Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2094/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-04-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie asesor WSA Marta Laskowska (spr.), asesor WSA Aneta Opyrchał, Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi R. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...] września 2005 r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. na rzecz skarżącego R. T. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. decyzją z dnia [...] września 2005 r. po rozpatrzeniu odwołania R. T. od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia [...] lipca 2005 r. na podstawie art. 138 par.1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku handlowo-usługowego na działkach nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] położonych w O. przy ul. [...].

W uzasadnieniu decyzji przedstawiono następujący stan sprawy.

Prezydent Miasta O. na wniosek R. i J. N. oraz K. i J. S. ustalił warunki zabudowy dla w/w inwestycji. Od powyższej decyzji odwołanie złożył R. T., w którym podniósł, że zaskarżona decyzja rażąco narusza art. 53 ust.4 pkt 9, art.60 ust.1, art.61 ust.1 pkt 1 i ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz §3, §4, §5, §6, §8, i §9 ust.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Odnosząc się do zarzutów odwołującego R. T. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. uznało za słuszne zobowiązanie inwestora w pkt 4 decyzji organu pierwszej instancji dotyczącego zaprojektowania rozwiązań komunikacyjnych planowanego budynku z drogami publicznymi (tj. ul. [...] i ul. [...]). Natomiast nie podzieliło poglądu odwołującego dotyczącego braku jakichkolwiek uzgodnień w kwestii dojazdu, bowiem organ pierwszej instancji, jako Zarządca dróg ul. [...] i ul. [...] w wydanej decyzji nie odmówił prawa dojazdu z tych ulic do działek, na których inwestor zamierza realizować przedmiotową inwestycję. Zdaniem organu II instancji z akt sprawy wynika, że do projektowanego obiektu handlowo – usługowego inwestor przedłożył koncepcję rozwiązania komunikacyjnego zgodnie, z którą możliwy jest dojazd do tych działek z ul. [...]. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. skarżone ustalenia dotyczące braku możliwości obsługi w zakresie komunikacji należało uznać za bezpodstawne.

Odnosząc się do kolejnego zarzutu odwołującego, tj. braku wskazania jakiegokolwiek obiektu o zbliżonej formie architektonicznej oraz braku działki sąsiedniej spełniającej ustawowe kryterium "działki sąsiedniej" , organ drugiej instancji uznał ten zarzut za niesłuszny. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z § 3 ust.1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniej jednak niż 50 m. Z załączonych dokumentów wynika, że w postępowaniu o warunkach zabudowy wraz z załącznikiem graficznym została opracowana analiza urbanistyczno – architektoniczna, a na załączniku graficznym zaznaczono teren analizowany i istniejące na tym terenie obiekty. W podsumowaniu przedmiotowego opracowania ustalono, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla omawianej inwestycji jest możliwe z uwagi na spełnienie wszystkich warunków wymienionych w art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Organ podniósł, że nie zgadza się z kolejnym przedstawionym w odwołaniu zarzutem braku umów inwestora z właściwymi jednostkami organizacyjnymi: Zakładem Energetycznym, PGNiG w W. – Gazownia w O., OPWiK oraz OPEC na wykonanie uzbrojenia terenu, a więc naruszenie art. 61 ust.1 pkt 3 w związku z art. 61 ust. 5 w/w ustawy. Jak wskazał organ inwestorzy posiadają wstępne zgody na podłączenie do infrastruktury technicznej wraz z zapewnieniem dostarczenia gazu, wody i energii elektrycznej, po wykonaniu przyłączy do projektowanego budynku. W rozpatrywanym przypadku istnieje pełne uzbrojenie terenu, zatem żądanie na tym etapie postępowania zawarcia umów gwarantujących wykonanie uzbrojenia terenu przez właściwe jednostki organizacyjne jest przedwczesne, a istniejące sieci infrastruktury technicznej w ul. [...] oraz stosowne zapewnienia właściwych jednostek organizacyjnych o możliwości podłączenia się do przedmiotowej inwestycji należy uznać za spełniające warunki wynikające z art. 61 ust. 3 w/w ustawy.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. złożył R. T. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucił przedmiotowej decyzji naruszenie:

- art. 61 ust.1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez przyjęcie, że zostały spełnione warunki określone w przedmiotowym przepisie, bez jakiegokolwiek odniesienia w sentencji decyzji i jej uzasadnieniu do cytowanego przepisu, a w szczególności poprzez przyjęcie, że istnieje co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu i nie wskazanie, jakiegokolwiek obiektu jako zbliżonego w formie architektonicznej i intensywności wykorzystania terenu, podczas gdy w rzeczywistości zdaniem skarżącego brak jest takiego obiektu oraz brak jest działki sąsiedniej spełniającej ustawowe kryterium działki sąsiedniej;

- art. 61 ust.1 pkt 3 w zw. art.61 ust.5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez przyjęcie, że istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla podjętego zamierzenia budowlanego, a powyższy warunek uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem – w niniejszej sprawie brak jest wskazanych przez przepisy prawa umów inwestora z właściwymi jednostkami organizacyjnymi. Kwestia ta została jedynie w sposób lakoniczny załatwiona poprzez zobowiązanie do zapewnienia poszczególnych mediów wg warunków określonych przez dostawców, co nie spełnia ustawowego wymogu zagwarantowania w drodze umowy wykonania uzbrojenia terenu;

- art. 61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – poprzez przyjęcie, że jest możliwe wydanie decyzji o warunkach zabudowy, gdyż spełnione są łącznie warunki wymienione w pkt 1-5, podczas gdy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych warunków. Powyższe ustalenie stanowi złamanie ustawowego upoważnienia zawartego w art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, które mając charakter szczególny i wyjątkowy, nie może być interpretowane w tak rozszerzający sposób, jak postąpił organ wydając zaskarżoną decyzję.

Nadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji rażące naruszenie art. 53 ust.4 pkt 9 w zw. z art.60 ust.1 w/w ustawy poprzez przyjęcie, że decyzja o warunkach zabudowy została wydana po uzgodnieniu z organami wskazanymi w w/w przepisie i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi w trybie art.106 kpa mimo, że zarówno w samej sentencji decyzji jak i jej uzasadnieniu brak jest jakiejkolwiek wzmianki na temat wykonanych uzgodnień.

Zdaniem skarżącego poważne wątpliwości budzą również ustalone w decyzji warunki obsługi komunikacyjnej w zakresie zaopatrzenia od strony ul. [...], w sytuacji gdy nieruchomość objęta decyzją nie przylega do tej ulicy. Również załącznik graficzny do decyzji organu pierwszej instancji nie wskazuje sposobu dojazdu z ul. [...], co spowoduje w praktyce skierowanie zaopatrzenia poprzez układ wewnętrznej komunikacji zlokalizowanej pomiędzy budynkiem zabudowy wielorodzinnej a terenem objętym wnioskiem .

Skarżący wskazuje również, że załącznik graficzny do decyzji organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, gdyż nie zawiera następujących koniecznych elementów: brak imienia i nazwiska geodety sporządzającego mapę, brak skali mapy, brak orientacji mapy (kierunki świata).

Zastrzeżenia skarżącego budzi ustalony w decyzji wskaźnik powierzchni zabudowy. Z analizy wynika, że na terenie analizowanym wskaźnik ten wynosi od 35% do 50%, a średni 40%. Ustalony natomiast wskaźnik do 60% jest niezgodny z wymogami § 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Kolejne zastrzeżenie wskazane w skardze to ustalona szerokość elewacji frontowej budynku. Dla nowej zabudowy wyznacza się nią na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach na obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. Jak wskazuje skarżący średnia szerokość elewacji frontowej w terenie analizowanym wynosi ok.47,0 m, co przy względnie dopuszczalnej tolerancji daje maksymalną szerokość wynoszącą 57 m. Tymczasem ustalona w analizie i decyzji szerokość elewacji frontowej do 70,0 m. nie jest zgodna z § 6 w/w rozporządzenia.

Skarżący wskazuje, że w decyzji złamana została zasada, że obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich oraz, że jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (§4 ust.1 i 3 w/w rozporządzenia).

Nadto, zdaniem skarżącego do zaskarżonej decyzji nie załączono załącznika w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, składającego się z części tekstowej i graficznej oraz brak odniesienia do obszaru analizowanego (§3 i §9 ust.1 w/w rozporządzenia).

Skarżący wskazuje również, że naruszony został § 8 w/w rozporządzenia poprzez niewystarczające i nieostre określenie geometrii dachu. Kolejny zarzut to nie określenie powierzchni biologicznie czynnej czyli terenów zielonych.

Reasumując skarżący wskazał, że w całym postępowaniu nie brała udziału jako strona jedna z sąsiadujących Spółdzielni Mieszkaniowych, co skutkuje wadliwością całego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. wniosło o jej oddalenie oraz podtrzymało swoje argumenty zawarte w decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 27 kwietnia 2006 r. skarżący R. T. uzupełnił argumentację podniesioną w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 2002) sąd administracyjny sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym stosownie do treści art.134 w/w ustawy nie jest związany zarzutami i granicami skargi.

Zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa materialnego i procesowego.

Postępowanie administracyjne w sprawie niniejszej prowadzone było na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717). Zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy przestrzeni pozbawionych planu miejscowego możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach 1-5 tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji oraz cech architektonicznych i urbanistycznych (art. 61 ust. 1 pkt 1), dostępu do drogi publicznej (art. 61 ust.1 pkt 2), zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (art. 61 ust. 1 pkt 3), teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne (art. 61 ust. 1 pkt 4) oraz decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi (art. 61 ust 1 pkt 5).

Przepis art. 61 ust. 1 pkt 1 uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (tzw. zasada dobrego sąsiedztwa). Regulacja taka ma na celu zagwarantowanie ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 ww. ustawy, jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa określa konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Organ przede wszystkim powinien wyjaśnić, czy w sąsiedztwie planowanej inwestycji znajduje się co najmniej jedna działka dostępna do drogi publicznej zabudowana w taki sposób, który pozwoli określić wymagania dla tej inwestycji, w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników ukształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu.

Cechy nowej zabudowy zostały określone w akcie wykonawczym do wyżej cytowanej ustawy, którym jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588) wydane na podstawie delegacji ustawowej (art. 61 ust. 6) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Sądu trafne okazały się zarzuty podniesione w skardze, że decyzja organu pierwszej instancji nie spełnia wymogów określonych przepisami w/w rozporządzenia. Podkreślić należy, że warunkiem sine quo non rozstrzygnięcia przez właściwy organ w sprawie dotyczącej ustalenia warunków zabudowy w świetle art. 53 ust.1 w zw. z art.61 ust.1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest uprzednie zanalizowanie przez ten organ w koniecznym zakresie stanu terenu inwestycji oraz otaczającego go obszaru. Wskazana analiza umożliwia bowiem dokładne formułowanie wniosków, co do sposobu ustosunkowania się do żądania inwestora i w razie pozytywnego rozstrzygnięcia właściwego ukształtowania treści decyzji o warunkach zabudowy.

Z brzmienia § 3 w/w rozporządzenia Ministra Infrastruktury, express verbis wynika, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej , której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o jakich mowa w art.61 ust.1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art.52 ust.2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Z akt sprawy wynika, że do zaskarżonej decyzji został opracowany załącznik w postaci wyników analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, składający się z części tekstowej i graficznej. Jako załącznik do decyzji organu pierwszej instancji (str.4 decyzji) wskazano również załącznik graficzny nr 1. Tylko ten załącznik doręczany był stronom wraz z decyzją. Zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w skardze, że załącznik nr 1 ( doręczany stronom jako integralna część decyzji) nie zawiera koniecznych elementów: pieczęci wskazującej organ wydający mapę, imienia i nazwiska geodety sporządzającego mapę, skali mapy oraz kierunków.

Określenie cech, do których trzeba dostosować nową zabudowę jest obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w sprawach warunków zabudowy.

Wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadzonej przez organ pierwszej instancji, znajdujące się w aktach administracyjnych zgromadzonych w niniejszej sprawie nie mogą stanowić podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy wnioskowanej inwestycji, gdyż nie pozwalają odpowiedzieć na pytanie, czy inwestycja ta jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami. Przeprowadzona analiza nie odpowiada wymaganiom wynikającym z cytowanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Zgodnie z § 3 rozporządzenia właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizy i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy.

Powstająca w sąsiedztwie zabudowanej już działki nowa zabudowa powinna odpowiadać parametrom, gabarytom i cechom istniejącej zabudowie. Dokonane przez pierwszoinstancyjny organ ustalenia dotyczące parametrów przedmiotowej inwestycji znacznie różnią się od parametrów, gabarytów, formy architektonicznej obiektów zlokalizowanych w analizowanym terenie. W tym miejscu za zasadne należy uznać wskazane w skardze zastrzeżenia dotyczące wskaźnika powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki. Z analizy wynika, że wskaźnik ten wynosi od 35% do 50%, a średni 40%. Ustalony natomiast wskaźnik do 60% (czyli większy od wskaźnika średniego aż o połowę i większy od największego występującego w tym terenie również o połowę), Rozporządzenia Ministra Infrastruktury dopuszcza wyznaczenie innego wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, jeżeli jednak wynika to z analizy.

Podobnej natury zastrzeżenia budzi ustalona szerokość elewacji frontowej budynku, którą wyznacza się dla nowej zabudowy na podstawie średniej szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy na działkach w obszarze analizowanym, z tolerancją do 20%. W analizie i decyzji ustalono szerokość elewacji frontowej do 70.0 m. Podobnie jak w wyżej wskazanym przypadku ustawodawca dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej, jednakże musi wynikać to z prawidłowo przeprowadzonej analizy.

Z załączonej do decyzji analizy, jak i z treści decyzji ustalającej warunki nie wynika jaki budynek, czy też jaka zabudowana nieruchomość stanowiła punkt odniesienia do ustalenia wymienionych parametrów dla przedmiotowej inwestycji budowlanej. Zatem nie ulega wątpliwości, że w sprawie konieczne jest przeprowadzenie ponownie analizy w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu, której dotyczy wniosek inwestorów.

Analiza akt sprawy prowadzi również do stwierdzenia, że decyzja ustalająca warunki zabudowy została wydana z obrazą art.61 ust.1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W myśl tego przepisu wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnia się od istniejącego lub projektowanego uzbrojenia terenu, które winno być wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Warunek ten uznaje się za spełniony, jeżeli uzbrojenie terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem (art.61 ust.5 w/w ustawy). Tymczasem w niniejszej sprawie brak jest umów inwestora z właściwymi jednostkami organizacyjnymi. Znajdują się natomiast zobowiązania do zapewnienia poszczególnych mediów wg warunków określonych przez dostawców. Jednakże i zobowiązania te należy uznać za wadliwe, chociażby z powodu nie wskazania w powyższych zobowiązaniach numerów wszystkich działek, których dotyczy przedmiotowa inwestycja. Rejon Energetyczny O. wskazuje na możliwość zasilenia obiektu, położonego na dwóch działkach, a nie na siedmiu, na których planowana jest inwestycja. Identycznie sytuacja przedstawia się w przypadku dostawy wody i odbioru ścieków w piśmie z OPWiK. Jak również w warunkach przyłączenia do sieci gazowej, gdzie wskazano cztery działki.

Wadliwość przeprowadzonej analizy funkcji oraz cech zabudowy

i zagospodarowania terenu dla obszaru sąsiadującego z terenem lokalizacji inwestycji spowodowała, że zaskarżona decyzja, jak również decyzja organu pierwszej instancji, została wydana z naruszeniem art. 7 i 107 § 2 i 3 kpa.

Sąd nie podziela zarzutów skargi, że uzgodnienie w zakresie obsługi komunikacyjnej powinno mieć formę postanowienia wydanego w trybie art. 106 §5 kpa, na które przysługiwałoby skarżącemu zażalenie. Otóż rację ma organ odwoławczy, że w przypadku gdy właściwym organem do uzgodnienia warunków zabudowy w zakresie obsługi komunikacyjnej jest zarazem organ właściwy do wydania decyzji o warunkach, opinia w tym przedmiocie nie ma formy postanowienia. Niemniej jednak treść tej opinii powinna znaleźć się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ pierwszej instancji, po prawidłowym przeprowadzeniu analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, uwzględniając przy tym wymogi wynikające z cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury, wyda stosowna decyzję, przedstawiając w jej uzasadnieniu motywy podjętego rozstrzygnięcia. Prawidłowe określenie obszaru analizowanego dla planowanego przedsięwzięcia nie może pozbawiać udziału w tym postępowaniu właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości sąsiadujących z działkami inwestora.

W świetle powyższych wywodów należało uznać, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z obrazą przepisów prawa materialnego, jak też prawa procesowego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy.

Z tych też względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na mocy art.145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art.200 w zw. z art.209 cyt. ustawy.