Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 225/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-10-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6146 Sprawy uczniów
Hasła tematyczne: Oświata
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy: article: art. 39a ust. 4
journal: Dz.U. 2019 poz 1148
law: Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
article: art. 17 ust. 3a
journal: Dz.U. 2015 poz 2156
law: Ustawa z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty
article: art. 146 § 1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Ibrom (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, , po rozpoznaniu w dniu 20 października 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. P.-K. na czynność Wójta Gminy N. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu kosztów dowozu do szkoły niepełnosprawnego dziecka I. stwierdza bezskuteczność zaskarżonej czynności; II. zasądza od Wójta Gminy N. na rzecz J. P.-K. kwotę 200 zł (dwieście złotych) z tytułu zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

J. P.-K. (dalej jako "skarżąca") wnioskiem z 14 stycznia 2020 r. zwróciła się do Wójta Gminy N. D. o zwrot kosztów dowozu syna N. K. z miejsca zamieszkania w T. , gmina N. D. do Niepublicznej Szkoły Podstawowej im. [...] w L., w roku szkolnym 2016/2017. Do wniosku skarżąca dołączyła orzeczenie nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego z 6 czerwca 2017 r., orzeczenie nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego z 6 grudnia 2016 r., orzeczenie nr [...] o odmowie uchylenia orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego z 17 stycznia 2017 r., wydane przez Zespół Orzekający Zespołu Poradni nr [...] – Specjalistycznej Poradni Wczesnej Diagnozy i Rehabilitacji w L., orzeczenie o niepełnosprawności z 25 lutego 2016 r., wydane przez Powiatowy Zespół do spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L., opinię Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w B. z 28 marca 2014 r., nr [...] o potrzebie kształcenia specjalnego oraz opinię Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w B. z 28 marca 2014 r., nr [...] o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka.

Wójt Gminy N. D. nie uwzględnił powyższego wniosku. W piśmie z 12 lutego 2020 r., nr [...], powołując się na treść art. 17 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty wyjaśnił, że obowiązkiem gminy było zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 71b, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, upośledzeniem umysłowym w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadgimnazjalnej, nie dłużej jednak niż do ukończenia 21. roku życia, albo zwrot kosztów przejazdu takiego ucznia oraz jego opiekuna do szkoły lub ośrodka na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. Gmina spełniała wówczas ten obowiązek. Organ podkreślił, że obowiązek zapewnienia bezpłatnego dowozu dzieci do szkoły ma charakter stricte publicznoprawny, a w związku z tym wymaga od podmiotu będącego jego adresatem podjęcia aktywności zmierzającej do jego realizacji. Natomiast na rodzicach ciąży obowiązek (uprawnienie) ubiegania się o zwrot tych kosztów. W niniejszej sprawie rodzice ucznia nie skorzystali z prawa do żądania zwrotu kosztów dowozu ich dziecka do szkoły, a zatem należy uznać, że obowiązek zwrotu nie powstał.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie J. P.-K. zarzuciła czynności Wójta Gminy N. D. z 12 lutego 2020 r. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 17 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, poprzez jego błędną interpretację i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że gmina nie ma obowiązku dowożenia, ani zwrotu kosztów dowozu dzieci niepełnosprawnych do placówek niepublicznych, podczas gdy przepisy w jednakowy sposób traktują zarówno placówki publiczne jak i niepubliczne, niezależnie od daty złożenia wniosku o zwrot kosztów dowozu dziecka do szkoły.

Skarżąca wniosła o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności Wójta Gminy N. D. oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że Wójt Gminy N. D. uznał brak podstaw do finansowania przez Gminę zwrotu kosztów przejazdu ucznia do szkoły w roku szkolnym 2016/2017, ponieważ rodzice nie skorzystali z prawa żądania zwrotu kosztów dowozu ich dziecka do szkoły, zatem obowiązek zwrotu nie powstał. Odmawiając zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego dziecka do szkoły organ nie rozważył kwestii terminu przedawnienia roszczenia o zwrot tych kosztów i nie wyjaśnił, kiedy powstaje i wygasa obowiązek zwrotu kosztów dowozu dziecka niepełnosprawnego do szkoły.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy N. D. wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu organ podniósł, że w roku szkolnym 2016/2017 Gmina N. D. realizowała wynikający z art. 17 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty obowiązek zapewnienia uczniom niepełnosprawnym bezpłatnego transportu i opieki oraz zwrotu kosztów dowozu uczniów do szkół i placówek, jeżeli dowożenie zapewniali rodzice i była w gotowości spełnić ten obowiązek wobec wszystkich uprawnionych, którzy z takim żądaniem wystąpili. Ponadto podano do publicznej wiadomości informację o dowozie na stronie internetowej Gminy w postaci opracowanego druku wniosku o zwrot kosztów dowozu uczniów z terenu Gminy N. D. do szkół i przedszkoli/oddziałów przedszkolnych. Gmina N. D. nie kwestionuje i nigdy nie kwestionowała obowiązku dowożenia dzieci niepełnosprawnych do placówek niepublicznych. Na rodzicach ciąży więc obowiązek (przysługuje uprawnienie) zwrócenia się z wnioskiem do gminy, która zobowiązana jest zawrzeć stosowną umowę. Obowiązek zwrotu kosztów dowozu powstaje dopiero po zawarciu umowy i dotyczy okresu jej obowiązywania. Brak jest natomiast podstaw do zwrotu kosztów dowozu dziecka za rok szkolny 2016/2017. W ocenie organu wskutek nieskorzystania przez rodziców z prawa żądania zwrotu kosztów dojazdu, obowiązek nie powstał.

Postanowieniem z 21 stycznia 2021 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zawiesił postępowanie w sprawie niniejszej do czasu rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny skarg w sprawach III SA/Lu 222/20 (sygn. akt NSA III OSK 4435/21) i III SA/Lu 223/20 (sygn. akt NSA III OSK 4436/21), dotyczących zwrotu kosztów dowozu syna skarżącej za inne lata.

Postanowieniem z 13 lipca 2022 r. WSA w Lublinie podjął zawieszone postępowanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolicie przyjmuje się, że odmowa zwrotu kosztów transportu i opieki w czasie przewozu niepełnosprawnego ucznia do szkoły jest czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm.), w skrócie: "p.p.s.a.", (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 kwietnia 2016 r., sygn. akt I OSK 717/16 i powołane tam orzecznictwo, a także wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lipca 2018 r., sygn. akt I OSK 409/18).

Odmowa zwrotu kosztów dowozu niepełnosprawnego ucznia do szkoły podlega zatem kognicji sądów administracyjnych.

Przed przystąpieniem do oceny zgodności z prawem zaskarżonej czynności wyjaśnienia wymaga, że w sprawie zwrotu kosztów dowozu do szkoły syna skarżącej wniesione zostały cztery skargi, z czego dwie, jedna dotycząca zwrotu kosztów dowozu w roku szkolnym 2018/2019 (sygn. akt III SA/Lu 223/20) oraz druga dotycząca zwrotu kosztów dowozu w roku szkolnym 2019/2020 (sygn. akt III SA/Lu 222/20) zostały rozpoznane przed wyznaczeniem terminu posiedzenia w sprawie niniejszej. W obu sprawach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie stwierdził bezskuteczność czynności Wójta Gminy N. z 12 lutego 2020 r. w zakresie, w jakim organ odmówił zwrotu kosztów dowozu do szkoły ucznia niepełnosprawnego. Sąd stwierdził, że obowiązujące przepisy nie określają terminu złożenia wniosku o zwrot kosztów. Nie jest zatem uzasadniona odmowa zwrotu kosztów, jeżeli wniosek dotyczy okresu sprzed daty złożenia wniosku. W sprawach tych wniosek o zwrot kosztów dowozu ucznia złożony został w dniu 14 stycznia 2020 r.

Z uwagi na to, że w sprawach III SA/Lu 222/20 i III SA/Lu 223/20 wniesione zostały skargi kasacyjne, sąd zawiesił postępowanie w sprawie niniejszej, mając na uwadze, że skarga w tej sprawie dotyczy analogicznego stanu faktycznego i prawnego. Wniosek o zwrot kosztów złożony został w rozpoznawanej sprawie również w dniu 14 stycznia 2020 r., żądanie obejmuje natomiast rok szkolny 2016/2017. Rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego, może mieć zatem zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie w sprawie niniejszej.

Wyrokami z 13 maja 2022 r. w sprawach III OSK 4435/21 i III OSK 4436/21 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne Wójta Gminy N.. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że obowiązek zwrotu kosztów dowozu ucznia wynikał zarówno w dacie złożenia wniosku, jak i jego rozpoznania, z art. 39a ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Prawo oświatowe. Zgodnie z tym przepisem obowiązki objęte art. 39 ust. 4 tej ustawy (m. in. obowiązek zapewnienia uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej), gmina spełnia albo poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców. Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że taki obowiązek istniał już na gruncie ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty i odwołał się do uchwały Sądu Najwyższego z dnia 17 lutego 2011 r. sygn. akt III CZP 133/10, opubl. w OSNC 2011/10/111, w której Sąd Najwyższy wyraźnie stwierdził, że te dwa obowiązki (zorganizowanie przez gminę bezpłatnego dowozu oraz zawarcie umowy obejmującej zwrot kosztów dowozu ucznia przez rodziców) mają charakter alternatywny i wybór jednego z tych obowiązków należy nie do gminy, ale do rodziców. Tym samym nawet gdyby gmina zorganizowała bezpłatny transport i opiekę dla ucznia w zakresie dowozu do szkoły, to i tak rodzice mogli wybrać dowożenie swojego dziecka (ucznia) we własnym zakresie. NSA podkreślił, że pogląd ten jest aktualny także na gruncie obecnie obowiązującej ustawy - Prawo oświatowe (por. wyrok NSA z 23 marca 2021 r., sygn. akt III OSK 3069/21; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 29 kwietnia 2021 r. sygn. akt IV SA/Wr 79/21).

Co do wniosku o zwrot kosztów dowozu syna skarżącej w roku szkolnym 2018/2019, NSA wyraził pogląd, że do stanu faktycznego lub stanów faktycznych, będących przedmiotem sprawy administracyjnej, stosuje się przepisy obowiązujące w dacie rozstrzygania danej sprawy, chyba że z mocy wyraźnej treści przepisu wynika, że należy stosować inny przepis, już nieobowiązujący. W konsekwencji, w ocenie NSA, do zwrotu kosztów za rok szkolny 2018/2019 należało zastosować przepisy obowiązujące w dniu podjęcia przez wójta zaskarżonej czynności, czyli art. 39a ustawy - Prawo oświatowe.

W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest czynność Wójta Gminy N. D. z 12 lutego 2020 r., stanowiąca odmowę zwrotu kosztów przewozu niepełnosprawnego ucznia - syna skarżącej - do Niepublicznej Szkoły Podstawowej im. [...] w L. w roku szkolnym 2016/2017. Podobnie jak w omawianych wyżej sprawach, wniosek o zwrot kosztów złożyła skarżąca 14 stycznia 2020 r.

Odmawiając skarżącej zwrotu kosztów dowozu syna do szkoły organ powołał się na przepisy ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U z 2021 r. poz. 1915 z późn. zm.), wyjaśniając, że ustawa ta obowiązywała w roku szkolnym 2016/2017, którego dotyczy żądanie. Organ wskazał, że zgodnie z art. 17 ust. 3a powołanej ustawy obowiązkiem gminy było m.in. zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 71b (kształcenie specjalne), bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej i gimnazjum albo zwrot kosztów przejazdu ucznia, na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. Gmina realizowała obowiązek określony w art. 17 ust. 3a. Jeżeli dowożenie zapewniali rodzice, gmina była gotowa zwrócić koszty wszystkim, którzy wystąpili z żądaniem. Rodzice niepełnosprawnego ucznia N. K. nie skorzystali z uprawnienia do żądania zwrotu kosztów dowozu syna do szkoły, co w ocenie organu oznacza, że obowiązek zwrotu nie powstał, nie został on bowiem potwierdzony w stosownej umowie, zawartej z inicjatywy rodziców ucznia.

Ze stanowiskiem organu nie można się zgodzić. Przede wszystkim zauważyć należy, że art. 17 ust. 3a ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, na który powołał się organ, został z dniem 1 września 2017 r. uchylony przez art. 15 pkt 25 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo oświatowe (Dz. U. z 2017 r. poz. 60 z późn. zm.). Przepis ten nie obowiązywał zatem w dacie składania wniosku o zwrot kosztów dowozu ucznia oraz w dacie podejmowania przez organ zaskarżonej czynności i nie mógł stanowić podstawy działania organu. Przepisy ustawy wprowadzającej ustawę - Prawo oświatowe nie przewidywały bowiem dalszego stosowania uchylonego art. 17 ust. 3a. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności powinny stanowić przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. – Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 poz.1082 z późn. zm.), która obowiązywała w dacie złożenia wniosku przez skarżącą. W myśl art. 39 ust. 4 pkt 1 powołanej ustawy, obowiązkiem gminy jest zapewnienie uczniom niepełnosprawnym, których kształcenie i wychowanie odbywa się na podstawie art. 127, bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły podstawowej, a uczniom z niepełnosprawnością ruchową, w tym z afazją, z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym - także do najbliższej szkoły ponadpodstawowej, do końca roku szkolnego w roku kalendarzowym, w którym uczeń kończy 21. rok życia.

W tym miejscu wyjaśnić należy, że przed 3 grudnia 2019 r. kwestię zwrotu kosztów dowozu ucznia regulował przepis art. 39 ust. 4 pkt 3 ustawy - Prawo oświatowe, który przewidywał, że obowiązkiem gminy jest zwrot kosztów przejazdu ucznia na zasadach określonych w umowie zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, jeżeli dowożenie i opiekę zapewniają rodzice.

Na mocy art. 1 pkt 2 i 3 ustawy dnia 16 października 2019 r. o zmianie ustawy - Prawo oświatowe oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r., poz. 2248) z dniem 3 grudnia 2019 r. w art. 39 ust. 4 uchylono pkt 3, a po art. 39 dodano art. 39a. Zgodnie z art. 39a ust. 1 ustawy - Prawo oświatowe obowiązki, o których mowa w art. 32 ust. 6 i art. 39 ust. 4, gmina spełnia poprzez zorganizowanie bezpłatnego transportu i opieki w czasie przewozu dzieci, młodzieży i uczniów we własnym zakresie albo poprzez zwrot rodzicom kosztów przewozu dzieci, młodzieży i uczniów oraz rodziców. Ten zatem przepis powinien stanowić podstawę podjęcia przez wójta czynności w zakresie wniosku skarżącej o zwrot kosztów dowodu syna do szkoły, złożonego 14 stycznia 2020 r.

Zwrot kosztów jednorazowego przewozu następuje w wysokości określonej według wzoru opisanego szczegółowo w ust. 2 art. 39a, uwzględniającego: liczbę kilometrów przewozu drogami publicznymi z miejsca zamieszkania do przedszkola, oddziału przedszkolnego w szkole podstawowej, innej formy wychowania przedszkolnego, ośrodka rewalidacyjno-wychowawczego, szkoły podstawowej albo szkoły ponadpodstawowej, a także przewozu rodzica z tego miejsca do miejsca zamieszkania lub miejsca pracy, i z powrotem (lit. a), liczbę kilometrów przewozu drogami publicznymi z miejsca zamieszkania rodzica do miejsca pracy i z powrotem, jeżeli nie wykonywałby przewozu, o którym mowa w lit. a (lit. b), średnią cenę jednostki paliwa w danej gminie właściwego dla danego pojazdu (lit. c), średnie zużycie paliwa w jednostkach na 100 kilometrów dla danego pojazdu według danych producenta pojazdu (lit. d). Średnią cenę jednostki paliwa w gminie określa na każdy rok szkolny rada gminy, w drodze uchwały, uwzględniając ceny jednostki paliwa w gminie (ust. 3).

Stosownie do art. 39a ust. 4 ustawy - Prawo oświatowe, zwrot kosztów przewozu, o którym mowa w ust. 1, następuje na podstawie umowy zawartej między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) zawiera z rodzicami umowę, o której mowa w ust. 4, w terminie 14 dni od dnia uzyskania informacji, że dowożenie i opiekę zapewniają rodzice (ust. 5). Jeżeli rodzice powierzyli wykonywanie transportu i sprawowanie opieki w czasie przewozu innemu podmiotowi, kwotę zwrotu kosztów przewozu ustala się zgodnie z ust. 2 (ust. 6).

Zatem przepisy ustawy - Prawo oświatowe wyraźnie przewidują, że gmina może realizować obowiązek zapewnienia uczniom niepełnosprawnym transportu i opieki w czasie przewozu do najbliższej szkoły w formie zorganizowania bezpośrednio przez gminę we własnym zakresie bezpłatnego transportu i opieki, albo w formie zwrotu kosztów przejazdu uczniów oraz opiekujących się nimi rodziców, gdy dowóz dziecka do szkoły zapewniają rodzice. Przy tym wybór sposobu realizacji omawianego obowiązku gminy jest pozostawiony rodzicom dziecka. W przypadku wyboru przez rodziców dowożenia dziecka we własnym zakresie, w sytuacji spełnienia ustawowych przesłanek wójt gminy nie może uchylić się od zawarcia umowy co do zwrotu kosztów przejazdu ucznia oraz jego opiekuna do najbliższej szkoły.

Bez znaczenia jest okoliczność, że wniosek dotyczy roku szkolnego 2016/2017. Okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie do zawarcia umowy na podstawie art. 39a ustawy – Prawo oświatowe. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyżej wyroku w sprawie III OSK 4436/21 stwierdził, że brak podpisania przez rodziców dziecka umowy przed dniem 3 grudnia 2019 r. (tj. przed datą wejścia w życie zmiany ustawy, polegającej na dodaniu art. 39a) nie stanowił podstawy do odmowy zawarcia umowy w przedmiocie zwrotu rodzicom kosztów przewozu dziecka na podstawie w art. 39a ustawy – Prawo oświatowe.

W ocenie sądu w świetle obowiązujących przepisów nie ma podstaw do odmowy zawarcia umowy co do zwrotu kosztów dowozu ucznia tylko i wyłącznie z powodu złożenia wniosku o zwrot kosztów za okres zakończonego już roku szkolnego. Przepis art. 39a nie określa terminu, w jakim wniosek powinien być złożony i nie wskazuje okresu, za jaki żądanie zwrotu kosztów jest dopuszczalne. Brak jakichkolwiek uregulowań co do terminu złożenia wniosku, a w konsekwencji co do możliwości żądania zwrotu kosztów za lata poprzedzające złożenie wniosku nakazuje przyjąć, że ustawodawca dopuszcza żądanie zwrotu kosztów dowozu ucznia za wcześniejsze okresy.

Zgodnie z art. 39a ust. 4 i ust. 5 ustawy zwrot następuje na podstawie umowy między wójtem (burmistrzem, prezydentem miasta) a rodzicami, zawartej w terminie 14 dni od uzyskania informacji, że dowożenie i opiekę zapewniają rodzice. W ocenie sądu w świetle przywołanych przepisów ustawy nie ma przeszkód, by w zawartej umowie został przewidziany zwrot kosztów przewozu niepełnosprawnego ucznia do szkoły także za okres przed złożeniem wniosku, jeżeli rodzice w całym wskazanym we wniosku okresie realizowali przewozy dziecka do szkoły i wykazali spełnienie przesłanek, o których mowa w art. 39 ust. 4. Przepisy ustawy nie wykluczają zwrotu kosztów za okres przed zawarciem umowy. Takie stanowisko zajął także Naczelny Sąd Administracyjny w sprawach III OSK 4435/21 i III OSK 4436/21. Nie można również pominąć, że ustawa przewiduje zwrot kosztów. Zatem założeniem ustawy jest uprzednie poniesienie tych kosztów przez rodziców oraz ich następczy zwrot na rzecz rodziców przez gminę.

W konsekwencji stwierdzić należy, że zaskarżona czynność, polegająca na odmowie zwrotu kosztów dowozu syna skarżącej do szkoły w roku szkolnym 2016/2017 jest niezgodna z prawem. Złożenie wniosku zwrot kosztów za rok szkolny 2016/2017 w dniu 14 stycznia 2020 r. nie mogło stanowić przeszkody do rozpoznania wniosku i zawarcia umowy na podstawie art. 39a ust. 4 ustawy – Prawo oświatowe.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie uwzględnił skargę i na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. stwierdził bezskuteczność zaskarżonej czynności.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a oraz art. 209 p.p.s.a.