Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 589/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-09-10 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Zawieszono postępowanie.

SENTENCJA

Dnia 10 września 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Joanna Tarno Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Protokolant Tomasz Furmanek po rozpoznaniu w dniu 10 września 2010 roku na rozprawie sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej z siedziba w Ł. na decyzję Dyrektor Izby Celnej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od stycznia 2006 r. do października 2008 r.. postanawia: zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne.


UZASADNIENIE

A. Spółka Akcyjna z siedziba w Ł. wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Ł. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym za okres od stycznia 2006 roku do października 2008 roku.

Podczas rozprawy w dniu 10 września 2010 roku pełnomocnik organu wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny zawartego w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] roku (sygn. akt [...]) pytania, czy przepisy Działu III Rozdziału 9, w szczególności art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w zakresie w jakim nie warunkują stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego i jej zwrotu od tego, kto poniósł ciężar ekonomiczny tego podatku są zgodne z art. 2 Konstytucji RP.

Pełnomocnik strony skarżącej wniósł o oddalenie tego wniosku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Instytucję zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego regulują przepisy art. 56 oraz art. 123 do art. 126 ustawy z 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.) Instytucja ta tworzy sytuację, w której trwa nadal stan zawisłości sprawy sądowoadministracyjnej, nadal istnieją powstałe stosunki prawnoprocesowe, ale tok postępowania ulega wstrzymaniu, sprawa "spoczywa" bez biegu, terminy nie biegną lub podlegają wstrzymaniu, a czynności procesowe nie są podejmowane, z wyjątkiem tych które mają na celu podjęcie postępowania albo wstrzymanie wykonania aktu lub czynności (art. 127 p.p.s.a.). Stosownie do przepisu art. 131 p.p.s.a. postanowienie w przedmiocie zawieszenia, podjęcia i umorzenia postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym.

Spośród wskazanych przepisów w analizowanej sprawie zastosowanie ma art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym. Analiza powołanego przepisu prowadzi do wniosku, iż zawieszenie postępowania w tym przypadku jest fakultatywne, a o zawieszeniu postępowania decydują względy celowościowe, przy czym ocena tej celowości należy do sądu (por. T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romanowska: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2005, s. 400 i n. oraz J.P. Tarno: "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz", Warszawa 2004, s. 189 - 190).

W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, celowe jest zastosowanie powyższego unormowania. Przed Trybunałem Konstytucyjnym toczy się bowiem wszczęte postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia [...] roku, postępowanie w sprawie tego, w czy przepisy Działu III Rozdziału 9, w szczególności art. 72 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej w zakresie, w jakim nie warunkują stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego i jej zwrotu od tego, kto poniósł ciężar ekonomiczny tego podatku są zgodne z art. 2 Konstytucji RP. Kwestia ta jest przedmiotem sporu między stronami w niniejszej sprawie, ma więc kluczowe znaczenie dla wyniku tej sprawy. Podnieść nadto należy, iż na gruncie tego zagadnienia w orzecznictwie sądowym występuje rozbieżność poglądów, o czym świadczy zarówno wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 6 marca 2002 roku, P 7/2000, publ. OTK – A z 2002 roku, Nr 2, poz. 13, jak i uchwała NSA z dnia 13 lipca 2009r., I FPS 4/09, CBOS, wraz ze zdaniem odrębnym do nich.

Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o powołany wyżej art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

Sz.Ch.