Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1196/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 135
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 16 ust. 2 i 6, art. 27 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2407
law: Ustawa z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Marcin Kamiński Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka AWSA Karina Gniewek-Berezowska /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi D. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego I. uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...]; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej D. B. kwotę 497 zł /słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego ( dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia (...) września 2020 r., nr (...) utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta ( dalej: "organ I instancji") z dnia (...) sierpnia 2020 r. znak: (...) w sprawie uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego na okres od (...) lipca 2019 r. do (...) maja 2021 r. na dziecko W.W.

Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia (...) lipca 2019 r. skarżąca zwróciła się o przyznanie świadczenia wychowawczego na córkę W.W. We wniosku w rubryce dotyczącej danych członków rodziny przebywających za granicą podała A.W., ojca dziecka wskazując, że ma on ograniczone prawa rodzicielskie.

Informacją z dnia (...) lipca 2019 r. przyznano skarżącej prawo do świadczenia na okres od (...) lipca 2019 r. do (...) maja 2021 r.

Pismem z dnia (...) czerwca 2020 r. Prezydent Miasta skierował do Urzędu Wojewódzkiego w [...], na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ( Dz.U. z 2019 r., poz. 2407 ze zm.; dalej: "ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci") złożony przez skarżącą w dniu (...) lipca 2019 r. wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na okres od (...) lipca 2019 r. do (...) maja 2021 r., w związku z przebywaniem ojca dziecka A.W. w Niemczech, w państwie, na którego terenie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Pismem z dnia (...) lipca 2020 r. adresowanym do Urzędu Miasta , Wojewoda wyjaśnił, że zgodnie z oświadczeniem dotyczącym państwa właściwego do wypłaty świadczeń rodzinnych złożonym w dniu (...) czerwca 2020 r. przez D. B, A.W. – ojciec dziecka mieszka na terenie Niemiec od 2014 r. do nadal. W związku z powyższym w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w okresie od (...) lipca 2019 r. do nadal i zwrócił się do Prezydenta Miasta o wydanie decyzji uchylającej prawo, wraz z przedstawieniem harmonogramu wypłat świadczeń.

Zawiadamianiem z dnia (...) lipca 2020 r. Prezydent Miasta i poinformował o wszczęciu postępowania w sprawie uchylenia od (...) lipca 2019 r. prawa do świadczenia wychowawczego – informacja z dnia (...) lipca 2019 r., nr (...), a następnie opisaną na wstępie decyzją z dnia (...) sierpnia 2020 r. uchylił prawo do świadczenia wychowawczego przyznanego informacją z dnia (...) lipca 2019 r. na dziecko – W.W. na okres od(...) lipca 2019 r. do (...) maja 2021 r.

W odwołaniu skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 7, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego ( Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej: "k.p.a.") poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności mających na celu ustalenie stanu faktycznego w sprawie i uznanie, że A.W. zatrudniony w Niemczech, jest członkiem jej rodziny, co nie polega na prawdzie.

W uzasadnieniu podniosła, że w okresie od stycznia 2012 r. do 2014 r. pozostawała w nieformalnym związku z A.W., z którego w dniu (...).12.2012 r. urodziła się W.W. W 2014 r. rozstała się z A.W. a opiekę nad córką powierzono jej, ponieważ A.W.i, wyjechał do Niemiec, gdzie w 2015 r. zawarł związek małżeński z inną kobietą. Wychowaniem córki zajmowała się samodzielnie ponieważ ojciec biologiczny założył swoją rodzinę i w żaden sposób, nie pomagał przy wychowaniu W. Jedynie sporadycznie, tj. raz lub dwa razy do roku przyjeżdżał na kilka dni odwiedzając W.. Postanowieniem Sądu Rejonowego [....] Wydział Rodzinny i Nieletnich sygn. akt. [...] z dnia 22 lutego 2017 r., A.W. ograniczono władzę rodzicielską do decydowania o istotnych sprawach córki tj. o wyborze szkoły. Miejsce pobytu córki zostało ustalone przy matce. Kopię postanowienia skarżąca dołączyła do odwołania. Zaznaczyła również, że A.W. posiada obowiązek alimentacyjny na rzecz córki w kwocie 900 zł miesięcznie, ustanowiony ugodą zawartą przed Sądem Rejonowym [...] Wydział Rodzinny i Nieletnich sygn. akt [...] z dnia 19.08.2016, z którego to obowiązku się wywiązuje. Kopię ugody również dołączyła do odwołania. Skarżąca podała, że od kwietnia 2019 r. jest w stałym związku z J. B., z którym w dniu (...).12.2019 r. zawarła związek małżeński. Wspólnie zamieszkują i wychowują trzymiesięcznego syna M.B, oraz W.W.. Fizycznie opiekę nad dziećmi sprawuje J.B., z którym tworzą wspólnotę majątkową, całość dochodów wchodzi w skład majątku, który jest rozdysponowywany na wszystkie dzieci tj. również na córkę W.. Ojciec biologiczny nie uczestniczy w życiu rodzinnym, poza obowiązkiem alimentacyjnym sporadycznymi prezentami, nie dokłada się do budżetu domowego. Podkreśliła przy tym, że oświadczenie, które złożyła przed organem zostało złożone na wyraźne życzenie urzędnika, który wskazał, że w przeciwnym razie nie otrzyma wnioskowanego świadczenia. Na poparcie swojego stanowiska powołała liczne orzeczenia Sądów, w tym wyrok Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 26 września 2019r. II SA/Gl/763/19, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 września 2017 r., sygn. I OSK 2955/16, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 9 lutego 2017 r., sygn. II SA/Po 970/16, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 lutego 2019 r., sygn. II SA/Ol 35/19, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 7 lutego 2019 r., sygn. III SA/Gd 1000/16.

Podniosła, że Prezydent Miasta wydając decyzję powołał się jedynie na informację od Wojewody , pomimo tego, że przekazując taką informację wojewoda nie weryfikuje, czy osoba wskazana przez organ jako członek rodziny osoby uprawnionej przebywający poza granicami kraju faktycznie posiada status członka rodziny.

Kolegium nie podzieliło powyższych zarzutów i opisaną na wstępie decyzją utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu wskazało, że podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Zgodnie z tym przepisem, w przypadku gdy wojewoda ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla prawo do świadczenia wychowawczego za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń na rodzinę w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Z treści cytowanego przepisu wynika, że uzyskanie przez organ gminy informacji od wojewody, że - według ustaleń tego organu - w stosunku do danej osoby mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, obliguje organ do uchylenia prawa do świadczenia wychowawczego od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji. Organ administracji nie jest przy tym uprawniony do badania zasadności ustaleń właściwego wojewody ani rozważania, jakie mogą być potencjalne skutki uchylenia decyzji, powołując się na: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 14 września 2017 r. Il SA/OI 552/17, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 6 czerwca 2018 r. Il SA/Po 125/18, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 13 lipca 2017 r. Il SA/Sz 635/17 czy wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 25 kwietnia 2018 r. IV SA/Wr 109/18.

Zaznaczył, że uchylenie decyzji w trybie art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, nie niesie ze sobą skutku w postaci obowiązku zwrotu pobranych świadczeń lub odmowy ich przyznania, lecz przenosi kompetencję do rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie świadczeń rodzinnych na rzecz innego, umocowanego do tego prawnie organu. Podkreślił, że celem przepisów unijnych, w tym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE.L 166, 30 kwietnia 2004 r.), a także przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz. UE.L 284, 30 października 2009 r.), jest rozwiązanie występujących przypadków kolizji norm i wyeliminowanie kumulacji świadczeń, a nie pozbawienie strony uprawnień do świadczeń. Przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają pierwszeństwo przed wewnętrznymi przepisami państw członkowskich Unii. Ustalenie przez wojewodę, że w danej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, przesądza o jego właściwości rzeczowej w sprawach świadczeń objętych tymi przepisami. W następstwie dokonanych ustaleń wojewoda orzeka w sprawach świadczeń na rodzinę za okres, w którym dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz decyduje w sprawach ustalania i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych za okres, w którym dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji.

W skardze do Sądu skarżąca zarzuciła:

Naruszenie przepisów prawa materialnego, a to:

1.art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji utrzymanie w mocy decyzji o uchyleniu prawa do świadczenia wychowawczego za okres od (...) lipca 2019 do (...) maja 2021 r. na dziecko W. W., która to decyzja została wydana przedwcześnie, bez wyjaśnienia kluczowych przesłanek, bez uwzględnienia argumentacji strony, że ojciec W.W.A.W. nie jest członkiem rodziny skarżącej, a ona przy składaniu w tym zakresie wniosku została wprowadzona przez urzędnika w błąd od którego skutków prawnych uchyla się, przy jednoczesnym bezkrytycznym przyjęciu stanowiska Wojewody wyrażonego w piśmie z dnia (...).07.2020 r., który bez wyjaśnienia sprawy, lakonicznie uznał, że A.W. pracuje w Niemczech i w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w okresie od (...).07.2019 r. do nadal pomimo, że w niniejszej sprawie w rzeczywistości przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w ogóle nie mogą mieć zastosowania, a co za tym idzie przedmiotowa decyzja organu I instancji utrzymana następnie decyzją organu II instancji w ogóle nie powinna zostać wydana.

2. art. 3 pkt 16 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm., dalej jako: "u.ś.r.") poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że ojciec W.W., A.W. powinien zostać zaliczony do rodziny skarżącej, podczas gdy w rzeczywistości A.W. nie jest członkiem rodziny skarżącej, bowiem w 2014 r. ostatecznie rozstała się z A.W., z którym nigdy nie była w związku małżeńskim, a ten wyjechał do Niemiec, a w 2015 r. ożenił się z inną kobietą, i to wyłącznie skarżąca sprawowała opiekę nad córką. Ojciec dziecka od ponad 6 lat nie pomaga w wychowywaniu córki, a wyłącznie uiszcza zasądzone alimenty i sporadycznie, raz bądź dwa razy w roku odwiedza córkę W., co skutkowało ograniczeniem jego władzy rodzicielskiej. Nie zamieszkuje w lokalu przy ul. P. (...), S.

Naruszenie przepisów postępowania, a to:

1.art. 8 § 1 w zw. z art. 10 § 1 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie a w konsekwencji wprowadzenie skarżącej w błąd, bowiem kiedy skarżąca uzupełniała wniosek o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego, urzędnik odbierający wniosek nakazał, by w rubryce "dane członków swojej rodziny przebywających za granicą" wpisała dane ojca dziecka, tj. dane A.W., i to pomimo protestu skarżącej, która już wówczas twierdziła, że A.W. nie jest członkiem rodziny skarżącej i nie istnieje konieczność wpisania jego danych zwłaszcza, że zarówno skarżąca, jak i A.W. zawarli nowe związki małżeńskie i założyli swoje osobne rodziny, a pomimo to zagrożono, że bez podania danych A.W. przyznanie prawa do świadczenia będzie niemożliwe, co w konsekwencji doprowadziło do następczego stwierdzenia przez Wojewodę, że skoro rzekomy członek rodziny skarżącej A.W. jest zatrudniony od 2014 r. w Niemczech, to należy zastosować przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, a w konsekwencji do wydania zaskarżonej, błędnej decyzji.

2.Naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na naruszeniu zasady prawdy obiektywnej polegającej na wydaniu spornej decyzji pomimo, że w sprawie pozostawały niewyjaśnione kluczowe dla sprawy okoliczności faktyczne przesądzające o tym, że nie istniały podstawy do uchylenia decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze, bowiem organy w ogóle nie dążyły do ustalenia statusu A.W., który jak wykazywała skarżąca nie jest członkiem jej rodziny, a jedynie bezkrytycznie oparły się na informacji przekazanej przez Wojewodę , pomimo że miały możliwość wystąpienia do Wojewody o wyjaśnienie podstaw tego stanowiska w taki sposób, który umożliwiałby jednoznaczne stwierdzenie, czy spełnione są wszystkie przesłanki uchylenia decyzji o ustaleniu świadczenia na podstawie art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Na tych podstawach i w oparciu o art. 145 § 1 lit. a) i c) p.p.s.a. wniosła o: uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Pismem z dnia (...) października 2020r . skarżąca poinformowała Sąd o złożeniu przed Prezydentem Miasta oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wyjaśnił, że na podstawie art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka. Świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w ust. 2, do dnia ukończenia przez dziecko 18. roku życia (art. 4 ust. 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci). Dodał, że w kontekście treści odwołania, zgodnie z art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci - pod pojęciem "rodziny" należy rozumieć odpowiednio następujących członków rodziny: małżonków, rodziców dzieci, opiekuna faktycznego dziecka oraz zamieszkujące wspólnie z tymi osobami, pozostające na ich utrzymaniu dzieci w wieku do ukończenia 25. roku życia, a także dzieci, które ukończyły 25. rok życia, legitymujące się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jeżeli w związku z tą niepełnosprawnością przysługuje świadczenie pielęgnacyjne lub specjalny zasiłek opiekuńczy albo zasiłek dla opiekuna, o którym mowa w ustawie z 4.04.2014 r. o ustaleniu i wypłacie zasiłków dla opiekunów (Dz.U. z 2017 r. poz. 2092 ze zm.); do członków rodziny nie zalicza się dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, dziecka pozostającego w związku małżeńskim, a także pełnoletniego dziecka posiadającego własne dziecko; w przypadku gdy dziecko, zgodnie z orzeczeniem sądu, jest pod opieką naprzemienną obojga rodziców rozwiedzionych lub żyjących w separacji lub żyjących w rozłączeniu, dziecko zalicza się jednocześnie do członków rodzin obydwojga rodziców. W myśl § 10 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z 27.07.2017 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o przyznanie świadczenia wychowawczego oraz zakresu informacji, jakie mają być zawarte we wniosku, zaświadczeniach i oświadczeniach o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego (Dz.U. poz. 1465), ustalając dochód rodziny, nie uwzględnia się dochodu zaginionego małżonka, a ustalając dochód w przeliczeniu na osobę w rodzinie, nie uwzględnia się tego małżonka. Organ podkreślił, że nawet zaginięcie małżonka nie skutkuje jego niezaliczeniem do członków rodziny, a "jedynie" nieuwzględnieniem jego i jego dochodu przy wyliczaniu dochodu.

Świadczenie wychowawcze podlega koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Według art. 16 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy osoba, o której mowa w art. 4 ust. 2, lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami marszałkowi województwa. W przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, wojewoda ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 16 ust. 4 ustawa o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci). W przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenie wychowawcze od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń na rodzinę w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci). W przypadku, o którym mowa w ust. 6, wojewoda wydaje decyzję w sprawie świadczenia wychowawczego zgodnie z art. 11 od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń na rodzinę w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (art. 16 ust. 7 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci). Czynność prawna wojewody stwierdzająca, czy w określonej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, nie podlega zaskarżeniu w toku instancji. Ustawodawca przypisał wojewodzie funkcję instytucji właściwej w związku z udziałem Rzeczypospolitej Polskiej w koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przemieszczania się osób w granicach Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego (art. 11 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci).

W związku z powyższym skoro wojewoda ustalił, że w sprawie D.B. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od 1.07.2019 r. do nadal, ponieważ ojciec dziecka A.W. tj. osoba, o której mowa w art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci był zatrudniony na terenie Niemiec w okresie od (...).07.2019r. do nadal to miały w sprawie zastosowanie przepisy o koordynacji, co uzasadnia podjętą decyzję. Podkreślił przy tym, że nawet gdyby A. W. nie był w ww. okresie członkiem rodziny w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci to jest ojcem w/w. dziecka, który przebywał i był zatrudniony w ww. czasie w Niemczech, a to uzasadnia ustalenie poczynione przez wojewodę.

W piśmie procesowym z dnia (...) listopada 2020 r. skarżąca podkreśliła, że począwszy od lipca 2020 r. nie jest jej wypłacane świadczenie tzw. 500+, pomimo że brak jest ku temu przesłanek prawnych, jak i faktycznych, co powoduje znaczne pokrzywdzenie w stosunku do innych świadczeniobiorców.

Odnosząc się do odpowiedzi na skargę wskazała, że powołany przez organ art. 2 ust. 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci został uchylony i organ nie może powoływać się na definicję rodziny wynikającą z uchylonego przepisu. W dniu 26.04.2019. uchwalono ustawę o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W uzasadnieniu do projektu zmiany ustawy wskazano, że (... ) w ustawie pozostawiono sformułowania dotyczące członków rodziny na potrzeby realizacji przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w kontekście świadczenia wychowawczego. W różnych państwach członkowskich UE są różne wymogi (w tym dotyczące składu rodziny) uprawniające do "odpowiednika" świadczenia wychowawczego. W tym celu w projekcie wprowadzono również możliwość przedstawienia przez wnioskodawcę informacji o osobach bliskich - projektowany art. 13 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (bez zamykania katalogu tych osób z uwagi na różnorodność rozwiązań w państwach członkowskich UE). Po nowelizacji do art. 13 w/ w ustawy dodano ust. 3 pkt 3), zgodnie z którym do wniosku o ustalenie prawa do świadczenia 500+ strona ma obowiązek wskazać m. in. inne osoby, podane przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia wychowawczego - jeżeli w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. A zatem organ nie ma podstaw by z automatu ustalać krąg członków rodziny.

Nie zgadza się z twierdzeniami organu, że samo przebywanie ojca dziecka poza granicami kraju zawsze skutkuje ustaleniem, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Doprowadza to bowiem do absurdalnych sytuacji kiedy to samo przebywanie rodzica dziecka niezwiązanego w żaden sposób z osobą dziecka - za granicą powoduje zawieszenie prawa do wypłacania świadczenia 500+ w Polsce.

Ponadto podniosła, że nawet w sytuacji, gdyby Sąd oddalił niniejszą skargę, to sprawa zostałaby skierowana do Wojewody, który uznając jej rację, tj. ustalił, że dana osoba podlega wyłącznie ustawodawstwu polskiemu, brak byłoby podstawy prawnej do wydania decyzji w przedmiocie świadczenia przez wojewodę. Tymczasem, jak podkreśla, celem przepisów o koordynacji jest rozwiązanie występujących przypadków kolizji norm i wyeliminowanie kumulacji świadczeń, a nie pozbawienie strony uprawnień do świadczeń (tak wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2018 r. 1 OSK 541/16).

Wskazała także, że wojewoda nie może ustalić faktu podlegania obcemu ustawodawstwu jedynie na podstawie informacji o podjęciu zatrudnienia. Powołując się na wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 9 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/ Bd 79/19 podniosła, że nie można inaczej rozumieć ustalenia podlegania ustawodawstwu", jak tylko poprzez wskazanie na przepis, który wyraźnie predystynuje pracownika przybywającego w innym państwie członkowskim jako świadczeniobiorcę, albo wskazania aktu organu albo instytucji państwa obcego, która przyznała świadczenie zagraniczne wskutek skonkretyzowania takiego właśnie przepisu. Z daleko idącej ostrożności, gdyby A. W. został uznany za członka rodziny wskazała, że pozostawała w dobrej wierze, i nie doszło do podwójnego pobierania świadczeń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 15 zzs4 ust 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( Dz. U. z 2020 r., poz. 374) i zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2020 r., w związku z ogłoszeniem stanu epidemii i związanymi z tym ograniczeniami i wymogami w zakresie podejmowania działań zmierzających do eliminowania nadmiernego stanu zagrożenia dla stanu zdrowia osób uczestniczących w czynnościach sądowych, sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Poza brakiem udziału stron w tym postępowaniu, sądowa kontrola nie różni się od kontroli sprawowanej przy rozpoznawaniu spraw w trybie zwykłym. W ramach tej kontroli, tak jak w każdym przypadku sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a.: Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi – art. 134 p.p.s.a. Strony zaś zawiadomione o terminie posiedzenia mają prawo przedstawiać swoje stanowiska w sprawie.

Dokonując kontroli w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna.

Istota sporu w rozpoznawanej sprawie, sprowadza się do tego czy ojciec córki skarżącej może być uznany za członka rodziny uprawnionej do świadczenia wychowawczego tj. skarżącej. Zgodnie bowiem z treścią art. 8 ust. 1 pkt 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci świadczenie to nie przysługuje, jeżeli członkowi rodziny przysługuje za granicą na dziecko świadczenie o podobnym charakterze do świadczenia wychowawczego, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy międzynarodowe o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Organy obu instancji stanęły na zgodnym stanowisku, że skoro ojciec dziecka- A.W. przebywa na stałe w Niemczech to mają zastosowanie przepisy o koordynacji, co dodatkowo potwierdził Wojewoda , który zwrócił się do organu I instancji o uchylenie względem skarżącej prawa do udzielonego świadczenia.

Przeczy temu skarżąca twierdząc, że biologiczny ojciec dziecka nie tworzy z nią rodziny, razem z nią nie zamieszkuje, w Niemczech zawarł nowy związek małżeński, w stosunku do dziecka ma ograniczone prawa rodzicielskie, a także zasądzone alimenty. Skarżąca zawarła nowy związek małżeński z osobą, z którą tworzy wspólnotę gospodarstwa i dochodu. Informacja Wojewody opierała się wyłącznie na ustaleniach organu I instancji, a ponadto była nieprawidłowa i nie mogła być dla organów orzekających wiążąca.

Argumentacja skarżącej jest w całości zasadna.

Materialnoprawną podstawę zaskarżonych rozstrzygnięć stanowiły między innymi art. 16 ust. 2 i 6 oraz art. 27 ust. 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Zgodnie z art. 16 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w przypadku przebywania osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2, lub członka rodziny tej osoby w dniu przyznania świadczenia wychowawczego lub po tym dniu poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do wojewody o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Natomiast po myśli art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w przypadku gdy wojewoda w sytuacji, o której mowa w ust. 2 ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla prawo do świadczenie wychowawczego za okres, w którym osoba podlega ustawodawstwu w zakresie świadczeń na rodzinę w innym państwie, o którym mowa w ust. 1, w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Na podstawie z kolei art. 27: organ właściwy oraz wojewoda mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić prawo do świadczenia wychowawczego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna mająca wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, członek rodziny nabył prawo do świadczenia wychowawczego w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie wychowawcze lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego.

Tak więc jednym z warunków koniecznych wydania decyzji na podstawie art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci było ustalenie, że A.W. – ojciec dziecka jest członkiem rodziny skarżącej (art. 16 ust. 2 w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci).

Rację ma skarżąca twierdząc, że ustawą z dnia z 26 kwietnia 2019 r. o zmianie ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci oraz niektórych innych ustaw - Dz. U. z 2019 r. poz. 924) został uchylony art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, który zawierał definicję rodziny, a na który w odpowiedzi na skargę powoływał się organ.

Wynikające z art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci pojęcie rodziny służyło kwestiom "finansowym" wynikającym z ustawy, np. dochód członka rodziny (art. 2 pkt 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ) dochód rodziny (art. 2 pkt 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ) ustalenie dochodu rodziny (art. 7 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ). W związku z tym wraz ze zniesieniem z 1 lipca 2019 r. kryteriów dochodowych uprawniających do otrzymywania świadczenia wychowawczego, uchylono przepis zawierający definicję rodziny - art. 2 pkt 16.

W ustawie pozostawiono natomiast sformułowania dotyczące członków rodziny na potrzeby realizacji przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w kontekście świadczenia wychowawczego.

Z uwagi na brak w treści ustawy definicji rodziny zasadne wydaje się posłużenie się identyczną treścią tego pojęcia na gruncie u.ś.r. – art. 3 pkt 16, którego naruszenie zostało również zarzucane w skardze, w której powołano ten przepis, w miejsce wskazanego przez organ art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci.

Dla odkodowania norm prawnych na tle ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, posługujących się nadal pojęciem rodziny, aktualne pozostają orzeczenia dotyczące rodziny oraz członka rodziny, wydane na podstawie nieobowiązującego już art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, jak również na tle identycznej treści art. 3 pkt 16 u.ś.r. Brak jest bowiem podstaw do tworzenia całkowicie nowej wykładni pojęcia członka rodziny na tle tej samej ustawy. (WSA w Warszawie w wyroku z dnia 30 czerwca 2020 r., sygn. I SA/Wa 430/20 to i wszystkie powołane w sprawie orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach orzeczenia.nsa.gov.pl).

W orzecznictwie sądowym zarówno w odniesieniu do treści pojęcia rodziny (członka rodziny) zawartego w art. 3 pkt 16 u.ś.r., jak i w art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, Sądy przy interpretacji tego pojęcia zwracały uwagę na kontekstowość tych definicji, przestrzegając jednocześnie przed wprowadzeniem sztywnych reguł określających w konkretnej sytuacji życiowej, które osoby należy zaliczyć do rodziny. W wyroku z dnia 13 września 2017 r. sygn. akt I OSK 2955/16 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że gdyby intencją ustawodawcy było obligatoryjne zaliczenie do rodziny wszystkich wymienionych w art. 3 pkt 16 u.ś.r. osób, to w przepisie tym nie umieszczono by słowa "odpowiednio". Jako pożądaną wskazano analizę w odniesieniu do każdej konkretnej sprawy właśnie poprzez użycie słowa "odpowiednio". Możliwe komplikacje stosunków rodzinnych nie są bowiem materią, którą można i należy regulować sztywno i kazuistycznie.

W konsekwencji pod pojęciem rodziny przyjęto osoby wymienione w powyższej definicji legalnej, jednakże w zależności od sprawy nie koniecznie wszystkie wymienione osoby. ( patrz WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 9 lutego 2017 r. sygn. akt II SA/Po 970/16, WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 12 lutego 2019 r. sygn. akt II SA/OL 35/19, WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 7 lutego 2019 r. sygn. akt III SA/Gd 1000/16 oraz w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 26 września 2019 r. sygn. akt II SA/Gl 763/19 ).

Podobnie na tle art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci wskazywano, że nie można pominąć, iż zgodnie z art. 4 ust. 1 tej ustawy celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zabezpieczeniem jego potrzeb życiowych, a zatem świadczenie to przysługuje tylko temu z rodziców, który nie tylko uiszcza wymagane środki pieniężne na utrzymanie dziecka, ale – jako członek rodziny dziecka – łączy wszystkie swoje dochody z dochodami pozostałych członków rodziny (w tym np. matki dziecka lub samego dziecka), wchodząc w ten sposób w skład "rodziny" w rozumieniu art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W konsekwencji ojciec dziecka niezamieszkujący wspólnie z dzieckiem i uchylający się nawet od uiszczania zasądzonych przez sąd świadczeń alimentacyjnych nie może zostać uznany za osobę uprawnioną do świadczenia wychowawczego lub za członka rodziny osoby uprawnionej do tego świadczenia. Rodzic dziecka w opisanej sytuacji nie tworzy bowiem z dzieckiem oraz z pozostałymi członkami rodziny "wspólnoty dochodowej", o której mowa w definicji legalnej z art. 2 pkt 16 w zw. z art. 2 pkt 12 ustawy ( patrz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2019 r., sygn. akt II SA/Rz 606/19 ). Analogiczne stanowisko Sąd zajął w odniesieniu do członka rodziny na gruncie art. 3 pkt 16 u.ś.r. w wyroku z dnia 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 627/19.

Afirmując zaprezentowanej wykładni, Sąd stoi na stanowisku, że jest ona aktualna do oceny członka rodziny na gruncie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Uchylenie art. 2 pkt 16 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nie dezaktualizuje wykładni w zakresie pojęcia członka rodziny na gruncie nadal obowiązujących przepisów dotyczących koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, dla których pojęcie to ma nadal decydujące znaczenie, przy identyczne treści art. 3 pkt 16 u.ś.r. Nie można bowiem w państwie prawa, na gruncie jednej ustawy traktować członka rodziny dla potrzeb ustalania dochodu inaczej niż dla potrzeb ustalania koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Ponadto literalna wykładnia art. 16 ust. 2 i ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci w zw. z art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci prowadzi do wniosku, że pojęcie "członka rodziny", do którego odwołuje się ustawodawca w art. 16 ust. 2 i ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci odnosi się do członka rodziny matki bądź ojca dziecka (art. 4 ust. 2 pkt 1 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci ) a nie dziecka.

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci świadczenie wychowawcze przysługuje;

- matce albo ojcu, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje i pozostaje na utrzymaniu matki albo ojca, z zastrzeżeniem art. 5 ust. 2a albo

- opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli dziecko wspólnie zamieszkuje z i pozostaje na utrzymaniu opiekuna faktycznego, albo

- opiekunowi prawnemu dziecka, albo

- dyrektorowi domu pomocy społecznej.

A.W. nie jest żadną z osób wymienionych w art. 4 ust. 2 pkt 1 - 4 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (art. 5 ust. 2a dotyczy nieistotnej w tej sprawie kwestii opieki naprzemiennej), a jak wynika z wyjaśnień skarżącej nie jest również członkiem jej rodziny ( art. 16 ust. 2 i 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci).

Powyższa wykładnia oraz wskazany sposób zastosowania przepisów ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci pozostają również w zgodzie z prawodawstwem Unii Europejskiej. Zgodnie z art. 1 lit. i pkt 1i rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, co do zasady, termin "członek rodziny" oznacza "każdą osobę określoną lub uznaną za członka rodziny lub określoną jako członek gospodarstwa domowego przez ustawodawstwo, na mocy którego przyznawane są świadczenia". W zakresie zatem definiowania powyższego pojęcia regulacje unijne odsyłają do prawa krajowego (w tym przypadku - polskiego). Ponadto art. 67 cyt. rozporządzenia wyraźnie stanowi, że osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim. Z przepisu tego wynika zatem, że przebywający na terytorium innego państwa członkowskiego obywatel własnego państwa członkowskiego może być uprawniony do świadczeń rodzinnych (do których zgodnie z szeroką definicją z art. 1 lit. z) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. należy zaliczyć także świadczenie wychowawcze) na terytorium tego pierwszego państwa tylko pod warunkiem, że na terytorium własnego państwa jest on uznawany za członka rodziny beneficjentów świadczeń. Dodatkowej wskazówki interpretacyjnej dostarcza art. 68a rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że w przypadku gdy świadczenia rodzinne nie są wykorzystywane przez osobę, której powinny zostać udzielone na utrzymanie członków rodziny, właściwa instytucja wywiązuje się ze swoich prawnych obowiązków poprzez udzielenie tych świadczeń osobie fizycznej lub prawnej, która rzeczywiście utrzymuje członków rodziny, na wniosek i za pośrednictwem agencji instytucji w państwie członkowskim, w którym mają miejsce zamieszkania, lub instytucji wyznaczonej lub organu powołanego w tym celu przez właściwą władzę w państwie członkowskim, w którym mają miejsce zamieszkania. Istotnym zatem warunkiem udzielenia świadczeń rodzinnych jest faktyczne i realne utrzymywanie członków rodziny przez osobę, której świadczenia mają zostać udzielone. ( patrz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 27 sierpnia 2019 r. sygn. akt II SA/Rz 606/19).

W niniejszej sprawie organy ograniczyły się wyłącznie do ustalenia, że ojciec biologiczny dziecka przebywa na stałe w Niemczech, jako negatywnej przesłanki przyznania wnioskowanego świadczenia. Znamienne jest przy tym to, że skarżąca składając wniosek w dniu (...) lipca 2019 r. wskazała w oświadczeniu, że ojciec biologiczny dziecka przebywa w Niemczech oraz, że ma ograniczone prawa rodzicielskie. Pomimo to, informacją z tego samego dnia przyznano skarżącej świadczenie, by następnie na podstawie podobnego oświadczenia z maja 2020 r., zaskarżoną decyzją uchylić prawo do tego świadczenia. Już to działanie organów naruszało zasadę zaufania. Skoro skarżącej przyznano świadczenie na podstawie identycznej informacji bez jej weryfikowania to nie miała ona podstaw do tego by sądzić by podobne informacje stały się podstawą uchylenia poprzedniej decyzji.

Ponadto w świetle zaprezentowanej wyżej wykładni pojęcia "członka rodziny" nieprawidłowe jest stanowisko organów, które przyjęły, iż do zaliczenia danej osoby do rodziny wystarcza stwierdzenie, że jest ona rodzicem biologicznym dziecka, na które przyznane zostało świadczenie rodzinne. W toku postępowania organy całkowicie pominęły podnoszone przez skarżącą okoliczności, które wykluczały zaliczenie ojca dziecka do rodziny skarżącej. Nie poczyniły w tym zakresie żadnych ustaleń naruszając art. 7, 77 i 80 k.p.a., przy czym naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Nie mają racji organy twierdząc, iż były związane informacją Wojewody co do zastosowania w sprawie przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W istocie, jak twierdzi skarżąca Wojewoda nie weryfikował wskazanych przez organ I instancji informacji, a jedynie ograniczył się do stwierdzenia, że w związku z oświadczeniem o pozostawaniu ojca dziecka w Niemczech mają zastosowaniowe przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wojewoda, jak słusznie zarzuca skarżąca nie dysponował informacjami, które posiadał organ od skarżącej i nie poddawał ich ocenie.

Przekazując taką informację wojewoda nie weryfikował, czy osoba wskazana przez organ jako członek rodziny osoby uprawnionej przebywający poza granicami kraju faktycznie posiada status członka rodziny. W tym zakresie wojewoda polegał wyłącznie na informacji zawartej we wniosku organu o ustalenie zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego.

Stanowisko wojewody może być uznane za wiążące wyłącznie wtedy, gdy informacja zawarta we wniosku organu dotycząca tego, że osobę przebywającą za granicą uznano za członka rodziny osoby uprawnionej, jest prawidłowa. ( WSA w Gliwicach wyrok z dnia 8 listopada 2019 ., sygn. akt II SA/Gl 1115/19).

Na skutek błędnej wykładni pojęcia rodziny organy obu instancji naruszyły także art. 27 ust. 1 ustawy poprzez jego zastosowanie pomimo tego, że twierdzenia podnoszone przez skarżącą, przy założeniu ich pozytywnej weryfikacji w ramach postępowania dowodowego, wykluczały uprawnienie organu I instancji do wystąpienia z wnioskiem do wojewody o ustalenie zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i w dalszej kolejności stanowiły przeszkodę do zastosowania instytucji uchylenia dotychczasowej decyzji przyznającej skarżącej świadczenie wychowawcze. W konsekwencji nie były uprawnione do wystąpienia do wojewody o przesłanie informacji ustalającej, o której mowa w art. 16 ust. 4 w zw. z art. 16 ust. 2 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, a tym samym uzyskana od wojewody informacja pozytywna z art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nie mogła stanowić podstawy do uchylenia ostatecznej decyzji o nabyciu prawa do świadczenia wychowawczego w okresie w niej wskazanym.

Słusznie skarżąca podnosi, że nie uzasadnione wystąpienie z wnioskiem o ustalenie prawa do zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, prowadzi jak w niniejszej sprawie do pozbawienia skarżącej świadczenia. Pomimo tego, że jak twierdzi organ, decyzja uchylająca prawo do świadczenia w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego nie pozbawia prawa do świadczenia a jedynie przenosi sprawę według właściwości. W sytuacji bowiem takiego nieusprawiedliwionego uruchomienia procedury koordynacji powoduje sytuację, w której skarżąca przez dłuższy czas pozbawiona jest tych świadczeń. W sytuacji gdy wojewoda stwierdzi brak podstaw do zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenie społecznego, nie będzie właściwy do rozpoznania wniosku, który ponownie wróci do organu I instancji, a skarżąca przez cały czas nie będzie otrzymywać należnych jej świadczeń.

Stwierdzone uchybienia skutkowały uchyleniem zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a.

Ponownie rozpoznając sprawę organ ustali stan faktyczny sprawy biorąc pod uwagę twierdzenia skarżącej dotyczące braku podstaw do zaliczenia ojca jej córki do rodziny skarżącej, przedstawione na tą okoliczność dowody i zaprezentowana przez Sąd wykładnię pojęcia rodziny. Ustalony w powyższy sposób stan faktyczny zostanie następnie poddany ocenie z punktu widzenia podstaw do zastosowania art. 27 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 6 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, przy uwzględnieniu wiążącego organ przedstawionego wyżej stanowiska Sądu dotyczącego prawidłowej wykładni pojęcia rodziny i członka rodziny.

O kosztach postępowania sądowego obejmujących zwrot kosztów zastępstwa przez radcę prawnego orzeczono stosownie do jego wyniku na podstawie art. 200, art. 205 § 2, art. 209 ustawy p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2018 r., poz. 265).