Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2698/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Skarżony organ: Minister Rozwoju
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Skiba Sędziowie: WSA Iwona Kosińska WSA Elżbieta Lenart (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skarg Składnicy Importowej Artykułów Przemysłowych "[...]" Spółdzielni Osób Prawnych w [...] oraz [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] - [...] Masy Upadłości Spółdzielni Handlowo-Usługowej "[...]" w upadłości likwidacyjnej w [...] na decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji w części oddala skargi.


UZASADNIENIE

Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] - po rozpatrzeniu wniosków [...] sp. z o.o. w [...] - Syndyka Masy Upadłości Spółdzielni [...] "[...]" w upadłości likwidacyjnej w [...] oraz [...] "[...]" Spółdzielnia [...] z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Budownictwa z [...] lipca 2006 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z [...] sierpnia 2006 r. nr [...], stwierdzającą nieważność decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] nr [...] z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] grudnia 1988 r., nr [...] orzekającej o oddaniu w użytkowanie [...] [...] [...] Spółdzielni "[...]", gruntu położonego w [...] przy ul. [...], o pow. [...] ha:

- uchylił w całości ww. decyzję Ministra Budownictwa z [...] lipca 2006 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z [...] sierpnia 2006 r., nr [...],

- stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] nr [...] z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] grudnia 1988 r., nr [...], w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecne działki nr [...], nr [...], nr [...],

- odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] nr [...] z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicowego [...] z [...] grudnia 1988 r., nr [...], w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecną działkę nr [...].

Powyższe rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznymi prawnym sprawy.

Nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 279), dalej jako "dekret". W dniu 21 listopada 1945 r. tj. z dniem wejścia w życie ww. dekretu grunt przedmiotowej nieruchomości na podstawie art. 1 dekretu przeszedł na własność Gminy [...] a następnie na mocy art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) stał się własnością Skarbu Państwa.

Prezydium Rady Narodowej [...] uchwałą z dnia [...] maja 1965 r. nr [...] w sprawie powołania przedsiębiorstwa państwowego pod nazwą "[...]" utworzyło przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą [...] z siedzibą w [...]. Przedsiębiorstwo to zostało wpisane do rejestru przedsiębiorstw państwowych w dniu [...] lipca 1965 r.

Następnie decyzją z [...] grudnia 1966 r., nr [...] (dalej jako decyzja z [...] grudnia 1966 r.) Prezydium Rady Narodowej [...] Wydział [...] wygasiło prawo użytkowania przysługujące [...] [...] Spółdzielni "[...]" do nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] róg [...] o pow. [...] ha i przekazało przedmiotowy teren w nieodpłatne użytkowanie na rzecz Przedsiębiorstwa Państwowego [...] z siedzibą w [...] - przy czym z terenu tego wyłączono obszar o pow. [...] m² na którym znajduje się budynek biurowy stanowiący własność [...] Spółdzielni "[...]" w [...].

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lutego 1967 r., nr [...] (dalej jako decyzja z [...] lutego 1967 r.)

Zaś uchwałą z [...] listopada 1967 r., nr [...] Prezydium Rady Narodowej [...] przekształciło z dniem [...] stycznia 1968 r. przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą [...] w przedsiębiorstwo państwowe [...] w [...]. Natomiast Zarządzeniem Ministra Handlu Wewnętrznego i Usług z [...] grudnia 1974 r., nr [...] - z dniem [...] stycznia 1975 r. utworzone zostało wielozakładowe przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Przedsiębiorstwo [...] poprzez połączenie [...] przedsiębiorstw państwowych, w tym przedsiębiorstwa państwowego [...] w [...].

Kierownik Wydziału [...] Urzędu [...] [...] decyzją z [...] grudnia 1988 r., nr [...] (dalej jako decyzją z [...] grudnia 1988 r.) oddał [...] [...] Spółdzielni "[...]" w zarząd (użytkowanie) do dnia [...] grudnia 1990 r. grunt o powierzchni [...] m² położony w [...] przy ul. [...].

Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora [...] Urzędu [...] z [...] kwietnia 1989 r. nr [...] (dalej jako decyzja z [...] kwietnia 1989 r.) - przy czym zmieniono okres użytkowania na czas nieoznaczony.

Pismem z [...] czerwca 1990 r. Przedsiębiorstwo [...] w [...] (obecnie [...] SA w [...]), wystąpiło z wnioskiem o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 1988 r. - wskazując, iż na podstawie ostatecznej decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1966r. przedmiotową nieruchomość przekazano w nieodpłatne użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu [...] (przy czym wyłączono z jej powierzchni obszar o pow. [...] m² , na którym znajduje się budynek biurowy stanowiący własność [...] Spółdzielni "[...]" w [...]).

Minister Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa decyzją z [...] sierpnia 1991 r., nr [...] - po rozpatrzeniu powyższego wniosku Przedsiębiorstwa [...] w [...] - stwierdził nieważność decyzji Urzędu [...] [...] z [...] grudnia 1988 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] z [...] kwietnia 1989 r.

W uzasadnieniu wskazał, iż decyzje te obarczone są wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - gdyż dotyczą sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, a ponadto w rażący sposób naruszają przepisy art. 7, art. 10 § 1 i art. 80 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 6 lipca 1992 r., sygn. akt I SA 435/92, oddalił skargi Spółdzielni Handlowo-Usługowej "[...]" i [...] "[...]" na decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z [...] sierpnia 1991 r.

Natomiast Sąd Najwyższy wyrokiem z [...] marca 1993 r., sygn. akt [...] - po rozpatrzeniu rewizji nadzwyczajnej Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego - uchylił wyrok NSA z 6 lipca 1992 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 26 lutego 2004., sygn. akt I SA 928/02, uchylił decyzję Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z [...] sierpnia 1991 r., a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 lipca 2005 r., sygn. akt OSK 1261/04, oddalił skargę kasacyjną [...] S.A.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazał na konieczność poczynienia przez organ nadzoru ustaleń w zakresie zbadania interesu prawnego wnioskodawcy - Przedsiębiorstwa [...] w [...] (obecnie [...] sp. z o.o.) w kwestionowaniu ostatecznej decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] z [...] grudnia 1988 r. Podniósł, iż w szczególności wyjaśnieniu podlega kwestia kontynuacji bytu prawnego przedsiębiorstwa państwowego [...] przez przedsiębiorstwo państwowe [...]. Ponadto zwrócił uwagę na konieczność ustalenia, czy Przedsiębiorstwo [...] miało przedmiotowy grunt w zarządzie w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Dokonanie powyższych ustaleń jest niezbędne dla oceny, czy ww. przedsiębiorstwo miało przymiot strony i możliwość skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z a [...] grudnia 1988 r.

Ponownie rozpatrując wniosek Przedsiębiorstwa [...] w [...] o stwierdzenie nieważności decyzji - Minister Budownictwa decyzją z [...] lipca 2006 r., nr [...], stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] z [...] kwietnia 1989 r., nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] nr [...] z [...] grudnia 1988 r.

W uzasadnieniu Minister przedstawił przebieg postępowania w sprawie a następnie stwierdził, że zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym stroną postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest nie tylko strona postępowania zwykłego zakończonego wydaniem kwestionowanej decyzji, lecz także każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności decyzji.

Stwierdził, że w niniejszej sprawie z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 1988 r. wystąpiło Przedsiębiorstwo [...] w [...] (obecnie [...] SA w [...]) - powołując się na decyzję z [...] lutego 1967 r. utrzymującą w mocy decyzję z [...] grudnia 1966 r. orzekającą o wygaśnięciu prawa użytkowania terenu położonego w [...] przy ul. [...] róg [...] przysługującego [...] Spółdzielni "[...]" z siedzibą w [...] oraz przekazującą przedmiotowy teren w nieodpłatne użytkowanie na rzecz [...] [...] z siedzibą w [...]. Jednocześnie wskazało, iż decyzja obejmuje teren o powierzchni [...] [...] ha położony w [...] przy ul. [...] róg [...] - przy czym wyłączono z terenu przekazywanego obszar o pow. [...] m², na którym znajduje się budynek biurowy stanowiący własność [...] [...] Spółdzielni "[...]" w [...]. Ponadto przejęło ono od [...] Spółdzielni "[...]" z siedzibą w [...] użytkowanie połowy budynku magazynowego o pow. [...] m².

W dalszej części uzasadnienia Minister dokonał ustaleń w zakresie wyjaśnienia interesu prawnego Przedsiębiorstwa [...] w [...] w kwestionowaniu ww. decyzji.

Podniósł, że Uchwałą Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] listopada1967 r. nr [...] - wydaną na podstawie art. 18 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych (Dz. U. z 1960r. nr 18, poz. 111), zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania Gospodarczego z dnia 27 stycznia 1951 r. w sprawie łączenia przedsiębiorstw państwowych (M.P. z 1951 r. nr A-16, poz. 222) oraz § 8 załącznika nr 2 do zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965 r. w sprawie organizacji i zadań służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach organizacyjnych (M.P. z 1965r., nr 41, poz. 234):

- przekształcono z dniem [...].01.1968r. przedsiębiorstwo państwowe p.n. [...] w [...] w przedsiębiorstwo państwowe p.n. [...] w [...],

- z dniem [...].01.1968r. połączono przedsiębiorstwo [...] i [...], które dalej prowadzone były pod nazwą [...].

Następnie organ odniósł się do wskazań wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 26 lutego 2004r. - stwierdzając, iż zgodnie z art. 18 ww. dekretu z dnia 26 października1950 r. przedsiębiorstwa mogą być łączone i likwidowane, na podstawie zarządzenia właściwego ministra (przedsiębiorstwa kluczowe) lub właściwej rady narodowej (przedsiębiorstwa terenowe). W związku z tym [...] [...] - jako powołane uchwałą nr [...] Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...].05.1965r. - było przedsiębiorstwem terenowym.

Dodał, że przepisy zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania Gospodarczego z 27 stycznia 1951r. w sprawie łączenia przedsiębiorstw państwowych określają zasady przejęcia majątku przedsiębiorstw przejmowanych przez przedsiębiorstwo przejmujące - co w niniejszej sprawie oznacza, iż przepisy te miały zastosowanie do majątku [...] "[...]", które zostało przejęte przez "[...]".

Zgodnie natomiast z § 8 załącznika nr 2 do zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965r. w sprawie organizacji i zadań służby inwestycyjnej w państwowych jednostkach organizacyjnych, właściwy minister (prezydium właściwej rady narodowej), który powołał przedsiębiorstwo w budowie, przekształca je w czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne.

Analiza przepisów powołanych przez Prezydium Rady Narodowej [...] jako podstawy uchwały z dnia [...].11.1967r. nr [...] wskazuje, że [...] są następcą prawnym [...]. W szczególności żaden z powołanych przepisów nie wskazuje, aby z chwilą przekształcenia - na podstawie § 8 załącznika nr 2 do zarządzenia Przewodniczącego Komisji Planowania przy Radzie Ministrów z dnia 27 lipca 1965r. - przedsiębiorstwa w budowie w przedsiębiorstwo eksploatacyjne, przekształcane przedsiębiorstwo traciło posiadany majątek.

Poza tym decyzją Ministerstwa Finansów z dnia [...].04.1968r. nr [...] orzeczono o wpisie do rejestru przedsiębiorstw państwowych, dział [...] Nr - [...],[...] w [...].

Wobec powyższego Minister uznał, iż [...] posiadają przymiot strony uprawniający do wystąpienia z wnioskiem o zbadanie legalności decyzji z [...] kwietnia 1989 r. oraz decyzji z [...] grudnia 1988 r.

Wskazał też, iż w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22.02.2002 r. sygn. akt I SA 1870/00 i I SA 1935/00 - oddalającym skargę na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z [...].07.2000r. utrzymującą w mocy decyzję z [...].09.1999 r. o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z [...].10.1996r. odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...].02.1967r. utrzymującej w mocy decyzję Prezydium Rady Narodowej [...] z [...].12.1966r. dotyczącej oddania spornej nieruchomości w nieodpłatne użytkowanie na rzecz [...] [...] z siedzibą w [...] oraz w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8.06.2004r. sygn. akt OSK 134/04 - oddalającym skargę kasacyjną od ww. wyroku z 22.02.2002 r. - sądy administracyjne nie zakwestionowały przysługującego [...] prawa strony w prowadzonym postępowaniu - tym samym organ administracji nie ma podstaw do kwestionowania tego prawa w postępowaniu niniejszym.

Dodał, że obecnie przedmiotowa nieruchomość składa się z działki nr [...] - stanowiącej własność [...], nr [...] - objętej księgą wieczystą KW nr [...], stanowiącej własność Skarbu Państwa i nr [...] - objętej księgą wieczystą KW nr [...], stanowiącej własność [...], w użytkowaniu wieczystym Spółdzielni Handlowo - Usługowej "[...]" w [...] części oraz [...] "[...]" Spółdzielni osób prawnych w [...] części.

Następnie ocenił kwestionowaną decyzję z [...] kwietnia 1989 r. i poprzedzającą ją decyzję z [...] grudnia 1988 r. w sprawie przyznania [...] Spółdzielni "[...]" gruntu o pow. [...] ha położonego w [...] przy ul. [...] stwierdzając, iż obarczone są one wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - bowiem dotyczą sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Z akt sprawy nie wynika bowiem, aby zostało wygaszone prawo użytkowania części nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] róg [...] przysługujące [...] ([...]S.A.) - na mocy decyzji Ministerstwa Gospodarki Komunalnej z [...] lutego 1967 r. utrzymującej w mocy decyzję z [...] grudnia 1966 r. o wygaśnięciu prawa użytkowania terenu położonego w [...] przy ul. [...] róg [...] przysługującego [...] Spółdzielni "[...]" z siedzibą w [...], oraz o przekazaniu przedmiotowego terenu w nieodpłatne użytkowanie na rzecz [...] "[...]" z siedzibą w [...].

Z żadnego dokumentu nie wynika również, aby ww. decyzje zostały wycofane z obiegu prawnego. Przeciwnie, odmówiono stwierdzenia nieważności tych decyzji i sądy administracyjne obu instancji uznały wydane rozstrzygnięcie nadzorcze za prawidłowe.

Ponadto decyzją Wojewody [...] z [...].12.2005 r. utrzymano w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...].04.2005 r. o odmowie stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...] grudnia 1975 r. decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1966r. w części dotyczącej oddania w użytkowanie [...] [...] części przedmiotowej nieruchomości.

Dodatkowo należy zauważyć, iż niezapewnienie przez organy orzekające - Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] grudnia 1988 r. oraz Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] kwietnia 1989 r. - udziału w postępowaniu jego stronie, tj. [...] rażąco naruszyło art. 7, art. 10, art. 28, art. 77 i art. 80 k.p.a.

Z wnioskami o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2006 r. wystąpili [...] "[...]" Spółdzielnia Osób Prawnych oraz [...] sp. z o.o. w [...] - Syndyk Masy Upadłości Spółdzielni Handlowo-Usługowej "[...]" w upadłości likwidacyjnej w [...].

Postanowieniem z [...] marca 2007 r. nr [...], utrzymanym w mocy postanowieniem z [...] listopada 2007 r. nr [...], Minister Budownictwa zawiesił z urzędu postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej ww. decyzją Ministra Budownictwa z [...] lipca 2006 r. - do czasu zakończenia decyzją ostateczną postępowania w sprawie wygaśnięcia decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1966 r. w części dotyczącej oddania w użytkowanie przedsiębiorstwu "[...]" części zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] róg [...].

Rozpoznając sprawę dotyczącą wygaśnięcia ww. decyzji z [...] grudnia 1966 r., Prezydent [...] decyzją z [...] listopada 2007 r. nr [...] odmówił stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...] grudnia 1975 r. decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1966 r. nr [...] w części dotyczącej oddania w użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] róg ul. [...], tj. gruntu pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego - jako bezprzedmiotowej, zaś Wojewoda [...] decyzją z [...] maja 2009 r. nr [...] utrzymał w mocy tę decyzję Prezydenta [...].

Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 15 grudnia 2009 r. sygn. akt I SA/Wa 934/09 - po rozpatrzeniu skarg [...] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] - syndyka masy upadłości Spółdzielni Handlowo-Usługowej "[...]" w likwidacji z siedzibą w [...] oraz [...] "[...]" Spółdzielnia Osób Prawnych z siedzibą w [...] - uchylił powyższą decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2009 r. oraz decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2007 r.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że przy kolejnym rozpoznaniu sprawy organ powinien przede wszystkim ustalić, czy na skutek uchwały Prezydium Rady Narodowej Miasta [...] z [...] listopada 1967 r. nastąpiła likwidacja "[...]", a co za tym idzie, wygaśnięcie prawa użytkowania przysługującego przedsiębiorstwu "[...]", czy też nastąpiło jedynie przekształcenie tego przedsiębiorstwa w nowe o zmienionej nazwie "[...]", które to przedsiębiorstwo sporne użytkowanie "przejęło" w niezmienionej formie. Czyniąc w ten sposób organ dokona oceny podstawowej w niniejszej sprawie kwestii dotyczącej ustalenia - czy skutek likwidacji przedsiębiorstwa w budowie nastąpiło wygaśnięcie spornego prawa użytkowania, czy też w wyniku jedynie zmiany nazwy przedsiębiorstwa nastąpiło przeniesienie spornego użytkowania

W wyniku ponownego rozpoznania sprawy Prezydent [...] w dniu [...] listopada 2012 r. wydał decyzję nr [...] - którą odmówił stwierdzenia wygaśnięcia z dniem [...] grudnia 1967 r. decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1966 r. w części dotyczącej oddania w użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu "[...]" z siedzibą w [...] fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] róg ul. [...] tj. gruntu pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego - jako bezprzedmiotowej.

W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego ewidentnie wynika, iż brak jest argumentów na poparcie tezy o likwidacji p. p. "[...]", gdyż podmiot ten nigdy nie przestał istnieć. Przekształcono go jedynie w działające dalej czynne przedsiębiorstwo eksploatacyjne. Zatem prawo użytkowania gruntu położonego przy ul. [...] i ul. [...] nadal przysługiwało przedsiębiorstwu państwowemu, noszącemu od dnia 1 stycznia 1968 r. nazwę: "[...]". Nie nastąpiło także żadne inne zdarzenie prawne, które skutkować mogłoby wygaśnięciem przedmiotowego prawa użytkowania.

Wojewoda [...] decyzją z [...] grudnia 2013 r. nr [...] utrzymał w mocy powyższą decyzję - w całości popierając stanowisko organu I instancji.

W ocenie Wojewody, organ I instancji - wykonując zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - szczegółowo wyjaśnił i dowiódł, że [...] S.A. z siedzibą w [...] są następcą prawnym P.P. [...] wcześniej istniejącego jako P.P. [...] i weszły we wszystkie prawa majątkowe tego przedsiębiorstwa, nie wyłączając prawa użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Doprowadziło to organ I instancji do prawidłowego stwierdzenia, iż zarówno w aspekcie przedmiotowym jak i podmiotowym brak jest podstaw do uznania, ze decyzja PRN z [...] grudnia 1966 r. stała się bezprzedmiotowa. Organ I instancji prawidłowo uznał też, że nie zostały spełnione inne przesłanki wynikające z art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a., ponadto wygaśnięcie tej decyzji nie leży w interesie społecznym ani w interesie strony, na której rzecz ustanowiono prawo użytkowania przedmiotowej nieruchomości.

W związku z wydaniem powyższych decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju postanowieniem z [...] lutego 2014 r. podjął z urzędu postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją z [...] lipca 2006 r.

Następnie postanowieniem z [...] czerwca 2014 r. ponownie zawiesił z urzędu postępowanie w tej sprawie - do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, tj. prawomocnego zakończenia postępowania w sprawie skarg na decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2013 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] listopada 2012 r.

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 328/14 oddalił skargi na ww. decyzje, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 2794/14 oddalił skargi kasacyjne od tego wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarzuty podniesione przez skarżących nie zasługują na aprobatę. Podniósł, że organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny, iż wskutek uchwały o przekształceniu nie doszło do likwidacji przedsiębiorstwa "[...]", a jedynie do przekształcenia tego przedsiębiorstwa w nowe przedsiębiorstwo o zmienionej nazwie - "[...]". Przedsiębiorstwo to weszło we wszelkie prawa i obowiązki przekształconego przedsiębiorstwa w budowie, w tym przejęło sporne prawo użytkowania.

Ponadto organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, iż w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z postaci bezprzedmiotowości decyzji tj. bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym bądź przedmiotowym. Nie doszło również do zaistnienia przesłanek warunkujących wygaśnięcie trwałego zarządu w rozumieniu ustawy z dnia 11 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Wobec powyższych wyroków Minister Infrastruktury i Budownictwa postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. podjął postępowanie w sprawie ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Ministra Budownictwa z [...] lipca 2006 r.

Następnie Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2019 r., nr [...] - po rozpatrzeniu wniosków [...] sp. z o.o. w [...] - Syndyka Masy Upadłości Spółdzielni Handlowo-Usługowej "[...]" w upadłości likwidacyjnej w [...] oraz [...] "[...]" Spółdzielnia Osób Prawnych z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Budownictwa z [...] lipca 2006 r. stwierdzającą nieważność decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] z [...] grudnia 1988 r. orzekającej o oddaniu w użytkowanie [...] Spółdzielni "[...]", gruntu położonego w [...] przy ul. [...], o pow. [...] ha:

- uchylił w całości ww. decyzję Ministra Budownictwa z [...] lipca 2006 r., nr [...], sprostowaną postanowieniem z [...] sierpnia 2006 r., nr [...],

- stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] nr [...] z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] z [...] grudnia 1988 r., nr [...], w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecne działki nr [...], nr [...], nr [...],

- odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji Dyrektora [...] Urzędu [...] nr [...] z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] z [...] grudnia 1988 r., nr [...], w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecną działkę nr [...].

W uzasadnieniu szczegółowo przedstawił przebieg postępowania w sprawie oraz wydane w sprawie decyzje i wyroki sądów.

Podniósł, że postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji uregulowane w art. 156-159 k.p.a. jest postępowaniem nadzwyczajnym i stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji wynikającej z art. 16 k.p.a. Przedmiotem tego postępowania jest ustalenie, czy ostateczna decyzja administracyjna poddana nadzorowi w nadzwyczajnym trybie obarczona jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

Przy czym przez rażące naruszenie prawa należy rozumieć naruszenie wyraźnej, nie budzącej wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego lub procesowego. Takie naruszenie zachodzi również, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa.

Następnie Minister stwierdził, że w przedmiotowym postępowaniu ponownie bada on sprawę dotyczącą stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Wydziału [...] [...] nr [...] z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] nr [...] z [...] grudnia 1988 r., orzekającej o oddaniu w użytkowanie [...] [...] Spółdzielni "[...]" gruntu położonego w [...] przy ul. [...], o pow. [...] ha - pod kątem występowania wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Zaznaczył, że w przedmiotowej sprawie wypowiedział się już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który w uzasadnieniu wyroku z 26 lutego 2004 r., sygn. akt I SA 928/02 wskazał na konieczność poczynienia przez organ nadzoru ustaleń w zakresie zbadania interesu prawnego wnioskodawcy - Przedsiębiorstwa [...] w [...] (obecnie [...] sp. z o.o.) w kwestionowaniu ww. ostatecznych decyzji. Wskazał też, iż w szczególności wyjaśnieniu podlega kwestia kontynuacji bytu prawnego przedsiębiorstwa państwowego [...] przez przedsiębiorstwo państwowe [...], ponadto zwrócił uwagę na konieczność ustalenia, czy Przedsiębiorstwo [...] miało przedmiotowy grunt w zarządzie w dacie wydania kwestionowanej decyzji. Dokonanie powyższych ustaleń jest niezbędne dla oceny, czy ww. przedsiębiorstwo miało przymiot strony i możliwość skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 1988 r.

Wobec powyższego organ uznał, że konieczne jest jednoznaczne ustalenie, czy doszło do następstwa prawnego po przedsiębiorstwie państwowym [...]. Przedstawił proces powołania tego przedsiębiorstwa oraz kolejnych jego przekształceń - dochodząc do wniosku, że nie doszło do likwidacji przedsiębiorstwa państwowego [...], a jedynie do jego przekształcenia w nowe przedsiębiorstwo o zmienionej nazwie [...], które weszło we wszelkie prawa i obowiązki przekształconego przedsiębiorstwa w budowie, w tym przejęło sporne prawo użytkowania.

W związku z tym Minister uznał, iż przedsiębiorstwo państwowe [...] było następcą prawnym przedsiębiorstwa [...].

Dokonał też analizy przepisów dotyczących przekształcenia prawa użytkowania w prawo zarządu - stwierdzając, że w dacie wydania decyzji z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 1988 r. nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] róg [...] o pow. [...] [...] ha, z wyłączeniem obszaru o pow. [...] m², znajdowała się w zarządzie przedsiębiorstwa [...].

Następnie przeszedł do ustalenia, czy nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] o powierzchni [...] m² - oddana [...] Spółdzielni "[...]" w użytkowanie na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 1988 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 1989 r., jest tożsama z nieruchomością położoną przy ul. [...] róg [...] o pow. [...] ha (z wyłączeniem obszaru o pow. [...] m² na którym znajduje się budynek biurowy), którą Przedsiębiorstwo [...] w [...] uzyskało w nieodpłatne użytkowanie na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 1966 r. utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] lutego 1967 r.

Stwierdził, że zgodnie z treścią opinii geodezyjnej z [...] lipca 2019 r. grunt o pow. [...] m² przekazany [...] [...] Spółdzielni "[...]" odpowiada obecnym działkom ewidencyjnym nr [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...]. Również teren przy ul. [...] róg [...] o pow. [...] ha odpowiada obecnym działkom ewidencyjnym nr [...],[...],[...] i [...] - z tym, że obszar o pow. [...] m² (który nie został oddany w użytkowanie na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 1966 r.) odpowiada obecnej działce ewidencyjnej nr [...] o pow. [...] m² z obrębu [...]. Zatem obie nieruchomości - objęte ww. decyzjami o przekazaniu w użytkowanie - są tożsame jedynie w zakresie działek ewidencyjnych nr [...],[...] i [...].

Wobec powyższego Minister uznał, że w niniejszej sprawie doszło do sytuacji, w której decyzją z dnia [...] grudnia 1988 r. oraz decyzją z dnia [...] kwietnia 1989 r. oddano w użytkowanie na rzecz [...] [...] Spółdzielni "[...]" grunt o pow. [...] ha położony w [...] przy ul. [...], który to grunt w momencie wydania przedmiotowej decyzji pozostawał już (za wyjątkiem obszaru o pow. [...] m² stanowiącego aktualnie działkę nr [...]) w zarządzie przedsiębiorstwa państwowego [...] w [...] - nabytym na podstawie art. 87 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r.

Oddanie przedmiotowego gruntu w użytkowanie na rzecz [...] [...] Spółdzielni "[...]" wymagało zatem uprzedniego wygaszenia przez organ w drodze decyzji istniejącego dotychczas prawa zarządu ustanowionego na rzecz przedsiębiorstwa państwowego [...] w [...] - czego jednak, mając na uwadze całokształt materiału zgromadzonego w sprawie, nie uczyniono. Doszło zatem do sytuacji, w której treść prawa zarządu nieruchomości (tj. prawa do korzystania z zarządzanej nieruchomości zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki) ustanowionego w pierwszej kolejności doznaje istotnych ograniczeń ze strony prawa użytkowania ustanowionego później.

Powyższe prowadzi do wniosku, że oceniana w niniejszym postępowaniu decyzja z dnia [...] grudnia 1988 r. oraz decyzja z dnia [...] kwietnia 1989 r. - w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecne działki nr [...], nr [...] i nr [...] - zawierają wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., gdyż rażąco naruszają prawo, tj. art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. - poprzez ich zastosowanie i oddanie przedmiotowej nieruchomości w użytkowanie, w sytuacji gdy w dacie wydania zaskarżonych decyzji przedmiotowy grunt był już obciążony prawem zarządu przysługującym przedsiębiorstwu państwowemu [...] w [...], co w konsekwencji uniemożliwiło temu przedsiębiorstwu korzystać w pełny sposób z treści prawa zarządu nieruchomości.

Ponadto doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 41 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r. - poprzez jego niezastosowanie przez organ, w sytuacji gdy oddanie nieruchomości w użytkowanie na rzecz [...][...] Spółdzielni "[...]" wymagało uprzedniego wygaszenia przez organ w drodze decyzji istniejącego dotychczas prawa zarządu w stosunku do tej samej nieruchomości.

Na zakończenie Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju dokonał oceny decyzji Ministra Budownictwa z [...] lipca 2006 r., stwierdzając, że w tej decyzji jako podstawę stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 1988 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 1989 r. wskazano art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. - zgodnie z którym organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Zastosowanie powołanego przepisu następuje tylko w przypadku stwierdzenia tożsamości sprawy, na którą składają się elementy przedmiotowe i podmiotowe. Element podmiotowy to tożsamość podmiotu będącego podmiotem praw lub obowiązków, tożsamość przedmiotowa to treść praw lub obowiązków, podstawa prawna tych praw (obowiązków), stan faktyczny będący podstawą faktyczną przyznania praw (obowiązków).

Mając na uwadze powyższe zauważył, iż między ocenianymi decyzjami z dnia [...] grudnia 1988 r. oraz z dnia [...] kwietnia 1989 r. a decyzją z dnia [...] grudnia 1966 r. - nie zachodzi ani tożsamość podmiotowa ani tożsamość przedmiotowa.

Zatem zasadne jest w tych okolicznościach sprawy uchylić w całości decyzję Ministra Budownictwa z [...] lipca 2006 r. - jako wydaną w oparciu o błędną podstawę prawną.

Dodał, że zgodnie z art. 156 § 2 k.p.a. nie stwierdza się nieważności decyzji obarczonej wadą rażącego naruszenia prawa w sytuacji, gdy zaistniały nieodwracalne skutki prawne. Jednakże - po analizie treści ksiąg wieczystych dotyczących tych nieruchomości - nie można uznać, aby zaskarżone decyzje wywołały nieodwracalne skutki prawne w części dotyczącej ww. działek nr [...], nr [...] i nr [...], tzn. aby nastąpił obrót cywilnoprawny lub inne zdarzenie prawne, których odwrócenie byłoby niemożliwe na gruncie postępowania administracyjnego.

Podniósł także, że brak było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] grudnia 1988 r. w całości, a więc także co do działki obecnie oznaczonej nr [...] - skoro w stanie na dzień wydania tych decyzji, prawo użytkowania ustanowione na rzecz przedsiębiorstwa państwowego [...] w [...], a następnie nabyte z mocy prawa prawo zarządu, dotyczyło terenu odpowiadającemu obecnym działkom ewidencyjnym nr [...], nr [...] i nr [...] z obrębu [...].

Mając powyższe na uwadze uchylił decyzję Ministra Budownictwa z dnia [...] lipca 2006 r., stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] grudnia 1988 r. - w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecne działki nr [...], nr [...], nr [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecną działkę nr [...].

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła [...] "[...]" Spółdzielnia Osób Prawnych w [...] zaskarżając decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z [...] października 2019 r. - w części zawierającej rozstrzygnięcie o treści następującej: "stwierdzam nieważność decyzji Dyrektora Wydziału [...] [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] z dnia [...] grudnia 1988 r. znak: [...], w części obejmującej obecne działki nr [...], nr [...], nr [...]".

Kwestionowanej części rozstrzygnięcia tej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jego wydanie zarzuciła naruszenie:

1) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. w następstwie braku wskazania podstawy prawnej tej części rozstrzygnięcia, czyli, jednej z podstaw wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., oraz braku przedstawienia, powiązanego z taką (tu: hipotetyczną) podstawą prawną, uzasadnienia,

2) art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz art. 15 k.p.a. (tu: w związku z art. 127 § 3 k.p.a.) w następstwie braku omówienia środków prawnych, w wyniku rozpoznania których doszło do wydania kwestionowanej decyzji, w tym zarzutów i wniosków zawartych w takich środkach, a także wobec braku wyjaśnienia przyczyn, jakie - w ocenie Organu - wykluczały możliwość pełnego lub szerszego uwzględnienia tych środków prawnych,

3) art. 10 § 1 k.p.a. oraz art. 28 k.p.a. w związku z art. 77 § 4 k.p.a. w wyniku braku dopuszczenia do udziału w sprawie [...] S.A. w likwidacji z/s w [...] nr KRS [...] (poprzednio [...] [...]), powstałej jako [...] spółka Skarbu Państwa na podstawie aktu przekształcenia z dnia [...] lipca 1994 r. (Rep. [...] Nr [...]) Ministra Przekształceń Własnościowych z PP [...] w [...] (nr w rejestrze [...]), a zarazem w wyniku dopuszczenia do udziału w sprawie [...] sp. z o.o. z/s w [...] nr KRS [...] czyli spółki powołującej się na "ogólne następstwo prawne" po spółce [...] S.A. z racji zawarcia kilku umów dopuszczonych przepisami kodeksu spółek handlowych w sytuacji, gdy obowiązujące unormowania prawne nie stwarzały i nie stwarzają możliwości przenoszenia praw typu: "użytkowanie" lub "zarząd" ustanowionych w trybie administracyjnym w drodze czynności cywilnoprawnych, w tym,

4) art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. oraz art. 80, art. 97 § 1 pkt 4 i art. 100 § 1 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., a także art. 3, art. 4 i art. 10 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o księgach wieczystych i hipotece ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2204, dalej: "ukwh").

W obszernym uzasadnieniu skarżąca przedstawiła argumentację na poparcie zarzutów skargi.

Dodała, że kwestionowaną w części decyzję uważa za wadliwą z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. (tu: w związku z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 6 k.p.a.) oraz w art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i z tej przyczyny wniosła;

1) o jej uchylenie w zaskarżonej części z powołaniem się na ww. przepisy p.p.s.a,

2) o zobowiązanie [...] sp. z o.o. z/s w [...] nr KRS [...], czyli spółki powołującej się na "ogólne następstwo prawne" po spółce [...] S.A. z racji zawarcia kilku umów dopuszczonych przepisami kodeksu spółek handlowych do wykazania swego następstwa prawnego po [...] S.A. z/s w [...] (jako [...] spółki Skarbu Państwa powstałej w wyniku przekształcenia PP [...] z/s w [...], w sytuacji, gdy obowiązujące unormowania prawne nie stwarzały i nie stwarzają możliwości przenoszenia praw typu: "użytkowanie" lub "zarząd" ustanowionych w trybie administracyjnym w drodze czynności cywilnoprawnych, w tym, dopuszczonych Kodeksem spółek handlowych z wyjątkiem zastrzeżonym na rzecz jednoosobowych spółek Skarbu Państwa powstałych w wyniku przekształceń przedsiębiorstw państwowych,

oraz

w wypadku uznania niniejszej skargi za zasługującą na uwzględnienie

3) o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania z uwzględnieniem stosownych unormowań prawnych.

Ponadto wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej części decyzji do czasu rozpoznania niniejszej skargi, uzasadniając ten wniosek prowadzeniem przez Wojewodę [...] postępowania regulacyjnego dopuszczonego treścią - obecnie - art. 200 ustawy z dnia 21sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2018 r. poz. 2204 ze zm.).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła także [...] sp. z o.o. - Syndyk Masy Upadłości Spółdzielni Handlowo-Usługowej "[...]" w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] zaskarżając decyzję Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju z [...] października 2019 r. - w części obejmującej stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 roku oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] z dnia [...] grudnia 1988 roku, znak: [...], w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecnie działki nr [...], nr [...], nr [...].

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

1. naruszenie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 87 ust. 1 ustawy o gospodarce gruntami i wywłaszczaniu nieruchomości poprzez jego zastosowanie i uznanie, że decyzja Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 roku oraz poprzedzająca ją decyzja Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] z dnia [...] grudnia 1988 roku, znak: [...], w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecnie działki nr [...], nr [...], nr [...], są nieważne, podczas gdy zgodnie z punktami [...], [...] oraz [...] decyzji Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1966 roku, znak [...], połowa budynku magazynowego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w [...] pozostała w użytkowaniu [...] Spółdzielni "[...]", co oznacza, że nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji co najmniej w zakresie w jakim ww. związek użytkował połowę budynku magazynowego;

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy przez Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju w sposób wszechstronny i wyczerpujący, w szczególności nieprzeanalizowanie jaki skutek miały punkty [...], [...] oraz [...] decyzji Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1966 roku, znak [...], dotyczące pozostawienia połowy budynku magazynowego znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w [...] w użytkowaniu [...] Spółdzielni "[...]", w szczególności czy w takiej sytuacji ww. związek współużytkował teren w zakresie niezbędnym do korzystania z budynku, czy mogło dojść do przekształcenia użytkowania ustanowionego na rzecz przedsiębiorstwa [...] w prawo zarządu, a jeśli nawet tak to czy przekształcenie to mogło dotyczyć całości nieruchomości czy z wyłączeniem części budynku magazynowego użytkowanego przez [...] Spółdzielni "[...]";

3. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 k.p.a. poprzez:

a. oparcie się na opinii geodezyjnej, która nie była jednoznaczna i kategoryczna, albowiem w jej treści wyrażono jedynie domniemanie, że wyłączony obszar [...] m² odpowiada obecnej działce nr [...] o powierzchni [...] m²,

b. oparcie się na opinii geodezyjnej, która nie stanowi opinii biegłego, a jest jedynie analizą osoby bez uprawnień geodezyjnych (posiadanie takich uprawnień nie wynika z opinii), a ponadto z której nie wynika by przeprowadzono wizję nieruchomości, zbadano znaki graniczne oraz by przeanalizowano, w której dokładnie części nieruchomości przy ul. [...] położony jest obszar [...] m² wyłączony spod przekazania go przedsiębiorstwu państwowemu [...] decyzją z dnia [...] grudnia 1966 roku,

c. uznanie, że wyłączony obszar [...] m², o którym mowa w decyzji Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1966 roku, znak [...], odpowiada obecnej działce nr [...] o powierzchni [...] m² , podczas gdy już z porównania powierzchni obu tych obszarów wynika, iż nie są one tożsame;

4. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 153 p.p.s.a. poprzez niezastosowanie się do wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 lutego 2004 r., w sprawie I SA/Wa 928/02, tj.:

a. niepoczynienie dostatecznych ustaleń w zakresie zbadania interesu prawnego wnioskodawcy - Przedsiębiorstwa [...] w [...] w kwestionowaniu ostatecznej decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 roku oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu Dzielnicowego [...] z dnia [...] grudnia 1988 roku, znak: [...];

b. niepoczynienie dostatecznych ustaleń w zakresie kontynuacji bytu prawnego przedsiębiorstwa państwowego [...] przez przedsiębiorstwo państwowe [...], w tym:

- nie wyjaśnienie dlaczego organy obu instancji uznały, że przedsiębiorstwo [...] zostało : przekształcone w nowe przedsiębiorstwo [...] gdy obowiązujące w tym czasie przepisy, w szczególności dekret z dnia 26 października 1950 roku o przedsiębiorstwach państwowych, nie przewidywały możliwości przekształcania przedsiębiorstw państwowych,

- brak oparcia się na materiale dowodowym oraz przepisach prawa przy dokonywaniu ustaleń odnośnie możliwości przypisania przedsiębiorstwu [...] statusu przedsiębiorstwa eksploatacyjnego,

c. niepoczynienie dostatecznych ustaleń w zakresie czy przedsiębiorstwo [...] miało przedmiotowy grunt w zarządzie w dacie wydania kwestionowanej decyzji, zwłaszcza w kontekście punktów [...], [...] oraz [...] decyzji Prezydium Rady Narodowej z dnia [...] grudnia 1966 roku, znak [...], zgodnie z którymi przedsiębiorstwo państwowe [...] miało przejąć tylko połowę budynku magazynowego znajdującego się na nieruchomości;

5 . naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 i 8 k.p.a. poprzez nierozpoznanie sprawy przez Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju w sposób wszechstronny i wyczerpujący, w szczególności nieprzeanalizowanie jaki skutek ma wpisanie przedsiębiorstwa [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] kwietnia 1968 roku przez Ministra Finansów, gdy według § 15 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 stycznia 1952 roku w sprawie ustalenia i prowadzenia rejestru przedsiębiorstw państwowych, organem rejestrowym właściwym do dokonywania wpisów w rejestrze, dla przedsiębiorców podlegających wpisowi do działu [...] rejestru są wydziały finansowe prezydiów wojewódzkich rad narodowych;

6. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. 107 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wskazanie błędnej podstawy prawnej w rozstrzygnięciu decyzji, tj. art. 127 § 3 k.p.a., który dotyczy możliwości złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podczas gdy z treści zaskarżonej decyzji wynika, że jest ona ostateczna, a zatem zgodnie z art. 16 § 1 k.p.a. nie służy od niej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy tylko skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego;

7. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. 107 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez niedostateczne sprecyzowane w rozstrzygnięciu o jaką część nieruchomości chodzi w decyzji, albowiem wskazano jedynie numery działek, bez określenia miejsca ich położenia, numeru księgi wieczystej czy obrębu, co powoduje, że nie wiadomo jakiej dokładnie nieruchomości dotycz wydane przez Organ rozstrzygnięcie;

8. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie polegające na stwierdzeniu nieważności decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] nr [...] z dnia [...] kwietnia 1989 roku oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] z dnia [...] grudnia 1988 roku, znak: [...], w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecnie działki nr [...], nr [...], nr [...], podczas gdy nie było ku temu podstaw.

W związku z powyższym wniosła o uchylenie decyzji w zaskarżonej części na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz o zasądzenie kosztów postępowania na podstawie art. 200 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargi Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju wniósł o ich oddalenie.

W pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu podniesionego przez [...] sp. z o.o. w [...] - Syndyka Masy Upadłości Spółdzielni Handlowo-Usługowej "[...]" w upadłości likwidacyjnej w [...] dotyczącego oparcia się przez organ na opinii geodezyjnej z dnia [...] lipca 2019 r., która zdaniem skarżącej nie stanowi opinii biegłego, a jest jedynie analizą osoby bez uprawnień geodezyjnych - stwierdzając, iż jest on bezpodstawny. Wyjaśnił iż ww. opinia geodezyjna z dnia [...] lipca 2019 r. - dotycząca ustalenia, czy nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], oddana [...] Spółdzielni "[...]" w użytkowanie, na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 1988r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 1989r. jest tożsama z nieruchomością położoną przy ul. [...] róg [...], którą Przedsiębiorstwo [...] w [...] uzyskało w nieodpłatne użytkowanie na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 1966r., utrzymanej w mocy decyzją z dnia [...] lutego 1967r. - została sporządzona przez A. G.- osobę posiadającą uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii (Nr uprawnień [...] i [...]), legitymującą się świadectwem geodety uprawnionego Nr [...], widniejącą w Centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii prowadzonym przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii.

Następnie ocenił pozostałe zarzuty zawarte w ww. skargach - stwierdzając, iż stanowią one w istocie polemikę ze stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a co za tym idzie nie mogą one prowadzić do zmiany przedmiotowego rozstrzygnięcia.

Dodał, że zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane po uwzględnieniu i wszechstronnej analizie wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz oparte zostało na ugruntowanym stanowisku prezentowanym w orzecznictwie zarówno Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

W związku z powyższym podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z 27 lutego 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, a następnie postanowieniem z 21 lipca 2020 r. połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy z obu ww. skarg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekając w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) dalej jako: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie - bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

Postępowanie nadzorcze prowadzone na podstawie art.156-158 k.p.a. podlega takim samym regułom procesowym jak postępowanie zwykłe z tym, że odmienny jest przedmiot obu postępowań. W postępowaniu zwykłym organ zmierza do wyjaśnienia stanu faktycznego i rozstrzyga merytorycznie sprawę, zaś w postępowaniu nadzorczym przedmiotem jest decyzja (z reguły ostateczna) i ustalenie, czy została ona wydana z wadami, o których stanowi art.156 § 1 kpa.

W postępowaniu prowadzonym w trybie art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. - którego przedmiotem jest wniosek strony o stwierdzenie nieważności decyzji - niezbędna jest ocena rodzaju naruszenia ściśle określonych zasad z punktu widzenia kwalifikowanych podstaw przewidzianych dla tego rodzaju postępowania nadzwyczajnego.

Przy ustalaniu wystąpienia przesłanek z art.156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ winien badać nie tylko samą treść decyzji oraz zachowanie przepisów procedury administracyjnej przy jej wydawaniu, lecz także ustalić czy weryfikowane rozstrzygnięcie nie narusza rażąco przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę jego wydania. Wymaga to często zabiegów procesowych (tj. sprawdzenia prawidłowości zgromadzenia materiału dowodowego) prowadzących do ustalenia, czy przy wydawaniu decyzji podlegającej weryfikacji spełnione zostały ustawowe wymagania, warunkujące wydanie rozstrzygnięcia zgodnego z prawem.

W niniejszej sprawie Kierownik Wydziału [...] Urzędu [...] [...] decyzją z [...] grudnia 1988 r. (utrzymaną w mocy decyzją Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] z [...] kwietnia 1989 r.) oddał [...] [...] Spółdzielni "[...]" w zarząd na czas nieoznaczony grunt o powierzchni [...] m² położony w [...] przy ul. [...].

Przedsiębiorstwo [...] w [...] wystąpiło z wnioskiem o stwierdzenie nieważności tych decyzji - wskazując, iż na podstawie ostatecznej decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1966r. przedmiotową nieruchomość przekazano w nieodpłatne użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu [...] (przy czym wyłączono z jej powierzchni obszar o pow. [...] m², na którym znajduje się budynek biurowy stanowiący własność [...] [...] Spółdzielni "[...]" w [...]).

Minister Budownictwa decyzją z [...] lipca 2006 r. stwierdził nieważność decyzji z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 1988 r. - stwierdzając, iż obarczone są one wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a., bowiem dotyczą sprawy uprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną.

Natomiast Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju decyzją z [...] października 2019 r.:

- uchylił w całości decyzję Ministra Budownictwa z [...] lipca 2006 r.,

- stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Wydziału [...] Urzędu [...] z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Kierownika Wydziału [...] Urzędu [...] [...] z [...] grudnia 1988 r. - w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecne działki nr [...], nr [...], nr [...],

- odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji z [...] kwietnia 1989 r. oraz z [...] grudnia 1988 r. - w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecną działkę nr [...].

Oceniając zaskarżoną decyzję należy stwierdzić, ze sprawa ta była już wcześniej przedmiotem rozpoznania przez organy administracji państwowej i sądy.

Stan faktyczny sprawy ustalony przez Ministra Finansów, Inwestycji i Rozwoju w zaskarżonej decyzji z [...] października 2019 r. - dotyczący wydanych decyzji i orzeczeń sądowych - nie był sporny między stronami, dlatego też Sąd przyjął te ustalenia za własne.

Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadzała się przede wszystkim do ustalenia, czy nastąpiła likwidacja "[...]"- a co za tym idzie, wygaśnięcie prawa użytkowania przysługującego temu przedsiębiorstwu, czy też nastąpiło jedynie przekształcenie tego przedsiębiorstwa w nowe o zmienionej nazwie [...], które to przedsiębiorstwo przejęło użytkowanie w niezmienionej formie. Należało też ustalić, czy następnie nastąpiło przekształcenie prawa użytkowania w prawo zarządu.

Dokonanie powyższych ustaleń było niezbędne dla oceny, czy ww. przedsiębiorstwo miało przymiot strony i możliwość skutecznego wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 1988 r. Ponadto należało ustalić kwestię bytu prawnego ww. decyzji z [...] grudnia 1966 r.

Niniejsze kwestie zostały ostatecznie przesądzone w prawomocnej decyzji Prezydenta [...] z [...] listopada 2012 r. odmawiającej stwierdzenia wygaśnięcia, jako bezprzedmiotowej, decyzji Prezydium Rady Narodowej [...] z [...] grudnia 1966 r. w części dotyczącej oddania w użytkowanie Przedsiębiorstwu Państwowemu [...] z siedzibą w [...] fragmentu zabudowanej nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] róg ul. [...] tj. gruntu pod budynkiem magazynowym wraz z połową budynku magazynowego.

Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Wojewodę [...].

Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 328/14 oddalił skargi na ww. decyzje, zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 12 października 2016 r., sygn. akt I OSK 2794/14 oddalił skargi kasacyjne od tego wyroku.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zarzuty podniesione przez skarżących nie zasługują na aprobatę. Podniósł, że organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny, iż wskutek uchwały o przekształceniu nie doszło do likwidacji przedsiębiorstwa [...], a jedynie do przekształcenia tego przedsiębiorstwa w nowe przedsiębiorstwo o zmienionej nazwie - [...]. Przedsiębiorstwo to weszło we wszelkie prawa i obowiązki przekształconego przedsiębiorstwa w budowie, w tym przejęło sporne prawo użytkowania. Ponadto organy obu instancji prawidłowo stwierdziły, że w niniejszej sprawie nie zaistniała żadna z postaci bezprzedmiotowości decyzji tj. bezprzedmiotowość o charakterze podmiotowym bądź przedmiotowym. Nie doszło również do zaistnienia przesłanek warunkujących wygaśnięcie trwałego zarządu w rozumieniu ustawy z dnia 11 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami.

Zatem kwestia posiadania przymiotu strony przez Przedsiębiorstwo [...] w [...] (obecnie [...] sp. z o.o.) została ostatecznie przesądzona.

Niesporny jest także fakt, iż w dacie wydania decyzji z [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 1988 r. nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] róg [...] o pow. [...] [...] ha, z wyłączeniem obszaru o pow. [...] m², znajdowała się w zarządzie przedsiębiorstwa [...].

Przy czym nieruchomość ta była tożsama z nieruchomością położoną w [...] przy ul. [...] o powierzchni [...] m² - oddaną [...] Spółdzielni "[...]" w użytkowanie na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 1988 r. oraz decyzji z dnia [...] kwietnia 1989 r. (z wyłączeniem obszaru o pow. [...] m² na którym znajduje się budynek biurowy).

Fakt ten prawidłowo ustalił Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju zaś sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela ten pogląd.

Minister stwierdził, że zgodnie z treścią opinii geodezyjnej z [...] lipca 2019 r. grunt o pow. [...] m² przekazany [...] [...] Spółdzielni "[...]" odpowiada obecnym działkom ewidencyjnym nr [...],[...],[...] i [...] z obrębu [...]. Również teren przy ul. [...] róg [...] o pow. [...] ha odpowiada obecnym działkom ewidencyjnym nr [...],[...],[...] i [...] - z tym, że obszar o pow. [...] m² (który nie został oddany w użytkowanie na podstawie decyzji z dnia [...] grudnia 1966 r.) odpowiada obecnej działce ewidencyjnej nr [...] o pow. [...] m² z obrębu [...]. Zatem obie nieruchomości objęte ww. decyzjami o przekazaniu w użytkowanie są tożsame - jednakże tylko w zakresie działek ewidencyjnych nr [...],[...] i [...].

Przy czym należ podnieść, że ww. opinia - wbrew zarzutom skargi - została sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii, legitymującą się świadectwem geodety uprawnionego i widniejącą w Centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia zawodowe w dziedzinie geodezji i kartografii prowadzonym przez Główny Urząd Geodezji i Kartografii.

Wobec powyższego doszło do sytuacji, w której decyzją z dnia [...] grudnia 1988 r. oraz decyzją z dnia [...] kwietnia 1989 r. oddano w użytkowanie na rzecz [...] [...] Spółdzielni "[...]" grunt o pow. [...] ha położony w [...] przy ul. [...], który to grunt w momencie wydania przedmiotowej decyzji pozostawał już wcześniej (za wyjątkiem obszaru o pow. [...] m² stanowiącego aktualnie działkę nr [...]) w zarządzie (który nie został wygaszony przez organ w drodze decyzji) przedsiębiorstwa państwowego [...] w [...].

Zatem decyzja z dnia [...] grudnia 1988 r. oraz decyzja z dnia [...] kwietnia 1989 r. - w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecne działki nr [...], nr [...] i nr [...] - zawierają wadę, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. - gdyż rażąco naruszają art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 39 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 kwietnia 1985 r.

W związku z tym Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 1989 r. oraz poprzedzającej ją decyzji z [...] grudnia 1988 r. - w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecne działki nr [...], nr [...], nr [...] oraz odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji w części dotyczącej nieruchomości obejmującej obecną działkę nr [...].

Ponadto uchylił wcześniejszą decyzję Ministra Budownictwa z [...] lipca 2006 r. - uznając, że nieprawidłowo uznał on, iż między decyzjami z dnia [...] grudnia 1988 r. i z dnia [...] kwietnia 1989 r. a decyzją z dnia [...] grudnia 1966 r. zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa - co było przyczyną zastosowania art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Następnie

Oceniając zaskarżoną decyzję sąd orzekający w niniejszej sprawie uznał, że jest ona prawidłowa i w całości podzielił stanowisko i argumentację organu. Postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami k.p.a., materiał dowodowy oceniony rzetelnie i wszechstronnie. Organ dokładnie wykonał wszystkie zalecenia zawarte w wyroku WSA w Warszawie z 26 lutego 2004., sygn. akt I SA 928/02, przyjmując ustalenia zawarte w wyroku tego sądu z 18 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Wa 328/14 - co czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a.

W związku z tym budzi zdziwienie Sądu zarzut z pkt 4. skargi spółki [...] - Syndyka Masy Upadłości Spółdzielni Handlowo-Usługowej "[...]" w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] dotyczący niepoczynienia dostatecznych ustaleń w zakresie: zbadania interesu prawnego wnioskodawcy - Przedsiębiorstwa [...] w [...], kontynuacji bytu prawnego przedsiębiorstwa państwowego [...] przez przedsiębiorstwo państwowe [...], czy przedsiębiorstwo [...] miało przedmiotowy grunt w zarządzie w dacie wydania kwestionowanej decyzji - gdyż kwestie te zostały ostatecznie przesądzone powołanymi wyżej wyrokami, którymi zarówno organ, jak i sąd orzekający w sprawie są związani.

Poza tym na aprobatę nie zasługują również pozostałe zarzuty skarżących, które w istocie stanowią polemikę ze stanowiskiem organu zawartym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Podsumowując Sąd uznał, że Minister Finansów, Inwestycji i Rozwoju szczegółowo wyjaśnił motywy, jakimi się kierował przy rozstrzyganiu sprawy, zaś uzasadnienie decyzji czyni zadość wymogom określonym w art. 107 § 3 k.p.a. - zyskując pełną akceptację Sądu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.