Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 582/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2011-10-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7 art. 11 art. 70 par. 1 art. 77 par. 3 art. 80 art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 35 par. 2 par. 4
journal: Dz.U. 2007 nr 19 poz 115
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 26 października 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA: Czesława Nowak – Kolczyńska Sędziowie Sędzia WSA: Barbara Rymaszewska (spr.) Sędzia WSA: Arkadiusz Blewązka Protokolant Asystent sędziego Katarzyna Orzechowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 października 2011 roku przy udziale --- sprawy ze skargi T. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia p...] nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] roku, nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej T. T. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta Ł., decyzją z dnia [...], nr [...] odmówił T. T. ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego przewidzianych do realizacji na terenie nieruchomości położonej w Ł. przy ulicy A nr [...] (działka nr [...], obręb P-5). Podstawę prawną wskazanej decyzji stanowiły art. 53, art. 54, art. 59, art. 60, art. 61 i art. 64 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowania i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.)

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ wskazał, że T. T. wystąpiła z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w dniu [...]. Wniosek kilkakrotnie był rozpatrywany przez organy administracji publicznej. Organ pierwszej instancji odmawiał ustalenia warunków zabudowy dla tej inwestycji w związku z kolizją planowanej inwestycji z projektowaną trasą ulicy B wskazywaną w różnych opracowaniach planistycznych, bądź ustalał warunki zabudowy wskazując, że może mieć ona jedynie charakter tymczasowy właśnie z uwagi na wskazaną wyżej kolizję planistyczną. Decyzje te były eliminowane z obrotu prawnego w toku postępowania odwoławczego.

Między innymi w dniu [...] Prezydent Miasta Ł. wdał decyzję nr [...] ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, wprowadzającą ograniczenia dla terenu objętego wnioskiem, wynikające z bezpośredniego sąsiedztwa projektowanej trasy średnicowej. Od decyzji tej inwestorka również złożyła odwołanie, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją nr [...] z dnia [...] uchyliło wskazaną decyzje w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Decyzja ta została przez inwestora zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, który prawomocnym wyrokiem z dnia 6 października 2010r., w sprawie o sygn. akt II SA/Łd 628/10 oddalił skargę. Wyrok nie został uzasadniony.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji ustalił, że teren nieruchomości przy ul. A 39 nie jest objęty obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatem zgodnie z art. 59 ust. 1 ustawy o panowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dla przedmiotowej inwestycji jest wymagane ustalenie warunków zabudowy w drodze decyzji. Organ po zacytowaniu treści art. 4 ust. 2 pkt 2 oraz art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazał, iż sąsiednie działki są zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi z towarzyszącą zabudową gospodarczo - garażową, a zatem w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, a parametry dla projektowanej zabudowy zostały określone w/w decyzji Prezydenta Miasta Ł. [...], zatem warunek "dobrego sąsiedztwa" został spełniony. Warunek dostępu do drogi publicznej został również spełniony - objęta wnioskiem działka nr [...] od strony zachodniej przylega do drogi publicznej, tj. ul. A. Dodatkowo organ wskazał, iż obsługę inwestycji w zakresie dostaw mediów planuje się z istniejących przyłączy wodociągowego do lokalnego ujęcia wody i energetycznego, a wobec braku możliwości podłączenia do miejskiej sieci kanalizacyjnej odprowadzenie ścieków sanitarnych nastąpi do istniejącego zbiornika na ścieki wobec czego w ocenie organu istniejące uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego. Poza tym zgodnie z wypisem z ewidencji gruntów na przedmiotowej nieruchomości występują grunty klasy B, R IVa, R IVb i RVI., które zgodnie z art. 5b ustawy z dnia 10 października 2008r. o zmianie ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych nie podlegają ochronie.

Poza powyższym Prezydent Miasta Ł. wyjaśnił, że zgodnie z art. 35 ust. 2 ustawy o drogach publicznych w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Dodatkowo ust. 4 wskazanego przepisu stwierdza, że w pasie terenu, o którym mowa w ust. 2, mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, a ich usunięcie w wypadku budowy drogi następuje na koszt właściciela, bez odszkodowania.

Prezydent Miasta Ł. wyjaśnił, że zgodnie z pismem Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z dnia [...] w planie zagospodarowania przestrzennego Województwa [...] przewidziana jest budowa trasy ulicy B. Zgodnie z obowiązującym Planem zagospodarowania przestrzennego województwa łódzkiego uchwalonym Uchwałą Nr XLV/524/2002 Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 9 lipca 2002r. i zmienionym Uchwałą Nr ŁX/1648/10 Sejmiku Województwa Łódzkiego z dnia 21 września 2010r., projektowana ulica A została wskazana w zadaniach do realizacji jako trasa średnicowa w Ł. na odcinku od ul. C do trasy S-14. Zmieniony plan zagospodarowania przestrzennego województwa łódzkiego w rozdziale V pt.: "Cele i kierunki polityki zagospodarowania przestrzennego województwa", w części 2 pt. "Powiązania infrastrukturalne" wskazuje rozwój układu regionalnego i wzmocnienie powiązań poprzez realizację sprawnych połączeń drogowych o wysokich parametrach technicznych (GP i G), stanowiących powiązanie układów drogowych miejskich z węzłami autostradowymi i ekspresowymi, w postaci nowych odcinków dróg oraz istniejących dróg przebudowanych do odpowiednich standardów. W tym wskazywana jest droga krajowa nr [...], która była na terenie miasta Ł. rekomendowana jako budowa ulicy B w docelowym przebiegu drogi krajowej nr [...]. Zdaniem organu pierwszej instancji powyższe potwierdza pismo Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego w Ł. nr [...] z dnia [...]. Dodatkowo rysunek Planu zagospodarowania przestrzennego województwa łódzkiego zatwierdzonego w dniu 21 września 2010r. pokazuje przebieg przedmiotowej drogi jako drogę krajową nr [...] w jej docelowym przebiegu, przecinającą projektowaną trasę ekspresową S-14 na wysokości węzła D. Na przebieg przedmiotowej drogi wskazuje ponadto:

- aktualnie obowiązujące Studium Uwarunkowań i Kierunków Zagospodarowania Przestrzennego Miasta Łodzi uchwalonym Uchwałą Rady Miejskiej w Łodzi nr XCIX/1826/10 z dnia 27 października 2010r.,

- załączniki do pisma Miejskiej Pracowni Urbanistycznej nr [...] z dnia [...].

- koncepcja układu drogowego jako załącznika Zarządu Dróg i Transportu do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedsięwzięcia polegającego na budowie ulicy B. załączonej do pisma Wydziału Urbanistyki i Architektury U.M.Ł. nr [...] z dnia [...].

Szczegółowy przebieg projektowanej drogi został określony w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie ulic: Traktorowej, Kiaretyńskiej i Kwiatowej, uchwalonym uchwalą nr XLVI!I/853/05 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 4 maja 2005r. Plan ten co prawda nie obejmuje swoim zasięgiem nieruchomości przy ulicy A 39, jednak na terenach bezpośrednio przyległych wskazuje układ drogowy, który jest częścią układu drogowego ulicy B. Z analizy wszystkich zebranych w sprawie dokumentów wynika, że plan ten ustala fragment pasa drogowego dla projektowanej ulicy B (drogi krajowej nr [...]) oraz kładkę dla pieszych łączącą ulicę A po jej północnej i południowej stronie. Plan ten też informacyjnie wskazuje planowany przebieg projektowanej trasy B na działce nr [...] przy ulicy A 39.

W konkluzji Prezydent Miasta Ł. wskazał, iż biorąc pod uwagę ustalenia ww. obowiązującego planu zagospodarowania oczywistym jest, że lokalizacja pozostałej części ulicy B obejmująca także działkę nr [...] zostanie ustalona w planie zagospodarowania przestrzennego. Podstawą opracowania tego planu jest uchwała nr XC/1579/10 Rady Miejskiej w Łodzi z dnia 23 czerwca 2010r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części obszaru miasta Łodzi położonej w rejonie alei Salomei Brynickiej i ulic: Tadeusza Kotarbińskiego, Tomasza Judyma, Rabatkowej, Słonecznikowej, Cieplarnianej, Dożynkowej, Rąbieńskiej, Szczecińskiej i Zadraż. Lokalizacja pasa drogowego w obowiązującym Planie zagospodarowania przestrzennego województwa łódzkiego pod przyszłą budowę drogi krajowej nr [...] została przesądzona w obowiązującym planie zagospodarowania. Wprawdzie wobec braku planu nie można jednoznacznie ustalić przebiegu południowej części drogi nr [...], obejmującej działkę nr [...] ale z lokalizacji części północnej jednoznacznie wynika, że południowa część drogi będzie przechodzić przez działkę nr [...]. W związku z tym, mimo że plany zagospodarowania przestrzennego województwa nie są przepisami prawa miejscowego stanowiącymi podstawę do wydania decyzji administracyjnej, to w odniesieniu do terenów przeznaczonych w tych planach pod budowę dróg, ze względu na treść art. 35 ust. 2 i 4 ustawy o drogach publicznych stanowią przeszkodę do wydania decyzji o warunkach zabudowy. W związku z tym organ wskazał, że wydanie pozytywnej decyzji, w świetle zapisów z art. 35 ust. 2 i 4 tejże ustawy skutkowało by niezgodnością decyzji z przepisami odrębnymi.

Od powyższej decyzji odwołanie wniosła T. T. żądając merytorycznego rozstrzygnięcia jej wniosku, bądź wyznaczenia do tego innego organu. Odwołująca się podkreśliła, że żadne inne plany, oprócz miejscowego plany zagospodarowania przestrzennego nie mogą stanowić podstawy do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., decyzją z dnia [...], nr [...] utrzymało w mocy wskazaną wyżej decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...], nr [...]. Jako podstawę prawną swej decyzji organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 35 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.).

W uzasadnieniu wydanej decyzji Kolegium przedstawiło dotychczasowy przebieg postępowania, podtrzymując stanowisko wyrażone przez organ pierwszej instancji. Ponadto odnosząc się do uwag organu pierwszej instancji w zakresie dotyczącym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, Kolegium wyjaśniło, że z faktu, iż studium jest wiążącą wytyczną dla organów planistycznych (trzeba je wziąć pod uwagę przy uchwalaniu planu), nie wynika, iż wiąże ono również organy orzekające w przedmiocie warunków zabudowy. Odmienne stanowisko w tej kwestii podważałoby sens prowadzenia postępowania w przedmiocie ustalania warunków zabudowy. Skoro bowiem studium i plan miałyby de facto tę samą moc wiążącą, to na zasadzie analogii należałoby przyjąć, iż wydawanie warunków zabudowy jest zbędne (tak, jak to ma miejsce w sytuacji, w której teren inwestycji objęty jest postanowieniami obowiązującego planu), a inwestor winien ubiegać się bezpośrednio o pozwolenie budowlane.

Powyższą decyzję T. T. zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Skarżąca zarzuca organom sprzeczność stanowisk wyrażanych w uzasadnieniach decyzji, powoływanie się na rozstrzygnięcia Studium czy planu zagospodarowania województwa przy jednoczesnym ustaleniu, że żaden z tych aktów nie jest podstawą do orzekania w tej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontrolę zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na podstawie art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

W myśl zaś przepisu art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zadaniem Sądu administracyjnego jest ustalenie, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym i znajdujący się w przedstawionych sądowi aktach sprawy materiał dowodowy jest pełny, tj. został zebrany stosownie do art. 7 k.p.a., czy został prawidłowo oceniony zgodnie z art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. i czy jest wystarczający do wydania aktu administracyjnego lub podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej w myśl art. 77 § 3 k.p.a. Jeżeli z którejkolwiek ze wskazanych przyczyn, ocena dokonana przez Sąd administracyjny okaże się negatywna to jej skutkiem jest konieczność uchylenia przez Sąd zaskarżonego aktu lub czynności z uwagi na naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Podstawę orzekania stanowią przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowania i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm. dalej powoływana jako u.p.z.p.), w szczególności art. 61 oraz art. 35 ustawy o drogach publicznych.

Zgodnie z art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków wynikających z tego przepisu. Warunki określone w pkt 1-4 komentowanego przepisu określają: wymogi cech urbanistycznych i architektonicznych zabudowy określanych mianem zasady dobrego sąsiedztwa (pkt 1), konieczność zapewnienia dostępu do drogi publicznej (pkt 2) oraz zagwarantowania urządzeń niezbędnych do funkcjonowania przyszłej inwestycji (pkt 3). konieczność wyjaśnienia możliwości zmian przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne. W punkcie 5 art. 61 ust.1 u.p.z.p. ustawodawca wprowadza wymóg zgodności decyzji z przepisami odrębnymi.

Organy ustaliły, że wniosek T. T. spełnia przesłanki określone w przepisie art. 61 ust.1 pkt 1 – 4. Podstawę odmownej decyzji stanowi przepis art. 61 ust.1 pkt 5 u.p.z.p. w związku z art. 35 ust. 2 i 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (j.t. Dz.U.07.19.115 ze zmianami), zgodnie z którym w planach zagospodarowania przestrzennego województwa i miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego przeznacza się pod przyszłą budowę dróg pas terenu o szerokości uwzględniającej ochronę użytkowników dróg i terenu przyległego przed wzajemnym niekorzystnym oddziaływaniem. Dodatkowo ust. 4 wskazanego przepisu stwierdza, że w pasie terenu, o którym mowa w ust. 2, mogą być wznoszone tylko tymczasowe obiekty budowlane oraz urządzenia budowlane związane z obiektami budowlanymi, a ich usunięcie w wypadku budowy drogi następuje na koszt właściciela, bez odszkodowania.

Organy powołują się na okoliczność, że nieruchomość T. T. położona w Ł. przy ul. A 39, działka nr [...] znajduje się w obrębie trasy B., uwzględnionej w wojewódzkim planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie organów plan zagospodarowania województwa uniemożliwia uwzględnienie wniosku.

Kwestia ta jednak w toku postępowania nie została wyczerpująco wyjaśniona i uzasadniona, co stanowi naruszenie art. 7 i 70 §1 k.p.a. Konsekwencją tego uchybienia jest naruszenie obowiązków organu wskazanych w art. 107 § 3 k.p.a., zgodnie z którym uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła zrozumieć i w miarę możliwości zaakceptować zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy wydaną decyzją. Tak skonstruowane uzasadnienie wypełnia również wyrażoną w art. 11 k.p.a zasadę przekonywania, która zobowiązuje organy administracji publicznej do dołożenia szczególnej staranności w uzasadnieniu swoich rozstrzygnięć.

Poza sporem jest, że nieruchomość skarżącej nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nietrafnie zatem organy powołują się na zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczący innego odcinka ulicy A, który miałby przesądzać, że nieruchomość przy ul. A 38 zostanie objęta inwestycja drogową pt "trasa B". Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może stanowić podstawy rozstrzygnięć dotyczących nieruchomości znajdujących się poza jego obszarem.

Należy tu przypomnieć, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze wyrażało tożsamy pogląd w toku postępowania, pisząc np. w uzasadnieniu decyzji kasatoryjnej z dnia 6 czerwca 2009 roku, że "obowiązujący na terenach sąsiednich miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może być podstawą ustaleń zawartych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu" SKO podkreśliło wówczas również, że Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta Łodzi (obowiązujące jak i przyszłe ) jak i uchwała Rady Miejskiej w Łodzi z 2005r. o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego i sporządzony na tej podstawie projekt miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organy odwołują się do planu zagospodarowania województwa łódzkiego. Nie przytaczają jednak konkretnych zapisów tego planu, który potwierdzałby z całą pewnością, że nieruchomość T.T. znajduje się w pasie terenu przeznaczonym bezpośrednio pod budowę trasy B. Zapisu takiego nie zawiera załączona na karcie 220 - uchwała nr XLV/524/2002 Sejmiku Województwa Łódzkiego. Organ i instancji dla uzasadnienia swej tezy odwołuje się do szeregu pism Miejskiej Pracowni Urbanistycznej, Marszałka Województwa. Tymczasem są to pisma informujące jedynie o treści innych dokumentów, jak np. zapisy planu zagospodarowania województwa czy miejscowego planu zagospodarowania. Organ nie sięga jednak do tekstu źródłowego.

I tak pismo Miejskiej Pracowni Urbanistycznej w Ł. z dnia [...] (k.274 akt adm.) również nie może być traktowane jako potwierdzenie tej lokalizacji. Załączone do pisma kopie map (k.273v272) obrazujące układ drogowy planu zagospodarowania województwa łódzkiego są zaś bardzo ogólne.

Nie jest też skuteczne odwołanie się do załączników do wniosku o wydanie decyzji o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego, skoro wniosek ten, złożony w grudniu 2006 roku został pozostawiony bez rozpoznania.

Powoływane przez organ I instancji pismo Departamentu Polityki Regionalnej Urzędu Marszałkowskiego z dnia [...] stwierdza jedynie, że działka [...] znajduje się w rejonie planowanej inwestycji drogowej "trasa B". Przywołane w tym miejscu uzasadnienia mapy są wskazane zbyt ogólnie, by można było je zweryfikować ( nie są załączone do przywołanego pisma).

Organ I instancji dla uzasadnienia odmowy zgody na ustalenie warunków zabudowy powołuje się też na pismo Miejskiej Pracowni Urbanistycznej z dnia [...]. Pismo to jednak nie może stanowić samodzielnej podstawy ustaleń organu, tym bardziej, że powołuje się na zapis planu, z którego wprost nie wynika wcale konieczność wyłączenia działki [...] spod swobodnego zagospodarowania przez właściciela. Podobnie powołane w tym piśmie mapy zawierają taki stopień uogólnienia, że trudno wywodzić z nich wnioski co do znaczenia działki [...] dla przebiegu trasy B.

Co więcej, z pisma Marszałka Województwa z dnia [...] (k.279 akt administracyjnych) wynika, że działka nr [...] znajduje się wprawdzie w rejonie projektowanej trasy B, ale przebieg trasy może zostać ustalony jedynie w miejscowym polanie zagospodarowania przestrzennego bądź w decyzji władz miasta. Marszałek Województwa podkreślił, że plan zagospodarowania województwa nie przesądza szczegółowego przebiegu trasy. Interpretując pisma składane do akt organ winien był pamiętać o tej okoliczności i rozważyć ją w kontekście art. 35 ust.2 i 4 ustawy o drogach publicznych..

Bezsprzecznie plany zagospodarowania województwa nie stanowią konstytucyjnego źródła prawa. Skoro zatem z woli ustawodawcy, wyrażonej w art. 35 ust.2 i 4 ustawy o drogach publicznych zapis planu województwa ma stanowić podstawę do ograniczenia swobodnego zagospodarowania nieruchomości przez właściciela, czy wręcz jej pozbawienia, to zapis ten winien być konkretny i precyzyjny. O skutecznym prawnie zarezerwowaniu nieruchomości będącej własnością skarżącej pod drogę publiczną można byłoby w ocenie sądu mówić jedynie w razie precyzyjnego zapisu planu województwa, czego organy nie wykazały. W ocenie sądu takiej pewności wymaga zapis art. 35 ust.2 i 4 ustawy o drogach publicznych. Trudno byłoby znaleźć racjonalne i zgodne z konstytucyjną ochroną własności rozwiązanie, usprawiedliwienie dla możliwości wstrzymywania inwestowania przez właścicieli nieruchomości jedynie w oparciu o zamierzenia planistyczne nie ujęte w ramy ustawowych źródeł prawa.

Reasumując tę część rozważań stwierdzić należy, ze organy nie wyjaśniły w sposób bezsporny i wyczerpujący, poparty przekonującymi dowodami, że treść art. 35 ust.1 i 4 ustawy o drogach publicznych wyłącza możliwość zagospodarowania nieruchomości położonej przy ul. A nr 39, działka [...] w sposób zgodny z wnioskiem T. T. Stanowi to naruszenie zasady wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego i oceny dowodów, co prowadzi także do naruszenia zasady przekonywania wyrażonej w art. 9 k.p.a., czego dowodem są również zarzuty skargi. Pośrednio doprowadziło to do naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. Uzasadnienie decyzji, która zawiera negatywne dla obywatela rozstrzygnięcie winno w sposób wszechstronny i pogłębiony przedstawić przesłanki rozstrzygnięcia tak, aby obywatel miał przekonanie, że w jego sprawie inne rozstrzygnięcie nie byłoby zgodne z prawem. Obowiązek zawarty w przytoczonym przepisie dotyczy również uzasadnienia organu odwoławczego, który winien dokonać własnych ustaleń faktycznych i ponownej oceny materiału dowodowego.

Nie przesądzając wyników ponownie przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, organy administracji uwzględnią w jego toku wyżej zawarte wskazania, w szczególności dbając o przeprowadzenie postępowania w zgodzie z treścią art. 9 k.p.a., zaś swe rozstrzygnięcie uzasadnią stosownie do wymagań przepisu art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" w zw. z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.

m.o.