Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 1009/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust.1 pkt 1
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.2 pkt 5, art. 3 ust.1, art.4 ust.1, art.14 ust.8
journal: Dz.U. 2016 poz 778
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: art. 46 ust.1 i 2
journal: Dz.U. 2015 poz 880
law: Ustawa z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka, Protokolant specjalista Magdalena Dąbek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta D. z dnia [...] r. nr [...], 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej Spółki kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją nr [...] z dnia [...]. Prezydent Miasta D. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę obejmującego stację telefonii komórkowej "[...]": wieża stalowa o podstawie trójkąta, rama stalowa wraz z urządzeniami, drogi kablowe łączące anteny z urządzeniami na ramie, system antenowy zainstalowany na wieży, ogrodzenie stacji, wewnętrzną linię zasilającą. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził niezgodność planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonym Uchwałą Rady Miejskiej w D. [...].z dnia [...].. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w S. - rejon osiedli [...]. ( Dz. Urz. Woj. Śl. z 2006r. Nr 27, poz. 829). Organ wyjaśnił, że dla terenu objętego inwestycją plan miejscowy wprowadza zakaz lokalizacji usług użyteczności publicznej do których zgodnie z definicją zawartą w planie, zaliczyć należy również obiekty z zakresu telekomunikacji.

Odwołanie od powyższej decyzji wniosła spółka "A"., w której imieniu działał "B", reprezentowany przez adwokata M.K.. Odwołująca zarzuciła organowi naruszenie art. 28 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w związku z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych, poprzez naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, polegające na ustanowieniu w § 8 ust. 3 planu zakazów i przyjęcie rozwiązań, które mogą uniemożliwić lokalizowanie inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w sytuacji, gdy takie inwestycje są zgodne z przepisami odrębnymi. Powołała się przy tym na art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, wskazując, że wynika z niego obowiązek nie ustanawiania zakazów w planie miejscowym lokalizowania inwestycji z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Jednocześnie potwierdziła, że planowaną inwestycję należy zaliczyć do inwestycji celu publicznego a także, że jest ona obiektem z zakresu telekomunikacji. Podkreśliła także, że zapis § 8 ust. 3 planu miejscowego narusza prawo, gdyż w konsekwencji faktycznie deklaruje, że w granicach terenu 1 PU objętego planem obowiązuje całkowity zakaz lokalizowania przekaźników telefonii komórkowej. Zwróciła również uwagę, że przepisy ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych znajdują zastosowanie do planów miejscowych, które zostały uchwalone przed wejściem w życie tej ustawy.

Wojewoda [...]. decyzją z dnia [...].. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Uzasadniając przyjęte rozstrzygnięcie wskazał, że działka inwestycyjna o nr [...].położona jest w jednostce urbanistycznej oznaczonej symbolem 1 PU. Szczegółowe ustalenia dla tej jednostki zawarte zostały w § 8 planu miejscowego, zgodnie z którym dla obszaru tego wprowadzono jako przeznaczenie podstawowe obiekty produkcyjne, składy, magazyny oraz zabudowę usługową jako funkcję uzupełniającą. Szczególny zapis zawarty w § 8 ust. 3 planu miejscowego stanowi, że zakazuje się na tym terenie lokalizacji funkcji mieszkaniowej i usług użyteczności publicznej. Z kolei, zgodnie ze słowniczkiem pojęć zawartym w § 5 pkt 9 planu miejscowego - przez usługi użyteczności publicznej należy rozumieć m.in. obiekty z zakresu telekomunikacji. Dodatkowo powołał się na art. 2 pkt 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne, zgodnie z którym do infrastruktury telekomunikacyjnej należy zaliczyć: urządzenia telekomunikacyjne, oprócz telekomunikacyjnych urządzeń końcowych, oraz w szczególności linie, kanalizacje kablowe, słupy, wieże, maszty, kable, przewody oraz osprzęt, wykorzystywane do zapewnienia telekomunikacji. Ponadto wskazał, że art. 2 pkt 48 powołanej ustawy zawiera definicję usługi telekomunikacyjnej jako usługi polegającej głównie na przekazywaniu sygnałów w sieci telekomunikacyjnej. W tej sytuacji planowaną inwestycję zaliczył do usług użyteczności publicznej, której lokalizacja jest zakazana na działce inwestycyjnej. Odnosząc się do zarzutu niezgodności zapisu § 8 ust. 3 planu miejscowego z art. 46 ust. 1 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych, wskazał, że plan miejscowy w § 36 dopuszcza możliwości obsługi telekomunikacyjnej przez innych (oprócz sieci "A’.) uprawnionych operatorów sieci, a ponadto ustala realizację obiektów telekomunikacyjnych w ilości odpowiadającej potrzebom planowanych inwestycji, co oznacza, że plan miejscowy w ogóle dopuszcza realizację inwestycji z zakresu obiektów telekomunikacyjnych, wyłączając jedynie teren 1 PU oraz tereny od 1MN do 9 MN z możliwości realizacji tego typu inwestycji.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wniosła "A" w W. reprezentowana przez pełnomocnika, zarzucając zaskarżonej decyzji obrazę przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 46 ust.1 ustawy o wspieraniu usług i rozwoju sieci telekomunikacyjnych, poprzez ustanowienie w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego zakazu inwestycji z zakresu telekomunikacji. Zarzucając również błędne ustalenia faktyczne polegające na przyjęciu, że planowana inwestycja nie stanowi realizacji celu publicznego. Uzasadniając podnoszone zarzuty skarżąca powołała się na argumentację tożsamą z tą, którą zawarła już w treści odwołania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...].podtrzymał stanowisko wyrażone w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi.

W toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej poparł argumentację zawartą w skardze oraz wyraził opinię zgodnie z którą w przypadku ewidentnej sprzeczności planu miejscowego z przepisami ustawy, organ może odstąpić od stosowania zapisów planu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Na wstępie wskazać należy, że wbrew twierdzeniom skargi zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy nie tylko nie kwestionowały faktu, że planowana budowa stacji bazowej stanowi inwestycję celu publicznego, ale również w ogóle nie odniosły się do tej kwestii. Natomiast w ocenie Sądu nie budzi wątpliwości fakt, że planowana budowa stacji telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego, bowiem zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 778, ze zm.) przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym), a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami ( tekst jedn. Dz. U. z 2015 r. poz. 1774, ze zm.). Celem publicznym jest m.in. wydzielanie gruntów pod drogi publiczne, drogi rowerowe i drogi wodne, budowa, utrzymywanie oraz wykonywanie robót budowlanych tych dróg, obiektów i urządzeń transportu publicznego, a także łączności publicznej i sygnalizacji (art. 6 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami). Z kolei art. 4 pkt 18 ustawy o gospodarce nieruchomościami stanowi, że przez pojęcie łączności publicznej należy rozumieć infrastrukturę telekomunikacyjną służącą zapewnieniu publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Natomiast publicznie dostępną usługę telekomunikacyjną stanowi usługa telekomunikacyjna dostępna dla ogółu użytkowników (art. 2 pkt 31 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne; Dz. U. z 2014 r. poz. 243, ze zm.).

Pogląd zgodnie z którym budowa stacji bazowej telefonii komórkowej stanowi inwestycję celu publicznego został również zaakceptowany w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w stanowisku doktryny ( por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 4 października 2005r., sygn. akt II OSK 495/05; 10 maja 2006r., sygn. akt II OSK 811/05; 9 kwietnia 2009r., sygn. akt II OSK 521/08; 8 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 1109/08; 10 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 59/12; 23 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 1829/12; 13 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 447/13; 26 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2057/13; 3 września 2015 r., sygn. akt II OSK 44/14; 6 maja 2016 r., sygn. akt II 2106/14, T. Grossmann w: Państwo i Prawo 2005/9/81, "Pojęcie inwestycji celu publicznego w dziedzinie łączności"; L. J. Kamiński "Postępowanie administracyjne w sprawach budowlanych, zagadnienia procesowe", Warszawa 2008, Municipium S.A., Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz pod red. Z. Niewiadomskiego, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2016, s. 476 i n).

Odnosząc się natomiast do podnoszonej w skardze kwestii naruszenia przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazać należy, że na podstawie art. 3 ust. 1 powołanej ustawy, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Gmina dysponuje zatem, tzw. władztwem planistycznym i może stanowić o przeznaczeniu i zasadach gospodarowania terenu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 powołanej ustawy ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Wyrazem władztwa planistycznego na konkretnym obszarze jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który z mocy art. 14 ust. 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jest aktem prawa miejscowego powszechnie obowiązującym. Dlatego nie można zgodzić się z twierdzeniem pełnomocnika skarżącej, że organ rozpoznając wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę, może pominąć zapisy planu, które są sprzeczne z art. 46 ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1537). Stosownie bowiem do art. 46 ust. 1 powołanej ustawy, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o gospodarce nieruchomościami, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W myśl art. 75 ust. 1 powołanej ustawy przepis art. 46 stosuje się do planów miejscowych obowiązujących w dniu jej wejścia w życie. Zgodnie z art. 46 ust. 2 ustawy, jeżeli lokalizacja inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej nie jest umieszczona w planie miejscowym, dopuszcza się jej lokalizowanie, jeżeli nie jest to sprzeczne z określonym w planie przeznaczeniem terenu, ani nie narusza ustanowionych w planie zakazów lub ograniczeń. Przeznaczenie terenu na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, a przeznaczenie terenu na cele zabudowy jednorodzinnej nie jest sprzeczne z lokalizacją infrastruktury telekomunikacyjnej o nieznacznym oddziaływaniu.

W orzecznictwie przyjęto, że regulacja art. 46 ust. 1 i 2 ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych zawiera reguły interpretacyjne, które należy uwzględnić podczas odkodowywania norm zawartych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego w trakcie sprawdzania zgodności projektu budowlanego z ustaleniami tego planu. Przy czym, Sąd jest zdania, że wynikający z powyższych wywodów obowiązek uwzględniania przez organy administracji publicznej przepisu art. 46 ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych przy ocenie zgodności inwestycji z zakresu łączności publicznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, nie może prowadzić do pominięcia przez organy administracji tych zapisów planu, których treść jest jasna i precyzyjna. Organ nie może nie stosować przepisów planu jasnych i czytelnych, niewymagających jakiejkolwiek interpretacji. Jest bowiem obowiązany do stosowania przepisów aktu prawa miejscowego powszechnie obowiązującego na obszarze gminy. Zobowiązuje go do tego przepis art. 6 k.p.a., z którego wynika, że organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 647/15, dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 290, ze zm.) przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Z przepisu art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego wynika zatem, że przed wydaniem decyzji właściwy organ zobowiązany jest do oceny zgodności przedstawionego projektu budowlanego m.in. z ustaleniami planu miejscowego stanowiącego obowiązujące prawo miejscowe. Negatywny wynik ustaleń odnośnie zgodności z planem wyklucza możliwość zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę. Oznacza to, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, które to akty określają przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (por. wyroki NSA z dnia: 11 października 2012r., sygn. akt II OSK 1094/11; 24 lutego 2012r., sygn. akt II OSK 2581/11; 15 lipca 2016r., sygn. akt II OSK 2775/14 ).

W rozpoznawanej sprawie inwestycja w postaci budowy stacji bazowej miała być zrealizowana na działce zlokalizowanej w jednostce planu oznaczonej symbolem 1PU dla którego ustalono przeznaczenie podstawowe pod obiekty produkcyjne, składy, magazyny oraz zabudowę usługową ( § 8 ust.1). Jako funkcję uzupełniającą wskazano lokalizację nowej zabudowy przemysłowo-produkcyjnej, magazynowo-składowej oraz usługi wraz z zapleczem administracyjno-socjalnym oraz niezbędną infrastrukturą (§ 8 ust. 2). Jednocześnie wprowadzono zakaz lokalizacji funkcji mieszkaniowej i usług użyteczności publicznej ( § 8 ust. 3 ). Ponieważ w § 5 ust. 9 planu zdefiniowano usługi użyteczności publicznej jako tereny i obiekty z zakresu: administracji publicznej, wymiaru sprawiedliwości, kultury, kultu religijnego, oświaty, szkolnictwa wyższego, nauki, opieki zdrowotnej, opieki społecznej i socjalnej, obsługi bankowej, turystyki, sportu i rekreacji, poczty i telekomunikacji, organy przyjęły, że zakaz zawarty w § 8 ust. 3 planu dotyczy również budowy na tym terenie stacji bazowej telefonii komórkowej. Z taką interpretacją zapisów planu nie sposób się zgodzić, bowiem w sytuacji gdy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie zawierał wyraźnych zakazów, ani ograniczeń dla lokalizowania inwestycji polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej na obszarze, na którym w planie określono, że jest to teren zabudowy produkcyjno-usługowej, dla której dopuszczalną formą zabudowy jest również budowa niezbędnej infrastruktury, to wskazać należy, że stacja bazowa telefonii komórkowej jest budowlą techniczną (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego) i stanowi niewątpliwie element infrastruktury technicznej. Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się między innymi budowę urządzeń telekomunikacyjnych. Z kolei zgodnie z art. 2 pkt 8 ustawy Prawo telekomunikacyjne do infrastruktury telekomunikacyjnej należy zaliczyć między innymi wieże. Definicja zaś "urządzeń telekomunikacyjnych" zawarta jest w art. 2 pkt 46 wymienionej ustawy, zgodnie z którym, są to urządzenie elektryczne lub elektroniczne przeznaczone do zapewniania telekomunikacji. Z tego względu wolno stojący maszt antenowy należy kwalifikować jako wchodzący w zakres pojęcia obiektów i urządzeń infrastruktury technicznej (por. wyrok NSA z dnia 28 kwietnia 2016 r., sygn. akt II OSK 1604/14).

W kontekście przedstawionych powyżej definicji infrastruktury technicznej, a w tym telekomunikacyjnej, oraz przy uwzględnieniu, że maszt antenowy jest obiektem budowlanym (art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego), nie budzi wątpliwości, że na wskazanym terenie dopuszczalne byłoby, co do zasady jego wzniesienie. Zgodnie bowiem z art. 46 ust. 2 zdanie pierwsze ustawy o wspieraniu usług i sieci telekomunikacyjnych, który dopuszcza lokalizowanie omawianych inwestycji jeżeli nie narusza to ustalonych zakazów i ograniczeń. Uznać należy, że aby lokalizacja ta nie była dopuszczalna, to miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego musiałby zawierać konkretne uregulowania ograniczające lub wręcz zakazujące realizacji takich inwestycji. Brak takich unormowań nie może być traktowany rozszerzająco. Taka rozszerzająca wykładnia byłaby sprzeczna z celami ustawy, która w art. 46 ust. 1 wprowadziła zasadę, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może ustanawiać zakazów, a przyjmowane w nim rozwiązania nie mogą uniemożliwiać lokalizowania inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, jeżeli taka inwestycja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Nie można zgodzić się ze stanowiskiem organów, że taki zakaz wprost wynika z powołanych zapisów planu, bowiem jak już wyżej wskazano prawidłowa interpretacja tych zapisów nie wyklucza lokalizacji planowanej inwestycji na tym terenie. Za prawidłowością przyjętego stanowiska przemawia również fakt, że plan zagospodarowania przestrzennego miasta D. dla terenów położonych w Strzemieszycach – rejon osiedli [...]. ( Dz. Urz. Woj. Śl. z 2006r. Nr 27 poz. 829 ) zawiera jasne i precyzyjne zapisy dotyczące lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowej, bowiem w § 6 ust. 3 pkt 4 dla terenów oznaczonych symbolami od 1MN do 9 MN (zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna) wprowadza zakaz lokalizacji stacji bazowych telefonii komórkowych. Zatem przyjąć należy, że zapisy planu rozróżniają stacje bazowe od innych urządzeń infrastruktury telekomunikacyjnej, do których również się odnoszą. Zwrócić należy również uwagę, że § 36 pkt 2 planu dopuszcza realizację obiektów telekomunikacyjnych w ilościach odpowiadającej potrzebom planowanych inwestycji.

Przy wykładni postanowień planu miejscowego z [...].r. znaczenie ma również okoliczność, że plan ten został uchwalony przed wejściem w życie ustawy o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych. W tej sytuacji proces wykładni postanowień tego planu musi uwzględniać intencje ustawodawcy ograniczające w jakimś sensie władztwo planistyczne gminy – poprzez ustanowienie reguły interpretacyjnej wskazującej na prawo do lokalizacji infrastruktury telekomunikacyjnej. Jak wynika z postanowień ustawy, regułą jest możliwość zabudowy infrastrukturą telekomunikacyjną, natomiast wyjątkiem ograniczenia lub zakazy ustanowione w tym planie. Zgodnie z regułą excepciones non sunt extendae przyjąć należy, że wyjątki od prawa do zabudowy telekomunikacyjnej muszą być interpretowane ściśle. Zatem zakazy lub ograniczenia wyrażone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego muszą odnosić się wprost do tego rodzaju zabudowy, w tym przypadku stacji bazowej telefonii komórkowej (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2015 r., sygn. akt II OSK 44/14).

Ponadto biorąc pod uwagę, że teren planowanej inwestycji przeznaczony jest w planie miejscowym pod działalność produkcyjną i usługową, to przyjąć należy, że przeznaczenie to nie jest sprzeczne z lokalizacją inwestycji celu publicznego z zakresu łączności publicznej, bez względu na zakres oddziaływania infrastruktury telekomunikacyjnej. Okoliczność, że obowiązujący plan nie zawiera w sposób określony w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r., Nr 164, poz. 1587) oznaczenia obszarów, na których mogą być realizowane inwestycje celu publicznego, w tym m.in. stacje telefonii komórkowych, oznacza, że inwestycje te mogą być realizowane na całym terenie, o ile nie jest to sprzeczne z przepisami odrębnymi oraz zapisami planu, gdyż ustawodawca wprost nakazuje także respektowanie wprowadzonych w planie zakazów lub ograniczeń (por. wyrok NSA z dnia 16 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 2057/13 oraz wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2014 r., sygn. akt II OSK 1341/13).

Także w doktrynie wyrażono pogląd, że ustawodawca dopuszcza lokalizowanie infrastruktury telekomunikacyjnej, nawet jeżeli nie jest umieszczona w planie miejscowym, na terenach przeznaczonych na cele zabudowy wielorodzinnej, rolnicze, leśne, usługowe lub produkcyjne, w przypadku zaś infrastruktury o nieznacznym oddziaływaniu - również na terenach przeznaczonych na cele zabudowy jednorodzinnej (por. Ł. Strzępek "Kilka uwag na temat szczególnych zasad lokalizowania inwestycji telekomunikacyjnych w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego", Przegląd Prawa Publicznego 2013/5/41-51, LEX 174294).

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że organy wydające rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie naruszyły opisane powyżej przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy i z tych przyczyn - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2016r. poz. 718 z późn. zm.), uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta D.. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 powołanej ustawy.

Ponownie rozpoznając sprawę organy obu instancji winny uwzględnić treść powyższych rozważań, bowiem zgodnie art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.