Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2114/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-05-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono zawieszenia postępowania
Powołane przepisy: article: art. 125 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 16 maja 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. sp. z o.o. z siedzibą w W. o zawieszenie postępowania w sprawie ze skargi A. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego postanawia odmówić zawieszenia postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 8 listopada 2007 r. skarżąca A. sp. z o.o. z siedzibą w W. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Komendanta [...] Policji, skargę na decyzję tego organu z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów transportu drogowego.

W dniu 17 kwietnia 2008 r. do sądu wpłynął wniosek skarżącej o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. W uzasadnieniu powyższego wniosku reprezentujący skarżącą radca prawny [...] podniósł, iż w dniu 28 marca 2008 r. Gmina L. wystąpiła do Trybunału Konstytucyjnego z wnioskiem o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

Do przedmiotowego wniosku o zawieszenie postępowania pełnomocnik skarżącej załączył poświadczoną za zgodność z oryginałem kopię skierowanego do Trybunału Konstytucyjnego wniosku Gminy L. z dnia 28 lutego 2008 r. (prezentata T.K.: 28 marca 2008 r.) w powyższym zakresie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."), sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym.

W sprawie niniejszej, pełnomocnik skarżącej jako uzasadnienie wniosku o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego wskazał fakt, iż w dniu 28 marca 2008 r. został złożony do Trybunału Konstytucyjnego przez wnioskodawcę - Gminę L. - wniosek o stwierdzenie niezgodności z prawem przepisów: art. 18 ust. 5 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także art. 8 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Na powyższą okoliczność przedłożył kserokopię wniosku z prezentatą kancelarii Trybunału Konstytucyjnego. Przedłożony dokument stanowi dowód na to, iż podmiot nie będący stroną toczącego się postępowania, jakim jest Gmina L., wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego o zbadanie zgodności z prawem wyżej wskazanych norm prawnych.

Przechodząc do rozpoznania złożonego wniosku o zawieszenie postępowania, przede wszystkim trzeba mieć na uwadze, że z treści art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. wynika fakultatywność zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego. Nadto, w przepisach ogólnych p.p.s.a. została zawarta zasada koncentracji materiału procesowego – vide: art. 7 p.p.s.a. (M. Romańska w: T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2005, str. 109). Zgodnie z art. 7 p.p.s.a. sąd administracyjny powinien podejmować czynności zmierzające do szybkiego załatwienia sprawy i dążyć do jej rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Wskazać też trzeba na prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki – art. 45 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 6 ust. 1 Konwencji z dnia 4 listopada 1950 r. o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz. U. z 1993 r., Nr 61, poz. 284, ze zm.).

Z uwagi na powyższe unormowania, zmierzające do przeciwdziałania przewlekłości postępowania sądowego, w ocenie Sądu, dla rozpoznania niniejszej sprawy nie jest celowe ponowne oczekiwanie na ewentualny wyrok Trybunału Konstytucyjnego.

Sądowi z urzędu wiadomo, że analogicznemu wnioskowi O. odmówiono nadania dalszego biegu (postanowienie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2008 r., sygn. akt Tw 32/07).

Należy w tym miejscu podkreślić, iż ze względu na możliwość wznowienia postępowania, rozpoznanie niniejszej sprawy nie będzie zamykać stronie drogi do ewentualnego wzruszenia wydanego orzeczenia. Na ten aspekt wskazał również NSA (wyrok z dnia 23 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 702/06, LEX nr 321527), mianowicie: celowość zawieszenia postępowania na podstawie pkt 1 § 1 art. 125 p.p.s.a. powinna być analizowana z punktu widzenia wystąpienia w przyszłości przesłanek do wznowienia postępowania administracyjnego, zakończonego zaskarżoną decyzją lub innym aktem, jak i przesłanek do wznowienia postępowania sądowoadministracyjnego. Argument ten podnoszony jest także w doktrynie (zob. w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze, Kraków 2005, s. 302).

Sąd podziela pogląd wyrażony przez Sąd Najwyższy, iż ze względów celowościowych nieuzasadnione jest zawieszenie postępowania do czasu wydania orzeczenia w innym postępowaniu, gdy można samodzielnie dokonać ustaleń potrzebnych do rozstrzygnięcia (vide: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, red. Jan Paweł Tarno, Wyd. Prawnicze Lexis Nexis, Warszawa 2006 r. - uwagi do art. 125 p.p.s.a.; nadto – uchwała Sądu Najwyższego z 17 maja 1985 r., III CZP 69/84 – OSNCP 1986, nr 3, poz. 24).

Ponadto należy ponadto mieć na względzie, iż w razie powzięcia w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę wątpliwości co do konstytucyjności danego przepisu, Sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu – w trybie art. 193 Konstytucji RP i art. 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643 ze zm.) – pytanie prawne co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na to pytanie zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem.

Wobec powyższego, Sąd uznał, że nie jest celowe zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego w niniejszej sprawie i na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.