Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1130/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono orzeczenie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Grossmann Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi A.S-N. na uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej W. Izby Lekarskiej z dnia [...] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną uchwałę oraz poprzedzającą ją uchwałę Okręgowej Rady Lekarskiej W. Izby Lekarskiej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...]; 2. w pozostałym zakresie oddala skargę; 3. zasądza od Okręgowej Rady Lekarskiej W. Izby Lekarskiej na rzecz skarżącej A.S.-N. kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. nakazuje ściągnąć od Okręgowej Rady Lekarskiej W. Izby Lekarskiej na rzecz Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu kwotę [...] zł ([...] złotych) tytułem należnego wpisu.


UZASADNIENIE

Pismem z 16 maja 2018 roku A. S. - N. (dalej jako Wnioskodawczyni, Skarżąca) zwróciła się do Prezesa W. Izby Lekarskiej o udzielenie, w trybie dostępu do informacji publicznej, następujących informacji:

1. czy wobec lek. B. M. zostało kiedykolwiek wszczęte postępowanie wyjaśniające w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej - ze wskazaniem przez Wnioskodawcę, gdzie B. M. wykonuje zawód lekarza;

2. czy wobec lek. J. K. F. zostało kiedykolwiek wszczęte postępowanie wyjaśniające w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej – także ze wskazaniem przez Wnioskodawcę, gdzie J. K. F. wykonuje zawód lekarza;

3. czy wobec ww. lekarzy Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej (lub któryś z jego zastępców) kiedykolwiek:

a) przeprowadzał postępowanie dowodowe,

b) przedstawił zarzuty i skierował sprawę do Okręgowego Sądu Lekarskiego,

c) umorzył postępowanie,

d) omówił wszczęcia postępowania,

e) przekazał sprawę do prokuratury,

f) przekazał sprawę do innej okręgowej izby lekarskiej.

W przypadku odpowiedzi twierdzącej na pytania Wnioskodawczyni poprosiła o podanie imienia i nazwiska lekarza, daty i rodzaju podjętej czynności oraz sygnatury lub sygnatur, pod którymi była lub jest prowadzona dana czynność/sprawa.

Pismem z 5 czerwca 2018 r. wnioskodawczyni została poinformowała przez Prezesa Inne, że sprawa została przekazana do rozpatrzenia przez Okręgową Radę Lekarską jako właściwy organ Izby.

Uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. Inne, po rozpatrzeniu wniosku A. S. – N. , odmówiła udzielenia informacji objętej wnioskiem.

W uzasadnieniu powyższej uchwały wskazano, że żądane przez wnioskodawczynię informacje nie mogą zostać udostępnione, gdyż dotyczą konkretnych i indywidualnych spraw osób, a podanie tak szczegółowych informacji na temat wskazanych lekarzy może prowadzić do niewątpliwego naruszenia ich prywatności. Zgodnie natomiast z treścią art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U.2018.1330 t.j. - dalej w skrócie: "u.d.i.p.") prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu właśnie ze względu na prywatność osoby fizycznej.

W ocenie Okręgowej Rady Lekarskiej W. Izby Lekarskiej kwestie związane z postępowaniem dyscyplinarnym, a w szczególności na temat postępowań wyjaśniających w przedmiocie odpowiedzialności zawodowej lekarzy, mieszczą się w zakresie ich prawa do prywatności. W związku z tym ujawnienie takich informacji skutkowałoby naruszeniem art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Ponadto podkreślono, że celem ustawy o dostępie do informacji publicznej jest również ochrona obywateli – osób fizycznych, przed zbyt daleko idącą ingerencją w ich sferę prywatną, a do której dostęp mają jedynie osoby bezpośrednio zainteresowane daną sprawą, jak również organy i instytucje realizujące swoje ustawowe zadania. Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 14 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (t.j. Dz.U.2018.168) zadaniem samorządu lekarzy jest w szczególności: działanie na rzecz ochrony zawodu lekarza, w tym występowanie w obronie godności zawodu lekarza oraz interesów indywidualnych i zbiorowych członków samorządu lekarzy.

Pismo to zostało opatrzone pouczeniem, że od wskazanej uchwały przysługuje odwołanie do Naczelnej Rady Lekarskiej w terminie 14 dni od jej doręczenia, za pośrednictwem Okręgowej Rady Lekarskiej W. Izby Lekarskiej.

Stosownie do udzielonego pouczenia, A. S. – [...] skierowała do Naczelnej Rady Lekarskiej, za pośrednictwem Inne, pismo z dnia 21 lipca 2018 r., zatytułowane jako odwołanie od przedmiotowej uchwały. Skarżąca zarzuciła uchwale naruszenie prawa materialnego i wniosła o jej uchylenie, umorzenie postępowania organu I instancji oraz zobowiązanie organu do udostępnienia wnioskowanej informacji w całości.

W uzasadnieniu złożonego pisma skarżąca podkreśliła, że wnioskowana przez nią informacja jest bez wątpienia informacją publiczną, a w dodatku informacją prostą, nieprzetworzoną, którą organ posiada i może udostępnić "od ręki". W ocenie wnioskodawczyni treść art. 1 ust. 1 u.d.i.p. zgodnie z którym każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną, wskazuje na dominację zasady jawności i konieczność, w razie wątpliwości, rozstrzygania na jej korzyść. Wnioskodawczyni podkreśliła, że przedmiotem jej wniosku są jedynie informacje ogólne, a nie szczegółowe - związane z zawartością akt jakiegokolwiek postępowania dyscyplinarnego.

Ponadto skarżąca wskazała, że ograniczenie, o którym mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., na które powołała się Inne, nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, którymi niewątpliwie są lekarze zatrudnieni w jednostkach wykonujących zadania publiczne i finansowanych w części z Narodowego Funduszu Zdrowia. Skarżąca zaznaczyła, że żądane przez nią informacje nie dotyczą przy tym sfery życia prywatnego wskazanych lekarzy, a mają związek jedynie z funkcjonowaniem przez nich w sferze publicznej.

Pismem z dnia 2 sierpnia 2018 r. A. S. - N. została zawiadomiona przez Prezesa Naczelnej Rady Lekarskiej, że złożone przez nią pismo zostało przekazane, zgodnie z właściwością, Inne – celem jego rozpatrzenia, stosownie do treści art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p., jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Uchwałą nr [...] z dnia [...] września 2018 r. Inne utrzymała w mocy uchwałę własną nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r.

W uzasadnieniu powyższej uchwały powtórzono w całości argumentację z uzasadnienia uchwały nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r.

Pismem z 27 października 2018 r. A. S. – [...] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na odmowę udzielenia informacji publicznej domagając się:

1) uchylenia decyzji z dnia 15 września 2018 roku podjętej uchwałą nr [...] Inne działającej jako organ odwoławczy w sprawie podtrzymania odmowy udzielenia informacji publicznej podjętej uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. przez ten sam organ, a także uchylenie tejże uchwały, jeśli zajdą ku temu przesłanki;

2) zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia wyroku organowi;

3) uznania, że rozpatrzenie przez organ wniosku o dostęp do żądanej informacji publicznej nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa;

4) zawiadomienia z urzędu przez Sąd właściwej jednostki prokuratury w związku z podejrzewanym niedopełnieniem przez funkcjonariuszy publicznych obowiązków służbowych związanych z nieprawidłową obsługą przedmiotowego wniosku oraz umyślną taką organizacją pracy organu, aby dochodziło do naruszania terminów określonych ustawą o dostępie do informacji publicznej;

5) wymierzenia organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2018 poz. 1302; dalej w skrócie: "p.p.s.a."), w maksymalnej wysokości określonej

w art. 154 § 6 p.p.s.a.;

4) zasądzenia kosztów postępowania oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych od organu na rzecz skarżącego;

5) rozpoznania sprawy w postępowaniu uproszczonym.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że potraktowanie przez [...] odwołania skarżącej jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ narusza konstytucję i jest sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym z uwagi na brak dwuinstancyjności postępowania. Jednocześnie wskazano, że błędne pouczenie skarżącej w zakresie wskazania Naczelnej Rady Lekarskiej jako organu II instancji mogło mieć na celu oddalenie w czasie konieczności udzielenia żądanych informacji publicznych i istotnie skutkowało wydłużeniem postępowania.

Skarżąca zaznaczyła, że stosownie do art. 5 ust. 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne. W konsekwencji powołanie się na powyższe przepisy nie znajduje uzasadnienia w niniejszej sprawie, gdyż żądane informacje nie dotyczą sfery życia prywatnego konkretnych lekarzy, lecz związane są wyłącznie z wykonywaniem obowiązków służbowych przez lekarzy w jednostce dysponującej środkami publicznymi, czyli z wykonywaniem przez nich funkcji publicznych.

W odpowiedzi na skargę [...] wniosła o jej oddalenie w całości.

W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. od decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej wydanej przez podmioty niebędące organami władzy publicznej, służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, który składa się do podmiotu, który taką decyzję wydał. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. podmiotami niebędącymi organami władzy publicznej, zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej, są organy samorządu zawodowego. W konsekwencji w niniejszej sprawie [...] była organem właściwym do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Odnosząc się do zarzutu przekroczenia terminu do rozpatrzenia sprawy, organ podkreślił, że postąpił zgodnie z treścią art. 13 ust. 2 u.d.i.p., to jest poinformował wnioskodawcę o zaistniałej przyczynie opóźnienia oraz wskazał termin załatwienia przedmiotowej sprawy.

Co do meritum skargi organ ograniczył się do powielenia argumentacji zawartej w uzasadnieniu uchwały nr [...] z dnia [...] września 2018 r., powtórzonej również w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały nr [...] z dnia [...] września 2018 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2018 poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, natomiast w myśl § 3 tego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Przedmiotem tak rozumianej kontroli były w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej wydane przez Inne jako podmiot obowiązany do udostępniania informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. – w sprawie z wniosku A. S. – [...] z 16 maja 2018 r., tj. uchwała z dnia [...] września 2018 r. i utrzymana nią w mocy uchwała z [...] czerwca 2018 r. Podstawę prawną tych rozstrzygnięć, jak wynika z ich treści, stanowiły przepisy art. 5 ust. 2, art. 10, art. 16 i art. 17 u.d.i.p. w zw. z art. 25 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (t.j. Dz.U. 2018 poz. 168).

Na wstępie wymaga zaznaczenia, że niniejsza sprawa została rozpoznana, na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a., w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. A. S. – [...] zawarła bowiem w skardze wniosek o rozpoznanie sprawy w postępowaniu uproszonym, a Inne nie zażądała przeprowadzenia rozprawy w wymaganym terminie czternastu dni od dnia zawiadomienia jej o złożeniu tego wniosku.

Przechodząc do meritum w pierwszej kolejności należy zauważyć, że w toku postępowania organ nie kwestionował ani tego, że żądane przez wnioskodawczynię informacje stanowią informację publiczną, ani też faktu, że Inne jest podmiotem obowiązanym do jej udostępnienia.

Odnosząc się pokrótce do tej kwestii należy przypomnieć, że prawo dostępu do informacji publicznej wynika wprost z Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, która w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (art. 61 ust. 2 Konstytucji RP). Ograniczenie tego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 61 ust. 3 Konstytucji RP). Tryb udzielania informacji, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, określają ustawy (art. 61 ust. 4 Konstytucji RP).

Aktem prawnym regulującym tę problematykę jest ustawa o dostępie do informacji publicznej, która normuje podstawowe zasady oraz tryby udostępniania tego rodzaju informacji. Jednocześnie ustawa ta wprowadziła definicję legalną "informacji publicznej", przez którą, zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p., należy rozumieć "każdą informację o sprawach publicznych". Sąd podkreśla, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do szeroko rozumianych władz publicznych oraz odnosząca się do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (por. wyrok NSA z 08 czerwca 2011 r., I OSK 391/11; CBOSA). Przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p. zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w którym znalazły się m.in. informacje o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p. - a więc w szczególności o organach samorządów zawodowych (art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.) - i zasadach ich funkcjonowania, w tym o przedmiocie ich działalności i kompetencjach (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit. c u.d.i.p.) oraz sposobach przyjmowania i załatwiania spraw, stanie przyjmowanych spraw, kolejności ich załatwiania lub rozstrzygania (art. 6 ust. 1 pkt 3 lit. d i lit. e u.d.i.p.), a także informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). W myśl definicji legalnej zamieszczonej w art. 6 ust. 2 u.d.i.p., dokumentem urzędowym w rozumieniu tej ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. W świetle wyliczenia zawartego w art. 115 § 13 k.k. funkcjonariuszem publicznym w rozumieniu tego kodeksu jest m.in. osoba orzekająca w organach dyscyplinarnych działających na podstawie ustawy (pkt 3 in fine). Wobec tego należy stwierdzić, że wniosek o udostępnienie rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu dyscyplinarnym prowadzonym na podstawie ustawy jest żądaniem udostępnienia dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze in fine u.d.i.p. (por. wyroki WSA: z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II SAB/Sz 67/15; z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Bk 70/15 CBOSA). Ponadto, podkreślić należy, że sprawowanie władzy dyscyplinarnej jest formą wykonywania władzy publicznej. W konsekwencji informacja o sposobie (wyniku) wykonywania owej władzy dyscyplinarnej jest informacją o sprawach publicznych, czyli informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Stanowisko, że orzeczenia sądów dyscyplinarnych (różnych grup zawodowych) stanowią informację publiczną, jest powszechnie przyjmowane w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. m.in. wyroki NSA: z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 391/11; z dnia 5 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 196/13; z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 315/14; z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 2057/14; a także postanowienie NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 294/15; CBOSA). Rozstrzygnięcia sądów dyscyplinarnych samorządów zawodowych odnoszą się do spraw publicznych, gdyż służą realizacji zadań publicznych, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji i w ustawach regulujących działanie samorządu zawodowego. Powyższe odnosi się również do orzeczeń dyscyplinarnych wydawanych przez okręgowe sądy lekarskie (por. m.in. wyroki WSA: z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt IV SAB/Gl 59/15; z dnia 3 września 2015 r., II SAB/Sz 67/15; z dnia 1 grudnia 2015 r., sygn. akt II SAB/Bk 70/15; CBOSA).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy Sąd wskazuje na logiczną konsekwencję stwierdzenia, że orzeczenie (orzeczenia) sądów dyscyplinarnych stanowią informację publiczną: otóż informacją publiczną jest także informacja, czy wobec konkretnej osoby toczyło się postępowanie dyscyplinarne, czy było prowadzone postępowanie dowodowe, czy zostały przedstawione zarzuty i sprawa została skierowana do sądu dyscyplinarnego, czy umorzono postępowanie, czy odmówiono wszczęcia postępowania, czy została zawiadomiona prokuratura, czy sprawa została przekazana do innej okręgowej izby lekarskiej. Informacją publiczną będzie także informacja, że wobec konkretnej osoby nie toczyło się postępowanie dyscyplinarne.

Uchwałą z dnia [...] września 2018 r. i utrzymaną nią w mocy uchwałą z [...] czerwca 2018 r. odmówiono wnioskodawczyni udzielenia żądanej przez nią informacji na podstawie art. 5 ust. 2 u.d.i.p. - powołując się na ograniczenie w dostępie do informacji publicznej wynikające z prywatności lekarzy, których dotyczył wniosek o ujawnienie postępowań dyscyplinarnych. Przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p. istotnie stanowi, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy jednak informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

Nie ulega zatem wątpliwości, że głównym celem postępowania o udostępnienie informacji dotyczących w tym przypadku lekarzy powinno być wyjaśnienie, czy osoby te pełnią funkcje publiczne w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Dokonując ustaleń w tym zakresie organ powinien uwzględnić przepisy ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (t.j. Dz. U. 2018 poz. 2190) oraz ustawy z dnia 5 grudnia 1996 r. o zawodach lekarza i lekarza dentysty (t.j. Dz. U. 2018 poz. 617), a ponadto fakt, że lekarz jest osobą wykonującą zawód zaufania publicznego. Organ winien też zwrócić uwagę, że każdy kontrahent władzy publicznej, otrzymujący korzyści pochodzące ze środków publicznych, jest osobą mającą związek z pełnieniem funkcji publicznej, o której mowa w art. 5 ust. 2 zd. 2 u.d.i.p. (por. Irena Kamińska, Mirosława Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, wyd. III, WK 2016).

W dalszej kolejności, w wypadku stwierdzenia, że lekarz jest osobą pełniącą funkcję publiczną w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.d.i.p., organ powinien ustalić, czy żądana informacja ma związek z pełnieniem tej funkcji. Niewątpliwie pozytywne przesądzenie tych kwestii wykluczałoby odmowę udzielenia żądanej informacji publicznej ze względu na ewentualne naruszenie prywatności osób fizycznych. Brak dokonania ustaleń w tym zakresie nie pozwala natomiast na prawidłową ocenę możliwości zastosowania ograniczeń wynikających z art. 5 ust. 2 i 3 u.d.i.p.

Mając na uwadze powyższe należy zgodzić się ze skarżącą, że organ całkowicie zaniechał dokonania niezbędnej analizy, czy żądana przez wnioskodawczynię informacja dotyczy osób pełniących funkcje publiczne i ma związek z pełnieniem tej funkcji. Inne nie poczyniła w tym zakresie żadnych ustaleń ani na etapie rozpoznawania wniosku A. S. - N. o udzielenie informacji publicznej, ani też przy ponownym rozpatrywaniu sprawy – pomimo postawienia jednoznacznego zarzutu w tym zakresie przez wnioskodawczynię.

W konsekwencji nie ulega wątpliwości, że działanie Inne nie spełniało wymogu wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego – wynikającego z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., które to przepisy znajdują zastosowanie także w rozpoznawanej sprawie na mocy odesłania zawartego w art. 16 ust. 2 in principio w zw. z art.17 u.d.i.p.

Z tych względów Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a. oraz w zw. z art. 21 u.d.i.p. uchylił zarówno uchwałę Inne z dnia 15 września 2018 r. jak i poprzedzającą ją uchwałę z dnia 23 czerwca 2018 r. (pkt 1 sentencji wyroku).

Niezasadny był natomiast zarzut skarżącej, że potraktowanie przez Inne odwołania skarżącej jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przez ten sam organ narusza konstytucję i jest sprzeczne z obowiązującym porządkiem prawnym z uwagi na brak dwuinstancyjności postępowania. Należy zauważyć, że Inne jest organem samorządu zawodowego wykonującym zadania publiczne, tj. podmiotem o którym mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p. Jest zatem niebędącym organem władzy publicznej podmiotem obowiązanym do udostępnienia żądanej informacji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lutego 2013 r. I OSK 2784/12, CBOSA). W konsekwencji, stosownie do treści art. 17 u.d.i.p., do jego rozstrzygnięć o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji stosuje się odpowiednio przepisy art. 16 u.d.i.p., z tą jednak różnicą, że wnioskodawcy nie przysługuje na powyższe rozstrzygnięcia odwołanie do organu wyższego stopnia, ale wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy do tego podmiotu, który wydał kwestionowane rozstrzygnięcie. Z założenia ustawodawcy nie obowiązuje zatem w tym zakresie zasada dewolutywności. Z istoty zaś zasad funkcjonowania Okręgowych Rad Lekarskich i obowiązku podejmowania przez nie uchwał w obecności co najmniej połowy liczby członków (art. 18 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich) wynika, że brak jest obiektywnej możliwości zapewnienia, by wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy był każdorazowo rozpoznawany w całkowicie innym składzie osobowym niż pierwotny wniosek o udostępnienie informacji publicznej.

Podkreślenia wymaga również, że stawiane w uzasadnieniu skargi zarzuty wnioskodawczyni co do przewlekłego prowadzenia postępowania przez Inne pozostawały poza przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie. Skarżąca nie wniosła bowiem skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez wyżej wskazany organ, ale domagała się skontrolowania zgodności z prawem podjętych przezeń rozstrzygnięć o odmowie udostępnienia wnioskodawczyni informacji publicznej.

Z tego też względu skarga podlegała oddaleniu w zakresie żądania: zobowiązania organu do udzielenia żądanej informacji publicznej w terminie czternastu dni od daty doręczenia wyroku organowi; uznania, że rozpatrzenie przez organ wniosku o dostęp do żądanej informacji publicznej nastąpiło z rażącym naruszeniem prawa oraz wymierzenia organowi grzywny na postawie art. 149 § 2 p.p.s.a. w maksymalnej wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. (pkt 2 sentencji wyroku). Zgodnie z treścią art. 149 p.p.s.a. wyżej wymienione rozstrzygnięcia mogą zapaść w sytuacji, gdy Sąd uwzględnia skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ, co jak wskazano nie ma miejsca w niniejszej sprawie.

Końcowo i jedynie na marginesie można nadmienić, że jeżeli w ocenie skarżącej zachodzi podejrzenie popełnienia przestępstwa niedopełnienia obowiązków służbowych przez określonych funkcjonariuszy publicznych, to brak jest jakichkolwiek przeszkód by skarżąca samodzielnie zawiadomiła o tym prokuratora lub Policję, stosownie do treści art. 304 § 1 k.p.k.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. Wymaga wskazania, że w niniejszej sprawie skarżąca została omyłkowo wezwana do uiszczenia wpisu w kwocie [...]zł, podczas gdy stosownie do treści § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r. Nr 221, poz 2193) wpis ten powinien wynosić [...] zł. Dlatego też Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę [...]zł, uwzględniając poniesiony przez nią koszt wpisu (pkt 3 sentencji wyroku) oraz jednocześnie nakazał ściągnąć od organu na rzecz Skarbu Państwa kwotę [...]zł tytułem pozostałej części należnego wpisu na podstawie art. 223 § 2 p.p.s.a. (pkt 4 sentencji wyroku).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy podmiot zobowiązany winien rozpatrzyć wniosek skarżącej o udostępnienie informacji publicznej z uwzględnieniem wytycznych oraz ocen prawnych wyrażonych w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie przesądza o sposobie załatwienia tego wniosku, albowiem charakter uchybień, jakich dopuszczono się przy wydaniu zaskarżonych rozstrzygnięć, uniemożliwił Sądowi dokonanie merytorycznej oceny trafności poglądu, że w sprawie zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia żądanych informacji. Ocena taka będzie możliwa dopiero po proceduralnie prawidłowym rozpoznaniu sprawy, a w wypadku powtórnej odmowy udostępnienia wnioskowanych informacji (w całości albo w części) – dodatkowo po opatrzeniu takiego odmownego rozstrzygnięcia uzasadnieniem odpowiadającym w pełni wymogom art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 16 ust. 2 in principio u.d.i.p. i art. 17 ust. 1 u.d.i.p.