Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 906/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję w części i umorzono postępowanie
Powołane przepisy: article: art. 28
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 145 par. 1 lit. c, art. 145 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 15 lutego 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lutego 2017 roku sprawy ze skargi Gminy na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia września 2016 roku w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję w części w jakiej rozpoznano odwołanie Wójta Gminy i umarza postępowanie administracyjne odwoławcze w tym zakresie, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu na rzecz skarżącej kwotę 500,- zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 05.2016r. Burmistrz Miasta i Gminy ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego oraz kurnika – w ramach procedury legalizacyjnej samowoli budowlanej na terenie oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr 458,arkusz mapy 7, której właścicielami są wnioskodawcy Krystyna i Jan. Decyzja zapadła na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23), art. 4 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60, art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm.) oraz Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

Decyzja została wydana przez Burmistrza Miasta i Gminy w wyniku postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 03.2016r., którym wyłączono Wójta Gminy od rozpoznania niniejszej sprawy i wyznaczono Burmistrza Miasta i Gminy. Decyzja zapadła na skutek rozpoznania wniosku Wójta Gminy, który wystąpił o wyłączenie z uwagi na pokrewieństwo w stosunku do wnioskodawców.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego, nałożył na P. Krystynę i Jana obowiązek uzyskania decyzji o warunkach zabudowy odnośnie dwóch budynków to jest budynku gospodarczego powstałego w etapach pomiędzy 1991 a 1994 rokiem oraz budynku, w którym urządzony został kurnik powstałego w latach 1993 - 1994. Wniosek rozpoznano pod względem spełnienia wymogów przewidzianych ustawą z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzając jednocześnie, że uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji już zrealizowanej jest możliwe wówczas, gdy decyzja ta jest niezbędna dla legalizacji samowoli budowlanej, wynikającej z przepisu art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. b prawa budowlanego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 października 2012 r. - II SA/Go 623/12).

Organ ustalił, że obydwa budynki zostały posadowione na obiekcie infrastruktury technicznej - wodociągu gminnym. Pozwolenie na budowę tego wodociągu zostało wydane w 1987r. a sam wodociąg realizowany był w latach 1987 — 1990.

Rozgałęzienie wodociągu, z którego wyprowadzone są przyłącza do budynków na działce nr 458 i 459 zostało w całości zrealizowane na działce nr 458.

Dla potrzeb ustalenia warunków zabudowy dokonano analizy istniejącej zabudowy i zagospodarowania terenu, zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Wyznaczono wokół terenu objętego wnioskiem obszar analizowany zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Działka mą. dostęp do drogi z istniejącego zjazdu z drogi powiatowej (ul. Kosińskiego). Szerokość frontu działki wynosi 21 m, stąd trzykrotna szerokość frontu równa jest 63 m.

Wokół działki nr 458 wyznaczono obszar analizowany w odległości 63 m. W obszarze tym występuje zabudowa zagrodowa, mieszkaniowa jednorodzinna i produkcyjna. Działki w omawianym obszarze zabudowane są budynkami mieszkalnymi, gospodarczymi, garażowymi i innymi obiektami budowlanymi. Są to budynki o różnorodnych bryłach, jednokondygnacyjne i dwukondygnacyjne (niektóre podpiwniczone) o dachach płaskich i stromych jednospadowych i dwuspadowych (w części z nich występują poddasza użytkowe).

Ustalono nieprzekraczalną linię zabudowy na przedłużeniu budynku mieszkalnego znajdującego się na działce nr 458 jako przedłużenie istniejącej linii zabudowy oraz nieprzekraczalną tylną linię zabudowy w odległości 25,0 m od granicy działki i drogi krajowej nr 11. Nie ustalono obowiązującej linii zabudowy, ponieważ budynki będące przedmiotem wniosku położone są w głębi działki, za istniejącym budynkiem mieszkalnym. Ustalone linie zabudowy są zgodne z przepisami odrębnymi,

Z przeprowadzonej analizy wynika, iż średnia wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki lub terenu w obszarze analizowanym wynosi 8%. Dla planowanej inwestycji ustalono ten wskaźnik również w wysokości 8%. W związku z tym ustalenie tego wskaźnika jest zgodne z § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Obiekty usytuowane w granicy obszaru analizowanego to zarówno budynki mieszkalne, gospodarcze, i garażowe Budynki te są budynkami o dachach płaskich jak i stromych o wysokości do kalenicy od 2,5 m do 8,0 m. Argumentem pozwalającym na możliwość budowy budynków w granicy jest fakt, iż na działce sąsiedniej (działka nr 459) istniejące budynki usytuowane są w granicy z działką nr 458. Jak wynika z analizy usytuowanie budynków w granicy jest zastanym sposobem zabudowy, a więc dopuszczenie możliwości lokalizowania omawianych budynków w granicy jest kontynuacją tego stanu. W związku z tym istnieje możliwość dopuszczenia usytuowania budynków w granicy z sąsiednią działką niezależnie od innych rozstrzygnięć przepisów szczególnych.

Odwołanie od decyzji złożyli Roman i Jacek domagając się uchylenia decyzji. Podnieśli zarzut naruszenia przepisów prawa budowlanego , wskazując, że przedmiotowe budynki w postaci budynku gospodarczego oraz budynku inwentarskiego - kurnika, zlokalizowane na działce 458 ark. m. 7 usytuowane są w granicy z ich nieruchomością, posadowione są na istniejącym wodociągu gminnym w postaci rury wodociągowej wykonanej z rur PVC. Badane budynki zlokalizowane na działce 458 ark. m. 7 w bezpośredniej granicy z ich nieruchomością, wykonane zostały z pominięciem obowiązujących przepisów, w szczególności ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, Prawa budowlanego (brak zgłoszenia robót budowlanych niewymagąjących pozwolenia na budowę lub pozwolenia na budowę) oraz zgody wcześniejszych właścicieli nieruchomości - jednocześnie w październiku 2015 r. rozpoczęła się dalsza rozbudowa istniejącego już nielegalnie budynku inwentarskiego - kurnika wzdłuż granicy ich nieruchomości na rurociągu wodociągowym gminnym,

Odwołujący wnieśli o przeanalizowanie i uwzględnienie w przedmiotowym postępowaniu wskazanych wniosków mających na celu spełnienie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i Prawa budowlanego oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 18 września 2015 r. poz. 1422), w szczególności § 12 dotyczącego lokalizacji budynków w granicy działki oraz odrębnych obowiązujących w przedmiotowym zakresie przepisów.

Odwołanie wniósł również Wójt Gminy domagając się uchylenia decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zarzucając wydanej decyzji naruszenie obowiązującego porządku prawnego w szczególności poprzez naruszenie przepisów ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2015r.,po. 199 z późn. m.) oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26. 08. 2003 w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588).

W uzasadnieniu Wójt wskazał na wadliwość decyzji zarówno co do przepisów proceduralnych jak i przepisów prawa materialnego. Zakwestionował trafność wyznaczonego obszaru analizowanego i wnioski z tego wyprowadzone to jest zgodność z prawem warunków zabudowy dla badanej samowoli budowlanej co do usytuowania inwestycji w granicy. W odwołaniu podniesiono również, niedopuszczalność zalegalizowania inwestycji posadowionej na sieci wodociągowej.

Decyzją z dnia 09.2016r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania Romana, Jacka oraz Gminy, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Organ ocenił badaną decyzję jako zgodną z prawem i nie naruszającą powołanych przepisów.

Odnosząc się do złożonych odwołań, w świetle poczynionych ustaleń Kolegium nie znalazło podstaw do ich uwzględnienia. Ustawa z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.) nie przewiduje, aby w postępowaniu w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy wskazywano konkretną lokalizację poszczególnych elementów planowanej inwestycji na działce objętej wnioskiem z jednoczesnym odniesieniem się do nieruchomości sąsiednich. W § 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) wskazano co określa się w takim postępowaniu. Są to: 1) linia zabudowy, 2) wielkość powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, 3) szerokość elewacji frontowej, 4) wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, 5) geometria dachu (kąt nachylenia, wysokość kalenicy i układ połaci dachowych). Z powołanych przepisów wynika, że na etapie ustalania warunków zabudowy organ nie ma obowiązku badać jakie będzie usytuowanie budynku oraz odległość od granicy sąsiedniej działki. Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, stanowi akt wykonawczy wydany na podstawie art. 7 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego. Przepis § 2 ust. 1 cyt. rozporządzenia wskazuje zatem, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu i budowie. Kwestia, którą podnoszą odwołujący, dotycząca szczegółowej lokalizacji planowanej inwestycji, a mianowicie odległości od granicy z działką sąsiednią jest zatem przedmiotem postępowania na etapie wydania pozwolenia na budowę. Stanowisko takie jest od dawna ugruntowane w orzecznictwie (zob. uchwała NSA z dnia 25 listopada 1996r., OPK 22/96 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 31 V 2005r., IV SA/Wa 905/04, a także z 24 VIII 2005i\, IV SA/Wa 252/05).

W postępowaniu o wydanie warunków zabudowy co do zasady nie określa się miejsca usytuowania budynku na działce, lecz jedynie dopuszczalność jego wykonania w granicy działki sąsiada Ewentualna budowa w granicy będzie rozpatrywana w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę i organ właściwy w sprawie rozstrzygnie szczegóły związane z usytuowaniem przedmiotowego budynku. Organ zauważył, że w obszarze analizowanym występuje zabudowa w granicy z sąsiednimi działkami. Taka sytuacja występuje np. na działkach nr 447, 448, 459, 460, 569, 583/8, 584, 1225. Lokalizowanie budynków w granicy z działką sąsiednią występuje również poza granicami obszaru analizowanego na działkach wzdłuż ul. Kosińskiego, co wynika z mapy zasadniczej. Nie jest zasadny również zarzut Gminy Kotlin co do nieprawidłowo sporządzonej analizy urbanistycznej, która - zd. Gminy - powinna obejmować nieruchomości stanowiące całość urbanistyczną; takiego wymogu przepisy nie zawierają.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 09.2016r. na powyższą decyzję , złożyła Gmina.

W skardze zaskarżono w całości decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia września 2016 roku w sprawie utrzymania w mocy decyzji o ustaleniu warunków zabudowy Burmistrza Miasta i Gminy z dnia maja 2016 roku dla inwestycji polegającej na budowie budynku gospodarczego oraz kurnika - legalizacja samowoli budowlanej na terenie oznaczonym w ewidencji gruntów jako działka nr 458.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów ustawy z dnia marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2016r., poz. 778 z późn. zm.) tj. art. 61 ust. 1 oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) tj. § 3, § 4, § 5, § 6, § 7, § 8; jak również naruszenie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.

W związku z powyższym wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia września 2016 roku jak również poprzedzającej ją decyzji Burmistrza Miasta i Gminy z dnia maja 2016 roku. W stosunku do ustaleń ww. decyzji Burmistrza Miasta i Gminy wnoszone były odwołania w treści których podniesione zostały między innymi kwestie takie jak brak odniesienia do treści zgłoszonych zarzutów w sposób wystarczający, stwierdzono jedynie w zaskarżonej decyzji, iż w świetle poczynionych ustaleń Kolegium nie znalazło podstaw do ich uwzględnienia.

Analiza akt sprawy w sposób bezsprzeczny pozwala na stwierdzenie, że sporządzona w toku prowadzonego postępowania administracyjnego analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu została przeprowadzona w sposób naruszający wymagania zawarte w § 3, § 4, § 5, § 6, § 7, § 8 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588).

Z uwagi na dokonane naruszenia porządku prawnego, zdaniem skarżącego, należy uznać, że w przedmiotowej sprawie wydane decyzje obydwu organów oparte są na nieprawidłowo przeprowadzonej analizie urbanistycznej. Brak jest odpowiednio wnikliwego uzasadnienia dla zastosowanego sposobu wyznaczenia obszaru analizowanego (przy czym za niedopuszczalne należy uznać jego wyznaczenie w sposób przypadkowo dzielący nieruchomości obejmując jedynie ich części), stąd też w tym zakresie należy postawić zarzut dowolności podjętych rozstrzygnięć. Wady dotyczące wyznaczenia obszaru analizowanego w zasadzie dyskwalifikują całość merytorycznych ustaleń w zakresie analizy rodzaju funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu, jaka występuje na takim obszarze.

Kolejne wątpliwości skarżącej budzi sposób wyznaczania w przeprowadzonej analizie parametrów koniecznych do ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Takie opracowanie winno zawierać precyzyjne wskazanie wartości niezbędnych analizowanych parametrów istniejącej na działkach sąsiednich zabudowy aby możliwe było wyprowadzenie wniosku co do ustalonych parametrów dla obiektów będących przedmiotem wydanej decyzji jak również by możliwe było dokonanie oceny takiego dowodu w postępowaniu administracyjnym.

Podsumowując powyższe, skarżąca podniosła, że stwierdzone naruszenie przepisów proceduralnych miało istotny wpływ na podjęte rozstrzygnięcie. Nieprawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, jak również dalsze naruszenia przepisów rozporządzenia wykonawczego powodują, że ustalenia faktyczne organów się niepełne, zbyt słabo umotywowane oraz wymykające się weryfikacji.

W związku z powyższym w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 7 K.p.a., co doprowadziło z kolei do naruszenia art. 77 § 1 K.p.a., w świetle którego organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, oraz art. 80 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium odwoławcze wniosło o jej oddalenie, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu swojej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje:

Skarga okazała się uzasadniona z innych powodów niż w niej podniesiono Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., p.p.s.a.), sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.). W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu lub dokonywaniu danej czynności nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Kluczowe w niniejszej sprawie okazało się to czy skarżąca Gmina posiada legitymację skargową, wywodzącą się z uprawnienia do bycia stroną niniejszego postępowania. Zgodnie z art. 28 kpa stroną postępowania jest każdy czyjego interes prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes lub obowiązek. Kryterium "interesu prawnego" ma charakter materialnoprawny i wymaga stwierdzenia związku między strefą indywidualnych praw i obowiązków strony a przedmiotem sprawy. Musi to być nadto interes o charakterze osobistym zindywidualizowany i skonkretyzowany. W przypadku sprawy o ustalenie warunków zabudowy krąg stron to jest podmiotów posiadających interes prawny musi być ustalany z uwzględnieniem charakteru inwestycji, który jest ściśle związany z określonym obszarem oddziaływania projektowanej inwestycji. W świetle art. 28 k.p.a., przy badaniu legitymacji procesowej wnioskodawcy lub innych osób nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny danej osoby, a jedynie to, czy interes taki jej przysługuje. Interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. oznacza występowanie związku między sferą indywidualnych praw i obowiązków określonego podmiotu, a sferą administracyjną, w której może nastąpić konkretyzacja uprawnień i obowiązków. Związek ten musi być bezpośredni. Interes prawny właściciela nieruchomości, wynikający z prawa rzeczowego, winien pozostawać w bezpośrednim związku ze sprawą administracyjną i rozstrzygnięciem w takiej sprawie.

Przenosząc powyższe wywody prawne do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że Gmina nie miała statusu strony w niniejszym postępowaniu, ponieważ nie posiadała interesu prawnego rozumianego tak jak wskazano powyżej i nie mogła złożyć odwołania Z treści odwołania i skargi wynika jednoznacznie, że Gmina nie wskazuje na swój interes prawny wywodzony np. z tytułu prawnego do sąsiedniej nieruchomości lecz przyłącza się do postępowania , wnosząc odwołanie jako "gospodarz terenu" to jest jako podmiot z urzędu dbający o przestrzeganie prawa.

Do takiego wniosku winien dojść organ drugiej instancji i uznać, że odwołująca się Gmina Kotlin nie jest stroną postępowania w rozumieniu art. 28 kpa i na podstawie art.138 $1 pkt.3 w zw.z art.127 $ 1 kpa umorzyć postępowanie wywołane tym odwołaniem, a rozpoznać jedynie odwołanie wywiedziane przez Romana i Jacka, bez wątpienia status strony posiadających.

Z tych samych powodów Sąd stwierdza, że skarga Gminy wywiedziona została przez podmiot nie uprawniony, nie posiadający legitymacji skargowej, bowiem nie posiadający statusu strony postępowania.

W tych warunkach w niniejszej sprawie zachodziły podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w części w jakiej rozpoznano odwołanie Wójta Gminy i umorzenia postępowanie administracyjne odwoławczego w tym zakresie. Orzeczenie w pkt. I wyroku zapadło na podstawie art. 145 $ 3 p.p.s.a., który przewiduje, że sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. W sprawie zachodziły przesłanki z art.145$ 1 lit.c i naruszone zostały wskazane przepisy postępowania , które miały istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec treści niniejszego wyroku, w obiegu pozostaje decyzja organu drugiej instancji, która zapadła w wyniku rozpoznania prawidłowo złożonego odwołania Romana i Jacka.

O kosztach postępowania orzeczono w pkt. II na podstawie art. 200 p.p.s.a.