Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SAB/Wa 353/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-08-31 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
658
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Wesołowska(spr.) WSA Dariusz Pirogowicz WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi P.S. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o sprostowanie błędów pisarskich w orzeczeniu nr [...] 1. zobowiązuje Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] do rozpoznania wniosku P.S. z dnia [...] maja 2015 r. o sprostowanie błędów pisarskich Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...], w terminie miesiąca od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.


UZASADNIENIE

P.S. (Skarżący) pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o sprostowanie błędów pisarskich w decyzji tego organu z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. Skarżący uzupełnił skargę, przy czym z tytułu pisma wynika, że w jego ocenie zachodzi również przewlekłość postępowania.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że pismem z dnia [...] maja 2015 r. wniósł o sprostowanie błędów pisarskich w ww. decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. Następnie pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. wezwał organ do usunięcia naruszenia prawa.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie i wyjaśniło, że P.S. figuruje w rejestrach repertorium Samorządowego Kolegium Odwoławczego od 2013 r. Od każdej otrzymanej decyzji - nawet pozytywnej - złożył odwołanie a następnie wszczął szereg postępowań składając wnioski m.in. o:

- sprostowanie oczywistej omyłki;

- uzupełnienie pouczenia;

- stwierdzenie nieważności kolejnych decyzji Kolegium;

- wygaśnięcie wszystkich decyzji organu I i II instancji;

- wznowienie postępowania.

Od każdego rozstrzygnięcia organu składał wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, również w sprawach, w których nie przysługiwał żaden środek odwoławczy. Skarżący domagał się ponadto wszczęcia postępowań nadzwyczajnych w stosunku do orzeczeń formalnych (sprostowań, uzupełnień, postanowień o odmowie wyłączenia członka kolegium). Organ podkreślił, że wszystkie żądania Skarżącego tylko pozornie odnosiły się do merytorycznych orzeczeń Kolegium, w istocie każde orzeczenie generowało kolejne wnioski i żądania. W związku z tym w dniu [...] kwietnia 2015 r. po stwierdzeniu, że w Kolegium od grudnia [...] r. do kwietnia [...] r. wpłynęło [...] spraw P.S., a ich liczba stale rośnie notatką służbową pozostawiono o pozostawieniu bez biegu kolejnych żądań skarżącego. Kolegium podkreśliło, że w chwili obecnej w organie znajduje się [...] segregatorów zawierających różne wnioski Skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) - powoływana dalej jako "p.p.s.a.", sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, jeżeli jej przedmiotem jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania – taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie.

Stosownie natomiast do treści art. 149 § 1 p.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4a p.p.s.a., zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przy ocenie zasadności skargi na bezczynność organu decydujący jest stan faktyczny z momentu orzekania przez sąd administracyjny. W niniejszej sprawie okolicznością niesporną jest, że do dnia wyrokowania nie został rozpatrzony, złożony przez Skarżącego, wniosek z dnia [...] maja 2015 r. o sprostowanie błędów pisarskich w decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] maja 2015 r. nr [...]. W ocenie sądu, działanie takie uznać należy za bezczynność w rozpoznaniu wniosku Skarżącego.

Stanowiło to naruszenie przepisu art. 35 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23) – dalej jako "k.p.a.", z którego wynika obowiązek załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki, nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.).

Również złożone przez Skarżącego w dniu [...] czerwca 2015 r. wezwanie do usunięcia naruszenia prawa pozostało bez odpowiedzi.

Powyższe okoliczności obligowały Sąd do wyznaczenia organowi terminu na załatwienie przedmiotowej sprawy. W ocenie Sądu, rozstrzygnięcie wniosku o sprostowanie omyłki pisarskiej nie jest sprawą szczególnie skomplikowaną, co uzasadniało wyznaczenie miesięcznego terminu jej załatwienia.

Oceniając natomiast, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa Sąd miał na względzie znane mu z urzędu okoliczności dotyczące składania przez Skarżącego kolejnych, licznych żądań wszczęcia postępowań administracyjnych (od kilku do kilkunastu żądań dziennie). W ocenie Sądu, uwzględniając powyższą okoliczność, nie można uznać, iż bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 i § 1a oraz art. 120 w związku z art. 119 pkt 4 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku