Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1406/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.29 ust.1 pkt.23, art.30 ust.1 pkt.3 , art.30 ust.6 pkt.2
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Nawara-Dubiel (spr.) Sędziowie : WSA Waldemar Michaldo WSA Renata Czeluśniak Protokolant : Małgorzata Piwowar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi "R" Sp. z o.o. w W. na decyzję Nr [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 sierpnia 2013 r. znak: [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 29 czerwca 2012 r., znak: [....] , nr [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki nakazał inwestorowi [....] Sp. z o. o. rozbiórkę ogrodzenia pełnego z blachy profilowanej i słupków metalowych utwierdzonych w ziemi o wysokości około 2,0 m i łącznej długości około 525 m, wykonanego od strony działek nr nr [....] , obr. [....] , zrealizowanego w [....] bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno - budowlanej. Jako podstawę prawną decyzji wskazano art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 ze zm.).

Po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od powyższej decyzji przez [....] Spółka z o. o. z siedzibą w W. - [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją z dnia 26 sierpnia 2013 r., znak [....] , nr [....] uchylił zaskarżoną decyzję w całości i na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy Prawo budowlane nakazał inwestorowi [....] Spółka z o.o. rozbiórkę ogrodzenia pełnego z blachy profilowanej i słupków metalowych utwierdzonych w ziemi o wysokości około 2,0 m i łącznej długości około 525 m, wykonanego na działkach nr nr [....] , obr. [....] , zrealizowanego w [....] bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno- budowlanej.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ odwoławczy wskazał, że ustalił następujący stan faktyczny w sprawie. W dniu 7 maja 2010 r. inspektorzy PINB przeprowadzili czynności kontrolne na przedmiotowym terenie. Ustalili wówczas, że wykonano ogrodzenie pełne o łącznej długości 300 m, a roboty budowlane wykonane zostały bez wymaganego prawem zgłoszenia. Ustalono nadto, że ogrodzenie wykonano w postaci słupków stalowych wbetonowanych w ziemię i z blachy falistej o wysokości ok. 2 m. Według oświadczenia obecnego przy czynnościach kontrolnych wykonawcy przedmiotowego ogrodzenia D.J. na ogrodzonym terenie ma być realizowana inwestycja - budynek kubaturowy, której inwestorem będzie firma [....] Sp. z o.o.

W dniu 12 maja 2010 r. D.J. przedłożył w organie I instancji mapę z zaznaczonymi wszystkimi granicami działek, wzdłuż których ogrodzenie ma zostać zrealizowane. W tym samym dniu pracownicy PINB dokonali ponownych czynności kontrolnych na przedmiotowym terenie, w trakcie których zaznaczono na mapie postęp prac związanych z budową ogrodzenia.

W ramach prowadzonego postępowania organ I instancji badał zgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Przedmiotowy teren objęty jest Uchwałą Rady Miasta K. nr LVII/733/08 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[....] ". Zgodnie z załącznikiem graficznym do ww. planu, działki nr nr [....][....] obr. [....] , leżą w obszarze oznaczonym symbolem 7ZP- teren zieleni urządzonej.

PINB stwierdził, że ww. inwestycja narusza przepis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - zakaz budowy ogrodzeń pełnych (MPZP rozdział II - Ustalenia ogólne § 9 ust. 3, pkt 1-d), a roboty budowlane zgodnie z art. 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane nie zostały zgłoszone do właściwego organu.

Mając to na uwadze, decyzją nr [....] z dnia 6 września 2010 r., znak [....] , organ I instancji nakazał inwestorowi - [....] Sp. z o. o. "rozbiórkę ogrodzenia o wysokości 2,0 m z blachy profilowanej, na stalowych słupach wbetonowanych w ziemię- ogrodzenie pełne, na działkach nr nr [....], obr. [....] - wybudowanego bez zgody właściwego organu administracji architektoniczna- budowlanej".

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. decyzją nr [....] z dnia 20 stycznia 2012 r., znak: [....] uchylił decyzję PINB z 6 września 2010 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji z uwagi na konieczność zweryfikowania kręgu stron oraz dokładnego ustalenia stanu faktycznego.

W trakcie ponownego rozpatrywania sprawy organ I instancji dokonał powtórnego ustalenia kręgu stron, a w dniu 24 maja 2012 r. przeprowadził ponowne czynności kontrolne dotyczące budowy ogrodzenia w [....] w K. W trakcie kontroli organ ustalił, że przedmiotowe ogrodzenie wykonano z blachy falistej na słupkach metalowych utwierdzonych w ziemi, bez podmurówki. Wysokość pola z blachy wynosi ok. 1,8 m. Obszar objęty ogrodzeniem jest wydzielony i zamknięty, a łączna długość nowopowstałego ogrodzenia to ok. 525 m.

Decyzja organu I instancji z dnia 29 czerwca 2013 r. została oparta na przepisie art. 49b ustawy Prawo budowlane. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. stwierdził, że w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki do wydania nakazu rozbiórki ogrodzenia pełnego zrealizowanego w [....] w K.

Zgodnie z treścią art. 29 ust. 1 pkt 23 ustawy Prawo budowlane budowa ogrodzeń nie wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę. Jednakże w świetle art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy, budowę ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych lub budowę ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20m należy zgłosić właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.

W ocenie MWINB organ I instancji słusznie ustalił, że przedmiotowe ogrodzenie w większości zostało zlokalizowane od strony innego miejsca publicznego. Działki na których znajduje się ogrodzenie (nr....) oraz działki z nimi sąsiadujące (nr .....-stanowiące własność Gminy K. ; nr [....] - stanowiące własność A.G. i G.G. ; nr [....] - stanowiąca własność Skarbu Państwa, pozostająca w użytkowaniu wieczystym Przedsiębiorstwa [....] Spółka Jawna), zlokalizowane są na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 7ZP- teren zieleni urządzonej. Tereny zieleni publicznej urządzonej zostały w § 13 pkt 1 lit. d) ww. planu określone jako przestrzenie publiczne.

Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że przedmiotowe ogrodzenie zlokalizowane zostało od strony innego miejsca publicznego, a w takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego powinien procesować na podst. art. 49b ustawy Prawo budowlane.

MWINB wskazał, że część przedmiotowego ogrodzenia zlokalizowana jest również od strony działki nr [....] stanowiącej własność Skarbu Państwa, pozostającej w użytkowaniu wieczystym Przedsiębiorstwa [....] Spółka Jawna. Działka ta nie jest zlokalizowana na terenie oznaczonym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 7ZP, zatem ma charakter prywatny, w związku z czym ogrodzenie od strony tej działki nie wymagało zgłoszenia na podst. art. 30 ust. 1 pkt 3 ustawy Prawo budowlane.

Powyższe ma jednak dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie znaczenie drugorzędne z uwagi na fakt, iż całość ogrodzenia sprzeczna jest z uchwałą Rady Miasta K. nr LVII/733/08 z dnia 19 listopada 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru "[....] " która w § 9 ust. 3 ustanowiła na terenie objętym planem zakaz budowy ogrodzeń pełnych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20m. Jak wynika ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego przedmiotowe ogrodzenie wykonane zostało z blachy falistej na słupkach metalowych utwierdzonych w ziemi i ma charakter ogrodzenia pełnego. W sytuacji zaś gdy ogrodzenie lub jego fragment narusza zapis planu zagospodarowania przestrzennego, organy nadzoru budowlanego maja podstawę do działania nawet sytuacji, gdy budowa taka nie wymagała uprzedniego pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Stanowisko takie potwierdza orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2010 r. (sygn. akt II OW 27/09), w którym to wskazano, że "powiatowy inspektor nadzoru budowlanego jest właściwy do likwidacji samowoli budowlanej polegającej na budowie obiektu budowlanego wbrew ustaleniom obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego również wówczas, gdy budowa taka nie musiała być poprzedzona uzyskaniem pozwolenia na budową lub zgłoszeniem".

Mając na uwadze powyższe, słusznie rozstrzygnięcie swoje organ I instancji oparł na art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane.

Odnosząc się jeszcze do uwag zawartych w odwołaniu MWINB nadmienia, że nie podziela zawartych w nim wywodów. W szczególności nie zgadza się z tezą, iż rozstrzygniecie przez sąd administracyjny kwestii zgodności z prawem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [....] " stanowi zagadnienie wstępne względem postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego.

W odwołaniu z dnia 11 lipca 2012 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że "miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obszaru [....] ", którego postanowienia zostały przywołane przez organ I instancji, jest obecnie przedmiotem badania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt: II SA/Kr 1216/11), który wyrokiem z dnia 13 września 2011 stwierdził nieważność planu miejscowego w całości. Na skutek wniesionej przez Radą Miasta K. skargi kasacyjnej przedmiotowy wyrok nie uprawomocnił się ".

W dniu 18 lipca 2013 r. tut. organ, na podstawie rozmowy telefonicznej przeprowadzonej z pracownikiem Biura Planowania Przestrzennego Urzędu Miasta K. ustalił, że Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok WSA z dnia 13 września 2011 r. (sygn. akt II SA/Kr 1216/11) i skierował sprawę do ponownego rozpoznania. Ponowny wyrok w sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał w dniu 7 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 874/12). Wyrokiem tym ponownie stwierdzono nieważność przedmiotowego planu zagospodarowania przestrzennego. Jak poinformował pracownik Biura Planowania Przestrzennego UMK, od wyroku WSA z dnia 7 sierpnia 2012 r. (sygn. akt II SA/Kr 874/12), skargę kasacyjną do NSA we wrześniu 2012 r. złożyła Rada Miasta K. Postępowanie to nie jest jeszcze zakończone.

W myśl art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. "organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd". W ocenie MWINB w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności uzasadniające zawieszenie niniejszego postępowania. Zwrócić bowiem należy uwagę na stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z dnia 18 lutego 2011 r. (sygn. akt II OSK 363/10), iż sama możliwość stwierdzenia nieważności decyzji, czy też wznowienia postępowania nie stanowi przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 4 k.p.a., niezależnie od tego na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, a także postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją. Organ administracji publicznej oceniając wystąpienie przesłanek skutkujących zawieszeniem postępowania nie może kierować się przewidywaniami jaki będzie wynik merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa, jest możliwe rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji administracyjnej. W razie zakwestionowania ostatecznego rozstrzygnięcia uznawanego za zagadnienie wstępne, postępowanie główne nie może być zawieszone na podstawie art. 94 § 1 pkt 4 k.p.a. Nie wyłącza to jednak możliwości późniejszego wzruszenia we właściwym trybie decyzji rozstrzygającej co do istoty, gdy w odpowiednim trybie zostanie zmienione rozstrzygnięcie uznawane za zagadnienie wstępne.

Przypomniano również, że nieprawomocny wyrok nie wywiera skutku w postaci usunięcia aktu lub czynności z obrotu prawnego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[....] " wciąż obowiązuje i MWINB nie stwierdził podstaw do zawieszenia niniejszego postępowania na podst. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., a podniesione w odwołaniu zarzuty i kwestie nie mają wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia podjętego przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.- Powiat Grodzki.

Organ odwoławczy dokonał jednakże reformacji zaskarżonej decyzji poprzez doprecyzowanie sentencji w zakresie właściwego określenia podmiotu na który nałożono nakaz rozbiórki, tj. inwestora [....] Spółka z o. o., z pominięciem zapisu o jego reprezentacji przez pełnomocnika S.K. -radcę prawnego.

Powyższą decyzję zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie [....] Sp. z o. o. z siedzibą w W. , zarzucając jej naruszenie przepisów prawa administracyjnego procesowego i materialnego:

1) art. 48 § 1 ustawy - Prawo budowlane poprzez wydanie decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego w trybie przedmiotowego przepisu pomimo braku do tego podstaw prawnych,

2) art. 7, 8, 11 i 77 k.p.a., polegające na nieuwzględnieniu słusznego interesu strony w postępowaniu, na prowadzeniu postępowania w sposób sprzeczny z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa oraz na niewystarczającym wyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek podjętego rozstrzygnięcia,

3) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy błędnego rozstrzygnięcia organu l instancji, zamiast jego uchylenia.

Na podstawie tych zarzutów strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając skargę podkreślono, że w zaskarżonej decyzji jako podstawę prawną błędnie wskazano art. 48 prawa budowlanego, który dotyczy inwestycji prowadzonych bez wymaganego prawem pozwolenia, a nie - jak w niniejszej sprawie - bez zgłoszenia. Ponadto zwrócono uwagę, że adresatem nakazu rozbiórki powinna być nie tylko strona skarżąca, lecz również drugi ze współwłaścicieli nieruchomości – J.J. .

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie i w całości podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśniono, że omyłkowo powołana w wyrzeczeniu decyzji podstawa prawna, to jest art. 48 ustawy Prawo budowlane, stanowi oczywistą omyłkę przy komputerowej redakcji zaskarżonej decyzji. Jednocześnie z uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób nie budzący wątpliwości wynika, jaka podstawa prawna stanowiła podstawę rozstrzygnięcia organu odwoławczego, bowiem organ w sposób konsekwentny w treści uzasadnienia decyzji przywołuje ją jako podstawę orzekania. Dodatkowo stwierdzono, że w świetle treści art. 52 ustawy Prawo budowlane w pierwszej kolejności przedmiotowymi obowiązkami obciążony jest inwestor mający tytuł prawny do obiektu, a dopiero w drugiej kolejności właściciel lub działający w jego imieniu zarządca. Bezspornym w sprawie jest, że inwestorem przedmiotowego ogrodzenia była [....] Spółka z o.o. z siedzibą w W. , tym samym zarzut nie objęcia nakazem rozbiórki wszystkich, jak twierdzi strona skarżąca, współwłaścicieli nieruchomości uznać należy za nie trafny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy).

W pierwszej kolejności przypomnieć należy przepisy regulujące kwestię budowy ogrodzeń. Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt. 23 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2013 poz. 1409) pozwolenia na budowę nie wymaga budowa ogrodzeń. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 1 pkt. 3 zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Zgodnie natomiast z art. 30 ust. 6 pkt. 2 właściwy organ wnosi sprzeciw w formie decyzji, jeżeli budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub inne przepisy.

W niniejszej sprawie na terenie na którym zostało wykonane sporne ogrodzenie, na dzień wydania zaskarżonej decyzji obowiązywał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "[....] " przyjęty uchwałą Rady Miasta K. z dnia 19 listopada 2008r. nr LVII/733/08. Zgodnie z § 9 ust. 3 pkt. 1 lit. d zapis ten wprowadził na terenie objętym planem budowy ogrodzeń pełnych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20 m. Ponadto w § 24 plan wyznaczył tereny zieleni urządzonej oznaczonej na rysunku planu symbolami 1ZP do 8 ZP z podstawowym przeznaczeniem pod ogólnodostępne tereny zieleni urządzonej z elementami wyposażenia parku – park potoku [....] . Przeznaczenie dopuszczalne to przede wszystkim realizacja różnego typu urządzeń rekreacyjnych (ścieżek pieszych, rowerowych, rolkowych, dydaktycznych, boiska wielofunkcyjnego itp.). Wszystkie ogrodzone działki tj. działki nr nr [....] obr. [....] , położone są w obszarze 7ZP a zatem w obszarze, który według powołanych wyżej ustaleń planu miejscowego stanowi ogólnodostępny park, czyli "miejsce publiczne". Pojęcie to nie jest zdefiniowane w ustawie prawo budowlane, odwołując się jednak do reguł wykładni językowej, można stwierdzić, że w języku polskim pojęcie to można rozumieć jako: "dotyczący ogółu ludzi, służący ogółowi, przeznaczony, dostępny dla wszystkich; związany z jakimś urzędem, instytucją itp.; społeczny, powszechny, ogólny, nieprywatny". Grodzenie nieruchomości od strony "innych miejsc publicznych" pozostaje zatem pod kontrolą organów administracji architektoniczno – budowlanej z tego względu, żeby dostęp do miejsca publicznego nie stał się niemożliwy lub nadmiernie utrudniony, przekreślając tym samym wszelką ideę przestrzeni publicznej. Nie ma zatem znaczenia w niniejszej sprawie, co znajduje się "na zewnątrz" ogrodzenia – istotne jest że ogradza ono "inne miejsce publiczne" jakim jest park.

Przytoczona wyżej definicja miejsca publicznego w pełni przystaje do charakter parku ustalonego planem miejscowym, tym samym budowa ogrodzenia winna być zgłoszona, choć nie byłoby to zgłoszenie skuteczne, gdyż wynikający z miejscowego planu zakaz budowy ogrodzeń pełnych, zobligowałby organ do wniesienia sprzeciwu, zgodnie z powołanym powyżej przepisem art. 30 ust. 6 pkt. 2.

Skoro jednak ogrodzenie powstało z pominięciem jakiejkolwiek procedury przewidzianej w ustawie prawo budowlane, organ nadzoru budowlanego miał obowiązek wszcząć postępowanie legalizacyjne w trybie art. 49b ustawy prawo Zgodnie z tym przepisem właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ. Uprzednio jednak (to jest przed wydaniem decyzji nakazującej rozbiórkę) organ jest obowiązany przeprowadzić postępowanie legalizacyjne polegające w pierwszej kolejności na zbadaniu czy budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Po ustaleniu zgodności z powołanymi przepisami organ podejmuje kolejne czynności. W niniejszej jednak sprawie, po stwierdzeniu, że ogrodzenie nie jest zgodne z treścią obowiązującego w tym terenie miejscowego planu, organ I Instancji prawidłowo co do zasady wydał decyzję nakazującą rozbiórkę na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy prawo budowlane.

Organ II Instancji zreformował tę decyzję w zakresie podmiotu obowiązanego do jej wykonania i rzeczywiście w podstawie prawnej swojej decyzji nieprawidłowo wskazał art. 48 ustawy prawo budowlane. Jednakże z uzasadnienia decyzji wynika jednoznacznie, że organ II Instancji w całości zaaprobował prowadzenie postępowania w trybie art. 49b ustawy prawo budowlane przez organ I Instancji i że sam postępowanie drugoinstancyjne prowadził w tym trybie (na str. 3 decyzji organ stwierdza między innymi: " Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że przedmiotowe ogrodzenie zlokalizowane zostało od strony innego miejsca publicznego, a w takiej sytuacji organ nadzoru budowlanego powinien procesować na podst. art. 49b ustawy prawo budowlane"). Nie jest to zatem w ocenie Sądu naruszenie prawa materialnego, które po myśli art. 145 § 1 pkt. 1 lit c miało wpływ na wynik sprawy. Tylko zaś takie naruszenie daje podstawę do uchylenia decyzji przez sąd.

Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieobjęcia nakazem rozbiórki wszystkich współwłaścicieli nieruchomości, stwierdzić należy, że nie może on odnieść skutku. Zgodnie z art. 52 ustawy prawo budowlane, inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51.

Z zalegających w aktach sprawy wyrysów z mapy ewidencyjnej i wypisów z rejestru gruntów oraz kserokopii aktu notarialnego wynika, że współwłaścicielką w 1/1000 dz. nr [....] oraz nr [....] jest J.J. Drugim ze współwłaścicieli tych działek (w 999/1000 części) oraz pozostałych działek w całości jest skarżąca, będąca jednocześnie inwestorem przedmiotowego ogrodzenia. Jednocześnie J.J. była stroną postępowania, doręczone zostały jej decyzje organów obu instancji, których to decyzji nie kwestionowała.

Zgodnie z w zasadzie jednolitym orzecznictwem sądów administracyjnych, w pierwszej kolejności nakaz o którym mowa w art. 52 ustawy prawo budowlane powinien być skierowany do inwestora, który jest sprawcą samowoli budowlanej i ma tytuł prawny do obiektu. Wynika to faktu, że wydana decyzja administracyjna musi być możliwa do wykonania – czy to dobrowolnego czy przymusowego w trybie egzekucji administracyjnej. Tym samym w sprawie niniejszej adresat obowiązku został określony prawidłowo. Nie znajduje też uzasadnienia zarzut nieprawidłowego uzasadnienia decyzji, gdyż zawiera ona wszystkie niezbędne elementy wymagane zgodnie z art. 107 § 1 Kpa.

Wobec powyższego skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na zasadzie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.