Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 1336/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: 70 § 1 i § 6 pkt 1  70 § 1 i § 6 pkt 1  70 § 1 i § 6 pkt 1  70 § 1 i § 6 pkt 1  70 § 1 i § 6 pkt 1  70 § 1 i § 6 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Artur Mudrecki, Sędzia NSA Maria Dożynkiewicz (sprawozdawca), Sędzia NSA Danuta Oleś, , Protokolant Janusz Bielski, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2015 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 7 kwietnia 2014 r. sygn. akt III SA/Gl 1848/13 w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia 16 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach, 2) zasądza od I. S. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w K. kwotę 2.600 (dwa tysiące sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

1. Zaskarżonym wyrokiem z 7 kwietnia 2014 r., sygn. akt III SA/Gl 1848/13, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję oraz stwierdził, że nie podlega ona wykonaniu w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z 16 września 2013 r., w przedmiocie podatku od towarów i usług.

2. Uzasadniając wyrok, WSA wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w K. decyzją z 27 grudnia 2013 r. określił podatnikowi kwotę zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r. w wysokości odmiennej od zadeklarowanej przez skarżącego.

Organ pierwszej instancji stwierdził bowiem nieprawidłowości, które spowodowane zostały przyjęciem do deklaracji podatkowej za wrzesień 2007 r. kwot niezgodnych z danymi z rejestru sprzedaży marża za ten okres rozliczeniowy, nieuwzględnieniem w ewidencji sprzedaży oraz deklaracji podatkowej za wrzesień 2007 r. wartości wynikających z trzech faktur korygujących, wystawionych do faktur pierwotnych potwierdzających otrzymanie zaliczek na poczet dostawy samochodów używanych.

Strona w rozliczeniu za wrzesień 2007 r., ujęła transakcje nabycia towarów od kontrahentów zagranicznych, w odniesieniu do których powstał obowiązek podatkowy z tytułu wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów (WNT) na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.; dalej u.p.t.u.). W podstawie opodatkowania WNT podatnik nie uwzględnił jednak kwot podatku akcyzowego uiszczonych od wewnątrzwspólnotowego nabycia samochodów osobowych.

Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, podzielając stanowisko tego organu. Wskazał, że stosowanie procedury marża, określonej w art. 120 ust. 4 pkt 10 u.p.t.u. jest wyjątkiem od ogólnej reguły opodatkowania. Z przedłożonej przez stronę dokumentacji nie wynika, że kontrahent zagraniczny opodatkował dostawę pojazdów na zasadzie marży.

Odnosząc się do zarzutów strony dotyczących wadliwości doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania, postanowienia o wyznaczeniu terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego oraz zawieszenia biegu terminu przedawnienia z dnia 13 grudnia 2012 r. organ odwoławczy uznał je za bezzasadne.

Za bezpodstawne organ drugiej instancji uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 120, art. 125 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) poprzez wydanie duplikatu decyzji, argumentując, iż żaden przepis nie stanowił, że decyzja administracyjna, która zostaje wysłana do strony musi być oryginałem.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez organy podatkowe art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej organ odwoławczy podniósł, że 13 grudnia 2012 r. wszczęto dochodzenie w sprawie nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT za miesiące od sierpnia do grudnia 2012 r. dotyczące podatnika. Postanowienie o przedstawieniu zarzutów stronie sporządzono 13 grudnia 2012 r., a zmieniono postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. Do podatnika zostało wysłane zawiadomienie z dnia 13 grudnia 2012 r. informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, które 14 grudnia 2013 r. odebrała uprawniona pracownica. W ocenie organu odwoławczego, powyższe skutkowało, stosownie do art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej zawieszeniem biegu terminu przedawnienia.

3. W skardze na decyzję ostateczną podatnik zarzucił naruszenie:

1). art. 165 § 4 oraz art. 120, art. 121 i art. 122 w związku z art. 149 i 150 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji - w sytuacji braku wszczęcia postępowania podatkowego przez organ pierwszej instancji,

2). art. 200, art. 120, art. 121 i art. 122 oraz art. 123 w związku z art. 149 i 150 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji w sytuacji braku wyznaczenia 7-dniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego,

3). art. 120, art. 121 i art. 125 oraz art. 207 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy "duplikatu" decyzji (doręczonego po 4 miesiącach od wydania decyzji) - której to instytucji Ordynacja podatkowa w ogóle nie przewiduje - a ponadto w sytuacji, gdy w rzeczywistości rozstrzygnięcia organów podatkowych nie zakańczają żadnego postępowania, bowiem żadne postępowania podatkowe w sprawie nie było prowadzone z uwagi na brak jego wszczęcia,

4). art. 70 oraz art. 210 § 4 w związku z art. 122 Ordynacji podatkowej poprzez doręczenie "duplikatu" decyzji organu pierwszej instancji oraz wydanie zaskarżonej decyzji po upływie okresu przedawnienia. Ponadto w toku postępowania podatkowego nie zebrano i nie przeanalizowano dowodów (np. z postępowania karno-skarbowego),

5). art. 121 Ordynacji podatkowej poprzez wskazanie przez ten sam organ w różnych decyzjach sprzecznych informacji co do istnienia zaległości podatkowych strony,

6). art. 122 i art. 127 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy "duplikatu" decyzji wydanego bez zgromadzenia materiału dowodowego (i bez zastosowania art. 200 Ordynacji podatkowej) - co spowodowało, że organ odwoławczy wystąpił w charakterze organu pierwszej instancji. Organ pierwszej instancji w dniu wydania rozstrzygnięcia, zwanym "duplikat" decyzji, nie posiadał akt sprawy - bowiem akta te po wydaniu postanowienia z dnia 17 kwietnia 2013 r. o niedopuszczalności odwołania z dnia 10 stycznia 2013 r. były jeszcze w siedzibie organu drugiej instancji - zgodnie z art. 234a Ordynacji podatkowej organ zatem nie podjął niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym, które w dodatku się w ogóle nie toczyło - i jednocześnie nie zrealizował obowiązującej w postępowaniu podatkowym zasady prawdy obiektywnej, w związku z naruszeniem przez organ podatkowy art. 99 ust. 12 u.p.t.u. oraz art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej i bezpodstawnie nie zastosował regulacji art. 120 ust. 4 i ust. 10 pkt 5 u.p.t.u. na skutek wadliwie przeprowadzonego postępowania podatkowego,

7) art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez utrzymanie w mocy rozstrzygnięcia wydanego bez zebrania i bez rozpatrzenia całego materiału dowodowego, a co się z tym wiąże - naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w art. 127 Ordynacji podatkowej,

8) art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez niedokonanie oceny na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy kwestionowana okoliczność naruszenia przez podatnika art. 120 ust. 4 i ust. 10 pkt 5 u.p.t.u. została udowodniona,

9. art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak uzasadnienia prawnego i faktycznego zaskarżonej decyzji i brak odniesienia się do zarzutów strony.

4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie.

5.W piśmie procesowym z 14 marca 2014 r. skarżący wskazał iż w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. sygn. akt P 30/11 (OTK-A 2012/7/81 – Dz. U. z 2012 r., poz. 848), skoro obowiązujące przepisy (art. 313 § 1 k.p.k) wymagają dla powiadomienia podatnika ogłoszenia mu zarzutów i przesłuchania go, to znaczy, że dopiero od tego momentu należy uznać go za poinformowanego o toczącym się postępowaniu. W rozpatrywanej sprawie podatnik nie został powiadomiony o toczącym się postępowaniu karnym - skarbowym do końca 2012 r., a zatem zobowiązanie podatkowe za wrzesień 2007 r. uległo przedawnieniu.

6. Wojewódzki Sąd Administracyjny skargę uwzględnił. Sąd ten wskazał na art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej omówił instytucję przedawnienia. Stwierdził, że dla rozpatrywanej sprawy istotny jest wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r. o sygn. akt P 30/11, w którym Trybunał orzekł, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji stosując zasadę ogólną, której źródłem jest art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, w badanej sprawie bieg terminu przedawnienia zobowiązań za wrzesień 2007 r. przypadałby 31 grudnia 2012 r. pod warunkiem, że nie wystąpiły przesłanki zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia określone w art. 70 Ordynacji podatkowej.

Sąd nie uwzględnił stanowiska organu, iż doszło do zawieszenia terminu przedawnienia stwierdzając, iż z zawiadomienia o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z 13 grudnia 2012 r. skierowanego do skarżącego, które doręczono prawidłowo i przed upływem terminu przedawnienia, wynikało, że uległ zawieszeniu bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług między innymi za sierpień 2007 r. Zawiadomienie to zostało doręczone 14 grudnia 2012 r. pracownikowi skarżącego. Jednak zdaniem Sądu z zawiadomienia tego nie wynikało z czego organ podatkowy wywodził skutek zawieszenia biegu terminu przedawnienia, bowiem oprócz podania podstawy prawnej, daty i okresu zawieszenia zobowiązań podatkowych pismo to nie zawierało informacji z jakiej przyczyny doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia.

WSA stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji określająca wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r. z 27 grudnia 2012 r., której nadano rygor natychmiastowej wykonalności nie została prawidłowo doręczona, a zatem nie weszła do obrotu prawnego przed upływem okresu przedawnienia. Nie można było także ustalić czy i od kiedy podatnik miał świadomość prowadzenia postępowania karno-skarbowego.

Sąd podniósł, że podatnikowi zostało ogłoszone postanowienie o przedstawieniu zarzutów 1 lutego 2013 r. a zgromadzona w aktach dokumentacja nie daje podstaw do przyjęcia, że w analizowanej sprawie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia, w myśl art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, albowiem organ nie wykazał, że skarżący miał świadomość wszczęcia wobec niego postępowania o przestępstwo skarbowe powiązane z przedmiotem niniejszej sprawy, najpóźniej 31 grudnia 2012 r. tj. przed upływem terminu przedawnienia wynikającego z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej.

7. W skardze kasacyjnej Dyrektor Izby Skarbowej zarzucił naruszenie:

1). przepisów postępowania, o którym mowa w art. 174 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.), tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 122, art. 187 § 1 i 191 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z 16 września 2013 r. wskutek uznania, iż:

- zgromadzony w aktach materiał dowodowy nie dawał podstaw organowi podatkowemu do przyjęcia, iż podatnik miał świadomość wszczęcia wobec niego postępowania karnego skarbowego,

- w sprawie nie doszło do zawieszenia postępowania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej;

2). prawa materialnego, o którym mowa w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., tj. art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej poprzez błędne jego zastosowanie, a polegające na uznaniu, że w sprawie nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego.

Nadto Dyrektor Izby Skarbowej na podstawie art. 106 § 3 w zw. z art. 193 p.p.s.a. wniósł o przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z następujących dokumentów: notatki służbowej z 2 stycznia 2013 r. oraz wydruków korespondencji elektronicznej (e-maile z 18, 20 i z 28 grudnia 2012 r. na okoliczność wiedzy podatnika o wszczęciu postępowania karnego skarbowego).

W związku z tak postawionymi zarzutami wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz zasądzenie kosztów postępowania.

8. W odpowiedzi na skargę kasacyjną podatnik wniósł o jej oddalenie i zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna jest zasadna.

9.1. Trafny jest bowiem zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. w związku z art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji również zarzut odnoszący się do naruszenia prawa materialnego tj. art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

Rację ma organ podatkowy zarzucając Sądowi pierwszej instancji, że naruszył powyższe przepisy uznając, że zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy nie dawał podstaw do przyjęcia, że podatnik miał świadomość wszczęcia wobec niego postępowania karnego skarbowego oraz, że nie doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za wrzesień 2007 r.

Zgodnie z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął w termin płatności podatku. W myśl art. 70 § 6 pkt 1 tej ustawy (w brzmieniu obowiązującym w roku 2007) bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania.

9.2. Stwierdzić należy, że Sąd pierwszej instancji rozstrzygając sprawę zasadnie powołał się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11 (publ. OTK-A 2012/7/81), w którym orzeczono, że art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749), w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, jest niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

9.3. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela jednak stanowiska Sądu pierwszej instancji, aby w realiach rozpoznawanej sprawy można było uznać, że nie wystąpił skutek w postaci zawieszenia terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, w konsekwencji czego zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za wrzesień 2007 r. uległo przedawnieniu. W powołanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny stwierdził, że niezgodność przepisu art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa polega na tym, że podatnik nie jest informowany o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe. Organy skarbowe w trakcie 5-letniego okresu przedawnienia mają prawo wszcząć i prowadzić postępowanie w sprawie o przestępstwo (wykroczenie) skarbowe, co skutkować będzie, zgodnie z zakwestionowanym przepisem, zawieszeniem biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Jednakże z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia, podatnik musi zostać poinformowany, że przedawnienie nie następuje, bo jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego. Według Trybunału zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. Przy czym Trybunał w gestii ustawodawcy pozostawił wybór instrumentów, które to zapewniają, zastrzegając jedynie, że realizacja celów postępowania podatkowego musi odbywać się bez naruszenia zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego prawa.

9.4. Dodatkowo Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej w obecnie obowiązującym brzmieniu (tj. mającym zastosowanie w rozpoznawanej sprawie) również zawiera normę uznaną w tym wyroku za niekonstytucyjną, co wskazuje na konieczność nowelizacji tego przepisu w sposób gwarantujący, że podatnik z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostanie poinformowany, że przedawnienie nie nastąpi z uwagi na zawieszenie jego biegu. Powoływana wyżej konstytucyjna zasada ochrony zaufania obywatela do państwa wymaga, aby obywatel - podatnik nie był zaskakiwany działaniami organów administracji państwowej niosącymi dla niego niekorzystne skutki podatkowe.

9.5. Wobec tego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego warunkiem zaistnienia skutku z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej jest poinformowanie podatnika o tym, że nie nastąpiło przedawnienie zobowiązania podatkowego, bowiem jego bieg został zawieszony w związku z wszczęciem postępowania karnoskarbowego przed upływem terminu przedawnienia.

9.6. W swoim rozstrzygnięciu Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że zobowiązanie podatkowe za badany okres rozliczeniowy nie uległo przedawnieniu, gdyż 13 grudnia 2012 r. zostało wszczęte dochodzenie w sprawie nieprawidłowości w rozliczeniu podatku VAT za miesiące od sierpnia do grudnia 2007 r. dotyczące skarżącego. Organ odwoławczy wskazał, że postanowienie o przedstawieniu I. S. zarzutów sporządzono 13 grudnia 2012 r., a zmieniono postanowieniem z dnia 31 stycznia 2013 r. Do ogłoszenia postanowienia doszło w dniu 1 lutego 2013 r. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż do skarżącego zostało wysłane zawiadomienie z 13 grudnia 2012 r. informujące o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zawiadomienie to odebrała 14 grudnia 2012 r. M. R. – pracownik skarżącego.

9.6. W zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że doręczenie wskazanego wyżej pisma było prawidłowe i nastąpiło przed upływem terminu przedawnienia, który w odniesieniu do września 2007 r. upływał 31 grudnia 2012 r. Skarżący tego ustalenia Sądu pierwszej instancji nie podważał poprzez wniesienie skargi kasacyjnej. Jak słusznie zauważył w skardze kasacyjnej organ odwoławczy, w piśmie z 13 grudnia 2012 r. poza wskazaniem podstawy prawnej w postaci powołania art. 121 i art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej zawarto informację o dacie zawieszenia biegu terminu przedawnienia (13 grudnia 2012 r.) oraz wskazano zobowiązania podatkowe, których to zawieszenie dotyczy.

9.7. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rozpoznającego niniejszą skargę kasacyjną wbrew temu co przyjął Sąd pierwszej instancji przyjęcie, że pismo z 13 grudnia 2012 r. zostało skutecznie doręczone skarżącemu uwzględniając treść tego pisma dają podstawę do twierdzenia, że skarżący przed upływem terminu przedawnienia został poinformowany o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego za badany okres rozliczeniowy, w związku z czym wystąpił skutek, o którym mowa art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej.

9.8. Dodatkowo należy wskazać, że na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 193 p.p.s.a., dopuścił dowód w postaci notatki służbowej z dnia 2 stycznia 2013 r. oraz wydruków korespondencji elektronicznej z 18, 20 i z 28 grudnia 2012 r., na okoliczność wiedzy podatnika o wszczęciu postępowania karnego skarbowego. Dokumenty te potwierdzają twierdzenia organu odwoławczego, że przed końcem roku 2012 skarżący posiadał wiedzę o toczącym się w stosunku do niego postępowaniu w sprawie karnej skarbowej.

9.9. Nie ma więc uzasadnienia stanowisko Sądu pierwszej instancji, że z akt sprawy nie wynika, że skarżący został powiadomiony o wszczęciu wobec niego postępowania o przestępstwo skarbowe powiązane z przedmiotem rozpoznawanej sprawy. W świetle bowiem przedstawionych przez organ dowodów nie budzi wątpliwości to, że przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej skarżący dowiedział się o prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu karnoskarbowym, a tym samym ziściła się przesłanka z art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej co oznacza powstanie skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za wskazany wyżej okres rozliczeniowy.

10. Skoro zarzuty skargi kasacyjnej okazały się zasadne Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono zgodnie z art. 203 pkt 2 w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.

11. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd pierwszej instancji uwzględni wskazaną wyżej ocenę prawną i rozpozna merytorycznie skargę wniesioną przez skarżącego.

-----------------------

5