Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 450/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2020-09-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 2; art. 18, art. 54;
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
article: art. 105 par. 1 ; art. 124 par. 1;
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 106 par. 3;
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grabowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak, Sędzia WSA Danuta Kuchta, Protokolant Starszy inspektor sądowy Anna Szyszka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi W. C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia (...) nr (...) w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz adwokata R. B. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych podatku od towarów i usług, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (Dyrektor ) postanowieniem

z (...) nr (...) utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. (Naczelnik) z (...) nr (...) w sprawie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania dotyczącego skargi W. C. z 8 czerwca 2019 r.

Organ ustalił, że Naczelnik prowadzi postępowanie egzekucyjne z majątku W. C. na podstawie tytułu wykonawczego z (...) nr (...) obejmującego zaległość z tytułu podatku od towarów i usług za grudzień 2009 r. Organ egzekucyjny dokonał m. in. zajęcia udziałów w Spółce z o.o. E. – D. S. (obecna nazwa "W."). Spółka potwierdziła odbiór zajęcia 19 listopada 2015 r. i pismem z 25 listopada 2015 r. poinformowała organ egzekucyjny o posiadaniu przez zobowiązanego 100% udziałów, tj. 200 udziałów o wartości nominalnej po 700 zł każdy udział. Naczelnik wystąpił do Sądu Rejonowego L. - Wschód w L. z siedzibą w Ś., właściwego dla Spółki "W." po zmianie adresu siedziby, o zarządzenie sprzedaży udziałów zajętych w w/w Spółce oraz przeprowadzenie wyceny tych udziałów, a także wyznaczenie w tym celu biegłego rewidenta z listy biegłych. Naczelnik 4 czerwca 2019 r. wystosował kolejne zawiadomienie nr (...) o zmianie wysokości w/w zajęcia. Zobowiązany wniósł do Naczelnika "zażalenie na czynność Urzędu Skarbowego w O. Ś. - zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia" (w górnej części pisma wskazana została sygnatura pisma, którego dotyczy zażalenie: (...) z 4 czerwca 2019 r.).

Dyrektor wskazał, że w niniejszej sprawie zasadniczym przedmiotem sporu jest zagadnienie, czy zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia stanowi czynność egzekucyjną, o której mowa w art. 1a pkt 2 ustawy z 17 czerwca 1966 r.

o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U.2019.1438) dalej "u.p.e.a."

na którą przysługuje skarga na czynności egzekucyjne na podstawie art. 54 ww. ustawy. Pojęcie czynności egzekucyjnej zdefiniowane zostało w art. 1a pkt 2 w/w ustawy. Z treści art. 1a pkt 2 w/w ustawy nie wynika, aby przez czynność egzekucyjną rozumieć wszelkie czynności organu egzekucyjnego podejmowane w ramach toczącego się postępowania, ale tylko takie, które zmierzają, dążą do określenia jakiegoś celu, którym może być zastosowanie lub realizacja środka egzekucyjnego. Jednocześnie organ wskazał na ustawową definicję środka egzekucyjnego zawartą w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a. oraz podstawę prawną zastosowania środków egzekucyjnych, tj. art. 67 § 1 tej ustawy. W świetle ww. przepisów tylko czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego zobowiązany może kwestionować wnosząc skargę.

W sprawie W. C. wniósł skargę na czynność egzekucyjną, polegającą jego zdaniem, na aktualizacji zajęcia udziałów w Spółce z o.o. E. – D. S., dokonanego przez organ egzekucyjny na podstawie zawiadomienia z 4 czerwca 2019 r. Zdaniem Dyrektora zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia nie ma charakteru czynności egzekucyjnej, ponieważ nie zmierza do zastosowania lub realizacji środka egzekucyjnego. Na potwierdzenie swojego stanowiska organ wskazał na wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego. Właściwą czynność egzekucyjną stanowiło zajęcia udziałów w Spółce. Natomiast aktualizacja zajęcia jest czynnością wyłącznie techniczną, którą organ egzekucyjny jest zobowiązany wykonać w każdym przypadku, gdy ulegnie zmianie wysokość dochodzonych należności pieniężnych. Na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia udziałów zobowiązany złożył skargę pismem z 12 listopada 2015 r. Powyższa skarga została ostatecznie oddalona - postanowieniem Ministra Rozwoju i Finansów z 28 października 2016 r. Tym samym organ egzekucyjny nie był uprawniony do merytorycznego rozpoznania skargi i wydania w tym zakresie postanowienia. W sytuacji, gdy postępowanie zostało już zainicjowane przez stronę przez wniesienie skargi, a brak jest podstaw do władczej ingerencji organu administracyjnego, postępowanie to jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu.

Na powyższe postanowienie W. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, wstrzymanie prowadzonego postępowania egzekucyjnego dotyczącego należności z tytułu VAT za grudzień 2009 r., potwierdzenie faktu prawomocności dokumentu urzędowego z 19 czerwca 2015 r. nr (...), tj. postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego dotyczącego zaległości z tytułu VAT za 2009 r., umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) dotyczącego zaległości w VAT za grudzień 2009 r. Zarzucił naruszenie:

- art. 15 § 1; art. 59 § 1 pkt 2, 7, 10 oraz § 2. § 3, 28b u.p.e.a.,

- art. 6; art. 7; art. 7a § 1; art. 8; art. 9; art. 10 § 1; art. 11; art. 16 § 1, 3; art. 75 § 1; art. 76 § 1, 2, 3; art. 77 § 1; art. 78 § 1; art. 81a § 1; art. 110 § 1; art. 105 § 1;

art. 107 § 1 pkt 7, 9; art. 126; art. 112; art. 269,

- art. 120; art. 121 § 1; art. 122; art. 123 § 1; art. 125; art. 187 § 1, 2, 3; art. 188;

art. 192; art. 194 § 1, 2; art. 212; art. 214; art. 219; art. 2a;

- rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja administracyjna może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia w zakresie § 2 pkt 2 tego rozporządzenia

W uzasadnieniu skarżący zarzucił, że organy egzekucyjne I i II instancji, nie podejmują rozwiązań wobec toczącego się postępowania egzekucyjnego z jego majątku, w zakresie zaległości w VAT za grudzień 2009 r. Zdaniem strony postępowanie to powinno być wstrzymane z uwagi na złożenie skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 24 stycznia 2019 r. sygn. akt I SA/Ke 428/18. Wstrzymanie postępowania egzekucyjnego, zdaniem skarżącego, byłoby zasadne także z uwagi na trudną i stale pogarszającą się sytuację materialną. Jest także zgodne

z interesem publicznym, gdyż, jak twierdzi skarżący, robi wszystko, aby zaległość podatkową spłacić, po zweryfikowaniu prawidłowości decyzji w wyniku przeprowadzenia postępowania sądowego. Obecnie przebywa w zakładzie karnym od września 2018 r., gdzie starał się o uzyskanie pracy, której nie otrzymał z uwagi na leczenie psychiatryczne, któremu poddaje się od 2001 r.

Skarżący zarzucił nadto naruszenie zasady czynnego udziału stron

w postępowaniu, gdyż jak twierdzi, dotychczas nie otrzymał wszystkich dokumentów załączonych do pisma z (...) nr (...) (wniosek organu egzekucyjnego skierowany do sądu o zarządzenie wyceny i sprzedaż udziałów W. Sp. z o.o), co stanowi też naruszenie zasady równości stron postępowania.

W odniesieniu natomiast do tytułu wykonawczego nr (...), skarżący wskazał, że błędnie uznał organ egzekucyjny, że na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z 30 października 2014 r. w sprawie zachodzą podstawy do wystawienia tytułu wykonawczego bez uprzedniego doręczenia stronie upomnienia. Prawo nie działa wstecz i w powyższym zakresie wierzyciel był zobowiązany do wystosowania upomnienia wzywającego do zapłaty należności z tytułu VAT za grudzień 2009 r., zgodnie z art. 15 § 1 u.p.e.a. Brak takiego działania ze strony wierzyciela, zdaniem skarżącego, winien skutkować umorzeniem postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 §1 pkt 2, 3, 7 u.p.e.a.

Skarżący podniósł, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w O. Ś. prowadził najpierw postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych o numerach: (...), (...), (...) dotyczących wszystkich miesięcy 2009 r., które następnie zostało umorzone przez ten organ, postanowieniem z 19 czerwca 2015 r., nr (...), które jest prawomocne, a zawiadomieniem z 18 czerwca 2015 r., nr (...) uchylone zostało dokonane na jego podstawie zajęcie egzekucyjne. Zatem, zdaniem strony, wydany później tytuł wykonawczy nr (...), będący przedmiotem zaskarżonego postępowania, jest niezgodny z prawem. Skarżący podniósł także, że jego zadłużenie uległo kilkukrotnym zmianom, a organ egzekucyjny nie podawał podstaw takich zmian.

Skarżący uzasadnił również naruszenie wskazanych wyżej przepisów kodeksu postępowania administracyjnego

- art. 6 (opisanego przez stronę jako zasada praworządności) poprzez działanie, które zdaniem strony, nie zostało oparte na przepisach prawa;

- art. 7 (opisanego przez stronę jako zasada prawdy obiektywnej), tj. poprzez brak wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy przez organy I i II instancji;

- art. 7a (opisanego przez stronę jako zasada rozstrzygania wątpliwości interpretacyjnych);

- art. 8 (opisanego przez stronę jako zasada pogłębiania zaufania) poprzez brak rozstrzygnięcia sprawy przez organ II instancji wobec stwierdzenia błędów prawnych popełnionych przez organ egzekucyjny w postanowieniu wydanym w I instancji;

- art. 9 w/w ustawy (opisanych przez stronę jako zasada udzielania informacji), zdaniem strony, organy skarbowe swoim działaniem wytwarzają stan braku udzielenia informacji, co ułatwia prowadzenie niezgodnego z prawem postępowania;

- art. 10 § 1 i art. 11 (opisanych przez stronę jako zasada wysłuchania stron, zasada wyjaśnienia przesłanek) - strona twierdzi, że nigdy nie była informowana

o okolicznościach faktycznych i prawnych w sprawie, na potwierdzenie powyższego skarżący wskazał pismo Naczelnika z 31 lipca 2019 r. nr (...),

w którym został pouczony o możliwości zapoznania się z aktami sprawy (w tym miejscu strona zawnioskowała przesłanie tego dokumentu jako dowodu w sprawie);

- art. 12 opisany przez stronę jako zasada szybkości postępowania poprzez prowadzenie postępowania w przedmiotowej sprawie od 2015 r.;

- art. 16 § 1 i § 2, art. 75 § 1, art. 79 § 1, art. 269 opisany przez stronę jako zasada trwałości decyzji oraz pojęcie dokumentu i zasada prawomocności poprzez niesankcjonowanie przez organy skarbowe prawomocnego postanowienia Naczelnika z 19 czerwca 2015 r., nr (...) o umorzeniu postępowania egzekucyjnego dotyczącego m. in. zaległości za grudzień 2009;

- art. 78 § 1 opisany przez stronę jako zasada zgłaszania wniosków dowodowych poprzez nieuwzględnienie wniosków o przesłanie upomnienia oraz kompletu dokumentów, które organ egzekucyjny skierował do Sądu Rejonowego w L.;

- art. 110 § 1 opisanego przez stronę jako skutki doręczenia decyzji poprzez związanie organów I i II instancji, wymienionym powyżej w punkcie 8, postanowieniem Naczelnika;

- art. 107 § 1 pkt 9 w/w ustawy poprzez brak w "decyzji" Dyrektora informacji:

- w jakim trybie służy odwołanie od decyzji oraz pouczenia o prawie zrzeczenia się odwołania i skutkach zrzeczenia się odwołania; o dopuszczalności wniesienia powództwa, sprzeciwu od decyzji lub skargi oraz wysokości opłaty od powództwa lub wpisu od skargi, albo o podstawie wyliczenia opłaty lub wpisu o charakterze stosunkowym, a także możliwości ubiegania się przez stronę o zwolnienie z kosztów albo przyznanie prawnej pomocy.

Skarżący szeroko uzasadnił także naruszenie, jego zdaniem, wymienionych przepisów Ordynacji podatkowej. W szczególności zarzucił naruszenia art. 2a Ordynacji podatkowej i zawnioskował do Sądu o zastosowanie tego przepisu prawa w przedmiotowej sprawie. Zawnioskował również o rozpatrzenie dokumentów, stanowiących zał. nr 1 i zał. nr 2 do niniejszej skargi, jako dowodów w sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor podtrzymał stanowisko przedstawione

w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Na rozprawie 24 września 2020 r., na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd postanowił odmówić przeprowadzenia dowodu z załączonych do skargi kserokopii postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś. z 19 czerwca 2015 r. oraz zawiadomienia o uchyleniu zajęcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2019.2167 ze zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy

z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2019.2325) dalej "ustawa p.p.s.a.", kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy p.p.s.a.),

a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności

(art. 145 § 1 pkt 2 ustawy p.p.s.a.). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy podatkowe orzekające w sprawie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 i 2 ustawy p.p.s.a. Zarzuty zawarte w skardze są chybione. Stan faktyczny ustalony przez organ znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Dlatego ustalenia te Sąd w całości podziela, uznając je za niewadliwe.

Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Dyrektora w sprawie umorzenia jako bezprzedmiotowego postępowania dotyczącego skargi zobowiązanego, złożonej w trybie art. 54 u.p.e.a.

Istota sporu w sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy zasadnie organ umorzył postępowanie w sprawie ze skargi na aktualizację zajęcia egzekucyjnego, przyjmując, że aktualizacja ta nie stanowi czynności egzekucyjnej

w rozumieniu u.p.e.a., na którą służy skarga z art. 54 u.p.e.a.

Odnosząc się do tak zakreślonej kwestii spornej należy wskazać, że tryb zaskarżania czynności egzekucyjnej normuje art. 54 u.p.e.a., zgodnie z którym zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną wnoszona w terminie 14 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o jej dokonaniu. Przez czynność egzekucyjną, o której mowa w tym przepisie według definicji art. 1a pkt 2 u.p.e.a. rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego.

W orzecznictwie wielokrotnie wyrażono pogląd, że zawiadomienie o zmianie wysokości zajęcia nie stanowi czynności egzekucyjnej, o której jest mowa

w art. 1a pkt 2 u.p.e.a., a w konsekwencji nie przysługuje na nie skarga na czynności egzekucyjne z art. 54 u.p.e.a. (wyrok NSA z 9 czerwca 2020 r. sygn. akt II FSK 3168/19; dostępny na www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Stanowisko to skład orzekający podziela i przyjmuje za własne.

Czynnościami egzekucyjnymi w administracji są wyłącznie czynności faktyczne, dla których ważności ustawa o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji przewidziała określony rygor i formę ich dokonania. Informacyjny charakter zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia, jak również brak odrębnego trybu postępowania uregulowanego w tej ustawie wskazują, że nie można aktualizacji wysokości zajęcia zaliczać do czynności o charakterze wykonawczym, ani też uznać za działanie organu egzekucyjnego zmierzające do zrealizowania środka egzekucyjnego (por. wyrok NSA z 18 lutego 2009 r. sygn. akt II FSK 821/08; dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Niewątpliwie administracyjne postępowanie egzekucyjne jest postępowaniem wykonawczym, którego celem jest doprowadzenie do wykonania obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. Mając na uwadze cel tego postępowania, określony w art. 1 pkt 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny stosuje środki przymusu, tj. środki egzekucyjne wymienione w art. 1a pkt 12 u.p.e.a. Z kolei czynności egzekucyjne, o których mowa w art. 1a pkt 2 u.p.e.a., mają charakter wykonawczy, ponieważ są podejmowane w celu zastosowania środków egzekucyjnych (tak też przyjmują to komentatorzy do u.p.e.a. - zob. D. Jankowiak, Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz 2005, Wrocław 2005, s. 390; W. Grześkowiak, Egzekucja administracyjna – teoria i praktyka z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, Warszawa 2006,

s. 15). Zgodnie z tym przepisem, przez czynność egzekucyjną rozumie się wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Czynnościami egzekucyjnymi będą zatem czynności faktyczne, dla których ważności u.p.e.a. przewidziała określony rygor

i formę ich dokonania oraz dalsze czynności związane z realizacją środków egzekucyjnych. Nie będą natomiast czynnościami egzekucyjnymi takie działania organu egzekucyjnego, które nie wiążą się ze stosowaniem przymusu egzekucyjnego lub które wyłączają albo oddalają w czasie możliwość zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Aktualizacja zajęcia jest czynnością wyłącznie techniczną, informacujną którą organ egzekucyjny jest zobowiązany wykonać w każdym przypadku, gdy ulegnie zmianie wysokość dochodzonych należności pieniężnych.

Powyższe uwagi prowadzą do wniosku, że nie można przyjąć, iż zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia zaliczyć należy do kategorii czynności egzekucyjnych, podlegających zaskarżeniu w trybie art. 54 u.p.e.a.

W realiach niniejszej sprawy taką czynnością egzekucyjną było, co prawidłowo podniósł Dyrektor, zajęcie udziałów w Spółce z o.o. E. – D. S. Co istotne skarżący zakwestionował tę czynność w omawianym trybie z art. 54 u.p.e.a. Skarga na tę czynność egzekucyjną (środek egzekucyjny) została oddalona.

Stanowisko Dyrektora dodatkowo potwierdza brak w treści zawiadomienia o zmianie wysokości zajęcia z 4 czerwca 2019 r. stosownego pouczenia, w przeciwieństwie do pouczenia w zawiadomieniu o zajęciu udziałów sporządzonego 22 października 2015 r.

Skoro zatem zakwestionowana aktualizacja zajęcia rachunku bankowego skarżącego z 4 czerwca 2019 r. nie jest samodzielną czynnością egzekucyjną, to nie może podlegać zaskarżeniu w trybie art. 54 u.p.e.a. organ prawidłowo umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie skargi z 8 czerwca 2019 r. na czynność aktualizacji zajęcia egzekucyjnego.

Stosownie do art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. gdy postępowanie

z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe, organ administracji publicznej wydaje rozstrzygnięcie o umorzeniu postępowania. W orzecznictwie przyjmuje się, że bezprzedmiotowość postępowania występuje, gdy brak jest podstaw prawnych do merytorycznego rozstrzygnięcia danej sprawy w ogóle bądź nie było podstaw do jej rozpoznania w drodze postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA

z 1 września 2020 r. sygn. akt II FSK 981/20, z 5 grudnia 2018 r. sygn. akt

II FSK 3274/16; dostępne www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem bezprzedmiotowość postępowania oznacza brak któregoś z elementów stosunku materialnoprawnego, skutkującego tym, iż nie można załatwić sprawy przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego przejawia się brakiem przedmiotu postępowania. Bezprzedmiotowym może być zatem postępowanie zarówno z powodu braku przedmiotu faktycznego do rozpatrzenia sprawy, jak również z powodu braku podstawy prawnej do wydania decyzji w zakresie żądania wnioskodawcy. Postępowanie można zakwalifikować jako bezprzedmiotowe, gdy sprawa indywidualna nie podlegała i nie podlega merytorycznemu załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej lub postanowienia.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy wskazać, że w sytuacji, gdy postępowanie zostało już zainicjowane przez skarżącego przez wniesienie skargi,

a następnie stwierdzono brak podstaw do władczej, ingerencji organu administracyjnego, postępowanie jako bezprzedmiotowe należało umorzyć.

Podsumowując, z uwagi na brak podstawy materialnoprawnej do rozpatrzenia żądania w trybie art. 54 u.p.e.a., zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Sąd, na podstawie art. 106 § 3 ustawy p.p.s.a., odmówił przeprowadzenia dowodów w postaci dokumentów załączonych do skargi. Stosownie do powołanej regulacji Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

Z powyższego wynika, że w postępowaniu sądowym nie każdy dowód może zostać dopuszczony, ale tylko taki, który odnosi się do "istotnych wątpliwości" związanych

z oceną, czy zaskarżony akt jest zgodny z prawem. W niniejszej sprawie takie wątpliwości nie wystąpiły. Dodatkowo należy wskazać, że załączone do skargi postanowienie w sprawie umorzenia postępowania dotyczy postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych nr (...), (...), (...) natomiast zawiadomienie o uchyleniu zajęcia dotyczy zajęcia z 21 sierpnia 2014 r. nr (...). Niniejsza sprawa dotyczy natomiast postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr (...) oraz związana jest z zajęciem z 22 października 2015 r. nr (...). Powyższe oznacza, że załączone do skargi dokumenty nie mają związku z niniejszą sprawą.

Odnosząc się do zarzutów skargi należy wyjaśnić, że na skutek umorzenia postępowania, organ nie prowadzi postępowania i nie rozstrzyga sprawy co do jej istoty. Z tego względu nie można uznać za uzasadnione wskazanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego. Organ wydając postanowienie formalne nie prowadzi postępowania administracyjnego i nie rozstrzyga sprawy co do istoty, nie formułuje wniosków i ocen dotyczących meritum żądania.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a., Sąd przy rozpoznaniu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, ale jest związany granicami sprawy. Nakaz "rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy", oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem oceny innej sprawy administracyjnej, niż ta w której wniesiono skargę. Może zatem dokonać kontroli jedynie legalności postanowienia o umorzeniu postępowania. Objęcie z kolei kontrolą Sądu rozstrzygnięcia o charakterze procesowym skutkuje tym, że nie mogły na tym etapie postępowania zostać rozpoznane zarzuty dotyczące naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, kwestii doręczenia upomnienia jak również prawomocności postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w O. Ś.z 19 czerwca 2015 r.

Odnosząc się sformułowanych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej należy wyjaśnić, że w postępowaniu egzekucyjnym nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej. W pierwszej kolejności zastosowanie mają przepisy ustawy egzekucyjnej. Z kolei art. 18 u.p.e.a. odsyła w sposób ogólny do stosowania k.p.a., które mają jedynie posiłkowe zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym. Stosuje się je tylko w sprawach nieuregulowanych "inaczej" w u.p.e.a.

Podsumowując, przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola zaskarżonego postanowienia w zakresie podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek wziętych przez Sąd pod uwagę z urzędu wykazała, że postanowienie to jest zgodne z prawem. Postanowienie zawiera wszystkie elementy określone w art. 124 § 1 k.p.a., w tym pouczenie o sposobie zaskarżenia, zaś uzasadnienie faktyczne

i prawne spełnia wymogi określone w § 2 tego przepisu.

Z powołanych wyżej względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 wyroku. Orzeczenie o kosztach zastępstwa procesowego w wysokości 295,20 zł, zawarte w pkt 2 wyroku, uzasadnia przepis art. 250 ustawy p.p.s.a. w zw.

z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c w zw. z § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości

z 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 18.