Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 212/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2004-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6159 Inne o symbolu podstawowym 615
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art. 50, art. 52 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Leszek Leszczyński, , , po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.L. na uchwałę Rady Miejskiej we W. z dnia 23 stycznia 2004 r., Nr XII/118/04 w przedmiocie protestów do planu miejscowego p o s t a n a w i a odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Dnia 5 marca 2004 r. L.L. wniosła skargę na uchwalę Rady Miejskiej we W. z dnia 23 stycznia 2004 r. Nr XII/113/04 w sprawie odrzucenia protestu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W.. Skarżąca wniosła o unieważnienie skarżonej uchwały .

Uzasadniając wniesioną skargę, L. L. podniosła, że:

Lokalizacja przejścia granicznego w rejonie ul. Lubelskiej jest najgorszym z możliwych, szkodzi miastu, sparaliżuje i utrudni dalszy jego rozwój, zmieni funkcje i charakter ul. Lubelskiej, pogorszy stan środowiska, sprowadzając na mieszkańców rejonu tej ulicy zagrożenie epidemiologiczne, utrudniając jednocześnie dostęp do posesji skarżącej.

Umiejscowienie przejścia granicznego na ul. Lubelskiej, przy której znajduje się posesja skarżącej ograniczy jej jak i innym mieszkańcom W. mającym posesje przy tej ulicy, wykonywanie prawa własności.

Ponadto skarżąca zarzuciła, iż przy projektowaniu usytuowania przejścia granicznego władze Miasta W. nie przeprowadziły wielu badań, o których mowa w art. 10 i 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Skarżąca podnosi również, że wniesione przez nią pismo z dnia 21 sierpnia 2003 r. potraktowano jako protest, gdy zatytułowała go ona "zarzut" i powoływała się na art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W ten sposób pozbawiając skarżącą możności obrony jej interesu prawnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę zważył, co następuję:

Skarga podlega odrzuceniu.

Na wstępie wyjaśnienia wymaga kwestia, kiedy mamy doczynienia z zarzutami, a kiedy z protestami, przy zaskarżaniu ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnienie powyższej kwestii, pozwoli na ustalenie trybu, w jakim skarżąca powinna się odwoływać.

Prawo do wniesienia protestu przysługuje każdemu, niezależnie od tego, czy jego interes prawny został naruszony, czy też nie, ustaleniami projektu miejscowego planu zagospodarowani przestrzennego. Legitymowanym zaś do wniesienia zarzutu jest ten, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przyjętymi w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleniami.

Różnica pomiędzy protestem a zarzutem, jako formami żądania zweryfikowania przez organ gminy poczynionych w projekcie ustaleń, tkwi w ich podstawie. Jeżeli podstawą wnoszonego żądania jest to, że poczynionymi ustaleniami naruszono interes prawny wnoszącego je, który będzie równocześnie tego dowodził, będziemy mieli doczynienia z protestem. Jeżeli zaś wnoszący żądanie, oprze je na ogólnospołecznych negatywnych następstwach ustaleń przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które wnoszący dowodzi, będziemy mieli doczynienia z zarzutem.

Naruszenie interesu prawnego lub uprawnienia jest wkroczeniem w sferę prawną określonego podmiotu. Interes prawny lub uprawnienie, ich charakter i zakres wytyczają przepisy prawa materialnego, co zgodnie podkreśla orzecznictwo sądowe. Tak, więc wnoszący zarzut, powinien wykazać naruszenie konkretnych praw lub uprawnień, które na mocy przepisów prawa mu przysługują oraz uzasadnić to, że w wyniku poczynionych ustaleń w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego doszło do ich naruszenia.

Analizując pismo skarżącej z dnia 21 sierpnia 2003 r., uznać należy, że Burmistrz Miasta W. prawidłowo zakwalifikował je jako protest. Skarżąca oparła wniesione przez siebie odwołanie od ustaleń poczynionych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na negatywnych następstwach, jakie niosą one dla ogółu mieszkańców Miasta W. oraz mieszkańców ul. Lubelskiej. W sposób marginalny skarżąca odniosła się do negatywnych następstw ustaleń, przyjętych w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta W., jakie będą dotyczyły bezpośrednio jej. Ma to miejsce w części odwołania poświęconej utrudnieniom, jakie lokalizacja przejścia granicznego w rejonie ul. Lubelskiej będzie miało dla możliwości wjazdu i wyjazdu z jej posesji. Przy czym i tutaj podniosła, że utrudnienie to będzie dotyczyło zarówno jej jak i innych mieszkańców W. zamieszkujących przy ul. Lubelskiej.

Następstwem zakwalifikowania zgłoszonego żądania zweryfikowania poczynionych przez organ gminy w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleń jako protestu lub zarzutu jest przyjęcie odmiennych trybów zaskarżania uchwał.

W przypadku uchwały organu gminy odrzucającej zarzutu, podlegać będzie ona zaskarżeniu bezpośrednio do sądu administracyjnego w drodze skargi, wnoszonej w terminie trzydziestu dni od jej doręczenia.

Jeżeli żądania zweryfikowania poczynionych przez organ gminy w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego ustaleń, zakwalifikowane zostanie jako protest, uchwała odrzucająca go, podlega zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Oznacza to, iż podmiot którego protest odrzucono, może uchwałę odrzucającą protest zaskarżyć do sądu administracyjnego, po wcześniejszym wezwaniu organu gminy do usunięcia naruszenia prawem. Brak tej czynności procesowej traktowany jest, jako me wyczerpanie środków zaskarżenia przysługujących w danej instancji.

Zgodnie z dyspozycją art. 52 § l ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie chyba, że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Spraw Obywatelskich.

L.L. wnosząc skargę na uchwałę, odrzucającą zgłoszony przez nią protest do ustaleń projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bez uprzedniego wezwania organu gminu, który podjął zaskarżoną uchwałę, do usunięcia naruszenia prawa, nie wyczerpała środków zaskarżenia, jaki przysługiwały jej w toku instancji.

Nie bez znaczenia pozostaje również okoliczność, że L. L. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego uchwałę, odrzucającą protest zgłoszony nie przez nią, ale przez Z.L..

Uchwała Rady Gminy Miasta W. z dnia 23 stycznia 2004 r. Nr XII/I13/04 odrzuca protest zgłoszony przez Z. L., zaś uchwała z tego samego dnia Nr XII/I 18/04 odrzuca protest skarżącej.

Zgodnie z dyspozycją art. 50 §§ l i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokuratora, Rzecznika Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym, jak i inny podmiot, któremu ustawa przyznaje prawo do wniesienia skargi.

Kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi, ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku, między sferą indywidualnych praw i obowiązków wnoszącego skargę a zaskarżonym aktem lub czynnością organu administracji. W sprawie niniejszej brak jest związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków skarżącej, a uchwałą odrzucającą protest Z. L..

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, ze względu na brak przesłanek z art. 50 i 52 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.