Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 267/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-07-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 07 lipca 2021 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] lipca 2020 r. nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej M. P. kwotę [...]zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wójt Gminy P. decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "K.p.a.") oraz art. 59 ust.1, art.60, art.61 ust.1, art.64 ust.1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293 ze zm.; dalej: "u.p.z.p."), na wniosek P. H. U. A. Sp. z o.o., Sp. K. w T. ustalił warunki zabudowy dla budowy budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach położonych w miejscowości P. – osada P. oznaczonych w ewidencji jako działki nr [...], [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wyjaśnił, że w dniu [...].09.2019 r. spółka złożyła wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji. Po sporządzeniu analizy urbanistycznej i ustaleniu stron postępowania organ stwierdził, że zostały spełnione warunki z art.61 ust.1 u.p.z.p. Organ ustalił, że zostały spełnione wymagania dotyczące nowej zabudowy : inwestycja kontynuuje linię zabudowy, w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna o wysokości do [...] m, usytuowanie planowanej zabudowy w stosunku do granicy działki sąsiedniej jest zgodne z przepisami odrębnymi, wartość wskaźnika powierzchni zabudowy ustalił na poziomie od [...] do [...] udział powierzchni czynnej biologicznie – min. [...]%, szerokość elewacji frontowej wyniosła od [...] m do [...] m, wysokość od poziomu terenu do najwyższego punktu kalenicy dachu od [...] do [...] m, ustalono dla planowanej inwestycji dach płaski, kąt nachylenia połaci do [...] stopni, spadek połaci ustalono na działkę inwestora, układ połaci i kierunek głównej kalenicy równoległy lub prostopadły do granicy działki sąsiedniej nr [...], dostęp do drogi gminnej dz. nr ew. [...] poprzez dz. nr ew.[...] zgodnie z ustanowioną służebnością przejścia i przejazdu przez działkę nr ew. [...]. Nadto organ stwierdził, że istnieje możliwość zaopatrzenia w media z istniejącej sieci infrastruktury technicznej znajdującej się w drodze publicznej oraz w otoczeniu planowanej inwestycji. Teren nie wymaga uzyskania zgody na przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze i nieleśne. Inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. P., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie Kolegium przytoczyło treść przepisu art.61 ust.1 u.p.z.p. i wskazało, że prawidłowo została ustalona linia zabudowy dla planowanej inwestycji. W obszarze analizowanym linia ta jest zróżnicowana i przebiega od ok. [...] m do ok. [...] m. Organ I instancji wziął pod uwagę charakter istniejącej zabudowy położonej wzdłuż dróg publicznych i wyznaczył linię zabudowy w odległości [...] m od pasa drogi publicznej ( w oparciu o § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r.). Zastosowanie tej regulacji uzasadnia istniejące zagospodarowanie terenu. Następnie organ I instancji ustalił wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni poszczególnych działek w obszarze objętym analizą. W obszarze ustalono, że intensywność zabudowy wynosi od [...] do ok.0, 33, a średnia wynosi [...]. W przypadku planowanej inwestycji można średni wskaźnik ustalić na poziomie od [...] do [...] (§ 5 ust.1 rozporządzenia) Szerokość elewacji frontowej w obszarze analizowanym waha się od ok. [...] m do ok.[...] m. Na taką różnorodność ma wpływ wielkość działek budowlanych. Średnia szerokość elewacji frontowej budynków wynosi [...] m. Organ I instancji przyjął przedział od [...] m do [...] m (zastosował odstępstwo z § 6 ust.2 rozporządzenia). Nadto istniejąca zabudowa ma zróżnicowaną wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej i mieści się w przedziale od ok.[...] m do ok.[...] m. W związku z czym organ I instancji przyjął ten wskaźnik od [...] m do [...] m. Spełniony został również parametr związany z geometrią dachu. W obszarze analizowanym występują budynki z każdym rodzajem dachu z nachyleniem od [...] stopni do [...] stopni. Organ I instancji przyjął dach płaski [...] stopniowy. Nadto planowana inwestycja ma dostęp do drogi gminnej działka nr [...] poprzez działkę nr [...]. Istniejące uzbrojenie terenu w media jest wystarczające dla planowanej inwestycji. Teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów. Dalej organ II instancji stwierdził, że organ I instancji zweryfikował również wniosek pod kątem zgodności planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi i w tym zakresie również zostały spełnione wszystkie przesłanki.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu M. P. reprezentowana przez pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie art.63 ust.1 u.p.z.p., bowiem z decyzji nie wynika kto jest właścicielem nieruchomości, nadto załącznik do decyzji nr [...] składa się z dwóch nieczytelnych kawałków części [...] i [...], z decyzji w żaden sposób nie wynika jak zostały ustalone parametry wyjściowe do obliczenia wskaźników wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni kolejnych działek. Zarzuciła naruszenie § 3 ust.1, § 4 – 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w zakresie ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy w szczególności poprzez brak możliwości weryfikacji parametrów ustalonych w decyzjach I i II instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r., poz. 159, dalej w skrócie: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje wydane w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego decyzji, jak w niniejszej sprawie. Zgodnie zaś z treścią przepisu art.153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

W tym miejscu należy przypomnieć, że materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2020, poz. 293 ze zm., dalej "u.p.z.p."). Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części wymaga ustalenia warunków zabudowy decyzją administracyjną, jeżeli na danym obszarze nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W rozpoznawanej sprawie – jak wskazują akta sprawy – wymogi nakładające konieczność uzyskania decyzji o warunkach zabudowy zostały spełnione. Na terenie planowanej inwestycji brak jest planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor planuje wykonać prace, które wymagają decyzji zatwierdzającej projekt budowany i udzielającej pozwolenia na budowę. Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy (art. 59 ust. 1 u.p.z.p.). Wobec powyższego, w myśl przepisu art. 53 ust. 3 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. właściwy organ w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy dokonuje analizy:

1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych;

2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji.

Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, decyzja o warunkach zabudowy nie jest decyzją uznaniową. Organ właściwy do jej wydania jest zobowiązany do pozytywnego rozstrzygnięcia, jeśli projektowana inwestycja czyni zadość wszystkim wynikającym z prawa warunkom, a obowiązek odmowy ma tylko wówczas, gdy inwestycja ta nie spełnia choćby jednej ustawowej przesłanki z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. (wyrok NSA z 18.12.2012 r., II OSK 1518/11, Lex nr 1367308, wyrok NSA z 12.10.2010 r., II OSK 1542/09, Lex nr 746623). Innymi słowy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w u.p.z.p. warunków. Oznacza to, że brak spełnienia chociażby jednego z warunków o których stanowi art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest podstawą do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Przy czym podkreślić należy, że jedną z zasad ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jest zasada wyrażona w treści art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., zgodnie z którą każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy (w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego), o ile nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz interesu osób trzecich. Celem postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy jest ocena, czy zamierzona przez inwestora zmiana zagospodarowania terenu, dla którego nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jest dopuszczalna. Dlatego też wydanie decyzji musi poprzedzać postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez właściwy organ w zakresie spełnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., przy zachowaniu warunków określonych w przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, zwanego dalej "rozporządzeniem").

Przepis art. 61 ust. 1 u.p.z.p., uzależnia wydanie przedmiotowej decyzji od łącznego spełnienia warunków wymienionych w punktach od 1 – 5, tj. kontynuacji istniejącej już zabudowy w zakresie jej funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu (pkt 1); dostępu do drogi publicznej (pkt 2); zapewnienia wystarczającego uzbrojenia terenu (pkt 3); braku wymogu uzyskania dla danego terenu zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne (pkt 4) oraz zgodności decyzji z przepisami odrębnymi ( pkt 5). Decyzja o warunkach zabudowy musi spełniać łącznie wszystkie warunki określone w szczególności w cyt. art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 u.p.z.p. oraz warunki rozporządzenia, aby można było uznać ją jako wydaną zgodnie z prawem. Narzędziem służącym stwierdzeniu, czy zachodzą przesłanki ustalenia warunków zabudowy opisane w art. 61 ust. 1 pkt 1 i nast. u.p.z.p. jest przeprowadzenie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu przez uprawnionego urbanistę, a następnie utrwalenie wyników analizy w formie opisowej i graficznej.

Zgodnie z tzw. zasadą dobrego sąsiedztwa jest przeprowadzana analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu – zwana potocznie analizą architektoniczno-urbanistyczną – której przeprowadzenie nakazuje § 3 rozporządzenia. Wykonanie analizy architektoniczno-urbanistycznej ma kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie warunków zabudowy, ponieważ treść analizy jest jednym z głównych elementów materiału dowodowego, pozwalającym stwierdzić, czy zachodzą przesłanki do ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy w danej sprawie, a w dalszej perspektywie – dokonać kontroli prawidłowości działania organów administracji w takim postępowaniu. Analiza jest odrębnym dokumentem i właśnie na podstawie treści tego dokumentu oraz pozostałego materiału dowodowego, organ podejmuje rozstrzygnięcie w kwestii ustalenia warunków zabudowy. W analizie należy wymienić jakie działki zostały wzięte pod uwagę w granicach wymaganego obszaru i odnieść się do warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. Wyniki analizy zgodnie z § 9 rozporządzenia winny stanowić załącznik do decyzji. Sąd podkreśla, że podziela pogląd przedstawiony w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 czerwca 2014 r. o sygn. akt II OSK 72/13 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym decyzja o warunkach zabudowy ma charakter ogólny i wstępny i nie upoważnia do podjęcia i realizacji inwestycji, lecz stanowi podstawę do ubiegania się o pozwolenie na budowę. Dopiero w następnym etapie procesu inwestycyjnego organ architektoniczno-budowlany ustala szczegóły techniczne dotyczące planowanej inwestycji i ocenia, czy w świetle przepisów prawa budowlanego i wydanych do niego przepisów wykonawczych możliwe jest udzielenie pozwolenia na realizację zamierzonej inwestycji. Dlatego ustalając w decyzji o warunkach zabudowy parametry dla planowanej inwestycji, należy dać inwestorowi możliwość pewnego manewru do ostatecznego określenia planowanego obiektu dopiero w projekcie budowlanym. W myśl przywołanego § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1–5 u.p.z.p. Ustawodawca pozostawił organom administracji pewną swobodę w wyznaczeniu obszaru analizowanego, zastrzegając jedynie, iż ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m.

Przedmiotem niniejszej kontroli sądowej jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2020 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy P. z dnia [...] lipca 2020 r. o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego. W tym kontekście wyjaśnienia wymaga, że elementy składowe, jakie powinna zawierać decyzja o warunkach zabudowy zostały wymienione przez ustawodawcę w art. 54 u.p.z.p., stosowanym odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 64 ust. 1 tej ustawy. Jednym z nich pozostaje wyznaczenie linii rozgraniczających teren inwestycji na mapie w odpowiedniej skali. Z kolei szczegółowy sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego został określony w rozporządzeniu. Jak już wyżej wspomniano zgodnie z § 9 ust. 1 tego rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Z kolei § 9 ust. 2 tego rozporządzenia stanowi, że wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Z treści przytoczonych przepisów wynika, że wyniki analizy, na które składa się część opisowa i graficzna, a także mapa z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji stanowią integralną część decyzji o warunkach zabudowy. Należy wspomnieć, że w niniejszej sprawie organ I instancji - Wójt Gminy P. dnia [...] marca 2020 r. wydał już raz decyzję o warunkach zabudowy dla inwestora, która decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r., znak: [...] przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze została uchylona, a sprawa przekazana do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy wskazał wówczas, że w sprawie brak jest części tekstowej analizy z uzasadnieniem w jaki sposób organ I instancji określił granice obszaru analizowanego, jak również pozostałe parametry i wskaźniki dla nowej zabudowy. Z analizy urbanistycznej winno jednoznacznie wynikać jakie nieruchomości zostały wzięte pod uwagę przy wyznaczaniu parametrów i cech kształtowania terenu dla planowanej inwestycji. Brak konkretnych danych co do wysokości budynków na działkach zabudowanych objętych analizą nie pozwalał na weryfikację prawidłowości ustalenia wskaźnika wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki oraz wysokości głównej kalenicy - co jest wymagane stosownie do treści § 7 i 8 rozporządzenia.

W ocenie Sądu, ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji, zastosował się do wytycznych organu II instancji, którymi był związany i sporządził analizę przedstawiającą dokładne wielkości wskaźników działek wchodzących w skład obszaru analizowanego potrzebnych do ustalania średnich wskaźników. Jednakowoż z analizy tej ponownie nie wynika, na jakiej podstawie organ przyjął takie, a nie inne średnie wielkości wskaźników. Najbardziej dziwi wskaźnik wysokości planowanej inwestycji licząc od poziomu terenu do najwyższego punktu kalenicy wynoszący od [...] m. Przy czym średnia wysokość istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym wyniosła [...] m. Organ nie wskazał, ani nie uzasadnił dlaczego przyjął takie właśnie wartości. Również w pozostałych przypadkach nie uzasadniono na jakiej podstawie przyjęto taki, a nie inny wskaźnik (zabudowa na działkach w analizowanym terenie zajmuje od ok.[...] do ok.[...] powierzchni poszczególnych działek, dla planowanej zabudowy ustalono wskaźnik na poziomie od [...] do [...]; szerokość elewacji frontowej dla budynków w obszarze analizowanym wynosi ok.[...] m, dla planowanej inwestycji ustalono od [...] do [...] m). Tymczasem w przypadku każdego ze wskaźników, odstępstwa, jako wyjątki od zasady winny być umotywowane. Jeżeli bowiem normy prawne dopuszczają określone odstępstwa od sztywnych reguł, to każdorazowo wymagają uzasadnienia, które znajdzie odzwierciedlenie w zgromadzonym w toku postępowania wyjaśniającego materiale dowodowym. Przesłanka "wynikania" z analizy zawarta w § 4 ust. 4, § 5 ust. 2, § 6 ust. 2 i § 7 ust.4 rozporządzenia w sprawie nowej zabudowy nie może być przy tym uznana za spełnioną, jeżeli w treści analizy zostanie wskazana jedynie liczbowa wartość wyższa albo niższa od wartości średniej danego wskaźnika istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym, bez podania konkretnych i szczegółowych powodów (przyczyn) wprowadzenia w obszarze planowanej zabudowy odstępstwa od wskaźnika średniego. Konieczne jest bowiem merytoryczne powiązanie ustalonego wskaźnika z takimi funkcjami lub cechami zagospodarowania i zabudowy w obszarze analizowanym lub jego fragmencie (np. z istniejącą zabudową na nieruchomościach sąsiednich), które uzasadniają odstępstwo od wartości średniej.

Na uwagę też zasługuje fakt iż zgodnie z § 9 ust. 3 rozporządzenia część graficzną decyzji o warunkach zabudowy, oraz część graficzną analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, sporządza się na kopiach mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., a więc na kopii mapy zasadniczej lub w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000. Tymczasem część graficzna decyzji składa się z trzech części, z żadnej z map nie wynika czy sporządzona została na kopii mapy zasadniczej, czy na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto w decyzji organu I instancji brak merytorycznego jej uzasadnienia. Uzasadnienie to bowiem składa się w głównej mierze z opisu przebiegu postępowania, oraz ustaleń kto został uznany za stronę postepowania, a komu tego przymiotu odmówiono. Brak odniesienia do przepisów które mają zastosowanie w sprawie oraz toku rozumowania organu przy wydawaniu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy. Uzasadnienie winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ administracji publicznej stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia. Prawidłowe uzasadnienie powinno umożliwiać stronie zapoznanie się z motywami, którymi kierował się organ, a także kontrolę prawidłowości rozstrzygnięcia przez sąd. Niewykonanie tego obowiązku stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, a to z kolei skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji, jak i decyzji ją poprzedzającej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art.135 p.p.s.a. wyeliminował z obrotu prawnego decyzje organów obu instancji orzekając jak w pkt 1 wyroku. O kosztach postępowania, na które składa się kwota[...] zł tytułem wpisu oraz kwota [...]tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, Sąd orzekł w pkt 2 wyroku na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.). Na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem [...], innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842 z późn. zm.) niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.