Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 800/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-09-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 61 ust..1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Izabela Dobosz Sędziowie: NSA Andrzej Niecikowski WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Katarzyna Paszko-Fajfer po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2009 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia 20 kwietnia 2009 r. nr [....] w przedmiocie warunków zabudowy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2009 r., nr [...] znak: [...] Prezydent Miasta T. ustalił na wniosek M.S.-N. warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego (usługi nieuciążliwe – działalność poligraficzna metodą druku cyfrowego i sitodruku przy zastosowaniu specjalistycznego sprzętu cyfrowego i półautomatów sitodrukowych), na działkach nr 1 , 2 obr. [...] przy ul. [...] w T. w sposób szczegółowo opisany w decyzji.

Od powyższej odwołanie złożyła H.K. podnosząc, iż budynek usługowy ma być zlokalizowany w sąsiedztwie budynków mieszkalnych jednorodzinnych i dlatego też odwołująca się uważa, że realizacja inwestycji nie będzie stanowić uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej. Wskazano także, iż w decyzji nie podano powierzchni zabudowy, kubatury, formy architektonicznej i usytuowania linii zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] utrzymało mocy decyzję Prezydenta Miasta T. z dnia [...] lutego 2009 r., znak : [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonej przez M.S.-N. inwestycji. Jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia podano art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717 ).

Kolegium podało, iż na teren inwestycji nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Stwierdziło, że w stosunku do planowanego przedsięwzięcia zachodzą wszystkie przesłanki z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Kolegium podniosło, iż wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, wyznaczono obszar analizowany i przeprowadzono na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, wyznaczono też granice obszaru analizowanego na kopii mapy w skali 1:500 lub 1:1000, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów, zgodnie z § 3 ust. 1 i 2 rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., Nr 164, poz. 1588).

Dalej organ podał, że z przeprowadzonej w sprawie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu wynika, iż objęta wnioskiem nieruchomość położona jest w obszarze istniejącej zabudowy usługowej, mieszkaniowej jednorodzinnej i mieszkaniowo-usługowej. Z analizy wynika, iż możliwe jest zlokalizowanie budynku usługowego na objętych wnioskiem działkach z uwagi na występującą funkcję usługową w terenie analizowanym, jak również bliskość głównej ulicy [...] (ul. [...], wzdłuż której lokalizowane są usługi. W decyzji tej określona została linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu. Wskazano nadto, iż działka posiada dostęp do drogi publicznej (ulicy [...]) poprzez istniejący wjazd.

Jeżeli chodzi o spełnienie pozostałych warunków ustawowych, to w aktach sprawy znajdują się oświadczenia [...] Wodociągów Sp. z o.o. o możliwości dostawy wody i odprowadzania ścieków sanitarnych, Zakładu Energetycznego w T. - Rejon Dystrybucji T. Miasto o zapewnieniu do projektowanej dostawy energii elektrycznej, [...] Zakładu Gazowniczego Sp. z o.o. o istnieniu warunków technicznych dostawy gazu z eksploatowanej sieci gazowej. Istniejące uzbrojenie terenu Kolegium uznało za wystarczające dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego (art. 61 ust. 1 pkt 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym).

Organ podniósł, iż teren inwestycji posiada zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze udzieloną do planu zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w T. Nr [...] z dnia [...] 1991 r. (Dz. Urz. Woj. [...]), zgodnie z którą teren ten znajdował się w obrysie o symbolu MNU, tj. terenie mieszkalnictwa jednorodzinnego z usługami wbudowanymi. Brak jest również podstaw do przyjęcia, aby wnioskowana inwestycja pozostawała w sprzeczności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy). Reasumując organ uznał, iż spełnione zostały warunki przewidziane treścią art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 ustawy, niezbędne dla wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów zawartych w odwołaniu H.K. Kolegium wyjaśniło, że na załączniku graficznym nr 1 do decyzji (stanowiącym jej integralną cześć) w sposób precyzyjny zakreślona została nieprzekraczalna linia zabudowy, która stanowi przedłużenie linii budynków znajdujących się na sąsiednich działkach. W decyzji ustalającej warunki zabudowy nie podaje się precyzyjnej powierzchni zabudowy, kubatury jak również nie sporządza się projektu zagospodarowania działki. Kolegium wskazało, że w punkcie 2 zaskarżonej decyzji określono linie zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki, szerokość elewacji frontowych, wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometrię dachu. Brak zatem podstaw do przyjęcia, iż wymogi z § 2 pkt 3 rozporządzenia nie zostały w decyzji spełnione.

Skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie H.K. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Skarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, a to art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a także § 3, 4 i 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymogów dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy.

Skarżąca podniosła, że w sprawie nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, bowiem jedynym obiektem o charakterze handlowo-usługowym znajdującym się w obszarze analizowanym jest budynek "[...]", a ponadto w tym budynku jest prowadzona działalność o innym profilu niż projektowana. Budynek "[...]" zlokalizowany jest w wytworzonej wzdłuż ul. [...] linii zabudowy, natomiast przewidywany do realizacji budynek poligraficzny nie nawiązuje do żadnej linii zabudowy. Skarżąca podniosła również, iż działalność mająca być prowadzona w planowanym budynku będzie uciążliwa dla mieszkańców i nie graniczy bezpośrednio z terenem inwestycji.

Skarżąca zarzuciła, że zjazd przewidziany dla planowanej inwestycji jest zjazdem indywidualnym, a nie ma charakteru zjazdu publicznego, czego wymaga planowane zamierzenie inwestycyjne. Skarżąca podała, iż istniejący zjazd nie spełnia wymagań z § 78 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi i ich usytuowanie.

Zdaniem skarżącej z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy wynika, iż w decyzji ustalającej warunki zabudowy powinien być zamieszczony przynajmniej skrótowy opis przewidzianych do realizacji pomieszczeń, ich funkcji, maksymalnej wielkości produkcji oraz orientacyjnej ilości osób zatrudnionych. W ocenie skarżącej informacja zawarta w decyzji jest ogólnym schematem dającym możliwość zaprojektowania dowolnego obiektu budowlanego, którego nie będzie można zakwestionować na etapie późniejszym w procesie inwestycyjnym.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie podtrzymując w pełni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji.

Podkreślono, że w obszarze analizowanym znajduje się nie tylko budynek handlowo-usługowy ([...]), ale również inne budynki handlowe i magazynowo-handlowe. Przy ulicy [...]w T. w obszarze analizowanym znajduje się budynek handlowo-usługowy (M. ), w którym prowadzona jest działalność w zakresie sprzedaży płytek i armatury łazienkowej. Z kolei od strony ul.[...]j, ale również w obszarze analizowanym znajdują się budynki, w których prowadzona jest działalność polegająca na sprzedaży materiałów budowlanych. Parametry tych budynków handlowo-usługowych pozwalają na ustalenie gabarytów i form architektonicznych nowej zabudowy. Budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej, w którym mieszka skarżąca zlokalizowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie z budynkami handlowo-usługowymi, które pełnią inne funkcje niż mieszkalne, a także mają inne gabaryty niż budynki mieszkalne. Teren inwestycji nie jest zatem zdominowany przez funkcję mieszkaniową, bowiem w istocie funkcja mieszkaniowa stanowi jedynie jeden z elementów istniejącego zagospodarowania terenu, przeważającą jest natomiast funkcja handlowo-usługowa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, póz. 1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują wyłącznie kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, póz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że w świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Ze względu na wyżej wskazane kryteria kontroli oraz treść art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, konieczne jest podkreślenie, że przedmiotem kontroli Sądu w przedmiotowej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r. znak: [...].

Skarga w ocenie Sądu nie jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a tylko w takim zakresie Sąd w ramach swojej właściwości sprawuje kontrolę orzeczeń administracyjnych (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269). Prawidłowo został ustalony zarówno stan prawny, jak i stan faktyczny sprawy, a także prawidłowo zastosowano w tym stanie faktycznym przepisy obowiązującego prawa.

W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że wobec faktu, iż działki nr 1 i 2 obr. [...] w T. , których dotyczył wniosek o ustalenie warunków zabudowy nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ustalenie warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji powinno nastąpić na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) w zakresie regulującym kwestie dotyczące ustalania warunków zabudowy w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z art. 61 ust. 1 powołanej ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2) teren ma dostęp do drogi publicznej,

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W kontekście powyższego unormowania argumenty skarżącej dotyczące uregulowań wcześniej obowiązującego dla przedmiotowego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą odnieść skutku w niniejszej sprawie. Uregulowania te nie stanowią bowiem podstawy do wydania decyzji o warunkach zabudowy na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z 2003 r.

Dodatkowo należy zwrócić uwagę, iż zgodnie art. 53 w związku z art. 64 cytowanej ustawy nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi.

Analiza zaskarżonej decyzji oraz dokumentacji zgromadzonej w toku postępowania poprzedzającego jej wydanie wskazuje, że spełnione zostały wszystkie wyżej wymienione warunki, zatem brak było podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla zamierzonego przedsięwzięcia, czego domaga się skarżąca.

Podkreślić należy, że w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy organ wyznacza wokół działek objętych wnioskiem obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 powołanej ustawy, zgodnie z § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. 2003 r. Nr 164, poz. 1588). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów.

Należy stwierdzić iż obszar analizowany w sprawie został wyznaczony poprawnie, a w jego ramach znajdują się działki z zabudową usługowo-handlową nr: 3, 4, 5, 6 oraz działki nr: 7, 8, 9. Objęta wnioskiem nieruchomość położona jest w obszarze istniejącej zabudowy usługowej, mieszkaniowej jednorodzinnej i mieszkaniowo-usługowej. Z analizy wynika, iż możliwe jest zlokalizowanie budynku usługowego na objętych wnioskiem działkach z uwagi na występującą funkcję usługową w terenie analizowanym, jak również bliskość głównej ulicy T. (ul. .K. ), wzdłuż której lokalizowane są usługi. Z dokumentacji sprawy wynika, że w obszarze analizowanym znajduje się nie tylko budynek handlowo-usługowy ([...]. ), ale również inne budynki handlowe i magazynowo-handlowe, ja k chociażby budynek handlowo-usługowy [...] , czy od strony ul. F. budynki, w których prowadzona jest działalność polegająca na sprzedaży materiałów budowlanych. Parametry tych budynków handlowo-usługowych pozwalają na ustalenie gabarytów i form architektonicznych nowej zabudowy. Zasadne jest przy tym stanowisko Kolegium przedstawione w odpowiedzi na skargę, iż budynek mieszkalny w zabudowie bliźniaczej, w którym mieszka skarżąca zlokalizowany jest w bezpośrednim sąsiedztwie z budynkami handlowo-usługowymi, które pełnią inne funkcje niż mieszkalne, a także mają inne gabaryty niż budynki mieszkalne, co oznacza, że teren inwestycji nie jest zdominowany przez funkcję mieszkaniową. Funkcja mieszkaniowa stanowi tu jedynie jeden z elementów istniejącego zagospodarowania terenu. W decyzji określona została również linia zabudowy, wskaźnik wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej oraz geometria dachu. Zarzuty skarżącej w kwestii wadliwego określenia przez organ funkcji zabudowy okazały się nietrafione. Skarżąca bowiem utożsamia konieczność dostosowania nowej zabudowy do już istniejącej, ale jedynie do bezpośredniego sąsiedztwa działek przeznaczonych pod inwestycję. Jak jednak wynika z wyżej przytoczonego przepisu analizę funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu przeprowadza się na tzw. obszarze analizowanym, którego granice wyznacza się wokół planowanej inwestycji w sposób wskazany w rozporządzeniu. Z tych przepisów wynika, i takie jest też ugruntowane stanowisko doktryny i judykatury, iż parametry nowej zabudowy dostosowuje się do parametrów występujących w obszarze analizowanym, a nie wyłącznie do zabudowy istniejącej na działce bezpośrednio sąsiadującej z inwestycją. Zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego spełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 2003 r. Nr 80 poz. 717 ze zm.), otwiera możliwość dokonania analizy zabudowy na większym obszarze, a nie tylko na jednej działce sąsiedniej, i to działce bezpośrednio graniczącej z działką, na której planowana jest nowa zabudowa (wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2006 r. II OSK 1440/2005 ONSAiWSA 2007/6 poz. 143). Pogląd przeciwny, zawężający obszar analizowany tylko do nieruchomości bezpośrednio sąsiadującej nie jest w ocenie sądu uzasadniony. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ugruntowane stanowisko judykatury i przyjmuje, iż pojęcie działki sąsiedniej należy interpretować funkcjonalnie, a nie tylko literalnie. Zatem pojęcie działki sąsiedniej należy rozumieć jako obszar tworzący urbanistyczną całość, pozwalający organowi dokonać jak najlepszej oceny sytuacji faktycznej pod względem możliwości zrealizowania planowanej inwestycji, przy zachowaniu warunków art. 61 ust. 1 pkt. 1-3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Jak wynika z analizy urbanistyczno- architektonicznej w obszarze analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna i zabudowa usługowa. Jak wynika z akt w obszarze analizowanym dominująca jest zabudowa usługowa i właściwym postępowaniem jest dostosowanie do niej w pierwszej kolejności warunków zabudowy dla nowej inwestycji polegającej na budowie budynku usługowego.

Gdy chodzi o obawy skarżącej w kwestii ewentualnego, przyszłego emitowania hałasu i drgań w związku z prowadzeniem drukarni na zawnioskowanej do zabudowy działce, to należy podnieść, iż na etapie ustalania warunków zabudowy zarzut ten jest przedwczesny. Dopiero bowiem na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i uzyskania pozwolenia na budowę właściwy organ bada konkretne rozwiązania w kwestii ich zgodności z przepisami prawa budowlanego, które przewidują stosowne normy techniczne i nie zezwalają na emisję hałasu i drgań ponad dopuszczalne wyznaczone prawem granice. Skarżąca w treści skargi podnosi, iż wydana w sprawie decyzja ustalająca warunki zabudowy jest za mało konkretna i stanowi ogólny schemat dający możliwość zaprojektowania dowolnego obiektu budowlanego. W odniesieniu do tego stanowiska skarżącej należy zauważyć, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy zakreśla jednie ogólne ramy procesu inwestycyjnego, które zostają skonkretyzowane na kolejnych jego etapach. Zgodnie z przepisami ustawy o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym, decyzja o warunkach zabudowy powinna zawierać postanowienia wynikające z art. 61 ust. 1 tej ustawy oraz z rozporządzenia wydanego na jego podstawie. Zatem koniecznymi składnikami decyzji jest określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, w tym określenie linii zabudowy, wielkości powierzchni zabudowy w stosunku do powierzchni działki albo terenu, szerokości elewacji frontowej, wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu lub attyki, geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych). Nadto określenie dostępu terenu do drogi publicznej, istniejącego lub projektowane uzbrojenie terenu, uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, zgodność decyzji z przepisami odrębnymi. W żadnym przepisie nie wymaga się podania konkretnych rozwiązań dotyczących budynku czy też zagospodarowania działki. W tym sensie decyzja o warunkach zabudowy pozwala na realizację prawa swobody zabudowy, jednakże pod pewnymi warunkami i w ramach zakreślonych tą decyzją.

Co do zarzutu skarżącej w kwestii zjazdu do ul. K. należy zauważyć, iż ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wymaga w art. 61 ust. 1 pkt 2 "dostępu" do drogi publicznej. Jak podnosi się w literaturze przedmiotu pojęcie dostępu do drogi publicznej, o którym mowa w powołanym przepisie, nie ogranicza się do bezpośredniego dostępu, a więc do przypadku, gdy działka budowlana graniczy z drogą zaliczoną do jednej z kategorii dróg publicznych. Zatem przez "dostęp do drogi publicznej" należy rozumieć zarówno bezpośredni dostęp do tej drogi, jak i dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Organy przed ustaleniem warunków zabudowy uzyskały opinię [...] Zarządu Dróg Miejskich w T. (k. [...] akt adm.), będącego zarządcą ul. K. , z której wynika, iż dojazd do działek nr 1 i 2 jest zapewniony poprzez istniejący zjazd. Brak jest więc podstaw, by twierdzić, iż istniejący zjazd nie spełnia warunku z art. 61 ust. 1 pkt. 2.

Skarżąca nie sprecyzowała na czym miałoby polegać naruszenie § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o warunkach zabudowy. W ocenie Sądu zakwestionowana decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca posługują się oznaczeniami wymaganymi w powołanym rozporządzeniu.

Sąd skontrolował czy wydana decyzja spełnia również pozostałe, niezakwestionowane przez skarżącą, warunki przewidziane ustawą. W ocenie Sądu decyzje organu I instancji jak i organu odwoławczego są poprawne, bo oparte na właściwych ustaleniach faktycznych, jak i wydane na podstawie obowiązującego stanu prawnego. W aktach sprawy znajdują się oświadczenia [...] Wodociągów Sp. z o.o. o możliwości dostawy wody i odprowadzania ścieków sanitarnych, Zakładu Energetycznego w T. o zapewnieniu do projektowanej dostawy energii elektrycznej, Zakładu Gazowniczego w T. o istnieniu warunków technicznych dostawy gazu z eksploatowanej sieci gazowej (k. [...]), co wskazuje na wystarczające uzbrojenie terenu dla przedmiotowego zamierzenia budowlanego. Teren inwestycji posiada też zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów na cele nierolnicze udzieloną do planu zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Tarnowie Nr XX/210/91 z dnia 30 grudnia 1991 r. (Dz. Urz. Woj. Tarnowskiego z 1992 r., Nr 1, póz. 6), zgodnie z którą teren ten znajdował się w obrysie o symbolu MNU, tj. terenie mieszkalnictwa jednorodzinnego z usługami wbudowanymi. Brak jest również podstaw do przyjęcia, aby wnioskowana inwestycja pozostawała w sprzeczności z przepisami odrębnymi (art. 61 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy).

W tym stanie rzeczy należało oddalić skargę H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2009 r., znak: [...] na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.