Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 727/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2007-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk (spr) Sędziowie: Sędzia NSA Zdzisław Kostka Sędzia NSA Stanisław Nowakowski Protokolant Sekretarz Sadowy Małgorzata Kuba po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2007 r. sprawy ze skargi M. M. i Z. S. na uchwałę Rady Miasta z dnia 26 maja 2004 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

II SA/ Gd727/ 06

UZASADNIENIE

M. M. i Z. S. wnieśli skargę na uchwałę Rady Miasta nr [...] z dnia 26 maja 2004r. w sprawie odrzucenia zarzutu wniesionego do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w K.

Uchwale tej skarżący zarzucili naruszenie art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz naruszenie praw skarżących jako właścicieli sąsiednich nieruchomości, poprzez:

- zaprojektowanie dróg wewnętrznych projektowanego osiedla w ten sposób, że ich wyloty narzucają z góry sposób zagospodarowania nieruchomości nr [...] i nr [...] należących do skarżących

- brak zaprojektowania strefy ochronnej pomiędzy projektowanym osiedlem a nieruchomościami należącymi do skarżących,

- brak zaprojektowania drogi dojazdowej do osiedla w kierunku ulic [...] i [...],

- sprzeczność uchwały z treścią uzasadnienia.

W uzasadnieniu skargi skarżący podali, że 27 maja 2003r. złożyli zarzut wobec projektu zagospodarowania działki nr [...], polegający na tym, że przyjęte rozwiązania projektowe z góry narzucają sposób zagospodarowania działek nr [..] i nr [...], poprzez zaprojektowanie w kierunku tych działek wylotów dróg dojazdowych. Skarżący wskazali, że wprawdzie w następstwie tego zarzutu zostali poinformowani przez projektanta w piśmie z dnia 20 kwietnia 2004r. o dokonaniu zmiany projektu co do przebiegu tych dróg, jednakże jak się faktycznie okazało, projekt wrócił do sytuacji z 2003r., to znaczy nadal wyloty dróg dojazdowych wychodzą na ich nieruchomości. Skarżący zarzucili w tym stanie rzeczy, że zaskarżona uchwała bezzasadnie odrzuca protest skarżących. Uchwała ta, jak podnieśli skarżący, narusza prawa własności skarżących, gdyż narzuca rozwiązania, które są sprzeczne z interesami właścicieli. Poprzez zmianę planu zagospodarowania przestrzennego działki nr [...] jedynie ta działka uzyskuje korzyści, co następuje z pokrzywdzeniem działek sąsiednich nr [...]i nr [...]. Skarżący nadto wskazali, że uzasadnienie zaskarżonej uchwały jest sprzeczne z jej treścią, ponieważ z treści uchwały wynika, że wszystkie zarzuty skarżących zostały zrealizowane.

Wyrokiem z dnia 8 marca 2006r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę. Sąd uznał, że zaskarżona uchwała nie narusza prawa. Zdaniem Sądu procedurą zmiany planu objęta była wyłącznie nieruchomość stanowiąca własność D. i R. C. / część działki nr [...]. Stąd też Sąd ustalił, że właściciele sąsiednich działek nie mieli interesu prawnego do wniesienia zarzutu na ustalenia przyjęte w projekcie planu.

M. M. i Z. S. wnieśli skargę kasacyjną od powyższego wyroku zarzucając naruszenie przepisów:

- art. 113 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ przez błędne przyjęcie, że skarżący nie posiadają interesu prawnego do wniesienia zarzutu do projektu planu, mimo że projektowane na działce nr [...] osiedle domków jednorodzinnych z funkcją usługową będzie oddziaływało na należące do skarżących działki, ponieważ zaprojektowanie dróg objętego planem osiedla narzuca z góry sposób zagospodarowania działek skarżących, w przypadku zmiany ich przeznaczenia z funkcji rolniczej na budownictwo, a brak zaprojektowania drogi dojazdowej do osiedla w kierunku ul. [...] wpłynie negatywnie na atrakcyjność i wartość nieruchomości skarżących, co miało wpływ na wynik sprawy,

- art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym, poprzez jego błędną wykładnię w zakresie interesu prawnego właścicieli sąsiednich nieruchomości do wniesienia protestu lub zarzutu do projektu planu.

Wyrokiem z dnia 10 października 2006r. Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku uznając, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy, gdyż Sąd I instancji wydał wyrok bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy.

Na wstępie Sąd wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, prawo do wniesienia zarzutu wynika z naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , wyłożonym do publicznego wglądu.

W rozpoznawanej sprawie skarżący swoje pismo z 27 maja 2003r. określili jako protest, natomiast jak wynika z zaskarżonej uchwały, Rada Miasta odrzuciła zarzut nie wskazując czym się kierowała przy ocenie naruszenia interesu prawnego skarżących. Kwalifikacja prawna przyjęta przez Sąd I instancji sprowadzająca się do negowania prawa skarżących do wniesienia zarzutu jest co najmniej dyskusyjna i nie wiadomo, którego dotyczy momentu, czy daty wniesienia przez skarżących pisma z 27 maja 2003r., czy daty podjęcia zaskarżonej uchwały. Wskazano, że w momencie wniesienia "protestu" w projekcie planu istniały dwie drogi KD doprowadzone do granic nieruchomości skarżących, natomiast w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, biorąc pod uwagę pismo Wydziału Gospodarki Nieruchomościami UM z dnia 20 kwietnia 2004r. skierowane do skarżących , tych dróg w planie nie powinno być. Tej wątpliwości nie wyjaśnia też uzasadnienie uchwały, w którym jest mowa o likwidacji przedmiotowych dróg. W powołanym piśmie z 20 kwietnia 2004r. z załączonym skorygowanym rysunkiem planu, informuje się o uwzględnieniu zarzutu, a jednocześnie prosi się skarżących o wycofanie zarzutu. Z kolei w odpowiedzi na skargę Przewodniczący Rady Miasta wyjaśnia, że uwzględnienie zarzutu poprzez likwidację dwóch dróg dojazdowych miało mieć miejsce pod warunkiem wycofania wniesionego zarzutu. Z akt sprawy nadto wynika, że po wniesieniu "protestu" skarżący dwukrotnie spotkali się z pracownikami Urzędu Miasta i w wyniku tych spotkań został uwzględniony ich zarzut. Sąd II instancji wskazał, że powyższe działania należałoby uznać za prowadzone w oparciu o przepis art. 18 ust. 2 pkt 8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jednak uwzględnienie zarzutu przez Burmistrza w tym trybie nie wymaga wycofania zarzutu i jeżeli zarzut zostanie uwzględniony przez organ wykonawczy gminy, to sprawa nie jest przedstawiana radzie gminy, na co wskazuje art. 18 ust. 2 pkt 8 / in fine/ i pkt 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w rozpatrywanej sprawie uchwałą odrzuca się zarzut, a w uzasadnieniu uchwały jest mowa o uwzględnieniu zarzutu poprzez likwidację kwestionowanych dróg dojazdowych.

W uzasadnieniu wskazano, że Sąd I instancji nie zwrócił uwagi na powyższe okoliczności, chociaż tryb przyjęty przez Radę Miasta nie odpowiada procedurze planistycznej, określonej w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przez takie działanie Rady powstała widoczna rozbieżność między zaskarżoną uchwałą, a jej uzasadnieniem. Trudno też uznać , aby takie uzasadnienie uchwały spełniało wymogi uzasadnienia faktycznego i prawnego, o którym mowa w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego bez wyjaśnienia tych wątpliwości, nie można było przesądzać o zasadności wniesionej skargi. Poza tym, przewidziane w projekcie planu / w wersji wyłożonej do publicznego wglądu/ dwie drogi dochodzące do nieruchomości skarżących, mogły stanowić naruszenie interesu prawnego właścicieli tych nieruchomości w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wskazał Sąd II instancji tak zaprojektowane drogi w przyszłości byłyby przedłużone na teren działek nr [...] i [...] stanowiących własność skarżących. Z żadnych bowiem dokumentów nie wynika, że miały to być drogi " ślepe", bez kontynuacji ich biegu. Sąd wskazał natomiast, że inne pretensje skarżących dotyczące sposobu zagospodarowania działki zawarte w piśmie z dnia 30 kwietnia 2004r. skierowanym do Burmistrza Miasta i w skardze do Sądu, były pozbawione podstaw prawnych i nie mogły być uwzględnione w procedurze planistycznej kontynuowanej na skutek złożonego protestu, czy też zarzutu.

Rozpoznając sprawę ponownie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych / Dz. U. nr 153, poz. 1269/, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem / legalności/ , jeżeli ustawy nie stanowią inaczej / art. 1 § 2/.

Zgodnie z treścią art. 190 zd. pierwsze ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana , związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W dniu 17 października 2001r. Rada Miasta podjęła uchwałę nr [...] w sprawie opracowania planu zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta K.- zmiany w planie ogólnym miejscowym zagospodarowania przestrzennego- dotyczącego przeznaczenia części działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...]. W § 2 uchwały wskazano, że przedmiotem zmiany planu ogólnego jest zaprojektowanie innego przeznaczenia terenu części działki nr [...], obręb [...] przy ul. [...] pod zabudowę jednorodzinną z usługami, która w aktualnym planie miasta zarezerwowana jest pod tereny upraw polowych, łąki i pastwiska. Ponadto w załączniku graficznym nr 1 do tej uchwały zakreślono teren objęty zmianą przeznaczenia. Sporządzony projekt planu zagospodarowania był wyłożony do publicznego wglądu w okresie od 22 kwietnia 2003r do 15 maja 2003r., z pouczeniem, że zgodnie z art. 23 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy kto kwestionuje ustalenia przyjęte w projekcie planu może wnieść protest, a każdy którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu może wnieść zarzut na piśmie w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia wyłożenia planu. W dniu 28 maja 2003r. do Burmistrza Miasta wpłynęło pismo skarżących z dnia 27 maja 2003 pt. protest. W piśmie tym skarżący zarzucili, że rozwiązania przyjęte w projekcie narzucają z góry sposób zagospodarowania ich działek w przyszłości, gdyż lokalizacja drogi wewnętrznej na granicy ich działek determinuje konieczność pokrewnego zagospodarowania ich działek nr [...] i [...], sąsiadujących z nieruchomością objętą projektem planu. Wnoszący protest wywodzili, że nie są w stanie określić przeznaczenia swoich działek w przyszłości i domagali się zmiany lokalizacji drogi oznaczonej na planie symbolem KD.

W wyniku spotkań w siedzibie Urzędu Miasta w dniach 20 lutego 2004r. i 8 kwietnia 2004r. doszło do sprecyzowania zastrzeżeń do planu zgłoszonych w piśmie z dnia 27 maja 2003r.- projektant planu przedstawił obecnym, w tym skarżącym poprawioną koncepcję planu miejscowego dokonaną zgodnie z sugestiami skarżących – skarżąca M. M. oświadczyła, że protest dotyczy dwóch dróg oznaczonych KD i nie wycofuje protestu bez likwidacji dróg KD skierowanych na działki nr [...] i [...]. W następstwie ustaleń wynikających z powyższych spotkań Naczelnik Wydziału Gospodarki Nieruchomościami Urzędu Miasta w piśmie skierowanym do skarżących podał, że w odpowiedzi na wniesiony zarzut do planu oraz w związku z ustaleniami na spotkaniu w dniu 8 kwietnia 2004r. przesyła skarżącym skorygowany rysunek planu zgodnie z wniesionymi uwagami i prosi o wycofanie zarzutu wniesionego do planu. Do pisma został załączony skorygowany rysunek planu / bez dróg dojazdowych skierowanych wylotami w stronę działek skarżących/. W odpowiedzi na powyższe pismo skarżący pismem z dnia 30 kwietnia 2004r. wskazali, że wprawdzie drogi skierowane w kierunku ich działek zostały zlikwidowane, ale nie są oni w stanie określić przeznaczenia swoich działek i dlatego proszą o wyznaczenie strefy ochronnej, której zadaniem będzie odizolowanie projektowanego osiedla od nieruchomości skarżących, poprzez zaprojektowanie terenów zielonych- strefowych w pasie 4 m od granicy ze stykiem z działkami nr [...] i [...]. Wnieśli również o uruchomienie w pierwszej kolejności drogi w kierunku ulicy [...] i [...], aby ten ciąg posłużył jako główny ciąg komunikacyjny.

W dniu 26 maja 2004r. Rada Miasta działając na podstawie art. 18 ust. 2pkt 15 i art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym podjęła uchwałę nr [...] w sprawie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania dla części działki nr [...] wniesionego dnia 28 maja 2003r. przez M. M. i Z. S.

W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że po analizie zarzutu M. M. i Z. S. odnośnie projektu planu, skorygowano projekt zgodnie z życzeniami wnioskodawców. Projektowane drogi styczne do granicy właścicieli działek nr [...] i [...], zostały na rysunku planu zlikwidowane. Wskazano, że istnieje możliwość połączenia układu komunikacyjnego projektowanego osiedla z systemem dróg istniejących w tym obszarze. Jednocześnie wskazano, że powyższe drogi nie stanowiły podstawy obsługi komunikacji projektowanego osiedla, w związku z czym ich likwidacja jest możliwa.

Powyższa uchwała została zaskarżona do Sądu Administracyjnego. Rada Miasta w odpowiedzi na skargę podała, że zarzut skarżących został przedstawiony Radzie Miasta, gdyż tylko ona ma kompetencje zarzut odrzucić lub uwzględnić. Wskazano, że wprawdzie istniały wcześniejsze ustalenia ze skarżącymi dotyczące przebiegu dróg dojazdowych i został sporządzony skorygowany rysunek planu, jednakże skarżący swoich zarzutów dotyczących dróg nie wycofali a dodatkowo zgłosili kolejne uwagi. W takim stanie rzeczy, zgłoszony zarzut został przedstawiony radzie miasta do uwzględnienia lub odrzucenia.

Stosownie do art. 2ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym / tekst jednolity Dz. U. z 1999r,Nr 15, poz. 139 ze zm./ustalenie przeznaczenia i zasad gospodarowania terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego uchwalenie podlega określonej sformalizowanej procedurze.

Stosownie do art. 18 powołanej ustawy zarzuty osób , których interes prawny lub uprawnienie naruszono , są poddawane kontroli dwukrotnie, w dwóch etapach. Mogą one być uwzględnione poprzez bieżącą zmianę w projekcie / art. 18 ust. pkt8/ lub też mogą zostać odrzucone bądź uwzględnione przez radę gminy / art. 18 ust. 2 pkt 9/ w drodze uchwały zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne / art. 24 ust. 3 ustawy/.

W rozpatrywanym stanie faktycznym, jak wynika z przytoczonych wyżej okoliczności, z udziałem skarżących były prowadzone ustalenia, w oparciu o przepis art. 18 ust. 2pkt 8 ustawy, mające na celu zmianę części graficznej planu. Ostatecznie jednak zarzut skarżących został przedstawiony Radzie Miasta, co w świetle przepisu art. 18 ust. 2 pkt9 ustawy oznacza nieuwzględnienie przez organ wykonawczy wniesionego zarzutu. Przepis ten bowiem stanowi, że wójt, burmistrz, prezydent miasta przedstawia radzie miasta protesty i zarzuty, nie uwzględnione w projekcie planu.

W okolicznościach sprawy przedmiotem zaskarżenia jest cytowana wyżej uchwała Rady Miasta z dnia 26 maja 2004r. o odrzuceniu zarzutu.

Stosownie do regulacji art. 24ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym każdy czyj interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, może wnieść zarzut. Odnosząc powyższe unormowania do treści skargi wniesionej do Sądu, poprzedzonej w/wym. pismem z dnia 30 kwietnia 2004r. uznać należy, że zarzuty podniesione w tej skardze dotyczące sposobu zagospodarowania działki nr [...], a dotyczące braku zaprojektowania strefy ochronnej i braku zaprojektowania drogi dojazdowej do osiedla w kierunku ulic [...] i [...] były pozbawione podstaw prawnych i nie mogły być uwzględnione w procedurze planistycznej kontynuowanej na skutek złożonego protestu czy też zarzutu. Powyższe wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego wiążą Sąd w tej sprawie . Zarzuty te z jednej strony w sposób oczywisty wykraczają poza teren objęty procedurą zmiany planu, a z drugiej strony nie znajdują żadnego oparcia w przepisach prawa materialnego. W konsekwencji nie istniały żadne podstawy prawne, do tego aby ustalić, że ich zgłoszenie zrodzi jakikolwiek obowiązek ich uwzględnienia przy opracowaniu projektu planu.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi uznać należy, że interes prawny skarżących został naruszony w rozumieniu art. 24 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w projekcie planu / w wersji wyłożonej do publicznego wglądu/ poprzez zaprojektowanie dwóch dróg dochodzących do nieruchomości skarżących- jak to ujęto w skardze- poprzez zaprojektowanie w kierunku działek skarżących dróg wewnętrznych dojazdowych w ten sposób, że ich wyloty zostały zaprojektowane w kierunku działek skarżących / wyloty dróg dojazdowych wychodzą na nieruchomości skarżących/. Jak to wskazano w wyroku Sądu II instancji tak zaprojektowane drogi w przyszłości byłyby przedłużone na teren działek nr [...] i [...], które stanowią własność skarżących. Z żadnych bowiem dokumentów nie wynika, że miały to być drogi ślepe , bez żadnej kontynuacji ich biegu. Na uwzględnienie zasługuje więc zarzut skarżących, że zaprojektowanie dróg dojazdowych do osiedla w sposób zgodny z projektem planu wyłożonym do publicznej wiadomości prowadzi do ograniczenia sposobu zagospodarowania nieruchomości, narzuca też sposób tego zagospodarowania.

Skoro zatem interes prawny skarżących został naruszony projektem planu, to skarżący mieli legitymację do obrony swoich praw w formie zarzutu. Gmina może naruszyć czyjś interes prawny tylko na podstawie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Przepisy tej ustawy zobowiązują między innymi do przestrzegania procedury planistycznej określonej w art. 18 ust. 2 i art. 24 ust. 3 ustawy.

W rozpoznawanej sprawie procedura planistyczna nie była przestrzegana. Zgodnie z art. 24ust.3 ustawy o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne. Ustalenia uchwały powinny więc być szczegółowo uzasadnione , z powołaniem się na obowiązujące przepisy i na wyniki badania stanu faktycznego sprawy. Naruszenie art. 24 ust. 3 może mieć wpływ na legalność zaskarżonej uchwały i stanowić przesłankę stwierdzenia jej nieważności.

Zaskarżona uchwała w sposób oczywisty nie spełnia wymogów powołanego przepisu. W niniejszej sprawie analiza zaskarżonej uchwały pozwala na jednoznaczną ocenę, że Rada Miasta naruszyła prawo. W szczególności wskazać należy, że treść uchwały jest sprzeczna z jej uzasadnieniem, gdyż na mocy uchwały odrzucono zarzut skarżących, natomiast w uzasadnieniu wskazano, że skorygowano projekt wyłożony do publicznego wglądu, zgodnie z życzeniami wnioskodawców. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt8 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz, prezydent miasta, po podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego , po upływie terminów, o których mowa w art. 23 ust.1i 24 ust. 2 rozpatruje , w terminie nie dłuższym niż miesiąc, protesty i zarzuty wniesione do projektu planu i przedstawia radzie gminy protesty i zarzuty nie uwzględnione w projekcie planu. Odnosząc powyższe do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy uznać należy, na co wskazał Sąd II instancji, że zbędnym byłoby przedstawianie radzie gminy uwzględnionego zarzutu skarżących, skoro stosownie do przytoczonego przepisu Radzie Gminy przedstawia się zarzuty nieuwzględnione. Tymczasem w aktach sprawy znajduje się wykaz zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym to wykazie uznano zarzut skarżących za nieuwzględniony na mocy zaskarżonej uchwały z 26 maja 2004r., co jest w sposób oczywisty sprzeczne z uzasadnieniem tej uchwały, w którym stwierdza się, że ich zarzut został uwzględniony zgodnie z wnioskiem skarżących. Również treść odpowiedzi na skargę dowodzi, że ostatecznie zarzut skarżących nie został uwzględniony w trybie art. 18 ust. 2 pkt 8 , to jest poprzez bieżącą zmianę w projekcie / zmianę rysunku/.

Przyjmując natomiast , że zarzut skarżących zostałby uwzględniony na etapie rozpoznawania zarzutów przez Burmistrza Miasta, to wówczas projekt planu uwzględniający te zmiany w wyniku uwzględnienia zarzutu winien być przedstawiony Radzie Miasta. Zgodnie bowiem z art. 25 ustawy jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym także w wyniku uwzględnienia wniosków, protestów i zarzutów, czynności , o których mowa w art. 18 ust. 2 ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian. W powyższym zakresie zatem konieczne jest ponowne wyłożenie projektu planu oraz ogłoszenie o jego wyłożeniu, a więc powtórzenie procedury planistycznej w niezbędnym zakresie. Żadna z powyższych czynności nie została w sprawie przeprowadzona. Na rozprawie przed Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżących oświadczył, że nie wyłożono do publicznego wglądu projektu planu, który uwzględniałby zarzut skarżących dotyczący dróg dojazdowych. Wskazać też należy, ze w aktach sprawy znajdują się dwie różne wersje części graficzne poprawionego rysunku planu, jeszcze inna poprawiona wersja rysunku została przesłana skarżącym przy piśmie z dnia 8 kwietnia 2004r. skorygowanego projektu planu.

Reasumując zaskarżona uchwała narusza w sposób rażący narusza przepis art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym co skutkuje nieważnością uchwały. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uwzględnił skargę i na podstawie art. 147 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Rada Miasta winna prowadzić postępowanie z uwzględnieniem powyższych uwag i z uwzględnieniem zasad i trybu postępowania zawartego w obowiązujących przepisach prawa regulujących procedurę uchwalania planów miejscowych przez rady gminy, a mianowicie w przypadku gdy zarzut skarżących nie został uwzględniony we wcześniejszej procedurze planistycznej uchwała Rady Miasta musi odpowiadać rygorom przepisu art. 24 ust. 3 ustawy, a więc musi być w sposób wyczerpujący uzasadniona pod względem faktycznym i prawnym, niezależnie od tego czy zarzut skarżących zostanie uwzględniony czy też odrzucony. Oczywistym jest również, że treść uchwały nie może być sprzeczna z jej uzasadnieniem, tak jak to miało miejsce w rozpatrywanej sprawie Na marginesie wskazać też należy, że zarówno rozstrzygnięcie, jak i uzasadnienie uchwały rady będące jej integralną częścią musi stanowić przejaw woli rady gminy, co oznacza że rozstrzygnięcie, jak i jego uzasadnienie, wyraża stanowisko rady co powinny odzwierciedlać podpisy uprawnionych do tego osób zarówno pod uchwałą, jak i pod jej uzasadnieniem.