Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1547/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-06-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6034 Zjazdy z dróg publicznych
658
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 149 par 1 pkt 3 i par 1a, art. 149 par 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie: Sędzia NSA Marian Wolanin (spr.) Sędzia del. WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu w dniu 2 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 24 kwietnia 2020 r. sygn. akt III SAB/Gd 20/20 w sprawie ze skargi M. C., W. C. i W. C. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta S. postępowania w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdów oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt III SAB/Gd 20/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, po rozpoznaniu skargi M. C., W. C. i W. C. (dalej: "skarżący") na bezczynność i przewlekłe prowadzenie przez Prezydenta Miasta S. postępowania w przedmiocie zezwolenia na przebudowę zjazdów, stwierdził, że Prezydent Miasta S. dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 1); stwierdził, że bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta Miasta S. miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 2 miesięcy od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 3); przyznał od Prezydenta Miasta S. solidarnie na rzecz skarżących sumę pieniężną w kwocie 3.000 zł (pkt 4); wymierzył Prezydentowi Miasta S. grzywnę w wysokości 2.000 zł (pkt 5); zasądził od Prezydenta Miasta S. na rzecz M. C. i W. C. solidarnie kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 6) oraz zasądził od Prezydenta Miasta S. na rzecz W. C. kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt 7).

W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku Prezydent Miasta S., zaskarżając wyrok w całości, jako podstawę kasacyjną wskazał na naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") przez przyjęcie, że organ dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, a bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy nie doszło do powyższego zaniechania, bowiem niepodjęcie działań przez organ nie było wynikiem celowego działania, ani unikania podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenia praw stron, a wyłącznie brakiem prawidłowego doręczenia w 2016 r. akt postępowania administracyjnego po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 785/15 oraz art. 149 § 2 p.p.s.a. przez przyznanie skarżącym kwoty 3.000 zł i wymierzenie Prezydentowi Miasta S. grzywny w kwocie 2.000 zł w sytuacji, gdy nie zostały spełnione przesłanki wskazane w tym przepisie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw do jej uwzględnienia, dlatego podlega oddaleniu.

Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje bowiem sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 p.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Wobec niestwierdzenia zaistnienia przesłanek nieważności postępowania, oceniając wyrok Sądu pierwszej instancji w ramach zarzutów zgłoszonych w skardze kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał te zarzuty za niezasadne.

Zgodnie z art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a, stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Stosownie natomiast do art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W ocenie Naczelnego Sąd Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji nie naruszył cytowanych wyżej przepisów prawa w sposób zarzucony w skardze kasacyjnej.

Bezzasadny jest bowiem zarzut skarżącego, że brak działania organu w sprawie był następstwem niedoręczenia akt postępowania administracyjnego po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 3 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 785/15, na właściwy adres organu w związku z przekazaniem zadań zarządcy dróg miejskich utworzonej w tym celu jednostce organizacyjnej - Zarządowi Infrastruktury Miejskiej w S. i upoważnieniu dyrektora ZIM do wydawania decyzji w ramach tych zadań.

Prawidłowo Sąd pierwszej instancji wskazał, że kwestie organizacyjne związane z przepływem dokumentów, w tym przekazywaniem akt sprawy pomiędzy organem będącym w rozpoznawanej sprawie zarządcą drogi, na podstawie art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2068), tj. Prezydentem Miasta S, a utworzoną, na podstawie art. 21 ust. 1 tej ustawy, jednostką organizacyjną wykonującą zadania zarządcy drogi będącą zarządem drogi, tj. Zarządem Infrastruktury Miejskiej w S., nie mogą stanowić okoliczności usprawiedliwiającej brak jakiegokolwiek działania organu w sprawie rozpoznania żądania skarżących dotyczącego przebudowy zjazdów. Prezydent Miasta S. nie przestał bowiem być uprawnionym organem w sprawie. Wewnętrzne natomiast upoważnienie jednostki organizacyjnej do wykonywania zadań Prezydenta Miasta nie zwolniło organu z obowiązku dbałości o skierowanie akt sprawy po jej zwróceniu przez organ odwoławczy do właściwej, upoważnionej przez siebie jednostki organizacyjnej, dla zapewnienia prawidłowej realizacji zadań przez tę jednostkę w wyniku udzielonego upoważnienia.

Akta administracyjne przedmiotowej sprawy, zwrócone przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., po prawomocnym zakończeniu postępowania sądowoadministracyjnego w przedmiocie rozpoznania wniosku skarżących z 31 sierpnia 2012 r., wpłynęły do Urzędu Miejskiego w S. w dniu 26 lutego 2016 r. (k. 55 akt sądowych) i do dnia wydania zaskarżonego wyroku w niniejszej sprawie organ nie podjął żadnych czynności procesowych. Strona postępowania administracyjnego nie może więc ponosić negatywnych skutków w postaci przekroczenia przez organ terminu rozpatrzenia jej sprawy tylko dlatego, że organ właściwy do jej załatwienia przekazał swoje kompetencje w ramach upoważnienia innej jednostce organizacyjnej podległej temu organowi, bez przekazania akt sprawy pozostających w dyspozycji organu.

Z tych przyczyn, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 i art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.