Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 51/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-03-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.134 par.1, art.135, art.153, art.176
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.128, art.247 par.1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz (spr.) Sędzia NSA Marzenna Zielińska Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka Protokolant Małgorzata Sieczkowska po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Przedsiębiorstwa [...] P.Spółki z o.o. w Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 marca 2012 r. sygn. akt I SA/Go 26/12 w sprawie ze skargi Przedsiębiorstwa [...] P. Spółki z o.o. w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia 29 [...] 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Przedsiębiorstwa [...] P. Spółki z o.o. w Ż. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. kwotę [...] (...) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia

7 marca 2012 r., oddalił skargę P. sp. z o.o. w Ż. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia 29

[...] 2011 r. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie

podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od [...] 2009 r. do [...] 2010 r.

Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę

rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia.

Decyzją z dnia 29 [...] 2010 r., Naczelnik Urzędu Celnego w Z. określił skarżącej spółce zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za

kolejne miesiące od [...] 2009 r. do [...] 2010 r. z tytułu obrotu olejami

smarowymi zwolnionymi z akcyzy ze względu na przeznaczenie. Uzasadniając to

rozstrzygnięcie organ wskazał, że spółka we wszystkich wymienionych w tabeli

dokumentach dostawy w kolumnie 6 wpisała: "dostawa upraw. podm. zużywającemu

towaru zwolnionego od akcyzy na pods. § 10 us. 2 Roz. Min. Fin. (Dz.U32 poz.228)".

Wpis ten, zdaniem organu, czyni zadość jedynie warunkowi wskazania podstawy

prawnej, natomiast nie wskazuje przeznaczenia uprawniającego do zastosowania

zwolnienia od akcyzy. Nie zamieszczając w dokumentach dostawy opisu

przeznaczenia wyrobu akcyzowego, spółka wystawiła je niezgodnie z wymaganiami

rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwolnień od

podatku akcyzowego (Dz.U. nr 32, poz. 228 ze zm.), a tym samym nie spełniła

warunku określonego w art. 32 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku

akcyzowym (Dz.U. nr 3, poz. 11 ze zm.), będącego jednym z warunków wskazanych

w § 10 pkt 2 rozporządzenia. W tej sytuacji organ przyjął, że dostarczanie przez

skarżącą w kontrolowanym okresie olejów smarowych jest - na podstawie art. 8 ust.

2 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym - przedmiotem opodatkowania akcyzą, według

stawki 1.180 zł za 1000 litrów, określonej w art. 89 ust. 1 pkt 11 ustawy o podatku

akcyzowym.

Od powyższej decyzji spółka nie złożyła odwołania, w związku z czym decyzja

stała się ostateczna.

W dniu 29 [...] 2011 r. skarżąca spółka, powołując się na art. 247 § 1 pkt

3 Ordynacji podatkowej, wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności opisanej

wyżej decyzji ostatecznej, jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, tj. § 10 pkt 2

rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwolnień od

podatku akcyzowego oraz art. 2 ust. 4 pkt b tiret pierwsze dyrektywy Rady

2003/96/WE z dnia 27 października 2003 r. w sprawie restrukturyzacji

wspólnotowych przepisów ramowych dotyczących opodatkowania produktów

energetycznych i energii elektrycznej.

Decyzją z 14 [...] 2011 r., Dyrektor Izby Celnej w R. odmówił

stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z dnia 29 [...] 2010 r. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że z uwagi na

niewłaściwe wypełnienie przez skarżącą dokumentów dostawy i tym samym

niespełnienie warunku uprawniającego ją do zwolnienia od podatku akcyzowego,

organ podatkowy był zobligowany do określenia jej zobowiązania w tym podatku.

Ponadto wskazano, że z treści art. 249 akapit 3 TWE wynika, że adresatami

dyrektyw są rządy i parlamenty państw członkowskich. Skoro zatem dyrektywa nie

jest przepisem powszechnie obowiązującego prawa, to brak podstaw do uznania, że

doszło w niniejszej sprawie do naruszenia wskazanych przez skarżącą norm tej

dyrektywy.

Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z 29

[...] 2011 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu

rozstrzygnięcia podkreślił, że istota sporu sprowadza się do zbadania przez organ

odwoławczy, czy w postępowaniu pierwszoinstancyjnym doszło do właściwego

ustalenia, czy wystąpiły przesłanki dające podstawę do stwierdzenia, iż decyzja

Naczelnika Urzędu Celnego w Z. z 29 [...] 2010 r. wydana została z

rażącym naruszeniem prawa (art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej).

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej (Dz.U. z

2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm.) w zw. z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.)

dalej: "p.p.s.a.", organ II instancji wskazał na jego niezasadność z uwagi na fakt, iż

art. 153 p.p.s.a. mógłby mieć zastosowanie jedynie gdyby wydano orzeczenie sądu

w tej konkretnej sprawie. Ponieważ jednak takie orzeczenie nie zostało wydane, to

nie można twierdzić, iż organ winien być związany ustaleniami dokonanymi w innej

sprawie, ich oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania. Podkreślił,

iż wskazania sądów co do dalszego postępowania dotyczą sposobu działania w toku

ponownego rozpoznania sprawy.

Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska skarżącej w zakresie

odnoszącym się do naruszenia § 10 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 24

lutego 2009 r. w sprawie zwolnień od podatku akcyzowego oraz art. 2 ust. 4 pkt b

tiret pierwszy dyrektywy Rady 2003/96/WE. Jego zdaniem, skoro do chwili obecnej

nie wyeliminowano tych przepisów z obiegu prawnego, to organ orzekający w

sprawie stwierdzenia nieważności nie mógł odmówić ich stosowania nawet wówczas

gdy wydane zostałyby one z naruszeniem prawa unijnego.

Spółka wystąpiła ze skargą na powyższą decyzję zarzucając, że nie jest ona

zgodna z prawem.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o jej

oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim uznał skargę za

niezasadną.

Na wstępie Sąd I instancji podkreślił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia

nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego

istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad

stanowiących przesłankę stwierdzenia nieważności wyrażoną w art. 247 § 1

Ordynacji podatkowej. Oznacza to, że konsekwencją prowadzenia postępowania o

stwierdzenie nieważności decyzji, nie jest rozpatrywanie sprawy co do jej istoty, jak w

postępowaniu odwoławczym, lecz rozpatrywanie sprawy wyłącznie w granicach

określonych dla postępowania o stwierdzenie nieważności.

Sąd I instancji wskazał, że zarzuty rażącego naruszenia prawa zostały

przedstawione we wniosku w stosunku do dwóch przepisów. Pierwszy, dotyczący

rażącego naruszenia § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów, w istocie

sprowadzał się do zanegowania ustaleń stanu faktycznego dokonanych w decyzji

ostatecznej, w której Naczelnik Urzędu Celnego w Z. przyjął, iż skarżąca

wadliwie wypełniła dokument dostawy w części dotyczącej krótkiego opisu

przeznaczenia uprawniającego do zwolnienia od akcyzy, a tym samym nie spełniła

jednego z dodatkowych warunków zwolnień od akcyzy, o którym mowa w art. 32 ust.

5 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3, poz. 11

ze zm.). Spór między organem a podatnikiem w tej kwestii, zdaniem Sądu I instancji,

winien się toczyć jednak w postępowaniu zwyczajnym, a nie w trybie

nadzwyczajnym.

Drugi, dotyczący rażącego naruszenia art. 2 ust. 4 pkt b tiret pierwsze

dyrektywy energetycznej, ogólnie wskazywał, że określenie zobowiązania

podatkowego dla wyrobów nie podlegających podatkowi akcyzowemu jest

naruszeniem wprost wyrażonego w dyrektywie zakazu opodatkowania. Sąd nie

dopatrzył się jednak takiego zakazu w powołanym przepisie. Wskazany przez

skarżącą przepis nie budzi wątpliwości interpretacyjnych, które pojawiły się w

orzecznictwie administracyjnym dopiero przy rozstrzyganiu kwestii możliwości

opodatkowania olejów smarowych podatkiem akcyzowym w Polsce w sytuacji

wyłączenia tych produktów ze względu na ich przeznaczenie ze wspólnotowego

systemu podatku akcyzowego. W wyroku z 4 listopada 2009 r. I FSK 913/08

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że dyrektywę energetyczną należy

interpretować w ten sposób, iż nie stoi ona na przeszkodzie stosowaniu przepisów

krajowych, takich jak rozważane w sprawie przed sądem krajowym, które przewidują

pobieranie podatku konsumpcyjnego od olejów smarowych w przypadku, gdy są one

przeznaczone, oferowane do sprzedaży lub wykorzystywane do innych celów niż

jako paliwa silnikowe lub grzewcze.

W świetle powyższych rozważań za słuszne Sąd ten uznał stanowisko

Dyrektora Izby Celnej w R., że organy celne są związane obowiązującymi w

kraju przepisami prawa i nie dysponują żadnym instrumentem prawnym

pozwalającym odstąpić od wydania decyzji na podstawie przepisów powszechnie

obowiązujących.

Za chybiony Sąd I instancji uznał zarzut wydania zaskarżonej decyzji z

naruszeniem art. 120 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 153 p.p.s.a. Podniósł, że

wydane przez tutejszy Sąd wyroki w sprawach ze skarg spółki "P."

(sygn. akt I SA/Go 481/11, I SA/Go 482/11 i I SA/Go 483/11 w przedmiocie

określenia zobowiązania w podatku akcyzowym) uchylały wprawdzie decyzje

organów obu instancji, jednakże brak jest podstaw, aby w świetle art. 153 p.p.s.a.

bądź jakiegokolwiek innego przepisu do przyjęcia, że wiążą one organ podatkowy w

sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej z dnia 29 [...] 2010 r.

Sąd stwierdził, iż organy podatkowe obu instancji nie naruszyły również art.

120, art. 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej, gdyż postępowanie nadzwyczajne nie

podlega rygorowi ponownego przeprowadzania postępowania dowodowego, a

jedynie prowadzenia postępowania pod kątem wystąpienia przesłanek wynikających

z treści art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej.

"P." sp. z o.o. w Ż. wystąpiła ze skargą kasacyjną od

powyższego wyroku, zaskarżając i wnosząc o jego uchylenie w całości oraz

przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd

Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oraz zasądzenie od Dyrektora Izby

Celnej w R. kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa

procesowego zgodnie z obowiązującym prawem.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie:

I. art. 3 § 1, art. 3 § 2, art. 134 § 1, art. 135 , art. 141 § 4 art. 145 § 1 pkt 1 lit.

a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. ) p.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik

postępowania poprzez:

1. utrzymanie w obrocie prawnym decyzji wydanych z rażącym naruszeniem

podstawowej zasady postępowania organów demokratycznego państwa prawnego

zasady legalizmu działania organów demokratycznego państwa prawnego i

nakładającej podatek akcyzowy na podatnika spełniającego ustawowe warunki

zwolnienia,

2. pominięcie w uzasadnieniu wyroku istotnych elementów stanu faktycznego

oraz brak wyjaśnienia w uzasadnieniu wyroku stanowiska WSA, czy Skarżąca

Spółka spełniła warunki określone ustawowo do korzystania ze zwolnienia z podatku

akcyzowego,

3. brak w uzasadnieniu wyroku WSA analizy stanowiska organów

podatkowych w zakresie spełnienia warunku uprawniających do zwolnienia z

podatku akcyzowego szczególnie warunku określonego w art. 32 ust. 5 pkt 2 ustawy

o podatku akcyzowym - dołączenie do przemieszczanych wyrobów akcyzowych

dokumentu dostawy wyrobów objętych zwolnieniem od akcyzy, zwanego dalej

"dokumentem dostawy",

4. wyłączenie z dokonanej sądowej kontroli legalności działania organów

podatkowych w zakresie rażącego naruszenia prawa przepisów postępowania

podatkowego tj. art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zakresie ustalenia

stanu faktycznego rodzącego obowiązek zapłaty podatku akcyzowego

oraz naruszenie prawa materialnego:

II. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na niezastosowaniu art. 247

§ 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w stanie faktycznym - rażącego naruszenia prawa art. 120 Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 i art. 191 przez organy

podatkowe, które w ramach przysługującej im swobody oceny materiału

dowodowego dokonują wprowadzenia dodatkowych warunków zwolnienia

podatkowego i ustalają stan faktyczny w sprawie sprzecznie z zebranym materiałem

dowodowym oraz nakładają obowiązek podatkowy wbrew obowiązującym norm

prawnym,

2. poprzez naruszenie art. 247 § 1 pkt.3 Ordynacji podatkowej w związku z §

10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie

zwolnień od podatku akcyzowego i art. 32 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym

poprzez błędną wykładnię polegająca na uznaniu, że nie stanowi rażącego

naruszenia prawa określenie zobowiązania podatkowego Spółce spełniającej

warunki określone przez ustawodawcę do zwolnienia z podatku akcyzowego.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o

oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w

tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a.,

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej,

biorąc jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, a mianowicie

sytuacje enumeratywnie wymienione w § 2 tego przepisu. Skargę kasacyjną, w

granicach której operuje Naczelny Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 174 p.p.s.a.,

można oprzeć na podstawie naruszenia prawa materialnego przez błędną jego

wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz na podstawie naruszenia przepisów

postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest natomiast,

określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej.

Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do

przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w

skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem

Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym

rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia

poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach

wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja

zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna oparta została na obydwu

podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a., a z postawionych w niej zarzutów

wynika, że spór prawny rozpatrywanej sprawie odnosi się do kwestii prawidłowości

stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem decyzji Dyrektora

Izby Celnej w R. w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w

sprawie podatku akcyzowego za poszczególne miesiące od [...] 2009 r. do [...]

2010 r. stwierdził, że decyzja ta nie jest niezgodna z prawem. Podkreślając na

wstępie, że kontrolowana decyzja wydana została we wszczętym na wniosek strony

postępowaniu nadzorczym, Sąd I instancji stwierdził, że działanie strony służyło

jednak, nie tyle wykazaniu istnienia kwalifikowanej wady decyzji z dnia 29 [...]

2010 r., co dążeniu do ponownego rozpatrzenia sprawy podatkowej, w której decyzja

ta została wydana. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że w sytuacji, gdy

prowadziłoby to do swoistego orzekania co do istoty sprawy w kolejnej instancji,

organ podatkowy słusznie oceniając, że nie jest to dopuszczalne, zasadnie

skoncentrował się na zbadaniu istnienia przesłanki rażącego naruszenia prawa, na

której wystąpienie, jako podstawę nieważności "inkryminowanej" decyzji, powołano

się we wniosku inicjującym postępowanie nadzorcze. Sąd I instancji uznał, że

kontrolowana decyzja Dyrektora Izby Celnej w R. nie jest niezgodna z

prawem. Zasadnie bowiem - według Sądu I instancji - organ podatkowy ocenił i

uznał, że "inkryminowana" decyzja z dnia 29 [...] 2010 r. nie została wydana z

rażącym naruszeniem prawa, ani w zakresie odnoszącym się do wykładni i

stosowania § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w

sprawie zwolnień od podatku akcyzowego, ani też w zakresie odnoszącym się do art.

2 ust. 4 pkt b titret pierwsze Dyrektywy energetycznej.

Według Naczelnego Sądu Administracyjnego, który kontrolował zgodność z

prawem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji w granicach wyznaczonych

podstawami kasacyjnymi, nie ma podstaw, aby zasadnie można było twierdzić, że

wyrok ten nie odpowiada prawu.

Zarzuty skargi kasacyjnej, nie są bowiem skuteczne, a tym samym i

usprawiedliwione.

Ich merytoryczną ocenę poprzedzić należy koniecznym w rozpatrywanej

sprawie przypomnieniem, a mianowicie, że kontrolowana przez Sąd I instancji

decyzja Dyrektora Izby Celnej R. wydana została w nadzwyczajnym trybie

wzruszania decyzji ostatecznych. Okoliczność ta, którą autor skargi kasacyjnej zdaje

się zupełnie pomijać, ma istotne znaczenie w rozpatrywanej sprawie i nie pozostaje

bez wpływu na rezultat kontroli zgodności z prawem wyroku Sądu I instancji.

W związku z powyższym przypomnienia wymaga, że przedmiotem

postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest sprawa procesowa,

której przedmiotem jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie w trybie unormowanym

przepisami prawa procesowego, zgodności z przepisami prawa, w szczególności zaś

zgodności z materialnym prawem administracyjnym, rozstrzygnięcia sprawy

administracyjnej materialnej, to jest innymi słowy, jej prawidłowości pod kątem

kwalifikowanych wad prawnych decyzji administracyjnej kończącej postępowanie w

sprawie. Co przy tym istotne, w postępowaniu tym, organ nie może przejść do

merytorycznego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej materialnej.

W przeciwieństwie do pozostałych dwóch trybów postępowania nadzwyczajnego, w

postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji przedmiot tego

postępowania został ograniczony bowiem wyłącznie do rozpoznania i rozstrzygnięcia

sprawy procesowej (por. B. Adamiak, Przedmiot postępowania w sprawie

stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej, "Państwo i Prawo" 2001, z. 8, s.

31). Konsekwencją powyższego jest to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia

nieważności decyzji odnosi się do decyzji objętej wnioskiem o stwierdzenie jej

nieważności oraz do wad prawnych, które nieważność tę mogą uzasadniać, nie zaś

do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, w której decyzja ta została

wydana. Innymi słowy, postępowanie nadzorcze może dotyczyć tylko ustalenia, czy

decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest wadami,

które enumeratywnie wymienione zostały w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej - jest

to postępowanie w nowej (procesowej) sprawie, której przedmiotem jest ustalenie

istnienia jednej z przesłanek pozytywnych stwierdzenia nieważności decyzji oraz

ustalenie, czy nie zachodzi przesłanka negatywna. Postępowanie nadzorcze nie

służy więc załatwieniu sprawy podatkowej, a jego celem nie jest orzekanie o

obowiązkach i prawach strony wynikających z podatkowego prawa materialnego,

lecz zbadanie orzeczenia wydanego w postępowaniu zwykłym pod kątem zaistnienia

przesłanek wymienionych w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej. Przedmiotem decyzji

wydanej w postępowaniu nadzorczym nie jest więc rozstrzygnięcie sprawy

podatkowej, co oznacza, że organ nadzoru nie może rozpatrywać sprawy co do jej

istoty, tak jak w postępowaniu odwoławczym (por.: np. wyrok NSA z dnia 25

listopada 2005 r., sygn. akt I FSK 268/05; wyrok NSA z dnia 13 marca 2008 r., sygn.

akt II FSK 98/07). Z powyższego wynika więc jednoznacznie, że postępowanie

nadzorcze prowadzone w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie może się

przerodzić w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na

nowo wszystkie okoliczności sprawy.

W konsekwencji, podkreślenia wymaga również, że w ramach postępowania

nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń

faktycznych, ani też kwestionować stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją

stanowiącą przedmiot kontroli prowadzonej w tym postępowaniu nadzorczym (por.

np.: wyrok NSA z 16 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1617/12; wyrok NSA z 25

kwietnia 2013 r. sygn. akt i OSK 1822/11). W kontekście natomiast spornej w

rozpatrywanej sprawie kwestii odnoszącej się do zasadności oceny, że

"inkryminowana" decyzja z dnia 29 [...] 2010 r. nie została wydana z rażącym

naruszeniem prawa podkreślenia wymaga, że przedmiotem postępowania na gruncie

unormowania wynikającego z art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej nie jest

kontrola i weryfikacja poszczególnych czynności i prawnie znaczących ustaleń

organów podatkowych, ale wyłącznie zagadnienie realizacji przesłanki rażącego

naruszenia prawa (por. wykrok NSA z dnia 29 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK

1341/12).

W kontekście wyrażonej w art. 128 Ordynacji podatkowej zasady trwałości

decyzji administracyjnej, podkreślenia wymaga również, że stwierdzenie nieważności

decyzji - jakkolwiek jest aktem dopuszczalnym przez ustawodawcę - to jednak ma

charakter wyjątkowy, co w świetle wyczerpującego wyliczenia przez ustawodawcę, w

art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, podstaw nieważności decyzji, oznacza nakaz

dokonywania ścisłej ich interpretacji.

Z punktu widzenia przedstawionych uwag wprowadzających, za pozbawiony

usprawiedliwionych podstaw uznać należało więc zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3

Ordynacji podatkowej w związku z art. 187 § 1 i art. 190 Ordynacji podatkowej oraz

zarzut naruszenia art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z § 10 ust. 2

rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 lutego 2009 r. w sprawie zwolnień od

podatku akcyzowego i art. 32 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym.

Skoro w rozpatrywanej sprawie przedmiot kontroli Sądu I instancji stanowiła

decyzja wydana w nadzorczym postępowaniu prowadzonym w sprawie stwierdzenia

nieważności decyzji, co z oczywistych względów wymagało skonfrontowania tej

decyzji z art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej, jako zasadniczym wzorcem kontroli jej

legalności, a rezultat tej kontroli - według WSA w Gorzowie Wielkopolskim - nie

dawał podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta wydana została z naruszeniem prawa,

co stanowiło konsekwencję oceny, że organ podatkowy prawidłowo przyjął, że objęta

postępowaniem nadzorczym decyzja nie była obarczona kwalifikowanymi wadami

enumeratwnie wymienionymi w przywołanym przepisie, zwłaszcza zaś wadą wydania

jej z rażącym naruszeniem prawa, to za oczywiste uznać należało, że próba

podważenia stanowiska wyrażonego w zaskarżonym wyroku - aby mogą być uznana

za skuteczną - wymagała postawienia zarzutu błędnej wykładni i/lub niewłaściwego

zastosowania art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w powiązaniu z odpowiednimi

przepisami prawa materialnego lub przepisami kompetencyjnymi lub procesowymi,

naruszenie których miałoby uzasadniać tezę o istnieniu konkretnej wady

kwalifikowanej uzasadniającej stwierdzenie nieważności "inkryminowanej" decyzji,

zwłaszcza zaś - i przede wszystkim - uzasadnienia tego zarzutu oraz podjęcia na

jego gruncie polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji odnośnie do interpretacji

przepisu (przepisów) prawa, o którego (których) stopień naruszenia - rażący lub

nierażący - toczy się spór w rozpatrywanej sprawie. Uzasadnienie omawianych

zarzutów kasacyjnych tego koniecznego elementu jednak nie zawiera.

Zastąpiony on został bowiem polemiką z ustaleniami stanu faktycznego

sprawy, w której wydana została "inkryminowana" decyzja z dnia 29 [...] 2010 r.,

określająca skarżącej kasacyjnie spółce wysokość zobowiązania w podatku

akcyzowym za poszczególne miesiące 2009 i 2010 roku. Stanowisko autora skargi

kasacyjnej zmierzające do wzruszenia i zakwestionowania faktycznych podstaw

wydania wymienionej decyzji - poprzez zarzut braku należytego wyjaśnienia w

postępowaniu zakończonym wydaniem "inkryminowanej" decyzji spełniania przez

skarżącą kasacyjnie spółkę przesłanek zwolnienia od akcyzy, w szczególności zaś w

zakresie odnoszącym się do braku analizy treści dokumentu dostawy, którego wzór

określony został w Załączniku nr 1 do tego rozporządzenia, z którego to dokumentu

dostawy miałoby wynikać, gdy chodzi o opis przeznaczenia, że wyrób akcyzowy

wykorzystywany jest zgodnie z tym przeznaczeniem - a tym samym, do próby

wykazania, że wbrew stanowisku Sądu I instancji, Dyrektor Izby Celnej w R.

wadliwie ocenił, że decyzja ta nie wydana została z rażącym naruszeniem prawa, nie

mogło jednak odnieść skutku przez niego oczekiwanego.

Stanowisku termu oraz zawartej w nim polemice, niezależnie od dotychczas

już przedstawionych argumentów prawnych, które podważają ich skuteczność,

przeciwstawić należy bowiem również argumenty następujące.

Mianowicie, jakkolwiek powyżej już to wskazano, przesłanka rażącego

naruszenia prawa - bo tej właśnie dotyczy istota sporu prawnego w rozpatrywanej

sprawie - może dotyczyć zarówno przepisów prawa materialnego, jak i przepisów

procesowych, czy też kompetencyjnych, to jednak w kontekście istoty omawianego

zarzutu kasacyjnego, który poprzez próbę podważenia ustaleń stanu faktycznego

przyjętego za podstawę wydania "inkryminowanej" decyzji z dnia 29 [...] 2010 r.

zmierzał do wykazania, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem prawa

podnieść należy, że przypisanie decyzji wady nieważności w przypadku naruszenia

przepisów proceduralnych dopuszczalne jest wyłącznie wówczas, gdy naruszenie

tych przepisów ma charakter rażący i pozostaje w związku z ostatecznym

rozstrzygnięciem sprawy. O rażącym naruszeniu tych przepisów można byłoby więc

mówić w sytuacji, gdyby w sposób niebudzący wątpliwości i oczywisty, nie

zastosowano ich w trakcie prowadzonego postępowania lub zastosowano je w

sposób nieprawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 września 2007 r., sygn. akt II OSK

1212/06), co w zakresie odnoszącym się do tych spośród przepisów procesowych,

które regulują postępowanie wyjaśniające i dowodowe, musiałoby polegać - aby ich

naruszenie mogło być uznane za rażące - na wydaniu decyzji bez uprzedniego

przeprowadzenia jakichkolwiek dowodów niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy,

czy też na wydaniu tej decyzji bez przeprowadzenia dowodów o charakterze

obligatoryjnym w danej sprawie. Rażące naruszenie przepisów postępowania

regulujących sposób przeprowadzania ustaleń faktycznych sprawy, można byłoby

więc rozważać wtedy, gdyby organ w sposób oczywisty nie poczynił takich ustaleń,

albo gdyby całkowicie uchylił się od rozpatrzenia materiału dowodowego sprawy.

Natomiast błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy oceniać należy, jako tego typu

wadliwość decyzji, która może skutkować jej wzruszalność, ale w trybie zwykłym.

Ponadto, jak podkreślił NSA w wyroku z dnia 4 lipca 2014 r., sygn. akt II GSK 798/13,

wobec tego, że niejednokrotnie prawidłowość ustaleń faktycznych pozostaje w

ścisłym związku z prawidłowością wykładni przepisów prawa materialnego mających

zastosowanie w sprawie i wskazujących jakie dowody są niezbędne do ustalenia

stanu faktycznego sprawy i jej załatwienia, to ocena, czy naruszenie prawa miało

charakter rażący, czy też nie, w istocie rzeczy koncentruje się na zagadnieniu

odnoszącym się do kwestii uchybienia przepisom prawa materialnego.

W sytuacji więc, gdy jak już to podkreślono, uzasadnienie omawianych

zarzutów koncentrowało się na próbie wykazania wydania weryfikowanej decyzji w

oparciu o wadliwe ustalenia i błędną ocenę stanu faktycznego sprawy, nie zaś na

wykazaniu, że wydana ona została z rażącym naruszeniem odpowiednich przepisów

prawa materialnego oraz przepisów postępowania, co wymagało podjęcia - na

gruncie prawnym - stosownej polemiki ze stanowiskiem Sądu I instancji oraz

przeciwstawienia mu konkretnych racji i argumentów natury prawnej odnośnie do

wykładni i stosowania przepisów, których w rozpatrywanej sprawie dotyczy spór, gdy

chodzi o ocenę stopnia ich naruszenia - rażące/nierażące - to omawiane zarzuty nie

mogły być uznane za usprawiedliwione i skuteczne. W tym też kontekście, podzielić

należy zasadność stanowiska Sądu I instancji, który kontrolując zgodność z prawem

decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z dnia 29 [...] 2010 r.

stwierdził, że wniosek spółki o stwierdzenie nieważności wymienionej decyzji

zmierzał w istocie rzeczy do przeprowadzenia ponownej oceny spełniania przez

spółkę warunków umożliwiających jej skorzystanie ze zwolnienia, co

zakwestionowane zostało w decyzji, o której wzruszenie, w trybie nadzorczym,

spółka wystąpiła. Sporną kwestią było bowiem to, czy w postępowaniu zakończonym

"inkryminowaną" decyzją, organ podatkowy, nie kwestionując okoliczności w postaci

dołączenia przez spółkę dokumentów dostawy, zasadnie ocenił, że były one wadliwie

wypełnione, co uniemożliwiało tym samym skorzystanie przez spółkę ze zwolnienia

podatkowego. Kwestia ta, jak słusznie również - w świetle powyżej przedstawionych

argumentów - wywiódł Sąd I instancji powinna i mogła była być rozstrzygana, nie w

postępowaniu nadzorczym - bo służy ono innym celom - lecz w postępowaniu

zwyczajnym, w którym, w sytuacji, gdyby podatnik wystąpił z odwołaniem od

przywołanej decyzji z dnia 29 [...] 2010 r., kwestia ta, jako sporna w sprawie,

podlegałaby ponownemu rozpatrzeniu i wyjaśnieniu.

Z punktu widzenia dotychczas przedstawionych argumentów, za pozbawione

usprawiedliwionych podstaw uznać należy również zarzuty naruszenia art. 3 § 1 i § 2,

art. 134 § 1, art. 135, art. 141 § 4 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) p.p.s.a. w związku z

art. 32 ust. 5 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym oraz art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji

podatkowej.

Ocenę tego zarzutu poprzedzić należy ponownym przypomnieniem, że

wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem

Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym

rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia

poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach

wskazanych podstaw kasacyjnych. W tym też kontekście podkreślić należy, że

zgodnie z art. 176 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna spełniać wymogi formalne

przewidziane dla pism procesowych w postępowaniu sądowym. Jej obligatoryjnym

elementem, jest ponadto przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie.

Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym - zdaniem

strony skarżącej kasacyjnie - uchybił sąd, określenia, jaką postać miało to

naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu

naruszenia prawa procesowego wykazania dodatkowo, że zarzucane uchybienie

mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. również wyrok NSA z dnia 1 sierpnia

2013 r., sygn. akt I OSK 746/12 oraz wyrok NSA z dnia 8 maja 2014 r., sygn. akt I

GSK 1005/12). Wobec tego, że omawiany zarzut postawiony został na podstawie z

pkt 2 art. 174 p.p.s.a., przypomnienia wymaga również, że o skuteczności zarzutu

naruszenia przepisów postępowania nie decyduje każde im uchybienie, lecz tylko i

wyłącznie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przez "wpływ", o

którym mowa na gruncie przywołanego przepisu, rozumieć należy istnienie związku

przyczynowego pomiędzy uchybieniem procesowym stanowiącym przedmiot zarzutu

skargi kasacyjnej, a wydanym w sprawie zaskarżonym orzeczeniem sądu

administracyjnego I instancji, który to związek przyczynowy, jakkolwiek nie musi być

realny, to jednak musi uzasadniać istnienie hipotetycznej możliwości odmiennego

wyniku sprawy. Wynikającym z przepisu art. 176 p.p.s.a. obowiązkiem strony

wnoszącej skargę kasacyjną jest więc, nie tylko wskazanie podstaw kasacyjnych,

lecz również ich uzasadnienie, co w odniesieniu do zarzutu naruszenia przepisów

postępowania powinno się wiązać z uprawdopodobnieniem istnienia wpływu

zarzucanego naruszenia na wynik sprawy. Autor skargi kasacyjnej zobowiązany jest

więc uzasadnić, że następstwa zarzucanych uchybień były na tyle istotne, że

kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia, a w sytuacji,

gdyby do nich nie doszło wyrok sądu administracyjnego I instancji byłby inny.

Z powyższego wynika, że to sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres

kontroli instancyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym wskazując, które

normy prawa zostały naruszone, a sąd kasacyjny nie ma obowiązku, ani też prawa

do dokonywania konkretyzacji zarzutów kasacyjnych, wykładni zakresu zaskarżenia i

jego kierunków, czy też domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi

kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 3 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1130/12; wyrok

NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2029/12). Z systemowych relacji art.

176 i art. 183 p.p.s.a. wynika bowiem, że Naczelny Sąd Administracyjny nie może

rozpoznać merytorycznie zarzutów skargi, które nie czynią zadość wskazanym

powyżej wymogom.

Nie chodzi bowiem o to, aby tak jak w rozpatrywanej sprawie, wymienić i to w

jednym ciągu, przepisy prawa, których naruszenie strona skarżąca kasacyjnie

zarzuca, lecz o to, aby zarzuty naruszenia tych przepisów właściwe skonstruować i

przede wszystkim uzasadnić w sposób, który umożliwiłby - w zakresie nimi

wyznaczonym - kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego wyroku wojewódzkiego

sądu administracyjnego I instancji.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że postawione w oparciu o podstawę

z pkt 2 art. 174 p.p.s.a. zarzuty naruszenia przepisów postępowania nie mogły

odnieść skutku oczekiwanego przez jej autora. Nie wykazał on bowiem, wpływu

zarzucanego naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy.

Z punktu widzenia określonych przepisem art. 141 § 4 p.p.s.a. wymogów,

którym zadość czynić powinno uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego, nie ma

podstaw, aby twierdzić, że w rozpatrywanej sprawie wymogom tym, Sąd I instancji

uchybił. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego

zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie

sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna

zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że

jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to

więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia

motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie

kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania

zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. Wbrew stanowisku

strony skarżącej kasacyjnie, uzasadnienie zaskarżonego wyroku w niewadliwy

sposób realizuje funkcję perswazyjną - zupełnie inną kwestią jest siła przekonywania

zawartych w nim argumentów, co prowadzi do wniosku, że brak przekonania strony o

trafności rozstrzygnięcia sprawy, nie oznacza jeszcze wadliwości uzasadnienia

wyroku - jak również funkcję kontroli trafności wydanego w sprawie orzeczenia, co

nie uniemożliwia skontrolowania zaskarżonego wyroku w zakresie, który wyznaczony

został granicami wniesionego środka zaskarżenia. W uzasadnieniu każdego wyroku,

szczególnego rodzaju miejsce ma wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz

jej wyjaśnienie. Z punktu widzenia istoty sądowoadministracyjnej kontroli legalności

działalności administracji publicznej podnieść należy, że uzasadnienie wyroku

powinno odnosić się do wzorca kontroli legalności zaskarżonego

działania/zaniechania organu administracji. Z uwagi, na wynikający z art. 141 § 4

p.p.s.a. obowiązek wskazania podstawy prawnej rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie,

sąd administracyjny nie może więc oddalając skargę poprzestać na wskazaniu

jedynie art. 151 p.p.s.a., bez uprzedniego dokonania wykładni przepisów mających

zastosowanie w sprawie i przeprowadzenia kontroli ich subsumcji (zastosowania)

przez organ (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt II GSK 1934/11). Z

powyższego wynika, że uzasadnienie wyroku sądu administracyjnego w sytuacji,

gdy towarzyszy mu deficyt odnoszący się do "wyjaśnienia podstawy prawnej

rozstrzygnięcia" nie realizuje, ani funkcji kontroli jego trafności, ani też funkcji

perswazyjnej. Z taką sytuacją, nie mamy jednak do czynienia w rozpatrywanej

sprawie. Uwzględniając dotychczas przedstawione uwagi i odnosząc je do wniosków

formułowanych na tle analizy treści uzasadnienia zaskarżonego wyroku w relacji do

przedmiotu sprawy, w której orzekał Sąd I instancji - kontrola legalności decyzji o

odmowie stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie podatku akcyzowego -

stwierdzić należy, że WSA w Gorzowie Wielkopolskim nie dopuścił się naruszenia

art. 141 § 4 p.p.s.a. w sposób, w jaki przedstawił to autor skargi kasacyjnej.

W kontekście zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz

powołaną podstawą skargi podkreślić również należy, że sąd administracyjny I

instancji nie jest zobowiązany odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia

do zarzutów i argumentacji nie mających istotnego znaczenia dla oceny zgodności z

prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań

dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi naruszenia przepisów

postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy. Jeżeli

ponadto, wyczerpujące przedstawienie i wyjaśnienie podstawy prawnej zamyka

zagadnienie stanu prawnego sprawy - a więc tak, jak w rozpatrywanej sprawie - to

tym bardziej zbędne jest ustosunkowanie się do tych argumentów skargi, które

pozostają bez związku z istotą normy prawnej, której prawidłowość interpretacji i

zastosowania przez organ stanowi przedmiot kontroli sądu administracyjnego.

Z punktu widzenia tej ostatniej uwagi - w tym rzecz jasna, z punktu widzenia

na wstępie poczynionych uwag wprowadzających odnoszących się do konsekwencji

wynikających z treści art. 174 pkt 2 w związku z art. 176 p.p.s.a. - za pozbawiony

usprawiedliwionych podstaw uznać należy również zarzut naruszenia art. 134 § 1

p.p.s.a. Z przepisu tego wynika, że sąd administracyjny operuje w granicach sprawy,

którą jest sprawa rozstrzygnięta zaskarżonym aktem, co prowadzi do wniosku, że

tym samym wyznacza on przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego oraz

jego ramy. Sąd nie może wiec uczynić przedmiotem kontroli zgodności z prawem

innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Granice kontroli

sądowoadministracyjnej wyznaczone są bowiem przez granice sprawy

administracyjnej, którą jest zespół okoliczności faktycznych i prawnych, w których

organ administracji stosuje normę prawa materialnego celem ustalenia sytuacji

prawnej określonego podmiotu poprzez udzielenie (lub odmowę udzielenia)

żądanego uprawnienia albo w postaci nałożenia z urzędu określonego obowiązku.

Zakres sądowej kontroli wyznacza więc przedmiot danej sprawy administracyjnej

zdeterminowany prawnymi podstawami wydanego w niej rozstrzygnięcia, poza

którymi sąd orzekający w sprawie nie jest uprawniony do podejmowania żadnej

interwencji. Granice orzekania sądu administracyjnego I instancji wyznacza sprawa

administracyjna w znaczeniu materialnym.

W odniesieniu natomiast do zarzutu naruszenia art. 135 p.p.s.a., który również

uznać należy za nieusprawiedliwiony i nieskuteczny wyjaśnić należy, że przesłanką

stosowania zawartego w nim unormowania, jest stwierdzenie naruszenia prawa

materialnego lub procesowego nie tylko w zaskarżonym akcie lub czynności ale

także w aktach lub czynnościach je poprzedzających, jeżeli tylko były one podjęte w

granicach danej sprawy. Przepis ten, co wymaga szczególnego podkreślenia,

dotyczy więc jedynie orzeczeń uwzględniających skargę. Zatem w ramach zarzutu

naruszenia art. 135 p.p.s.a., w przypadku oddalenia skargi przez sąd administracyjny

I instancji, nie można skutecznie kwestionować przeprowadzonej przez ten sąd

oceny legalności zaskarżonego aktu.

Również eksponowana przez autora skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu,

kwestia wiążąca się naruszeniem - jego zdaniem - przez Sąd I instancji przepisu art.

153 p.p.s.a., w żadnym stopniu nie mogła wpływać na ocenę o niezgodności z

prawem zaskarżonego wyroku. Wymieniony przepis nie stanowił bowiem

adekwatnego wzorca kontroli zgodności z prawem tego wyroku. A to z tego powodu,

że sprawa podatkowa w przedmiocie określenia - weryfikowaną w trybie nadzorczym

decyzją - wysokości zobowiązania w podatku akcyzowym za miesiące od maja 2009

r. do stycznia 2010 r., nie stanowiła przedmiotu kontroli sądu administracyjnego I

instancji, której rezultatem - zważywszy na treść art. 153 p.p.s.a., - sąd ten, jak

również organ podatkowy, miały by być związane w rozpatrywanej sprawie.

W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 204 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.

-----------------------

Sygn. akt I GSK 51/13

Sygn. akt I GSK 51/13

8

7

Sygn. akt I GSK 51/13

Sygn. akt I GSK 51/13

12

11

Sygn. akt I GSK 51/13

Sygn. akt I GSK 51/13

14

15

Sygn. akt I GSK 51/13

Sygn. akt I GSK 51/13

18

17

Sygn. akt I GSK 51/13

16