Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 662/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-19 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 19 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. J. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 kwietnia 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 662/09 w sprawie ze skargi E. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej postanawia odmówić sprostowania wyroku.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 22 kwietnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Warszawie oddalił skargę E. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...]

w przedmiocie kary pieniężnej.

Pismem z 3 grudnia 2010 r. E. J. wniósł o sprostowanie powyższego wyroku sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 156 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) cytowanej dalej jako p.p.s.a., sąd może sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie orzeczenia może nastąpić z urzędu lub na wniosek, na posiedzeniu niejawnym, a sprostowaniu mogą podlegać zarówno wadliwości sentencji, jak i uzasadnienia (por. postanowienie SN

z 15 kwietnia 1982 r. IPZ 7/82, OSNCP 1982, nr10, poz.l55, B. Dauter ,J. Drachal,

M. Niezgódka -Medek /w:/ Wzory pism i orzeczeń w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wyd. Prawnicze LexisNexis 2005 str. 239). Sprostowanie nie może wykraczać poza granice określone w powołanym przepisie. Klasyfikacja wadliwości przyjęta w art. 156 § 1 p.p.s.a. jest wyczerpująca. Redakcja przepisu wskazuje na to, że wszystkie wymienione wady orzeczenia charakteryzuje cecha ich oczywistości, stanowiąca zarazem granice przedmiotowej dopuszczalności sprostowania, które wyrażają się w tym, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Niedokładność lub omyłka mogą dotyczyć,

np. oznaczenia stron, czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, sygnatury) zaskarżonego aktu. Przedmiotem sprostowania nie mogą być natomiast mylne ustalenia faktyczne sądu lub mylne zastosowanie przepisu prawnego.

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowym, sprostowanie niedokładności (nieścisłości) może obejmować właściwe oznaczenie stron, czy też dokładne wymienienie podmiotów postępowania lub pełnej ich nazwy (por. wyrok SN z dnia 18 czerwca 1998 r., II CKN 817/97, OSNC 1999, nr 1, poz. 16).

Mając powyższe na uwadze, wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi wadliwość, o której mowa w art. 156 §1 p.p.s.a.

Z tych względów na zasadzie przepisu art. 156 § 1 ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono, jak w sentencji.