Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 277/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21 § 3, art. 75 § 3, art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 124, art. 187 § 1, art. 197 § 1, art. 212, art. 240 § 1 pkt 7
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dominik Mączyński Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Protokolant: st. sekr. sąd. Joanna Świdłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2015 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. Oddział w [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2010 oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Burmistrz M. odmówił W. Sp. z o.o. – [...] w S. (dalej zwanej spółką lub skarżącą) stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 rok.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ podatkowy I instancji wskazał, że skarżąca pismem z dnia [...] grudnia 2012 r. zwróciła się z wnioskiem o stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2007 – 2012, do wniosku dołączono przy tym skorygowane deklaracje na podatek od nieruchomości. W uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty wyjaśniono, ze wartość budowli wykazana za 2010 r. została zawyżona o wartość urządzeń zlokalizowanych w stacjach redukcyjno-pomiarowych. Burmistrz M. zwrócił przy tym uwagę, że spółka stoi na stanowisku, iż urządzenia zlokalizowane w kontenerowych stacjach redukcyjno-pomiarowych nie powstają w procesie budowlanym, ani też nie są trwale związane z fundamentami w związku z czym nie stanowią one obiektów budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego. Organ I instancji wskazał przy tym, że w jego ocenie pojęcie budowli, co do zasady obejmować powinno całość techniczno-użytkową, a zatem także wartość urządzeń, które determinują gospodarczą użyteczność budowli. W ocenie organu I instancji okoliczność, że urządzenia zlokalizowane w stacjach redukcyjno-pomiarowych nie są trwale związane z fundamentami, nie przesądza o tym, iż nie będą one stanowiły obiektów budowlanych. Burmistrz M. zaznaczył przy tym, że na skutek wszczętego z urzędu postępowania w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w stosunku do skarżącej wydana została decyzja z dnia [...] lutego 2013 r., w której określono wysokość zobowiązania podatkowego nie uwzględniając jakichkolwiek zmian w sposobie opodatkowania stacji redukcyjno-pomiarowych. Mając powyższe na uwadze organ podatkowy I instancji stwierdził, że w sprawie nie doszło do powstania nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r.

Nie zgadzając się z wymienioną na wstępie decyzją skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o orzeczenie co do istoty sprawy w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości zgodnie z wnioskiem spółki.

Decyzji Burmistrza M. zarzucono naruszenie:

1) prawa materialnego, tj.:

– art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi;

– art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane – przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne mimo braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną a tym bardziej siecią gazową.

2) prawa procesowego, tj.:

– art. 120 Ordynacji podatkowej – poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego;

– art. 121 Ordynacji podatkowej – poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w niniejszej sprawie, oraz działanie oparte o zasadę "in dubio pro fisco";

– art. 122 Ordynacji podatkowej – poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ organ nie uwzględnił w ogóle argumentów prezentowanych przez spółkę;

– art. 124 Ordynacji podatkowej – poprzez niewykazanie spółce istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie;

– art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie wskutek braku powołania biegłego;

– art. 210 § 1 pkt 6 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej – poprzez niewyczerpujące wskazanie w decyzji uzasadnienia faktycznego oraz prawnego.

Po rozpoznaniu odwołania skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] uchyliło w całości decyzję organu I instancji oraz odmówiło skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu swojej decyzji SKO w P. wyjaśniło, że definicję budowli zawiera art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym to – budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przy czym stosownie do postanowień art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych, elektrowni jądrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Wyjaśniono przy tym, że w art. 3 pkt 3a ustawy Prawo budowlane zawarto definicję obiektu liniowego, zgodnie z którą obiektem liniowym jest obiekt budowlany, którego charakterystycznym parametrem jest długość, w szczególności droga wraz ze zjazdami, linia kolejowa, wodociąg, kanał, gazociąg, ciepłociąg, rurociąg, linia i trakcja elektroenergetyczna, linia kablowa nadziemna i umieszczona bezpośrednio w ziemi, podziemna, wał przeciwpowodziowy oraz kanalizacja kablowa, przy czym kable w niej zainstalowane nie stanowią obiektu budowlanego lub jego części ani urządzenia budowlanego.

Odnosząc przytoczone regulacje do niniejszej sprawy Kolegium wskazało, że w jego ocenie stacje redukcyjno-pomiarowe należą do budowli a przesądza o tym fakt, że urządzenia te stanowią całość techniczno-użytkową, która zapewnia możliwość korzystania z sieci gazowej zgodnie z jej przeznaczeniem. Wskazano przy tym, że nieistotna dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje eksponowana przez spółkę okoliczność wyróżnienia fundamentów i obudowy urządzeń jako odrębnych przedmiotów opodatkowania, czy też podział na część budowlaną i niebudowlaną. Wyjaśniono przy tym, że podział na część budowlaną i niebudowlaną nie znajduje prawnego uzasadnienia albowiem ustawodawca nie rozróżnia części budowlanych i niebudowlanych sieci gazowej lecz traktuje sieć gazowniczą jako całość. Innymi słowy w ocenie organu II instancji wskazane przez skarżącą urządzenia techniczne (stacje redukcyjno-pomiarowe), niezależnie od ich usytuowania, stanowią elementy składowe sieci gazowej podlegającej jako budowla opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, stosownie do postanowień art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Kolegium za chybione uznało podnoszone w odwołaniu zarzuty nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, stwierdzono przy tym, że spór pomiędzy organem podatkowym o spółką dotyczy w istocie nie stanu faktycznego lecz jego prawnej kwalifikacji. Wyjaśniono przy tym, że związek urządzeń redukcyjno-pomiarowych z gazociągiem nie wymagał dowodzenia, gdyż został on wywiedziony w drodze logicznego rozumowania opartego na notoryjnych faktach.

Końcowo organ II instancji wyjaśnił, że odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie, jednak wymieniona na wstępie decyzja organu I instancji nie mogła zostać utrzymana w mocy bowiem opierała się ona na decyzji Burmistrza M. z dnia [...] lutego 2014 r. o nr [...], którą to określono skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł. Wyjaśniono przy tym, że decyzja ta na skutek odwołania skarżącej została przez SKO w P. uchylona a wysokość zobowiązania skarżącej w podatku od nieruchomości za 2010 r. określono na kwotę [...] zł.

Wyżej wymieniona ostateczna decyzja podatkowa Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] listopada 2014 r. stanowi przedmiot skargi spółki kierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. W skardze skarżąca, reprezentowana przez pełnomocników wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji. Spółka wniosła przy tym również o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji SKO w P. zarzucono naruszenie:

1) przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 2 ust. 1 pkt 3 i art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – przez ich niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, iż urządzenia techniczne stanowią budowle podlegające opodatkowaniu, mimo że nie są one w ogóle obiektami budowlanymi ani urządzeniami budowlanymi;

– art. 3 pkt 1 lit. b) i art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane – przez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że obiektami budowlanymi są urządzenia techniczne niezależnie od części budowlanych tych urządzeń i w konsekwencji pominięcie braku związku technicznego pomiędzy urządzeniami technicznymi a ich częścią budowlaną;

– art. 1a ust. 1 pkt 2 oraz art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a) Prawa budowlanego – poprzez przyjęcie za podstawę opodatkowania wartości urządzeń technicznych zlokalizowanych wewnątrz budynków, podczas gdy stanowią one przedmiot opodatkowania łącznie z budynkiem, co oznacza, że podstawą opodatkowania powinna być powierzchnia użytkowa tego budynku oraz art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a i art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego – poprzez uznanie, iż stacja redukcyjno-pomiarowa spełnia definicję budowli bez wcześniejszego rozstrzygnięcia, czy stacja spełnia definicję budynku.

2) prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

– art. 120 Ordynacji podatkowej – poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego;

– art. 121 Ordynacji podatkowej – poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie;

– art. 122 Ordynacji podatkowej – poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ organ nie zbadał, czy stacje redukcyjno-pomiarowe spełniają cechy budynku;

– art. 124 Ordynacji podatkowej – poprzez niewykazanie spółce istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie;

– art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej – poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie wskutek braku powołania biegłego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przystępując do kontroli legalności objętej skargą decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. odmawiającej skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r., w kontekście podniesionych w skardze zarzutów należy na wstępie wyjaśnić relacje zachodzące pomiędzy postępowaniem w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty a postępowaniem w przedmiocie określenia wysokością zobowiązania podatkowego.

Odnośnie poruszonego zagadnienia należy wskazać, że stanowiło ono przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale składu 7 sędziów tego Sądu z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13 [dostępnej pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl] wskazał, że w przypadku zakwestionowania prawidłowości skorygowanej deklaracji podatkowej złożonej wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty, zgodnie z art. 75 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), organ podatkowy nie ma obowiązku przed rozpatrzeniem tego wniosku wszczynać w każdej sprawie postępowania celem określenia wysokości zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 3 wymienionej ustawy. Co przy tym istotne w realiach niniejszej sprawy, postępowanie wszczęte i prowadzone w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty nie może w jego trakcie przekształcić się w postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, tak samo, jak postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego nie może zmienić się w postępowanie w przedmiocie nadpłaty. Ponadto, o ile nawet przedmiotem rozpatrzenia w postępowaniu o stwierdzenie nadpłaty i w postępowaniu określającym wysokość zobowiązania podatkowego jest podatkowo znaczący stan faktyczny czynności opodatkowanej lub okresu podatkowego, o tyle przedmiot rozstrzygnięć tych postępowań jest niewątpliwie odmienny. Co przy tym szczególnie istotne w realiach niniejszej sprawy, w sytuacji gdy wnioskodawca na poparcie żądania o nadpłatę wraz z wnioskiem o jej stwierdzenie składa zeznanie podatkowe, w którym koryguje całość albo znaczną część samoobliczenia podatku, z którego wywodzi swoje żądanie, wówczas organ podatkowy powinien z urzędu wszcząć postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Zmiana i przedstawienie na nowo w całości albo w znacznej części samoobliczenia podatku wymaga bowiem jego kompleksowej kontroli, z czym wiąże się zbadanie, przeanalizowanie i weryfikacja okresu podatkowego, którego dotyczy, tym bardziej, że skutkiem tych działań może być wydanie rozstrzygnięcia określającego wysokość zaległości podatkowej z tytułu niewykonania należnego zobowiązania podatkowego, które nie może zostać podjęte w postępowaniu, w którym wnioskodawca dochodzi wyłącznie stwierdzenia nadpłaty. Podkreślenia w niniejszej sprawie wymaga ten fragment rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie stwierdza się, że rozstrzygnięcie dotyczące zobowiązania podatkowego powinno zostać uwzględnione w następczej w stosunku do niego decyzji w przedmiocie nadpłaty, ponieważ dotyczą one tego samego okresu podatkowego.

Odnosząc powyższe rozważania do realiów niniejszej sprawy należy wyjaśnić, że organ podatkowy I instancji na skutek złożenia przez skarżącą wniosku o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. wszczął z urzędu postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] postępowanie podatkowe w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego za wskazany powyżej okres. W toku tego postępowania uznano za niezasadną argumentację skarżącej uzasadniającą złożenie przez spółkę deklaracji korygującej w odniesieniu do podatku od nieruchomości za 2010 r. Na skutek przeprowadzonego postępowania Burmistrz M. decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. na kwotę [...] zł. Na skutek odwołania spółki od omawianej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. decyzją z dnia [...] września 2014 r. nr [...] uchyliło decyzję organu I instancji określając skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego na kwotę [...] zł. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu swoim wyrokiem z dnia 09 kwietnia 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 160/15 [dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl] oddalił skargę spółki na decyzję SKO w P. z dnia [...] września 2014 r. orzekającą o wysokości zobowiązania podatkowego spółki w podatku od nieruchomości za 2010 r.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zasadnie organ podatkowy I instancji wydając w dniu [...] marca 2013 r. decyzje o nr [...] w przedmiocie wniosku skarżącej o stwierdzenie nadpłaty, uwzględnił w niej wynikającą z decyzji tego organu z dnia [...] lutego 2013 r. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. Analogicznie postąpiło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P., bowiem objęta skargą decyzja tego organu z dnia [...] listopada 2014 r. o nr [...], została wydana z uwzględnieniem wynikającej z decyzji tego organu z dnia [...] września 2014 r. wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej w podatku od nieruchomości za 2010 r. W kontekście powyższego sposobu procedowania organów podatkowych w niniejszej sprawie należy wskazać, że stosownie do postanowień art. 212 zdanie pierwsze O.p. – organ podatkowy, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia. Przytoczony przepis prawa obligował zatem organy podatkowe do uwzględnienia w decyzjach w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty, wydanych uprzednio rozstrzygnięć w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. Bez uprzedniego wyeliminowana z obrotu prawnego decyzji w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego organy podatkowe nie były uprawnione do wydania rozstrzygnięć, innych niż te, które zapadły w niniejszej sprawie.

Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że nie są zasadne podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania podatkowego oraz przepisów prawa materialnego.

Na uwzględnienie nie zasługuje zarzut dotyczący naruszenia art. 120 oraz art. 121 O.p. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego oraz poprzez naruszenie zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych poprzez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej.

Odnosząc się do powyżej wskazanego zarzutu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 120 O.p. organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Natomiast na podstawie art. 121 § 1 O.p. postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. W ocenie Sądu, przepisy te w toku postępowania podatkowego nie zostały naruszone. Organ pierwszej instancji, wydając decyzję w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości był związany swoją decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego. Wobec powyższego zasadnie Burmistrz M. odmówił skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. Jak wyjaśniono już powyżej organ I instancji, w świetle postanowień art. 212 zdanie pierwsze O.p. nie był uprawniony do podjęcia odmiennego rozstrzygnięcia w przedmiocie nadpłaty. W świetle powyższego nie sposób postawić organowi I instancji zarzutu działania w sposób naruszający art. 120 O.p. Analogiczne wnioski odnieść należy do decyzji organu odwoławczego w osobie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., które wydając objętą skargą decyzję było związane swoim rozstrzygnięciem z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. Zaznaczyć ponadto należy, że wadliwości decyzji SKO w P. określającej zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. nie stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w swoim wyroku z dnia 09 kwietnia 2015 r. o sygn. akt I SA/Po 160/15. Ewentualna wadliwość decyzji, na której oparto inne rozstrzygnięcie organu podatkowego dawałoby podstawę do wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 7 O.p.

Nie znajduje również uzasadnienia podniesiony w skardze zarzut dotyczący naruszenia art. 122 O.p. poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ponieważ organ nie zbadał, czy stacje redukcyjno-pomiarowe spełniają cechy budynku. Na mocy art. 122 O.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W świetle ustalonych w sprawie okoliczności faktycznych, a zwłaszcza wobec określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w ostatecznej decyzji podatkowej, organ nie był zobowiązany do podjęcia działań zmierzających do zbadania, czy stacje redukcyjno-pomiarowe spełniają cechy budynku. Ustalenia tego rodzaju poczynione zostały w odrębnym postępowaniu podatkowym. Ustalenia odmienne od ustaleń wynikających z decyzji kończącej tamto postępowanie wymagałoby, zgodnie z art. 212 zdanie pierwsze O.p., w pierwszej kolejności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego, a do tego nie doszło do momentu wydania wyroku przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w niniejszym postępowaniu. W tej sytuacji, wobec związania organu rozstrzygającego w sprawie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r., decyzją tego organu w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w tym podatku, za ten okres, czynienie ustaleń faktycznych w zakresie, w jakim organ jest związany inną decyzją nie jest zasadne.

Nie jest zasadny także zarzut dotyczący naruszenia art. 124 O.p. poprzez niewykazanie spółce istnienia powiązań o charakterze technicznym pomiędzy elementami budowlanymi i niebudowlanymi spornych obiektów, a tym samym niewyjaśnienie zasadności podjętego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Na podstawie art. 124 O.p. organy podatkowe powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez stosowania środków przymusu. Odnosząc się do tego zarzutu powtórzyć po raz kolejny należy, że organ wydając decyzję w przedmiocie nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r., związany był ustaleniami wynikającymi z decyzji określającej zobowiązanie podatkowe. Tym samym organ nie był zobowiązany do ponownego badania okoliczności ustalonych w innym postępowaniu zakończonym wydaniem ostatecznej decyzji podatkowej. Z tych samych powodów nie jest zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 197 § 1 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez niewyczerpujące zgromadzenie materiału dowodowego w sprawie wskutek braku powołania biegłego.

Ponadto podkreślenia wymaga, że organ nie naruszył przepisów prawa materialnego, w szczególności w zakresie wskazanym w skardze, ponieważ nie stanowiły one podstawy prawnej ani decyzji organu pierwszej instancji, ani decyzji organu odwoławczego. Wobec określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. ostateczną decyzja podatkową Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] września 2014 r. nr [...], kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzja z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] – w przedmiocie nadpłaty ma w istocie charakter proceduralny, a podstawą jej wydana jest art. 212 zdanie pierwsze O.p. Organ był w tej sytuacji zobowiązany do wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty ze względu na uprzednie określenie wysokości zobowiązania podatkowego skarżącej. Podstawą prawną rozstrzygnięcia były zatem wyłącznie przepisy O.p. dotyczące stwierdzenia nadpłaty oraz przepis proceduralny art. 212 zdanie pierwsze tej ustawy.

Na marginesie, odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że przepisy prawa materialnego, w tym powołane w skardze przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych znalazłyby w sprawie zastosowanie, gdyby organ rozpoznał wniosek skarżącej spółki o stwierdzenie nadpłaty bez wcześniejszego określenia zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2010 r. W tym przypadku, przy braku decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, kompleksowe postępowanie dowodowe, mające na celu wyjaśnienie wszelkich okoliczności faktycznych sprawy, winno być przeprowadzone w toku postępowania w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty. Sytuacja taka nie zachodzi jednak, gdy organ wcześniej określi w decyzji wymiarowej wysokość zobowiązania podatkowego. Zgodnie z art. 212 zdanie pierwsze O.p., decyzja ta wiąże organ od chwili jej doręczenia we wszystkich innych postępowaniach, w tym w postępowaniu dotyczącym nadpłaty w tym samym podatku, za ten sam okres, wobec tego samego podatnika.

Podsumowując rozważania w powyższym zakresie należy stwierdzić, że objęta skargą decyzja SKO w P. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] odmawiająca skarżącej stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za 2010 r. nie narusza przepisów postępowania podatkowego i przepisów prawa materialnego, w szczególności w zakresie wskazanym w skardze.

Mając powyższe na uwadze skargę należało oddalić, stosownie do postanowień art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).