Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 776/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2006-04-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6341 Pozbawienie uprawnień kombatanckich oraz pozbawienie uprawnień dla wdów /wdowców/ po kombatantach
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ireneusz Fornalik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz, Asesor WSA Michał Ruszyński, Protokolant Krzysztof Rogalski, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2006 przy udziale sprawy ze skargi S.W. na Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie Pozbawienie uprawnień kombatanckich Oddalono skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 200 2r., Nr 42, poz. 371, ze zmianami) pozbawił S.W. uprawnień kombatanckich przyznanych orzeczeniem ZBoWiD.

W uzasadnieniu organ podniósł, iż zgodnie z art. 25 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby, które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej", a taką właśnie osobą jest skarżący. Jednocześnie organ wezwał stronę do przedstawienia dowodów na pełnienie służby w Armii Czerwonej, co umożliwiłoby mu zachowanie ww. uprawnień informując jednocześnie, że takich dowodów strona nie dostarczyła.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniósł S.W., zwracając się jednocześnie o wystąpienie do archiwów wojskowych w celu potwierdzenia odbywania przez niego służby w wojsku radzieckim w 1945 r.

Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego (Dz. U. z 2002 r., Nr 42, poz. 371, ze zmianami), po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał własną decyzję z dnia [...] lutego 2005 r. w mocy.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wniósł niczego nowego do sprawy. Odwołujący nie spełnia żadnej z przesłanek przyznania czy też zachowania uprawnień określonych w ustawie o kombatantach Przytaczając w uzasadnieniu treść art. 25 ust. 2 pkt 2 cytowanej ustawy, podkreślono jednocześnie, że organ nie jest uprawniony do samodzielnej oceny przebiegu służby wojskowej skarżącego, a tylko do analizy zawartych w aktach sprawy dokumentów i do wydania na tej podstawie decyzji w oparciu o obowiązujące przepisy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł S.W.. Skarżący poinformował, że czeka na dokumenty, o które wnioskował w archiwach wnosząc o możliwość przedstawienia nowych wniosków dowodowych w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ poinformował, że postępowanie dowodowe w sprawie zostało przeprowadzone w sposób wnikliwy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie może być uwzględniona, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu, iż została ona wydana z naruszeniem prawa mogącym mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.

Wbrew podnoszonym zarzutom skarżącego Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych rozstrzygnął sprawę dotyczącą przyznania uprawnień kombatanckich zgodnie z prawem, nie naruszając zarówno przepisów prawa materialnego tj. art. 25 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego ( Dz. U. z 2002 r. Nr 42, poz. 371, ze zmianami ), ani też przepisów postępowania administracyjnego w stopniu, w jakim mogłoby to mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Bezspornym jest, że skarżący otrzymał uprawnienia kombatanckie decyzją ZW ZBoWiD z tytułu walki ze zbrojnym podziemiem. Jak wynika z akt administracyjnych skarżący został powołany do służby w Wojsku Polskim od [...].06.1948 r. i pełnił ją w KBW do [...].12.1949 r.

Treść art. 25 ust. 2 pkt 2 cytowanej wyżej ustawy o kombatantach stanowi, iż pozbawia się uprawnień kombatanckich osoby które na mocy dotychczasowych przepisów uzyskały uprawnienia kombatanckie wyłącznie z tytułu działalności w latach 1944-1956 w charakterze "uczestników walk o ustanowienie i utrwalenie władzy ludowej" lub innych tytułów niż wymienione w art. 1 ust. 2, w art. 2 oraz w art. 4. Uprawnienia te zachowują jednak osoby, które uczestniczyły w Wojnie Domowej w Hiszpanii w latach 1936-1939 lub które uprawnienia te uzyskały z tytułów określonych w ustawie, oraz żołnierze z poboru, którzy pełnili służbę wojskową w Wojsku Polskim w okresie od [...] maja 1945 r. do [...] czerwca 1947 r.

Zgodnie z art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach z dnia 24 stycznia 1991 r., za działalność kombatancką uznaje się uczestniczenie w walkach z oddziałami UPA oraz grupami Wehrwolfu, w jednostkach Wojska Polskiego oraz w zmilitaryzowanych służbach państwowych. Skarżący ani w zaświadczeniach, ani w deklaracji członkowskiej, znajdujących się w aktach administracyjnych, nie podawał, że walczył z oddziałami UPA czy z grupami Wehrwolfu.

Skarżący nie wskazał żadnego innego tytułu uprawniającego do posiadania lub nadania uprawnień kombatanckich w rozumieniu ustawy z dnia 24 stycznia 1991 r. o kombatantach.

Wobec czego należy stwierdzić, że Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów zgodnie z brzmieniem art. 25 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy o kombatantach orzekł o ich pozbawieniu.

Kierownik Urzędu trafnie przyjął, że do obowiązku organu administracji publicznej nie należy wyszukiwanie podstaw do potwierdzenia działalności, o jakiej mowa w art. 1 ust. 2 pkt 6 ustawy o kombatantach. Zgodnie z art. 22 ust. 1 to zainteresowana osoba składa udokumentowany wniosek oraz rekomendacje stowarzyszenia właściwego dla określonego rodzaju działalności kombatanckiej.

W tym stanie rzeczy skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zmianami ) prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

Maria Bohdanowicz Ireneusz Fornalik Michał Ruszyński