Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 291/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 220 par. 1 i par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: , Przewodniczący Sędzia NSA Arkadiusz Cudak (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 sierpnia 2019 r. sygn. akt III SA/Wa 96/19 w zakresie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. spółka z ograniczoną odpowiedzialnością sp.k. z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 31 października 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj i lipiec 2013 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z 14 sierpnia 2019 r., sygn. III SA/Wa 96/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") odrzucił skargę P. [...] sp.k. z siedzibą w W. (dalej "strona", "skarżąca" lub "spółka") na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie (dalej "organ podatkowy") z 31 października 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj i lipiec 2013 r.

Orzeczenie to zapadło w następującym stanie faktycznym.

Postanowieniem z 13 marca 2019 r., sygn. III SPP/Wa 14/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na skutek sprzeciwu strony, utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z 20 lutego 2019 r. o odmowie przyznania spółce prawa pomocy w jakimkolwiek zakresie. Pismem z 20 marca

2019 r., skarżąca ponownie wniosła o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Postanowieniem z 25 czerwca 2019 r., referendarz sądowy odmówił zmiany wydanego w sprawie postanowienia.

Zarządzeniem przewodniczącej z 22 lipca 2019 r., wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. W zakreślonym terminie skarżąca nie uiściła wpisu sądowego. W konsekwencji Sąd pierwszej instancji odrzucił skargę.

W zażaleniu na przedmiotowe postanowienie strona zarzuciła naruszenie art. 58 § 3 i art. 220 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji RP i art. 6 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, poprzez odrzucenie skargi, co skutkowało naruszeniem prawa strony do sądu, które gwarantują powołane przepisy, domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 220 § 1 p.p.s.a. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2, 3 i 3a, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. W razie bezskutecznego upływu tego terminu przewodniczący wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania. Zgodnie natomiast z § 3 powołanego przepisu skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W tych okolicznościach stwierdzić należy, że zarówno skierowane do skarżącej zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi z 22 lipca 2019 roku, jak również wydane w jego następstwie postanowienie Sądu pierwszej instancji z 14 sierpnia 2019 r. o odrzuceniu skargi, były prawidłowe. Wezwanie do uzupełnienia braków fiskalnych skargi zostało bowiem w sposób prawidłowy doręczone pełnomocnikowi skarżącej 26 lipca 2019 r., w sposób prawidłowy określało wysokość należnego wpisu, a przy tym, zawierało pouczenie o terminie i skutkach nieuzupełnienia wskazanego braku.

Wbrew przekonaniu pełnomocnika skarżącej, wyrażonym w zarzutach zażalenia, skierowanych w głównej mierze przeciwko odmowie zwolnienia spółki od kosztów sądowych (a więc postanowieniom wydanym w ramach postępowania o przyznanie prawa pomocy) - wniesione zażalenie nie otwiera ponownie badania tych kwestii, gdyż zakres zainicjowanego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym postępowania, zasadniczo obejmuje kwestie proceduralne, związane z wydaniem postanowienia o odrzuceniu środka odwoławczego, na skutek nieuzupełnienia dostrzeżonych braków fiskalnych. Podniesione zarzuty nie mogły zatem odnieść zamierzonego skutku, gdyż leżały poza zakresem prowadzonego postępowania.

Nie ulega natomiast wątpliwości, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, odrzucenie skargi z powodu nieuiszczenia wpisu od niej, nie stanowi o ograniczeniu prawa do sądu strony (zob. przykładowo post. NSA z: 3 listopada 2011 r., sygn. I FZ 340/16; z 3 lipca 2018 r., sygn.

II FZ 421/1, 17 września 2018 r., sygn. I FZ 277/18; II FZ 583/18 z 21 listopada 2018 r.; z 26 kwietnia 2019 r., sygn. I FZ 110/19; wszystkie powołane orzeczenia są dostępne w CBOSA).

Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.