Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 156/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2015-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6561
6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 153, art. 170
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 14b § 3, art. 14c § 1, art. 14h
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
article: art. 2 ust. 2
journal: Dz.U. 1991 nr 9 poz 31
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych.
article: art. 1
journal: Dz.U. 1984 nr 52 poz 268
law: Ustawa z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym.
article: art. 1 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 200 poz 1682
law: Ustawa z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Po 156/15 | | WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska – Tylewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Waldemar Inerowicz Sędzia WSA Izabela Kucznerowicz Protokolant: referent stażysta Krzysztof Dzierzgowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2015 r. sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Wójta Gminy [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację; II. zasądza od [...] na rzecz [...] kwotę [...] ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] września 2013 r. K. Sp. z o.o. z siedzibą w M. (dalej zwania spółką lub skarżącą) skierowała do Wójta Gminy M. wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od nieruchomości.

We wniosku o wydanie interpretacji wskazano, że skarżąca jest właścicielem nieruchomości położonych na terenie gminy M. Przy czym posiadane przez spółkę nieruchomości to m. in. użytki gruntowe, które zgodnie z wpisami w ewidencji gruntów i budynków stanowią użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasy. Zaznaczono przy tym, że grunty te nie zostały formalnie wyłączone z produkcji rolniczej, jednocześnie zaznaczono, że skarżąca deklaruje i opodatkowuje grunty podatkiem od nieruchomości. We wniosku o wydanie interpretacji wyjaśniono ponadto, że skarżąca na posiadanych przez nią nieruchomościach nie posadowiła obiektów, które byłyby wykorzystywane w działalności gospodarczej. Na tle tak przedstawionego stanu faktycznego spółka zaznaczyła, że powzięła wątpliwość odnośnie tego czy obecny sposób ustalania podstawy opodatkowania i naliczania podatku od nieruchomości jest prawidłowy.

W związku z powyższym zwrócono się do Wójta Gminy M. z następującymi pytaniami:

1) Czy grunty będące we władaniu spółki, oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych?

2) Czy grunty będące we władaniu spółki, oznaczone w ewidencji gruntów i budynków jako lasy, które nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych?

Zdaniem skarżącej biorąc pod uwagę fakt, iż posiada ona grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne i lasy, na których nie prowadzi działalności gospodarczej (nie znajdują się na nich żadne obiekty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej), należy uznać, iż grunty te nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. W ocenie skarżącej również klasyfikacja gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako użytku rolnego i lasu oraz fakt, iż grunty te nie są faktycznie zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej prowadzi do wniosku, iż takie grunty są wyłączone z opodatkowania podatkiem od nieruchomości i powinny być opodatkowane podatkiem rolnym lub leśnym.

Uzasadniając swoje stanowisko skarżąca powołała się na art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym to – opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zdaniem spółki, użyte w art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych sformułowanie – "zajęcie na prowadzenie działalności gospodarczej", jest pojęciem, przez które należy rozumieć faktyczne podejmowanie i wykonywanie czynności na gruncie w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Oznacza to, że ustawodawca określając przedmiot opodatkowania w zakresie gruntów klasyfikowanych w ewidencji jako rolne lub lasy, zakresem działania ustawy o podatkach i opłatach lokalnych objął wyłącznie te grunty rolne oraz lasy, które wykorzystywane są do wykonywania czynności składających się na działalność gospodarczą.

Wójt Gminy M. w indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] uznał za nieprawidłowe stanowisko spółki w zakresie sposobu opodatkowania gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne oraz grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, opisanych we wniosku. Dodatkowo organ uznał za nieprawidłowe stanowisko spółki w zakresie sposobu opodatkowania gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów i budynków jako lasy. Organ podkreślił przy tym, że zadane przez skarżącą pytania są niezasadne ponieważ na wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji nieruchomościach prowadzona jest działalność gospodarcza.

Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszeń prawa, spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na wyżej wymienioną indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego, w wyniku, której to rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Po 415/14 uchylił zaskarżoną interpretację. W uzasadnieniu wskazanego orzeczenia stwierdzono, że Wójt Gminy M. dokonując interpretacji niezasadnie przyjął, że przedstawiony we wniosku stan faktyczny dotyczy powierzchni działek za okres od stycznia 2008 roku do grudnia 2013 roku i jako taki jest stanem przeszłym, a w konsekwencji wydana interpretacja mogła dotyczyć jedynie wyjaśnienia wątpliwości w zakresie opodatkowania podatkiem od nieruchomości od 2014 roku. W uzasadnieniu przywołanego orzeczenia stwierdzono ponadto, że organ miał obowiązek zająć merytoryczne stanowisko w przedmiocie całego stanu faktycznego objętego wnioskiem o udzielenie interpretacji zgodnie z art. 14b § 2 Ordynacji podatkowej.

W ocenie WSA w Poznaniu w sprawie nie wystąpiły również przesłanki negatywne uniemożliwiające wydanie interpretacji indywidualnej. Stwierdzono przy tym, że w tym zakresie wydaje się, iż organ niezasadnie utożsamił postępowanie o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej z postępowaniem podatkowym w zakresie podatku od nieruchomości prowadzonym wobec skarżącej za lata 2008 – 2013. Elementy przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, w dniu jego złożenia były jedynie hipotetycznym stanem faktycznym. Nie było zatem przeciwwskazań, aby rozstrzygnięcia zawarte w wydanej interpretacji prawa podatkowego dotyczyły również stanu faktycznego istniejącego w latach 2008 – 2013. W sprawie nie było bowiem wystarczających argumentów do przyjęcia, że wystąpiły przesłanki określone w art. 14b § 5 Ordynacji podatkowej.

WSA w Poznaniu podkreślił również, że postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Organ w postępowaniu o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej nie jest w efekcie upoważniony do samodzielnego ustalania stanu faktycznego. Organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w szczególności nie może kwestionować przedstawionego stanu faktycznego, ponieważ to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji podatkowej.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy w interpretacji indywidualnej z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] Wójt Gminy M. uznał za nieprawidłowe stanowisko skarżącej co do opodatkowania wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji nieruchomości. Zaznaczono przy tym, że z informacji posiadanych przez organ wynika, że na wymienionych przez skarżącą terenach prowadzona jest działalność gospodarcza.

Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Wójt Gminy M. stwierdził, że objęcie stawkami właściwymi dla działalności gospodarczej jedynie nieruchomości faktycznie zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej nie znajduje uzasadnienia, z uwagi na brak możliwości zweryfikowania przez organy podatkowe przesłanki faktycznego zajęcia w latach 2008-2013. Stwierdzono przy tym, że spółka w deklaracjach złożonych za lata 2008-2013 sama deklarował, iż grunt jest wykorzystywany do działalności gospodarczej. Ponadto organ interpretacyjny zaznaczył, że podziela pogląd wyrażony w uchwale siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 2001 r. sygn. akt FPK 3/00, zgodnie z którym to – w stanie prawnym obowiązującym od 1 stycznia 1997 r. grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

W odniesieniu do drugiego z pytań postawionych we wniosku o wydanie interpretacji Wójt Gminy M. wskazał, że z zawiadomienia [...] z dnia [...] czerwca 2013 r. o zmianach danych ewidencyjnych ze Starostwa Powiatowego w T. wynika, że wskazana przez skarżącą działka nr [...] nie posiada oznaczenia Ls VI, tak jak opisano to to we wniosku o wydanie interpretacji. Powyższe w ocenie organu uzasadnia uznanie stanowiska spółki za nieprawidłowe.

Po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszeń prawa, skarżąca wniosła skargę na wydaną przez organ indywidualną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. W skierowanej do tutejszego Sądu skardze spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika – radcę prawnego wniosła o uchylenie zaskarżonej interpretacji oraz o zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego.

Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie:

I. przepisów postępowania dotyczących wydawania indywidualnych interpretacji podatkowych, tj.:

- art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. 2012, poz. 749, ze zm.) – poprzez ustalenie przez organ we własnym zakresie, na podstawie dokumentów, map satelitarnych, stanu faktycznego odmiennego od przedstawionego we wniosku, podczas gdy indywidualna interpretacja winna stanowić ocenę stanowiska wnioskodawcy bądź wskazanie prawidłowego stanowiska, z uzasadnieniem prawnym, przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez zainteresowanego we wniosku o interpretację, a zatem postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę, a w postępowaniu tym nie może toczyć się spór o stan faktyczny, co oznacza, iż organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym nie może być prowadzone postępowanie dowodowe w celu ustalenia przez organ stanu faktycznego, bowiem to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji;

- art. 153 p.p.s.a. – poprzez niezastosowanie się przez organ, przy ponownym wydawaniu indywidualnej interpretacji podatkowej, do oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Po 415/14, zwłaszcza dotyczących niemożności ustalania przez organ w postępowaniu interpretacyjnym, we własnym zakresie stanu faktycznego, odmiennego od przedstawionego we wniosku, pomimo że wskazania i wytyczne zawarte w wyroku Sądu są dla organu wiążące;

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:

1) art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. 2014, poz. 849, ze zm.) w zw. z art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (t.j. Dz. U. 2013, poz. 1381, ze zm.) w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (t.j. Dz. U. 2013, poz. 465 ze zm.) poprzez:

a) błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych oraz lasy nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej wtedy, gdy pomimo posiadania ich przez przedsiębiorcę są wykorzystywane zgodnie z przeznaczeniem klasyfikacyjnym, a więc na działalność rolniczą lub leśną, podczas gdy grunt należy kwalifikować do opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie jego klasyfikacji w ewidencji gruntów i budynków, a nie rzeczywistego sposobu zagospodarowania, w szczególności wykorzystywania w produkcji rolnej lub leśnej, a jedynie w przypadku, gdy jest on zajęty na prowadzenie działalności gospodarczej może być opodatkowany podatkiem od nieruchomości, mimo sklasyfikowania go w ewidencji jako grunt rolny czy leśny;

b) błędnej wykładni, polegające na przyjęciu, że grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy, podlegające podatkowi od nieruchomości, są z mocy prawa związane z działalnością gospodarczą i podlegają opodatkowaniu stawkami podatkowymi określonymi w art. 5 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – tj. zastosowanie przepisu w brzmieniu do dnia 30 listopada 2002 r., co miałoby potwierdzać opodatkowanie podatkiem od nieruchomości przedmiotowych gruntów, podczas gdy aktualnie obowiązujące przepisy prawa wprost wskazują, że grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione lub zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedynie wtedy, gdy są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, a pojęcie to nie jest tożsame z pojęciem związania z prowadzoną działalnością gospodarczą, o którym mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a kwestia związania gruntów z prowadzeniem działalności gospodarczej ma znaczenie dla zastosowania odpowiedniej stawki podatku od nieruchomości, w przypadku gruntów podlegających opodatkowaniu tym podatkiem;

2) art. 1 ustawy o podatku rolnym – poprzez błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że grunty objęte wnioskiem z dnia [...] września 2013 r., należące do skarżącej i sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości, podczas gdy grunty te nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i możliwe jest prowadzenie na nich działalności rolniczej, a zatem powinny być opodatkowane podatkiem rolnym;

3) art. 1 ust. 1 i 2 ustawy o podatku leśnym – poprzez błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że grunty objęte wnioskiem z dnia [...] września 2013 r., należące do skarżącej i sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako lasy, powinny zostać opodatkowane podatkiem od nieruchomości, podczas gdy grunty te nie są zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej i możliwe jest prowadzenie na nich działalności leśnej, a zatem powinny być opodatkowane podatkiem leśnym.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy M. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Rozpoczynając rozważania w zawisłej przed Sądem sprawie należy w pierwszej kolejności wskazać, że stosownie do postanowień art. 170 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – dalej w skrócie "p.p.s.a") – orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Stosownie do poglądów orzecznictwa przyjmuje się, że wiążący w rozumieniu przytoczonego przepisu charakter ma sentencja wyroku, tym niemniej dla prawidłowego odczytania treści wyroku trzeba kierować się jego uzasadnieniem. Moc wiążąca orzeczenia oznacza, że trzeba przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu [por.: wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt I GSK 446/13, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Stosownie z kolei do postanowień art. 153 p.p.s.a. – ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez "ocenę prawną", o której mowa w przytoczonym przepisie, zasadniczo rozumie się wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Stosownie do poglądów judykatury ocena ta musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone przez sąd w wydanym orzeczeniu. Muszą one mieć postać jednoznacznych twierdzeń, sformułowanych w sposób jasny, umożliwiający organowi administracji publicznej oraz sądowi ustalenie treści związania bez potrzeby podejmowania skomplikowanych zabiegów interpretacyjnych [tak: wyrok NSA z dnia 30 października 2014 r. sygn. akt I GSK 143/13, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Mając powyższe na uwadze należy w pierwszej kolejności zaznaczyć, że w niniejszej sprawie został już przez tutejszy Sąd wydany wyrok z dnia 4 czerwca 2014 r. sygn. akt III SA/Po 415/14, na mocy którego to uchylono interpretację indywidualną Wójta Gminy M. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...]. Wyżej wymieniony wyrok jest prawomocny od dnia 31 lipca 2014 r. Mając ten fakt na uwadze, należy zaznaczyć, że rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w pierwszej kolejności kierował się wskazaniami zawartymi w wyżej wymienionym wyroku. Należy również podkreślić, że błędnie w odpowiedzi na skargę Wójt Gminy M. wskazuje, że w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2014 r. brak było jednoznacznych wytycznych w stosunku do organu. W dotyczącym sprawy wyżej wymienionym wyroku tutejszego Sądu wskazano, że postępowanie "interpretacyjne" opiera się wyłącznie na stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę. Organ w postępowaniu o udzielenie indywidualnej interpretacji podatkowej nie jest upoważniony do samodzielnego ustalania stanu faktycznego. Zaznaczono przy tym, że organ wydający interpretację przepisów prawa podatkowego nie może prowadzić postępowania ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w szczególności nie może kwestionować przedstawionego stanu faktycznego, ponieważ to przepis prawa, a nie stan faktyczny jest przedmiotem interpretacji podatkowej.

Jak wynika z przytoczonych powyżej fragmentów uzasadnienia wyroku WSA w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2014 r. – w orzeczeniu tym wyjaśniono treść przepisów prawa znajdujących zastosowanie w sprawie oraz wskazano na sposób ich zastosowania.

Dokonując kontroli wydanej przez Wójta Gminy M. indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego należy w pierwszej kolejności ustalić, czy organ ten zastosował się do wytycznych wynikających z wyroku tutejszego Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę Wójt Gminy M. wydając objętą skargą interpretację uchybił obowiązkowi zrealizowania wytycznych zawartych w wyroku tutejszego Sądu z dnia 4 czerwca 2014 r., wskutek czego doszło do naruszenia art. 153 p.p.s.a.

Za trafne przy tym należy uznać podnoszone przez pełnomocnika skarżącej zarzuty naruszenia art. 14b § 3 w zw. z art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 613 – dalej w skrócie "o.p."). Stosownie do postanowień pierwszego z przywołanych przepisów – wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. Zgodnie zaś z drugim z przepisów – interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie. Podkreślić należy, że specyfika postępowania w przedmiocie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego polega na tym, że w ramach tego postępowania nie może toczyć się spór co do okoliczności stanowiących podstawę wydania interpretacji. Zaznaczyć w tym miejscu wypada, że stosownie do postanowień art. 14b § 3 o.p. – składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. W świetle przytoczonej regulacji obowiązek przedstawienia stanu faktycznego czy też zdarzenia przyszłego stanowiącego przedmiot interpretacji każdorazowo obciąża podmiot, który zwraca się z wnioskiem o wydanie interpretacji. Rolą organu podatkowego w tego rodzaju postępowaniu jest natomiast odniesienie się do stanowiska zawartego we wniosku o wydanie interpretacji. W postępowaniu interpretacyjnym organ podatkowy nie może prowadzić postępowania dowodowego, modyfikując w ten sposób przedstawiony przez wnioskodawcę stan faktyczny lub opis zdarzenia przyszłego. Konstatację ową potwierdza treść art. 14h o.p., zgodnie z którym – w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Co szczególnie istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy wśród przepisów stosowanych odpowiednio w postępowaniu interpretacyjnym nie mieszczą się regulacje dotyczące dowodów zawarte w art. 180–200 rozdziału 11 działu IV o.p.

Odnosząc poczynione powyżej rozważania do realiów zawisłej przed Sądem sprawy należy stwierdzić, że Wójt Gminy M. powołując się w wydanej przez siebie interpretacji na brak możliwości zweryfikowania przesłanki faktycznego zajęcia w latach 2008-2013 nieruchomości na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą w sposób nieuprawniony dokonał modyfikacji przedstawionego przez skarżącą opisu stanu faktycznego. Za nieuprawnione w świetle specyfiki postępowania interpretacyjnego należy również uznać odwoływanie się do składanych przez skarżącą deklaracji za lata 2008-2013. Również błędnie – działając z naruszeniem art. 14c § 1 o.p. organ dokonał "korekty" opisu stanu faktycznego poprzez odnoszenie się do zawiadomień o zmianach danych zawartych w ewidencji gruntów.

Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego należy w pierwszej kolejności wskazać, że organ powołując się na wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2005 r. sygn. akt FSK 1861/04 oraz uchwałę składu 7 sędziów tego Sądu z dnia 2 kwietnia 2001 r. sygn. akt FPK 3/00 – w istocie odwołuje się pośrednio do przepisów prawa, które obowiązywały w okresie od 1 stycznia 1997 r. do 30 listopada 2002 r. Tymczasem istota sporu w omawianej sprawie sprowadza się do dokonania wykładni oraz subsumcji normy prawnej wynikającej z art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 95 ze zm. – dalej w skrócie "u.p.o.l.") zgodnie z którym – opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy, z wyjątkiem zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. W kontekście przytoczonej regulacji wypada wskazać, że zgodnie z opisem stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji – skarżąca nie posadowiła na wskazanych przez siebie gruntach obiektów wykorzystywanych w działalności gospodarczej. Zaznaczono przy tym, że przedstawione przez skarżącą grunty były w okresie objętym wnioskiem o wydanie interpretacji częściowo zakrzewione. Skarżąca spółka zaznaczyła przy tym, że wskazane przez nią grunty nie zostały formalnie wyłączone z produkcji rolnej. Rolą organu interpretacyjnego jest udzielenie odpowiedzi na pytanie czy w przedstawionych przez stronę skarżącą realiach zastosowanie znajdzie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. – a w konsekwencji czy wskazane przez spółkę nieruchomości będą podlegać opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości.

Dokonując wykładni art. 2 ust. 2 u.p.o.l. należy wskazać, że przepis ten wprowadzający wyłączenie z opodatkowania podatkiem od nieruchomości gruntów rolnych oraz lasów, koresponduje z treścią art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2006 r., nr 136 poz. 969 ze zm. – dalej w skrócie "u.p.r") zgodnie z którym – opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Podobnie na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o podatku leśnym (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 465 – dalej w skrócie "u.p.l.") – opodatkowaniu podatkiem leśnym podlegają określone w ustawie lasy, z wyjątkiem lasów zajętych na wykonywanie innej działalności gospodarczej niż leśna. Warunkiem uznania gruntu leśnego za las jest przy tym stosownie do postanowień art. 1 ust. 2 u.p.l. sklasyfikowanie gruntu w ewidencji gruntów i budynków jako lasu.

Mając na uwadze treść przedstawionych powyżej regulacji należy wskazać, że zasadą jest, iż grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów jako użytki rolne podlegają opodatkowaniu podatkiem rolnym, w odniesieniu natomiast do gruntów sklasyfikowanych jako lasy zasadą jest, że nieruchomości te podlegają opodatkowaniu podatkiem leśnym. We wskazanym natomiast przepisie art. 2 ust. 2 u.p.o.l. przewidziano wyjątek, zgodnie z którym to użytki rolne, grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych lub lasy podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości w sytuacji gdy zostały one zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej. Odnośnie pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" zauważyć wypada, że pojęcie to jest węższe od użytego w art. art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a, czy też w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l. określenia – "związane z prowadzeniem działalności gospodarczej". O ile bowiem, stosownie do treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. (w związku z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a oraz art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b u.p.o.l.) obowiązek uiszczania podatku od nieruchomości w najwyższej stawce wiąże się co do zasady już tylko z samym faktem posiadania gruntu (budynku lub jego części) przez przedsiębiorcę, o tyle w przypadku gruntów sklasyfikowanych m.in. jako grunty rolne, do objęcia ich podatkiem od nieruchomości wymagane będzie spełnienie dodatkowej przesłanki, tj. zajęcia (wykorzystania) tychże gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej. Przy czym pod pojęciem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej należy rozumieć grunty, na których w rzeczywistości wykonywane są czynności składające się na prowadzenie działalności gospodarczej [tak: wyrok NSA z dnia 02 kwietnia 2010, sygn. akt II FSK 1942/08, dostępny pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl]. Przy czym, jak stwierdzono w powołanym orzeczeniu, o zajęciu gruntów na prowadzenie działalności gospodarczej może świadczyć przykładowo zmiana przeznaczenia gruntów w planie przestrzennym, rozpoczęcie prac melioracyjnych, wytyczanie dróg, przebudowa linii energetycznych czy też wykonywanie sieci wodno-kanalizacyjnych.

W toku ponownego rozpoznawania sprawy Wójt Gminy M. będzie zobligowany do uwzględnienia przedstawionej w niniejszym wyroku wykładni przepisów prawa kluczowych dla zgodnego z prawem załatwienia sprawy z wniosku skarżącej spółki o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ podatkowy będzie zobligowany do odniesienia się do opisu stanu faktycznego przedstawionego przez skarżącą, przy czym raz jeszcze należy zaznaczyć, że wydając interpretację przepisów prawa podatkowego organ może bazować jedynie na opisie stanu faktycznego zawartego we wniosku o wydanie interpretacji. W przypadku gdyby organ uznał przedstawiony opis stanu faktycznego za niewystarczający dla zastosowania normy prawa materialnego, obowiązkiem organu będzie stosownie do postanowień art. 14h w zw. z art. 169 § 1 o.p. wezwać skarżącą do doprecyzowania opisu stanu faktycznego.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.