Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1435/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Jolanta Królikowska - Przewłoka Protokolant Agnieszka Gajewiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2008 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...] lutego

2008 r. na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji ( Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.) – dalej UoBiA, cofnął Panu M. P. pozwolenie na broń palną myśliwską, ponieważ jak stwierdził w uzasadnieniu, nie daje on wystarczającej rękojmi, że swoim zachowaniem, jako posiadacz broni, nie zagrozi takim dobrom jak porządek publiczny i bezpieczeństwo. Podstawą powyższego stwierdzenia był fakt uznania M. P. przez Sąd Rejonowy w T. winnym popełnienia przestępstwa z art. 190 § 1 K.k., tj. groźby karalnej i skazania go wyrokiem z dnia [...] marca 2007 r. na karę grzywny w liczbie 90 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej grzywny na kwotę 10 złotych. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Z. utrzymano w mocy zaskarżony wyrok sądu rejonowego, uznając apelację oskarżonego za oczywiście bezzasadną. Orzeczenie karne jest, zdaniem organu, wystarczającym dowodem na to, że M. P. jako posiadacz broni nie przejawia nieskazitelnej postawy i utracił w tym zakresie wiarygodność, co nakazuje organowi cofnąć tak szczególne pozwolenie, jakim jest pozwolenie na broń.

W odwołaniu od decyzji skarżący wniósł o jej uchylenie, argumentując, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie uprawdopodobnił nawet postawionej rozstrzygnięciem tezy co do uzasadnionej obawy, że skarżący może użyć broni w sposób niezgodny z celami bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Wskazał, że jest członkiem Koła Łowieckiego nr [...] w N., w którym od szeregu lat pełni funkcje społeczne jako przewodniczący Komisji Rewizyjnej, przewodniczący Komisji Etyki Łowieckiej, członek Łowieckiego Sądu Koleżeńskiego. Jest w ocenie kolegów ambitnym myśliwym i dobrym organizatorem. Argumentował, iż art. 191 § 1 K.k. nie może stanowić podstawy zaskarżonej decyzji tym bardziej, że zebrany materiał dowodowy w postępowaniu karnym, a także uzasadnienia wyroków obu instancji bezspornie wskazują, że był on w sytuacji zagrożenia życia i zdrowia ze strony pracowników zakładu energetycznego i zmuszony został w granicach prawa do własnej obrony.

Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2008 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Podkreślił, iż art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA ma charakter kategoryczny i jest dla organu wiążący, obliguje bowiem organ do cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji, gdy wobec jej posiadacza istnieje obawa, że może użyć broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności gdy został skazany prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Organ wyjaśnił, że wymieniony w art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA katalog przestępstw uzasadniających co do posiadacza broni obawę, że może użyć broni niezgodnie z celami bezpieczeństwa i porządku publicznego, nie jest zamknięty, a więc każde naruszenie przez posiadacza broni prawa, zwłaszcza prawa karnego, musi podlegać ocenie organu policji. Zgodnie z przyjętą przez te organy zasadą, od posiadaczy broni należy wymagać bezwzględnego przestrzegania prawa z uwagi na ścisły związek prawa do broni ze sferą bezpieczeństwa i porządku publicznego. Zdaniem organu, do przesłanek nie pozwalających na posiadanie broni należy zaliczyć przestępstwa przeciwko wolności, popełniane w stanach silnej agresji, porywczości, czy też wulgarności zachowania. Organ zwrócił uwagę, że zachowanie strony cechowała agresja i niezrównoważenie, a nie są to cechy jakimi powinny odznaczać się osoby posiadające broń, choćby z uwagi na skutki, jakie może wywołać użycie broni pod wpływem silnych emocji. Powyższe pozwala stwierdzić, iż M. P. nie daje wystarczającej rękojmi, aby zachować pozwolenie na broń. Negatywnej oceny nie mogą zmienić korzystne dla skarżącego opinie PSL w T. oraz macierzystego koła łowieckiego, czy też pozytywna opinia z Zespołu Szkół w T., którego jest pracownikiem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. P., zwany dalej skarżącym, domagał się uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji. Skarżący nie zgodził się z uznaniem go za osobę stwarzającą obawę, że użyje broni niezgodnie z celami określonymi w ustawie

o broni i amunicji. Podkreślił, iż nie zgadza się z oceną organu, że jest osobą, która poprzez posiadanie broni może naruszyć bezpieczeństwo lub porządek publiczny

i uważa taką ocenę za błędną. Z zaskarżonej decyzji wynika, iż organy Policji automatycznie zaliczają osoby skazane za przestępstwa przeciwko wolności do grupy osób, wobec których istnieje obawa z art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA. Tego rodzaju działanie jest, zdaniem skarżącego, błędne i narusza wskazany przepis przez dokonanie wykładni rozszerzającej. Organ nie uwzględnił żadnych dowodów świadczących o prawidłowej postawie życiowej skarżącego i mimo braku podstaw, uznał skarżącego za osobę, która może zagrozić bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Sąd administracyjny nie ocenia decyzji organu pod kątem jej słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej jako p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga M. P., w przedstawionym stanie faktycznym nie zasługuje na uwzględnienie

i podlega oddaleniu, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji nie narusza prawa.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Stosownie do treści wskazanych przepisów organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 cytowanej ustawy. Zastosowanie przez organ Policji powołanego przepisu i cofnięcie na jego podstawie pozwolenia na broń jest obligatoryjne w każdym przypadku stwierdzenia, że dana osoba należy do kategorii osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 ww. ustawy. W przedmiotowej sprawie organ, stosownie do art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA stwierdził, iż skarżący jako osoba skazana za popełnienie przestępstwa z art. 190 § 1 K.k. stwarza uzasadnioną obawę, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesami bezpieczeństwa i porządku publicznego, o której stanowi cyt. przepis. Zdaniem organu, do przesłanek uzasadniających cofnięcie pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA, należy zaliczyć popełnienie przez osobę posiadającą broń przestępstwa przeciwko wolności.

Zastosowanie przez organ na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 UoBiA obligatoryjnej sankcji cofnięcia pozwolenia na broń wynika z oceny, czy osoba,

w stosunku do której sankcja ma zostać zastosowana, należy do osób wskazanych

w art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, tj. do osób, co do których istnieje obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ocena czy posiadacz broni, wobec którego toczy się postępowanie administracyjne o cofnięcie broni na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, jest osobą co do której istnieje uzasadniona obawa, że może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, wydana zostać musi w oparciu o zebrane w trakcie postępowania administracyjnego dowody. Do jednych z takich dowodów należą orzeczenia sądowe lub informacje o toczących się postępowaniach karnych.

Z brzmienia przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA wynika, że ustawodawca przesądził, iż osoby skazane za przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, lub wobec których toczą się postępowania o popełnienie takich przestępstw, stwarzają obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (tak samo - wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 maja 2008 r. sygn. akt II OSK 514/07). Przy czym, co w rozpatrywanej sprawie jest punktem rozważań, katalog przestępstw z ww. artykułu nie jest katalogiem zamkniętym.

Inaczej jednak ma się rzecz w przypadku, gdy osoba posiadająca broń zostaje skazana za przestępstwo inne, niż wyszczególnione w przepisie art. 15 ust.1 pkt 6 cyt. ustawy, w tym również za przestępstwo przeciwko wolności. W takim przypadku organ ma obowiązek dokonać oceny istnienia "uzasadnionej obawy",

o której mowa we wskazanym przepisie, w oparciu o wszystkie zebrane w sprawie dowody, a więc m.in. w oparciu o wyrok skazujący za inne, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu przestępstwo oraz wszelkie inne udokumentowane dane dotyczące posiadacza broni z uwzględnieniem jego cech osobowych, predyspozycji psychicznych i dotychczasowego zachowania (podobnie: wyrok NSA z dnia 15 grudnia 2006 r. sygn. akt IIOSK 88/06 – o tym, czy zachodzi uzasadniona obawa powinna decydować ocena dotychczasowego zachowania oraz cechy osobowe posiadacza broni). Wreszcie, fakt popełnienia przez posiadacza broni przestępstwa innego, niż przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a więc także przestępstwa z art. 190 § 1 K.k., winno zostać przez organ administracji ocenione przez pryzmat wpływu tego czynu na sferę związaną z dysponowaniem przez jego sprawcę bronią, przy czym organ powinien brać pod uwagę dodatkowe okoliczności mogące mieć wpływ na ocenę sprawcy jako posiadacza broni jak: jednorazowość lub wielokrotność popełnienia określonego przestępstwa, zachowanie i stan sprawcy podczas zatrzymania oraz jego ocena własnego zachowania.

W rozpatrywanej sprawie skarżący, mimo iż nie został skazany za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, lecz za popełnienie czynu z art. 190 § 1 K.k. uznany został przez organy Policji za stwarzającego obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 UoBiA. Należy stwierdzić, iż na tle zgromadzonego materiału dowodowego, stanowisko organu nie budzi wątpliwości. Odnosząc się do samego faktu skazania za przestępstwo z art. 190 § 1 K.k. to ma ono charakter umyślny (patrz: Komentarz, Zakamycze 2006, komentarz do art. 190 § 1 K.k.) i mimo formalnego niesklasyfikowania go w Kodeksie karnym w grupie przestępstw przeciwko życiu i zdrowiu, lecz w grupie przestępstw przeciwko wolności, należy stwierdzić, że ze względu na potencjalne skutki dopuszczenia się tego przestępstwa, należy do grupy przestępstw zakładających niejako ryzyko uszczerbku lub utraty zdrowia lub życia ludzkiego. Nie jest więc bez znaczenia, co podkreślił organ

w zaskarżonej decyzji, iż skarżący posunął się, w ramach czynu, za który został skazany prawomocnym wyrokiem, do działań brutalnych i gwałtownych, podejmowanych w warunkach samowoli, skierowanych przeciwko wolności i życiu innej osoby. Stwierdzone przez organ naruszenie porządku prawnego przez skarżącego, w ocenie Sądu, dawało organowi podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z ze zm.).

Trzeba w tym miejscu stwierdzić, iż od osób uprawnionych do posiadania broni należy oczekiwać postawy poszanowania porządku prawnego, jako gwarancji przestrzegania również zasad bezpiecznego posiadania i używania broni. Popełnienie przestępstwa, które pośrednio godzi w życie lub zdrowie innych ludzi, jak też lekceważący stosunek do kategorycznych norm ustawy o broni i amunicji gwarancję tę niweczy, a dobra opinia w miejscu pracy, czy w środowisku łowieckim nie mogą stanowić argumentów mogących mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.