Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt I SAB/Kr 4/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2016-01-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Odpowiedzialność podatkowa osób trzecich, ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SAB/Kr 4/15 | POSTANOWIENIE Dnia 15 stycznia 2016 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek, Sędziowie: WSA Maja Chodacka, WSA Paweł Dąbek (spr.), Protokolant: st.sekr.sąd. Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2016 r., z wniosku M.J. o uzupełnienie wyroku z dnia 18 września 2015 r. sygn. akt I SAB/Kr 4/15 w przedmiocie bezczynności Samorządowego Kolegium Odwoławczego postanawia: - wniosek oddalić-


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 września 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M.J. (dalej: skarżąca) na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Pismem z dnia 7 grudnia 2015r. skarżąca złożyła wniosek o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez "stwierdzenie na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a. naruszenie przez WSA w Krakowie Wydział I wydanym w dniu 18 września 2015r. wyrokiem sygn. akt I SAB/Kr 4/15, art. 1, art. 287.2) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.), art. 1, art. 4, art. 6 § 1.2)4) ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2005r. Nr 153 poz. 1269), art. 2, art. 7, art. 8, aart. 184 Konstytucji RP". Skarżąca wniosła również o rozpoznanie skargi na bezczynność.

W uzasadnieniu swojego wniosku, skarżąca podniosła, że Sąd nie rozpoznał istoty sprawy w zakresie skargi na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 149 § 1 p.p.s.a. Następnie skarżąca podniosła, że system zabezpieczenia społecznego w Polsce nie działa należycie, jak również przytoczyła zarzuty związane z odmową umorzenia jej należności podatkowych w postępowaniu podatkowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Podstawę prawną do uzupełnienia wyroku stanowi art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). W myśl paragrafu pierwszego powołanego przepisu strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Z treści art. 157 § 2 p.p.s.a. wynika, że wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Natomiast stosownie do art. 157 § 3 p.p.s.a. orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. Z powyższych uregulowań wynika, że uzupełnienie wyroku w postępowaniu sądowoadministracyjnym może nastąpić tylko na wniosek strony lub uczestnika postępowania. Sąd nie uzupełnia wyroków z urzędu. Wykładnia językowa oraz systemowa wewnętrzna art. 157 § 1 p.p.s.a. nakazuje odnosić wniosek o uzupełnienie wyroku wyłącznie do jego sentencji, a nie uzasadnienia. Postępowanie prowadzone w trybie art. 157 p.p.s.a. jest postępowaniem rektyfikacyjnym, jego celem nie jest uruchomienie nowego postępowania sądowego lecz jedynie uzupełnienie rozstrzygnięcia wydanego w postępowaniu sądowym uruchomionym skargą lub wnioskiem w sprawie sądowoadministracyjnej. Wniosek o uzupełnienie wyroku może zostać zgłoszony, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi. Z taką sytuacją możemy mieć do czynienia wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2009, Wyd. 3, s. 648 i nast.). Zatem uzupełnienie sentencji wyroku może dotyczyć sytuacji, gdy sąd nie rozstrzygnął w stosunku do wszystkich aktów objętych zakresem skargi, nawet gdy skarga była na ten akt bezzasadna; natomiast nie można żądać uzupełnienia wyroku, gdy sąd nie uwzględnił wszystkich żądań zawartych w skardze. Na wzajemne relacje pomiędzy uprawnieniami procesowymi strony skarżącej do żądania objęcia zakresem orzekania aktów lub czynności wydanych w granicach sprawy, a kompetencjami sądu administracyjnego w tym zakresie zwrócił uwagę Z. Kmieciak w glosie do wyroku WSA w G. z dnia 27 października 2004 r., II SA/Ka 2352/02 (opubl. OSP 2007, Nr 3, poz. 25).

Wniosek o uzupełnienie wyroku powinien być zgłoszony w terminie określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. w formie pisma procesowego i zawierać dokładnie określone żądanie uzupełnienia wyroku. Formę wyroku ma jedynie orzeczenie sądu uzupełniające wyrok i rozstrzygające o zasadności skargi merytorycznie (uwzględnieniu lub oddaleniu skargi w uzupełnianym zakresie), chyba że uzupełnienie to dotyczy wyłącznie kosztów. Formy takiej natomiast - zgodnie z art. 157 § 3 p.p.s.a. - nie ma orzeczenie oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku (por. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 878/09, zbiór lex 597927; postanowienie NSA z dnia 27 stycznia 2010 r., sygn. akt II OSK 1683/08, zbiór lex nr 597344; postanowienie NSA z dnia 3 września 2009 r., sygn. akt I FSK 441/08, zbiór lex nr 593983). Jak podkreślił Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 13 maja 1982r., formę wyroku przybiera orzeczenie sądu wydane po rozpoznaniu wniosku o uzupełnienie wyroku tylko wówczas, gdy "uzupełnia wyrok", a więc zawiera treść merytoryczną dotyczącą żądania, bez względu zresztą na to, czy jest to treść dla strony korzystna czy niekorzystna. Charakteru takiego nie ma orzeczenie sądu oddalające wniosek o uzupełnienie wyroku. Takie orzeczenie powinno przybrać postać postanowienie (post. SN z dnia 13 maja 1982 r., sygn. akt I PR 43/82, OSNC 1983, nr 1 z glosą A. Świderskiej, NP. 1985, nr 6, s. 107). Przedmiotem tego postanowienia jest wyłącznie kwestia podstaw lub ich braku do dokonania uzupełnienia wyroku.

W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem rozstrzygnięcia, była bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Skarżąca wielokrotnie bowiem w swoich pismach podkreślała, że domaga się stwierdzenia bezczynności i jednocześnie nałożenia grzywny na organ. Również we wniosku o uzupełnienie wyroku, skarżąca ponownie domaga się stwierdzenia bezczynności. Sąd rozpoznając sprawę w tym kierunku, czyli dokonując badania podejmowanych przez organ czynności w postępowaniu podatkowym, nie stwierdził bezczynności. W związku z powyższym skarga została oddalona. Oznacza to tym samym, że orzeczenie Sądu jest kompletne i odnosi się do wszystkich żądań skargi. Brak stwierdzenia bezczynności przez organ, uniemożliwiał również nałożenie na ten organ grzywny o co zabiegała skarżąca. Możliwość nałożenia grzywny zachodzi bowiem jedynie w przypadku stwierdzenia bezczynności organu. Tym samym oddalając skargę, Sąd stwierdził, że również żądanie nałożenia grzywny na organ było niezasadne.

Ponadto, jak wskazano we wcześniejszej części uzasadnienia, to strona ma dokładnie określić zakres w jakim wyrok ma zostać uzupełniony. Jest to bowiem postępowanie wszczynane jedynie na wniosek. Sąd nie może wobec powyższego zastępować strony w formułowaniu żądania uzupełniania wyroku.

Tymczasem skarżąca zażądała uzupełnienia wyroku poprzez stwierdzenie, że wyrokiem tym naruszono podane przez nią przepisy. Żądanie takie jest jednak nieuprawnione i nie znajduje oparcia w przepisach prawnych. Rodzaje rozstrzygnięć Sądu w sprawach o bezczynność, uregulowane zostały w art. 149 i 151 p.p.s.a. Z przepisów tych nie wynika, aby w wyroku mogła zostać zawarta formuła, której umieszczenia domaga się skarżąca.

Podsumowując, Sąd wyrokiem, którego uzupełnienia domaga się skarżąca, orzekł o całości jej żądania, gdyż rozpoznał w całości skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Brak jest przy tym jakiegokolwiek przepisu prawnego, który nakazywałby w przypadku oddalenia skargi na bezczynność, zamieszczania w wyroku dodatkowego orzeczenia, które Sąd powinien zamieścić z urzędu. W związku z powyższym, nie zostały spełnienione przesłanki do uzupełnienia wyroku o których stanowi art. 156 § 1 p.p.s.a. Dlatego też wniosek o uzupełnienie wyroku został oddalony.

Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.