Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1396/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14d, art. 165a § 1, art. 169 § 1 i § 4, ar. 247 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), sędzia WSA Jarosław Trelka, Protokolant starszy referent Monika Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2013 r. sprawy ze skargi E. S. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], 2) stwierdza, że uchylone postanowienia nie mogą być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz E. S. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

III SA/Wa 1396/13

Uzasadnienie

W dniu 12 listopada 2012 r. skarżący E. S. złożył do Ministra Finsnów wniosek o udzielenie pisemnej indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia źródła przychodów z udziału w spółce komandytowoakcyjnej oraz możliwości opodatkowania przychodu podatkiem liniowym.

We wniosku o wydanie interpetacji indywidalnej Skarżący przedstawił następujący stan faktyczny:

1. Skarżący będący osobą fizyczną posiada akcje spółki komandytowoakcyjnej oraz będzie posiadał akcje innych spółek komandytowoakcyjnych (dalej powoływanych, jako ska).

2. Skarżący posiada oraz będzie posiadał akcje na okaziciela oraz akcje imienne. Jako akcjonariusz ska Skarżący będzie miał udział w zyskach, które otrzyma na podstawie uchwały walnego zgromadzenia o wypłacie dywidendy. W ska będą w kolejnych latach podejmowane uchwały walnego zgromadzenia o wypłacie dywidendy lub uchwały o podziale zysków w inny sposób niż wyplata akcjonariuszom i zatrzymaniu zysków w ska.

3. Ska, w której Skarżący jest akcjonariuszem osiąga zyski ze sprzedaży rzeczy, praw majątkowych oraz świadczenia usług, a także w ska występują zdarzenia wskazane w przepisie art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm., dalej powoływanej, jako "u.p.d.o.f."), które z mocy prawa uznaje się za przychody z działalności gospodarczej. Przykładowo, spośród zdarzeń wskazanych w przepisie art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f., ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2000 r., Nr 14, poz. 176 ze zm.) – dalej jako "u.p.d.o.f." dokonuje odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą składników będących środkami trwałymi otrzymuje kary umowne otrzymuje odsetki od środków na rachunkach bankowych utrzymywanych w związku z wykonywaną działalnością.

4. Ska, w których Skarżący będzie dopiero akcjonariuszem będą osiągały zyski ze sprzedaży rzeczy, praw majątkowych oraz świadczenia usług. We wniosku wskazano, że momencie składania wniosku o wydanie interpretacji Skarżacy nie ma pewności czy wystąpią w tych ska inne zdarzenia gospodarcze wskazane w przepisie art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f., które skutkują powstaniem przychodów z działalności gospodarczej. W związku z tym Skarżący stwierdził, że należy przyjąć, że zdarzenia te nie wystąpią w ska, w których Skarżący dopiero będzie akcjonariuszem. Na pewno jednak spółki te będą osiągały zyski ze sprzedaży rzeczy, praw majątkowych oraz świadczenia usług, oraz będą w w nich podejmowane w kolejnych latach uchwały walnego zgromadzenia o wypłacie dywidendy lub uchwały o podziale zysków w inny sposób niż wypłata akcjonariuszom i zatrzymaniu zysków w ska.

W związku z tak opisanym stanem faktycznym Skarżący zadał następujące pytania:

1. Czy dochód z udziału w zysku ska, otrzymany przez Skarżąćego, jako dywidenda z ska na postawie uchwały wspólników stanowi przychód ze źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f., a tym samym - w zależności od wyboru akcjonariusza - czy taki dochód może być opodatkowany na zasadach określonych w art. 30c u.p.do.f.

2. Czy przychód Skarżącegho nie powstanie w momentach:

a) gdy ska osiąga zyski ze sprzedaży rzeczy, praw majątkowych oraz świadczenia usług,

b) gdy w ska mają miejsce inne zdarzenia gospodarcze skutkujące powstaniem przychodów z działalności gospodarczej, wskazane w przepisie art. 14 ust. 2 u.p.do.f., powdujące powiększenie jej majątku i osiągnięcie przez nią zysków?

3.1.Czy w związku z tym Skarżący nie będzie zobowiązany do zapłaty zaliczki na podatek dochodowy:

c) za miesiąc, w którym ska osiąga zyski ze sprzedaży rzeczy, praw majątkowych oraz świadczenia usług,

d) za miesiąc , w którym w ska mają miejsce inne zdarzenia gospodarcze pwodujące uzyskanie przychodów z działalności gospodarczej, wskazane w przepisie art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f. skutkujące powiększeniem jej majątku i osiągnięciem przez nią zysków?

3.2. Czy w związku z tym zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych Skarżący będzie zobowiązany zapłacić jedynie za miesiąc, w którym uzyska on na postawie uchwały walnego zgromadzenia przychód z tytułu dywidendy z ska?

3.3. Czy jeśli po zakończeniu roku obrotowego w ska zostanie podjęta uchwała o podziale zysków w inny sposób niż wypłata akcjonariuszom i zatrzymaniu zysków w ska, u Skarżącego jako akcjonariusza nie powstanie przychód w miesiącu podjęcia takiej uchwały i nie będzie on zobowiązany do zapłaty zaliczki na podatek dochodowy za ten miesiąc?

4.1. Czy podstawę opodatkowania dla akcjonariusza stanowi wartość całej (100%) otrzymanej dywidendy z ska bez pomniejszania jej o koszty uzyskania przychodów oraz bez wyłączenia z niej jakichkolwiek cząstkowych kwot, które miałyby być nieopodatkowane?

4.2. Czy w związku z powyższym Wnioskodawca nie jest obowiązany:

(a) wykazywać w celu opodatkowania przychodów z poszczególnych transakcji dokonywanych przez ska oraz związanych z nimi kosztów, jakie powstają na poziomie ska, (b) ani wyłączać z kwoty dywidendy jakichkolwiek kwot, które wynikają z poszczególnych transakcji dokonywanych przez ska w celu ich wyłączenia z opodatkowania?

Skarżący we wniosku o wydanie interpetacji przedstwił własne stanowisko w zakresie zagadnień prawnych zawartych we wniosku. Skarżąćy uiścił opłatę od wniosku o wydanie interpetacji w wysokości 40 zł.

Organ uznał, że złożony przez Skarżącego wniosek o wydanie interpetacji indywidualnej obarczony był brakami formalnymi. W związku z tym pismem z dnia 29 stycznia 2013 r., napodstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h oraz 14f § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej powoływanej jako O.p.) organ wezwał Skarżącego do usunięcia braków formalnych wniosku przez:

- wskazanie co oznacza sformułowanie przedstawione w opisie zdarzenia przyszłego i pytaniu 3.3 “w inny sposób niż wypłata akcjonariuszom i zatrzymaniu zysków w ska",

- uiszczenie opłaty w wysokości 120 zł na rachunek bankowy Izby Skarbowej w W. albo wskazanie, którego zdarzenia przyszłego dotyczy uiszczona opłata.

Organ zastrzegł, że usunięcie braków formalnych wniosku powinno nastąpić w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania pod ryogrm pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W uzasadnieniu wezwania organ wskazał, że złożony przez Skarżącego wniosek o wydanie interpetacji indywidualnej dotyczył czterech następujących zdarzeń faktycznych, których skutki podatkowe miały być ocenione przez organ w interpetacji:

1. kwalifikacji podatkowej dywidendy otrzymanej z ska, jako przychodu z pozarolniczej działalności gospodarczej (art. 10 ust. 1 pkt 3 u.p.d.o.f.) i możliwości opodatkownaia, go na zasadach określonych w art. 30c u.p.do.f.,

2. skutków podatkowych osiągania przez ska zyskjów ze sprzedaży rzeczy praw majątkowych oraz świdczenia usług, a także innych zdarzeń gospodarczychunawanych za przychody z działlności gospodarczej wskazanych w przepisach art. 14 ust. 2 u.p.d.of.,

3. skutków podatkowych podjęcia uchwały o podziale zysków w innyc sposób niż wypłata akcjonariuszom i zatzryamniu zysków w ska,

4. obowiązku pomniejszania wartości otrzymanej dywidendy z ska o koszty uzyskania przychodów i inne kwoty w celu ustlenia podstawy opodatkowania.

Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 14f § 2 O.p. W przypadku wystąpienia w jednym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej odrębnych stanów faktycznych lub zdarzeń przyszłych pobiera się opłatę od każdego przedstawionego we wniosku odrębnego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. W związku z tym Skarżący był obowiązany do uiszczenia opłaty od każdego z wymienionych stnów faktycznych.

Wezwanie do uzupełnienie wniosku skutecznie doręczono w dniu 31 stycznia 2013 r. Skarżący w terminie do uzupełnienia braków formalnych wniosku o wydanie interpetacji złożył pismo, którym wyjaśnił co oznacza według niego użyte we wniosku pojęcie “uchwała o podziale zysków w inny sposób niż wypłata akcjonariuszom i zatrzymaniu zysków w ska". Skarżący nie uiścił żądanej przez organ kwoty opłaty za wydanie interpetacji.

W dniu 14 lutego 2013 r. organ wydał interpetację, którą ocenił stanowisko Skarżącego odnoszące się do przedstawionego we wniosku zagadnienia prawnego w zakresie możliwości zaliczenia zysków z ska do przychodów z działalności gospodarczej i możliwości opodatkownaia ich metodą liniową.

Postanowieniem z dnia 14 lutego 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając w imieniu Ministra Finansów pozostawił wniosek Skarżącego o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, w zakresie nieobjętym interpretacją z dnia 14 lutego 2013 r. bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu postnowienia organ stwierdził, że Skarący nie uzupełnił opłaty od wniosku o wydanie interpetacji od czterech stnów faktycznych i zdarzeń przyszłych wskazanych w wezwaniu do uzupełnieni wniosku z dnia z dnia 29 stycznia 2013 r. Z tego względu wniosek w zakresie tych stnów i zdarzeń przyszłych napodstawie art. 169 § 1 i § 2 w zw. z art. 14h oraz 14f § 1 O.p. należało pozostawić bez rozpatrzenia.

Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem Skarżąćy wniósł zażalenie do Dyrektora Izby Skarbowej w W., który postanowieniem z dnia 29 marca 2013 r. nr IPPB1/415-1452/12-7/MS utrzymał w mocy swoje postanowienie z dnia 14 lutego 2013 r. o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia.

Na postanowienie z dnia 29 marca 2013 r. nr IPPB1/415-1452/12-7/MS E. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zaskarzonemu postnowieniu zarzucono naruszenie:

1. art. 14b § 3 O.p przez utrzymanie w mocy postnowienia o pozstawieniu wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia i niewydanie interpretacji indywidualnej, pomimo iż wszelkie przesłanki formalne i merytoryczne wniosku, wymagane przez ten przepis zostały spełnione przez Wnioskodawcę.

2. art. 14h w zw. z art. 169 § 2 O.p. przez bezzasadne wezwanie Skarżacego usunięcia brku formalnego wniosku o wydanie interpetacji w postaci braku opłaty,

3. art. 14f § 1 O.p. przez utrzymanie w mocy postanowienia o pozstawieniu wniosku o wydanie interpretacji bez rozpatrzenia pomimo dokonania opłaty w prawidłowej wysokości odpowaiadającej liczbie zdarzeń przyszłych opisanych we wniosku,

4. art. 14b § 6 O.p.w związku z § 2 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112. poz. 770 ze zm.. dalej "rozporządzenie"), poprzez wydanie przez Dyrektora Izby Skarbowej zaskarzonjego postanowienia w sytuacji gdy, rozporządzenie przewiduje upoważnienie jedynie do wydawania, w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych, interpretacji indywidualnych, a nie postanowień o odmowie wszczęcia postępowania lub rozpatrywania zażaleń na to postanowienie, które powinny być wydane przez Ministra Finansów.

5. art. 120 Ordynacji w zw. z art. 14d O.p. przez nieuzasadnione utrzymanie w mocy postanowienia dotkniętego wadą nieważności, z uwagi dokonanie przez Dyrektora arbitralnej oceny ilości zdarzeń przyszłych wskazanych we wniosku o wydanie interpretacji i w konsekwencji, niewydanie interpretacji indywidualnej w terminie, przez co nastąpiło wydanie interpretacji milczącej aprobującej stanowisko wnioskodawcy.

6. art. 121 Ordynacji w zw. z art. 14h Ordynacji, przez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych w związku z błędnym i niepełnym uzasadnieniem zaskarżonego postanowienia, w którym organ nie odniósł się w pełni do zarzutów Skarżącego zawartych w zażaleniu.

Skarżący wniósł o stwierdzenie na podstwie art. 145 § 3 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako P.p.s.a.) w zw. z art. 247 § 1 pkt 1 i 2 O.p. nieważności zaskarzonego postnowienia oraz postnowienia lub ich uchylenie na podstwie art. Art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. Skarżący wniósł o stwierdzenie przez Sąd na podstawie art. 146 § 2 P.p.s.a., że jego stanowisko wyrażone we wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest w całości praw idłowe.

W uzasadnieniu skargi Skarżący wywodził, że organ w zaskarżonym postanowieniu oraz postanowieniu je poprzedzającym bezpodstawnie stwierdził, że Skarący w zawartym we wniosku o wydanie intepretacji opisie stanu faktycznego zawarł wiecej niż jeden odrębny stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Minister Finansów w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, jednakże nie z powdu wszystkich zarzutów w niej wywiedzionych.

Niezasadne są twierdzenia zawarte w skardze, według których w rozpoznanej sprawie doszło do wydania tzw. milczącej interpretacji indywidualnej, o której mowa w art. 14o § 1 O.p. Zgodnie z treścią tego przepisu w razie niewydania interpretacji indywidualnej w terminie określonym w art. 14d uznaje się, że w dniu następującym po dniu, w którym upłynął termin wydania interpretacji, została wydana interpretacja stwierdzająca prawidłowość stanowiska wnioskodawcy w pełnym zakresie. Zdaniem Sądu wykładnia językowa tego przepisu prowadzi do wniosku, że skutek w postaci milczącej interpretacji wystąpi w sytuacji, gdy organ w terminie wskazanym w art. 14d O.p. nie wyda żadnego rozstrzygnięcia w sprawie. Zatem skutek ten nie wystąpi, gdy organ wyda w tym terminie postanowienia na podstawie art. 165a § 1 lub 169 § 1 i 4 O.p., nawet jeżeli w późniejszym postępowaniu toczącym się na podstawie skarg wniesionych na te postanowienia Sąd stwierdzi, że stan faktyczny sprawy nie dawał podstaw do wydania tych postanowień.

Sąd w rozpoznanej sprwie nie mógł zastosować art. 146 § 2 P.p.s.a i uznać w wyroku prawidłowość stanowiska Skarżącego wyrażonego we wniuosku o wydanie intepretacji. Zgodnie z treścią art. 146 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a P.p.s.a., uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. Stosownie do treści art. 146 § 2 P.p.s.a w sprawach, o których mowa w § 1, Sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa. W przepisie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. wymienione zostały inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Natomiast w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a. wymienione zostały pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach. Zdaniem Sądu odwołanie się przez ustawodawcę w przepisie art. 146 § 2 P.p.s.a. do uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, których miałoby dotyczyć wyrok Sądu wydawany w sprawach wskazanych w art. 146 § 1 P.p.s.a. dotyczy wyłącznie aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., gdyż zgodnie z treścią tego przepisu akty te dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Wniosek ten uzasadnia także okoliczność, że interpretacje indywidualne w art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a zostały wskazane, jako akty administracyjne odrębne od wskanych w pkt 4 tego przepisu aktów i czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skoro więc ustwodawca w art. 146 § 2 P.p.s.a. dla wskazania zakresu kompetencji ustanowionej tym przepisem, posłużył się sformułowaniami użytymi wa art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. to należy uznać, że oznacza to ograniczenie kompetencji Sądu wynikającej z art. 146 § 2 P.p.s.a wyłącznie do spraw wskazanych w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Z tych powodów Sąd nie był uprawniony do zastosowania w rozpoznanej sprawie art. 146 § 2 P.p.s.a.

Sąd nie zgodził się z zarzutem, według którego Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie był organem uprawnionym do wydania w rozpoznanej sprawie postanowienia na podstawie art. 169 § 1 i 4 O.p. co stnowi.ło przesłankę nieważności wskazaną w art. 247 § 1 pkt 1 O.p. Zdaniem Sądu zawarte w § 2 rozporządzenia upoważnienie Dyrektorów Izb Skarbowych B., K., L, P. i W. do wydawania, w imieniu ministra właściwego do spraw finansów publicznych, interpretacji indywidualnych obejmuje także kompetencję do załatwiania wszelkich kwestii związanych z postępowaniem prowadzonym w sprawach interpretacji indywidualnych. W ocenie Sądu brak jest jakiegokolwiek uzasadnienia dla stanowisko Skarżącego, według którego wskazani Dyrektorzy Izb Skarbowych uprawnieni byliby wyłącznie do wydawania interpretacji, natomiast do wydawania innych orzeczeń w sprawach dotyczących interpretacji, w których wydanie interpretacji indywidualnej byłoby niemożliwe właściwy miałby być Minister Finansów.

Sąd uznał, że bezzasadny był podniesiony w skardze zarzut wydania zaskarżonego postanowienia i postanowienia je poprzedzającego bez podstawy prawnej co stanowiło przesłankę do stwierdzenia ich nieważności wskazaną w art. 247 § 1 pkt 2 O.p. Należy podkreślić, że postanowienia te zostały wydane na podstawie art. 169 § 1 i 4 O.p. zatem opierały się na konkretnym przepisie prawa. W ocenie Sądu wskazana w art. 247 § 1 pkt 2 O.p. przesłanka nieważności zachodzi w sytuacji, gdy organ wydaje w sprawie rozstrzygnięcie w ogóle nieprzewidziane przez przepisy prawa. W rozpoznanej sprawie organ wydał, co prawda z naruszeniem prawa, postanowienia o pozostawieniu wniosku o wydanie interpetacji bez rozpatrzenia, jednakże były to rozstrzygnięcia przewidziane w art. 169 § 1 i 4 i w art. 233 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p. Skoro były to postanowienia oparte na konkretnych przepisach prawa to Sąd nie mógł uznać, że postanowienia te wydane zostały bez podstawy prawnej. W tym stanie rzeczy Sąd za bezzasadny uznał podnoszony w skardze zarzut naruszenia art. 120 O.p. , który opierał się na stwierdzeniu, że w rozpoznanej sprawie zaskarżone postanowienie zostało wydane bez podstawy prawnej i przez niewłaściwy organ.

W rozpoznanej sprawie organ bezzasadnie uznał, że Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji przedstawił pięć stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych. Zdaniem Sądu we wniosku Skarżacy opisał jeden stan faktyczny zawierający elemnty już zrealizowane oraz elementy, które miały wystapić w przyszłości. Zasadniczą treścią tego stanu faktycznego było uczestnictwo Skarżącego w ska w charakterze akcjonariusza oraz planowane uczestnictwo w charakterze akcjonariusza w innych ska. W związku z tymi okolicznościami pozostawały wskazane we wniosku okoliczności uzyskiwakania przez ska, w której Skarący jest akcjonariuszem zysków ze sprzedaży rzeczy, prawmajątkowych oraz świadczenia usług a także w wyniku zdarzeń wskazanych w art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f. Także z tymi okoolicznościami związna była okoliczność nieuzyskiwania przez ska w, których Skakrżacy dopiero ma zamiar zostać akcjonariuszem, poza przychodami ze sprzedaży rzeczy, prawmajątkowych oraz świadczenia usług, przychodów wynikających ze zdarzeń wskazanych w art. 14 ust. 2 u.p.d.o.f. Z tymi okolicznościami faktycznymi związana była ściśle, wskazana we wniosku o wydanie interpetacji okolicznosć, uzyskiwania przez Skarącego udziału w zyskach ska w postaci dywidendy oraz fakt, że w ska mogą zostać podjęte uchwały o podziale zysków w inny sposób niż wypłata akcjonariuszom i zatrzymaniu zysków w ska. Tę ostatnią okliczność faktyczną Skarżacy wyjaśnił szczegółowo na wezwanie organu.

Wszystkie wymienione okoliczności faktyczne pozostawały ze sobą w ścisłym związku, którego podstawą była okoliczność, że Skarżący postanowił być akcjonariuszem ska. Okliczności te tworzyły prosty stan faktyczny, którego tręścią był udział Skarżącego w ska w chrakterze akcjonariusza, rodzaj działalności prowadzonej przez ska oraz formy partycypacji skarżącego w zyskach ska. Zdaniem Sądu przy tak przedstawionym stanie faktycznym, który miał zostać oceniony przez organ w świetle przepisów podatkowych nie można było twierdzić, że Skarżący przedstawił kilka stanów faktycznych i zdarzeń przyszłych, które na podstawie art. 14f § 2 O.p. podleagały odrębnym opłatom. Ustawodawca w powołanym przepise nie wyjaśnił co oznaczają pojęcia "odrębne stany faktyczne lub zdarzenia przyszłe" . Także w innych przepisach O.p. pojęcia te nie zostały zdefiniowane. W ocenie Sądu pojęcia te oznaczają sytuacje faktyczne, które zasadniczo się rożnią od siebie i nie mają elemntów współnych pozwalających na ocenę ich skutków podatkowych w oparciu o te same przepisy prawa podatkowego lub grupę przepisów regulujących powiązane ze sobą zagadnienia. Przykładowo jako odręne stany faktyczne w rozuminiu art. 14f § 2 O.p. można wskzać stan faktyczny, w którym podatnik osiąga przychody z działalności gospodarczej opodatkownej w formie karty podatkowej oraz stan faktyczny, w którym podatnik osiąga przychody z odszkodowania za wypadek komunikacyjny .

Wskazane przez organ w wewzwaniu z dnia 29 stycznia 2013 r. do usnięcia braków formalnych wniosku o wydanie interpetacji 4 odrębne stany faktyczne w istocie w ogóle nie są stanami faktycznymi, o których mowa w art. 14b § 2 i 3 i 14f § 2 O.p. Stanem faktycznym lub zdarzeniem przyszłym w rozuminiu tych przepisów są darzenia faktyczne, których skutki prawnopodatkowe mają byc ocenione przez orghan w interpetacji indywidalnej. Zawarte w powłanym wezwaniu 4 punkty (karta 12 akt administracyjnych) zawierają 4 zagadnienia prawne, których rozstrzygnięcia żądał Skarący we wniosku o wydanie interpetacji. Zagdnienienia te pozsotają ze sobą w związku, gdyż dotyczą sposobu opodatkownaia zysków z ska. Zatem samo to wzajemne powiązanie przedmitowe tych zagdnień świadczy już o tym, że we wniosku nie zostały przedstawione odrębne stany faktyczne. Zdaniem Sądu brak jest jakichkolwiek podstaw do tego żeby na gruncie przeisów art. 14b § 2 i 3 i 14f § 2 O.p. pojęcia stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe utożsamiać z zagadnienim prawa podatkowego, które w oparciu o ten stan faktyczny ma byc rozstrzygnięte. Zagadnienie to oznacza pytanie, jakie skutki podatkowoprawne wywołają konkretne przepis prawa podatkowego lub przepisy powołane w sposób ogólny, gdy wystąpią zdarzenia faktyczne opisane we wniosku o wydanie interpetacji. Takie rozmienie pojęcia zagadnienia prawnego prowadzi do wniosku, że w oparciu o jeden stan faktyczny mogą zostać sformułowane wiecej niż jedno zagadnienia prawne, które należy rozstrzygnąć na podstawie przepisów podatkowych. Ilość tych zagadnień w konkretnej sprawie uzależniona jest od tereśći samego stanu faktycznego oraz treści przepisów, które mają zastosowanie w sprawie.

W uzasadnieniu zaskarżonego postnowienia organ nie wskazał przesłanek, które spodowału uznie przez organ, że zawary we wniosku o wydanie interpetavji opis stanu faktycznego już zrealizowanego i zdarzeń przyszłych stnowi pięć odrębnych stanów faktycznych podlegających odrębnej oenie prawnej. Tym samym organ nie odniósł się do podnoszonych w zażaleniu twierdzeń Skarącego, według których brak było jakichkoliwek podstawa do twierdzenia, że Skarący przedstawił organowi klika odrębnych stanów faktycznych w rozumieniu art. 14f § 2 O.p. Z tego względu Sąd zuznał, że zasadny był podnoszony przez Skarżącego zarzut, iż takie postepowanie narusza wyrazona w art. 121 § 1 O.p. zasadę zaufania do organów podatkowych.

W rozpoznanej sprawie Skarżący we wniosku o wydanie interpretacji przedstawił kilka zagadnień prawnych do rozstrzygnięcia organowi, jednakże, w ocenie Sądu, uczynił to na podstawie jednego stnu faktycznego, w którym występowały elementy juz realizowane oraz mające się zrealizować w przyszłości.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone posyanowienie oraz postnowienie je poprzedzające zostały wydane z naruszeniem art. 169 § 1 i 4 O.p.

Organ ponownie rozpoznając sprawę rozpozna wniosek Skarącego o wydanie interpetacji, jako wnioisek zawierający opis jednego stanu faktycznego, na który składają się elenty już zrealzowane oraz zdarzenia mające wystąpić w przyszłości.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 135, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200 P.p.s.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.