Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 160/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6072 Scalenie oraz podział nieruchomości
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Sebastian Pietrzyk SWSA Agnieszka Nawara – Dubiel (spr.) SWSA Monika Niedźwiedź po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi S. T. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

S. T. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie w zakresie rozpoznania jej kolejnego wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Dzielnicowego Kraków-Podgórze z dnia 26 czerwca 1989 r. znak: G.I.8431/P/179/89. Skarżąca zarzuciła, że organ ten wydając w dniu 6 czerwca 2011 r. decyzję znak SKO/GN/4160/373/2011 pominął podniesioną przez skarżącą w toku postępowania okoliczność sfałszowanego podpisu pod wnioskiem wszczynającym postępowanie o podział działki nr [...] obr [...]. Pomimo przewidzianego art. 35 k.p.a. terminu Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podjęło żadnej czynności w tej sprawie. Do skargi załączono ponaglenie z dnia 4 kwietnia 2022 r. skierowane do SKO w Krakowie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie. Kolegium wyjaśniło, iż postanowieniem z dnia 15 stycznia 2021 r. nr SKO.GN/4160/133/2021 orzekło o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku S. T. o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Kierownika Urzędu Dzielnicowego Kraków - Podgórze z dnia 26 czerwca 1989 r., znak: G.I.8431/P/179/89. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - utrzymało w mocy wskazane postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 stycznia 2021 r. nr SKO.GN/4160/133/2021.

Wobec tego, że organ odwoławczy wydał rozstrzygnięcie we wskazanej w skardze sprawie z wniosku P. S. T., wskazany w skardze stan bezczynności organu nie zachodzi.

W piśmie z dnia 7 października 2022 r. skarżąca odniosła się do argumentacji organu zaprezentowanej w odpowiedzi na skargę.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 4 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.) - dalej określanej, jako "p.p.s.a." - sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1- 4. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie.

Na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a:

1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności;

2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa;

3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.

Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

W razie natomiast nieuwzględnienia skargi sąd oddala skargę – zgodnie z art. 151 p.p.s.a.

Warunkiem formalnym skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego jest wcześniejsze wyczerpanie środków zaskarżenia. Jak stanowi art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Skarżąca przed wniesieniem skargi wniosła w dniu 5 kwietnia 2022 r. ponaglenie, tym samym przyjąć należy, że spełniony został warunek wynikający z art. 53 § 2b p.p.s.a.

Zgodnie z art. 37 § 1 k.p.a. stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli:

1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność);

2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas gdy organ ten, pomimo istniejącego obowiązku, nie załatwia, w określonej prawem formie i w określonym prawem czasie, sprawy co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Celem skargi na bezczynność jest doprowadzenie do wydania przez organ aktu lub podjęcia czynności, jednakże bez przesądzenia o treści, czy skutkach tych działań. Sąd nie wnika w merytoryczną i procesową poprawność czynności, a bierze pod uwagę jedynie sam fakt, czy w danej sprawie została dokonana czynność lub czy z innych powodów organowi nie można zarzucić stanu bezczynności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 grudnia 2013 r., sygn. I OSK 2114/13, LEX nr 1421789).

W niniejszej sprawie, skarżąca w dniu 26 czerwca 2020 r. złożyła (kolejny) wniosek o wszczęcie postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Dzielnicowego Kraków-Podgórze z dnia 26 czerwca 1989 r. znak: G.I.8431/P/179/89. Na wezwanie organu , pismem z dnia 30 sierpnia 2020 r., wniosek został przez skarżącą doprecyzowany.

Postanowieniem z dnia 15 stycznia 2021 r. znak SKO.GN/4160/133/2020 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Dzielnicowego Kraków-Podgórze z dnia 26 czerwca 1989 r. znak: G.I.8431/P/179/89. (k. 97 akt adm.). W dniu 24 lutego 2021 r. (data wpływu do organu) skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Postanowieniem z dnia 19 kwietnia 2021 r. znak SKO.GN/4160/34/2021 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie własne z dnia 15 stycznia 2021 r. SKO.GN/4160/133/2020 (k. 122 akt adm.). Postanowienie to skarżąca odebrała osobiście w dniu 7 maja 2021 r. (k. 131 akt adm.)

Skarga na bezczynność została złożona przez skarżąca w dniu 16 maja 2022 r. bezpośrednio w WSA w Krakowie .

Wszystko to oznacza, że skarga została złożona po upływie roku od daty załatwienia sprawy, a zatem jest bezzasadna, jako że organ nie pozostaje w bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącej z dnia 26 czerwca 2020 r.

Wobec powyższego skargę należało oddalić na zasadzie art. 151 p.p.s.a.