Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 333/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-07-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 92a ust. 1, art. 92b ust.1, art. 92c ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Dnia 6 lipca 2022 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Kowalska, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz, Asesor WSA Anna Dębowska (spr.), , Protokolant Asystent sędziego Beata Drożdż po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lipca 2022 roku sprawy ze skargi P. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 4 lutego 2022 roku nr BP.501.929.2021.1834.RZ9.170293 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 4 lutego 2022 r., nr BP.501.929.2021.1834.RZ9.170293, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 919 ze zm.), zwanej dalej "u.t.d.", Ip. 6.1.3, Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzeniem nr 165/2014", (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014 r., s. 1), art. 10 rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11 kwietnia 2006 r. s. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem nr 561/2006", Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję Podkarpackiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z 20 kwietnia 2022 r. o nałożeniu na P.T. kary pieniężnej w wysokości 10 500 zł.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że podczas kontroli drogowej przeprowadzonej 15 marca 2021 r. na dk [...] w miejscowości R. nad S., samochodu ciężarowego marki Scania o nr rej. [...] wraz z naczepą marki Krone o nr rej. [...] stwierdzono:

- podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystaniu z tego urządzenia lub przedmiotu;

- naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu – za każdy pojazd.

Pojazdem kierował M.K. W chwili kontroli kierowca wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Niemiec do Polski. Przewóz realizowany był w imieniu i na rzecz skarżącego. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli o nr [...] z 15 marca 2021 r.

W wyniku rozpoznania sprawy Podkarpacki Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 20 kwietnia 2021 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 500,00 zł.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania, ewentualnie o uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. Skarżący wskazał, że kontrolowany kierowca został odpowiednio przeszkolony i podpisał stosowne oświadczenie. Przedsiębiorca ponadto pociągnął do odpowiedzialności porządkowej kierowcę i nałożył na niego karę nagany.

Organ drugiej instancji uznając za uzasadnione nałożenie na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł za naruszenie polegające na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystaniu z tego urządzenia lub przedmiotu określone w Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym podniósł, że w toku kontroli drogowej podczas analizy okazanych do kontroli dokumentów, danych cyfrowych zawartych w pamięci tachografu i na karcie kierowcy, zapisów w komputerze pokładowym pojazdu o nr rej. [...] oraz weryfikacji trasy od miejsca rozpoczęcia przewozu (S.) do miejsca kontroli (R. nad S.) stwierdzono nierejestrowanie na karcie kierowcy za pomocą urządzenia rejestrującego wskazań w zakresie prędkości pojazdu, aktywności kierowcy i przebytej drogi 15 marca 2021 r. We wskazanym dniu kierowca prowadził pojazd marki Scania o nr rej. [...] używając jednocześnie niedozwolonego urządzenia (magnesu) zakłócającego pracę tachografu. Ze wskazań mapy, na podstawie której wyznaczono najkrótszą trasę przejazdu wynika, że kontrolowany pojazd powinien pokonać co najmniej 289 km, podczas gdy tachograf zarejestrował jedynie 137,8 km. Jednocześnie analiza danych z tachografu oraz karty kierowcy wykazała, że 15 marca 2021 r. w godzinach od 00:00 do 08:28 kierowca na swojej karcie oraz w tachografie rejestrował odpoczynek, co znajduje potwierdzenie w protokole z przesłuchania kierowcy.

Podzielając stanowisko organu pierwszej instancji w zakresie naruszenia polegającego na naruszeniu obowiązku terminowego pobierania danych w tachografu za każdy pojazd określonego w Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 500 zł organ drugiej instancji wskazał, że po analizie pobranych podczas kontroli danych cyfrowych organ pierwszej instancji stwierdził, że przedsiębiorca nie dochował obowiązku terminowego wczytania danych cyfrowych urządzenia rejestrującego, zainstalowanego w pojeździe marki Scania o nr rej. [...]. Dane cyfrowe z urządzenia rejestrującego, zainstalowanego w pojeździe marki Scania o nr rej. [...] ostatni raz zostały wczytane 6 września 2020 r., co oznacza, że od daty tej do dnia kontroli minęło 190 dni (w tym 144 dni zarejestrowanej aktywności). W niniejszym przypadku dane winny być wczytane po upływie maksymalnie 90 dni od poprzedniego ich wczytania.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ drugiej instancji stwierdził, że nieprawidłowości spowodowane przez działanie kierowcy były możliwe do wykrycia przez przedsiębiorcę w przypadku zapewnienia właściwej organizacji i dyscypliny pracy w przedsiębiorstwie. Odpowiedzialność spoczywa na przedsiębiorcy, nie zaś na kierowcy. Bez znaczenia jest fakt znajomości przepisów prawa przez kierowców. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest nadzór nad odpowiednimi zachowaniami ludzkimi. Zakres tych obowiązków ściśle jest związany z rodzajem prowadzonej działalności gospodarczej, na którą składają się poszczególne czynności przedsiębiorcy. Jedną zaś z takich czynności niewątpliwie jest kierowanie pojazdem samochodowym. W zdecydowanej większości przypadków kierowca samodzielnie prowadzi pojazd, gdzie trudno jest o osobisty nadzór pracodawcy. Jednakże wskazanej okoliczności nie można kwalifikować w kategoriach wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy, bowiem ma on obowiązek przeszkolenia kierowcy i organizowania kierowcom pracy w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń ustawy o transporcie drogowym. Fakt, że kierowca sam prowadzi pojazd jest w tym przypadku bez znaczenia. Sytuacja taka jest typowa w stosunkach tego rodzaju. Wyłączenie odpowiedzialności w takiej sytuacji, którą należy uznać za typową, godziłoby w specyfikę danego obowiązku nadzoru przedsiębiorcy nad przestrzeganiem ustawy o transporcie drogowym, z którego to obowiązku przedsiębiorca powinien się wywiązać. Przedsiębiorca powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu. Skarżący nie wskazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu. Organ drugiej instancji uznając za wiarygodne fakty stwierdzone w protokole kontroli drogowej oraz zeznania świadka M.K. utrwalone w protokole wskazał, że protokół kontroli drogowej jest istotnym dowodem w postępowaniu administracyjnym. Protokół podpisuje kontrolujący i kontrolowany, który może wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli, jak również może odmówić jego podpisania. Protokół kontroli ma cechy dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. Protokół jako dokument urzędowy korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń. Dokument urzędowy stanowi podstawowy element materiału dowodowego w postępowaniu administracyjnym. Dokumenty urzędowe korzystają ze szczególnej mocy dowodowej, ponieważ stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego. Istota protokołu z kontroli wyraża się w tym, że dokument ten odzwierciedla i potwierdza istniejący w momencie kontroli stan faktyczny.

Organ drugiej instancji wyjaśnił, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 92b u.t.d., bowiem ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku, gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca.

W ocenie organu drugiej instancji skarżący nie wskazał okoliczności, których nie mógł przewidzieć oraz na które nie miał wpływu. Wobec czego w sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Materiał dowodowy zawarty w aktach sprawy w pełni potwierdza fakt naruszenia przepisów przez skarżącego. Kary pieniężne za naruszenia powstałe na gruncie ustawy o transporcie drogowym są określone w sposób sztywny i nie mają charakteru uznaniowego. Nakładane są w przypadku stwierdzenia naruszenia w wysokości ściśle określonej w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Ustawodawca nie przewidział możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej od możliwości finansowych, zdarzeń losowych czy rodzaju wykonywanego zawodu lub prowadzonej działalności przez stronę.

W skardze na powyższą decyzję P.T. wniósł o jej uchylenie wraz z poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:

1. przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe i niewyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, w szczególności wyjaśnień i dokumentów przedstawionych przez skarżącego w piśmie z 29 marca 2021 r. oraz poprzez dokonanie dowolnej oceny tych dowodów, a także poprzez zaniechanie skierowania pojazdu do zatwierdzonego warsztatu i nieprzeprowadzenie badań dotyczących poprawności działania tachografu w myśl regulacji określonych w art. 38 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 i w konsekwencji niewyjaśnienie w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy oraz okoliczności warunkujących przypisanie stronie odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie Ip. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;

- art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 67 § 1 i 2 pkt 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego co do okoliczności posłużenia się przez kierowcę niedozwolonym urządzeniem w postaci magnesu oraz brak sporządzenia protokołu oględzin ujawnionego przez kierowcę przedmiotu i w konsekwencji niewyjaśnienie w sposób dostateczny stanu faktycznego sprawy oraz okoliczności warunkujących przypisanie skarżącemu odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie Ip. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w postępowaniu oraz niepoinformowanie o zakończeniu postępowania odwoławczego i zamiarze wydania decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy, a przez to uniemożliwienie wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji przez organ odwoławczy;

- art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji, która poprzez swoją treść oraz jej uzasadnienie narusza zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa;

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji;

- art. 107 § 1 pkt 4 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 92b ust. 1 oraz art. 92c ust. 1 u.t.d. poprzez podanie błędnej podstawy prawnej zaskarżonej decyzji i powołanie się przez organ odwoławczy na przepisy prawa, które nie stanowiły podstawy prawnej rozstrzygnięcia sprawy co do jej istoty i które pozostają w oczywistej sprzeczności z treścią tej decyzji, bowiem stanowią podstawę do odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej i umorzenia postępowania, podczas gdy organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej;

2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. poprzez jego niezastosowanie na gruncie niniejszej sprawy i niewyjaśnienie w sposób dostateczny z jakich przyczyn organ odmówił jego zastosowania, podczas gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że skarżący jako podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło w skutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu organ administracji dodatkowo stwierdził, że przedsiębiorca poprzez zaniechanie terminowego wczytywania danych z tachografu sam pozbawił się możliwości bieżącej kontroli i nadzoru nad czasem pracy kierowcy. Powyższe powoduje, że jego odpowiedzialność za stwierdzone naruszenie nie może zostać wyłączona. Przedsiębiorca winien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Planując zadania przewozowe przedsiębiorca winien uwzględniać oprócz czasu jazdy kierowcy także czas na wymagany odpoczynek dla prowadzącego pojazd. Gdyby takie planowanie w niniejszej sprawie miało miejsce, wówczas kierowca nie musiałby ukrywać swoich aktywności. Co więcej gdyby skarżący należycie i terminowo weryfikował dane z tachografu wówczas miałby większą możliwość szybszego wykrycia nieprawidłowości i odpowiedniej na nie reakcji. W związku z powyższym do naruszenia doszło w wyniku zaniechań po stronie skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem stosując środki określone w ustawie.

W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c); 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Z przepisów tych wynika, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W wypadku niestwierdzenia tego rodzaju naruszeń, sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.

Przeprowadzona przez sąd w niniejszej sprawie kontrola legalności zaskarżonej decyzji według powyższych kryteriów nie wykazała, aby organ administracji naruszył przepisy prawa w stopniu mającym lub mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W myśl art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 12 000 zł za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5 000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w tym przepisie, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (art. 92a ust. 3 u.t.d.).

W art. 92a ust. 1 u.t.d. ustalono odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy za naruszenie przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu, określając jednocześnie granice wysokości kary za naruszenia w tym zakresie. Odpowiedzialność przewidziana w art. 92a ust. 1 u.t.d. ma charakter obiektywny, jest niezależna od winy podmiotu wykonującego transport drogowy i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Kara ta nie jest konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Istotą kary, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., jest przymuszenie podmiotu wykonującego przewóz drogowy do respektowania wynikających z przepisów prawa nakazów i zakazów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewniania wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Stosownie do art. 92a ust. 7 u.t.d. wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10 – załącznika nr 3 do ustawy. Określone w tym załączniku kary pieniężne zostały ustalone w sposób sztywny, co powoduje, że ich wysokość nie została pozostawiona uznaniu organów.

Powyższe oznacza, że decyzja o nałożeniu kary ma charakter decyzji związanej i wobec stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego organ co do zasady zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. oraz załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Zaznaczyć należy, że celem sankcji określonych w ustawie o transporcie drogowym jest wymuszenie na podmiocie wykonującym przewóz drogowy takich działań organizacyjnych, które zagwarantują bezpieczeństwo innych użytkowników dróg poprzez właściwy dobór kierowców i ułożenie planu ich pracy. Podmiot wykonujący transport drogowy jako pracodawca ponosi ryzyko osobowe, to znaczy obciążony jest skutkami niewłaściwego doboru pracowników do danego zadania i zmuszony jest ponosić straty wynikłe wskutek ich działań. Podmiot ten zobowiązany jest do przeprowadzania bieżących kontroli, czy kierowcy przestrzegają przepisów prawa i powinien w taki sposób organizować i nadzorować ich pracę, aby jednocześnie umożliwić sobie wypełnianie ciążących na nim obowiązków (por. wyroki NSA z 21 listopada 2017 r., II GSK 280/16 i z 17 października 2017 r., II GSK 3242/16).

Stosownie do lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 10 000 zł.

Wskazać należy, że rozporządzenie Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 74 z 19 marca 2016 r., s. 8), zwane dalej "rozporządzeniem 2016/403", klasyfikuje naruszenia przepisów unijnych w transporcie drogowym, wprowadza wykaz ich kategorii, rodzajów. W załączniku I do tego rozporządzenia jako druga została wskazana grupa naruszeń przepisów rozporządzenia 165/2014, tj. odnosząca się do tachografów. W lp. 2.9. powołana została podstawa z art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, a mianowicie korzystanie z nielegalnego urządzenia, które może zmienić zapisy tachografu. Aby prawidłowo wypełnić ten przepis treścią, należy mieć na uwadze, że zgodnie z art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014 zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.

W celu implementacji powyższych przepisów, na mocy ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1481), zwanej dalej "ustawą zmieniającą", ustawodawca zmienił m.in. treść załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym i wprowadził lp. 6.1.3., zgodnie z którym to przepisem naruszeniem zasad i warunków wyposażenia pojazdu w tachograf jest podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu. Ustawa zmieniająca obowiązuje od 3 września 2018 r.

W uzasadnieniu projektu ustawy zmieniającej wskazano wprost, że "zmiany w przepisach wynikają z konieczności wypełnienia przez Polskę zobowiązań nałożonych przez rozporządzenie 2016/403 w zakresie unormowań dotyczących kwalifikacji naruszeń dotyczących przewozu drogowego. (...) Zmiany zaproponowane w załącznikach do ustawy o transporcie drogowym polegają na dostosowaniu brzmienia poszczególnych naruszeń do postanowień załącznika nr I do rozporządzenia (UE) 2016/403, określeniu kwalifikacji poszczególnych naruszeń (tj. poważne naruszenie - PN, bardzo poważne naruszenie - BPN, najpoważniejsze naruszenie - NN) zgodnie z postanowieniami załącznika nr I do rozporządzenia (UE) 2016/403 oraz dostosowaniu wysokości kary do wagi naruszenia, przy uwzględnieniu m.in. wpływu na wzrost bezpieczeństwa ruchu drogowego, bezpieczeństwo publiczne, ochronę interesów pasażerów, zwalczanie nieuczciwej konkurencji" (por. uzasadnienie projektu ustawy, druk sejmowy nr 2459 z 2018 r., dostępny na stronie internetowej www.sejm.gov.pl).

W orzecznictwie implementację tę uznaje się za prawidłową. Wskazuje się przy tym, że z zestawienia lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym z lp. 2.9 załącznika do rozporządzenia nr 2016/403 wynika, że implementacja powyższego rozporządzenia została dokonana poprawnie. Należy bowiem mieć na uwadze, że celem wprowadzenia powyższego przepisu rozporządzenia, a następnie przetransponowania jego treści do polskiej ustawy, było wprowadzenie sankcji za naruszenia, których dopuszczają się kierowcy, nieprawidłowo użytkując tachograf, aby zafałszować dane zawarte na karcie kierowcy. Wobec tego lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym zasadnie obejmuje nie tylko urządzenia (czyli mechanizmy lub zespół mechanizmów, służących do wykonywania określonych czynności), lecz także przedmiot, rozumiany jako rzecz, materialny element świata (vide sjp.pwn.pl). Omawiany przepis zakazuje jakiejkolwiek formy manipulowania tachografem, a więc używania jakichkolwiek przedmiotów służących zakłóceniu pracy tachografu oraz wszelkich sposobów ich użycia i zastosowanych technik, jeżeli miałoby to prowadzić do sfałszowania, zlikwidowania lub zniszczenia danych rejestrowanych przez tachografy.

Z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wynikają trzy sankcjonowane stany – po pierwsze, podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf, po drugie, podłączenie do tachografu urządzenia lub przedmiotu przeznaczonego do zafałszowania tych danych, a po trzecie korzystanie z takiego urządzenia lub przedmiotu.

Przez nielegalne urządzenie czy przedmiot należy zaś rozumieć nie tylko to, którego produkcja jest zabroniona przez prawo, lecz również takie, które jest używane w celu naruszenia prawa. Możliwe jest więc, że przedmiot, który został wyprodukowany zgodnie z prawem i w celu realizacji zwykłych potrzeb ludzi nabierze cechy "przedmiotu niedozwolonego" na skutek jego wykorzystania w celu naruszenia przepisów prawa.

Innymi słowy nielegalnym urządzeniem lub przedmiotem w rozumieniu tego przepisu jest nie tylko to, które było wyprodukowane w celu zafałszowania danych zapisywanych przez tachograf, lecz również takie, które jest wykorzystane w tym celu.

Omawiany przepis sankcjonuje nie tylko podłączenie urządzenia bądź przedmiotu, rozumiane jako przyłączenie niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu, ale także jakiekolwiek oddziaływanie niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu na tachograf, niezależnie od tego, czy doszło do fizycznej ingerencji w tachograf czy też połączenie to jest nietrwałe i czasowe.

Sankcją z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym jest objęte przyłączenie urządzenia lub przedmiotu, które zostało wykonane lub przeznaczone do zakłócania pracy tachografu, a także inne korzystanie z takiego urządzenia. Każde użycie przedmiotu w celu zafałszowania zapisywanej przez tachograf aktywności kierowcy powinno być zakwalifikowane jako wypełniające znamiona wskazane w powyższym przepisie. Bez znaczenia jest przy tym, że produkcja czy korzystanie z danego urządzenia lub przedmiotu są dozwolone. W momencie bowiem, gdy są one użyte w celu zakłócania zapisu danych, stają się niedozwolonymi urządzeniami lub przedmiotami. Użycie nawet najmniej skomplikowanego, najprostszego urządzenia lub przedmiotu, który powoduje zakłócenie pracy tachografu i nierejestrowanie rzeczywistej aktywności kierowcy, jest zabronione (por. wyrok NSA z 2 lipca 2020 r., II GSK 355/20; wyrok WSA w Łodzi z 14 października 2021 r., III SA/Łd 274/21).

Z akt sprawy wynika, że w trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej 15 marca 2021 r. w miejscowości R. nad S. stwierdzono, że kierowca M.K. wykonując transport drogowy używał magnesu przykładając go do impulsatora i powodując zakłócenie pracy tachografu w ten sposób, że nie rejestrował on prędkości pojazdu i przebytej drogi. W wyniku używania magnesu w okresie od godziny 0:00 do godziny 8:28 15 marca 2021 r. na karcie kierowcy oraz w tachografie był zarejestrowany odpoczynek. W trakcie kontroli kierowca oddał magnes. Kierowca zeznał, że około godziny 2.00 wyjeżdżając z siedziby firmy w S. założył magnes na impulsator zamontowany do skrzyni biegów. Przejechał trasę do L., gdzie na MOP na drodze ekspresowej zatrzymał się, zdjął magnes ze skrzyni biegów i poszedł spać. Do MOP dojechał o około godziny 4:00. Po godzinie ósmej obudził się, włożył kartę i zarejestrował swój odpoczynek. Po przyłożenia magnesu drogomierz i prędkościomierz nie działał. Jechał obserwując wskazanie GPS. Magnes kupił już dawno, ale nie pamięta gdzie.

Organ administracji wraz z zawiadomieniem o wszczęciu postępowania zawiadomił skarżącego o możliwości wzięcia czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Jednocześnie doręczył skarżącemu protokół z kontroli wraz z załącznikiem, w których opisano przebieg kontroli i stwierdzone naruszenia.

Podkreślić należy, że protokół kontroli drogowej, o którym mowa w art. 74 u.t.d., sporządzony przez organ kontrolny przy współudziale kontrolowanego kierowcy, jest – w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. – dokumentem urzędowym. Dokument ten, sporządzony w przepisanej formie przez powołany do tego organ, w zakresie jego działania, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Utrwalone protokołem czynności kontrolne mają charakter materialno-techniczny i odzwierciedlają ich przebieg oraz poczynione w ten sposób ustalenia. Dodatkowo protokół obrazuje stan faktyczny, który później może być trudny, a zasadniczo niemożliwy do odtworzenia. Z tego powodu uznaje się go za dokument mający szczególną moc dowodową. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, tj. inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Jednocześnie należy zauważyć, odwołując się w tym zakresie do treści art. 74 ust. 2 u.t.d., że kontrolowanemu przysługuje prawo odmowy podpisania protokołu, jednakże w każdym przypadku odmowa złożenia podpisu przez kontrolowanego powinna być odnotowana w protokole ze wskazaniem jej przyczyny. Natomiast w sytuacji, gdy kontrolowany nie zgadza się z zawartą w protokole treścią winien wnieść zastrzeżenia do protokołu kontroli – art. 74 ust. 4 u.t.d. (por. wyrok NSA z 20 września 2018 r., II GSK 2392/16). Dowód z dokumentu urzędowego – jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli – ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone (por. wyrok NSA z 7 grudnia 2010 r., II GSK 1062/09). W rozpoznawanej sprawie protokół z kontroli z 15 marca 2021 r. wraz z załącznikiem nr 1 zawierającym opis stwierdzonych naruszeń został podpisany przez kierowcę M.K. bez żadnych uwag co do jego treści.

22 marca 2021 r. zostało skarżącemu doręczone zawiadomienie o wszczęciu postępowania z 16 marca 2021 r. wraz z protokołem z kontroli i załącznikiem zawierającym opis stwierdzonych naruszeń. W zawiadomieniu tym organ pierwszej instancji zawiadomił skarżącego, m. in. o treści art. 10 § 1 k.p.a. oraz o prawie do złożenia pisemnych wyjaśnień w terminie 7 dni od daty doręczenia tego pisma i o tym, że w sytuacji braku wyjaśnień we wskazanym terminie, decyzja administracyjna zostanie wydana w oparciu o posiadany materiał dowodowy.

Z akt sprawy nie wynika, aby w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania doręczone wraz z protokołem z kontroli i załącznikiem zawierającym opis stwierdzonych naruszeń skarżący podważał prawidłowość ustaleń wynikających z protokołu kontroli co do faktu użycia przez kierowcę magnesu oraz braku rejestrowania z tego powodu na karcie kierowcy i przez tachograf aktywności kierowcy, przebytej drogi i prędkości.

W odpowiedzi na to zawiadomienie w piśmie z 29 marca 2021 r., które wpłynęło do organu pierwszej instancji 1 kwietnia 2021 r., skarżący wskazał, że 15 marca 2021 r. kierowca wyruszył z bazy w S. po przerwie weekendowej. Kierowca rozpoczął swój tydzień pracy z pełnym czasem pracy. Jechał do P., a więc miał do pokonania "jedynie" około 400 km. Został sprawdzony stan techniczny pojazdu, w tym tachografu, który był prawidłowy. Pojazd był wolny od urządzeń ingerujących w pracę tachografu. W piśmie tym skarżący oświadczył, że po powzięciu informacji o przeprowadzonej kontroli drogowej wysłuchał pracownika, a następnie podjął decyzję o pociągnięciu go do odpowiedzialności porządkowej. Zastosował względem niego karę nagany z powodu nieprzestrzegania ustalonej organizacji i porządku z procesie pracy. Stosując tego typu środek dyscyplinujący względem kierowcy przeciwdziałał tego typu naruszeniom prawa w przyszłości.

Do pisma tego zostały załączone umowa o pracę z 8 lutego 2021 r. wraz z aneksem, informacją dla pracownika, zakresem obowiązków kierowcy, wyciągiem z ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców oraz zawiadomieniem o zastosowaniu kary nagany.

W piśmie tym skarżący nie powoływał się na nieprawidłową pracę tachografu, a przedstawiona argumentacja i dokumenty miały świadczyć o tym, że nie miał wpływu na stwierdzone naruszenie. W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący również podnosił, że podjął wszelkie możliwe działania, aby zapobiec naruszeniom prawa polegającym na korzystaniu przez kierowców z niedozwolonych urządzeń ingerujących w pracę tachografów takich jak np. magnesy.

W rozpoznawanej sprawie niesporne jest więc, że w czasie kontroli ujawniono, że kierowca, wykonujący przewóz na rzecz i w imieniu skarżącego, przyczepił (dołączył) do impulsatora tachografu magnes, czym spowodował zakłócenie w jego funkcjonowaniu – zamiast rzeczywistej aktywności kierowcy zapisywany był odpoczynek. Oznacza to, że kierowca użył magnesu jako przedmiotu, który zmienia zapis tachografu. Takie działanie stanowiło niedozwoloną ingerencję w działanie tachografu, ponieważ, co zostało już powiedziane, celem stosowania tachografów jest odwzorowanie aktywności kierowcy, a wszelkie ingerencje w prawidłową pracę tego urządzenia czy wpływ na nie są zabronione. Tachograf posiada określone prawem elementy i dołączenie do niego jakichkolwiek urządzeń czy przedmiotów, w tym takich, które uniemożliwiają jego prawidłowe funkcjonowanie, uznać należy za nielegalne. Przedmioty takie nie mogą nawet znajdować się w pojeździe (art. 32 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014).

W ocenie sądu w zaskarżonej decyzji prawidłowo zatem przyjęto, że dowody zgromadzone w toku kontroli, tj. dane z karty kierowcy i urządzenia rejestrującego, jak również zeznania kierowcy wykonującego transport zatrzymanym pojazdem bezspornie świadczą o tym, że w czasie wykonywania przewozu drogowego korzystano z niedozwolonego urządzenia – magnesu przyłożonego do impulsatora skrzyni biegów, co powodowało zakłócenia pracy tachografu w ten sposób, że nie rejestrował on prędkości pojazdu i przebytej drogi, a tym samym doszło do popełnienia naruszenia z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

W tym miejscu należy zauważyć, że art. 38 ust. 2 rozporządzenia nr 165/2014 i art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 900 ze zm.) o tachografach przewidują jedynie upoważnienie dla funkcjonariuszy służb kontroli do skierowania pojazdu do zatwierdzonego warsztatu celem przeprowadzenia dodatkowych badań dotyczących tachografu, które to upoważnienie – co wymaga podkreślenia – aktualizuje się, jeżeli funkcjonariusze w wyniku kontroli znajdą wystarczające dowody pozwalające podejrzewać, że dokonano w tym względzie manipulacji. Z przepisów tych ani zresztą z żadnych innych przepisów powszechnie obowiązującego prawa nie wynika, aby przewidziane w nim dodatkowe badania były konieczne dla uznania, że w danym przypadku doszło do deliktu administracyjnego ujętego w lp. 6.1.3 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Zwłaszcza jeżeli ustalenia poczynione w wyniku kontroli, tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, wykazują w sposób jednoznaczny zaistnienie objętych tym naruszeniem okoliczności faktycznych – skierowanie pojazdu do zatwierdzonego warsztatu celem przeprowadzenia dodatkowych badań dotyczących tachografu staje się zbędne. Nie stanowi w tym wypadku przedmiotu sporu to, czy sam tachograf działa poprawnie, czy prawidłowo rejestruje i przechowuje dane, czy też poprawne są parametry jego kalibracji. Stwierdzone naruszenie stanowiło konsekwencję użycia przez kierowcę magnesu w sposób powodujący, że zakłócone było funkcjonowanie tachografu w określonym przedziale czasu w taki sposób, że drogomierz i prędkościomierz nie działał, a zamiast rzeczywistej aktywności kierowcy zapisany został odpoczynek. Przeprowadzenie dodatkowych badań samego tachografu oceny tej by nie zmieniło. Organy administracji nie kwestionują twierdzeń skarżącego zawartych w piśmie z 29 marca 2021 r., że stan techniczny pojazdu, w tym tachografu był prawidłowy, a w momencie powierzenia pojazdu kierowcy był wolny od wszelkich urządzeń, które mogłyby ingerować w pracę tachografu.

W tym stanie rzeczy, organy administracji słusznie przyjęły, że kierowca użył niedozwolonego przedmiotu przeznaczonego do podrabiania, to jest określenia inaczej niż w rzeczywistości, danych rejestrowanych przez tachograf. Tym samym stan faktyczny niniejszej sprawy podlegał subsumcji do lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem jest, że skarżący nie dopełnił także obowiązku terminowego wczytania danych cyfrowych urządzenia rejestrującego, zainstalowanego w pojeździe, co stanowi naruszenie z Ip. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Poprzedni odczyt danych miał miejsce 6 września 2020 r. Do dnia kontroli 15 marca 2021 r. od poprzedniego odczytu upłynęło 190 dni, w tym 144 zarejestrowanej działalności. Zgodnie z art. 1 ust. 3 lit. a rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z dnia 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych z jednostek pojazdowych oraz kart kierowców (Dz. U. UE L 168 z dnia 2 lipca 2010 r., s.16) maksymalny okres na wczytanie odpowiednich danych nie może przekraczać 90 dni w przypadku danych z jednostki pojazdowej.

Ustawodawca w przepisach szczególnych przewidział możliwość uwolnienia się od tej odpowiedzialności przez przedsiębiorcę poprzez wykazanie istnienia przesłanek egzoneracyjnych z art. 92c ust. 1 u.t.d. Stosownie do treści powołanego przepisu, nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub

2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub

3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.

Nie ulega wątpliwości, że wskazane przesłanki uwalniające od odpowiedzialności odnoszą się do sytuacji wyjątkowych, których profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy przy dochowaniu najwyższej staranności i przezorności nie był w stanie racjonalnie przewidzieć. Z treści art. 92c ust. 1 u.t.d. wynika, że to na podmiocie wykonującym przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem – z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego – spoczywa obowiązek wykazania istnienia przesłanek zwalniających go od odpowiedzialności (kary pieniężnej) przewidzianej w art. 92a ust. 1 u.t.d.

W orzecznictwie wskazuje się, że samowolne działanie kierowcy, którym przedsiębiorca posługuje się przy wykonywaniu działalności, w żadnym razie nie może zostać zakwalifikowane jako zdarzenie spowodowane wystąpieniem nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych i niezależnych od przedsiębiorcy okoliczności, o których mowa w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., a w istocie rzeczy jest ono wyłącznie skutkiem niewłaściwej organizacji pracy samego przedsiębiorstwa oraz wynikiem braku właściwych rozwiązań mających na celu zdyscyplinowanie pracownika (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2021 r., II GSK 889/19). Zamontowania przez kierowcę magnesu nie można uznać za okoliczność, której podmiot wykonujący transport nie mógł przewidzieć, na którą nie miał wpływu, a samo naruszenie, tj. założenie magnesu – za zdarzenie, którego nie mógł przewidzieć przy zachowaniu należytej staranności, jaką powinien się wykazać przy zawodowym świadczeniu usług transportowych w oparciu o ustawę o transporcie drogowym (por. wyrok NSA z 1 lipca 2020 r., II GSK 3927/17). Stanowisko sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela.

Okoliczności podnoszone przez skarżącego, zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i powtórzone skardze – takie jak: przeszkolenie kierowcy, zobowiązanie go do przestrzegania obowiązujących przepisów dotyczących czasu pracy kierowców oraz posługiwania się tachografem, poinformowanie o treści przepisów, ukaranie karą nagany, krótki okres zatrudnienia (5 tygodni) – nie przesądzają o zapewnieniu przez skarżącego właściwej organizacji i dyscypliny pracy w rozumieniu art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d. Okoliczności te nie świadczą o tym, że przewozy były tak planowane, aby kierowca nie naruszał w tak istotny sposób obowiązków związanych z przewozem. Zaniechanie terminowego pobrania danych z tachografu świadczy o tym, że skarżący nie sprawował prawidłowej kontroli i nadzoru nad czasem pracy kierowcy. Gdyby zadania przewozowe były prawidłowo organizowane, kierowca nie miałby powodu używania magnesu w celu zakłócania pracy tachografu i ukrywania aktywności w trakcie ich realizacji. Skarżący nie wykazał, że dopełnił należytej staranności w zorganizowaniu i kontrolowaniu pracy kierowcy. W związku z powyższym do naruszeń doszło w wyniku zaniechań po stronie skarżącego. W świetle powyższego nie można zatem uznać, by przedsiębiorca wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Prawidłowo organy administracji uznały, że w sprawie nie zachodziły przesłanki umorzenia postępowania na podstawie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.

Reasumując sąd uznał, że skarga nie jest zasadna. Organy administracji w sposób wystarczający zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy, zaś jego oceny dokonano w ramach swobodnej a nie dowolnej oceny. Przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżący dopuścił się naruszenia przepisów z zakresu transportu drogowego. Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy.

Wobec powyższego, w ocenie sądu, organ administracji zasadnie nałożył na skarżącego prowadzącego działalność w zakresie transportu drogowego karę pieniężną w wysokości 10 500 zł na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz lp. 6.1.3. i Ip. 6.3.8. złącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.

Z tych względów sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

d.j.