Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 504/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2015-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 , art. 30
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 39 par 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie : WSA Mirosław Bator WSA Jacek Bursa Protokolant : st. sekr. sąd. Teresa Jamróz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi "B" spółka z o.o. spółka komandytowa w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia 2 marca 2015 r., znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania skargę oddala.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z dnia 19 grudnia 2013 r. nr [...] znak: [...] wniósł sprzeciw wobec zamiaru wykonania robót budowlanych przez A; Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. określonych jako instalacja reklamy na istniejącej, zalegalizowanej konstrukcji z zachowaniem rozmiarów jej ekspozycji wraz z oświetleniem w oparciu o istniejącą instalację elektryczną na budynku przy [...] , usytuowanym na działce nr [...] obr. [...] . Jako podstawa prawna decyzji wskazany został między innymi art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. W uzasadnieniu wyjaśniono, że zgłaszający nie przedstawił wyjaśnień dotyczących legalności konstrukcji na której planowana jest instalacja reklamy, nie przedstawiono szkiców ani rysunków urządzenia reklamowego, sposobu jego wykonania, a ponadto brak było ostatecznego pozwolenia konserwatorskiego ze względu na lokalizację zgłaszanych robót na terenie urbanistycznym wpisanym do rejestru zabytków pod nr [...] .

Decyzję powyższą doręczono pełnomocnikowi spółki na zasadzie art. 44 § 4 i § 1 K.p.a. (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] ).

Od decyzji w ustawowym terminie odwołała się A. Sp. z o.o. Sp.k. zarzucając, że orzeczono o sprzeciwie w stosunku do robót, które nie wymagają ani zgłoszenia ani pozwolenia na budowę. Zarzucono ponadto, że przywołana w decyzji podstawa prawna nie stanowi samoistnej podstawy prawnej do wniesienia sprzeciwu. Zarzucono również, że sprzeciw wniesiono po upływie 30-dniowego terminu do jego wniesienia, a ponadto naruszono art. 391 K.p.a. poprzez pominięcie doręczenia decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej pomimo złożenia stosownego wniosku.

Decyzją z dnia 2 marca 2015 r. znak: [...] Wojewoda , na podstawie art. 81 ust. 1 i 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania A. Sp. z o.o. Sp.k. w W. , po wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1382/14 od decyzji Prezydenta Miasta K. z dnia 19 grudnia 2013 r. Nr [...] znak: [...] o wniesieniu sprzeciwu wobec zamiaru wykonania robót budowlanych – uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o umorzeniu całego postępowania przed organem I instancji wszczętego zgłoszeniem A. Sp. z o.o. Sp.k. z dnia 12 grudnia 2013 r.

Uzasadniając tak podjęta decyzje organ odwoławczy wyjaśnił, że na podstawie art. 50 § 1 K.p.a. wezwano wnioskodawcę o uzupełnienie materiału dowodowego o stanowisko konserwatora zabytków dopuszczające możliwość zainstalowania reklamy na budynku, dowód świadczący o legalności konstrukcji na której ma być zainstalowana reklama, szkice i rysunki wraz z opisem planowanych robót z uwzględnieniem instalacji oświetleniowej, która winna spełniać wymogi wynikające z § 293 ust. 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz prawidłowe oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Dodatkowo wystąpił organ o wyjaśnienie, w którym miejscu zgłoszenia zawarty był wniosek dotyczący sposobu doręczenia korespondencji w sposób określony w § 391 K.p.a.

W odpowiedzi na wezwanie przedłożono oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, opis i rysunek określający charakter inwestycji, sposób jej wykonania oraz wyjaśniono, że oświetlenie reklamy nie powoduje olśnienia przechodniów i użytkowników dróg. Jednocześnie poinformowano, że dokumenty świadczące o legalności konstrukcji znajdują się we właściwych organach.

W związku z uzyskaną informacją organ odwoławczy wystąpił do Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków z pytaniem, czy opiniował możliwość instalowania reklamy na budynku i do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o zbadanie legalności przedmiotowej reklamy.

Pismem z dnia 16 czerwca 2014 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że w wyniku kontroli stwierdzono, że na budynku przy [...] zainstalowany jest baner reklamowy zamontowany na linach stalowych do wsporników stalowych zakotwionych w elewacji budynku. Nad banerem stwierdzono zamontowane na wspornikach do elewacji budynku, oświetlenie halogenowe. W piśmie tym wyjaśniono, że organ nadzoru budowlanego podejmie dalsze czynności wyjaśniające.

Jednocześnie pełnomocnik inwestora przekazał pismo z 27 czerwca 2014 r. znak: [...] Miejskiego Konserwatora Zabytków o przyjęciu do wiadomości umieszczenia czasowej reklamy na fasadzie budynku przy [...] .

Badając przedmiotową sprawę organ odwoławczy ustalił, że na budynku została nielegalnie zainstalowana konstrukcja wraz z zamontowanym na niej banerem oraz oświetleniem, pomimo wniesienia sprzeciwu wobec tych robót. Również w odniesieniu do innych zgłoszeń tej reklamy wniesione były skuteczne sprzeciwy.

Mając powyższe na względzie oraz wynikający z art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego wymóg że zgłoszenie może dotyczyć wyłącznie przyszłych zamierzeń inwestycyjnych, umorzono postępowanie odwoławcze.

W wyniku rozpatrzenia skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1382/14 uchylił decyzję Wojewody z dnia 24 lipca 2014. znak: [...] uznając, że nie było podstaw do umorzenia postępowania odwoławczego. W wyroku stwierdzono również, że w przypadku stwierdzenia przez organ odwoławczy, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem zostały już wykonane, prowadzić ono powinno do uchylenia decyzji o sprzeciwie i umorzenia całego postępowania administracyjnego w tym zakresie. Da to podstawę organom nadzoru budowlanego do prowadzenia stosownego postępowania w celu doprowadzenia zrealizowanej inwestycji (lub w trakcie realizacji) do stanu zgodnego z prawem.

W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że zgodnie z art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia oznacza, że trzeba przyjmować, iż dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu.

W niniejszej sprawie, wskazywana w prawomocnym wyroku z 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1382/14, forma zakończenia postępowania odwoławczego w odniesieniu do decyzji o wniesieniu sprzeciwu, w sytuacji zrealizowania inwestycji, tj. umorzenia całości postępowania zainicjowanego zgłoszeniem, przesądziła o sposobie jej zakończenia.

Odpowiadając na podniesiony w odwołaniu zarzut o nieprawidłowym doręczeniu decyzji, tj. nie doręczeniu jej zgodnie z żądaniem zgłaszającego - w formie elektronicznej Wojewoda stwierdził, że wątpliwości budzi sam sposób wniesienia żądania w tym zakresie. Zawarto go bowiem nie w treści zgłoszenia, ale w treści pisma, na nieoznakowanej stronie, zatytułowanego oświadczenie inwestora do zgłoszenia z dnia 10.12.2013 r. –[...] , które jest dokumentem nieobowiązkowym i wiąże się z obecnym zgłoszeniem jedynie tytułem i datą zgłoszenia, do którego się odnosi. Analogiczne pisma zostały złożone do innych zgłoszeń tej reklamy na [...] .

Uznano, że w związku z dochowaniem przez skarżącą terminu do wniesienia odwołania i to nawet w przypadku przyjęcia, że intencją zgłaszającego było otrzymywanie korespondencji drogą elektroniczną, nie poniósł on szkody z tego tytułu. Uznano, że organ I instancji w sposób skuteczny doręczył decyzję o sprzeciwie. Ponadto także, że w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 85/14, opub. w LEX nr 1443539 stwierdzono, że art. 391 § 1 K.p.a. nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. Jeśli doręczenie decyzji nastąpiło do rąk adresata lub jego pełnomocnika choćby w formie papierowej, to nie można powiedzieć, że nie doszło do doręczenia decyzji w jeden z przewidzianych przez K.p.a. sposobów. Tak doręczona decyzja administracyjna wchodzi do obrotu prawnego a strona ma możliwość zapoznania się z jej treścią. Niedopuszczalna byłaby sytuacja odwrotna, a mianowicie gdyby organ doręczył decyzję w formie dokumentu elektronicznego, mimo iż strona o to nie wnioskowała i nie uzyskano na to jej zgody. Takie doręczenie nie wywołałoby skutku z tej przyczyny, że nie można by było uznać, że strona miała możliwość zapoznania się z decyzją.

Z powyższą decyzją nie zgodził się A. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. zaskarżając ją w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

a) naruszenie art. 391 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niezasadne przyjęcie, iż pominięcie przez organ I instancji procedury doręczenia decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej nie miało wpływu na wynika sprawy i nie miało wpływu na ważność decyzji;

b) naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i orzeczenie o bezprzedmiotowości postępowania, pomimo iż skarżący nie wykonał inwestycji;

c) naruszenie art. 15 K.p.a. poprzez pozbawienie strony prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy;

d) naruszenie art. 6, 7, 8, 11, 77 oraz 107 K.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, naruszenie zasady legalności działania, a także naruszenie zasady prawdy obiektywnej m.in. poprzez niewłaściwe uzasadnienie decyzji i w konsekwencji niezasadne utrzymanie w mocy decyzji wnoszącej sprzeciw do zgłoszonych robót.

Powołując się na powyższe skarżąca spółka wniosła o: uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia 2 marca 2015 r. znak: [...] oraz rozważenie przez Sąd na podstawie przepisu art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadności uchylenia decyzji organu I instancji, jak i o zasądzenie od Wojewody na rzecz skarżącej spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz 17 zł tytułem poniesionej opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie w pełni podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania administracji, co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu administracyjnego, organ administracji nie naruszył prawo.

Nie każde naruszenie prawa uzasadnia wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu administracyjnego. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję uchyla taki akt w przypadku, gdy stwierdzi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; 2) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; 3) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.) lub stwierdza wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 P.p.s.a.).

W tej sprawie, co wymaga podkreślenia, już raz orzekał Wojewódzki Sąd Administracyjny, który prawomocnym wyrokiem z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1382/14 uchylił wcześniej wydaną decyzję Wojewody z dnia 24 lipca 2014 r. o umorzeniu postępowania odwoławczego.

Jak trafnie wskazał na to organ II instancji, zgodnie z art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania zawarte w uzasadnieniu wyroku sądu administracyjnego wiążą w tej sprawie zarówno organy administracji, jak i sądy. Potwierdza to art. 170 P.p.s.a. zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże, miedzy innymi, sąd i strony. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w pierwszej kolejności ocena legalności zaskarżonej decyzji musi zostać odniesiona do oceny uwzględnienia przez Wojewodę stanowiska zawartego w prawomocnym wyroku Sądu z 28 października 2014 r. (II SA/Kr 1382/14).

W uzasadnieniu tego wyroku Sąd stwierdził, że umorzenie postępowania odwoławczego może wynikać albo w sytuacji, gdy strona cofa odwołanie, albo w przypadku, gdy odwołanie zostało wniesione przez osobę, która nie była uczestnikiem postępowania przed organem I instancji i nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. Taka sytuacja w tej sprawie nie zaistniała. Dalej wskazano, że postępowanie może być bezprzedmiotowe z przyczyn prawnych gdy okaże się, że nie ma normy prawnej udzielającej organowi administracji publicznej kompetencji do wydania decyzji administracyjnej, lub z przyczyn faktycznych, gdy okaże się, że nie ma okoliczności faktycznych uzasadniających według hipotezy normy prawnej kompetencję organu administracji publicznej do wydania decyzji administracyjnej. W przypadku postępowania zgłoszeniowego, prowadzonego na podstawie art. 30 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2014 r., poz. 1409 z późn. zm.), organy administracji nie tracą kompetencji do rozstrzygania nawet wówczas, gdy inwestor rozpoczął przed upływem wskazanego terminu wykonywanie robót budowlanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał także, że rozpoczęcie robót budowlanych przed upływem terminu 30-dniowego od dnia zgłoszenia nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania w sprawie zgłoszenia, tak jak i ukończenie takich robót na etapie postępowania odwoławczego.

Co wymaga wyraźnego podkreślenia w tej sprawie, Sąd już w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1382/14 stwierdził, że "inwestor wykonał roboty objęte zgłoszeniem przed upływem 30 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego) lub pomimo wniesienia sprzeciwu nie stanowi to o bezprzedmiotowości postępowania odwoławczego lecz całego postępowania dotyczącego wykonania robót budowlanych bez zgłoszenia".

Sąd w uzasadnieniu ww. wyroku wskazał także, że stwierdzenie przez organ odwoławczy, że roboty objęte zgłoszeniem zostały już wykonane musiałoby prowadzić do uchylenia decyzji w przedmiocie sprzeciwu i umorzenia całego postępowania administracyjnego w tym zakresie. Dałoby to podstawę organom nadzoru budowlanego do przeprowadzenia stosownego postępowania w celu doprowadzenia zrealizowanej inwestycji (lub w trakcie realizacji) do stanu zgodnego z prawem. Wykonanie robót objętych zgłoszeniem mogłoby uzasadniać bezprzedmiotowość całego postępowania administracyjnego, a to z kolei, na etapie postępowania odwoławczego musiałoby prowadzić do uchylenia decyzji organu I instancji i umorzenia postępowania na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a.

Sąd orzekając w tej sprawie przytoczył ww. stanowisko, ponieważ było ono wiążące i dla organów administracji i jest wiążące dla Sądu w tej sprawie.

Nie ulega wątpliwości i zostało to udokumentowane w aktach sprawy, że inwestor (skarżący) dokonał zgłoszenia robót budowlanych obejmujących instalowanie reklamy na istniejącej zalegalizowanej konstrukcji z zachowaniem jej rozmiarów wraz z oświetleniem.

Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, zgłoszeniu podlega wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych, z wyjątkiem usytuowanych na obiektach wpisanych do rejestru zabytków w rozumieniu przepisów o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz z wyjątkiem reklam świetlnych i podświetlanych usytuowanych poza obszarem zabudowanym w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym. W ocenie Sądu zgłoszony przez inwestora zakres robót budowlanych podlega art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, polega on bowiem ma montowaniu (instalowaniu) urządzenia reklamowego na elewacji budynku. Okoliczność, że sam baner stanowiący nośnik reklamy mocowany jest do odrębnej konstrukcji, która z kolei mocowana jest do budynku, nie stanowi o wyłączeniu takich robót budowlanych z zakresu przedmiotowego art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. Opisany sposób montowania (instalowania) ogólnikowo wskazany w zgłoszeniu, potwierdza informacja o sposobie wykonania tych pracy, znajdująca się na karcie nr [...] akt administracyjnych. Także i Sąd w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1382/14 nie miał żadnych wątpliwości, że dokonane zgłoszenie zawierało taki zakres robót budowlanych, który objęty był takowym zgłoszeniem.

Kolejną istotną kwestią, pozwalającą na ocenę legalności zaskarżonej decyzji zawiera odpowiedź na pytanie, czy zakres robót objęty zgłoszeniem został wykonany w sytuacji, w której inwestor uzyskał prawo do ich legalnego wykonania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1382/14 wskazał na dwie odrębne w tym zakresie sytuacje. Po pierwsze, inwestor może legalnie przystąpić do wykonywania robót budowlanych objętych zgłoszeniem, jeżeli w terminie 30 dni od daty zgłoszenia organ administracji nie wniesie sprzeciwu. Po drugie inwestor, który wniósł odwołanie od sprzeciwu, nie może w trakcie postępowania odwoławczego przystąpić do wykonywania robót budowlanych w zakresie, w jakim obejmuje je sprzeciw. Jak wynika, z akt sprawy, zgłoszenie nastąpiło w dniu 12 grudnia 2013 r. Sprzeciw od tego zgłoszenia został sporządzony w dniu 19 grudnia 2013 r. i nadany w placówce publicznego operatora pocztowego w dniu 20 grudnia 2013 r. (akta administracyjne, karta nr [...] ).

W dniu 12 czerwca 2014 r. przeprowadzono kontrolę w trakcie której stwierdzono, że reklama objęta zgłoszeniem (baner z linkami zainstalowanymi do wsporników stalowych na elewacji budynku oraz oświetleniem) już została zamontowana (akta administracyjne sprawy, karta nr [...] ). Rozpoznanie odwołania nastąpiło dopiero decyzją Wojewody z dnia 24 lipca 2014 r.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w tej sprawie inwestor wykonał roboty budowlane objęte zgłoszeniem zanim zostało rozpoznane odwołanie od decyzji zawierającej sprzeciw wobec takiego zgłoszenia. Tym samym mając na uwadze wiążący pogląd sądu administracyjnego zawarty w prawomocnym wyroku z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1382/14, zgodnie z którym w przypadku, gdy inwestor wykonał roboty objęte zgłoszeniem w toku postępowania odwoławczego (prowadzonego na skutek wniesienia odwołania od decyzji zawierającej sprzeciw) – należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja uchylająca decyzje organu I instancji i umarzająca postępowanie w sprawie, jest zgodna z wskazówkami zawartymi w ww. wyroku.

Nie jest zasadny zarzut skargi, jakoby fakt wykonania robót budowlanych polegających na montowaniu (instalowaniu) reklamy wraz z oświetleniem nie został ustalony. W ocenie Sądu fakt zainstalowania tejże reklamy przed rozpoznaniem odwołania od decyzji organu I instancji został ustalony ponad wszelką wątpliwość. Wbrew zarzutom skargi nie chodzi o to, że inwestor wykonał roboty budowlane przed terminem 30 dni od daty zgłoszenia, ale ponad wszelka wątpliwość wykonał te roboty mimo wniesionego sprzeciwu. Wniesienie sprzeciwu na zgłoszenie uniemożliwia inwestorowi legalne wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem.

Także zarzut naruszenia art. 391 § 1 K.p.a. poprzez doręczanie decyzji pierwszoinstancyjnej w sposób tradycyjny, a nie poprzez środki komunikacji elektronicznej – nie może odnieść zamierzonego przez skarżącego skutku. Przede wszystkim należy stwierdzić, że ta okoliczność była przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody z dnia 24 lipca 2014 r. znak: [...] . Wojewódzki Sąd Administracyjny w prawomocnym wyroku z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 1382/14 nie stwierdził, aby ten zarzut był zasadny, aczkolwiek nie rozważał go szczegółowo. Co więcej, nie budziło żadnej wątpliwości, że decyzja o sprzeciwie (z dnia 19 grudnia 2013) została doręczona inwestorowi w terminie 30 dni liczonym od daty dokonania zgłoszenia.

Tym samym ponownie rozpoznając sprawę, Sąd nie może dokonać ustalenia tego zagadnienia odmiennie niż to już raz zostało prawomocnie określone.

Zgodnie z art. 391 § 1 pkt 1 K.p.a. doręczenie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. Nr 144, poz. 1204, z późn. zm.), jeżeli strona wystąpiła do organu administracji publicznej o doręczenie. Tym niemniej należy mieć na uwadze i to, że w tej sprawie inwestor nie podał adresu skrzynki (poczty) e-mailowej w samym zgłoszeniu (mimo, że wyraźnie w zgłoszeniu jest miejsce na umieszczenie takich danych), ale w jednym z pism zawierających przede wszystkim opis art. 29 i art. 30 Prawa budowlanego i wymieniających wszystkie przypadki dokonywania zgłoszeń, a także inne definicje zawarte w Prawie budowlanym. Na stronie czwartej tego pisma, bez żadnego wyraźniejszego zasygnalizowania, inwestor zamieścił wniosek o doręczanie mu korespondencji pocztą elektroniczną. Tak jak i organ administracyjny, tak i Sąd nie znajduje dostatecznego uzasadnienia takiego zamieszczenia tego wniosku. Jeżeli rzeczywiście celem inwestora było zamieszczenie wniosku o taki sposób doręczania korespondencji, to powinien to uczynić w sposób nie budzący wątpliwości w samym zgłoszeniu.

Ponadto Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela w całości pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 18 września 2013 r. sygn. II SA/Wr 420/13, z którego wynika, że art. 391 § 1 K.p.a. nie wyłącza zasady pisemności postępowania administracyjnego. Jeśli wiec doręczenie decyzji nastąpiło do rąk adresata (lub jego pełnomocnika), choćby w formie papierowej, to nie można powiedzieć, że nie doszło do doręczenia decyzji w jeden z przewidzianych przez K.p.a. sposobów. Trafnie pogląd ten zaprezentował organ odwoławczy.

Tak wydania decyzja weszła do obrotu prawnego i wywołała skutki. Z licznych wyroków Wojewódzkich Sądów Administracyjnych dostępnych w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach wynika, że takie właśnie zamieszczanie informacji o sposobie doręczania korespondencji stanowi wręcz model działania strony skarżącej, powtarzający się w licznych sprawach zgłoszeń dokonywanych przez skarżącego (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 stycznia 2014 r. sygn. akt VII SA/Wa 1710/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 września 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 420/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 sierpnia 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 648/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Po 357/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 18 czerwca 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 182/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 12 czerwca 2013 r. II SA/Gd 125/13 od którego skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 czerwca 2014 r. sygn. akt II OSK 2297/13, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 4 marca 2014 r. sygn. akt II SA/Kr 85/14). Wydaje się, że skarżący będący Spółką prawa handlowego zawodowo trudniącą się szeroko rozumianą działalnością reklamową winien wykazać dużo więcej staranności w zgłaszaniu tak istotnych żądań jak sposób doręczania decyzji. Nie zwalnia to organu od obowiązku wzięcia pod uwagę wniosków strony co do sposobu doręczenia. W niniejszej sprawie zdaniem Sądu, pomimo iż doszło do naruszenia przepisu art. 391 § 1 K.p.a. na etapie doręczenia decyzji organu l instancji, jednak naruszenie to nie miało wpływu na wynik sprawy.

Zarzut naruszenia art. 15 K.p.a. Sąd uznaje za niezasadny. Skarżący wniósł odwołanie, które zostało rozpoznane. Podnoszone w skardze okoliczności, jakoby nie wszelkie argumenty zawarte w odwołaniu zostały rozpoznane przez organ II instancji są tylko częściowo zasadne. Organ odwoławczy do części zarzutów odwołania ustosunkował się (między innymi do skuteczności doręczenia decyzji), a ponadto w tej sprawie Wojewoda był związany prawomocnym wyrokiem Sądu, co ograniczyło zakres ustaleń tego organu.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że w okolicznościach tej sprawy także zarzut naruszenia art. 7 K.p.a., art. 8 K.p.a. i art. 11 K.p.a. nie stanowi podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy nie naruszył prawa, ani też jego działanie nie naruszyło zasadę budowania zaufania do organów administracyjnych. W ocenie Sądu także zasada przekonywania wynikająca z art. 11 K.p.a. nie została naruszona, ponieważ uzasadnienie zaskarżonej decyzji w dostatecznym zakresie wyjaśnia przesłanki i motywy jej wydania.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga wniesioną w niniejszej sprawie podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.