Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 356/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2012-06-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30 ust. 6 pkt 2
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz,, Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca), Protokolant Starszy referent Agata Jakimiuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 21 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru budowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia ..., wydaną na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), art.138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz uchwały Nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w L. z dnia 26 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. – część II (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 124, poz. 2671), po rozpatrzeniu odwołania S. od decyzji Prezydenta Miasta Nr ... z dnia ... zawierającej sprzeciw od zgłoszenia budowy bramy przesuwnej na działce nr ... przy ul. K. w L., Wojewoda utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

S. zgłosiła w dniu 21 grudnia 2011 r. zamiar przystąpienia do wykonania na nieruchomości położonej przy ul. K. (działki nr ewid. ...) robót budowlanych polegających na budowie bramy przesuwnej.

Zaskarżoną decyzją Nr ...z dnia ... Prezydent Miasta wniósł sprzeciw w sprawie wykonania przedmiotowej bramy. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że projektowane ogrodzenie terenu działki bramą przesuwną, o lokalizacji określonej w przedłożonym załączniku graficznym (mapa syt. - wys. skala 1:500), częściowo wygradza urządzony ciąg komunikacyjny przebiegający przez teren wyżej wskazanej nieruchomości. Zgodnie z obowiązującą dla tego terenu uchwałą Nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w L. z dnia 26 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - cześć II, przedmiotowa nieruchomość należy do terenów parkingów, parkingo-garaży, garaży oraz ciągu komunikacji pieszej, oznaczonej na rysunku planu symbolem - "KS1/KX". Tym samym dostęp do terenu nie może być limitowany żadnymi ograniczeniami, a w szczególności poprzez realizację ogrodzenia. Organ pierwszej instancji uznał, że wystąpiły przesłanki z art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego do wniesienia sprzeciwu w sprawie zgłoszonych przez S. robót budowlanych, z uwagi na niezgodność zamierzonej budowy z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.

Z powyższą decyzją Prezydenta Miasta nie zgodziła się S., żądając uchylenia w całości zaskarżonej decyzji i przekazania sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpatrzenia. Według odwołującej się, organ pierwszej instancji naruszył przepisy prawa materialnego, tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, przez nietrafne przyjęcie, iż realizacja ogrodzenia w jakikolwiek sposób ograniczy dostęp do terenu, a w szczególności uniemożliwi komunikację samochodową i pieszą. S. wskazała, że jest wieczystym użytkownikiem działki o nr ..., a granica tej działki kończy się na wysokości piekarni (oznaczonej kolorem zielonym), granicząc z działką nr ...bez kontynuacji drogi. Nie ma więc możliwości kontynuacji ruchu samochodowego działką ... S. nie zakwestionowała, że przedmiotowa działka jest ciągiem pieszo-jezdnym w rozumieniu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, niemniej podkreśliła, że z usytuowanych na niej parkingów i garaży korzystają wyłącznie mieszkańcy S. Ponadto z projektu bramy przesuwnej jednoznacznie wynika, że zachowano samodzielne wymiarowe przejście dla pieszych, celem dojścia do budynków, parkingów i garaży. W tej sytuacji, według oceny skarżącej, zamiar budowy bramy ogrodzenia działki nr ... w żaden sposób nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. - cześć II, w zakresie dostępu do terenów parkingo-garaży, garaży, oznaczonych na rysunku planu symbolem "KS1/KX", ani nie umożliwia na tym terenie komunikacji pieszej.

Utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem organu pierwszej instancji, że wykonanie bramy przesuwnej na ciągu komunikacyjnym oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem "KS1/KX", jest niezgodne z ustaleniami miejscowego planu, zatwierdzonego uchwałą Nr 1688/LW2002 Rady Miejskiej w L. z dnia 26 września 2002 r. Wyznaczony w tym planie obszar "KS1/KX", obejmujący przedmiotowe działki nr ewid. ..., to, w myśl § 49 ust. 1 i § 51 ust. 1 planu, teren urządzeń komunikacyjnych - "KS1" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod parkingi, parkingo-garaże i garaże oraz teren komunikacji pieszej - "KX" z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod tereny wydzielonych ciągów pieszych.

Jak wynika z § 49 ust. 3 planu, na terenach, o których mowa w ust. 1, dopuszcza się lokalizację sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w ilości niezbędnej dla potrzeb użytkowników oraz innych urządzeń i obiektów związanych z funkcją podstawową.

Organ stwierdził, że wykonanie na ciągu komunikacyjnym pieszo-jezdnym przegrody w postaci bramy przesuwnej uniemożliwi wykorzystywanie go zgodnie z przeznaczeniem, jako dojazdu i dojścia do budynków i garaży zlokalizowanych na terenie S.. Jednocześnie wziął pod uwagę, że w myśl § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), do działek budowlanych oraz do budynków i urządzeń z nimi związanych należy zapewnić dojście i dojazd umożliwiający dostęp do drogi publicznej, odpowiednie do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania oraz wymagań dotyczących ochrony przeciwpożarowej, określonych w przepisach odrębnych. Szerokość jezdni nie może być mniejsza niż 3 m. W myśl § 14 ust. 2, dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo- jezdnego, pod warunkiem, że ma on szerokość nie mniejszą niż 5m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów.

Organ odwoławczy wyjaśnił ponadto, że dostęp do budynków, parkingów i garaży zlokalizowanych na terenie S., powinien być zapewniony nie tylko dla mieszkańców osiedla, ale również dla osób przebywających tam okresowo. Zgodnie z § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia, zagospodarowując działkę budowlaną, należy urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsca postojowe dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsca postojowe dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Zamierzony cel inwestora, aby z miejsc postojowych na terenie osiedla mogli korzystać tylko mieszkańcy S., nie może być zrealizowany przez zamknięcie bramą przesuwną ciągu komunikacyjnego stanowiącego dojazd do budynków mieszkalnych wielorodzinnych, parkingów i garaży zlokalizowanych na terenie S.

Wbrew zarzutom odwołania, Wojewoda nie dopatrzył się w postępowaniu organu pierwszej instancji naruszenia zasad procedury administracyjnej, tj. art. 7, 75 § 1 oraz art. 77 § 1 k.p.a., ani też naruszenia prawa materialnego, w szczególności art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego. Fakt, że inwestor – S. jest wieczystym użytkownikiem działki nr ... i właścicielem działki nr ... nie daje jej podstaw do zagospodarowania tych działek w sposób niezgodny z prawem, a w szczególności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i przepisami wykonawczymi do ustawy - Prawo budowlane.

Za uchybienie ze strony organu pierwszej instancji Kolegium uznało określenie w zaskarżonej decyzji przedmiotu inwestycji jako bramy ogrodzenia działki .. przy ul. K. w L., podczas gdy z przedłożonego zgłoszenia z dnia 20.12.2011 r. oraz pisma inwestora z dnia 25.01.2012 r. wynikało, że zgłoszenie dotyczyło zamiaru wykonania samodzielnej bramy przesuwnej, usytuowanej na dwóch działkach nr ... i ..., położonych przy ul. K. w L. Błąd ten jednak nie mógł stanowić o uchyleniu merytorycznie słusznej decyzji Prezydenta Miasta o sprzeciwie i skierowaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W skardze na powyższą decyzję S. zarzuciła rażące naruszenie prawa procesowego i materialnego, tj.:

1) art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez oparcie zaskarżonej decyzji o okoliczności pominięte w postępowaniu przed organem pierwszej Instancji, co do których strona nie mogła się wypowiedzieć przed podjęciem decyzji, gdyż o tych okolicznościach, mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, dowiedziała się dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji;

2) art. 7, art. 75 § 1, 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, a w szczególności stanu prawnego nieruchomości oznaczonej nr ... i ... w przedmiocie braku niezgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Miasta oraz naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak uwzględnienia w zaskarżonej decyzji elementów wymaganych tym przepisem, a w szczególności przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówiono wiarygodności i mocy dowodowej;

3) art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane przez nietrafne przyjęcie, iż realizacja bramy przesuwnej w jakikolwiek sposób ograniczy dostęp do terenu, a w szczególności uniemożliwi komunikację samochodową i pieszą, co spowodowało niewłaściwe uznanie, że planowane wykonanie bramy przesuwnej jest sprzeczne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta L.;

4) § 14 ust.1 i 2 i § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez błędną wykładnię, że wykonanie bramy przesuwnej uniemożliwi dostęp do drogi publicznej, narusza przepisy ochrony przeciwpożarowej, i.t.p. (§ 14 ust. 1 i 2 rozporządzenia) oraz że postawienie tej bramy jest sprzeczne z prawidłowym zagospodarowaniem działki budowlanej (§ 18 ust.1 rozporządzenia).

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu zarzutów skargi S. podniosła, że zestawiając treść uzasadnień decyzji obu organów administracyjnych, nieodparcie nasuwa się wniosek, iż zaskarżona decyzja Wojewody została oparta także o inne okoliczności niż były przedmiotem procedowania przez organ pierwszej instancji. Organ pierwszej Instancji, jako podstawę swojej decyzji, wskazał naruszenie art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego, podnosząc, że zamierzona budowa jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planu, z kolei organ odwoławczy za podstawę swojej decyzji przyjął także przepisy § 14 ust. 1 i 2 oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. O tego typu okolicznościach strona skarżąca dowiedziała się dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji organu odwoławczego. Skoro organ administracyjny dostrzegł istnienie takich sprzeczności, to powinien wezwać stronę, przed podjęciem decyzji, do wypowiedzenia się co do tych nowych okoliczności. Naruszenie przez organ tego uprawnienia przez rozstrzyganie także na innej podstawie prawnej niż wskazana przez organ pierwszej instancji, bez poinformowania strony o takiej możliwości przed wydaniem decyzji, powinno skutkować stwierdzeniem nieważności postępowania, z uwagi na pozbawienie strony możności obrony jej praw (art. 156 § 1 pkt 1, zdanie drugie k.p.a.).

Według skarżącej, Wojewoda nie wskazał, na czym miałoby polegać naruszenie miejscowego planu poprzez wykonanie bramy przesuwnej w ciągu komunikacyjnym o symbolu KS1/KX na działkach gruntu oznaczonych nr .. i ..., będących we władaniu skarżącej S. Organ stwierdził lakonicznie, że wykonanie na ciągu komunikacyjnym pieszo-jezdnym przegrody w postaci bramy przesuwnej uniemożliwi wykorzystanie go zgodnie z przeznaczeniem, jako dojazdu i dojścia do budynków i garaży zlokalizowanych na terenie S. (k. 2 ostatni akapit decyzji). Oczywistym jest, że brama przesuwna nie jest elementem trwałym, a za wiedzą właścicieli posiadających lokale mieszkalne i garaże w zasobach S. z parkingu czy miejsc postojowych będą mogły korzystać poza mieszkańcami osiedla także inne osoby. Taka też była intencja zgłoszenia przez S. zamiaru wykonania bramy przesuwnej, co skarżąca podnosiła w piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2012 r. S. ma bowiem na uwadze przede wszystkim dobro jej mieszkańców w kontekście ograniczenia korzystania z miejsc postojowych przez osoby postronne, które, pomijając względy bezpieczeństwa, uniemożliwiają swobodny dostęp do miejsc parkingowych właścicielom mieszkań.

Zgłoszenie zamiaru wykonania bramy przesuwnej przy zachowaniu samodzielnego wymiarowego przejścia dla pieszych nie pozostaje także w sprzeczności z treścią § 14 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury, gdyż odpowiednim dostępem do drogi publicznej, w tym przypadku do ul. K., jest przedmiotowy ciąg pieszo-jezdny, umożliwiający dojazd i dojście do wskazanej drogi publicznej. Organ drugiej instancji nie wskazał innych ewentualnych naruszeń wynikających z tego przepisu.

W niniejszej sprawie nie ma też, w ocenie skarżącej, zastosowania § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., bowiem na przedmiotowej działce są urządzone miejsca postojowe z których korzystają i będą korzystać osoby przebywające okresowo, z tym, że będą to osoby, którym zostanie udostępniony wjazd na teren przez właścicieli lokali, bądź którym zostaną dostarczone piloty do bramy przesuwnej.

W odpowiedzi na skargę organ drugiej instancji wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. Rozpatrując skargę oraz analizując powtórnie sprawę, organ ten nie znalazł podstaw prawnych do zmiany stanowiska. Odnosząc się do zarzutów skargi, wyjaśnił, że nie rozstrzygał na innej podstawie prawnej niż organ pierwszej instancji. Przepis zawarty w art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, w oparciu o który orzekały organy obu instancji, stanowi bowiem o tym, że właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy. Przez inne przepisy rozumie się także przepisy wykonawcze do ustawy Prawo budowlane, w tym rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna. Zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają prawa.

Kontrola sądu w niniejszej sprawie obejmuje decyzje organów administracji architektoniczno – budowlanej w przedmiocie sprzeciwu od zagłoszenia robót budowlanych polegających na budowie bramy przesuwnej na ciągu pieszo – jezdnym biegnącym przez działkę nr ... stanowiącą własność S. i działkę nr ... będącą w użytkowaniu wieczystym S., położone przy ul. K. w L.

Podstawę prawną zaskarżonych rozstrzygnięć stanowi art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane, w myśl którego właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli budowa lub wykonanie innych robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

Z gramatycznej wykładni tej regulacji wynika, że w sytuacji stwierdzenia przez organ oceniający zgłoszenie co najmniej jednej z wyżej wymienionych okoliczności (naruszenie ustaleń planu miejscowego lub naruszenie innych przepisów), jest on zobowiązany do wniesienia sprzeciwu od zgłoszenia. Organ nie bada przy tym innych okoliczności, takich jak np. cel realizacji objętego zgłoszeniem obiektu budowlanego, czy faktyczne, dotychczasowe wykorzystanie terenu przyszłej inwestycji.

W niniejszej sprawie organy obu instancji uznały niedopuszczalność realizacji przedmiotowej bramy przesuwnej z uwagi na naruszenie ustaleń zawartych w uchwale Nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w L. z dnia 26 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. – część II (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 124, poz. 2671), a organ drugiej instancji stwierdził ponadto naruszenie § 14 ust. 1 oraz § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.).

Już w tym miejscu należy wskazać, że organ drugiej instancji nie dopuścił się zarzucanego w skardze naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP poprzez oparcie zaskarżonej decyzji o okoliczności pominięte w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, co do których strona nie mogła się wypowiedzieć przed podjęciem decyzji, gdyż dowiedziała się o nich dopiero z uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Należy bowiem pamiętać, że organ drugiej instancji nie jest organem, który jedynie kontroluje decyzję organu pierwszej instancji, od której wniesiono odwołanie, ale ponownie rozpoznaje i rozstrzyga daną sprawę. Do istoty zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego należy kompetencja organu odwoławczego do ponownej oceny materiału dowodowego sprawy i ponownego dokonania subsumcji, tj. odniesienia stanu faktycznego sprawy do hipotezy normy prawnej stanowiącej podstawę rozstrzygnięcia (art. 15 k.p.a., art. 136 k.p.a.).

Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w skardze, miałoby miejsce wówczas, gdyby organ drugiej instancji, utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję, orzekł na podstawie innego przepisu prawa materialnego niż ten, który stanowił podstawę decyzji pierwszoinstancyjnej. Naruszyłby bowiem tożsamość sprawy administracyjnej, tym samym "pozbawiając odwołującego się instancji".

Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, gdyż organ drugiej instancji wydał decyzję w oparciu o tę samą normę prawną, co organ pierwszej instancji, tj. art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy – Prawo budowlane. Rozpoznając sprawę ponownie, dostrzegł jedynie, oprócz stwierdzonego również przez organ pierwszej instancji, naruszenia ustaleń obowiązującego na tym terenie planu miejscowego, naruszenie przepisów powołanego wyżej rozporządzenia. Nie wpłynęło to jednak na treść rozstrzygnięcia tego organu, a jedynie wzmocniło argumentację przemawiającą za wniesieniem sprzeciwu od zgłoszenia budowy przedmiotowej bramy przesuwnej.

Nawet, jeżeli przyjąć, że organ odwoławczy nie dopełnił wynikającego z art. 10 § 1 k.p.a. obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do okoliczności pominiętych w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, to nie może to skutkować uchyleniem decyzji drugoinstancyjnej z uwagi na to, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

W sytuacji postawienia organom administracji publicznej zarzutu dotyczącego braku zawiadomienia strony przed wydaniem decyzji o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych koniecznym jest bowiem ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej (najczęściej w sferze postępowania dowodowego), a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia wskazanej wyżej normy prawa.

Na marginesie należy wskazać, że organ odwoławczy nie przeprowadzał w niniejszej sprawie żadnego uzupełniającego postępowania dowodowego, opierając się na dokumentach zgromadzonych w aktach organu pierwszej instancji.

Przechodząc do meritum sprawy, należy wskazać, że brama przesuwna objęta zgłoszeniem miała zostać zrealizowana, według zamierzeń inwestora – S., na działkach nr ... i ..., usytuowanych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego miasta L. – część II na obszarze oznaczonym symbolem KS1/KX.

W myśl § 49 ust. 1 planu, obszar KS1 oznaczono jako tereny urządzeń komunikacyjnych z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod parkingi, parkingo -garaże i garaże z zapewnieniem udziału zieleni w zagospodarowaniu działki, w tym zwłaszcza różnych form zieleni wysokiej. W ust. 3 i 4 powołanego przepisu wskazano natomiast, że na tych terenach dopuszcza się lokalizacje sieci i urządzeń infrastruktury technicznej w ilości niezbędnej dla potrzeb użytkowników oraz innych urządzeń i obiektów związanych z funkcją podstawową, z tym, że te obiekty lub urządzenia można lokalizować pod warunkiem: 1) dostosowania do charakteru i wymagań przeznaczenia podstawowego, 2) zachowania zasady, aby nie zajmowały więcej niż 15% powierzchni terenu w granicach lokalizacji, 3) nienaruszania ustaleń obowiązujących dla stref polityki przestrzennej.

Z kolei w § 51 ust. 1 planu symbolem KX oznaczono tereny komunikacji pieszej z podstawowym przeznaczeniem gruntów pod tereny wydzielonych ciągów pieszych. W ust. 2 tego przepisu dopuszczono realizacje ścieżek rowerowych oraz lokalizacje sieci i urządzeń infrastruktury technicznej.

W stosunku do obszaru KS1 plan wyraźnie stanowi, że mogą być na nim lokalizowane urządzenia infrastruktury technicznej w ilości niezbędnej dla potrzeb użytkowników oraz inne urządzenia i obiekty związane z funkcją pod warunkiem dostosowania do charakteru i wymagań przeznaczenia podstawowego.

Jeżeli natomiast chodzi o obszar KX, to wprawdzie nie wyartykułowano w nim wprost takiego wymagania, dopuszczając realizacje na ciągach pieszych urządzeń infrastruktury technicznej, ale z wykładni systemowej i funkcjonalnej ustaleń planu wynika, iż wszelkie te urządzenia muszą być związane z podstawową, komunikacyjną funkcją tego obszaru.

Jak wynika z akt sprawy, brama objęta zgłoszeniem w niniejszej sprawie miała być usytuowana, wedle zamierzenia inwestora, na ogólnodostępnym ciągu pieszo – jezdnym. Taka funkcja tego terenu została również potwierdzona przez skarżącą w dokumentacji dołączonej do zgłoszenia (k. 1c akt administracyjnych).

Przedmiotowy ciąg pieszo – jezdny prowadzi do budynków wielorodzinnych, garaży i parkingów. Skoro jest to ciąg ogólnodostępny, to nie można, wbrew stanowisku skarżącej S., z góry zakładać, że z dojazdu do tych obiektów będą korzystać wyłącznie członkowie S. i inne podmioty mające tytuł prawny do lokali znajdujących się w budynkach S. Skarżąca niezasadnie kładzie nacisk na faktyczne wykorzystanie ciągu, zakładając, że nikt spoza tego kręgu osób nie ma potrzeby wjazdu na teren S., podczas gdy w sensie prawnym z ciągu ogólnodostępnego może korzystać nieograniczona liczba podmiotów. Ponadto, skoro jest to ciąg pieszo – jezdny, to należy zapewnić możliwość nieograniczonego korzystania z niego nie tylko pieszym, ale również prowadzącym pojazdy mechaniczne.

Taki warunek dla ciągów pieszo – jezdnych wynika z § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zgodnie z którym, dopuszcza się zastosowanie dojścia i dojazdu do działek budowlanych w postaci ciągu pieszo-jezdnego, pod warunkiem że ma on szerokość nie mniejszą niż 5 m, umożliwiającą ruch pieszy oraz ruch i postój pojazdów.

Brama usytuowana na ciągu pieszo – jezdnym wykluczałaby ogólnodostępny charakter tego ciągu. Z pewnością taka brama nie stanowi również urządzenia infrastruktury technicznej związanego z podstawową, komunikacyjną funkcją ciągu pieszo – jezdnego, a wręcz tę funkcję ogranicza.

Należy w tym miejscu podkreślić, że tytuł własności czy użytkowania wieczystego działki nie oznacza, że właściciel bądź użytkownik wieczysty może zagospodarować ją według swego uznania. W myśl art. 4 ustawy – Prawo budowlane, każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Tymi przepisami są przede wszystkim regulacje powołanej wyżej ustawy, a także przepisów wykonawczych do niej, w tym przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz ustalenia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, które, w myśl art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, są źródłami powszechnie obowiązującego prawa na obszarze właściwości organów, które je ustanowiły.

W związku z tym, że przedmiotowe zgłoszenie dotyczy jedynie usytuowania bramy na ciągu pieszo – jezdnym, Sąd nie dopatrzył się, wbrew stanowisku organu odwoławczego, naruszenia dyspozycji § 18 ust. 1 powołanego wyżej rozporządzenia, który nakazuje przy zagospodarowaniu działki budowlanej, urządzić, stosownie do jej przeznaczenia i sposobu zabudowy, miejsc postojowych dla samochodów użytkowników stałych i przebywających okresowo, w tym również miejsc postojowych dla samochodów, z których korzystają osoby niepełnosprawne. Kwestia usytuowania bramy na ciągu pieszo – jezdnym jest z punktu widzenia konieczności urządzenia miejsc postojowych na działce budowlanej prawnie obojętna, na co słusznie wskazała skarżąca.

Uznawszy zatem, że budowa bramy przesuwnej na ciągu pieszo – jezdnym na działkach nr ... i nr ... naruszyłaby zarówno ustalenia uchwały Nr 1688/LV/2002 Rady Miejskiej w L. z dnia 26 września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta L. – część II (Dz. Urz. Woj. Lubelskiego Nr 124, poz. 2671), jak też dyspozycję § 14 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Sąd nie miał podstaw do uwzględnienia skargi.

W ocenie Sądu, organy nie dopuściły się naruszenia prawa procesowego i prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z uwzględnieniem zasady legalizmu i prawdy obiektywnej, a rozstrzygniecie zostało oparte na właściwej podstawie prawnej.

Drobne uchybienia organu pierwszej instancji zostały wyeliminowane przez organ odwoławczy, który miał obowiązek ponownie ocenić i rozstrzygnąć niniejszą sprawę. Również błędna ocena organu odwoławczego co do naruszenia § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w świetle powyższych uwag, nie dała Sądowi podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., Poz. 270).