Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 55/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-02-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 1, art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia S. W. L., J. L. – "T." s.c. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 6 listopada 2013 r.; sygn. akt VI SA/Wa 2437/13 w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. W. L., J. L. – "T." s.c. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. L. i J. L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. (nr [...]) w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej.

Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

W skardze na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2013 r. w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym, skarżący S. L. i J. L. zawarli wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podali, że wykazane przez nich naruszenia decyzji organów obu instancji uzasadniają zastosowanie przez Sąd ochrony tymczasowej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. postanowieniem z dnia 6 listopada 2013 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Sąd wskazał, że obowiązek przedstawienia (wynikających z przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) okoliczności, które pozwolą sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy, a do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Jak wskazał Sąd, uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne.

Sąd zaznaczył, że skarżący pomimo ciążącego na nich obowiązku, nie wykazali zaistnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Sąd podkreślił również, że argumentacja skargi kwestionująca legalność zaskarżonej decyzji nie stanowi uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonanie decyzji, bowiem rozpoznając taki wniosek Sąd nie bada legalności zaskarżonej decyzji, lecz zaistnienie przesłanek enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie.

Zażalenie na powyższe postanowienie wnieśli S. i J. L. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucili naruszenie art. 61 § 3 p.p.s.a., wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W ocenie skarżących odpowiedzialność kierowcy za powstałe naruszenia, przy braku odpowiedzialności prowadzonej przez skarżących spółki, która dochowała należytej- w ocenie stron- staranności oraz brak podstaw faktycznych do przypisania spółce stwierdzonych naruszeń i brak winy spółki, są wystarczającymi okolicznościami do wstrzymania rygoru wykonalności krzywdzącej strony decyzji. Zdaniem skarżących okoliczności te wskazują w sposób pośredni na spełnienie przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Skarżący wskazali, że w ich sprawie zachodzi nie tylko niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, ale również "prawdopodobieństwo (graniczące z pewnością), że zaistnieje trwała zmiana rzeczywistości i po długim czasie i przy dużym nakładzie sił i środków może nie dojść już do stanu sprzed wydania decyzji". Strona wskazała, że straty w ruchomych składnikach majątku skarżącej spółki, poniesione w ostatnich miesiącach, wpłynęły negatywnie na terminowe płatności wobec kontrahentów spółki. Jak wskazano w zażaleniu, "konieczność zapłaty kary na etapie braku pewności co do odpowiedzialności spółki może skutkować całkowitym zachwianiem płynności finansowej, a nawet sytuacją kierującą się w kierunku upadłości firmy".

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Przyznanie stronie skarżącej ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi odstępstwo od ogólnej reguły, wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Zgodnie z treścią art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis ten zawiera zamknięty katalog przesłanek pozytywnych wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, które muszą zostać we wniosku wskazane i uprawdopodobnione. Oznacza to, że skarżący obowiązany jest wskazać we wniosku okoliczności, które w jego ocenie uzasadniają ten wniosek, uprawdopodabniając, że wykonanie aktu może spowodować znaczną szkodę lub trudne do odwrócenie skutki.

Oceniając zaskarżone postanowienie Sądu I instancji przez pryzmat cytowanych powyżej przepisów oraz treści wniosku o wstrzymanie wykonania opisanej uchwały uznać należy, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Z treści wniosku nie wynika bowiem, że na skutek wykonania zaskarżonej decyzji zostałaby wobec skarżących spełniona którakolwiek z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ogólnikowe twierdzenia zawarte w treści skargi, opierające się głównie na zarzutach merytorycznych (które nie mogą być rozpoznawane przy ocenie zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji) nie mogą skutkować uwzględnieniem wniosku. Skarżący nie uprawdopodobnili wystąpienia po ich stronie okoliczności, które uzasadniałyby uznanie, że zachodzą podstawy do zastosowania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Również okoliczności podniesione w treści zażalenia ze względu na ogólnikowość twierdzeń nie mogły odnieść zamierzonego przez stronę skutku. W związku z powyższym postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. należało uznać za prawidłowe.

Podkreślenia ponadto wymaga, że wykonanie decyzji nakładającej na stronę obowiązek uiszczenia należności pieniężnej tylko w wyjątkowych przypadkach jest źródłem niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków. Zapłata należności oznaczonej w decyzji jest odwracalna. W przypadku uchylenia decyzji uiszczona należność podlega zwrotowi (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2011r., sygn. akt I GZ 217/11, publik. Lex nr 1149086). Każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Skutki w tym zakresie są oczywiste i zawsze prowadzą do ujemnych następstw polegających na zmniejszeniu majątku zobowiązanego. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których w sytuacji ewentualnego wygrania sporu sądowego nie można by było naprawić. Nie bez znaczenia dla oceny wystąpienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. jest też to, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi uiszczone, a nienależne zobowiązanie będzie podlegać zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania, co dodatkowo przemawia za "odwracalnością" skutków, które wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować dla strony.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.