razie wystąpienia czynników zewnętrznych oddziaływujących na obiekt, związanych z działaniem człowieka lub sił natury, takich jak wyładowania atmosferyczne, wstrząsy sejsmiczne, silne wiatry, intensywne opady atmosferyczne, osuwiska ziemi, zjawiska lodowe na rzekach i morzach oraz jeziorach i zbiornikach wodnych, pożary lub powodzie, w wyniku których następuje uszkodzenie obiektu budowlanego lub bezpośrednie zagrożenie takim uszkodzeniem, mogące spowodować zagrożenie życie lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub środowiska (pkt 2).

Z kolei przepis art. 66 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy Prawo budowlane stanowi, że w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska (pkt 1), albo jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku (pkt 2), albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym (pkt 3), albo powoduje swym wyglądem oszpecenie otoczenia (pkt 4), właściwy organ nakazuje, w drodze decyzji usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku.

Taka konstrukcja przytoczonych wyżej norm prawnych wskazuje, że decyzje podejmowane na ich podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że wystąpienie choćby jednej przesłanki wymienionej w art. 66 ust. 1 tej ustawy obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości. W literaturze przedmiotu i orzecznictwie przyjmuje się, że dla zastosowania trybu określonego art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego nie ma znaczenia ani odpowiedzialność za taki stan obiektu, ani też nieuregulowane postępowanie własnościowe, gdyż samo stwierdzenie zagrożenia, o którym mowa w tym przepisie stanowi podstawę do wydania przez organ nakazu usunięcia tych nieprawidłowości (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 października 2006 r., II OSK 1163, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 września 2008 r., II OSK 1102/07, orzeczenia.nsa.gov.pl, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 20 marca 2013 r., II SA/Rz 1204/12, LEX nr 1328233). Decyzja ta, zgodnie z treścią art. 66 w zw. z art. 61 ustawy Prawo budowlane, powinna zostać skierowana do właściciela bądź zarządcy obiektu, o którego statusie w tym zakresie decyduje zakres wykonywanych obowiązków (tak: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 15 lutego 2011 r., II SA/Rz 296/10, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 10 sierpnia 2011 r., II SA/Rz 433/11, orzeczenia.nsa.gov.pl). Realizacji obowiązków określonych w art. 61 Prawa budowlanego służą instytucje okresowych kontroli, których zakres i częstotliwość uregulowane zostały w art. 62 ust. 1 Prawa budowlanego.

Na tle powyższego należy stwierdzić, co następuje.

Z akt sprawy wynika, iż obiekty budowlane będące przedmiotem niniejszego postępowania poddawane były kontrolom okresowym, o których mowa w art. 61 ust. 1 Prawa budowlanego. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że pozwolenie na użytkowanie – decyzja PINB nr [...] – zostało wydane w dniu [...] marca 2009 r., a zatem, wbrew zarzutom odwołania, nie można jeszcze wymagać od ich właściciela przeprowadzenia na dzień wydania decyzji organu I instancji, czy nawet II instancji, przeprowadzenia kontroli wymaganych w odstępach czasu 5-letnich, albowiem okres ten upłynie dopiero w marcu 2014 r. Tymczasem dla wszystkich obiektów budowlanych prowadzone są książki obiektu budowlanego, o których mowa w art. 64 Prawa budowlanego. Do książek tych załączone zostały protokoły z kontroli okresowych, w szczególności ostatni z dnia 27 listopada 2012 r. Z akt sprawy wynika również, że ww. kontrole okresowe, jak również przeprowadzone w dniach 4 grudnia 2012 r. oraz 1 marca 2013 r. z urzędu przez PINB kontrole tych obiektów wskazują, iż kontrolowane obiekty są w dobrym stanie technicznym, są użytkowane w sposób zgodny z ich przeznaczeniem oraz zatwierdzonymi projektami budowlanymi. Nie stwierdzono zagrożenia życia i zdrowia ludzi, ani bezpieczeństwa mienia, ani środowiska. Wreszcie obiektu nie powodują swym wyglądem oszpecenia otoczenia. Należy w tym miejscu wskazać, iż Sąd podziela ustalenia organów w zakresie decyzji o zatwierdzeniu projektów budowlanych i udzieleniu pozwolenia na budowę, w oparciu o które zostały wybudowane, będące przedmiotem niniejszego postępowania, obiekty budowlane: decyzja z dnia [...] sierpnia 2007 r. nr [...]), decyzja z dnia [...] października 2008 r. nr [...]), decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...]; decyzja z dnia [...] marca 2009 r. nr [...]) oraz decyzja z dnia [...] stycznia 2009 r. ([...]). Wymienione decyzje dotyczyły następujących obiektów: budynek produkcyjno-magazynowy o profilu kosmetyczno-drogeryjnym z częścią socjalno-biurową, budynek magazynowy na gaz propan, budynek ze zbiornikami alkoholu, budynek portierni, budynek trafostacji, zbiornik ścieków technologicznych, zbiorniki bezodpływowe na ścieki, zbiornik izopentanu (gazu technologicznego) oraz studnia głębinowa. Kwestie zgodności wybudowanych obiektów z decyzją o warunkach zabudowy, decyzją środowiskową i pozwoleniem na budowę wymyka się ramom niniejszego postępowania, jak i kontrolowanego postępowania administracyjnego. Należy bowiem zgodzić się z organem, iż postępowanie będące przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie, dotyczyło – zgodnie zresztą z żądaniem strony skarżącej – wyłącznie kwestii utrzymania obiektów budowlanych, objętej regulacją rozdziału 6 Prawa budowlanego dotyczącej utrzymania obiektów budowlanych w należytym stanie technicznym.

Postępowanie zostało wszczęte z urzędu przez PINB, na skutek wniosku strony skarżącej. Nie ulega wątpliwości, iż strona skarżąca domagała się wszczęcia postępowania właśnie i wyłącznie w tym zakresie. Postępowanie w sprawie legalności obiektów budowlanych mogłoby być przedmiotem postępowania prowadzonego przez organy Nadzoru Budowlanego, jednakże w odrębny postępowaniu. W tym miejscu przytoczyć należy fragment uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 14 lipca 2011 r. (sygn. akt II SA/Bk 113/11, LEX nr 1027707), w którym Sąd ten wskazał: "w sytuacji realizacji obiektu budowlanego w oparciu o pozwolenie na budowę, jednakże z istotnymi odstępstwami od tego pozwolenia, niedopuszczalne jest orzekanie, w oparciu o art. 66 ust. 1 ustawy, o usunięciu stwierdzonych nieprawidłowości. Istotne odstępstwa od pozwolenia na budowę wymagają bowiem przeprowadzenia przez organy nadzoru budowlanego postępowania przewidzianego w art. 51 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 51 ust. 7 ustawy - Prawo budowlane. Powyższe stanowisko zostało wyrażone w wyroku WSA w Szczecinie z dnia 10 stycznia 2008 r., II SA/Sz 913/07, Lex 466897 a następnie zaaprobowane w wyroku NSA z dnia 3 kwietnia 2009 r. (II OSK 427/08, Lex 555778). Zdaniem tego ostatniego Sądu nie powinno budzić wątpliwości, że "przepis art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy dotyczy takich stanów faktycznych, kiedy to obiekt budowlany ze względu na jego niewłaściwe użytkowanie został doprowadzony do takiego stanu, iż znalazł się w nieodpowiednim stanie technicznym, który wymaga wydania przez organ nadzoru budowlanego stosownego nakazu usuwającego stwierdzone nieprawidłowości. W przepisie tym, zatem chodzi o skutki wynikające z użytkowania obiektu".

Niezasadne są również zarzuty odwołania o nieskontrolowaniu wszystkich obiektów. Organy, zwłaszcza organ II instancji podkreślił, iż podstawą wydania decyzji był całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności, co wynika z akt administracyjnych, w skład tego materiału wchodziły protokoły kontroli przeprowadzonej przez PINB z urzędu w dniach [...] grudnia 2012 r. oraz [...] marca 2013 r. jak również protokoły kontroli okresowych obiektów budowlanych, książki obiektów budowlanych oraz decyzję administracyjne dotyczące tych obiektów. Przykładowo więc można wskazać, iż studnie głębinowe zrealizowane zostały na podstawie decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. ([...]) wydanej przez Starostę Poznańskiego, a dla separatora koalescyncyjnego prowadzona jest książka eksploatacji separatora i wykonywane są kontrole odbioru opadów i układu separującego (protokół kontroli z dnia [...] grudnia 2012 r.). Na marginesie należy zauważyć, iż strona skarżąca oczekuje od organu niezwykle wysokiego poziomu szczegółowości decyzji, sama zaś poprzestaje na postawieniu bliżej niesprecyzowanych zarzutów odwołania i powołaniu się na art. 128 KPA.

W tym miejscu wskazać należy, iż Sąd nie podzielił zarzutów skargi w zakresie naruszenia przepisów KPA: art. 138 § 1 pkt 1, art. 138 § 2, art. 7 - 9, 77, 80 oraz art. 107 § 3 tej ustawy w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu organy w toku postępowania nie naruszyły zasad określonych w art. 7-9 KPA. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów postępowania w zakresie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, ani jego finalnej oceny. Zdaniem Sądu organ II instancji nie naruszył także art. 138 KPA, albowiem wydal prawidłowe w okolicznościach sprawy, rozstrzygnięcie. Skoro bowiem organ prowadzący postępowanie nie stwierdził zagrożeń określonych w art. 66 ust. 1 pkt 1-4 ustawy Prawo budowlane, a jedynie stwierdzenie takich uchybień daje podstawę do wydania stosownej decyzji - zasadnie zatem wydał decyzję umarzającą postępowanie, na podstawie art. 105 § 1 KPA. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. (sygn. akt II SA/Rz 1204/12, LEX nr 1328233) "Stwierdzenie w toku postępowania prowadzonego w oparciu o uregulowanie zawarte w art. 66 ust. 1 p.b., braku przesłanek określonych tym przepisem, może skutkować jedynie umorzeniem wszczętego już postępowania jako bezprzedmiotowego."

Wobec ogólności zarzutu odnośnie naruszenia przez organ art. 81 ust. 1 pkt 1 lit b zarzut ten wymyka się kontroli Sądu.

Z opisanych wyżej przyczyn zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.