Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt III SA/Lu 300/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: § 13 ust. 1 pkt 5, § 14 ust. 2, § 23 pkt 1
journal: Dz.U. 1991 nr 79 poz 349
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Jadwiga Pastusiak,, Sędzia NSA Maria Wieczorek (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Adam Traczyk, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 listopada 2008 r. sprawy ze skargi K.Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze Służby w Policji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. wydaną po rozpatrzeniu odwołania K. Z. od rozkazu personalnego nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] czerwca 2008 r. w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, Komendant Wojewódzki Policji w L. zaskarżony rozkaz personalny utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, że skarżący został zwolniony ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 43 ust. 1 i art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity Dz. U. z 2007 r. nr 43, poz. 277 ze zm.) z dniem 9 czerwca 2008 r. zgodnie z rozkazem personalnym nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w C. z dnia [...] czerwca 2008 r., z rygorem natychmiastowej wykonalności.

Skarżący złożył do L. Komendanta Wojewódzkiego Policji odwołanie, wnosząc o uchylenie rozkazu.

Organ II instancji rozpatrując odwołanie stwierdził co następuje:

Skarżący zaprzestał służby z powodu choroby z dniem 8 czerwca 2007 r., a orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. z dnia [...] maja 2007 r., zatwierdzonym przez Okręgową Komisję Lekarską MSWiA w K. w dniu 25 czerwca 2007 r., został uznany za całkowicie niezdolnego do służby w Policji i zaliczony do trzeciej grupy inwalidów w związku ze służbą w Policji. W treści orzeczenia komisja lekarska określiła, że inwalidztwo jest czasowe i wskazała termin badania kontrolnego na maj 2008 r.

Stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowiło podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską policjanta zwalnia się ze służby.

Ograniczenie w tym zakresie stanowi zapis art. 43 ust. 1 ustawy o Policji stanowiąc, że zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 nie może nastąpić przed upływem 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, chyba że policjant zgłosi pisemne wystąpienie ze służby. Dwunastomiesięczny termin od zaprzestania służby przez skarżącego upłynął z dniem 8 czerwca 2008 r.

Dlatego organ odwoławczy uznał działanie Komendanta Miejskiego Policji w C. za prawidłowe, bowiem spełnione zostały przesłanki stanowiące o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji tj. orzeczenie trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską oraz upływ ponad 12 - miesięcznego okresu od zaprzestania służby z powodu choroby.

Odnosząc się do zarzutu bezpodstawnego nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, organ odwoławczy uznał racje przedstawione w uzasadnieniu decyzji wydanej przez organ I instancji. Zaskarżonej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na ważny interes społeczny wyrażający się szczególnymi zadaniami Policji mającymi wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny, które mogą być wykonywane jedynie przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Natomiast stan zdrowia policjanta nie pozwala mu na dalsze pełnienie służby i realizowanie zadań służących społeczeństwu.

Na powyższą decyzję skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżący podniósł, że z przyczyn niezależnych od niego, uzyskanie aktualnego orzeczenia określającego stopień zdolności do służby przed planowanym przez Komendanta Miejskiego Policji w C. dniem zwolnienia go ze służby nie było możliwe. O okolicznościach tych poinformował Organ I instancji, wnosząc o zawieszenie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania rozkazu o zwolnieniu ze służby w Policji.

Skarżący do 28 maja 2008 r. kontynuował leczenie które mogło doprowadzić do znaczącej poprawy stanu jego zdrowia. W dniu 29 maja 2008 r. uzyskał zaświadczenie lekarskie wskazujące na możliwość podjęcia służby. Niezwłocznie poinformował o tym Komendanta Miejskiego Policji w C. i zwrócił się z prośbą o skierowanie na badania profilaktyczne. Jednakże pismem z dnia 4 czerwca 2008 r. został poinformowany, że wobec uznania za całkowicie niezdolnego do służby w Policji orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L., dopuszczenie go do służby jest niemożliwe.

Skarżący podnosi, że na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. Do przyjęcia, iż w tym przypadku przesłanka ta zaistniała, konieczne było ustalenie, przez Organ I i II instancji, że w dacie wydania rozkazu (4 czerwca 2008 r.) istniało aktualne orzeczenie komisji lekarskiej stwierdzające trwałą niezdolność do służby.

Skarżący wskazuje, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA w L. w dniu 4 czerwca 2008 r. nie miało mocy obowiązującej. Zgodnie z § 9 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów ,na te badania (Dz.U. z 1995 r. Nr 8, poz. 41) - pierwsze badania kontrolne inwalidy przeprowadza się po upływie trzech lat od wydania orzeczenia o inwalidztwie, a następne badania kontrolne - nie rzadziej niż co pięć lat. W przypadku skarżącego Komisja wyznaczyła termin badania kontrolnego w okresie wcześniejszym (na podstawie ust. 2 tego przepisu). Było to możliwe wyłącznie wówczas, jeżeli zachodziło przypuszczenie, że ustalona w orzeczeniu grupa inwalidztwa może ulec zmianie przed upływem terminów określonych w ust. 1. Natomiast § 11 rozporządzenia stanowi jednoznacznie, że podczas badania kontrolnego inwalidy ocenia się, czy naruszenie sprawności organizmu uzasadniające uznanie funkcjonariusza za całkowicie niezdolnego do służby nadal istnieje i czy badany inwalida jest zdolny do pracy i czy istnieją przeciwwskazania zdrowotne do podjęcia określonych rodzajów zatrudnienia.

Zatem, do stwierdzenia trwania naruszenia sprawności organizmu uzasadniającego uznanie za całkowicie lub trwale niezdolnego do służby po 31 maja 2008 r. była uprawniona wyłącznie komisja lekarska. Dokonanie tej oceny przez inne organy należy uznać za przekroczenie uprawnień i obrazę art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna. W stosunku do skarżącego spełniona została przesłanka zwolnienia go ze służby, określona w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji i przesłanka ta miała charakter trwały, a także minął 12 – miesięczny okres od zaprzestania służby z powodu choroby, co uzasadniało zwolnienie skarżącego ze służby w Policji.

Zgodzić się należy z organami orzekającymi, że całkowita niezdolność do służby określona przez komisję lekarską dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza możliwość pełnienia służby w formacji zbrojnej jaką jest Policja. Niezdolność taką komisja orzeka w przypadku braku prognoz co do poprawy stanu zdrowia badanego, gdyż stwierdzone u niego schorzenia nie pozwalają w ogóle na pełnienie służby. Tym samym całkowita niezdolność do służby w Policji ma charakter trwały. Wyznaczenie terminu kontrolnego badania lekarskiego dotyczy jedynie orzeczonego czasowo inwalidztwa.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o Policji zdolność fizyczną i psychiczną do służby ustalają komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lutego 2007 r. sygn. I OSK 691/06, LEX nr 344065 - Orzeczenie komisji lekarskiej, które przeszło cały tok instancyjny przewidziany przepisami rozporządzenia z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) i podlegało ocenie merytorycznej, jest wiążące dla organu wydającego decyzje w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji.

Stosownie do § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. nr 79 poz. 349 ze zm.) orzeczenie komisji lekarskiej może zawierać: określenie "całkowicie niezdolny do służby" - jeżeli w stanie zdrowia badanego stwierdzono schorzenia, które nie pozwalają na pełnienie służby.

Jak to wynika ze skargi, skarżącemu znany jest wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 kwietnia 2008 r. sygn. I OSK 605/07, gdzie wskazano, że orzeczenie o całkowitej niezdolności do służby wydane na podstawie § 13 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia jest tożsame z pojęciem trwałej niezdolności policjanta do służby w rozumieniu art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji. Wskazana tożsamość wynika z zaznaczonej wyżej cechy trwałości diagnozowanego stanu zdrowia na moment orzekania przez komisję, która zresztą nie może inaczej określić trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby, jak tylko przez zastosowanie zwrotu zawartego w powyższym przepisie. Przepis ten nie używa pojęcia "trwałej niezdolności do służby", lecz zawiera pojęcie "całkowitej niezdolności do służby", co przesądza o tym jakich sformułowań obowiązana jest używać komisja lekarska.

Podobnie wskazał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 lipca 2006 r. sygn. I OSK 1338/05 uznając, że całkowita niezdolność do służby dowodzi braku niezbędnej sprawności fizycznej i psychicznej oraz wyklucza - w ogóle, a nie tylko okresowo - możliwość pełnienia służby w danej formacji uzbrojonej. Ma tym samym charakter trwały. Takie, jedynie możliwe, rozumienie "całkowitej niezdolności do służby" wskazuje na tożsamość znaczeniową tego pojęcia z określeniem "trwałej niezdolności do służby". Orzeczenie komisji lekarskiej zawierające rozstrzygnięcie przewidziane w § 13 ust. 1 pkt 5 jest zatem orzeczeniem, o którym mowa w § 14 ust. 2 i § 23 pkt 1 rozporządzenia z dnia 9 lipca 1991 r. Stwierdzenie przez komisję lekarską całkowitej niezdolności do służby stanowi więc podstawę do rozwiązania z policjantem stosunku służbowego na podstawie art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji.

Sąd w składzie obecnym podziela ten pogląd.

Nie stwierdzając zatem uchybień postępowania mających wpływ na wynik postępowania, ani nieprawidłowej interpretacji norm prawa materialnego, na mocy art. 151 ppsa Sąd skargę oddalił.