Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 777/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędzia WSA Ewa Kwiecińska, Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 maja 2020 r. sprawy ze skargi J. M. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w P. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez J. M. (dalej: "wnioskodawca", "skarżący") jest bezczynność Prokuratora Rejonowego w P. (dalej: "Prokurator", "organ") polegająca na nierozpoznaniu wniosku z dnia [...] września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] września 2019 r., na podstawie art. 1, art. 2, art. 4, art. 6 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r, poz. 1429 ze zm.), dalej: "u.d.i.p.", wnioskodawca zwrócił się do Prokuratury Rejonowego w P. o udostępnienie informacji publicznej "poprzez przesłanie, po odpowiednim zanonimizowaniu danych wyłącznie powoda i ewentualnych świadków innych niż funkcjonariusze publiczni, skanów następujących dokumentów:

a) odpowiedzi na pozew w sprawie o sygn. akt [...] przed Sądem Okręgowym w P.,

b) apelacji wniesionej do Sądu Apelacyjnego w L. w sprawie o sygn. akt [...]".

Ponadto wnioskodawca zwrócił się o podanie jakie koszty procesowe zostały poniesione przez Prokuratora Rejonowego w P. w związku z prowadzeniem postępowania przed Sądem Okręgowym w P. oraz Sądem Apelacyjnym w L. w ww. sprawach oraz jakie koszty procesowe zostały zasądzone na rzecz powoda w tych sprawach od Prokuratora Rejonowego w P.

Pismem z dnia [...] września 2019 r. Prokurator, działając na podstawie art. 1 ust. 1 i 2, art. 12 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 1a i art. 10 ust. 1 i 2 u.d.i.p. poinformował wnioskodawcę, iż Prokuratura Rejonowa w P. nie posiada żądanych dokumentów, bowiem w sprawach o sygn. akt: [...] i sygn. akt [...] była reprezentowana przez Prokuratorię Generalną, która jest dysponentem tych dokumentów. Odnośnie pozostałej części wniosku udostępniono żądaną informację publiczną.

Pismem z dnia [...] września 2019 r. wnioskodawca ponownie zwrócił się do organu o udostępnienie informacji publicznej w części dotyczącej wydania skanów ww. dokumentów powołując się przy tym na art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1265 ze zm.).

W odpowiedzi na powyższe pismem z dnia [...] września 2020 r. organ poinformował wnioskodawcę, że nie posiada wskazanych we wniosku dokumentów w postaci: odpowiedzi na pozew w sprawie o sygn. akt [...] prowadzonej przed Sądem Okręgowym w P. oraz apelacji wniesionej do Sądu Apelacyjnego w L. w sprawie o sygn. akt [...]. Tym samym nie może tych dokumentów udostępnić. Zgodnie zaś z art. 4 ust. 3 u.d.i.p. do udostępniania informacji publicznej obowiązane są podmioty będące w posiadaniu takich informacji.

Nadto organ poinformował, iż nieposiadanie wnioskowanych informacji wynika z faktu, że Prokuratura Rejonowa w P. w ww. sprawach cywilnych była reprezentowana przez zastępcę procesowego Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej Departament Prawa Deliktowego (sygn. akt KR-41-1226/17/MKI). Uwzględniwszy zaś art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej udostępnienie żądanej informacji jest możliwe jedynie poprzez zwrócenie się do podmiotów będących w posiadaniu tych dokumentów.

Pismem z dnia [...] września 2019 r. wnioskodawca poinformował organ, iż odpowiedź z dnia [...] września 2019 r. potraktował jako odmowę udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na powyższe, w piśmie z dnia [...] września 2019 r. organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

W dniu [...] września 2019 r. wnioskodawca skierował do Prokuratury Okręgowej ponaglenie w trybie art. 37 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.), dalej: "k.p.a.".

Pismem z dnia [...] września 2019 r. Prokurator Okręgowy w P. poinformował wnioskodawcę o braku podstaw do uwzględnienia ponaglenia.

Pismem z dnia 21 października 2019 r. J. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę "na bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania" Prokuratora Rejonowego w P. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej wnosząc o:

1) stwierdzenie, że organ pozostawał w sprawie w bezczynności oraz prowadził postępowanie w sposób przewlekły,

2) stwierdzenie, że bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa,

3) przyznanie od organu sumy pieniężnej w wysokości połowy maksymalnej kwoty określonej w art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.".

W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, iż z uwagi na treść art. 38 ust. 1 i 2 ustawy o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, w sytuacji gdy organ nie posiadał żądanych dokumentów (co - jak zaznaczył skarżący - budzi uzasadnione wątpliwości) winien był wystąpić bez zbędnej zwłoki do Prokuratorii Generalnej RP o udostępnienie skarżącemu tychże dokumentów oraz zastosować w sprawie art. 13 ust. 2 u.d.i.p., a po otrzymaniu tych dokumentów winien był udostępnić je skarżącemu. Organ nie wykazał, by takie działania podjął, zaś odsyłając skarżącego do Prokuratorii Generalnej RP lub bliżej nieokreślonych podmiotów będących w posiadaniu żądanych dokumentów postąpił niezgodnie z przepisami prawa. Powyższe w pełni uzasadnia zarzut bezczynności oraz przewlekłego prowadzenia postępowania.

Dalej skarżący wskazał, iż biorąc pod uwagę systemową i ustawowo określoną pozycję organu w strukturach administracji państwowej, a przede wszystkim jego szerokie i narastające uprawnienia w zakresie wyznaczania społeczeństwu reguł zachowania i egzekwowania braku legalności zachowań obywateli, uznać należy, iż odpowiednio do oceny działań i zaniechań organu w zakresie realizacji obowiązków wynikających z ustaw, w tym także u.d.i.p., należy stosować zawsze miarę najwyższej staranności, co oznacza, że nawet nieznaczne naruszenie tych obowiązków, w każdym przypadku nosi predykat rażącego, co determinuje na potrzeby niniejszej skargi wniosek, że bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie przez organ postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Skarżący zaznaczył również, że w związku z powyższym w celach prewencyjnych uzasadnione jest przyznanie mu od organu sumy pieniężnej na zasadach określonych w art. 149 § 2 p.p.s.a. w wysokości połowy maksymalnej kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.

W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy w P. wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, iż w terminie przewidzianym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielono skarżącemu odpowiedzi na jego wniosek, tym samym zarzut bezczynności organu oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, tym bardziej w stopniu rażącym, jest nieuzasadniony. Na uwzględnienie nie zasługuje również wniosek skarżącego o przyznanie sumy pieniężnej w podanej wysokości.

Organ podkreślił, iż skarżącego poinformowano o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej wobec nieposiadania przez organ żądanych dokumentów - co jest zgodne z dyspozycją art. 4 ust. 1 i 3 u.d.i.p., bowiem udostępnianie może dotyczyć tylko informacji publicznej, którą dana instytucja posiada, a nie tej, którą powinna posiadać.

W niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy w P. nie tylko faktycznie nie posiadał żądanej przez skarżącego informacji, ale także nie był zobowiązany do jej posiadania, bowiem jego interesy przed sądem cywilnym reprezentowała wyłącznie i samodzielnie Prokuratoria Generalna.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

W myśl art. 119 pkt 4 i art. 120 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, należy mieć na względzie przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r., poz. 1429 ze zm.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania. Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Jak stanowi art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ administracji publicznej w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a). Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W przypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi na bezczynność organu, Sąd - na zasadzie art. 151 p.p.s.a. - skargę oddala.

Przedmiotem skargi skarżący uczynił "bezczynność oraz przewlekłe prowadzenie postępowania" przez Prokuratora Rejonowego w P. w sprawie zainicjowanej wnioskiem z dnia [...] września 2019 r.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowany jest pogląd, który podziela Sąd w składzie orzekającym, że zarzucenie w jednym piśmie bezczynności oraz przewlekłości postępowania nie powinno być traktowane jako skumulowanie dwóch skarg, o ile kwestionowana jest terminowość i sprawność działania organu w tej samej sprawie administracyjnej. W takim przypadku objęcie jedną skargą obu form opieszałości organu inicjuje jedną sprawę sądowoadministracyjną, w której sąd ma obowiązek rozpoznać i rozstrzygnąć spór o legalność braku wydania aktu lub niezałatwienia sprawy w terminie. Pozostaje to w związku z zasadą, że przedmiotem zaskarżenia w postępowaniu sądowoadministracyjnym może być tylko jedna decyzja lub inny akt, którego legalność badana jest przez sąd administracyjny.

Podkreśla się również, że przedmiotem postępowania w sprawie ze skargi na "bezczynność" oraz "przewlekłe prowadzenie postępowania" jest zasadniczo ustalenie, czy zachodzi potrzeba zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu lub podjęcia określonej czynności. W obu przypadkach sąd administracyjny dysponuje tymi samymi środkami prawnymi, a ich zastosowanie jest obowiązkowe w razie stwierdzenia jakiejkolwiek postaci niesprawnego funkcjonowania organu, niezależnie od podniesionych w skardze zarzutów i wniosków oraz powołanej podstawy prawnej (por. wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012r., sygn. akt II OSK 709/12; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2015 r., sygn. akt II OSK 2225/14; publ. CBOSA).

W sprawie ze skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, to sąd administracyjny, na podstawie okoliczności sprawy, a zwłaszcza toku postępowania administracyjnego, ocenia, czy w sprawie wystąpiła bezczynność czy przewlekłe prowadzenie postępowania oraz na podstawie tej oceny, stosownie do okoliczności sprawy, podejmuje rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 149 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; z dnia 4 września 2015 r., sygn. akt II OZ 753/15; publ. j.w.).

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia czy też innego aktu lub nie podjął stosownych czynności. Skarga na bezczynność organu ma na celu ochronę procesową strony przez doprowadzenie do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. Oceniając powyższe okoliczności Sąd bierze pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie orzekania.

Z kolei pojęcie "przewlekłego prowadzenia postępowania" pojmowane jest jako prowadzenie postępowania w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących że formalnie organ nie jest bezczynny (por. J. Drachal, J. Jasielski, R. Stankiewicz. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, Warszawa 2011, str. 69-70). Również w orzecznictwie sądowym przewlekłe prowadzenie postępowania określane jest jako nieefektywne. Wskazuje się bowiem, że przewlekłość obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu, w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 5 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1031/12; postanowienie NSA z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12; publ. j.w.).

Mając na względzie powyższe przyjąć należy, że skarżący uczynił przedmiotem skargi w niniejszej sprawie bezczynność Prokuratora Rejonowego w P. polegającą na nieudostępnieniu informacji publicznej w postaci następujących dokumentów: odpowiedzi na pozew w sprawie o sygn. akt [...] prowadzonej przed Sądem Okręgowym w P.; apelacji wniesionej do Sądu Apelacyjnego w L. w sprawie o sygn. akt [...]. Wynika to zarówno z kolejnych pism kierowanych do organu w następstwie uzyskania odpowiedzi na wniosek z dnia [...] września 2019 r. (w piśmie z dnia [...] września 2019 r.), jak i z treści skargi.

W niniejszej sprawie zakres podmiotowy i przedmiotowy u.d.i.p. nie był kwestionowany. Adresat wniosku - Prokurator Rejonowy w P. - jest bowiem podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., zaś wnioskowane informacje (wymienione wyżej dokumenty) posiadają walor informacji publicznej stosownie do art. 1 ust. 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p.

Kwestia sporna dotyczy prawidłowości działania podjętego przez organ w następstwie skierowania przez skarżącego wniosku z dnia [...] września 2019 r.

Wobec powyższego wskazać należy, że zgodnie z u.d.i.p. adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej może: (1) udostępnić informację publiczną, gdy jest jej dysponentem oraz nie zachodzą przesłanki wyłączające możliwość jej udostępnienia określone w art. 5 u.d.i.p.; podmiot obowiązany dokonuje tego w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 u.d.i.p.); (2) poinformować wnioskodawcę, że jego wniosek nie znajduje podstaw w przepisach u.d.i.p., gdyż żądanie nie dotyczy informacji mających charakter informacji publicznej, lub też wskazać, że podmiot nie jest dysponentem informacji, o których udzielenie wnioskodawca się zwrócił (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), bądź też poinformować stronę, że w sprawie obowiązuje odrębny tryb udzielenia informacji publicznej (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.); (3) odmówić udostępnienia informacji publicznej z powodu ograniczeń wymienionych w art. 5 u.d.i.p. (bądź umorzyć postępowanie w sytuacji wskazanej w art. 14 ust. 2 u.d.i.p.) stosownie do treści art. 16 ust. 1 u.d.i.p., czego dokonuje w formie decyzji administracyjnej; (5) odmówić udostępnienia informacji publicznej przetworzonej w związku z niespełnieniem przez stronę przesłanki "szczególnej istotności dla interesu publicznego" w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że organ winien podjąć ww. działania w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkami wynikającymi z ustawy (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.). Nie dotyczy to jednak wydania decyzji administracyjnej w przypadkach, o których mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bowiem do decyzji stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (w tym przepisy dotyczące załatwiania spraw), z wyjątkami przewidzianymi w art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Brak podjęcia przez podmiot obowiązany któregokolwiek z ww. działań, uzasadnia podniesienie zarzutu bezczynności.

Podkreślić przy tym należy, iż przepis art. 4 ust. 3 u.d.i.p. ustanawia zasadę, zgodnie z którą do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w ich posiadaniu. Przesłanką zaistnienia obowiązku udostępnienia informacji jest więc określony stan faktyczny, tj. posiadanie żądanej informacji przez podmiot zobowiązany. Oznacza to, że adresat wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest zwolniony z obowiązku jej udzielenia w przypadku, gdy nie dysponuje żądaną informacją publiczną. Jednakże aby można było uznać, że nie zachodzi bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej, której adresat wniosku nie posiada, jest on zobowiązany wypowiedzieć się w tym przedmiocie. Wystarczające jest pisemne poinformowanie wnioskodawcy o fakcie nieposiadania danej informacji publicznej oraz o wskazaniu przyczyn takiego stanu rzeczy, co uwalnia adresata wniosku od zarzutu bezczynności (zob. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, Warszawa 2016, s. 259; wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2010 r. sygn. akt I OSK 1557/09, publ. LEX nr 1264573; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 lipca 2014 r. sygn. akt I SA/Po 248/14, publ. LEX nr 1492739).

W niniejszej sprawie organ już w piśmie z dnia [...] września 2019 r. poinformował skarżącego, że nie posiada wskazanych we wniosku dokumentów, tj. odpowiedzi na pozew w sprawie o sygn. akt [...] prowadzonej przed Sądem Okręgowym w P.; apelacji wniesionej do Sądu Apelacyjnego w L. w sprawie o sygn. akt [...]. Wyjaśnił jednocześnie, że Prokuratura Rejonowa w P., łącznie z innymi podmiotami wskazanymi w pozwie, była reprezentowana przed sądem I i II instancji przez zastępcę procesowego - Prokuratorię Generalną Rzeczypospolitej Polskiej Departament Prawa Deliktowego i w tej jednostce znajdują się żądane przez skarżącego dokumenty.

Jednocześnie wraz z aktami sprawy organ przesłał do tutejszego Sądu posiadane dokumenty, wytworzone w związku z ww. sprawą prowadzoną przed sądami powszechnymi. Realizując spoczywający na sądzie administracyjnym obowiązek rzeczywistej kontroli dokumentów źródłowych (por. np. wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 192/13, publ. CBOSA), Sąd w składzie orzekającym zapoznał się z nadesłanymi przez organ materiałami i nie stwierdził wśród nich żądanych przez skarżącego dokumentów procesowych. Przyjąć zatem należy, że organ w dostateczny sposób uwiarygodnił swoje stanowisko, iż nie jest w posiadaniu ww. dokumentów.

Zaznaczyć należy, że istotą prawa dostępu do informacji publicznej jest szybkość postępowania. Przepisy u.d.i.p. przewidują bowiem własne - krótsze od powszechnie obowiązujących - terminy do podejmowania czynności w wypadku wystąpienia do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji. Chodzi bowiem o to, aby zainteresowany uzyskał żądaną informację "bez zbędnej zwłoki", "nie później niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku" (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Kierując wniosek do organu, który żądanej informacji nie posiada, wnioskodawca nie może oczekiwać, że organ ten będzie czynił starania aby pozyskać te informacje od innego organu, który nimi faktycznie dysponuje. Taki sposób procedowania w sposób nieuzasadniony wydłużałby przewidziany w u.d.i.p. termin załatwiania spraw, a co więcej godziłby w zasadę wyrażoną w art. 4 ust. 3 u.d.i.p., że do udzielania informacji publicznej zobowiązane są podmioty będące w posiadaniu wnioskowanej informacji. Trafnie zatem organ, wskazując na powoływany przez skarżącego art. 38 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2016 r. o Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, stwierdził, iż udostępnienie informacji objętych wnioskiem z dnia [...] września 2019 r. jest możliwe poprzez zwrócenie się do ww. podmiotu będącego w posiadaniu tychże informacji. Przepis ten wskazuje bowiem na ochronę informacji i dokumentów pozyskanych i sporządzonych przez Prokuratorię Generalną w trakcie przygotowywania lub wykonywania zastępstwa procesowego oraz na potencjalną możliwość ich udostępnienia po zakończeniu postępowania.

Konkludując Sąd stwierdza, że skoro Prokurator Rejonowy w P. nie posiadał w dacie wniesienia wniosku żądanej informacji publicznej powinien poinformować o tym skarżącego oraz ewentualnie wskazać podmiot, który taką informacją faktycznie dysponuje. Jak wynika z akt sprawy organ terminowo i prawidłowo zrealizował powyższe obowiązki. Tym samym brak było faktycznych i prawnych do uwzględnienia skargi i uznania zarzutu bezczynności organu za uzasadniony. Brak było również przesłanek do przyznania od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej w trybie art. 149 § 2 p.p.s.a., zgodnie z wnioskiem skarżącego.

Mając na względzie wszystko powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.