Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 986/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2016-01-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy: article: art. 134 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 156 § 1, art. 157, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 135p ust. 1, art. 134i ust. 1, art. 135i ust. 6 pkt 4, art. 135i ust. 7 pkt 2, art. 135j ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Jaśkiewicz Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Dziedzic (spr.) Sędzia WSA Michał Ruszyński Protokolant sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K.P. na orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary nagany uchyla zaskarżone orzeczenie.


UZASADNIENIE

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2015 roku Komendant Powiatowy Policji uznał K.P. za winnego zarzucanych czynów, tj. o to, że:

I. W dniu [...] listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu służbowego na terenie gminy [...], opuścił rejon pełnienia służby patrolowej bez uprzedniej zgody dyżurnego jednostki Policji zjeżdżając do Rewiru, tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 29 ust 2 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form

i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym.

II. W dniu [...] listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu służbowego na terenie gminy [...], po otrzymaniu informacji o przestępstwie w rejonie pełnienia służby nie powiadomił o tym fakcie dyżurnego jednostki Policji tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia

6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 35 ust 1 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji z dnia 14 sierpnia 2007 roku w sprawie form i metod wykonywania zadań przez policjantów pełniących służbę patrolową oraz koordynacji działań o charakterze prewencyjnym.

III. W dniu [...] listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu służbowego na terenie gminy [...], nie odnotował w notatniku służbowym faktu opuszczenia rejonu służbowego zjeżdżając do Rewiru, tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia

6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z §4 ust. 2 pkt 2f Wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.

IV. W dniu [...] listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu służbowego na terenie gminy [...] nie odnotował w notatniku służbowym od godz. 13:00 do 16:00 faktycznie wykonywanych czynności oraz dokonał zapisu

w notatniku służbowym o wykonaniu czynności w godz. 14:50 i 15:20 przed faktycznym ich wykonaniem, tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust 3 pkt 3 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji w zw. z § 4 ust.1 i 5 Wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r.

w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.

V. W dniu [...] listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu służbowego na terenie gminy [...] dokonał zapisu w notatniku służbowym

z godz. 15:00 asysty przy kontroli drogowej wskazując miejsce inne

niż faktyczne, tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt 3 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 4 ust. 2 pkt 2 a Wytycznych nr 2 Komendanta Głównego Policji z dnia 26 czerwca 2007 r. w sprawie zasad ewidencjonowania, wypełniania oraz przechowywania notatników służbowych.

VI. W dniu [...] listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu na terenie gminy [...], po uzyskaniu informacji o przestępstwie nie wykonał niezbędnych czynności ze sprawcą przestępstwa, tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust. 3 pkt. 2 Ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z art. 9 § 1 Ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego.

VII. W dniu 16 listopada 2014 r. pełniąc służbę patrolową przy użyciu samochodu

na terenie gminy [...] podczas wykonywania czynności służbowych nie realizował polecenia wynikającego z pisma i Zastępcy Komendanta Wojewódzkiego Policji insp. S.B. o obowiązku noszenia kamizelki odblaskowej, tj. przewinienie dyscyplinarne określone w art. 132 ust 3 pkt 1 Ustawy z dnia 06 kwietnia 1990r. o Policji w zw. z § 8 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 maja 2009 r. w sprawie umundurowania policjantów

- i wymierzył karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2015 roku Komendant Wojewódzki Policji, po rozpatrzeniu odwołania K.P., uchylił zaskarżone orzeczenie w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji z uwagi na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego w znacznej części.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] września 2015 roku Komendant Powiatowy Policji ponownie uznał K.P. za winnego, ale tym razem czterech z siedmiu zarzucanych mu czynów i wymierzył karę dyscyplinarną wyznaczenia na niższe stanowisko służbowe.

Organ I instancji uniewinnił obwinionego w zakresie ww. zarzutów nr I, III i VII, uznając go winnym pozostałych zarzutów.

W uzasadnieniu Komendant Powiatowy przedstawił przebieg dotychczasowego postępowania dyscyplinarnego oraz wskazał na regulacje prawne zawarte w ustawie z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, dotyczące odpowiedzialności dyscyplinarnej policjanta za przewinienia dyscyplinarne.

Ustosunkowując się do poszczególnych zarzutów skarżącego, organ poddał analizie materiał zgromadzony w aktach postępowania odnośnie zarzutów zawartych w punkcie I, III i VII i odwołując się do przepisów wewnętrznych regulujących zasady pełnienia służby przez funkcjonariuszy policji, organ I instancji stwierdził, iż należy obwinionego K.P. uniewinnić od powyższych trzech zarzutów. Przystępując natomiast do rozważań dotyczących pozostałych zarzutów organ stwierdził, iż działanie obwinionego w zakresie zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych w pkt II, IV, V i VI było zawinione. W ocenie organu z pewnością w niniejszej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której skarżący popełnił przewinienia dyscyplinarne na skutek braku należytej ostrożności wymaganej w danych okolicznościach, mimo że możliwość taką przewidywał albo mógł, a przede wszystkim powinien przewidzieć. Zdaniem organu obwiniony jako funkcjonariusz policji z wieloletnim stażem (od 1998r.), był świadomy, że jego zachowanie naruszało obowiązujące przepisy dyscyplinarne. Następnie organ powołując się na art. 134h ust. 1 ustawy o Policji przeszedł do rozważań dotyczących okoliczności mających wpływ na rodzaj wymierzonej kary i odnosząc powyższe uwagi do sprawy obwinionego, wskazując na jego zawinione działanie, dotychczasową pozytywną opinie, nienaganny przebieg służby, fakt uzyskiwanych wyróżnień i nagród, doświadczenie zawodowe oraz szczególny charakter służby w dniu [...] listopada 2014 roku (wybory samorządowe), stopień szkodliwości popełnionych przewinień dyscyplinarnych uznał za zasadne wymierzenie skarżącemu kary nagany.

W dniu 17 września 2015 roku K.P. złożył odwołanie od powyższego orzeczenia. W uzasadnieniu odwołania stwierdził, że postępowanie dyscyplinarne powinno charakteryzować się obiektywizmem, bezstronnością, jak również powinno badać się dowody wskazujące na winę obwinionego jak i na jego niewinność. Wszystkie wątpliwości nie rozstrzygnięte w ramach przeprowadzonych czynności dowodowych rozstrzygać należy na korzyść obwinionego, co w niniejszym postępowaniu nie miało miejsca. W czasie pełnienia służby w dniu [...] lipca 2014 roku rejonem jej pełnienia była gmina [...], którego to terenu nie opuścił. Odnośnie zarzutu nie poinformowania dyżurnego o popełnionym przestępstwie podniósł, że formułując ten zarzut nie podano o popełnienie jakiego przestępstwa chodziło oraz, że powiadomili z drugim funkcjonariuszem o powyższym około 30 minut od powzięcia informacji, co nie miało żadnego wpływu na przebieg interwencji. Zarzut dotyczący nie odnotowania w notatniku służbowym faktu zjazdu z rejony nie jest zasadny, albowiem tego rejonu w trakcie pełnienia służby nie opuścił. Kwestionując zarzut dotyczący nie odnotowania wykonywanych czynności służbowych między godziną 13 a 16 obwiniony wskazał, że jest zbyt ogólnikowo sformułowany i nie wskazano jakich konkretnych czynności nie odnotował. Wytyczne nr 2/07 Komendanta Głównego Policji nie wymagają odnotowania czynności służbowej jaką jest pozyskiwanie informacji na temat sprawcy przestępstwa, co faktycznie miało miejsce. Zapis taki jest czynnością fakultatywną. Odnośnie zarzutu dotyczącego odnotowania w notatniku służbowym czynności dotyczącego asysty przy wykonywaniu kontroli drogowej (zarzut V) obwiniony odwołał się do wyjaśnień złożonych w tej kwestii wcześniej w notatniku służbowym. W części dotyczącej zarzutu niewykonania niezbędnych czynności ze sprawcą przestępstwa obwiniony podniósł, że zarzut jest zbyt ogólny, nie formułuje, jakie czynności konkretnie nie wykonał, a nadto czynności, które wykonał pozwalały mu na przyjęcie, że nie doszło do popełnienia przestępstwa.

Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2015 roku Komendanta Wojewódzkiego Policji na podstawie art.135n ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 1990 roku o Policji, po rozpatrzeniu odwołania obwinionego K.P. od orzeczenia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] września 2015 roku, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu orzeczenia na wstępie przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie odniesiono się do zarzutów, co do których uznano skarżącego winnym.

Zdaniem Komendanta Wojewódzkiego w przypadku zarzutu II nie ma znaczenia o jakim konkretnie przestępstwie nie powiadomił obwiniony dyżurnego, nie było również potrzeby przesłuchiwania dyżurnego na okoliczność, czy interwencja przeprowadzona przez patrol w sklepie miała wpływ na dobro służby. Służba pełniona w dniu [...] listopada 2014 r. z uwagi na wybory samorządowe, miała charakter szczególny

i obowiązkiem obwinionego było informowanie dyżurnego jednostki o każdym zaistniałym przestępstwie. O interwencji w sklepie "L" dyżurny dowiedział się po około 30 minutach od jej podjęcia w chwili kiedy skontaktował się na prośbę asp. sztab. J.C. z patrolem, co odzwierciedla protokół oględzin zapisu rozmów z rejestratora rozmów radiowych i telefonicznych (karta 46-52 akt postępowania dyscyplinarnego).

W ocenie organu odwoławczego w zarzucie opisanym w pkt IV nie opisano jakich konkretnie czynności nie odnotował obwiniony w notatniku służbowym. Niemniej jednak wynika to z treści uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Fakt wykonywania czynności innych niż odnotowane w notatniku potwierdza obwiniony w notatce z dnia [...] listopada 2014 r.

W przypadku zarzutu V, Komendant wskazał, iż bezsprzecznie faktycznym miejscem legitymowania mężczyzny był budynek rewiru dzielnicowych, a nie Os. [...], wynika to zarówno z notatki sporządzonej przez obwinionego, jak i przez sierż. szt. T.R..

Z kolei przestępstwo przywłaszczenia cudzej rzeczy ruchomej o którym mowa

w zarzucie nr VI jest ścigane z urzędu. Argumentacja asp. K.P., iż portfel został przywłaszczony przez znaną mu osobę o nieposzlakowanej opinii nie może być w ocenie Komendanta wyznacznikiem postępowania funkcjonariusza. Obwiniony pełniąc służbę na terenie gminy [...] uzyskał informację o przestępstwie i nie wykonał czynności ze sprawcą przestępstwa.

Podsumowując organ odwoławczy podał, iż obwiniony jest funkcjonariuszem posiadającym siedemnastoletni staż i praktykę służby w Policji, w dniu [...] listopada 2015 r. pełnił funkcję dowódcy patrolu, zatem niewątpliwie był świadomy tego, że jego zachowanie naruszało obowiązujące w Policji przepisy dyscyplinarne.

W złożonej skardze obwiniony K.P. zaskarżył orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] października 2015 roku w części w której uznano go winnym popełnienia zarzutów opisanych w punkcie II, IV, V i VI i wymierzono mu karę nagany, wnosząc o uchylenie orzeczenia w tej części oraz o stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie nie podlega wykonaniu w części, w jakiej skarżącego uznano winnym i ukarano. W skardze podniesiono następujące zarzuty:

– naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji poprzez nieprecyzyjne

i wadliwe sformułowanie opisu przewinień dyscyplinarnych organów obu instancji w zakresie czynów opisanych w zarzucie II, IV, V i VI oraz przez brak spójności między opisami przewinienia a ich uzasadnieniem;

– naruszenie art. 135f ust. 7 w zw. z art. 135l ust. 1 ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i braku uzupełnienia przez organ II instancji materiału dowodowego o przesłuchanie świadka K.P., który to dowód został bezpodstawnie pominięty przez organ I instancji, oraz świadków T.B. oraz E.I., które to dowody zawnioskowane przez obwinionego, miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy,

– naruszenia art. 135k ustawy o Policji poprzez jego niezastosowanie i braku odniesienia się w treści uzasadnienia do wszystkich zarzutów podniesionych

w odwołaniu przez skarżącego i tym samym naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania oraz prawa do obrony obwinionego,

– naruszenia art. 135g ust. 1 i 2 w zw. z art. 135j ust. 1 w zw. z art. 135l ustawy

o Policji poprzez rozstrzygnięcie niedających się rozstrzygnąć wątpliwości

na niekorzyść obwinionego oraz nie uwzględnienie okoliczności przemawiających na korzyść obwinionego, będącej skutkiem nieprawidłowej oceny materiału dowodowego, przejawiające się w zaakceptowaniu przez organ II instancji ustaleń organu I instancji;

– naruszenia art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o Policji w zw. z art. 9 § 2 kpk w zw.

z §36 Zarządzenia nr 768 Komendanta Głównego Policji poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że obwiniony w sposób nieprawidłowy dokonał czynności służbowej i "nie wykonał niezbędnych czynności ze sprawcą przestępstwa" podczas, gdy zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje wyraźnie, że obwiniony zgodnie z treścią § 36 Zarządzenia co najmniej zebrał możliwie najwięcej informacji o wydarzeniu i jego sprawcach oraz ustalił świadków, co umożliwiło wydanie odpowiedniej decyzji procesowej o umorzeniu postępowania ze względu na brak znamion czynu zabronionego.

W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podniesiono, że przedstawiając

w złożonej skardze odmienny od przyjętego przez organ II instancji stan faktyczny skarżący pominął w swoich wywodach argumenty prowadzące do odmiennych ustaleń od jego wniosków. Podnosząc rzekome uchybienia procesowe nie wykazał jakie one miały znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Komendant podał, iż dokonana przez organ odwoławczy ocena stanu faktycznego jest oparta na jego wiedzy, doświadczeniu życiowym oraz wewnętrznym przekonaniu, co dał wyraz w obszernym uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2014. 1647), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U 2012. 270 ze zm., powoływanej dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Postępowanie dyscyplinarne wobec policjantów prowadzone jest na podstawie przepisów ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji. W przepisach ustawy zawarta jest regulacja materialnoprawnej odpowiedzialności policjantów, jak również regulacja procesowa postępowania dyscyplinarnego. Regulacja postępowania dyscyplinarnego jest regulacją pełną w zakresie wszczęcia, przebiegu i formy zakończenia i ustawa nie odsyła do Kodeksu postępowania administracyjnego. Sprawa odpowiedzialności dyscyplinarnej funkcjonariusza policji nie jest sprawą indywidualną, rozstrzyganą

w formie decyzji administracyjnej. Zarówno z uwagi na przedmiot postępowania dyscyplinarnego, jak i regulację szczególną w ustawie z 1990 r. o Policji, przepisów k.p.a. nie stosuje się do postępowania dyscyplinarnego policjantów (wyrok NSA

w Warszawie z dnia 12 września 2014 roku, sygn. akt I OSK 2266/13, Lex 1664444).

Zgodnie z przepisami ustawy o Policji, w przypadku uzasadnionego przypuszczenia popełnienia przez policjanta przewinienia dyscyplinarnego, przełożony dyscyplinarny wszczyna postępowanie dyscyplinarne z urzędu (w określonych przypadkach) bądź może je wszcząć na wniosek pokrzywdzonego (art. 134i ust. 1 ustawy). Postanowienie o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego zawiera m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z jego kwalifikacją prawną (art. 134i ust. 6 pkt 4 ustawy). Rzecznik dyscyplinarny sporządza sprawozdanie, które m.in. wskazuje obwinionego oraz określa zarzucane mu przewinienie dyscyplinarne, z opisem stanu faktycznego ustalonym na podstawie zebranych dowodów (art. 135i ust. 7 pkt 2 ustawy). Na podstawie oceny zebranego

w postępowaniu dyscyplinarnym materiału dowodowego przełożony dyscyplinarny wydaje orzeczenie o uniewinnieniu albo odstąpieniu od ukarania, albo ukaraniu,

albo o umorzeniu postępowania (art. 135j ust. 1 ustawy). Orzeczenie powinno zawierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną; rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego; uzasadnienie faktyczne i prawne orzeczenia (art. 135j ust. 2 pkt 4-6 ustawy).

Z przytoczonych przepisów wynika, że w postępowaniu dyscyplinarnym istotny jest opis zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego oraz jego kwalifikacja prawna.

W postępowaniu tym policjantowi stawia się konkretny zarzut, a rozstrzygnięcie jest ściśle związane z poczynionymi ustaleniami dotyczącymi tegoż zarzutu. Omawiane postępowanie jest postępowaniem quasi karnym, w którym nie dokonuje się oceny,

czy policjant popełnił jakiekolwiek przewinienie dyscyplinarne, ale czy popełnił przewinienie dyscyplinarne mu zarzucane. Nie bez znaczenia w tej sytuacji jest sposób sformułowania zarzutu.

W niniejszej sprawie w zaskarżonym orzeczeniu z dnia [...] października 2015 roku wydanym przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, utrzymano w mocy orzeczenie z dnia [...] września 2015r. Komendanta Powiatowego Policji, w którym uznano skarżącego winnym popełnienia czterech przewinień dyscyplinarnych z siedmiu objętych zarzutami i wymierzono mu karę nagany.

Zgodnie z art. 135j ust. 2 ustawy o Policji orzeczenie dyscyplinarne zarówno wydane zarówno przez organ I jak i II instancji winno zwierać m.in. opis przewinienia dyscyplinarnego zarzucanego obwinionemu wraz z kwalifikacją prawną, rozstrzygnięcie o uniewinnieniu, stwierdzeniu winy i odstąpieniu od ukarania lub wymierzeniu kary dyscyplinarnej albo umorzeniu postępowania dyscyplinarnego, uzasadnienie faktyczne

i prawne orzeczenia. Uzasadnienie faktyczne orzeczenia winno zawierać wskazanie faktów, które przełożony dyscyplinarny uznał za udowodnione, dowody na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności, mocy dowodowej czy też wskazanie dlaczego okoliczności, które wynikają

z przeprowadzonych dowodów organ uznał za nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy. Natomiast uzasadnienie prawne winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów. Zadaniem uzasadnienia jest przekonanie strony obwinionego o prawidłowości rozstrzygnięcia. Równocześnie powinno umożliwić organowi kontroli oraz sądowi administracyjnemu rozpatrującemu skargę sprawdzenie prawidłowości toku rozumowania organu oraz motywów rozstrzygnięcia. Obowiązkiem wyższego przełożonego dyscyplinarnego jest ustosunkowanie się w uzasadnieniu swojego orzeczenia do żądań, wniosków i zarzutów zawartych w odwołaniu.

Uzasadnienie orzeczenia Komendanta Wojewódzkiego Policji wydanego w następstwie wniesionego przez K.P. odwołania powyższym warunkom nie w pełni odpowiada, w szczególności w zakresie odnoszącym się do zarzutów, których popełnienia skarżący został uznany winnym. Przede wszystkim wyższy przełożony dyscyplinarny nie odniósł się do wszystkich zarzutów podniesionych w odwołaniu od orzeczenia przełożonego dyscyplinarnego.

Odnośnie zarzutu opisanego w punkcie II, nie jest sporne, że dyżurny został powiadomiony o interwencji w sklepie po 30 minutach od jej podjęcia. W tym czasie policjanci podejmowali czynności wyjaśniające do jakiego zdarzenia doszło i jak należy je zakwalifikować. W tej sytuacji zawiadomienie dyżurnego po pół godzinie od podjęcia czynności nie wydaje się nadmiernie opóźnione. Skarżący przy tym konsekwentnie twierdzi, że nie doszło do żadnego przestępstwa i do tego twierdzenia nie odniósł się wyższy przełożony dyscyplinarny, a przecież było to istotne, czy w ogóle skarżący miał obowiązek informować dyżurnego o przestępstwie, skoro stwierdził, że do przestępstwa nie doszło.

Zarzut II łączy się pośrednio z zarzutem określonym w punkcie VI, w którym obwinia się skarżącego o niedokonanie czynności ze sprawcą przestępstwa. Wyższy przełożony dyscyplinarny nie wskazał jakich niezbędnych czynności funkcjonariusz nie dopełnił, w sytuacji gdy policjanci po ustaleniu przebiegu zdarzenia stwierdzili, iż do przestępstwa nie doszło.

Podkreślić należy, iż obiektywna ocena wyżej wymienionych zarzutów nie może być przeprowadzona w oderwaniu od postanowienia z dnia [...] listopada 2014r. Prokuratora Rejonowego o odmowie wszczęcia dochodzenia z uwagi na brak znamion czynu zabronionego, tym bardziej gdy skarżący konsekwentnie utrzymuje, że do przestępstwa nie doszło. Wyższy przełożony dyscyplinarny w ogóle nie odniósł się do tej kwestii i nie zbadał znaczenia tego postanowienia prokuratorskiego dla oceny stopnia zawinienia w zakresie zarzutów II i VI.

Jeśli idzie o zarzut IV wyższy przełożony dyscyplinarny nie odniósł się do twierdzeń skarżącego, iż nie wskazano jakie konkretnie czynności nie zostały przez niego opisane w notatniku służbowym. W szczególności wyższy przełożony dyscyplinarny nie wskazał czy dotyczyć to miało czynności związanych z pozyskiwaniem informacji na temat sprawców przestępstw, co skarżący udokumentował w formie meldunku informacyjnego. Ponadto skarżącemu zarzucono brak wpisania w notatniku służbowym miejsca faktycznego legitymowania rowerzysty (zarzut V). Zarówno w przypadku zarzutu IV, jak i zarzutu V w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia nie ma rozważań i nie wynika to również z orzeczenia jakie zostało wydane w I instancji, czy opisane w tych zarzutach przewinienia dyscyplinarne mogły stanowić (lub też z jakichś względów nie stanowiły) przewinienia mniejszej wagi w rozumieniu art. 132 ust. 4b ustawy o Policji.

Podsumowując podkreślić trzeba, że wyższy przełożony dyscyplinarny nie rozpatrzył całokształtu materiału dowodowego, nie odniósł się w szczególności do ww. postanowienia Prokuratora Rejonowego przez co nie wyjaśnił wszystkich okoliczności związanych z popełnieniem przewinień dyscyplinarnych, nie ocenił wagi opisanych naruszeń w sposób, który nie pozostawiałby wątpliwości co do słuszności nałożonej kary. Jednocześnie analiza akt sprawy wskazuje, iż istniejące wątpliwości rozstrzygnięto na niekorzyść skarżącego, a to prowadzi do naruszenia art. 135g ust. 2 ustawy o Policji.

Sąd nie podzielił zarzutu skargi dotyczącego nieprecyzyjnego i wadliwego sformułowania opisu przewinień zarzucanych skarżącemu. Wskazano w nich znamiona poszczególnych przewinień i okoliczności je wyczerpujące w niniejszej sprawie oraz ich kwalifikację prawną. Tym samym brak jest podstaw do stwierdzenia naruszenia art. 135j ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o Policji. Pozostałe zarzuty dotyczą oceny materiału dowodowego i związanych z nim ustaleń poczynionych przez organy. Wyższy przełożony dyscyplinarny ponownie rozpatrując sprawę winien podać je analizie, przedstawiając ja w uzasadnieniu orzeczenia.

Mając na uwadze powyższe okoliczności stwierdzić należy, że zaskarżone orzeczenie wydane zostało z naruszeniem przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił orzeczenie Komendanta Wojewódzkiego Policji. Rozpoznając ponownie sprawę wyższy przełożony dyscyplinarny powinien uwzględnić wskazania wynikające z treści niniejszego wyroku, w szczególności wyrażoną w nim ocenę prawną.