Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1531/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2020-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4, art. 145 par. 1 pkt 6, art. 148 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Asesor WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 marca 2020 r. sprawy ze skargi "A" Spółka z o.o. na postanowienie Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Wojewody Śląskiego na rzecz skarżącej Spółki kwotę 200 (dwieście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda Śląski po rozpatrzeniu zażalenia Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na postanowienie Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. (znak: [...]) o odmowie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...]r. nr [...] (znak [...]), którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla zamierzenia budowlanego pod nazwą‚ budowa hali "C" "magazynowo - logistycznej wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną pod nazwą "C" na działce nr 1, 2 w obrębie [...] przy ul [...] w S., zmienionej decyzją z dnia [...]r. nr [...] (znak: [...]):

- uchylił zaskarżone postanowienie w całości oraz

- orzekł o wznowieniu postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. zmienioną decyzją z dnia [...] r.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Prezydent Miasta S. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi – "A’ " Sp. z o.o. z siedzibą w W., działającej obecnie pod firmą A Sp. z o.o. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę dla: ",budowy hali ",C" magazynowo - logistycznej wraz z zagospodarowaniem terenu i infrastrukturą techniczną pod nazwą "C" na dz. nr 1, 2 w obrębie [...] przy ul. [...] w S.

W dniu [...]r. Prezydent Miasta S. wydał decyzję (znak: [...]) zmieniającą ww. decyzję z dnia [...] w zakresie rozwiązań projektowych.

Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad (zwany dalej "wnioskodawcą") pismem z dnia 18 kwietnia 2018 r. zwrócił się do Prezydenta Miasta S. o wydanie kserokopii stosownych decyzji zezwalających na prowadzenie robót budowlanych na działkach nr 3, 1, 2, 4, 5 obręb [...] w S., przylegających do pasa drogi ekspresowej [...]. Wnioskodawca wyjaśnił przy tym, że od pewnego czasu obserwuje prace budowlane wykonywane na wskazanych powyżej działkach. Z treści tego pisma wynika również, że na rzecz inwestora, wówczas działającego pod innym oznaczeniem firmy- "A" Sp. z o.o. z siedzibą w W., w dniu 17 maja 2017 r. zostało wydane przez wnioskodawcę oświadczenie o dostępie do drogi publicznej (drogi ekspresowej [...]), o którym mowa w art. 34 ust. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.

Ponadto w odpowiedzi na dodatkowe wezwanie organu wnioskodawca pismem z dnia 15 maja 2018 r. wyjaśnił, że pismo z dnia 18 kwietnia 2018 r. nie stanowi wniosku w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz ponowił wniosek o wydanie kserokopii decyzji zezwalającej na budowę obiektów lub urządzeń na działkach nr 3, 12, 4, 5, obręb ew. [...] w S. lub o poinformowanie, że takowe decyzje w ogóle nie zostały wydane. W piśmie tym wnioskodawca przedstawił także wywód zmierzający do wykazania w oparciu o art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego interesu prawnego w uzyskaniu wnioskowanych dokumentów. Wskazał ponadto, że interes wnioskodawcy wynika także, że z treści art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych.

Powyższy wniosek został uwzględniony przez Prezydenta Miasta S., który wraz z pismem przewodnim z dnia 29 maja 2018 r. doręczonym w dniu 8 czerwca 2018 r. przekazał do wnioskodawcy kserokopię decyzji z dnia [...]r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wraz z kserokopią decyzji zmieniającej z dnia [...]r. nr [...], znak: [...].

Pismem nadanym w dniu 19 czerwca 2018 r. wnioskodawca zwrócił się do Prezydenta Miasta S. z wnioskiem o wznowienie postępowania, w sprawie zakończonej wskazanymi powyżej decyzjami ostatecznymi wydanymi przez ten organ. Jako podstawę do wznowienia postępowania wskazano przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a.

Wnioskodawca wskazał, że zachował termin do złożenia wniosku o wznowienie, gdyż decyzje, których dotyczy ten wniosek otrzymał przy piśmie organu I instancji doręczonym w dniu 8 czerwca 2018 r.

Jednak postanowieniem [...] r. znak: [...] Prezydent Miasta S. odmówił wznowienia postępowania.

Odmowę organ I instancji uzasadnił złożeniem wniosku po upływie 1 miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Organ przyjął przy tym, że termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania rozpoczął bieg z dniem 18 kwietnia 2018 r. tj. w dacie skierowania pisma, w którym odnotowano prowadzenie prac na wskazanych powyżej działkach.

Organ I instancji nie zgodził się ze stanowiskiem wnioskodawcy, że początkiem terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest dzień 8 czerwca 2018 r. Zaakcentował przy tym, że art. 148 k.p.a. nie utożsamia okoliczności powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji z procesową czynnością doręczenia tej decyzji. Natomiast wnioskodawca jako zarządca działki drogowej miał świadomość czynności inwestora zmierzających do uzyskania przez niego pozwolenia na budowę spornej inwestycji. Ponadto już w dniu 18 kwietnia 2018 r. tj. w dacie skierowania wniosku o wydanie kserokopii decyzji miał świadomość o wykonywanych pracach budowlanych podając nawet precyzyjnie numery działek, na których inwestor prowadził określone roboty.

Organ I instancji wskazał także, że przed złożeniem wniosku o wydanie kserokopii decyzji wnioskodawca miał pełną możliwość zapoznania się z treścią tablicy informacyjnej budowy, a tym samym dowiedzenia się, że wiadome wnioskodawcy starania inwestora w zakresie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zostały zakończone.

Wnioskodawca wniósł zażalenie na powyższe postanowienie organu I instancji. Zarzucił naruszenie: art. 148 § 1 i 2 k.p.a. poprzez przyjęcie, że wnioskodawca złożył wniosek z uchybieniem terminu ustawowego; art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz nie wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy, nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego, niezebranie w sposób wyczerpujący i nierozpatrzenie całego materiału dowodowego w sprawie, a także poprzez nienależytą ocenę dowodów bez uwzględnienia wszystkich okoliczności sprawy, a także naruszenie art. 149 § 3 k.p.a. w związku z art. 148 k.p.a. poprzez odmowę wznowienia postępowania.

Ponadto wnioskodawca zarzucił naruszenie: art. 28 ust. 2 prawa budowlanego w związku z art. 28 k.p.a. poprzez przyjęcie, że prawidłowe było prowadzenie postępowania bez uczestnictwa wnioskodawcy będącego zarządcą terenu stanowiącego pas drogowy drogi ekspresowej graniczącego z nieruchomością, na której prowadzono inwestycje, art. 10 § 1 k.p.a., naruszenie, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach-publicznych w zw. z art. 32 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego, poprzez przyjęcie, że prawidłowe było udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę bez uzgodnienia z zarządcą drogi krajowej możliwości połączenia przedmiotowej nieruchomości z drogą ekspresową.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. Wojewoda Śląski uchylił postanowienie organu I instancji w całości oraz orzekł o wznowieniu postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r.nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę dla opisanego powyżej zamierzenia budowlanego zmienionej decyzją z dnia [...]r., nr [...].

W uzasadnieniu tego postanowienia Wojewoda najpierw wyjaśnił istotę wznowienia postępowania, akcentując konieczność zachowania przez stronę terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Wojewoda wyjaśnił przy tym, że termin jaki został przewidziany w art. 148 § 1 k.p.a. biegnie od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o okoliczności będącej podstawą wznowienia. Obowiązek udowodnienia momentu uzyskania tej informacji ciąży na wnioskodawcy, który zobligowany jest udowodnić tę okoliczność w takim stopniu, ażeby było możliwe ustalenie, czy podanie złożono w należytym terminie. Organ administracyjny natomiast, badając sprawę swobodnie ocenia dowody w tym zakresie.

W ocenie Wojewody termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania rozpoczyna bieg wówczas, gdy strona dowiaduje się o fakcie wydania decyzji i posiada jednocześnie świadomość, że decyzja ta jej dotyczy. Powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, które mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Strona powinna w jakikolwiek sposób dowiedzieć się o istnieniu decyzji, natomiast informacja taka nie musi pochodzić od organu wydającego decyzję, lecz także z innych źródeł byleby wskazywała na treść rozstrzygnięcia w danej sprawie Dowiedzenie się o rozstrzygnięciu oznacza pozyskanie wiadomości o tym, jakiej konkretnie sprawy dotyczyła decyzja, czy była to decyzja pozytywna bądź negatywna, czy też w inny sposób kończąca postępowanie, a rozstrzygnięcie - jego treść - pozwala na subiektywną ocenę zasadności wniesienia podania o wznowienie postępowania decyzją tą zakończonego. Nie można co prawda utożsamiać " dowiedzenia się" o decyzji z poznaniem pełnej jej treści, nie mniej jednak strona o decyzji dowiaduje się-- w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. - wówczas, gdy posiada informację o wszystkich istotnych rozstrzygnięciach, dotyczących jej praw i obowiązków.

Według Wojewody w piśmie z dnia 18 kwietnia 2018 r. i z dnia 15 maja 2018 r., wnioskodawca jedynie domniemywał, że inwestor uzyskał decyzję o pozwoleniu na budowę dla prowadzenia inwestycji na działkach nr 3, 1, 2, 4, 5 (jak się później okazało owe pozwolenie na budowę zostało wydane dla działek nr 3 i 1). Jednakże, skarżący nie powziął informacji, czy i jakiej treści została wydana decyzja, ani przez jaki organ. W związku z tym, skarżący nie zdawał sobie sprawy z tego, że w ramach realizowanej inwestycji powstanie obiekt Hala "C" magazynowo - logistyczna pod nazwą "C" w zbliżeniu do nieruchomości obejmującej działkę 6, stanowiącej część pasa drogowego drogi ekspresowej [...].

Wojewoda za nieuprawnione uznał stwierdzenie przez organ I instancji, że wnioskodawca jako zarządca działki drogowej, po pierwsze miał świadomość o czynnościach inwestora zmierzających do uzyskania przez niego pozwolenia na budowę spornej inwestycji, a po drugie już w dacie 18 kwietnia 2018 r. tj. w dacie skierowanego pisma do tut. organu miał świadomość o wykonywanych pracach budowlanych na tym terenie. Według Wojewody taka szczątkowa informacja nie mogła stanowić dla wnioskodawcy wystarczającej podstawy do sformułowania wniosku wznowieniowego.

Wojewoda nie zgodził się także z tym, że wnioskodawca miał pełną możliwość zapoznania się z treścią tablicy informacyjnej budowy, a tym samym dowiedzenia się, że starania inwestora w zakresie uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę zostały zakończone. Zaakcentował jednocześnie, że organ odwoławczy nie jest w stanie stwierdzić, czy wnioskodawca miał możliwość zapoznania się z tablicą informacyjną - czy rzeczywiście była ona umieszczona w widocznym miejscu, wobec czego wysuwane w tym aspekcie sprawy przypuszczenia organu I instancji nie mogą być podstawą do twierdzenia, że wnioskodawca powziął wiadomość, o tym że inwestor prowadzi roboty budowlane w oparciu o ostateczną decyzję.

W związku z powyższym Wojewoda przyjął, że skarżący o decyzjach, których dotyczy wniosek o wznowienie postępowania dowiedział się dopiero wtedy, gdy doręczono mu kopie tych decyzji tj. w dniu 8 czerwca 2018 r., co oznacza, że składając w dniu 19 czerwca 2018 r. wniosek dochował miesięcznego terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania.

Skarżący inwestor nie zgodził z powyższym postanowieniem Wojewody.

W skardze skierowanej do tutejszego Sądu zarzucił naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 149 § 1 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 punkt 4 k.p.a. oraz art. 148 § 1 i 2 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i bezpodstawne uznanie przez Wojewodę, że istnieje podstawa do uchylenia Postanowienia o odmowie wznowienia oraz do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem pozwolenia na budowę w sytuacji, w której wnioskodawca nie miał legitymacji do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, jak również do złożenia tego wniosku doszło z naruszeniem miesięcznego terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 w związku z art. 148 § 1 k.p.a.,

Według skarżącego wnioskodawca wiedział o wydaniu pozwolenia na budowę najpóźniej w dniu 18 kwietnia 2018 r. tj. w dniu złożenia prośby o przekazanie kopii wydanej decyzji/wydanych decyzji zezwalającej/zezwalających na budowę obiektów lub urządzeń na konkretnie wskazanych działkach (przylegających do pasa drogowego drogi ekspresowej [...]). Wnioskodawca był bowiem w stanie w sposób precyzyjny zidentyfikować, że wnosi o doręczenie kopii decyzji o pozwoleniu na budowę inwestycji, co do której zaobserwował toczące się prace budowlane. W odniesieniu do tej inwestycji wnioskodawca najprawdopodobniej zaobserwował również tablicę informacyjną dotyczącą prowadzonej budowy, na której podane są szczegółowe informacje dotyczące wydanego pozwolenia na budowę. Zatem wnioskodawca dysponował wiedzą, która umożliwiała mu złożenie wniosku o wznowienie postępowania. W szczególności wnioskodawca był w stanie (i) określić organ, do którego miałby zostać złożony taki wniosek, a także (ii) wskazać precyzyjnie, że wnosi o doręczenie kopii wydanych decyzji o pozwoleniu na budowę, a także (iii) zidentyfikować podmiot, na rzecz którego decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana oraz teren inwestycji.

Skarżący powołując się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 listopada 2009 roku (sygn. akt II OSK 1845/08) zaakcentował, że prowadzenie robót budowlanych przez inwestora świadczy o wydaniu pozwolenia na budowę, a więc stanowi informację uruchamiającą termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Profesjonalny podmiot, który zajmuje się obrotem gospodarczym (tu: prowadzeniem inwestycji budowlanych) powinien tym bardziej mieć świadomość, że - w takich okolicznościach - musi istnieć w obrocie prawnym ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę, która nie została mu doręczona. Informacja tego rodzaju pozwalała zatem wnioskodawcy złożyć wniosek o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem

Skarżący podniósł także, że wniosek o wznowienie postępowania nie zasługiwał na uwzględnienie również z tego względu, że pochodził od podmiotu nieuprawnionego do jego wniesienia. Wnioskodawca nie wykazał, że powinien był jako strona uczestniczyć w postępowaniu o wydanie pozwolenia. W szczególności, nie wykazał, jakoby działka 7 znajdowała się w obszarze oddziaływania inwestycji poprzestając wyłącznie na ogólnikowych stwierdzeniach w tym zakresie Tymczasem działka nr 7 nie znajdowała się ani obecnie nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę, gdyż nie wprowadza żadnych ograniczeń co do zagospodarowania tej działki ani też w żaden sposób nie utrudni dotychczasowego korzystania z tej działki - działka 7 stanowiła pas drogowy przed rozpoczęciem budowy inwestycji objętej pozwoleniem na budowę i nadal ten pas drogowy stanowi, a droga, do której ta działka przylega stanowi drogę publiczną ekspresową [...]

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, t.j.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2019 r., poz. 2325, t.j. ze zm. ) dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Przedstawiona tutaj regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty, oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przeprowadzone w powyższym zakresie badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że jest ono dotknięte uchybieniami uzasadniającymi jego uchylenie.

Postępowanie wznowieniowe ma charakter dwuetapowy. Pierwszy etap sprowadza się do formalnej ocena dopuszczalności wznowienia postępowania. Dopiero pozytywna ocena dopuszczalności wznowienia, zakończona postanowieniem o wznowieniu postępowania (art. 149 § 1 k.p.a.), pozwala na przejście do drugiego etapu tj. do postępowania rozpoznawczego, w ramach którego organ bada, czy kwestionowana decyzja jest dotknięta wadami kwalifikowanymi.

W rozpoznawanej sprawie w ramach postępowania prowadzonego przez organ I instancji nie doszło do przejścia do drugiego ze wskazanych powyżej etapów, gdyż wznowienie postępowania okazało się w ocenie tego organu niedopuszczalne z uwagi na uchybienie przez wnioskodawcę terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. Dopiero na skutek zażalenia wniesionego przez wnioskodawcę organ II instancji oceniając odmiennie kwestię dotrzymania terminu do złożenia podania o wznowienie uchylił postanowienie organu I instancji i wznowił postępowanie zgodnie z oczekiwaniami wnioskodawcy. Istota sporu sprowadza się do tego, czy wnioskodawca zachował jednomiesięczny termin na wniesienie podania o wznowienie postępowania. Kwestią sporną jest data, w której wnioskodawca dowiedział się o decyzji kończącej postępowanie, którego wznowienia dotyczy jego podanie złożone do organu I instancji.

W zaskarżonym postanowieniu jako podstawę wznowienia Wojewoda wskazał wyłącznie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Tymczasem wnioskodawca jako podstawę wznowienia wskazał także art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a., czego organ odwoławczy nie uwzględnił w rozważaniach zawartych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Co prawda organ odwoławczy przytoczył art. 148 § 1 k.p.a., który reguluje kwestię terminu dotyczącego wniesienia podania o wznowienie opartego o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Nie mniej w dalszych rozważaniach skoncentrował się wyłącznie na zachowaniu terminu określonego w art. 148 § 2 k.p.a., a zatem dotyczącego przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W konsekwencji w oparciu o treść zaskarżonego postanowienia nie sposób jednoznacznie ustalić, czy organ odwoławczy ostatecznie uznał, że także w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 6 k.p.a. wnioskodawca zachował termin na wniesienie podania o wznowienia postępowania, czy też wobec stwierdzenia zachowania terminu, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. dotyczącego przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. za zbyteczne uznał rozstrzyganie o zachowaniu terminu z art. 148 § 1 k.p.a. dotyczącego przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 6 k.p.a., na którą również powołał się wnioskodawca.

Sposób interpretacji pojęcia "strona dowiedziała się o decyzji", użytego w art. 148 § 2 k.p.a. doczekał się bogatego orzecznictwa, a poglądy dotyczące tej kwestii można uznać za utrwalone. Przez dowiedzenie się o decyzji należy rozumieć powzięcie wiedzy o samym fakcie wydania rozstrzygnięcia w sposób umożliwiający złożenie podania o wznowienie. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji. Wystarczy, jeżeli strona posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy. (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego:

z dnia 8 lutego 2018 r. sygn. akt II OSK 1661/17, z dnia 27 sierpnia 2018 r., sygn. akt. II OSK 2226/18). W wyroku z 27 lipca 2018 r. sygn. akt. II SA/Gl 386/2018, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wskazał: "Przepis art. 148 § 2 k.p.a. nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. faktu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia. Bieg terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie nawet od źródła, z którego pochodzi informacja". Z kolei w wyroku z 11 kwietnia 2018 r., sygn. akt. II SA/Po 935/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Poznaniu wskazał, że "Zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot ‘strona dowiedziała się

o decyzji’ należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Nie jest natomiast konieczne dokładne poznanie pełnej treści decyzji".

Biorąc pod uwagę utrwalone poglądy orzecznictwa, akceptowane w pełni przez Sąd w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, stwierdzić należy, że z treści wniosku z dnia 18 kwietnia 2018 r. wynika, że wnioskodawca w tej dacie dysponował informacjami wystarczającymi do złożenia w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. podania o wznowienie postępowania tj. o organie, który wydał decyzję, o przedmiocie tej decyzji – w zakresie niezbędnym do zidentyfikowania przez ten organ sprawy objętej wnioskiem o wznowienie. Dodatkowo wnioskodawca był w stanie wskazać adresata decyzji. Przekonanie wnioskodawcy, że przed złożeniem w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. podania o wznowienie niezbędne jest zapoznanie się z treścią decyzji pozostaje bez znaczenia dla oceny, czy wnioskodawca dowiedział się o decyzji w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Powzięcie wiedzy o decyzji w rozumieniu tego przepisu jest stanem obiektywnym, niezależnym od subiektywnego przekonania, czy posiadane informacje wystarczą do skutecznego wznowienia postępowania w oparciu art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a.

Ponadto z treści wniosku z dnia 18 kwietnia 2018 r. nie sposób wywieść, że wnioskodawca ma wątpliwość, czy decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana. Brak zatem podstaw do tego, aby tak jak uznał organ II instancji, przyjmować, że w tej dacie wnioskodawca jedynie domniemywał fakt wydania decyzji. Zaznaczyć przy tym należy, że treść kolejnego pisma wnioskodawcy datowanego na dzień 15 maja 2018 r. może co najwyżej świadczyć o zmianie zapatrywania wnioskodawcy, co do tego, czy decyzja o pozwoleniu na budowę została na pewno wydana. Pozostaje to jednak dla bez znaczenia, dla uprzedniego zaistnienia obiektywnego faktu posiadania danych niezbędnych do złożenia podania o wznowienie postępowania w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a..

Dotychczasowe rozważania prowadzą do wniosku, że organ odwoławczy błędnie rozstrzygnął kwestię, czy wnioskodawca w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. zachował termin wskazany w art. 148 § 2 k.p.a. Tym samym naruszył ten przepis, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Powyższe świadczy także o naruszeniu przez organ odwoławczy art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., co również mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Naruszeniem wskazanych tutaj przepisów jest także pominięcie przez organ II instancji odrębnych rozważań dotyczących zachowania przez wnioskodawcę terminu, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. w powiązaniu z pominiętą w postępowaniu zażaleniowym przesłanką wznowienia z art. 145 § 1 pkt 6 k.p.a. Wobec stwierdzenia przez Sąd, że w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 4 k.p.a. wnioskodawca nie zachował terminu z art. 148 § 2 k.p.a. pominięcie powyższych rozważań i brak jednoznacznego rozstrzygnięcia przez organ II instancji o zachowaniu terminu wynikającego z § 1 tego przepisu w odniesieniu do przesłanki z art. 145 § 1 pkt. 6 k.p.a. powoduje, że w tym istotnym zakresie zaskarżone postanowienie w istocie nie poddaje się kontroli.

Mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżone postanowienie organu II instancji, o czym orzekł w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. Rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nastąpiło zgodnie z art. 119 pkt 3 i art. 120 p.p.s.a.

O kosztach obejmujących wpis od skargi (200 zł.), Sąd rozstrzygnął w oparciu o przepisy art. 200 i art. 209 p.p.s.a.

Prowadząc ponownie postępowanie organ II instancji zobligowany jest uwzględnić ocenę prawną wynikającą z niniejszego orzeczenia tak, aby w rezultacie wydać orzeczenie odpowiadające wymogom obowiązującego prawa.