Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 116/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 37 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Miron, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak, Protokolant st. ref. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi I. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2013 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] listopada 2013 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267) dalej k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania I. D. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2013 r., znak: [...], odmawiającej stwierdzenia na wniosek I. D. nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i C. T. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych - budynku głównego oraz budynku w oficynie na działce nr ewid. [...] położonej przy ulicy C. w K. oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], znak[...], zmieniającej w/w decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], znak: [...] w zakresie budowy wewnętrznej i doziemnej instalacji gazowej do i w budynku mieszkalnym w oficynie.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], znak: [...] wydana została w konsekwencji uchylenia wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 361/11 decyzji Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej M. i C. T. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych - budynku głównego oraz budynku w oficynie na działce nr ewid. [...] położonej przy ulicy C. w K..

Toczące się w związku z w/w wyrokiem WSA w Lublinie zostało następnie decyzją Starosty [...] z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] umorzone.

Jednocześnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w treści postanowienia z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] wstrzymującego prowadzenie robót budowlanych oraz decyzji z dnia [...] sierpnia 2010 r., znak: [...] nakazującej zaniechanie dalszych robót budowlanych stwierdza, że nie ustalono aby inwestor realizując roboty budowlane w sposób istotny odstąpił od projektu budowlanego stanowiącego załącznik do decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...].

Reasumując powyższe, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że w celu dokończenia inwestycji i oddania jej użytkowania inwestor winien był uzyskać nową decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.)zwanej dalej Prawem budowlanym.

Wyjaśnił również, że gdy inwestor utracił pozwolenie na budowę, a inwestycja nie została zakończona, roboty budowlane można kontynuować dopiero, gdy inwestor uzyska wydaną przez organ administracji architektoniczno - budowlanej nową decyzję o pozwoleniu na budowę, obejmującą roboty budowlane niezbędne do dokończenia takiej inwestycji. Uzyskane w ten sposób pozwolenie na budowę powinno zatwierdzać nowy projekt budowlany obejmujący także tą część obiektu, która została już wykonana.

W ocenie GINB projekty budowlane zatwierdzone weryfikowanymi w niniejszym postępowaniu decyzjami Starosty [...] nie naruszają w stopniu rażącym ustaleń uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] marca 2003 r., Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K.. W szczególności należy zaznaczyć, że przedmiotowa inwestycja została zlokalizowana na terenie określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN - tereny budownictwa jednorodzinnego.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podniósł również, że zgodność przedmiotowej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego podlegała kontroli sądowoadministracyjnej w postępowaniu zakończonym wyrokiem WSA w Lublinie z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 361/11 - Sąd nie dopatrzył się w tym zakresie żadnych nieprawidłowości.

Ponadto [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] udzielił M. i C. T. pozwolenia na dokończenie realizacji dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych: głównego oraz budynku w oficynie na działce nr [...] położonej przy ulicy C. w K.. Zespół [...] Parków Krajobrazowych w L. pismem z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] pozytywnie zaopiniował realizację przedmiotowej inwestycji.

Decyzja Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], znak: [...] zatwierdza jednocześnie projekt zagospodarowania działki nr [...], w zakresie którego przewidziano m. in. usytuowanie budynku głównego oraz budynku oficyny ścianami pozbawionymi otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednimi działkami nr [...] i [...].

Zdaniem organu, usytuowanie takie jest zgodne z przepisami prawa bowiem stosownie do treści § 12 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wg stanu na dzień 13 marca 2012 r., w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m. Działka nr [...] znajduje się na terenie określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN - tereny budownictwa jednorodzinnego, natomiast jej szerokość wynosi 15 m co potwierdza analiza projektu zagospodarowania terenu, sporządzonego na przyjętej do zasobu powiatowego mapie do celów projektowych. Usytuowanie budynków na działce nr [...] nie narusza także przepisów § 13, 60 i 271-273 w/w rozporządzenia.

Organ wyjaśnił również, że w postępowaniu w którym wydano decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] miał zastosowanie w/w przepis § 12 ust. 3 pkt 1 warunków technicznych w innym brzmieniu niż wyżej przywołane. Stąd też uwagi zawarte w w/w wyroku WSA w Lublinie z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 361/11 dotyczące naruszenia w/w § 12 nie odnoszą się do niniejszej sprawy.

I. D. w skardze wniósł o uchylenie zaskarżone decyzji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skarga nie jest zasadna. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.), przy czym warunkiem wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego jest stwierdzenie, że naruszenia te mogły mieć (lub miały) istotny wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie podnieść należy, że zaskarżona decyzja została wydana w jednym z nadzwyczajnych postępowań – postępowaniu nieważnościowym. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie i toczy się wg przepisów art. 157 k.p.a. Jak słusznie podkreślił organ administracji - zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia jest ocena takiej decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) lub spełnienia innych przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Postępowanie takie – o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno-prawnego. Ponadto o o rażącym naruszeniu prawa można mówić, gdy zachodzą trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze, czyli skutki. Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiewane, ale jasno wskazane (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 878/10, LEX nr 992652 oraz z dnia 20 października 2010 r. sygn. akt II OSK 1614/09, LEX nr 746680).

Nie można także mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet zatem uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 2011 r. sygn akt 743/10, LEX nr 965221; z dnia 8 września 2009 r. sygn. akt II GSK 1061/08, LEX nr 596660, z dnia 30 maja 2008 r., LEX nr 505307; z dnia 12 grudnia 2006 r. sygn. akt II OSK 28/06, LEX nr 319171).

Przy korzystaniu z tej wywołującej najdalej idące konsekwencje instytucji stwierdzenia nieważności wskazane wyżej przesłanki muszą wystąpić łącznie i nie mogą być dorozumiane, ale jasno wskazane (...) Nie można także mówić o oczywistości naruszenia normy prawnej w przypadku rozbieżności interpretacyjnych przepisów. Nawet zatem uznanie, że inna interpretacja zostanie uznana za lepszą, słuszniejszą albo bardziej racjonalną, nie może być ocenione jako rażące naruszenie prawa".

Zgodnie z utrwalonym poglądem judykatury, rażące naruszenie prawa to takie, które jest niewątpliwe, widoczne "na pierwszy rzut oka". Oznacza to, że sprzeczność pomiędzy treścią kontrolowanego rozstrzygnięcia a konkretnym przepisem prawa musi być wyraźna, "rzucająca się w oczy". Z kolei naruszone unormowanie musi być jednoznaczne, niepowodujące jakichkolwiek wątpliwości interpretacyjnych. Sytuacja, w której dany przepis może być interpretowany na różne sposoby, wyklucza uznanie, iż został on naruszony w stopniu rażącym.

Przenosząc powyższe, ogólne zasady, na grunt niniejszej sprawy i przechodząc do merytorycznego rozpatrzenia sprawy, należy wskazać, że zgodnie z brzmieniem przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania były przedmiotem zaskarżenia. Oznacza to, że organ prowadzący postępowanie jest bezwzględnie zobowiązany do rozstrzygnięcia sprawy w sposób zgodny ze stanowiskiem wyrażonym w danej sprawie przez sądy administracyjne.

Pamiętając więc o wskazaniach Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 29 września 2011 r., sygn. akt II SA/Lu 361/11, który uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...] oraz poprzedzającą ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą M. i C. T. pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych - budynku głównego oraz budynku w oficynie na działce nr ewid. [...] położonej przy ulicy C. w K. należy przypomnieć, że

Starosta [...] decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] umorzył postępowanie w tej sprawie.

Z uwagi jednak na to, że inwestycja została już rozpoczęta to w celu dokończenia jej i oddania do użytkowania, inwestor winien był uzyskać nową decyzję o pozwoleniu na budowę wydaną na podstawie art. 37 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.)zwanej dalej Prawem budowlanym.

Uzyskane w ten sposób pozwolenie na budowę powinno zatwierdzać nowy projekt budowlany obejmujący także tą część obiektu, która została już wykonana.

W ocenie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, które to stanowisko podziela również Sąd, projekty budowlane zatwierdzone weryfikowanymi w niniejszym postępowaniu decyzjami Starosty [...] nie naruszają w stopniu rażącym ustaleń uchwały Rady Miejskiej w K. z dnia [...] marca 2003 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta K..

Ponadto [...] Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] udzielił Państwu M. i C. T. pozwolenia na dokończenie realizacji dwóch budynków mieszkalnych jednorodzinnych: głównego oraz budynku w oficynie na działce nr [...] położonej przy ulicy C. w K.. Zespół [...] Parków Krajobrazowych w L. pismem z dnia [...] lutego 2012 r., znak: [...] pozytywnie zaopiniował realizację przedmiotowej inwestycji.

Projekt zgodny jest przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, wg stanu na dzień 13 marca 2012 r., w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 12, 13, 60 i 271-273, które dopuszczają sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.

Działka nr [...] znajduje się na terenie określonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem MN - tereny budownictwa jednorodzinnego, natomiast jej szerokość wynosi 15 m co potwierdza analiza projektu zagospodarowania terenu, sporządzonego na przyjętej do zasobu powiatowego mapie do celów projektowych.

W tym miejscu należy wyjaśnić, iż pierwsze zezwolenie na budowę w ówczesnym brzmieniu przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. nie zezwalało na działce nr [...] sytuowania budynku w odległości 1,5 m od granicy. Jednakże w dniu [...] marca 2012 r. w którym to dniu Starosta [...] zatwierdził projekt zagospodarowania działki nr [...], w zakresie którego przewidziano m. in. usytuowanie budynku głównego oraz budynku oficyny ścianami pozbawionymi otworów okiennych i drzwiowych w odległości 1,5 m od granicy z sąsiednimi działkami nr [...] i [...] obowiązywało już nowe brzmienie § 12 ust. 3 pkt. 1 dopuszczajace sytuowanie budynku ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości mniejszej niż określona w ust. 1 pkt 2 § 12, lecz nie mniejszej niż 1,5 m, na działce budowlanej o szerokości mniejszej niż 16 m.

Treść tego przepisu zwalniała więc inwestora od obowiązku uzyskania odstępstwa czyli przeprowadzenia procedury przewidzianej w art. 9 Prawa budowlanego, której to wadliwość legła u przyczyn uchylenia przez Sąd poprzedniego pozwolenia na budowę.

Sąd podziela zatem pogląd organów, że kontrolowane przez Wojewodę [...] decyzje Starosty [...] z dnia [...] marca 2012 r., Nr [...], oraz z dnia [...] czerwca 2012 r., Nr [...], nie są dotknięte wadą rażącego naruszenia prawa, zostały wydane przez właściwy organ, w oparciu o właściwą podstawę prawną, nie dotyczą spraw już uprzednio rozstrzygniętych innymi decyzjami ostatecznymi. Decyzje te nie zawierają wady powodującej ich nieważność z mocy prawa, w razie ich wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą oraz nie były w dniu wydania i nie są trwale niewykonalne.

Tym samym Wojewoda [...] zasadnie odmówił stwierdzenia ich nieważności. W ocenie Sądu również Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo wywiązał się z tego obowiązku odnosząc się do wszystkich zarzutów strony skarżącej .

W tym stanie rzeczy, skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr. 153, poz. 1270 ze zm.).