Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 1881/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-03-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania kosztów zastępstwa procesowego
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym we Wrocławiu – Barbara Koźlik po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku dor. pod. K.K. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi E. N. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w zryczałtowanym podatku dochodowym postanawia: odmówić przyznania kosztów pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

W sprawie, postanowieniem z dnia 10 września 2014 r. stronie skarżącej przyznano prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego. Na tej podstawie, po wystąpieniu do Krajowej Izby Doradców Podatkowych, na pełnomocnika skarżącej został wyznaczony dor. pod. K. K., który zastępował stronę przed tutejszym Sądem.

Na rozprawie do protokołu w dniu 14 stycznia 2015 r. pełnomocnik wniósł "o przyznanie wynagrodzenia za pomoc prawną udzieloną z urzędu – zgodnie z odrębnymi przepisami". W protokole brak zapisu co do oświadczenia, że wnioskowane wynagrodzenie nie zostało zapłacone w całości ani w części.

Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, ze zgodnie z art. 250 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), wyznaczony profesjonalny pełnomocnik otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stosownie do treści § 4 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. Nr 31, poz. 153), wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty nie zostały zapłacone w całości lub w części.

Wyjaśnić trzeba, że brak powyższego oświadczenia nie ma charakteru formalnego, lecz materialny. Zwrócił na to uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 25 marca 2009 r., sygn. akt II FZ 90/09, stwierdzając, iż brak oświadczenia, że żądane koszty nie zostały zapłacone nie stanowi uchybienia formalnego, które można uzupełnić na wezwanie Sądu w trybie art. 49 p.p.s.a., gdyż nie jest pismem w rozumieniu art. 45-48 p.p.s.a. Oświadczenie, że opłaty z tytułu udzielenia pomocy prawnej nie zostały wypłacone w całości lub w części jest nieodzownym elementem uzasadnienia wniosku o przyznanie kosztów, stanowiącym przesłankę do przyjęcia, że praca pełnomocnika nie została wynagrodzona. Brak takiego oświadczenia wywołuje skutki materialnoprawne, polegające na utracie prawa do wynagrodzenia.

Zaznaczyć tutaj należy, że niezłożenie takiego oświadczenia jednocześnie z wnioskiem o przyznanie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie dyskwalifikuje całkowicie tego wniosku. Na dzień jego rozpoznania w aktach sprawy brak jest wskazanego oświadczenia – referendarz sądowy nie miał zatem podstaw do uwzględnienia żądania pełnomocnika z urzędu.

Pamiętać jednak należy, że przepisy ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przewidują możliwość wniesienia sprzeciwu, w którego treści pełnomocnik może oświadczyć, czy koszty o których zasądzenie wnosi, były zapłacone w całości lub w części.

W tym stanie rzeczy – wobec braku przedmiotowego oświadczenia na dzień wydania niniejszego postanowienia – wniosek należało ocenić jako nieuzasadniony.

W związku z tym, na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowiono jak w sentencji.