Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 145/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2020-08-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Zabezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1, art. 23 ust. 4aa, art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2220
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - tekst jedn.
article: art. 107 ust. 1, ust. 1a pkt 1, ust. 3a
journal: Dz.U. 2018 poz 1508
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Dnia 13 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Bogusław Jażdżyk Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na rzecz adwokat M. S. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych powiększoną o podatek VAT tytułem wynagrodzenia za nieopłaconą pomoc prawną świadczoną z urzędu.


UZASADNIENIE

1. Z akt sprawy przekazanych do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie wynika, że zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze - po rozpatrzeniu odwołania R.S. (dalej jako: "Skarżący") od decyzji wydanej z upoważnienia Wójta Gminy przez Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej (dalej: "organ I instancji", "Kierownik GOPS") z dnia [...] r., w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego wnioskowanego na J.S. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) dalej: "k.p.a." oraz art. 17 ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U. z 2018 r. poz. 2220 ze zm.) dalej:" u.ś.r.", utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy przedstawił następująco okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Po rozpoznaniu wniosku Skarżącego z 26 sierpnia 2018 r. o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego na okres zasiłkowy 2018-2019 w związku z opieką nad ojcem J.S., organ I instancji decyzją z [...] r. orzekł o odmowie przyznania specjalnego zasiłku opiekuńczego. Na skutek odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: "Kolegium", "organ odwoławczy") uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazano, że organ nie ustalił zakresu opieki sprawowanej przez Skarżącego nad ojcem, jak też nie zweryfikowano czy wnioskodawca nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej z uwagi na sprawowanie stałej opieki nad ojcem. Wyjaśniono, że organ winien podjąć liczne czynności procesowe celem weryfikacji składu rodziny oraz ustalenia jej sytuacji dochodowej i zawodowej.

Decyzją z [...] r. Kierownik GOPS ponownie odmówił Skarżącemu przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku opiekuńczego z tytułu opieki nad ojcem, zaś w wyniku kontroli instancyjnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.

Na skutek kolejnego rozpoznania sprawy organ I instancji decyzją z [...] r. po raz kolejny odmówił Skarżącemu przyznania świadczenia w formie specjalnego zasiłku opiekuńczego, natomiast Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] r. uchyliło to rozstrzygnięcie i przekazało sprawę do rozpoznania organowi I instancji. Wskazano na niezbędność ustalenia z wnioskodawcą rodzaju pomocy, o którą wystąpiła strona, czy chodzi o przyznanie specjalnego zasiłku opiekuńczego bądź też świadczenia pielęgnacyjnego.

Ponownie rozpoznając tę sprawę decyzją z [...] r. Kierownik GOPS odmówił przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego. W motywach uzasadnienia podano, że w dniach 7 i 10 maja 2019 r. pracownik organu nie zastał wnioskodawcy w środowisku, natomiast w dniu 16 lipca 2019 r. w trakcie wizyty w środowisku zastano R.S., jednak nie udało się ukończyć wywiadu środowiskowego. Wyjaśniono, że wnioskodawca zaczął wypełniać oświadczenie odnośnie zakresu sprawowanej opieki nad ojcem, jednak nie dokończył go i podarł dokument. Na pytanie dotyczące jego zachowania udzielał wymijających odpowiedzi. Deklarował, że sprawuje opiekę nad ojcem, ale nie umiał skonkretyzować na czym ona polega. Druku wywiadu środowiskowego także nie podpisał. W trakcie tej wizyty stwierdzono, że J.S. poruszał się po mieszkaniu samodzielnie, przygotowywał posiłek, był pobudzony, wulgarny, a podczas próby opuszczenia mieszkania przez pracowników zatrzasnął drzwi, w związku z czym wezwano policję. Podano, że w dniu 5 lipca 2019 r. przy udziale dzielnicowego po raz kolejny podjęto próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, przy czym wyjaśniono Skarżącemu potrzebę i konieczność przeprowadzenia wywiadu środowiskowego. Pomimo tego oraz nacisków ze strony ojca R.S. opuścił mieszkanie i oddalił się od zabudowań. Także 17 października 2019 r. w asyście dzielnicowego pracownik socjalny kolejny raz podjął próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego informując o konieczności jego przeprowadzenia pod kątem sprawowanej opieki nad ojcem. Również tym razem nie chciał Skarżący podjąć rozmowy i udał się do innego pomieszczenia informując, że nie będzie nic mówi i nic pisał.

Od decyzji tej odwołał się R.S. wyrażając niezadowolenie z jej rozstrzygnięcia.

Rozpatrując odwołanie Samorządowe Kolegium Odwoławcze powołało się m.in. na treść art. 17 ust. 1 u.ś.r. wskazując, że świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje m.in. innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r.- Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współdziałania na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Nadto niepełnosprawność osoby wymagającej opieki powinna powstać: 1) nie później niż do ukończenia 18 roku życia lub 2) w trakcie nauki w szkole lub w szkole wyższej, jednak nie później niż do ukończenia 25 roku życia - art. 17 ust. 1b u.ś.r. Organ odwoławczy wskazał nadto treść art. 23 ust. 4 aa) u.ś.r., zgodnie z którym, jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie pielęgnacyjne wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, organ właściwy oraz wojewoda mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U., z 2018 r., poz. 1508 i 1693). Zaś z art. 28 ust. 1 ustawy wynika, że organ właściwy lub wojewoda odmawiają przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, jeżeli osoba ubiegająca się o to świadczenie lub ten zasiłek uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu, o którym mowa odpowiednio w art. 23 ust. 4aa lub 4c, lub nie udzieli podczas tego wywiadu wyjaśnień co do okoliczności objętych wywiadem.

Organ odwoławczy stwierdził, że wobec wątpliwości co do sprawowanej opieki przez Skarżącego nad ojcem zasadnie organ I instancji podjął decyzje o przeprowadzeniu wywiadu środowiskowego w rodzinie lecz kolejne próby jego przeprowadzenia nie zakończyły się powodzeniem z uwagi na zachowanie wnioskodawcy, który uniemożliwiał jego przeprowadzenie. Ustalono, że w trakcie wizyty pracownika socjalnego w asyście dzielnicowego R.S. został poinformowany o konieczności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego pod kątem sprawowania opieki nad ojcem, i pomimo tego, jak też nacisków ze strony ojca, nie wypełnił dokumentacji, odmówił udzielania wyjaśnień i przeszedł do innego pokoju. Przebieg wizyty w środowisku, mającej miejsce w dniu 17.10.2019 r., potwierdził Komendant Powiatowy Policji, który poinformował, że tego dnia przy asyście dzielnicowego w środowisku podjęto próbę przeprowadzenia wywiadu środowiskowego, która nie zakończyła się sporządzeniem wywiadu wobec odmowy współpracy ze strony Skarżącego, który oświadczył że nie będzie nic mówił i nic podpisywać. Prawidłowo zatem zastosowano art. 28 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wobec zaistnienia podstawy do odmowy przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego.

2. Na tą decyzję R.S., reprezentowany przez ojca, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, w której wniesiono o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego na ojca. Wskazano, że syn opiekuje się ojcem, pomaga mu w życiu codziennym, sprawuje opiekę nad ojcem i małoletnią siostrą, wykonuje wszystkie podstawowe parce w domy – gotowanie strawy, robienie zakupów, podawanie ojcu leków, badanie [...], pomoc w poruszaniu się po mieszkaniu, pomoc w utrzymaniu higieny osobistej. Zapisano, że wywiadu nie sporządził pracownik GOPS, nikt tej pani nie utrudniał – "to kłamstwa o dochodzie, o rodzinie". Załączono opinię o niezdolności do samodzielnej egzystencji, zaświadczenie o dokonanych wpłatach - komornika sądowego.

3. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

4. Postanowieniem z dnia 8 kwietnia 2020 r. sygn. akt II SPP/Ol 88/20 Skarżącemu przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia dla niego adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 2188 z późn. zm) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369, z późn. zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa.

Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 tej ustawy stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1).

W rozpoznawanej sprawie Sąd, dokonując w zakreślonych wyżej granicach kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego, uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem decyzja ta nie narusza prawa w sposób określony we wskazanych wyżej przepisach. Zaskarżona decyzja oraz utrzymująca ją w mocy decyzja organu I instancji nie naruszają prawa.

W niniejszej sprawie przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r., którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z [...] r. o odmowie przyznania Skarżącemu świadczenia pielęgnacyjnego na ojca wobec uniemożliwienia przeprowadzenia wywiadu środowiskowego.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tj. Dz. U. z 2018 r., poz. 2220 ze zm.) dalej jako: "u.ś.r.". Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji.

Nie ulega wątpliwości, że decyzja o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego nie ma charakteru uznaniowego, a jego przyznanie uwarunkowane jest spełnieniem wszystkich przesłanek określonych w tym przepisie.

Ponadto celem tego świadczenia, jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, jest udzielenie rekompensaty osobom, które rezygnują z zatrudnienia celem sprawowania opieki nad członkiem rodziny, niezdolnym do samodzielnego funkcjonowania z uwagi na niepełnosprawność. Przyznanie tej rekompensaty jest wynagrodzeniem przez Państwo osób opiekujących się, gdyż w innym wypadku to Państwo musiałoby wywiązać się z obowiązku opieki nad swoimi niepełnosprawnymi obywatelami (zob. np. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 10 kwietnia 2014 r., II SA/Sz 1294/13, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wyjaśnić przy tym pozostaje, że zgodnie z treścią art. 23 ust. 4 aa u.ś.r. jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie pielęgnacyjne wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, organ właściwy oraz wojewoda mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U., z 2018 r., poz. 1508 i 1693). Zaś z art. 28 ust. 1 u.ś.r. wynika, że organ właściwy lub wojewoda odmawiają przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego lub specjalnego zasiłku opiekuńczego, jeżeli osoba ubiegająca się o to świadczenie lub ten zasiłek uniemożliwia przeprowadzenie wywiadu, o którym mowa odpowiednio w art. 23 ust. 4aa lub 4c, lub nie udzieli podczas tego wywiadu wyjaśnień co do okoliczności objętych wywiadem.

Jak wynika natomiast z art. 107 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się u osób korzystających lub ubiegających się o świadczenia z pomocy społecznej, w celu ustalenia ich sytuacji osobistej, rodzinnej, dochodowej i majątkowej oraz u osób, o których mowa w art. 103. Zaś z ust. 1a pkt 1 tego przepisu wynika, że rodzinny wywiad środowiskowy przeprowadza się również na podstawie art. 23 ust. 4 aa ustawy z 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych u osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne lub osoby pobierającej to świadczenie w celu weryfikacji wątpliwości dotyczących okoliczności związanej z niepodejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz sprawowaniem faktycznej opieki nad osoba, na którą ubiega się lub pobiera świadczenie pielęgnacyjne. Z art. 107 ust. 3a ustawy o pomocy społecznej wynika nadto, że przy przeprowadzeniu rodzinnego wywiadu środowiskowego oraz świadczeniu pracy socjalnej w środowisku może uczestniczyć drugi pracownik socjalny. Rodzinny wywiad środowiskowy oraz świadczenie pracy socjalnej w środowisku może się odbywać w asyście funkcjonariusza Policji.

Na tle powołanego art. 23 ust. 4aa u.ś.r. ukształtowało się w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowisko, które Sąd w składzie niniejszym w pełni podziela, że rolą organów orzekających w sprawach przyznania świadczenia pielęgnacyjnego jest kontrola nad tym, aby nie dochodziło do nadużyć w zakresie jego przyznawania. Niewątpliwie tej kontroli, mającej na celu weryfikację faktycznej opieki nad osobą niepełnosprawną, służy przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, do którego odwołał się ustawodawca w art. 23 ust. 4aa u.ś.r., wprowadzając obligatoryjny wymóg jego przeprowadzenia w ramach ustalania przez organy prawa do tego zasiłku. Z tego powodu także i w orzecznictwie zwraca się uwagę na szczególną wagę tego środka dowodowego w postępowaniu w sprawie przyznania przedmiotowego zasiłku (np. wyrok WSA w Bydgoszczy z 22 października 2013 r., sygn. II SA/Bd 794/13, dostępny w CBOSA). Podkreślić przy tym należy, że uniemożliwienie przeprowadzenia tego wywiadu lub nieudzielenie w jego toku wyjaśnień co do okoliczności nim objętych skutkuje, stosownie do art. 28 ust. 1 powołanej ustawy, odmową przyznania wnioskowanego świadczenia.

Jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu 26 sierpnia 2018 r. złożył w organie I instancji wniosek o ustalenie prawa do świadczenia w związku z opieką nad ojcem, który pierwotnie potraktowany został przez organ jako wniosek o specjalny zasiłek opiekuńczy z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad ojcem – J.S. Dopiero w toku postępowania Kolegium wskazało na potrzebę jednoznacznego wyjaśnienia stronie wnioskującej o świadczenie różnicy pomiędzy świadczeniem pielęgnacyjnym a specjalnym zasiłkiem opiekuńczym. Skarżący jednoznacznie potwierdził w dniu 4 października 2019 r., że wystąpił o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. Wobec powyższego rolą organu pomocy społecznej było przeprowadzenie wyczerpującego postępowania wyjaśniającego w zakresie sprawowanej opieki nad ojcem, bowiem z przedłożonej dokumentacji wynikało, że ojciec wymaga m.in. stałej lub długotrwałej opieki innych osób.

Z przedstawionych dokumentów w tej sprawie wynika, że pracownicy pomocy społecznej kilkukrotnie występowali i odwiedzali środowisko rodziny celem sporządzenia wywiadu środowiskowego. I tak z notatki urzędowej sporządzonej w dniu 17 października 2019 r., na okoliczność wizyty pracownika socjalnego w asyście dzielnicowego w rodzinie R.S. wynika, że w trakcie tej wizyty Skarżący został poinformowany o konieczności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w kontekście sprawowania opieki nad ojcem. Pomimo tej informacji Skarżący nie chciał podjąć rozmowy dotyczącej zakresu sprawowanej opieki nad ojcem i pomimo nacisków ze strony ojca do sporządzenia niezbędnej dokumentacji, poszedł do innego pomieszczenia podkreślając, że nie będzie niczego mówił i pisał. Nie przeprowadzono zatem wywiadu środowiskowego i nie sporządzono niezbędnej dokumentacji. W toku postępowania wystąpiono do Komendy Powiatowej Policji o potwierdzenie przebiegu asysty w dniu 17 października 2019 r. W odpowiedzi Komendant Komendy Powiatowej Policji pismem z 10 grudnia 2019 r. potwierdził fakt uczestniczenia dzielnicowego w asyście pracownikowi pomocy społecznej w środowisku rodziny pp. S., jak też zachowanie R.S., który pomimo poinformowania przez pracownika pomocy społecznej o konieczności przeprowadzenia wywiadu środowiskowego w kontekście zakresu sprawowania opieki nad ojcem nie chciał niczego powiedzieć ani podpisać mimo, że nakłaniał go do tego sam ojciec. Już tylko powyższe zdarzenie wyczerpuje przesłankę z art. 28 ust. 1 u.ś.r. uprawniającą organ do odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Z akt tej sprawy wynika nadto, że wizyty pracowników pomocy społecznej w środowisku odbywały się już wcześniej, podejmowali oni próby sporządzenia wywiadu środowiskowego np. w dniu 5.08.2019 r. jednak Skarżący także nie chciał podjąć rozmowy i bez słowa opuścił mieszkanie i oddalił się od zabudowań.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, w ocenie Sądu, Kolegium, odwołując się do regulacji zawartej w art. 28 ust. 1 u.ś.r., prawidłowo utrzymało w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania Skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Niewątpliwie przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych nakładały na Skarżącego występującego z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego obowiązek poddania się wspomnianemu wywiadowi środowiskowemu celem weryfikacji faktycznej opieki nad niepełnosprawnym ojcem. Tymczasem analiza akt sprawy dowodzi, że Skarżący poza podpisaniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego nie udzielił jakiejkolwiek informacji na temat zakresu opieki którą realizuje nad ojcem. Okoliczność powyższa w zestawieniu z powziętą przez pracowników socjalnych informacją, że J.S. samodzielnie porusza się po mieszkaniu, jak tez przygotowuje posiłek, skutkowała koniecznością jednoznacznego ustalenia zakresu opieki, którą nad ojcem sprawuje Skarżący.

Jednak wobec uniemożliwienia przeprowadzenia przez Skarżącego wywiadu środowiskowego prawidłowo organy orzekające w sprawie zastosowały art. 28 ust. 1 u.ś.r. W obliczu tych faktów nie sposób odmówić trafności stanowisku Kolegium zajętemu w zaskarżonej decyzji w kwestii uniemożliwienia przeprowadzenia przedmiotowego wywiadu środowiskowego, a więc kluczowego dla rozstrzygnięcia sprawy środka dowodowego.

Reasumując, Sąd uznał działanie organów administracji w niniejszej sprawie za zgodne z regulacją prawa materialnego. Nie dopatrzył się także naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiada wymogom określonym w art. 107 § 3 tej ustawy.

Z tych wszystkich względów Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. W przedmiocie wynagrodzenia adwokata za nieopłaconą pomoc prawną udzieloną Skarżącemu z urzędu orzeczono w oparciu o art. 250 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 1 i § 21 ust. 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2019 r. poz. 18).