Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1045/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2019-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Ubezpieczenie społeczne
Skarżony organ: Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par 1 pkt 1, art 7, art 77 par 1, art. 107 par 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 41 a ust 1 pkt 1, art. 59 ust 3
journal: Dz.U. 2017 poz 2336
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników - tekst jedn.
article: art. 145 par 1 pkt 1 lit. a i c
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bolesław Stachura (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wojciechowska, Sędzia WSA Ewa Wojtysiak, Protokolant starszy sekretarz sądowy Beata Radomska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego z dnia 31 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Sz [...]

U Z A S A D N I E N I E

Prezes Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (dalej: "Prezes KRUS", "organ"), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję z [...] r. nr [...] odmawiającą udzielenia J. K. ulgi w spłacie należności na ubezpieczenie społeczne rolników poprzez umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników za okres od 3 kwartału 2016 r. do 1 kwartału 2017 r.

Powyższe decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym sprawy.

W dniu [...] r. J. K. (dalej zwana: "Stroną", "Skarżącą" lub "Zainteresowaną") zwróciła się do Prezesa KRUS z wnioskiem o umorzenie składek na ubezpieczenie społeczne rolników wynikające z decyzji nr [...] z dnia [...] r. stwierdzającej obowiązek opłacania dodatkowej składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe od dnia [...] r. W uzasadnieniu powołała się na trudną sytuację w gospodarstwie, na którą złożyły się straty poniesione w produkcji rolniczej z powodu deszczu nawalnego w 2017 r.

Po uzupełnieniu wniosku, w trybie art. 64 § 2 K.p.a., o dokumenty wymagane przy ubieganiu się o pomoc de minimis, organ w dniu [...] r. r. wydał decyzję nr [...], w której odmówił umorzenia składki na funduszu emerytalno-rentowy za okres 2016.3.08 – 2017.1/01-02 w kwocie [...]zł objętej przepisami o pomocy de minimis oraz odmówił umorzenia odsetek na tym funduszu za ww. okres w kwocie [...]zł.

Organ ustalił, że Strona uzyskała łączną pomoc w ramach pomocy de minimis

w kwocie [...]zł oraz dodatkowo w ramach programu pomocowego kwotę [...]zł, a także, że dochód Strony z prowadzonego gospodarstwa rolnego wynosił rocznie [...] zł (tj. [...] ha przeliczeniowych x [...] zł), co daje miesięcznie kwotę [...]zł, zaś szacunkowa wartość posiadanych gruntów wynosi [...] zł. Miesięczne wydatki na niezbędne potrzeby bytowe Strony według jej oświadczenia wynoszą [...] zł.

Ustalono także, że w okresie od sierpnia 2016 r. do stycznia 2017 r.

w gospodarstwie rolnym nie wystąpiły zdarzenia losowe, zaś w związku klęską deszczu nawalnego w sierpniu 2017 r. straty w gospodarstwie Strony oszacowano na kwotę [...]zł i z tego tytułu otrzymała ona pomoc w postaci dotacji i innych świadczeń bezzwrotnych od KOWR (w kwocie [...]zł), dwukrotnie obniżenie wysokości opłat od KOWR (w łącznej kwocie [...]zł), dotacji z ARiMR (w kwocie [...]zł), trzykrotne umorzenie składek KRUS (w łącznej kwocie [...]zł).

Następnie, powołując się na art. 41a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia [...] r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz.U. z 2017 r. poz. 2336 ze zm.) – dalej: "u.u.s.r.", rozporządzenie Komisji UE nr 1408/2013z dnia [...] r. w sprawie zastosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L [...] z [...] r.), a także art. 37 ust. 1 u.u.s.r. dotyczący m.in. obowiązku rolnika zgłaszania Kasie wszelkich okoliczności mających wpływ na podleganie ubezpieczeniu oraz o zmianach, uzasadniając odmowę umorzenia należności Prezes KRUS stwierdził, że zadłużenie powstało w wyniku zaniedbania obowiązku zgłoszenia powiększenia gospodarstwa rolnego.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zatytułowanym "odwołaniem" Strona wniosła o ponowne i rzetelne rozpatrzenie wniosku o umorzenie, wskazując na swoją trudną sytuację finansową związaną z klęską z sierpnia 2017 r. i uznając powyższą decyzję za krzywdzącą oraz wydaną na podstawie zmanipulowanych danych. Wskazała, że dane statystyczne, którymi posłużył się organ ustalając dochody z gospodarstwa rolnego nie mają nic wspólnego z rzeczywistością zaistniałą w wyniku klęski, która wystąpiła w sierpniu 2017 r. Zdaniem Strony organ podając w uzasadnieniu decyzji wartość otrzymanej pomocy nie zestawił tego z kwotą poniesionej straty. Strona nie zgadza się z podaną szacunkową wartościową gruntu, wskazując że tylko [...] ha jest jej własnością, reszta jest dzierżawiona, a organ przyjął do wartości jej gruntów rolnych także grunty dzierżawione. Ponadto zarzuciła nieustosunkowanie się do dokumentów dotyczących jej sytuacji finansowej i spłacanych zobowiązań (rat leasingu i pożyczek).

Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezes KRUS utrzymał w mocy decyzję z [...] r.

W uzasadnieniu decyzji przywołano treść art. 41a ust. 1 pkt 1 i art. 59 ust. 3 u.u.s.r. oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia [...] r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017 r. poz. 1257) – dalej K.p.a.,

Następnie organ wskazał, że w trakcie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego dotyczącego wielkości posiadanych przez Stronę gruntów ustalono,

że wynoszą one [...] ha fiz. co stanowi [...] ha przeliczeniowych, a nie jak podała Strona [...] ha fiz. co stanowiło [...] ha przeliczeniowych. W ślad za tym wydano decyzję nr [...] z dnia [...] r. stwierdzającą obowiązek opłacania dodatkowej składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe od dnia [...] r. Następnie wskazano, że w dniu [...] r. do placówki wpłynęło podanie o umorzenie składek przypisanych z okresem wstecznym ww. decyzją. Z uwagi na braki formalne wniosku na podstawie art. 64 § 2 K.p.a. organ wystąpił o ich uzupełnienie.

Organ wyjaśnił także, że postępowanie dotyczące umorzenia przypisanych składek wszczęto na podstawie dokumentów złożonych w dniu [...] r.,

a także, iż decyzją z dnia [...] r. znak: [...] odmówiono Stronie umorzenia składek z tytułu ubezpieczenia społecznego rolników za okres od

3 kw. 2016 r. do I kw. 2017 r. przypisanych z okresem wstecznym.

Motywując w dalszej części uzasadnienia ponowną odmowę umorzenia należności składkowych organ odwoławczy podniósł, że w rozpatrywanym okresie nie wystąpiły zdarzenia losowe, a zadłużenie powstało z uwagi na niedopełnienie obowiązku zgłoszenia zmiany powierzchni gospodarstwa rolnego według art. 37 ust. 1 u.u.s.r., mówiącego o tym, że rolnik jest obowiązany, nie czekając na wezwanie,

w ciągu 14 dni zgłaszać Kasie osoby podlegające ubezpieczeniu w jego gospodarstwie oraz informować Kasę o okolicznościach mających wpływ na podleganie ubezpieczeniu i o zmianach tych okoliczności. W związku z tym wydano decyzję odmawiającą umorzenia przypisanych składek.

Na powyższą decyzję Strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o jej zmianę i umorzenie należności składkowych. W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała, że decyzja z dnia [...] r. została wydana w okresie kiedy sytuacja finansowa Skarżącej była bardzo trudna, w wyniku strat spowodowanych deszczami nawalnymi z sierpnia 2017 r., a jej sytuacja uległa dalszemu pogorszeniu w związku z wystąpieniem kolejnej klęski suszy w 2018 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł m.in. o jej oddalenie w całości.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz.1302 ze zm.), określanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym – co do zasady - związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kryterium legalności przewidziane w art. 1 § 2 ustawy ustrojowej umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zarówno decyzji administracyjnej uchybiającej prawu materialnemu, jeżeli naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" p.p.s.a.), jak też rozstrzygnięcia dotkniętego wadą warunkującą wznowienie postępowania administracyjnego (lit. "b"), a także wydanego bez zachowania reguł postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. "c").

W pierwszym rzędzie należy wskazać iż zaskarżona decyzja została wydana na skutek wniosku Strony o ponowne rozpatrzenie sprawy o którym mowa w art. 127 § 3 K.p.a. W myśl tego przepisu do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Oznacza to, że wyniku złożonego wniosku Strona ma prawo do ponownego pełnego rozpoznania sprawy.

Tymczasem analiza procesu decyzyjnego Prezesa KRUS zawartego

w zaskarżonej decyzji wskazuje, że narusza ona przepisy postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, co uzasadnia wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Skarga okazała się tym samym skuteczna.

Przedmiotem sporu jest rozstrzygnięcie podjęte w warunkach art. 41a ust. 1 pkt 1 u.u.s.r.

Zgodnie z powołaną regulacją Prezes KRUS lub upoważniony przez niego pracownik, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem zainteresowanego, na jego wniosek, uwzględniając możliwości płatnicze wnioskodawcy oraz stan finansów funduszów emerytalno-rentowego i składkowego może odroczyć termin płatności należności z tytułu składek na ubezpieczenie, rozłożyć ich spłatę na raty lub umorzyć w całości lub w części.

Użyty w art. 41a ust. 1 pkt 1 u.u.s.r. zwrot "może" oznacza, że organ przy rozpatrywaniu sprawy i wydaniu rozstrzygnięcia działa w ramach uznania administracyjnego. W przypadku stwierdzenia przesłanki może zatem wniosek uwzględnić lub odmówić jego uwzględnienia, ma prawo wyboru rozstrzygnięcia. Zaznaczyć jednak trzeba, że wybór taki nie może być dowolny i musi wynikać

z wszechstronnego oraz dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych sprawy (art. 7 K.p.a.), wszechstronnego zebrania oraz rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego (art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.), zaś uzasadnienie decyzji winno spełniać wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a.

W każdym przypadku organ zobligowany jest do wnikliwej oceny stanu faktycznego z perspektywy określonych w przepisach przesłanek. Ocena taka, przeprowadzona z uwzględnieniem wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktycznych, powinna znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu wydanej decyzji. Treść zawarta w uzasadnieniu decyzji ma bowiem zasadnicze znaczenie przy ocenie jej prawidłowości, realizowanej w administracyjnym toku instancji, a następnie w ramach kontroli sądowej.

Kontrolując wydane w danej sprawie decyzje Sąd ocenia sposób przeprowadzenia postępowania w sprawie, w szczególności, czy organ w sposób wyczerpujący zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy, respektując treść zasady prawdy obiektywnej, czy uwzględnił wszystkie okoliczności danej sprawy, umożliwił stronie czynny udział w postępowaniu a końcowo, czy uzasadnił należycie wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Do przestrzegania tych zasad prowadzenia postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej jest zobowiązany na mocy art. 7,

art. 77, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a. Rozstrzygnięcie podjęte w ramach uznania wymaga więc od organu poczynienia ustaleń dokonanych w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 K.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący

(art. 77 § 1 K.p.a.), tj. przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku wydania decyzji o przekonującej treści (art. 11 K.p.a.).

Zakres okoliczności, jakie organ powinien ustalić i materiału dowodowego, jaki powinien zgromadzić, jest zdeterminowany treścią przesłanek umorzenia należności,

o których mowa w art. 41a ust. 1 pkt 1 u.u.s.r. Z brzmienia tego przepisu wynika,

że przesłankami warunkującymi umorzenie należności jest złożenie w tym zakresie stosownego wniosku i zaistnienie ważnego interesu zainteresowanego. Organ powinien przy tym uwzględnić, z jednej strony możliwości płatnicze wnioskodawcy, a z drugiej, stan finansów funduszu emerytalno-rentowego.

Pojęcie ważnego interesu zainteresowanego nie zostało przez ustawodawcę ściśle zdefiniowane, dlatego też o tym, czy w sprawie zachodzi ważny interes zainteresowanego decydują różnorakie czynniki. O jego zaistnieniu świadczyć może zarówno trudna sytuacja finansowa, majątkowa, osobista, czy zdrowotna zobowiązanego, jak i wystąpienie zdarzeń nadzwyczajnych (takich jak klęska żywiołowa, niezawiniona utrata możliwości zarobkowania, choroba lub ciężkie kalectwo), które zaburzyły w istotny sposób codzienne funkcjonowanie strony, w tym negatywnie wpłynęły na stan środków przeznaczonych na zwykłe utrzymanie. Ważny interes w umorzeniu składek ze względu na trudną sytuację ubezpieczonego istnieje wtedy, gdy pomiędzy jego sytuacją materialną a obowiązkiem zapłaty należności zachodzi związek tego rodzaju, że wykonanie obowiązku zapłaty składek mogłoby spowodować niemożność zaspokojenia przez zobowiązanego i jego bliskich podstawowych potrzeb życiowych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia [...] r., sygn. akt I SA/Ke [...], dostępne na stronie [...]).

Poddając kontroli zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, jak już wyżej wskazano,

że narusza ona przepisy art. 7, art. 77 § 1 i 107 § 3 K.p.a., gdyż nie sposób na jej podstawie stwierdzić aby została ona poprzedzona prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem wyjaśniającym, a przede wszystkim decyzja ta nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia, zarówno faktycznego jak i prawnego.

Sąd stwierdził, że w zaskarżonej decyzji brak jest rozważań w kwestii istnienia ważnego interesu Zainteresowanej przemawiającego za odmową uwzględnienia wniosku Strony. Należy podkreślić, że dla podjęcia rozstrzygnięcia w oparciu

o ww. art. 41a u.u.s.r. nie wystarczy samo wykazanie okoliczności, w jakich znajduje się Strona – konieczne jest bowiem ich rozważenie w kontekście ważnego interesu zainteresowanego.

Organ rentowy powinien zatem wyjaśnić jaka jest rzeczywista możliwość spłaty zadłużenia. S. ustalenia w tym względzie są niezbędne do oceny realnej możliwości spłaty przez Skarżącą zaległych składek i istnienia przesłanki umorzenia należności, czyli ważnego interesu zobowiązanego. Jeśli bowiem okaże się, że zapłata składek mogłaby spowodować niemożność zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych Skarżącej i jej rodziny, to niewątpliwie taki ważny interes wystąpi. Oceny istnienia przesłanek umorzenia nie należy zawężać wyłącznie do wystąpienia nadzwyczajnych zdarzeń o charakterze losowym, ponieważ treść art. 41 a ust.1 pkt 1 u.u.s.r. wskazuje na obowiązek kierowania się ważnym interesem zobowiązanego i uwzględniania możliwości płatniczych wnioskodawcy oraz stanu funduszów emerytalno-rentowego i składkowego.

Z okoliczności podanych przez Skarżącą we wniosku wynika, że znajduje się ona w trudnej sytuacji materialnej, zatem organ rentowy powinien rozważyć, czy spłata przedmiotowego zadłużenia, bądź jego egzekucja z majątku zobowiązanej, nie spowoduje niemożności zaspokojenia podstawowych potrzeb życiowych, oraz nie spowoduje konieczności skorzystania ze środków pomocy społecznej.

Podkreślenia wymaga, że w odniesieniu do decyzji o charakterze uznaniowym, szczególnie istotne jest należyte uzasadnienie przez organ swojego stanowiska, które powinno być logiczne, spójne i znajdować oparcie w zebranym materiale dowodowym. Uzasadnienie takiej decyzji, powinno zawierać wnikliwe wyjaśnienie sytuacji majątkowej zobowiązanego, jego zdolności płatniczych przy uwzględnieniu dochodów i niezbędnych wydatków oraz rozważenie wpływu egzekucji konkretnej kwoty należności na sytuację życiową zobowiązanego, w tym przede wszystkim na jego zdolność do utrzymania. Okoliczności uzasadniające odmowę umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne rolników powinny być przeanalizowane i omówione w sposób nie budzący żadnych wątpliwości. Konieczne jest skonfrontowanie sytuacji materialnej strony z wysokością zaległej należności i wskazanie dochodów, które zdaniem organu - byłyby wystarczające na pokrycie zadłużenia.

W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji wymogów tych w ogóle nie spełnia.

Zdaniem Sądu, uzasadnienie zaskarżonej decyzji, nie odpowiada zatem wymogom określonym przez art. 107 § 3 K.p.a., co z kolei stanowi konsekwencję naruszenia przepisów postępowania w zakresie obejmującym ustalenie stanu faktycznego. Wskazać należy, że zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadniając zaskarżoną decyzję Prezes KRUS ograniczył się jedynie do przywołania treści art. 41a ust. 1 pkt 1 u.u.s.r. i stwierdzenia, że w rozpatrywanym okresie nie wystąpiły zdarzenia losowe, a zadłużenie powstało z uwagi na niedopełnienie przez Stronę obowiązków zgłoszenia zmiany powierzchni gospodarstwa rolnego.

Organ ani nie opisał w zaskarżonej decyzji zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, ani go nie ocenił go pod kątem przesłanki umorzenia.

Organ w ogóle nie przedstawił sytuacji Strony ani nie odniósł się do powołanych przez Stronę we wniosku oraz w odwołaniu oświadczeń, że znajduje się w trudnej sytuacji finansowej i nie posiada środków na opłacenie składek. Organ nie przedstawił argumentacji na rzecz odmowy umorzenia w kontekście sytuacji materialnej Skarżącej.

W takiej sytuacji decyzja uchyla się od kontroli. Sąd nie jest w stanie wywieść, czy organ uznał, że Skarżąca spełnia przesłankę – w ocenie organu – ważnego interesu. Nie jest też w stanie stwierdzić, jakimi motywami prawnymi się kierował odmawiając przyznania wnioskowanej ulgi. Uzasadnienie organu nie wyjaśnia też dostatecznie podstawy prawnej rozstrzygnięcia. Organ wskazał jedynie, że w sprawie nie zaszły zdarzenia losowe, oraz, że to Strona ponosi odpowiedzialność za powstanie zadłużenia, gdyż nie dopełniła obowiązków ustawowych, wynikających z art. 37 u.u.s.r., dlatego wydano decyzję odmawiającą umorzenia składek.

Ponadto wskazać należy, że z odwołania jednoznacznie wynika, że Strona nie jest zadowolona z rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego co oznacza, że istnieje spór pomiędzy nią a organem. W takiej sytuacji, gdy zaskarżona decyzja niewątpliwie rozstrzyga sporne interesy stron w istocie odstąpienie od jej uzasadnienia stanowi naruszenie przepisów postępowania, które w tym konkretnym przypadku mogło mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Zdaniem Sądu, błędy uzasadnienia świadczą także o naruszeniu art. 8 § K.p.a., zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej. Chodzi bowiem o to, by organ w sposób wyczerpujący i jawny wskazał stronie motywy, które w jego ocenie stanowią o ich bezzasadności. Strona nie może być zdana w tym zakresie na swoje domysły. Organ administracji powinien podjąć starania, aby strona została przekonana o zasadności wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Tylko bowiem takie zachowanie będzie realizowało tę zasadę, którego istotą jest to, by każdy uczestnik postępowania był przekonany, że bierze udział w rzetelnie prowadzonym procesie, i że jego stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło negatywne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody. Tymczasem wskazać trzeba, ze organ nie odniósł się również do żadnego z zarzutów Strony podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy - pod adresem decyzji wydanej w I instancji.

Rozpatrując ponownie sprawę organ winien wyeliminować wszystkie wskazane przez Sąd wadliwości.

Organ dokona zatem aktualnych na dzień wydania decyzji ustaleń faktycznych

w zakresie wysokości uzyskiwanych przez Skarżącą dochodów i ponoszonych przez nią wydatków. Na tej podstawie rozważy możliwości płatnicze Zainteresowanej

w odniesieniu do kwoty zaległości składkowych. Następnie organ oceni stan finansów funduszu emerytalno – rentowego i składkowego. Analiza tych przesłanek pozwoli organowi ewentualnie ustalić istnienie ważnego interesu po stronie Skarżącej, a w konsekwencji na prawidłowe zastosowanie treści art. 41a ust. 1 pkt 1 u.u.s.r. Uwzględni przy tym, że istnienie ważnego interesu może być uzasadnione niekorzystnymi zjawiskami atmosferycznymi o ile spowodowały wymierne straty majątkowe, a także bardzo trudną sytuacją majątkową starającego się o ulgę. Organ oceni także, czy Strona spełnia wymogi z rozporządzenia Komisji (UE)

Nr [...] z [...] r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu

o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis w sektorze rolnym (Dz. Urz. UE L 352). Wynik ustaleń organu w powyższym zakresie powinien znaleźć się

w uzasadnieniu decyzji kończącej postępowanie.

Mając powyższe na względzie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.