Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1927/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-01-24 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Koszty sądowe
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Przyznano ze środków budżetowych WSA w Warszawie na rzecz ...kwotę  ...stanowiącą 23% podatku VAT tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu
Powołane przepisy: article: art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy - Katarzyna Pakuła - Getka Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na posiedzeniu niejawnym w dniu 24 stycznia 2014r. po rozpoznaniu wniosku radcy prawnego T. S. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi I. D. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] września 2010 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie radcy prawnemu T. S. kwotę 240,00 złotych, podwyższoną o stawkę 23 % podatku od towaru i usług tj. kwotę 55,20 złotych, łącznie kwotę 295,20 złotych (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych, dwadzieścia groszy), stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 31 stycznia 2011r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał I. D. prawo pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego.

W dniu 17 marca 2011r. wpłynęło do Sądu pismo z Okręgowej Izba Radców Prawnych w W. informujące, iż do niniejszej sprawy dla I. D. wyznaczony został pełnomocnik w osobie radcy prawnego A. N..

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w dniu 22 czerwca 2011r. wydał wyrok, którym skargę I. D. oddalił. Na rozprawie w dniu 22 czerwca 2011r. radca prawny A. N. wniósł o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały opłacone w całości ani w części.

Postanowieniem z dnia 30 czerwca 2011 r. referendarz sądowy przyznał ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie radcy prawnemu A. N. kwotę 295,00 złotych stanowiącą wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu za udział postępowaniu przez Sądem pierwszej instancji.

W dniu 22 lipca 2011 r. do Sądu wpłynęło pismo z Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. , w którym poinformowano, iż cofnięto na wniosek pełnomocnika pełnomocnictwo udzielone w niniejszej sprawie. Jednocześnie poinformowano, że do niniejszej sprawy dla I. D. wyznaczony został pełnomocnik w osobie radcy prawnego T. S..

Pismem z dnia 14 listopada 2011 r. (data wpływu do Sadu 17 listopada 2011 r.) pełnomocnik sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od ww. wyroku wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

Postanowieniem z dnia 1 grudnia 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przywrócił I. D. termin do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Sądu z dnia 22 czerwca 2011 r.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 12 czerwca 2013 r. sygn. akt II OSK 526/12 uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W dniu 8 sierpnia 2013r. do Sądu wpłynął wniosek radcy prawnego T. S. o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego za drugą instancję.

W protokole z rozprawy z dnia 18 listopada 2013r. radca prawny T. S. ponownie wniosła o zasądzenie nieopłaconej w całości ani w części pomocy prawnej.

W niniejszej sprawie zważono co następuje:

Zgodnie z art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. –Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.

Stawki wynagrodzenia i zasady ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej radcy prawnego określa rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r., poz. 490).

Przepis § 14 ust. 2 pkt 2) lit. a rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – 75 % stawki minimalnej, określonej w pkt 1, a jeżeli w drugiej instancji sprawy nie prowadził ten sam radca prawny - 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120,00 złotych. Zaś stawka minimalna określona w pkt 1 powołanego przepisu w niniejszej sprawie wynosi 240 złotych.

Natomiast stosownie do treści § 2 ust. 3 powołanego rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przed radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.

Pełnomocnik – radca prawny A. N. prowadził sprawę w pierwszej instancji, a referendarz sądowy w postanowieniu z dnia 30 czerwca 2011 r. zasądził na jego rzecz koszty nieopłaconej pomocy prawnej za pierwszą instancję.

Natomiast pełnomocnik radca prawny T. S. sporządziła i wniosła skargę kasacyjną od wyroku Sądu z dnia 22 czerwca 2011r. wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia.

W niniejszej sprawie mając na uwadze wyżej powołane przepisy a także uwzględniając, że radca prawny T. S. nie prowadziła sprawy w pierwszej instancji należało stosownie do § 14 ust. 2 pkt 2 lit a rozporządzenia zasądzić na jej rzecz wynagrodzenie w wysokości 100 % stawki minimalnej określonej w § 14 ust. 2 pkt 1 lit c rozporządzenia, tj. 240 złotych. Po podwyższeniu o 23% stawki podatku od towarów i usług łącznie kwotę 295,20 złotych.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 250 i art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a, orzeczono jak w sentencji postanowienia.