Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 509/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2009-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 c), art. 152
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 11, art. 58 par. 1 i par. 2, art. 64 par. 2, art. 77 par. 1, art. 107 par. 3, art. 124 par. 2, art. 126;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 3 czerwca 2009 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Sokołowska Sędziowie WSA Marzenna Kosewska (spr.) WSA Mirella Ławniczak Protokolant: sekr. sąd. Katarzyna Skrocka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2009 roku przy udziale sprawy ze skargi R. P. na postanowienie Dyrektora Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu z dnia 2 września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia korekty do wniosku o przyznanie płatności do gruntów rolnych I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 12 marca 2008 r. Nr [...], II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu. /-/M. Ławniczak /-/B. Sokołowska /-/M. Kosewska


UZASADNIENIE

Postanowieniem nr [...] z dnia 12 marca 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na podstawie art. 58 § 1 i 2 oraz art. 59 § 1 kpa po rozpatrzeniu wniosku R. P. z dnia 18 maja 2007 r. odmówił przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych w sprawie nr [...].

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 17 maja 2006 r. wpłynął wniosek R. P. o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych. W dniu 5 września 2006 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wystosował do R. P. wezwanie do usunięcia braków we wniosku, które zostało odebrane przez wnioskodawcę 23 września 2006 r. Termin do złożenia korekty upłynął z dniem 30 września 2006 r. W dniu 30 września 2006 r. zostało nadane pocztą pismo, w którym R. P. wniósł o sprecyzowanie otrzymanego wezwania oraz o zawieszenie postępowania co najmniej do końca października 2006 r., wskazując, że jego stawiennictwo w Biurze, a tym samym sporządzenie korekt lub złożenie wyjaśnień w tymże okresie nie będzie możliwe z powodu poważnej choroby wnioskodawcy. Kierownik Biura Powiatowego uznał, że nie ma potrzeby zawieszania postępowania i postanowił wstrzymać się od podejmowania działań w postępowaniu do chwili wpływu korekty wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu. W dniu 27 października 2006 r. R. P. stawił się w Biurze i złożył kolejne pismo, w którym ponownie poinformował, iż do końca października 2006 r. będzie niezdolny do uzupełnienia braków z powodu choroby i ponowił wniosek o dokonanie wykładni otrzymanego wezwania. W dniu 2 stycznia 2007 r. R. P. przesłał faksem zaświadczenie z dnia 29 września 2006 r., z którego wynika, że wskutek badania lekarskiego przeprowadzonego w dniu 29-września 2006 r., zaświadcza się R. P. jest chory i nie może stawić się w dniu 2 października na wezwanie w sprawie własnej, a przewidywany termin niemożności stawiennictwa określa się na około 90 dni. Jednocześnie R. P. wskazał, że obecnie stan jego zdrowia nieco się poprawił i jest gotów stawić się w Biurze Powiatowym ARiMR, wnosząc o wyznaczenie terminu stawiennictwa. W dniu 3 stycznia 2007 r. poinformowano R. P. telefonicznie, że powinien stawić się w Biurze Powiatowym w ciągu 7 dni od daty ustania przyczyny uchybienia terminu i złożyć prośbę o przywrócenie terminu wraz korektą do wniosku. R. P. stawił się w Biurze 21 lutego 2007 r., przy czym nie złożył prośby o przywrócenie terminu ani korekty do wniosku, odebrał jedynie dokumenty i przejrzał teczki aktowe spraw. W dniu 27 kwietnia 2007 r. ze względu na brak jakiejkolwiek reakcji ze strony producenta, wystosowano pismo w sprawie pozostawienia wniosku o płatności bezpośrednie bez rozpoznania, które zostało odebrane w dniu 12 maja 2007 r. W dniu 18 maja 2007 r. R. P. stawił się w biurze i złożył pismo odwołanie - zażalenie na powyższe pismo o pozostawienie wniosku bez rozpoznania, a jednocześnie wniósł o ewentualne przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o płatności na rok 2006, wskazując iż ewentualne uchybienie terminowi nastąpiło bez winy wnioskodawcy, a z wyłącznej winy organu I instancji. Wnioskodawca podniósł, że treść wezwania z dnia 5 września 2006 r. była dla niego niezrozumiała, a organ I instancji nie dokonał jego wyjaśnienia. Ponadto wskazał, że był ciężko chory, co uniemożliwiało mu zrozumienie treści wezwania. W dniu 28 listopada 2007 r. R. P. złożył pismo zawierające wniosek o "wykładnię orzeczeń i wezwań" począwszy od 2004 r. W dniu 11 grudnia 2007 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wystosował do R. P. pismo, w którym dokonał "wykładni" wezwania z dnia 5 września 2006 r. do usunięcia braków we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych i o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na terenach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na 2006 rok oraz poinformował wnioskodawcę, że pismo o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania nie jest decyzją ani postanowieniem, w związku z czym nie służy na nie odwołanie ani zażalenie. Jednocześnie organ poinformował wnioskodawcę o możliwości, warunkach i trybie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do usunięcia braków we wniosku. W dniu 3 stycznia 2008 r. R. P. złożył kolejne pismo, w którym zawarł "zażalenie" na "wykładnię" z dnia 11 grudnia 2007 r. oraz wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odpowiedzi na wezwanie z dnia 5 września 2006 r., wskazując że ewentualne uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. W dniu 21 stycznia 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zwrócił się do radcy prawnego z prośbą o opinię prawną w kwestii oceny przesłanek w sprawie ewentualnego przywrócenia terminu.

Przytaczając w dosłownym brzmieniu fragmenty opinii radcy prawnego (znajdującej się w aktach administracyjnych), organ podał m.in., że "Z kolei przy przekroczeniu siedmiodniowego terminu i złożeniu wniosku o jego przywrócenie organ administracyjny bada, czy nastąpiło spełnienie trzech warunków:

a) uchybienie terminowi nastąpiło bez winy zainteresowanego i brak winy zostanie uprawdopodobniony,

b) zainteresowany złożył wniosek o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu,

c) zainteresowany dopełnił czynności, dla której określony był termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu.

Zaświadczenie lekarskie nr [...] z dnia 29 września 2006 roku najprawdopodobniej nie wskazuje jednoznacznie na brak winy Pana P. przy uchybieniu wyznaczonego terminu; Wnioskodawca nie dopełnił również czynności wskazanych w pkt b) i c). Wskazać również należy, że po stawieniu się Pana P. w Biurze Powiatowym w dniu 21 lutego 2007 roku nie złożył Pan wniosku o przywrócenie terminu ani nie dokonał czynności, dla której został wezwany(ograniczając się do odbioru dokumentów oraz przejrzenia akt sprawy). W efekcie pismem z dnia 27 kwietnia 2007 roku pozostawiono sprawę obszarową i ONW za 2006 rok bez rozpoznania. Wniosek o przywrócenie terminu złożony został dopiero w dniu 18 maja 2007 roku. Dopełnienie czynności, dla której określony był termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło w dniu 29 lutego 2008 roku, kiedy to przesłał Pan do biura korektę do wniosku zgodnie z wystosowanym do Pana wezwaniem na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeksu postępowania administracyjnego z dnia 14 lutego 2008 roku (wezwanie odebrał Pan 22 lutego 2008 r.)".

Reasumując organ pierwszej instancji stwierdził, że biorąc pod uwagę całokształt sprawy, postanowił odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków we wniosku o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych na 2006 rok, w związku z nie spełnieniem warunku z art. 58 § 1 i 2 kpa.

R. P. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie i przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wniosku o płatności na rok 2006. Skarżący zarzucił naruszenie art. 124 § 1 kpa z uwagi na brak podpisu na otrzymanym odpisie postanowienia. Ponadto podniósł, że nie ponosi żadnej winy w uchybieniu terminu, gdyż wezwanie do uzupełnienia braków było nieprawidłowe, wobec czego nie mógł mu zadośćuczynić, jak również nie można mu przypisać jakiejkolwiek winy ze względu na chorobę.

Postanowieniem nr [...] z dnia 2 września 2008 r. Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Poznaniu na podstawie art. 144 w związku z art. 138 § 1 kpa oraz w związku z art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2008 r. Nr 98 poz. 634) utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i dokonał ustaleń faktycznych zgodnych z ustaleniami poczynionymi przez organ pierwszej instancji oraz przytoczył m.in. ten sam co organ pierwszej instancji obszerny fragment opinii radcy prawnego wydanej w kwestii przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku o płatności.

Ponadto wskazał, iż w związku z zarzutami zawartymi w zażaleniu skarżący został wezwany do przedłożenia oryginału lub potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii postanowienia Kierownika BP ARiMR z dnia 12 marca 2008 r. W związku z jego nieprzedstawieniem Dyrektor Wielkopolskiego OR ARiMR, w dniu 25 lipca 2008 roku powiadomił R. P., iż jego zażalenie nie może zostać rozpatrzone pozytywnie oraz poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy. Mając na uwadze fakt, iż w aktach spraw R. P. znajduje się ww. postanowienie opatrzone podpisem oraz pieczęcią imienną Kierownika Biura Powiatowego, oraz w związku z nie przedstawieniem oryginałów bądź kopii postanowień w odpowiedzi na wezwania Dyrektor Wielkopolskiego Oddziału Regionalnego ARiMR w Poznaniu nie dał wiary twierdzeniom R. P. o rzekomym braku podpisu ze wskazaniem imienia i nazwiska osoby wydającej postanowienie o odmowie przywrócenia terminu z dnia 12 marca 2008 roku.

Ponadto wyjaśnił, że w aktach sprawy znajduje się pismo na którym własnoręcznym podpisem skarżący kwituje odbiór kserokopii teczek aktowych, co oznacza, że pomimo osobistego stawiennictwa w Biurze Powiatowym ARiMR w dniu 21 lutego 2007 roku R. P. nie złożył prośby o przywrócenie terminu ani też nie uzupełnił braków we wniosku o przyznanie płatności na 2006 rok. Natomiast w zażaleniu strona próbuje zrzucić winę za nie złożenie wniosku o przywrócenie terminu w wymaganym terminie, na pracowników ARiMR, jednakże należy mieć na uwadze, iż pracownik nie jest zobligowany z mocy prawa do udzielania takiej informacji.

Reasumując organ odwoławczy stwierdził, że R. P. nie wniósł w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wraz z korektą do wniosku, w związku, z czym nie spełnił wszystkich przesłanek art. 58 kpa.

W skardze na powyższe postanowienie R. P. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając iż zostało ono wydane z rażącą obrazą art. art. 124 § 1, 58, 89 § 1, 67, 54, 50, 51 i 52 kpa. Skarżący podniósł, że Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, które nie zawiera imienia i nazwiska osoby upoważnionej do jego wydania, zaś podpis jest nieczytelny, co – zdaniem skarżącego stanowi obrazę art. 124 § 1 kpa. Organ drugiej instancji wbrew art. 89 kpa nie przeprowadził też rozprawy administracyjnej, aby wyjaśnić kwestię braku imienia i nazwiska na postanowieniu organu I instancji. Skarżący zarzucił także niezasadność oparcia się przez organy obu instancji na opinii radcy prawnego. Ponadto w opinii skarżącego nie tylko uprawdopodobnił on, ale nawet udowodnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, skoro ciężko zachorował fizycznie i psychicznie, a jednocześnie – zdaniem skarżącego nie można mówić o uchybieniu terminu, skoro wezwania kierowane do skarżącego były nieprawidłowe i niezrozumiałe, a organy nie umożliwiły skarżącemu uzupełnienia braków i nie sporządziły protokołów co stanowi naruszenie art. 67 § 2 kpa. Natomiast organy nie wyjaśniły kiedy i czy w ogóle ustąpiły już przyczyny uchybienia terminu. Ponadto organy naruszyły art. 50-52 kpa żądając osobistego stawiennictwa skarżącego, który był chory i nie zamieszkiwał w obszarze właściwości organu.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

W piśmie z dnia 17 marca 2009 r. R. P. wniósł o zobowiązanie organu odwoławczego do przedłożenia w Sądzie oryginału zaskarżonego postanowienia Kierownika Biura Powiatowego z dnia 12 marca 2008 r. o odmowie przywrócenia terminu, a ponadto podniósł, że skarżącemu doręczono tylko jego kserokopię i to niekompletną z uwagi na brak podpisu, imienia i nazwiska Kierownika Biura Powiatowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skargę należało uwzględnić.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym w myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z powyższej regulacji wynika, iż sądowa kontrola zaskarżonego aktu administracyjnego jest dokonywana według kryterium legalności, czyli zgodności z przepisami postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, przy czym sąd administracyjny w granicach danej sprawy bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, choćby nie były one podniesione w skardze.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził naruszenie prawa skutkujące koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego nie tylko zaskarżonego postanowienia, ale także poprzedzającego go postanowienia Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 12 marca 2008 r.

Przedmiotem rozpoznania przez organy administracji w niniejszej sprawie był wniosek skarżącego z dnia 18 maja 2007 r. o przywrócenie terminu do usunięcia braków formalnych wniosku o przyznanie płatności poprzez złożenie korekty tego wniosku.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowi art. 58 kpa, stosownie do którego w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy (§ 1); prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu; jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (§ 2).

Z powyższej regulacji wynika, że podstawą przywrócenia terminu jest łączne spełnienie następujących przesłanek:

1) uprawdopodobnienie przez zainteresowanego braku swej winy w uchybieniu terminu,

2) złożenie przez zainteresowanego wniosku o przywrócenie terminu w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu,

3) dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracalny termin.

Postępowanie wyjaśniające dla dokonania powyższych ustaleń winno być przeprowadzone przez organ administracyjny zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 kpa, która wymaga, by organ administracji publicznej podejmował wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a tym samym ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy. Ponadto stosownie do art. 77 § 1 kpa, stanowiącego rozwinięcie zasady prawdy obiektywnej, organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Poczynione ustalenia oraz przeprowadzona ocena materiału dowodowego winna zaś znajdować pełne odzwierciedlenie w treści decyzji administracyjnej (postanowienia). W myśl art. 124 § 2 kpa postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie. Natomiast stosownie do art. 107 § 3 kpa w związku z art. 126 kpa uzasadnienie faktyczne postanowienia powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.

W ocenie Sądu powyższym wymogom nie odpowiada zarówno zaskarżone postanowienie, jak poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji.

W pierwszej kolejności należy zwrócić uwagę, że przytaczanie przez organy obu instancji dosłownego brzmienia fragmentów opinii radcy prawnego (przygotowanej w toku postępowania na wniosek organu pierwszej instancji) z wyraźnym powołaniem się na nią bez wskazania, że organ czyni te stwierdzenie własnymi, budzi zastrzeżenia, zważywszy, że rozstrzygnięcia organów administracji (niezależnie od możliwości posiłkowania się w toku postępowania pomocą prawną) winny odzwierciedlać własne ustalenia faktyczne oraz samodzielną ocenę prawną okoliczności faktycznych.

Jednocześnie dokonane w niniejszej sprawie ustalenia faktyczne i ich subsumpcja pod znajdujące zastosowanie normy prawne, nawet przy uwzględnieniu tych przywołanych zgodnie z treścią opinii radcy prawnego są niewystarczające z punktu widzenia przywołanych przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 w zw. z art. 126 kpa i uniemożliwiają dokonanie pełnej kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Należy bowiem zwrócić uwagę, że organ pierwszej instancji postanowił o odmowie przywrócenia terminu w związku z niespełnieniem warunku z art. 58 § 1 i 2 kpa, nie precyzując, jaki konkretnie warunek (warunki) organ uznał za niespełnione w niniejszej sprawie. Nie czynią temu zadość poprzedzające tę konkluzję stwierdzenia (przywołane zgodnie z opinią radcy prawnego), że zaświadczenie lekarskie z dnia 29 września 2006 r. najprawdopodobniej nie wskazuje jednoznacznie na brak winy R. P. w uchybieniu terminu, a wnioskodawca nie spełnił również pozostałych wymagań (złożenie wniosku o przywrócenie terminu w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu oraz dopełnienie czynności, dla której był określony termin jednocześnie ze złożeniem wniosku o przywrócenie terminu). Stwierdzenia powyższe nie zostały bowiem dostatecznie uzasadnione z powołaniem się na okoliczności niniejszej sprawy, a niespełnienie wymienionego w pierwszej kolejności warunku przywrócenia terminu nie zostało nawet kategorycznie przesądzone, o czym świadczy sformułowanie "najprawdopodobniej". Jednocześnie z powyższego wynika, iż brano przy tym pod uwagę jedynie chorobę skarżącego jako przyczynę uchybienia terminu, pomijając całkowicie, iż skarżący powoływał się również na brak możliwości uczynienia zadość wezwaniu do usunięcia braków z powodu niezrozumienia jego treści, co również wymagało rozważenia. W kwestii przekroczenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu ograniczono się jedynie do stwierdzenia, że wniosek ten został złożony dopiero w dniu 18 maja 2007 r. pomimo możliwości złożenia tego wniosku we wcześniejszym terminie przy okazji wizyt w Biurze Powiatowym ARiMR. Nie wykazano natomiast, kiedy – zdaniem organu zaczął biec ów termin do złożenia przedmiotowego wniosku. W tym zakresie również należało wziąć pod uwagę wskazane przez skarżącego przyczyny uchybienia terminu ze szczególnym uwzględnieniem czasu ich ustania, jako że od tego momentu liczony jest termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. Ponadto stwierdzając, że dopełnienie czynności, dla której określony był termin na złożenie wniosku o przywrócenie terminu nastąpiło w dniu 29 lutego 2008r. nie wyjaśniono, na czym miało polegać uchybienie w tym zakresie, skoro niedopełnienie czynności wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej dokonania stanowi brak tego wniosku podlegający usunięciu w trybie art. 64 § 2 kpa i w tymże trybie skarżący dokonał jej w niniejszej sprawie.

Powyższe uchybienia nie zostały "naprawione" przez organ drugiej instancji, który uzasadniając odmowę przywrócenia terminu, ograniczył się do stwierdzenia, że skarżący nie wniósł w terminie siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków wraz z korektą do wniosku. Powyższe stwierdzenie również nie zostało dostatecznie uzasadnione przez organ odwoławczy, który w tym zakresie powtórzył okoliczności przywołane przez organ pierwszej instancji. Należy przy tym dodać, iż w świetle art. 58 § 1 i 2 kpa przywrócenie terminu jest wykluczone w przypadku niespełnienia choćby jednej z przesłanek określonych w tym przepisie, jednakże taka ocena prawna musi być poprzedzona dokładnym i wyczerpującym ustaleniem okoliczności faktycznych istotnych dla prawidłowego stwierdzenia, że określony warunek nie zaistniał w konkretnej sprawie.

Powyższe uchybienia organów obu instancji w niniejszej sprawie świadczą o niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy istotnych z punktu widzenia przesłanek przywrócenia terminu przewidzianych w art. 58 kpa, stanowiącego podstawę materialnoprawną zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR zostały wydane z naruszeniem art. art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 w związku z art. 126 kpa, co niewątpliwie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wobec niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz niedokonania wyczerpującej oceny prawnej, zaskarżone rozstrzygniecie nie poddaje się w pełni kontroli sądowoadministracyjnej, a ponadto jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia art. 11 kpa, stosownie do którego organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możliwości doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c) p.p.s.a.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonego postanowienia orzeczono w punkcie II sentencji wyroku zgodnie z art. 152 p.p.s.a.

/-/M. Ławniczak /-/B. Sokołowska /-/M. Kosewska