Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 474/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2020-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 92a ust. 1
journal: Dz.U. 2001 nr 125 poz 1371
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Saniewski Sędziowie: sędzia WSA Joanna Janiszewska – Ziołek (spr.) sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant starszy sekretarz sądowy Krystyna Witt po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2020 r. sprawy ze skargi P. G. na decyzję Inspektor Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2020r. [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego ("GITD") utrzymał w mocy decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego ("WITD") z dnia [...] lipca 2019r. nr [...] o nałożeniu na skarżącą [...] G. Sp. z o.o. kary pieniężnej w wysokości [...] zł.

Rozstrzygnięcie to wydane zostało w następującym stanie faktycznym.

Decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. WITD w B., działając na podstawie m.in. art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 58 ze zm., dalej powoływanej jako "u.t.d.") nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości [...] zł za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne – za każdy pojazd, tj. za naruszenie określone w lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d.

W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że powyższe naruszenie stwierdzono podczas przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2019 r. kontroli drogowej, której przebieg i wyniki zostały udokumentowane protokołem kontroli nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Kontrola dotyczyła autobusu marki Mercedes Benz o nr rejestracyjnym [...], którym kierował H. B., wykonujący krajowy transport drogowy osób (przewóz dzieci do szkoły) w ramach linii regularnej N. W. K. – P.. Transport wykonywany był przez [...] G. sp. z o.o. na podstawie wypisu z licencji nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób. Podczas kontroli stanu technicznego ww. pojazdu stwierdzono pęknięcie elementu konstrukcji podwozia części pojazdu z lewej strony oraz ustalono że do korektorów siły hamowania (samoregulatorów hamulcowych) znajdujących się przy osi napędowej po stronie lewej i prawej, zostały dołączone klucze oczkowe, uniemożliwiające prawidłową pracę korektorów. Powyższe usterki, jak wskazał organ, ujęte zostały w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. z 2008 r. Nr 132, poz. 841 ze zm., dalej powoływanego jako "rozporządzenie MSWiA"), wdrażającego Dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylających dyrektywę 2000/30/WE (Dz.U. L 127 z 29.4.2014, s. 134) i zakwalifikowane jako niebezpieczne. Jak zaznaczył WITD, w toku postępowania, Skarżąca podniosła, że organ w żaden sposób nie udowodnił wpływu stwierdzonych usterek na zagrożenie dla ruchu drogowego i oparł się w tym zakresie na domysłach i przeczuciach, a nie na faktach. Przedłożyła ponadto opinię rzeczoznawcy samochodowego nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., która w ocenie organu nie mogła jednak zostać uznana jako źródło wiarygodnych informacji, ponieważ rzeczoznawca przeprowadził oględziny pojazdu trzy dni po kontroli Inspekcji Transportu Drogowego, a zatem nie wiadomo jakie prace naprawcze zostały wykonane przy przedmiotowym autobusie pomiędzy dniem kontroli, a dniem oględzin. Ponadto, WITD podkreślił, że w kontroli przeprowadzonej przez organ uczestniczył inspektor posiadający uprawnienia diagnosty obejmujące swym zakresem wykonywanie badań technicznych autobusów, który również potwierdził stwierdzone usterki. Organ wyjaśnił, że w sprawie nie zachodzą przesłanki określone w art. 92c ust. 1 pkt 1-3 u.t.d., mogące wyłączyć odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Podkreślił przy tym, że w okolicznościach sprawy nie sposób przyjąć, że Skarżąca dołożyła odpowiednich starań, aby wykonywać przewóz osób sprawnym autobusem, co potwierdzają zeznania kierowcy H. B., który wyjaśnił, że stan technicznych autobusu kontroluje wyłącznie kierowca przed rozpoczęciem wykonywania przewozu, przy czym sprawdzeniu podlegają tylko podstawowe elementy takie jak szczelność układu hamulcowego czy też poziom oleju w silniku. Zgodnie z przekonaniem organu Skarżąca, miała wpływ na powstanie stwierdzonych usterek – do powstania pęknięcia elementu konstrukcji pojazdu doprowadził bowiem brak odpowiedniego nadzoru, a nieuprawniona przeróbka układu hamulcowego, zdaniem WITD, dokonana została ze względu na oszczędności w prowadzeniu działalności przewozowej i miała charakter celowy.

Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie, żądając jej uchylenia w całości oraz umorzenia postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- art. 7 i 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej powoływanej jako "k.p.a."), poprzez pozbawioną obiektywizmu analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego, przejawiającą się zakwalifikowaniem jako usterek kategorii "niebezpieczna" dwóch stanów faktycznych tego przymiotu nie posiadających,

- art. 76 § 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie treści dokumentu urzędowego sporządzonego w przewidzianej prawem formie przez umocowany do jego sporządzenia organ, tj. protokołu kontroli, z którego jednoznacznie wynika, że stwierdzone pęknięcia elementów pojazdu nie były umiejscowione ani na podłużnicy, ani też na drążkach,

- art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie skarżonego rozstrzygnięcia bez oparcia w faktach, a jedynie na podstawie wrażeń i domysłów organu I instancji, przejawiających się bezpodstawnym twierdzeniem, zgodnie z którym stanowiące przedmiot sporu pęknięcie jednego z elementów pojazdu było "poważne", jak i bezpodstawnym i niemającym odzwierciedlenia w żadnych obiektywnych pomiarach twierdzeniem, że układ hamulcowy poddanego sprawdzeniu autobusu został poddany niebezpiecznej przeróbce mającej wpływ na jego działanie,

- art. 80 k.p.a. poprzez zignorowanie przedłożonego przez stronę dowodu w postaci opinii rzeczoznawcy samochodowego, dokumentującej tezę zgodnie z którą stwierdzone w toku kontroli usterki techniczne nie miały żadnego wpływu na bezpieczeństwo użytkowania pojazdu,

- lp. 1.1.21 lit. d oraz lp. 6.1.1 lit. a załącznika nr 1a do rozporządzenia MSWiA, poprzez błędne ich zastosowanie do przypadku niewypełniającego zapisanych w tych normach materialnych przesłanek, świadczących o wystąpieniu usterki kategoryzowanej jako "niebezpieczna".

W uzasadnieniu odwołania Skarżąca wskazała w szczególności, że nie ma żadnego dowodu na podstawie, którego można dowieść, że w sprawie doszło do pęknięcia podłużnic lub poprzeczek, o których mowa w zapisie lp. 6.1.1. lit. a załącznika nr 1a do rozporządzenia MSWiA, a w sytuacji gdyby nawet pęknięcia te zostały stwierdzone, to w ocenie Skarżącej organ winien był udowodnić, że były to pęknięcia "poważne", co wynika z ww. przepisu, a czego organ nie udowodnił. Podniosła również, że w protokole kontroli z dnia [...] czerwca 2019 r. nie ma podpisu żadnego innego funkcjonariusza publicznego oprócz inspektora R. C., co świadczy o tym, iż wbrew twierdzeniom organu był on jedyną osobą przeprowadzającą kontrolę. Ponadto w ocenie Skarżącej, organ w żaden sposób nie potwierdził, że pozostawione klucze, dołączone do jednego z elementów układu hamowania, miały jakikolwiek wpływ na działanie układu hamulcowego oraz że dokonana przeróbka była niebezpieczna. Wskazała jednocześnie, że klucze zostały pozostawione omyłkowo po regulacji dokonanej w warsztacie przez mechanika. Niezasadnie w ocenie Skarżącej organ nie wziął pod uwagę przedłożonej przez Skarżącą opinii rzeczoznawcy. Podkreśliła przy tym, że nie ma przeszkód aby przeprowadzić dowód z przesłuchania rzeczoznawcy i rozstrzygnąć w ten sposób, czy przedstawiony do oględzin pojazd nosił ślady dokonywania napraw w ostatnich trzech dniach. Wskazała również, że profil uznany przez organ kontrolny za uszkodzony (pęknięty) nie jest nawet elementem podwozia, a częścią nadwozia tej jednostki transportowej.

Po rozpatrzeniu powyższego odwołania GITD powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że stwierdzone podczas przeprowadzonej w sprawie kontroli pęknięcie elementu konstrukcji podwozia widoczne jest wyraźnie na fotografiach znajdujących się w aktach sprawy. Jak wyjaśnił, pęknięcie to znajduje się przy połączeniu jednej z poprzeczek z podłużnicą, co ma wpływ na bezpieczeństwo przewożonych pasażerów i bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Wstrząsy, do których dochodzi podczas przejazdu, a także przewożeni pasażerowie z bagażami zwiększają nacisk na te elementy autobusu, co może prowadzić do powiększenia się pęknięcia. Przy czym, jak wynika z przedłożonej przez Skarżącą opinii rzeczoznawcy, pęknięcie to znajduje się obok zespawanego uszkodzenia. Podkreślił, że przy tego typu uszkodzeniach skutki dalszej jazdy są nieprzewidywalne i mogą doprowadzić do spowodowania katastrofy w ruchu lądowym. Ponadto w czasie kontroli stwierdzono dołączenie kluczy, niebędących częścią układu hamulcowego, które miało wpływ na działanie układu hamulcowego, bowiem uniemożliwiało prawidłową regulację siły hamowania na osi napędowej. Z zeznań kierującego H. B. wynika, że umieszczenie kluczy miało zapobiegać cofaniu się siły hamowania. Wobec tego w ocenie organu przeróbka ta właściwie maskowała istniejące uszkodzenie układu hamulcowego.

Podsumowując, organ zważył, że obydwie ww. usterki - wykazane podczas kontroli oraz potwierdzone protokołem z przesłuchania w charakterze świadka kierującego H. B. – stanowią poważne niebezpieczeństwo zarówno dla przewożonych pasażerów, jak i dla innych uczestników ruchu drogowego. Jednocześnie w ocenie organu przedłożona przez Skarżącą opinia rzeczoznawcy samochodowego w zestawieniu z dowodami znajdującymi się w aktach sprawy budzi wątpliwości co do jej rzetelności. Ponadto, jak podkreślił GITD, dokumentacja usterki w zakresie pęknięcia elementu konstrukcji podwozia świadczy o powstaniu tego uszkodzenia na przestrzeni długiego okresu czasu, a zeznania kierowcy potwierdzają stosowanie przeróbki układu hamulcowego przez Skarżącą od wielu lat.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniosła Skarżąca, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o umorzenie postępowania administracyjnego, lub ewentualnie o uchylenie obydwu wydanych w sprawie decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:

- przepisów prawa postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 68, 76 § 1, 77 § 1, 80 oraz 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne ustalenie i analizę zebranego w sprawie materiału dowodowego przejawiające się zakwalifikowaniem wykrytych usterek jako "niebezpiecznych", podczas gdy stanowią one usterki "poważne",

- przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 92a ust. 1 i ust. 3 u.t.d. oraz lp. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d., lp. 1.1.21 oraz lp. 6.1.1. załącznika nr 1a do rozporządzenia MSWiA, poprzez niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem wykrytych usterek podczas kontroli drogowej, jako niebezpiecznych, podczas gdy stanowią one usterki poważne.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że nie kwestionuje, że należący do niej pojazd posiadał dwie usterki, jednak w jej ocenie usterki te kwalifikować należy jako poważne, co wynika jednoznacznie z przedłożonej przez nią opinii rzeczoznawcy samochodowego, do której jednak organ nie odniósł się merytorycznie. Zarzuciła również, że oględziny przydrogowe wykonane bez użycia jakichkolwiek narzędzi nie dają możliwości przeprowadzenia skrupulatnych i wiarygodnych oględzin, co potwierdza treść protokołu opisującego stwierdzone usterki w sposób krótki i lakoniczny. Podkreśliła również, że H. B., którego zeznania stanowią dowód w sprawie, nie potwierdził aby składał zeznania takiej treści. W ocenie Skarżącej rzetelne rozpoznanie sprawy wymagało od organu przeprowadzenie szczegółowej kontroli technicznej w sposób przewidziany w § 6a ust. 3 rozporządzenia MSWiA.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko wraz z argumentacją wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167, z późn. zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który nie miał w sprawie zastosowania.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych wyżej kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, a także - z mocy art. 135 p.p.s.a. - poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, wykazała, że akty te zostały wydane bez naruszenia prawa.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy powołanej już wyżej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 92a ust. 1 u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do ust. 7 pkt 1 tej regulacji wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy.

W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji zgodnie uznały, że zgromadzony materiał dowodowy dał podstawę do nałożenia na stronę Skarżącą kary pieniężnej w wysokości [...] zł za wykonywanie transportu drogowego pojazdem posiadającym usterki opisane w poz. lp. 9.2 zał.nr 3 do ustawy u.t.d.

Zgodnie z lp. 9.2 załącznika nr 3 do u.t.d. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości [...] zł za każdy pojazd.

W ocenie organów, stwierdzone - podczas przeprowadzonej [...] czerwca 2019r. kontroli drogowej przedmiotowego autobusu - usterki w postaci: pęknięcia elementu konstrukcji podwozia w przedniej lewej części pojazdu oraz dołączenia przy osi napędowej dodatkowego elementu (kluczy oczkowych), uniemożliwiającego prawidłową pracę korektorów) - należało zakwalifikować jako niebezpieczne.

Z tym stanowiskiem organów nie zgodziła się Skarżąca, która w toku postępowania, a następnie w skardze, konsekwentnie wskazywała, że organ z naruszeniem przepisów dotyczących postępowania wyjaśniającego oraz pkt 9.2. załącznika nr [...] do u.t.d. utrzymał w mocy decyzję nakładającą na stronę Skarżącą karę pieniężną za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterki układu hamulcowego zakwalifikowane jako niebezpieczne w sytuacji, gdy w momencie wykonywania przewozu sprawność układu hamulcowego pojazdu była zachowana (siła hamowania w normie), a stwierdzone pęknięcia elementu konstrukcji nadwozia nie stanowi usterki kwalifikowalnej jako niebezpiecznej.

Odnosząc się do tak zarysowanego sporu w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że w lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. w pozycji "Nr grupy naruszeń oraz waga naruszeń, wskazane w załączniku I do rozporządzenia 2016/403" w przypadku przypisanego stronie skarżącej naruszenia wskazano NN, gdzie NN oznacza najpoważniejsze naruszenie. Stosownie zaś do załącznika nr 1 pkt 5 rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady - Dyrektywa Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/47/UE z dnia 3 kwietnia 2014 r. w sprawie drogowej kontroli technicznej dotyczącej zdatności do ruchu drogowego pojazdów użytkowych poruszających się w Unii oraz uchylająca dyrektywę 2000/30/WE (Dz.U.UE.L.2014.127.134) zawiera w swoim załączniku II szczegółową klasyfikację usterek technicznych wraz ze wskazaniem ich wagi, w podziale na usterki drobne, poważne i niebezpieczne.

Zgodnie z art. 12 ust. 2 pkt c Dyrektywy 2014/47/UE usterki niebezpieczne to takie, które stanowią bezpośrednie i natychmiastowe zagrożenia dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub oddziałujące na środowisko. Odnotowania również wymaga, że podobna regulacją zawarta została w § 6 ust. 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 lipca 2008 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz.U. nr 132, poz.841) – obowiązującego do 6 listopada 2019r. tj. w dacie przeprowadzenia kontroli). Zgodnie z ww. przepisem - usterki niebezpieczne to usterki powodujące bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego lub naruszające wymagania ochrony środowiska, w stopniu uniemożliwiającym używanie pojazdu w ruchu drogowym, które powodują niedopuszczenie do dalszego używania pojazdu.

Regulacja zawarta w lp. 9.2. załącznika nr 3 do u.t.d. nie zawiera szczegółowego opisu usterek. Ich kwalifikacji należy dokonać na podstawie przepisów ww. rozporządzenia z 2008 r. W załączniku nr 1a do rozporządzenia określono sposób identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania. Odnośnie usterek układu hamulcowego kwalifikowanych jako poważne lub niebezpieczne to należy wskazać, że zostały one opisane m.in. w pozycji 1.1.21 jako niebezpieczna przeróbka (rozumiana jako mająca niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo pojazdu na drodze) dowolnego elementu układu hamulcowego wpływająca na działanie hamulców. Pod pozycją 6.1.1. (stan ogólny) wskazano na niewielkie lub poważne pęknięcie lub odkształcenie podłużnic lub poprzeczek – kwalifikowane jako usterka niebezpieczna.

Na gruncie okoliczności faktycznych występujących w rozpoznawanej sprawy to w pierwszej kolejności podkreślić, że bezsporne jest, iż podmiotem wykonującym przewóz drogowy [...] czerwca 2019 r. była Skarżąca. Niesporne jest też wystąpienie stwierdzonych podczas kontroli drogowej usterek. Sporna jest jedynie ich kwalifikacja.

Okoliczności uzasadniające nałożenie kary pieniężnej udowodnione zostały na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej. Wskazania wymaga przede wszystkim, że stwierdzenie przedmiotowych usterek zostało odnotowane w protokole kontroli nr [...] z [...] czerwca 2019 r. Usterki zostały również utrwalone w dokumentacji fotograficznej stanowiącej materiał dowodowy zgromadzony w aktach administracyjnych sprawy. Przesłuchano również w charakterze świadka – kierującego pojazdem w chwili zatrzymania do kontroli. Dokumentacja fotograficzna oraz zeznania świadka potwierdzają występowanie na elementach konstrukcyjnych pojazdu licznych pęknięć oraz fakt zamontowania przy osi napędowej klucza oczkowego.

Wbrew zapatrywaniom Skarżącej stwierdzone ww. zakresie usterki odpowiadają opisom z lp. 11.21 oraz 6.1.1. załącznika nr 1 a do rozporządzenia z 18 lipca 2008r., które ustawodawca z mocy prawa uznał za usterki niebezpieczne.

Kontrola wykazała "pęknięcie elementu konstrukcji podwozia". W ocenie Skarżącej (popartej opinią rzeczoznawcy samochodowego z [...] czerwca 2019r. nr [...]) uszkodzony element ("profil") jest częścią składową nadwozia. Zdaniem Sądu w sprawie występuje jedynie pozorna sprzeczność między ustaleniami kontroli i wnioskami opinii rzeczoznawcy, na którą powołuje się strona Skarżąca. Z dokumentacji fotograficznej wynika, że na jednej z podłużnic wystąpiły liczne pęknięcia. Występowania tych uszkodzeń i ich umiejscowienia nie kwestionował również świadek. Strona Skarżąca również nie podważa powyższych ustaleń - twierdząc, że uszkodzony "profil" jest elementem konstrukcji podłużnicowej - ramy nośnej pojazdu. Zauważyć należy, że ustawodawca w załączniku nr 1a do rozporządzenia z 18 lipca 2008r. usterki w obrębie podłużnic i poprzeczek (tj. elementów konstrukcji nośnej pojazdu) pozycjonuje jako usterki podwozia oraz elementów przymocowanych do podwozia. W tej sytuacji nie sposób przyjąć, że powoływany przez Skarżącą dowód w postaci opinii rzeczoznawcy podważa ustalenia kontrolne ITD. "Profile C-owskie", składające się na konstrukcję podłużnicową z pewnością wpływają na sztywność konstrukcji i wytrzymałość poszczególnych elementów ramy nośnej pojazdu – a tym samym ich uszkodzenie niewątpliwie wpływa na bezpieczeństwo ruchu drogowego.

Nie można też zgodzić się ze Skarżącą, że zamontowanie klucza oczkowego za pomocą opasek z tworzywa sztucznego do elementów układu hamulcowego nie można kwalifikować jako niebezpiecznej usterki. Uzasadnieniem dla takiego stanowiska mają być wyniki pomiarów siły hamowania przeprowadzonych przez rzeczoznawcę. Skarżąca wskazując zatem na zachowanie prawidłowej siły hamowania pojazdu, formułuje wniosek o braku wpływu dokonanej w pojeździe przeróbki na działanie układu hamulcowego. Z taką argumentacją nie sposób się zgodzić. Zgodzić się natomiast należy z organem I instancji, że dołączenie do elementów układu hamulcowego jakiejkolwiek części, która nie posiada homologacji wpływa na działanie hamulców i niekorzystnie oddziałuje na bezpieczeństwo pojazdu na drodze. Przy montażu niehomologowanej części nie sposób chociażby przewidzieć stopnia jej wytrzymałości.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał za niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia w niniejszej sprawie przez organy art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. w zw. z załącznikiem nr 3 Ip. 9.2. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji bezpodstawne przyjęcie, że skontrolowany pojazd posiadał niebezpieczne usterki.

Analizując materiał fotograficzny dokumentujący stwierdzone w niniejszej sprawie nieprawidłowości, Sąd stwierdza, że występowanie stwierdzonych usterek (pęknięcia i montaż klucza oczkowego) jest widoczne gołym okiem, w związku z czym wystarczająca była w tym zakresie wzrokowa ocena stanu technicznego pojazdu, o której mowa w § 6a ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z 18 lipca 2008 r. Oznacza to, że niezasadny jest również zarzut skargi (sformułowany w jej uzasadnieniu) dotyczący naruszenia w niniejszej sprawie § 6a ust. 2 ww. rozporządzenia poprzez zaniechanie przeprowadzenia szczegółowej kontroli technicznej.

W ocenie Sądu, za niezasadny należy uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia przez organy art. 7, art. 68 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez błędne ustalenie w sposób dowolny, że stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości stanowią niebezpieczne usterki. Naruszenia przepisów postępowania Skarżąca upatruje w pominięciu przez organy wniosków sformułowanych przez rzeczoznawcę w opinii z [...] czerwca 2019r.

W badanej sprawie Sąd nie dopatrzył się naruszenia norm postępowania, wskazanych w skardze. W ocenie Sądu, postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. W szczególności dokonano zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. prawidłowych czynności procesowych, służących dokonaniu koniecznych ustaleń faktycznych, w stopniu wystarczającym do niewadliwego rozpoznania sprawy. Podkreślenia wymaga, że organy zebrały i rozpatrzyły materiał dowodowy w sposób staranny i wnikliwy, w szczególności ustosunkowały się do dowodu zaproponowanego przez Skarżącą w postaci opinii rzeczoznawcy. Organy obu instancji uznały przedstawioną opinię za nierzetelną i wbrew twierdzeniu Skarżącej - wyjaśniły powody tak dokonanej oceny (str. 5 uzasadnienia decyzji organu I instancji i str. 6 uzasadnienia decyzji organu odwoławczego). Organy oparły się przede wszystkim na treści protokołu kontroli drogowej i protokołu z oględzin pojazdu, które są dokumentami urzędowymi, korzystającymi z wiarygodności zawartych w nich ustaleń i stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. Protokół kontroli obrazuje stan faktyczny, który stwierdzono w trakcie kontroli. Sporządzany on został z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego (kierowcy), który nie wniósł do niego zastrzeżenia.

W świetle całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, który nie budzi wątpliwości, ocena organów, co do konieczności nałożenia kary pieniężnej nie była dowolna. Dokonując analizy stanu faktycznego nie przekroczono granic swobodnej oceny po myśli art. 80 k.p.a. W ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcia zostały wydane zgodnie z prawem. Uzasadnienie decyzji organu I i II instancji odpowiada też wymogom art. 107 § 3 k.p.a. Decyzje obu organów sporządzone są w formie czytelnej i zawierają precyzyjne opisy ustalonych naruszeń, dokładną podstawę prawną i wyczerpujące uzasadnienie, umożliwiające stronie, odniesienie się do ustalonych naruszeń. Organy również wytłumaczyły, co uzasadnia ich kategoryczne stwierdzenie, iż bezspornym jest, że stwierdzone usterki należy uznać za zagrażające bezpieczeństwu osób jadących pojazdem i innych uczestników ruchu. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ II instancji odniósł się także merytorycznie do podniesionych w odwołaniu zarzutów. Nieuwzględnienie przez organ odwoławczy zarzutów nie świadczy o ich pominięciu. Uznając decyzję organu I instancji za prawidłową, a zarzuty zawarte w odwołaniu strony za nieuzasadnione, organ na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. obowiązany był do utrzymania tej decyzji w mocy.

Uwzględniając zatem wszystkie okoliczności faktyczne sprawy należy stwierdzić, że materiał dowodowy w sposób bezsprzeczny wskazuje na zaistnienie czynności zabronionych, czego konsekwencją jest przyjęcie, że takie działania mieszczą się w hipotezie wskazanych przypadków lp. 9.2 załącznika nr 3 u.t.d. i uzasadnione było nałożeniem na stronę Skarżącą kary pieniężnej w łącznej kwocie 2.000 zł.

Sąd działając z urzędu, nie dopatrzył się innych naruszeń prawa, które uzasadniałaby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Przede wszystkim Sąd nie znalazł w przedmiotowej sprawie podstaw do zastosowania przepisu art. 92c ust. 1 u.t.d. Dla zwolnienia się z odpowiedzialności przewidzianej w ustawie przedsiębiorca musi wykazać, że dołożył należytej staranności, czyli uczynił wszystko, czego można od niego rozsądnie wymagać organizując przewóz, a jedynie wskutek jakichś nadzwyczajnych, nieprzewidywalnych okoliczności lub zdarzeń doszło do naruszenia przepisów prawa. Zebrany w sprawie materiał dowodowy nie zawiera dowodów wskazujących na istnienie okoliczności wyłączających odpowiedzialność strony. Zarówno w odwołaniu jak i w skardze strona nie wskazała zresztą dowodów mogących potwierdzić istnienie okoliczności wymienionych w tym przepisie.

W świetle powyższego, nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.