Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 70/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 art. 15 ust. 3 art. 16 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 961
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Zdzisław Kostka sędzia del. WSA Kazimierz Bandarzewski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 22 września 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 434/17 w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z dnia [...] lutego 2017 r. znak [...] w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, 2. odstępuje od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z 22 września 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę A. sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: Spółka) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach z [...] lutego 2017 r. w przedmiocie odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia.

W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że decyzją z [...] września 2016 r. Wójt Gminy Krzyżanów odmówił Spółce określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu składającego się z "do 4 elektrowni wiatrowych o łącznej mocy do 14 MW" zlokalizowanych na wskazanych w decyzji działkach wraz z infrastrukturą towarzyszącą, tj. drogami dojazdowymi, zjazdami z dróg, placami montażowymi i manewrowymi, stacjami: transformatorową (tzw. wewnętrzny GPZ farmy wiatrowej), sterowania i telekomunikacyjną. Przedsięwzięcie miało zostać zrealizowane na terenie gminy [...] w powiecie [...] (woj. łódzkie).

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Krzyżanów - uchwała Rady Gminy Krzyżanów nr IX/53/03 z 28 sierpnia 2003 r. (Dz. Urz. Woj. Łódzkiego nr 27, poz. 2445 ze zm.). Organ wyjaśnił, że uzyskał pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Kutnie z [...] czerwca 2016 r. Natomiast postanowieniem z [...] lipca 2016 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi odmówił uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia.

Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka.

Decyzją z [...] lutego 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Skierniewicach utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz.U. z 2016 r. poz. 961). Ustawa określa warunki i tryb lokalizacji i budowy elektrowni wiatrowych oraz warunki lokalizacji elektrowni wiatrowych w sąsiedztwie istniejącej albo planowanej zabudowy mieszkaniowej. Zgodnie z art. 16 ust. 2 tej ustawy sprawy wszczęte i niezakończone, dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że przedsięwzięcie jest przedsięwzięciem mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2016r., poz. 353 ze zm. – dalej: ustawa środowiskowa)

Organ odwoławczy zwrócił uwagę na wiążący charakter uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Jednocześnie organ odwoławczy nie podzielił zarzutów odwołania dotyczących postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z [...] lipca 2016 r. odmawiającego uzgodnienia warunków realizacji planowanego przedsięwzięcia, a w szczególności uwzględnienia przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Organ odwoławczy podkreślił, że przepisy tej ustawy zawierają przepisy przejściowe jedynie odnośnie postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę (art. 13) i postępowania w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy (art. 14). Natomiast ustawa nie zawiera uregulowań przejściowych, odnoszących się do zakresu i sposobu stosowania przepisów nowych lub dotychczasowych w postępowaniach w sprawach ustalenia środowiskowych uwarunkowań. Oznacza to, że nowe uregulowania powinny być stosowane od dnia ich wejścia w życie. Bez znaczenia jest zatem, że w tej sprawie postępowanie w sprawie pozwolenia na budowę zostało wszczęte przed wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Postępowanie o wydanie pozwolenia na budowę zostało wszczęte 24 czerwca 2016 r. W tej dacie postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej było w toku. Wydanie decyzji środowiskowej następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę. Wcześniejsze złożenie przez Spółkę wniosku o wydanie pozwolenia na budowę (bez załączenia decyzji środowiskowej) nie ma wpływu na postępowanie w sprawie wydania decyzji środowiskowej. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Łodzi był więc uprawniony dokonać oceny planowanego przedsięwzięcia pod kątem wymogów ochrony środowiska i analizy zasięgu oddziaływania planowanego przedsięwzięcia z uwzględnieniem minimalnej odległości od zabudowy mieszkaniowej.

Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka.

Oddalając skargę Sąd I instancji podzielił stanowisko organu odwoławczego w zakresie konieczności zastosowania w tej sprawie przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Przepisy te, wobec braku regulacji intertemporalnych w tym zakresie, mają zastosowanie również do postępowań wszczętych przed datą wejścia w życie ustawy. Ponadto Sąd I instancji stwierdził, że art. 13 ust. 3 w związku z art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie miał w tej sprawie zastosowania, ponieważ odnosi się jedynie do organów administracji architektoniczno–budowlanej, właściwych w sprawach o udzielenie pozwolenia na budowę.

Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących zaniechania obowiązku notyfikacji ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych Komisji Europejskiej w trybie dyrektywy (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/1535 z 9 września 2015 r. (Dz.U.UE.L.2015.241.1) Sąd I instancji stanął na stanowisku, że naruszenie obowiązku notyfikacji przepisów technicznych ma charakter naruszenia trybu ustawodawczego, którego konstytucyjność może być badana wyłącznie w postępowaniu przed Trybunałem Konstytucyjnym. Sąd I instancji zauważył przy tym, że ustawodawca w uzasadnieniu do projektu ustawy wskazał bowiem, że projektowana ustawa nie zawiera przepisów technicznych, w związku z tym nie podlega notyfikacji w rozumieniu przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 23 grudnia 2002 r. w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych (Dz.U. nr 239, poz. 2039 ze zm.). Sąd I instancji wyjaśnił, że biorąc pod uwagę treść definicji, zawartych w dyrektywie (UE) Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2015/1535, materia, regulowana ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, nie obejmuje przepisów technicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 lit f powołanej dyrektywy. Nie dotyczy bowiem ani produktu ani też usług, o których mowa w tej dyrektywie. W szczególności nie określa żadnych specyfikacji technicznych ani innych wymagań dotyczących produktu (za jaki w tym wypadku mogłaby być uznana energia, produkowana przez elektrownie wiatrowe). Nawet bowiem przy założeniu, że warunki lokalizowania elektrowni wiatrowych mogłyby być uznane za metody produkcji (o których mowa w art. 1 ust. 1 lit c), nie mają one wpływu na charakterystykę produktu (nie odnoszą się bowiem do parametrów produktu, rozumianego jako wytworzona energia).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła Spółka.

Spółka zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego.

Po pierwsze, błędną wykładnię "art. 6 ust. 7" i art. 15 ust. 3 w związku z art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przez uznanie, że organy mogły stosować przepisy tej ustawy i uwzględniać wymogi określone w art. 4 tej ustawy. W ocenie Spółki, odległość określoną zgodnie z art. 4 tej ustawy zobowiązane są uwzględniać jedynie organy enumeratywnie wymienione w art. 6 i wskazane w art. 15 ust. 3 tej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 11 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w związku z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r) ustawy środowiskowej, wraz z wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, organami wydającym decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, w rozumieniu tej ustawy są tylko regionalny dyrektor ochrony środowiska i Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (jako organ odwoławczy).

Po drugie, błędne zastosowanie art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Spółka wskazała, że 24 czerwca 2016 r. zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę dla tego przedsięwzięcia i zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, postępowanie w tej sprawie, powinno być prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. W związku z tym odległość, o której stanowi art. 4 ust. 1 tej ustawy nie powinna mieć zastosowania.

Po trzecie, błędne zastosowanie art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, w sytuacji. Spółka wskazała, że przepis ten nie został notyfikowany do Komisji Europejskiej na podstawie norm wynikających z dyrektywy Nr 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. oraz dyrektywy Nr 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006 r. i dodatkowo jest sprzeczny z prawem unijnym.

W przypadku powzięcia wątpliwości przez Naczelny Sąd Administracyjny co do zasadności powyższych zarzutów, Spółka wniosła o przedstawienie Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej, pytań prawnych:

1. czy art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy (UE) nr 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (ujednolicenie) (Dz. U. UE L. 2015.241.1), należy interpretować w ten sposób, że do "przepisów technicznych", których projekt powinien zostać przekazany Komisji zgodnie z art. 5 ust. 1 dyrektywy 2015/1535, należy przepis ustawowy ograniczający lokalizowanie elektrowni wiatrowych przez takie określenie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, w ten sposób, że odległość ta ma być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowych mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami,

2. czy przepis art. 15 ust. 2 lit. a) dyrektywy nr 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym (Dz.U.UE.L. 2006.376.36) powinien być interpretowany w ten sposób, że do przepisów, które uzależniają podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej od terytorialnego ograniczenia zwłaszcza w postaci limitów ustalonych w związku z minimalną odległością geograficzną pomiędzy usługodawcami, o których państwo członkowskie powiadamia Komisję zgodnie z art. 15 ust. 7 dyrektywy 2006/123, należy przepis ustawowy ograniczający lokalizowanie elektrowni wiatrowych poprzez takie określenie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, w ten sposób, że odległość ta ma być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowych mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami,

3. czy przepisy art. 3 ust. 1 akapit 1 i art. 13 ust. 1 akapit 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE z 23 kwietnia 2009 r. w sprawie promowania stosowania energii ze źródeł odnawialnych zmieniającej i w następstwie uchylającej dyrektywy 2001/77/WE oraz 2003/30/WE (Dz.U.UE.L. 2009.140.1 ze zmianami), należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one uregulowaniu prawa krajowego ograniczającemu lokalizowanie elektrowni wiatrowych poprzez takie określenie minimalnej odległości ich usytuowania od budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, w ten sposób, że odległość ta ma być równa lub większa od dziesięciokrotności wysokości elektrowni wiatrowych mierzonej od poziomu gruntu do najwyższego punktu budowli, wliczając elementy techniczne, w szczególności wirnik wraz z łopatami.

Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Skierniewicach oraz decyzji Wójta Gminy Krzyżanów z [...] września 2016 r., a także postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Łodzi z [...] lipca 2016 r. Ponadto Spółka wniosła o zasądzenie od organu na rzecz Spółki kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W przypadku, gdy Naczelny Sąd Administracyjny uzna, że istota sprawy nie została dostatecznie wyjaśniona, Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie,

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej.

Po pierwsze, pomimo wniosku spółki o rozpoznanie sprawy na rozprawie, sprawa została skierowania do rozpoznania na posiedzeniu na niejawnym, ponieważ Sąd uznał rozpoznanie sprawy za konieczne, na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. 2020, poz. 374 ze zm. – dalej: ustawa COVID-19).

Po drugie, zasadnicze znaczenie w tej sprawie ma zarzut błędnego zastosowania art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. W skardze kasacyjnej spółka wskazała bowiem, że przepis ten nie został notyfikowany do Komisji Europejskiej na podstawie norm wynikających z dyrektywy Nr 2015/1535 Parlamentu Europejskiego i Rady z 9 września 2015 r. oraz dyrektywy Nr 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006 r. i dodatkowo jest sprzeczny z prawem unijnym. Kwestia ta była przedmiotem wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: TSUE lub Trybunał), który wyrokiem z 28 maja 2020 r., C-727/17 udzielił odpowiedzi na pytanie prejudycjalne zadanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 12 października 2017 r. sygn. akt II SA/Ke 337/17. Pytanie to było tożsame w swojej treści, z pytaniem, o którego zadanie wnioskowała w tej sprawie skarżąca spółka. Wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym dotyczył wykładni art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2015/1535, art. 15 ust. 2 lit. a) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2006/123/WE, a także art. 3 ust. 1 akapit pierwszy oraz art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE. Trybunał orzekł, że z art. 1 ust. 1 lit. f) dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/1535 2 wynika, iż wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych nie stanowi przepisu technicznego, który jest objęty obowiązkiem notyfikacji w rozumieniu art. 5 tej dyrektywy, o ile jego ustanowienie nie skutkuje jedynie marginalnym użytkowaniem turbin wiatrowych, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego. Ponadto art. 15 ust. 2 lit. a) dyrektywy 2006/123/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z 12 grudnia 2006 r. dotyczącej usług na rynku wewnętrznym należy interpretować w ten sposób, że uregulowanie ustanawiające wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych nie należy do przepisów, które uzależniają podejmowanie lub prowadzenie działalności usługowej od ograniczenia terytorialnego, zwłaszcza w postaci limitów ustalonych w związku z minimalną odległością geograficzną pomiędzy usługodawcami, które to przepisy państwo członkowskie powinno notyfikować Komisji Europejskiej zgodnie z art. 15 ust. 7 tej dyrektywy. Trybunał orzekł także, że art. 3 ust. 1 akapit pierwszy i art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2009/28/WE nie sprzeciwiają się uregulowaniu, które wprowadza wymóg zachowania minimalnej odległości usytuowania elektrowni wiatrowych od budynków mieszkalnych, jeśli to uregulowanie jest niezbędne i proporcjonalne w świetle wiążącego dane państwo członkowskie obowiązkowego krajowego celu ogólnego, czego sprawdzenie należy do sądu odsyłającego.

Jak wynika z treści zacytowanego wyroku TSUE, co do zasady przepisy ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie są przepisami o charakterze technicznym, aczkolwiek z innych przyczyn niż wskazał to Sąd I instancji w kontrolowanym obecnie wyroku. Jednocześnie TSUE zastrzegł, że w pewnych sytuacjach kwestia notyfikacji tych przepisów może być konieczna, ale wymaga to dokonania wykładni tych przepisów przez sąd krajowy. Uwzględniając zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że oceny w tym zakresie powinien dokonać Sąd I instancji ponownie rozpoznając sprawę i uwzględniając przesłanki wskazane przez Trybunał w uzasadnieniu cytowanego wyżej wyroku. W tym znaczeniu zarzut kasacyjny podnoszący naruszenie przez Sąd I instancji art. 4 ust. 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych zasługiwał na uwzględnienie i uzasadniał uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Po trzecie, spółka zarzuciła również błędną wykładnię "art. 6 ust. 7" i art. 15 ust. 3 w związku z art. 4 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych przez uznanie, że organy mogły stosować przepisy tej ustawy i uwzględniać wymogi określone w art. 4 tej ustawy. W ocenie Spółki, odległość określoną zgodnie z art. 4 tej ustawy zobowiązane są uwzględniać jedynie organy enumeratywnie wymienione w art. 6 i wskazane w art. 15 ust. 3 tej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 11 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w związku z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r) ustawy środowiskowej, wraz z wejściem w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, organami wydającymi decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach, w rozumieniu tej ustawy są tylko regionalny dyrektor ochrony środowiska i Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ odwoławczy. Zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 6 pkt 7 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (błędnie powołanego jako "art. 6 ust. 7"), odległość określoną zgodnie z art. 4 cytowanej ustawy uwzględniają organy wydające decyzje o środowiskowych uwarunkowaniach - przy wydawaniu tych decyzji. Natomiast zgodnie z art. 15 ust. 3 cytowanej ustawy, jeżeli w planie miejscowym, o którym mowa w art. 15 ust. 2 lub w ust. 7 pkt 1, przewiduje się lokalizację elektrowni wiatrowej, organ administracji architektoniczno-budowlanej odmawia wydania pozwolenia na budowę, a organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia, jeżeli ta inwestycja nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4 tej ustawy. Na skutek wejścia w życie ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nastąpiła zmiana właściwości organów w tego rodzaju sprawach, co wynika z art. 11 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych w związku z art. 75 ust. 1 pkt 1 lit. r) ustawy środowiskowej. W tej sprawie ta zmiana nie miała wpływu na właściwość organów, co wynika z przepisu intertemporalnego art. 16 ust. 2 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, zgodnie z którym sprawy wszczęte i niezakończone dotyczące decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich prowadzenia przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Oznacza to, że ustawodawca w odniesieniu do wszczętych postępowań w sprawie wydania decyzji środowiskowych przewidział jedynie, że postępowania w tym przedmiocie będą prowadzone przez dotychczasowe organy, ale nie przewidział, że będą prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych. Oznacza to, że w tej sprawie postępowanie powinno być prowadzone przez właściwego miejscowo wójta (burmistrza, prezydenta miasta), a organem odwoławczym powinno być właściwe miejscowo samorządowe kolegium odwoławcze. Oba te organy należy więc uznać, za "organ prowadzący postępowanie w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach", o których stanowi art. 6 pkt 7 i art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Żaden z tych przepisów nie zastrzega bowiem, że jego zastosowanie możliwe jest tylko przez organy właściwe w zmienionym stanie prawnym. Stąd też zarzut naruszenia powyższych przepisów był nieuzasadniony, a stanowisko Sądu I instancji wyrażone w tym zakresie jest prawidłowe.

Po czwarte, spółka zarzuciła także błędne zastosowanie art. 15 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, wskazując, że 24 czerwca 2016 r. zostało wszczęte postępowanie w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę dla tego przedsięwzięcia. W ocenie spółki, zgodnie z art. 13 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, postępowanie w tej sprawie, powinno być prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych, a w związku z tym odległość, o której stanowi art. 4 ust. 1 tej ustawy nie powinna mieć zastosowania. Stanowisko to nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Norma z art. 13 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, stanowi bowiem tylko, że postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Tego rodzaju rozwiązania ustawodawca nie przewidział w stosunku do postępowań w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które wprawdzie poprzedzają wydanie pozwolenia na budowę, ale stanowią odrębne postępowanie administracyjne prowadzone w innym przedmiocie i na innej podstawie prawnej. Oznacza to, że norma intertemporalna z art. 13 ust. 3 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych nie miała w tej sprawie zastosowania, nawet pomijając, że spółka wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę nie dysponując ostateczną decyzją środowiskową. Oznacza to, że zarzut kasacyjny podniesiony w tym zakresie nie zasługiwał na uwzględnienie.

Po piąte, ponownie rozpoznając sprawę Sąd I instancji będzie zobowiązany dokonać wykładni przepisów ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych z uwzględnieniem wyroku TSUE z 28 maja 2020 r. Natomiast w zakresie pozostałych kwestii podnoszonych w ramach zarzutów kasacyjnych Sąd I instancji będzie związany oceną prawną wyrażoną w niniejszym wyroku i należy uznać je za rozstrzygnięte.

Z tych względów i na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. w związku z 15 zzs4 ust. 3 ustawy COVID-19 Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O odstąpieniu od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 207 § 2 p.p.s.a. uznając, że w tej sprawie zachodzi szczególnie uzasadniony przypadek, o którym stanowi ten przepis.