Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 672/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Hanna Kamińska (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. Sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie określenie wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług p o s t a n a w i a odrzucić skargę


UZASADNIENIE

Skargi E. Sp. z o.o. na decyzje Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] grudnia 2005 r. o wskazanych powyżej numerach, zostały złożone w biurze podawczym Izby Celnej w W. 30 stycznia 2006 r.

W aktach administracyjnych znajduje się pełnomocnictwo dla I. M. (karta 28) do reprezentowania w postępowaniu skarżącej spółki, podobnie, jak pełnomocnictwo dla J. oraz B. C. do doręczenia decyzji Dyrektora Izby Celnej (karta 36).

Z treści notatki służbowej z 27 grudnia 2005 r., podpisanej przez obydwie osoby upoważnione do doręczenia decyzji, wynika, że pełnomocnik spółki - I. M. - odmówił przywołanym powyżej osobom przyjęcia przesyłki, ponieważ - jak stwierdził - skutecznego doręczenia można dokonać tylko przez pocztę, natomiast jego kancelaria była nieczynna do 2 stycznia 2006 r..

Osobom prawnym oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej pisma doręcza się w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności - osobie upoważnionej do odbioru korespondencji (art. 151 Ordynacji podatkowej - Dz.U. z 1997 r. Nr 137, poz. 926 ze zm., dalej jako O.p.). Zgodnie z art. 144 O.p. organ podatkowy doręcza pisma za pokwitowaniem przez pocztę, przez swoich pracowników lub przez osoby uprawnione na podstawie odrębnych przepisów. Każdy ze wskazanych w tym przepisie sposobów doręczeń może być zastosowany przez organ podatkowy, przy czym żaden ze sposobów nie korzysta z "uprzywilejowania" w tym znaczeniu, że nie zostało wskazane pierwszeństwo zastosowania jednego ze wskazanych sposobów doręczeń. Wynika z tego, że organ podatkowy miał prawo w tej sprawie dokonać doręczenia za pośrednictwem swoich pracowników lub uprawnionych osób. W treści Ordynacji podatkowej nie zostało ponadto określone, co należy rozumieć przez pojęcie "uprawnione osoby" do doręczenia pism. Należy przyjąć, że będą to wszystkie osoby (fizyczne i prawne), które z mocy szczególnego upoważnienia udzielonego przez organ podatkowy dokonają doręczenia pisma (por. Babiarz Stefan, Dauter Bogusław, Gruszczyński Bogusław, Hauser Roman, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2005 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis - wydanie II zawarte w programie Lex Polonica). Jeżeli adresat pisma odmawia przyjęcia pisma doręczonego mu w sposób określony w art. 144 O.p., pismo zwraca się nadawcy z adnotacją o odmowie jego przyjęcia i datą odmowy (art. 153 § 1 O.p.). Rozwiązanie zawarte w tym przepisie wprowadza fikcję doręczenia, która - w założeniu - ma zapobiegać celowemu przedłużaniu postępowania w przypadku, gdy adresat odmawia - bezzasadnie - przyjęcia pisma. Za datę doręczenia uznaje się dzień odmowy przyjęcia pisma przez adresata i z tą datą po stronie organu wygasa obowiązek doręczenia pisma.

Trafnie pracownicy odpowiedzialni za doręczenie przesyłki uznali twierdzenia pełnomocnika o nieprowadzeniu działalności przez kancelarię w chwili podjęcia przez nich próby wręczenia pisma, za niewiarygodne, skoro pełnomocnik był obecny osobiście na jej terenie, podobnie jak pracownicy kancelarii obsługujący swoje narzędzia pracy i wyrażał gotowość do podejmowania współpracy z przybyłymi interesantami - dopóki nie dowiedział się, że interesanci są funkcjonariuszami organów podatkowych, a jedynym celem ich przybycia do kancelarii jest doręczenie decyzji dyrektora izby celnej. Dzień doręczenia skarżącemu przesyłki, czyli 27 grudnia 2005 r. nie był dniem wolnym od pracy w ogóle, a z powyższego wynika, że także kancelaria pełnomocnika - w rzeczywistości - działała. Ze względu na to niewskazane byłoby przyjęcie wyjaśnień skarżącego, ponieważ oznaczałoby to, że wspomniana kancelaria w niektórych sprawach i dla niektórych interesantów prowadziła - tego dnia - działalność, a w niektórych sprawach tej działalności nie prowadziła, co zależało tylko od subiektywnej decyzji pełnomocnika i było niedopuszczalne tak z punktu pewności obrotu gospodarczego, jak i obrotu prawnego. Należy przy tym zauważyć, że z akt administracyjnych sprawy, ani z treści pism nadsyłanych przez pełnomocnika nie wynika, żeby informował on o przerwie w prowadzeniu działalności kancelarii, czy o zmianie adresu do doręczeń, zatem podjęte działania pracowników organu podatkowego w celu doręczenia pism pod adresem wskazanym w treści odwołania od decyzji organu I instancji, czy w treści pełnomocnictwa, były właściwe. Twierdzenia pełnomocnika o tym, że kancelaria była nieczynna do 2 stycznia 2006 r., niepoparte żadnymi okolicznościami, z których możnaby wnosić o deklarowanym stanie, nie były - wobec tego - wiarygodne.

Bez znaczenia dla sprawy jest fakt doręczenia zaskarżonej decyzji także stronie, ponieważ orzecznictwo sądowe przyjmuje tu jednoznacznie, że doręczenie pisma stronie nie ma żadnego znaczenia procesowego (por. wyrok NSA z dnia 14 sierpnia 1996 r., SA/Gd 1686/95). Jednoczesne doręczenie pisma stronie i pełnomocnikowi wywołuje jedynie ten skutek, że strona jest poinformowana o treści pisma, natomiast bieg terminu (np. do wniesienia środka odwoławczego) rozpoczyna się z datą skutecznego doręczenia pisma pełnomocnikowi (postanowienie NSA z dnia 11 marca 1997 r., I SA/Po 1333/96, cyt. w: A. Bącal, B. Dauter: Ordynacja podatkowa w orzecznictwie sądowym, "Prawo podatkowe", z. 88, Warszawa 2001, s. 259).

Zgodnie z art. 53 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - dalej jako u.p.p.s.a. - skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z uwagi na skuteczne doręczenie decyzji przez pracowników organu podatkowego pełnomocnikowi skarżącej spółki w dniu 27 grudnia 2005 r., do czego organ podatkowy był zobowiązany na mocy art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, należało uznać, że termin do złożenia skargi upłynął 26 stycznia 2006 r., natomiast skargę złożono bezpośrednio w Izbie Celnej w W. 30 stycznia 2006 r., czyli po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia.

Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 u.p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.