Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 922/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1,  art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 4, 39, 41
journal: Dz.U. 2004 nr 64 poz 593
law: Ustawa z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej
article: art. 7, 10, 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Makowska, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel (spr.),, Sędzia NSA Iwona Tomaszewska, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zasiłków celowych oddala skargę


UZASADNIENIE

Dyrektor Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...], działając z upoważnienia Prezydenta Miasta [...], po rozpatrzeniu wniosków J. K. z dnia [...] o przyznanie pomocy społecznej w postaci:

1) bezzwrotnego zasiłku celowego specjalnego na częściowy zwrot kosztów zakupu leków w okresie od [...] do [...],

2) bezzwrotnego zasiłku celowego specjalnego na częściowy zwrot kosztów opłat lokalowych poniesionych w okresie od [...] do [...],

3) bezzwrotnego zasiłku celowego specjalnego na pokrycie kosztów opłat lokalowych w okresie od [...],

4) bezzwrotnego zasiłku celowego specjalnego na pokrycie kosztów zakupu żywności w okresie od [...],

5) bezzwrotnego zasiłku celowego specjalnego na zwrot całości lub części kosztów wpłaty zaliczki w kwocie [...] zł na zakup lodówki w [...],

6) pomocy na spłatę pożyczki bankowej w kwocie ok. [...] zł

- decyzją z dnia [...], nr [...], na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 4, art. 7 pkt 1, 5, 6, art. 8 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1, art. 41 pkt 1, art. 106 ust. 4 i art. 107 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. Nr 64, poz. 593 ze zm.), odmówił przyznania wnioskowanej pomocy.

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] przeprowadzono wywiad środowiskowy i stwierdzono, że skarżący jest osobą niepełnosprawną, której dochód w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosków, tj.

w [...], wyniósł [...]zł. Na dochód ten składa się [...] zł renty z ZUS z tytułu częściowej niezdolności do pracy oraz [...] zł dodatku mieszkaniowego. W rezultacie dochód J. K. przekracza kryterium dochodowe osoby samotnie gospodarującej, tj. kwotę [...] zł. Ustalono również, że skarżący wymaga stosowania leków, prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe, zajmuje dwupokojowe mieszkanie, a odnośnie dochodów wskazano, że skarżący otrzymał w [...] rozliczenie zaliczki za centralne ogrzewanie w wysokości [...] zł, której jednak nie wliczono do jego dochodu.

Organ wskazał, iż decyzją z dnia [...] przyznano J. K. na okres [...] specjalny bezzwrotny zasiłek celowy na częściowe pokrycie kosztów związanych z zakupem leków, żywności, dokonaniem bieżących opłat lokalowych w wysokości [...] zł. Od [...] do [...] skarżący otrzymał ponadto pomoc w wysokości [...] zł miesięcznie, zaś decyzją z dnia [...] przyznano dodatkowo pomoc w postaci bezzwrotnego zasiłku celowego na zakup posiłków od [...] do [...] w wysokości [...] zł, tj. po [...] zł miesięcznie, oraz bezzwrotny zasiłek celowy specjalny na częściowe pokrycie kosztów zakupu leków w okresie od [...] do [...] w wysokości [...] zł, tj. po [...] zł miesięcznie. Powołując się na te fakty organ uznał, że przyznanie dalej idącej pomocy społecznej jest nieuzasadnione. W tym zakresie podkreślił, że udzielona pomoc ma na celu jedynie uzupełnić potrzeby wnioskodawcy, a nie pokrywać je w całości.

J. K. nie pozostaje bez pomocy ośrodka, z której korzysta systematycznie od kilku lat. Nadto, od kilku lat skarżący korzysta z pomocy w formie żywności z PCK. Zdaniem organu, osoby ubiegające się o pomoc społeczną winny wykazać własną inicjatywę w kierunku rozwiązywania problemów życiowych

i bytowych, a nie swoje losy powierzać wyłącznie Państwu. Ośrodek pomocy społecznej dysponuje niewielkimi środkami finansowymi na zasiłki celowe, które

w pierwszej kolejności udzielane są osobom i rodzinom bez dochodu lub z dochodem nieprzekraczającym ustawowego kryterium, gdyż takie osoby, rodziny nie byłyby w stanie funkcjonować bez pomocy społecznej. Uwzględnienie w pełni oczekiwań wnioskodawcy prowadziłoby do jego nieusprawiedliwionego wyróżniania kosztem innych, dużo biedniejszych osób i rodzin. Zatem dalej idąca pomoc skarżącemu nie znajdowałaby uzasadnienia.

Odnosząc się do wniosku o przyznanie pomocy na spłatę pożyczki bankowej, w wysokości około [...] zł, organ dodatkowo zauważył, że spłata pożyczki bankowej nie mieści się w pojęciu niezbędnej potrzeby życiowej, a skarżący nie spełnia przesłanek do uzyskania na ten cel bezzwrotnego specjalnego zasiłku celowego, zasiłku okresowego oraz zasiłku celowego pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku.

Po otrzymaniu opisanej wyżej decyzji J. K., pismem z dnia

[...] zwrócił się do Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej w [...] z wnioskiem o przysłanie kserokopii lub zeskanowanych materiałów zebranych w sprawach zakończonych decyzjami z dnia [...], w tym, między innymi o nr [...]. W razie nieuwzględnienia powyższego żądania J. K. zażądał przesłania swojego pisma do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] jako odwołania, zgodnie z art. 128 Kpa. W kolejnym piśmie złożonym w siedzibie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] J. K. zawnioskował o przedłużenie terminu rozpatrzenia sprawy odwołania, w tym od w/w decyzji, celem umożliwienia mu złożenia dodatkowych wyjaśnień.

W wyniku rozpatrzenia sprawy na skutek wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Koszalinie, działając na podstawie art. 138

§ 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego

(Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) i art. 41 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej, decyzją z dnia [...],

nr [...], uchyliło w całości zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

Uzasadniając decyzję Kolegium zauważyło, że organ I instancji odmawiając uwzględnienia wniosków skarżącego rozpatrzył sprawę zgodnie z art. 41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej. Skarżący zapoznając się z aktami w Kolegium ponownie przedstawił swoją trudną sytuację zdrowotną i finansową wskazując, iż nawet zwrotna pomoc rozwiązałaby jego obecną, bardzo trudną sytuację. Dlatego też Kolegium podjęło decyzję o przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia, aby rozważyć możliwość przyznania stronie zwrotnego zasiłku na wnioskowane cele, zgodnie z przesłanką wynikającą z art. 41 pkt 2 ustawy o pomocy społecznej

J. K. zaskarżył powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, wnosząc o jej uchylenie, przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] wyrokiem z dnia 11 marca 2009 r. sygn.akt II SA/Sz 1093/07 uchylił zaskarżoną decyzję wydaną przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...].

Sąd zauważył, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem strony o zakresie danej sprawy, która determinuje przedmiot jej rozstrzygnięcia, decyduje żądanie strony i określone przepisy prawa materialnego (art. 61 § 1 Kpa w zw. z art. 102 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej).

Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku odwołania się przez J. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...],

nr [...], którym to orzeczeniem odmówiono skarżącemu przyznania bezzwrotnych, specjalnych zasiłków celowych na określone cele oraz pomocy na spłatę pożyczki bankowej w kwocie około [...] zł, zarówno w formie zasiłku okresowego, celowego, czy też celowego specjalnego bezzwrotnego, jak i celowego zwrotnego. Organ I instancji rozpoznał zatem sprawę pod kątem przyznania określonych form pomocy społecznej wskazanych przez J. K. w jego wnioskach z dnia [...]. Poza bliżej nieokreśloną przez skarżącego formą uzyskania pomocy na spłatę pożyczki bankowej, która została rozważona przez organ I instancji pod względem możliwości przyznania w tym zakresie zasiłku okresowego, celowego, jak i celowego specjalnego bezzwrotnego bądź celowego zwrotnego, pozostałe wnioski z dnia

[...] dotyczyły przyznania bezzwrotnych, specjalnych zasiłków celowych.

Rozpoznając sprawę, na podstawie art. 138 § 2 Kpa, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchylając decyzję organu I instancji i przekazując mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, powołało się na oświadczenie J. K., które ten miał złożyć zapoznając się z aktami sprawy w Kolegium, wedle którego, nawet zwrotna pomoc rozwiązałaby jego obecną, bardzo trudną sytuację.

Sąd stwierdził jednak, że brak jest w aktach sprawy dowodu dokumentującego zmianę zakresu wniosku przez skarżącego, którym teraz miałoby być żądanie przyznania pomocy w formie zasiłku celowego zwrotnego. Brak takowego pisemnego oświadczenia J. K. lub chociażby podpisanego przez skarżącego protokołu z zapoznania się przezeń z aktami sprawy, z którego wynikałaby modyfikacja wniosku inicjującego całe postępowanie stanowi istotne uchybienie organu odwoławczego (art. 67 Kpa).

Reasumując Sąd uznał, że organ II instancji winien ponownie rozpatrzyć przedmiotową sprawę i podjąć rozstrzygnięcie, którego zakres będzie korelował z udokumentowanym stanowiskiem skarżącego co do dalszego popierania złożonego odwołania. Jeżeli tak by się stało Kolegium winno ocenić wydane przez organ I instancji orzeczenie bacząc przy tym na zakres materii jaka została wyraźnie ustalona przez skarżącego w jego wnioskach i tym samym oceniając prawidłowość stanowiska organu I instancji odmawiającego przyznania J. K. bezzwrotnej pomocy finansowej na zakup leków, dokonania opłat lokalowych, zakup żywności, zakup lodówki, oraz odmawiającego udzielenia pomocy finansowej (bezzwrotnej, jak i zwrotnej) na spłatę pożyczki bankowej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z dnia [...] znak [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art.41 pkt 1 ustawy o pomocy społecznej, po ponownym rozpatrzeniu odwołania J. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] Nr [...] , z dnia [...], utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji Kolegium potwierdziło stan faktyczny ustalony przez organ I instancji i przedstawiło zalecenia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] zawarte w wyroku z dnia 11 marca 2009 r. sygn.akt II SA/Sz 1093/07 odnośnie do ponownego rozpoznania niniejszej sprawy.

Następnie organ odwoławczy stwierdził, iż w piśmie z dnia [...] J. K. oświadczył, iż nigdy nie cofał wniesionego odwołania.

W tej sytuacji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] ustaliło, że dochód strony w miesiącu poprzedzającym złożenie wniosku tj. w [...] wynosił [...] zł na który składał się dodatek mieszkaniowy w wysokości [...] zł oraz renta ZUS w kwocie [...] zł, tym samym dochód przekroczył kryterium dochodowe dla osoby samotnie gospodarującej tj. [...] zł.

W świetle powyższego wniosek strony mógł być rozpatrzony wyłącznie

w oparciu o przesłankę wynikającą z art. 41 pkt. 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którą, w szczególnie uzasadnionych przypadkach, osobie albo rodzinie

o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany bezzwrotny lub zwrotny w całości lub w części - specjalny zasiłek celowy.

Organ I instancji rozpatrzył sprawę zgodnie z powołanym art. 41 pkt 1 i 2 ustawy o pomocy społecznej i odmówił przyznania bezzwrotnej i zwrotnej pomocy na wnioskowane cele, szczegółowo i obszernie uzasadniając swoje stanowisko między innymi ograniczonymi środkami finansowymi ośrodka oraz ogromną ilością wniosków osób i rodzin znajdujących się bez środków do życia, jak również objęciem strony stałą pomocą.

Kolegium nie znalazło podstaw do uchylenia bądź zmiany przedmiotowej decyzji, pomoc społeczna, udzielana na podstawie art. 41 ustawy o pomocy społecznej, nie ma bowiem charakteru obowiązkowego, a jej przyznanie następuje

w ramach tzw. uznania administracyjnego. Analiza akt sprawy potwierdziła objęcie strony stałą pomocą.

Zdaniem składu orzekającego Kolegium, podopieczni ośrodka nie mogą skutecznie oczekiwać, że świadczenia z pomocy społecznej pokryją wszystkie ich potrzeby i we wskazanej przez nich wysokości, bowiem z uwagi na ograniczone środki finansowe ośrodek, racjonalnie gospodarując posiadanymi środkami, nie może zaspokajać wszystkich zgłoszonych potrzeb strony powodując równocześnie, iż jeden podopieczny otrzymuje stale kilka świadczeń, a inny z braku możliwości ośrodka ich nie otrzyma w ogóle.

Kolegium podkreśliło, że pomoc społeczna ze swej natury jest jedynie przejściowym uzupełnieniem budżetu wnioskodawcy i nie może stanowić

w nieskończoność źródła zaspokajania potrzeb. Takie stanowisko wyrażał również niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez J. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...].

Zdaniem skarżącego, zaskarżona decyzja narusza art.7, 8, 9, 10 i 67 Kodeksu postępowania administracyjnego, "gdyż nic nie stało na przeszkodzie, żaden interes społeczny by przyznać pomoc w wysokości odpowiadającej potrzebom (na leki, żywność) lub by w ogóle przyznać pomoc (spłata pożyczki)". Ponadto Kolegium

w żaden sposób nie wykonało zaleceń i nie usunęło wad decyzji wskazanych

w wyroku WSA w [...] z dnia 11.03.2009 r. Decyzja wykazuje formalistyczne podejście oraz cechuje ją przekroczenie granic formalnych przewidzianych przepisami postępowania administracyjnego.

J. K. podniósł także, że nie uwzględniono jego wniosku

o udostępnienie akt, nie zawiadomiono go też o terminie, w którym mógłby się zapoznać z aktami sprawy. SKO nadesłało jedynie kserokopie dwóch dokumentów, ale wniosek strony o wgląd do akt i nadesłanie kserokopii akt, do dnia wydania decyzji, nie został załatwiony. Kolegium nie przeprowadziło żadnego postępowania dowodowego mającego na celu wyjaśnienie wątpliwości powstałych w postępowaniu sądowym. Skarżący nie miał możliwości przedłożenia nowych dowodów, w tym informacji publicznych, o których mowa w piśmie z dnia [...] , stąd uzasadnienie decyzji jest niepełne. Stwierdzenie, że środki Ośrodka są ograniczone jest niewystarczające i podważa zaufanie obywatela do organów administracji.

Zdaniem skarżącego, w decyzji naruszono także art.3 ustawy o pomocy społecznej, zgodnie z którym pomoc społeczna ma pomóc i umożliwić bytowanie

w warunkach odpowiadających godności człowieka.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...] z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn.zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd nie dokonuje więc kontroli aktów lub czynności pod względem słusznościowym.

Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270 z późn.zm.).

Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu, gdyż zaskarżona decyzja

i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna nie naruszają prawa. Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości w działaniu organów, które mogłyby stanowić podstawę uchylenia decyzji, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenę prawną w świetle mających zastosowanie przepisów.

Zgodnie z dyspozycją art. 41 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2004 r. Nr 64, poz. 593 z późn. zm.), w szczególnie uzasadnionych przypadkach osobie albo rodzinie o dochodach przekraczających kryterium dochodowe może być przyznany specjalny zasiłek celowy w wysokości nieprzekraczającej odpowiednio kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej lub rodziny, który nie podlega zwrotowi (pkt. 1); zasiłek okresowy, zasiłek celowy lub pomoc rzeczowa, pod warunkiem zwrotu części lub całości kwoty zasiłku lub wydatków na pomoc rzeczową (pkt 2).

Treść tego przepisu przesądza więc o wyjątkowym charakterze zasiłku celowego. Może on być mianowicie przyznany w "szczególnie uzasadnionych przypadkach".

Przez "szczególny" rozumie się "odznaczający się, charakteryzujący się czymś osobliwym, zwracający czyjąś uwagę, wyjątkowy" (słownik Języka polskiego PWN, pod redakcją Mieczysława Szymczaka, Warszawa 2002 r.).

Tak jak i w przypadku przyznawania zasiłku celowego w oparciu o art. 39 ustawy o pomocy społecznej, tak i w tym szczególnym przypadku, decyzja wydawana przez organ pomocy społecznej ma charakter uznaniowy.

Kontrola decyzji uznaniowej dokonywana przez Sąd ogranicza się do zbadania zgodności z prawem tej decyzji. Kontrola ta ma ustalić, czy dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy wydawaniu decyzji nie przekroczył granic uznania i czy właściwie uzasadnił rozstrzygnięcie. Podejmując decyzję uznaniową organ administracji ma obowiązek kierowania się słusznym interesem obywatela, stosownie do art. 7 Kpa, jeżeli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości finansowych organu administracji publicznej wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków pieniężnych.

Organy orzekające w omawianej sprawie poddały ocenie wszystkie okoliczności, od których uzależnione jest udzielenie pomocy w formie specjalnego zasiłku celowego. Wbrew stanowisku skarżącego nie można postawić im zarzutu naruszenia postępowania i dowolności orzekania (art. 7, 9, 10, 77, 81 Kpa)

z powodu tego, że nie przyznały mu wnioskowanej pomocy.

Trudnej sytuacji materialnej skarżącego żaden z organów nie zanegował. Okoliczność ta, nie wystarcza jednak do przyznania specjalnego zasiłku celowego na pokrycie wszystkich potrzeb skarżącego na zasadach art. 41 ustawy o pomocy społecznej.

Sytuacja w jakiej znalazł się skarżący w sposób wyraźny nie odcina się od sytuacji innych osób ubiegających się o pomoc społeczną. Nie ma ona cechy wyjątkowej, odznaczającej się.

Należy podkreślić, że J. K. decyzjami z dnia [...] otrzymał wsparcie w formie specjalnego zasiłku celowego na częściowe pokrycie kosztów zakupu leków ([...] zł – płatne po [...] zł miesięcznie od [...] do [...]) i zasiłku celowego na zakup posiłków ([...]zł – płatne po [...] zł miesięcznie od [...] do [...]). Ponadto otrzymuje dodatek mieszkaniowy, co oznacza, że nie pozostał on bez wsparcia finansowego udzielonego ze strony organu do tego uprawnionego.

Sąd podziela stanowisko organu, że potrzeby osób i rodzin korzystających

z pomocy społecznej powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom

i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, która bez wątpienia warunkowana jest posiadanymi środkami pieniężnymi.

Jak wskazał organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, a organ odwoławczy potwierdził, Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w [...] nie jest

w stanie zabezpieczyć wszystkich potrzeb osób pozostających w trudnej sytuacji materialnej, których dochód jest niższy od kryterium dochodowego ustalonego zgodnie z art.8 ust.1 pkt 1, 2 3 ustawy o pomocy społecznej. Ośrodek zabezpiecza potrzeby obligatoryjne, podstawowe, w tym także podstawowe potrzeby skarżącego. Wypłacane świadczenia mają stanowić pomoc dla danej osoby w ponoszeniu niezbędnych ciężarów, nie zaś doprowadzić do całkowitego przejęcia ich ponoszenia przez system opieki społecznej, tak jak żąda tego skarżący.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji wykazały w sposób dostateczny, że

w tym wypadku indywidualny interes prawny skarżącego, stojący w kolizji

z interesem społecznym, nie zasługuje na uwzględnienie i nie może zyskać przewagi nad tym drugim (art. 7 Kpa).

Wbrew twierdzeniom skarżącego, Sąd nie dopatrzył się również naruszenia

w kontrolowanej sprawie art. 10 Kpa. Z akt administracyjnych wynika, iż skarżący był na każdym etapie postępowania zawiadamiany o zebraniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z nim, nie zawsze jednak z tego prawa korzystał, żądał natomiast nadesłania mu kserokopii całości akt sprawy. Podstawowym dokumentem w aktach sprawy, ustalającym sytuację materialną i bytową strony, jest kwestionariusz wywiadu środowiskowego sporządzony przez pracownika socjalnego dnia [...] i podpisany przez J. K.. Z powyższego wynika, że skarżący mógł przed podpisaniem dokumentu zapoznać się z jego treścią. Fakt zapoznania się z ustaleniami kwestionariusza wynika z adnotacji strony. Niezapoznanie się skarżącego z wnioskami pracownika socjalnego, wpisanymi do kwestionariusza bezpośrednio przed wydaniem decyzji, nie miało wpływu na wynik sprawy. Inne dokumenty znajdujące się w aktach sprawy, a stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia, to oświadczenia strony, zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy, odcinek potwierdzający wysokość otrzymywanej renty, a więc dokumenty przedkładane przez samego skarżącego. Skarżący, ani w odwołaniu, ani w skardze do Sądu nie kwestionuje ustalonego stanu faktycznego, a w tym uzyskiwanych przez niego dochodów. W tej sytuacji, nieprzesłanie skarżącemu żądanych kserokopii akt sprawy, a nawet niezachowanie wymogu określonego

w art.10 Kpa, nie miało wpływu na wynik sprawy, a więc nie mogło stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Nie mogą zmienić tej oceny zarzuty skarżącego dotyczące braku informacji

w decyzjach o ilości posiadanych przez organ środków oraz ilości podopiecznych, którym udzielana jest pomoc. Przedmiotem kontroli Sądu nie jest bowiem ocena całokształtu realizowanej przez Miejski Ośrodek Pomocy Społecznej w Koszalinie polityki w zakresie pomocy społecznej, ale kontrola legalności uznaniowego rozstrzygnięcia podjętego w indywidualnej sprawie. W tej zaś sprawie organy obu instancji w sposób istotny prawa nie naruszyły. Materiał dowodowy w sprawie został zebrany i oceniony w sposób prawidłowy, a podjętym rozstrzygnięciom nie można zarzucić dowolności.

Nie uchybiono również w toku rozpoznawania wniosków strony zasadom postępowania w sprawach z zakresu pomocy społecznej oraz celom tej pomocy wskazanym w ustawie z dnia 12 marca 2004 r., a także zaleceniom Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [...] zawartym w wyroku z dnia 11 marca 2009 r. sygn.akt II SA/Sz 1093/07.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w [...], na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skargę oddalił.