Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 841/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2014-01-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 16 par. 1, art. 145 par. 1, art. 148 par. 1 pkt 4 i par. 2, art. 145a, art. 149 par. 3, art. 151, art. 43, art. 7, art. 77, art. 80, art. 86
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 3 par. 1, art. 106 par. 3, art. 134 par. 1, art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy (spr.) Sędzia WSA Edyta Podrazik Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 stycznia 2014 r. sprawy ze skargi P. B. na decyzję Wojewody z dnia [...] maja 2013 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego; oddala skargę


UZASADNIENIE

Starosta decyzją z dnia [...] maja 2012r. udzielił M. N. pozwolenia na rozbudowę i przebudowę warsztatu samochodowego w miejscowości P. na działce o numerze geodezyjnym [...]. Decyzja powyższa stała się ostateczna 26 maja 2012r.

W dniu 4 lipca 2012r. radca prawny reprezentujący P. B. wniósł do Starostwa Powiatowego wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] maja 2012r.

Starosta pismem z dnia 13 lipca 2012r. na podstawie art. 61 § 4 k.p.a. zawiadomił o wszczęciu postępowania w sprawie wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego. Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2012r. na podstawie art. 149 § 3 w zw. z art. 147 i art. 145 § 1 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane odmówił wznowienia postępowania i uchylenia decyzji o pozwoleniu na budowę.

Na skutek odwołania P. B Wojewoda decyzją z [...] października 2012r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. W dalszej kolejności Starosta pismem z 7 listopada 2012r. na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. wezwał wnioskującego o załączenie oświadczenia strony popartego dowodami, wskazujące datę (dzień, miesiąc, rok), w którym dowiedział się o decyzji z [...] maja 2012r. o pozwoleniu na budowę, ze względu na konieczność ustalenia terminu do złożenia żądania wznowienia postępowania. W odpowiedzi na powyższe pełnomocnik wnioskodawcy przedłożył pismo z 16 listopada 2012r. Starosta uznając, że treść tego pisma jest niewystarczająca, pismem z 22 listopada 2012r. na podstawie art. 9 kpa, art. 64 § 2 kpa w związku z art. 63 § 2 kpa pozostawił wniosek bez rozpoznania.

Na powyższe rozstrzygnięcie zażalenie do Wojewody złożył wnioskodawca. Wojewoda postanowieniem z [...] stycznia 2013r. na podstawie art. 134 kpa stwierdził niedopuszczalność zażalenia. W jego ocenie bowiem pismo z informacją organu skierowaną do strony o pozostawieniu sprawy bez rozpatrzenia jest czynnością materialno-techniczną, na które nie przysługuje zażalenie. Jednocześnie organ w przedmiotowym rozstrzygnięciu wskazał na fakt, że w obecnej sytuacji Starosta nie rozstrzygnął w istocie przedmiotowego wniosku inwestora z 4 lipca 2012r. W toku prowadzonego postępowania nie zostało bowiem wydane postanowienie w rozumieniu art. 123 § 1 kpa, które mogłoby stanowić przedmiot zażalenia wskazanego w art. 141 § 1 kpa.

Po ponownej analizie akt sprawy Starosta pismem z 5 lutego 2013r. wezwał P.B. na podstawie art. 64 § 2 kpa o uzupełnienie wniosku z 4 lipca 2012r. poprzez złożenie oświadczenia, które wskaże datę uzyskania informacji o decyzji pozwolenie na budowę z [...] maja 2012r. oraz przybliży okoliczności uzyskania informacji o tej decyzji ze świadomością odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy zgodnie z art. 233 ustawy z dnia 6 czerwca 1977r. - Kodeks Karny (Dz. U. z 1997r. Nr 88 poz. 553 ze zm.). W odpowiedzi wnioskodawca przedłożył pismo z 11 lutego 2013r. wraz z oświadczeniem, że informację o toczącym się postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez Starostę w sprawie i zakończeniu go decyzją z [...] maja 2012r. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i wydaniu pozwolenia na budowę powziął w dniu 12 czerwca 2012r. Biorąc powyższe pod uwagę Starosta postanowieniem z [...] marca 2013r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z [...] maja 2012r.

Starosta decyzją z [...] marca 2013r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 145 § 1 pkt 4 kpa odmówił uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę ze względu na brak podstaw do jej uchylenia.

Od powyższego rozstrzygnięcia organu I instancji odwołanie do Wojewody w ustawowym terminie złożył Pan P. B. reprezentowany przez pełnomocnika radcę prawnego P. O.

Wojewoda decyzją z [...] maja 2013r. uchylił zaskarżoną decyzję Starosty z [...] marca 2013r. w całości i umorzył postępowanie I instancji. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził w pierwszej kolejności, że wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji, która mocą art. 16 § 1 kpa objęta jest zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu procedura ta obwarowana jest szczególnymi wymogami formalnymi. Zgodnie z dyspozycją art. 149 §1 i 2 kpa wznowienie postępowania administracyjnego następuje w drodze postanowienia, na podstawie którego właściwy w sprawie organ przeprowadza postępowanie co do przyczyny wznowienia oraz ustala w tym zakresie treść rozstrzygnięcia. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 k.p.a. oraz czy podanie o wznowienie postępowania zostało wniesione z zachowaniem terminów przewidzianych w art. 148 kpa. Zasadą jest, że tylko w przypadku ujawnienia, iż podanie o wznowienie nie wskazuje przesłanek przewidzianych w art. 145 § 1 kpa bądź niezachowany został termin do jego złożenia przewidziany w art. 148 kpa - organ administracji może na podstawie art. 149 § 3 kpa wydać postanowienie odmawiające wznowienia postępowanie. Zatem w ramach pierwszego etapu, który można określić mianem wstępnego, organ bada wyłącznie kwestie dopuszczalności wznowienia postępowania w kontekście podmiotowym, przedmiotowym, a nadto ustala czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w ustawowym terminie. Wskazanie przez wnioskodawcę przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa nakłada na organ administracji publicznej obowiązek ustalenia z urzędu, czy podanie o wznowienie postępowania zostało złożone w terminie jednego miesiąca, liczonego od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej wart. 145 § 1 pkt 4 kpa rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu danej decyzji. Istotne jest to, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji i o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi informacja. Dodać w tym miejscu trzeba, że to na stronie żądającej wznowienia postępowania, spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego, o którym mowa wart. 148 § 2 kpa. Z kolei obowiązkiem organu administracyjnego jest ocena przedłożonych przez stronę dowodów i rzeczowe przedstawienie swojego stanowiska w tym zakresie w uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt omawianej sprawy organ odwoławczy wyjaśnił, że z posiadanych akt sprawy wynika, że zarówno zawiadomienie Starosty z [...] kwietnia 2012r., jak i przedmiotowa decyzja były adresowane do Pana P. B. na prawidłowy adres tj. P., Ś. W. Powyższa korespondencja była odbierana przez Panią Z.P., która jak poświadcza adnotacja na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korespondencji jest pełnoletnim domownikiem, który podjął się oddania przesyłki adresatowi.

Wnioskodawca natomiast w swoim piśmie z dnia 4 lipca 2012r. poinformował, iż dopiero w dniu 12 czerwca 2012r. powziął wiadomość o toczących się postępowaniach administracyjnych i wydanych decyzjach. Starosta wezwał wnioskodawcę o uzupełnienie wniosku dotyczącego wznowienia postępowania poprzez złożenie oświadczenia, które wskaże datę uzyskania informacji o przedmiotowej decyzji o pozwolenie na budowę z [...] maja 2012r. oraz przybliży okoliczności uzyskania informacji o ww. decyzji ze świadomością odpowiedzialności karnej za podanie nieprawdy zgodnie żart. 233 Kodeksu Karnego. Wnioskodawca w wyznaczonym terminie złożył pismo wyjaśniające w sprawie, jednakże nie poparł dowodami okoliczności, późniejszego, otrzymania korespondencji.

Ponadto, w odwołaniu z 2 kwietnia 2013r. radca prawny wskazał na fakt, iż wnioskodawca nie zamieszkuje pod adresem P., Ś. W., na który doręczana była korespondencja. Wnioskodawca potwierdził, iż na stałe zamieszkuje pod adresem P. Jego zdaniem bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, albowiem zgodnie z powyższymi okolicznościami sprawy korespondencja w sprawie była doręczana na niewłaściwy adres, co więcej osoba odbierającą korespondencję (babcia wnioskodawcy) nie przekazała jej adresatowi. Ponadto, odwołujący wskazał, iż Z. P. nie zamieszkuje z wnioskodawcą we wspólnym mieszkaniu, co więcej w związku z chorobą układu ruchowego ma ograniczoną zdolność poruszania się i nie odebrała decyzji adresowanej na adres P. pod tym adresem. Mając powyższe na uwadze zdaniem pełnomocnika wnioskodawcy organ I instancji nie przeprowadził dowodu z dokumentów operatora pocztowego w zakresie doręczenia listu poleconego, w tym nie przesłuchał doręczyciela listu na okoliczność miejsca faktycznego doręczenia korespondencji. Wobec czego organ I instancji nie uczynił zadość obowiązkowi określonemu w art. 77 § 2 kpa tj. w sposób wyczerpujący zebrać i wyjaśnić materiał dowodowy.

Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy wyjaśnił, iż zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie musi być udowodnione przez stronę. Natomiast wnioskujący nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających argumenty wskazane w pismach. Organ natomiast swobodnie oceniając dowody w tej mierze, może uznać za dostateczny dowód nawet oświadczenie strony, tłumacząc w uzasadnieniu dlaczego dał wiarę stronie. Niemniej jednak, nie wyłącza to konieczności badania, z urzędu, zachowania terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, a wobec istnienia w aktach sprawy dokumentu tj. zwrotnego potwierdzenia odbioru korespondencji adresowaną do P. B. na właściwy adres tj. ul. P. w Ś. W. odebraną przez dorosłego domownika, który podjął się oddania przesyłki adresatowi, w pełni uzasadnia stwierdzenie, iż wniosek o wznowienie został złożony z uchybieniem ustawowego terminu do jego złożenia. Niewątpliwym jest bowiem, iż powyższa korespondencja została doręczona wnioskodawcy w sposób wskazany w art. 45 kpa, tj. zastępczy, gdyż jego babci Z.P. Takie doręczenie traktowane jest jak doręczenie bezpośrednio do rąk adresata, co powoduje, że adresata obowiązują skutki działania osoby, której decyzję doręczono tak, jakby została ona doręczona wprost. Niewywiązanie się z przyjętego obowiązku oddania decyzji jej adresatowi przez osobę, której doręczono decyzję zastępczo, nie zwalnia adresata z winy w przypadku, gdy uchybił on terminom procesowym na skutek takiego zaniedbania. Doręczenie zastępcze bowiem z mocy art. 43 kpa wywołuje takie skutki jak doręczenie adresatowi do rąk własnych, nadto jeżeli dorosły domownik nie odmawia przyjęcia przesyłki, to oznacza, że podjął się doręczenia przesyłki adresatowi.

Organ przyjął, że datą doręczenia pisma adresatowi jest dzień odebrania pisma przez dorosłego domownika. Datą doręczenia nie jest natomiast dzień faktycznego odebrania przez adresata pisma lub powzięcia wiadomości o toczących się postępowaniach administracyjnych i wydanej decyzji tj. wskazany przez wnioskodawcę dzień 12 czerwca 2012r.

W ocenie organu II instancji przedmiotowa decyzja Starosty z [...] maja 2012r. została skutecznie doręczona w dniu 10 maja 2012r. Zatem od tej daty należy liczyć termin wskazany w art. 148 § 2 kpa. Tym samym złożony w dniu 9 lipca 2012r. wniosek o wznowienia postępowania administracyjnego organ uznał za złożony po terminie.

Uchybienie terminu do wniesienia podania o wznowienie bądź jego zachowanie determinuje dalsze postępowanie organu w tej sprawie. Wskazać należy, iż zachowanie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania jest jedną z dwóch podstawowych przesłanek formalnych warunkujących prowadzenie dalszego postępowania w tej sprawie, które winno być zbadane przez właściwy organ z urzędu, w pierwszej kolejności.

Zważono, że Starosta postanowieniem z [...] marca 2013r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Starosty z [...] maja 2012r., a w dalszej kolejności decyzją z [...] marca 2013r. na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji. W uzasadnieniu decyzji wskazał na fakt braku zaistniałej przesłanki wynikającej z art. 145 § 1 pkt 4 kpa tj. strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu z uwagi, iż jego zdaniem wnioskodawca skutecznie odebrał zaskarżoną decyzję z [...] maja 2012r.

Mając powyższe na uwadze zauważono, że uchybienie terminu do złożenia wniosku powinno skutkować odmową wznowienia postępowania. Z uwagi jednak, iż organ I instancji błędnie wznowił postępowanie oraz wydał w jego trakcie rozstrzygnięcie określone w art. 151 kpa organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie z wniosku o wznowienie postępowania. Organ odwoławczy podkreślił, że jeżeli organ błędnie wznowi postępowanie, to nie oznacza, że w przypadku późniejszego stwierdzenia tej okoliczności może on wydać jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 151 kpa. Zachowanie terminu stanowi bowiem warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeśli doszło do jego błędnego wszczęcia, to organ powinien takie postępowanie umorzyć.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Wojewody złożył P. B. zaskarżając ją w całości i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia.

Skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z załączonych dokumentów oraz z przesłuchania P. B. na okoliczność kto i w jakim miejscu dokonał odbioru korespondencji kierowanej do P. B. w sprawie toczącej się przed Starostą o wydanie pozwolenia na budowę.

Skarżący zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt 2 kpa w związku art. 145 § 4 kpa i w związku z art. 148 § 1 kpa poprzez przyjęcie przez organ odwoławczy, że skarżący był należycie poinformowany o przebiegu postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i brak udziału, a nie wniesienie przez skarżącego odwołania od decyzji Starosty o pozwoleniu na budowę z dnia [...] maja 2012 r. wynika z winy strony oraz że skarżący wniósł wniosek o wznowienie postępowania bez zachowania terminu wskazanego w art. 148 § 1 kpa, a w konsekwencji przyjęcie, że brak podstaw do wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wyżej wskazaną decyzją Starosty.

Zarzucił naruszenie art. 7 kpa poprzez niepełne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i oparcie swego rozstrzygnięcia o błędne ustalenia organu I instancji, bez podjęcia działań czynności niezbędnych do ich weryfikacji.

Naruszenie art. 77 kpa w związku z art. 136 kpa poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wskazanych przez skarżącego i błędną ocenę dowodów zgromadzonych w sprawie, a konsekwencji pominięcie okoliczności doręczenia korespondencji skierowanej do strony w sposób nieprawidłowy tj. do drugiego uczestnika postępowania o wydanie pozwolenia na budowę babki skarżącego Pani Z. P. - osoby nie prowadzącej wspólnego gospodarstwa ze skarżącym, nie będącej jego domownikiem i zamieszkującej pod innym niż skarżący adresem

Nadto zarzucono naruszenie art. 43 kpa poprzez przyjęcie, że doręczenie korespondencji w postępowaniu o pozwolenie na budowę nastąpiło w sposób prawidłowy tj. że została ona odebrana przez dorosłego domownika Pana P. B. - Panią Z. P.

Ostatecznie skarżący zarzucił naruszenie art. 80 w zw. z art. 86 kpa poprzez przyjęcie, że skarżący nie poparł dowodami późniejszego otrzymania korespondencji, podczas gdy Pan P. B przedłożył Staroście oświadczenie z dnia 12 listopada 2012 roku wskazując datę powzięcia wiadomości o wyżej wskazanym postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda, powołując się na argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga okazała się niezasadna.

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Rozpoznając przedmiotową sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela ustalenia faktyczne poczynione przez organ II instancji przyjmując je za własne i czyniąc podstawą swych rozważań.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że wznowienie postępowania administracyjnego jest trybem nadzwyczajnym, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji, która na mocy art. 16 § 1 kpa jest objęta zasadą trwałości decyzji ostatecznych. Z tego też względu wznowienie postępowania obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi.

Podstawy wznowienia postępowania administracyjnego wymienione są enumeratywnie w art. 145 § 1 kpa. Wykładnia rozszerzająca podstaw wznowienia nie jest dopuszczalna (zob. wyrok NSA z 26 października 1999 r., IV SA 1739/97, LEX nr 47859).

Zgodnie z art. 148 § 1 kpa podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 kpa biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (art. 148 § 2 kpa).

Wskazać należy, iż przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ administracji bada wyłącznie, czy wniosek taki oparty jest o ustawowe przesłanki wznowienia, enumeratywnie wymienione w art. 145 § 1 kpa i 145a kpa, oraz czy został wniesiony z zachowaniem terminów wymienionych w art. 148 kpa. Jeżeli przekroczono termin do jego złożenia lub wniosek nie wskazuje przesłanek do wznowienia postępowania, organ administracji wydaje decyzję odmawiającą wznowienia postępowania.

Termin do złożenia żądania wznowienia postępowania zaczyna bieg od dnia dowiedzenia się przez stronę w jakikolwiek sposób o istnieniu kwestionowanej decyzji. Zachowanie powyższego terminu musi być udowodnione przez stronę, organ administracji zaś swobodnie ocenia dowody w tej mierze. Nie jest wystarczające uprawdopodobnienie złożenia wniosku o wznowienie postępowania w powyższym ustawowym miesięcznym terminie. W przypadku złożenia przez stronę podania o wznowienie postępowania po terminie określonym w art. 148 § 2 kpa, organ administracji jest zobowiązany do wydania, na podstawie art. 149 § 3 k.p.a., decyzji o odmowie wznowienia postępowania.

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy, stwierdzić należy, że rolą organów administracji w niniejszym postępowaniu było w pierwszej kolejności ustalenie wymogów formalnych złożenia wniosku o wznowienie postępowania w sprawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z [...] maja 2012r. Organy stwierdziły, że we wniosku wskazano podstawę wznowienia wymienioną w przepisie art. 145 §1 kpa, mianowicie strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu (art. 145 §1 pkt 4 kpa). Następnie należało ustalić, czy wniosek ten zastał złożony w ustawowym miesięcznym terminie od dnia dowiedzenia się o decyzji o pozwoleniu na budowę [...] maja 2012r. (art. 148 §1 kpa). W tym zakresie organ I instancji czyniąc zadość obowiązkowi wynikającemu w powyższego przepisu dwukrotnie wezwał skarżącego do wskazania dnia, w którym strona dowiedziała się o wydanej ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę oraz do przybliżenia okoliczności uzyskania informacji o powyższej decyzji (k. 29, 45 akt adm.), celem weryfikacji, że wnioskodawca rzeczywiście złożył wniosek o wznowienia postępowania w ustawowym terminie do jego złożenia. W odpowiedziach wnioskodawca wskazywał jedynie na datę 12 czerwca 2012r., w której dowiedział się o przedmiotowej decyzji, ale ani w tych pismach (k. 31, 47 akt ad.), ani w toku dalszego całego postępowania administracyjnego nie wskazał okoliczności w jakich uzyskał informację o tej dacie, uchylając się jednocześnie od wykonania zobowiązania. Słusznie wskazuje, zatem organ odwoławczy, że skarżący uniemożliwił tym samym weryfikację, że rzeczywiście w tej dacie dowiedział się o ostatecznej decyzji i w konsekwencji złożył wniosek w terminie miesiąca liczonym od tej daty. Od tego bowiem momentu należało liczyć termin do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] maja 2012r. Jak wskazano powyższej organ nie może poprzestać na uprawdopodobnieniu tej okoliczności, ale wymaga jej udowodnienia. Data ta, zdaniem Sądu orzekającego, powinna być udowodniona, a nie domniemana (por B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 2005, s. 664). Zachowanie terminu musi być udowodnione przez stronę.

Słusznie zatem przyjął organ odwoławczy, że strona nie wykazała, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 kpa. Skutkiem powyższego brak było możliwości przejścia do drugiego, merytorycznego etapu rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania i analizy zasadności przesłanki wznowienia, że wnioskodawca bez własnej winy nie uczestniczył w postępowaniu o pozwoleniu na budowę.

Obowiązek badania wymogów formalnych wniosku o wznowienie postępowania jest aktualny na każdym etapie postępowania w tej sprawie. Skoro naruszenie wymogu formalnego wniosku o wznowienie postępowania dotyczącego terminu złożenia wniosku zostało ustalone przed drugą instancją, to Wojewoda słusznie uchylił decyzję Starosty o odmowie uchylenia ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę i umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie wznowienia postępowania (por. wyr. NSA z 31 stycznia 2013r., sygn. akt II OSK 1718/11, Lex 1298483). Jeżeli organ błędnie wznowił postępowanie, to nie oznacza to, że w przypadku późniejszego stwierdzenia tej okoliczności może on wydać jedno z rozstrzygnięć określonych w art. 151 kpa. Zachowanie terminu stanowi, bowiem warunek skuteczności wniosku o wznowienie postępowania, a zatem jeżeli doszło do jego błędnego wszczęcia, to organ powinien takie postępowanie umorzyć, tak jak uczynił organ II instancji w niniejszej sprawie.

Nie było podstaw prawnych - na tym etapie postępowania - do ustalania dochowania, przez organ prowadzący postępowanie zakończone decyzją ostateczną, wymogom przepisu 43 kpa. Kontrola ta powinna być dokonana na dalszym etapie badania przesłanki wznowieniowej, a to dotyczy drugiego etapu postępowania po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania, o czym była mowa wyżej.

W tym stanie rzeczy Sąd nie jest także uprawniony do merytorycznej oceny i kontroli zasadności przesłanki wznowienia podnoszonej przez skarżącego i poczynienia rozważań na temat prawidłowości doręczenia decyzji o pozwoleniu na budowę babci skarżącego – Z. P., a w konsekwencji skarżącemu.

W tym stanie rzeczy brak podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego i przeprowadzenia dowodu z dokumentów, czy przesłuchania skarżącego na okoliczność odbioru korespondencji w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę. Nadto należy zauważyć, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd dokonuje jedynie kontroli działania organów administracji publicznej i nie prowadzi postępowania dowodowego, tym bardziej nie przesłuchuje świadków. Jedynie na podstawie art. 106 §3 p.p.s.a. sąd może z urzędu lub na wniosek przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie.

W świetle art. 134 §1 p.p.s.a. Sąd nie dopatrzył się naruszeń przepisów postępowania, w tym wskazanych przez skarżącego - art. 7 kpa, art. 77 kpa, art. 80 kpa i art. 86 kpa – odnoszących się wymogów formalnych wniesienia wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego (terminu), które skutkowałoby uchyleniem zaskarżonej decyzji organu II instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł, jak w sentencji wyroku.