Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 496/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2016-11-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Ruch drogowy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b, art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b
journal: Dz.U. 2015 poz 155
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami
article: art. 97 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Chraniuk-Stępniak (spr.), Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Magdalena Niźnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2016 r. sprawy ze skargi P. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z 12 kwietnia 2016 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania P. R., reprezentowanego przez adwokata A. W., od decyzji wydanej z upoważnienia Starosty z 20 sierpnia 2015 r., orzekającej o skierowaniu na badania psychologiczne przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdami, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że Komendant Wojewódzki Policji wnioskiem z 30 lipca 2015 r. zwrócił się do Starosty o skierowanie P. R. na badanie psychologiczne, w związku z przekroczeniem przez kierującego 24 punktów karnych. W uzasadnieniu tego wniosku wskazał cztery przypadki naruszenia przepisów ruchu drogowego, jakie miały miejsce w okresie od 4.11.2014 r. do 24.07.2015 r. za co odwołujący uzyskał łącznie 25 punktów. W związku z powyższym wnioskiem Starosta zawiadomił P. R. o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje, w sprawie skierowania na badania psychologiczne oraz zatrzymania prawa jazdy, na skutek wielokrotnego w ciągu roku naruszenia przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Następnie poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy w trybie art. 10 kpa i wydał zaskarżoną decyzję.

Dalej organ odwoławczy podniósł, że przy liczeniu limitu punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, należy uwzględniać czas jednego roku, jaki upłynął od każdego z zaistniałych przypadków wykroczenia do popełnienia kolejnego, powodującego jego przekroczenie. Wspomniany roczny okres nie jest równoznaczny z rokiem kalendarzowym, nie jest także liczony od daty dopuszczenia się danego wykroczenia, do daty wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, lecz między wykroczeniami. W tym konkretnym przypadku okres jednego roku obejmuje termin od dnia popełnienia pierwszego naruszenia, tj. 4.11.2014 r. do 4.11.2015 r. Jak wynika z akt sprawy, P. R. dopuścił się w tym okresie czterech naruszeń prawa, tj. 4.11.2014 r. w K. niedostosowanie się do znaku B-l - 5 pkt, 3.03.2015 r. w R. niedostosowanie się do sygnałów świetlnych - 6 pkt, 2.06.2015 r. w W., przekroczenie prędkości od 21 do 30 km/h - 4 pkt i 24.07.2015 r. w G., przekroczenie prędkości powyżej 50 km/h - 10 pkt, zatem przed upływem roku liczonego od 4.11.2014 r. uzyskał łącznie 25 punktów karnych. Kolegium zauważyło, że zgodnie z przepisami ustawy prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję o skierowaniu na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczono liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzję taką wydaje się na wniosek organu kontroli ruchu drogowego i dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego. Mając na uwadze powyższe, decyzja organu pierwszej instancji o skierowaniu na badanie psychologiczne jest zasadna.

Nawiązując do złożonego odwołania Kolegium podało, iż wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji zostaje sporządzony na podstawie wpisów ostatecznych, które dokonuje się w wypadku, jeżeli naruszenie zostało stwierdzone prawomocnym: wyrokiem sądu, postanowieniem sądu o warunkowym umorzeniu postępowania, mandatem karnym albo orzeczeniem organu orzekającego w sprawie o naruszenie w postępowaniu dyscyplinarnym (§ 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488).

W związku z powyższym organ nie ma podstaw do weryfikowania stopnia zagrożenia poszczególnych naruszeń ruchu drogowego, które zostały stwierdzone przez uprawniony organ. Ponadto starosta, wydając w razie przekroczenia 24 punktów karnych za przekroczenie przepisów ruchu drogowego decyzję o skierowaniu na badanie psychologiczne, nie ma uprawnienia do badania prawidłowości orzeczenia, w związku z którym naliczone zostały kierowcy punkty karne. Decyzja wydana w trybie art. 99 ust 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami jest bezpośrednią i automatyczną konsekwencją naruszenia przepisów ruchu drogowego, które zostały stwierdzone przez organy kontroli. Starosta orzekając w tym trybie zwolniony jest od ustalania stanu faktycznego w sprawie oraz oceny dowodów, gdyż te czynności wykonała Policja.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję P. R. zarzucił naruszenie:

- art. 99 ust 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że w przedmiotowym przypadku zaszły przesłanki wymienione w przedmiotowym przepisie do skierowania na badania psychologiczne P. R., choć brak jest uzasadnionych zastrzeżeń co do jego kwalifikacji, a których to zastrzeżeń Starosta w żaden sposób nie ustalił w ramach swoich kompetencji;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez jego zastosowanie i w konsekwencji utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy, mimo wadliwości rozstrzygnięcia pierwszoinstancyjnego, która przesądza o konieczności jego uchylenia, która to decyzja winna zostać w całości uchylona w oparciu o art. 138 § 2 kpa, gdyż została wydana bez podstawy faktycznej i prawnej, a to dlatego, że w niniejszym postępowaniu skarżący nie przekroczył 24 punktów karnych;

- art. 107 § 3 kpa poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dowodów na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie; organ II instancji nie ustosunkował się do całości zebranego materiału dowodowego a nadto nie wyjaśnił przesłanek, które legły u podstaw rozstrzygnięcia, nie odniósł się do wszystkich zarzutów, a samo uzasadnienie decyzji jest powieleniem argumentacji Starosty, a nadto uzasadnienie w ogóle nie odnosi się do zaistniałego stanu faktycznego oraz naruszenie art. 7 kpa poprzez nieustosunkowanie się do zgromadzonego materiału dowodowego oraz wniosków dowodowych składanych przez stronę;

- art. 6 kpa w zw. z art. 8 kpa, poprzez uznanie przez organ II Instancji, iż poinformowanie P. R. przez funkcjonariusza Policji, iż otrzymał 5 punktów karnych nie ma istotnego wpływu na przebieg postępowania oraz poprzez uznanie, że liczba punktów określona w mandacie karnym ma charakter informacyjny, pomimo że pochodzi od funkcjonariusza publicznego i opatrzona jest autorytetem władzy publicznej, z którym wiąże się zasada zaufania do organów Państwa, a w ocenie organu w żaden sposób nie wiąże organów administracji i w przypadku jej błędnego podania stronie (w formie pisemnej na mandacie) może wprowadzać stronę w błąd i działać na jej niekorzyść, a nadto dokonanie wpisu większej ilości punktów niż wymieniona w mandacie nie miało charakteru dowolnego, naruszającego przepisy, które nakładają na organy obowiązek działania na podstawie przepisów prawa i pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa;

- art. 9 kpa w zw. z art. 75 kpa i art. 77 kpa przez ich błędne zastosowanie i uznanie, że organ administracyjny należycie i wyczerpująco poinformował stronę o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego w sytuacji, kiedy zgromadzony materiał dowodowy wskazuje, że nie dość, że nie istnieją jakiekolwiek przesłanki do wydania decyzji w sprawie, to w tej sprawie nie zostało przeprowadzone postępowanie administracyjne, w którym skarżący mógłby wziąć aktywny udział, zaś postępowanie uwzględniłoby stanowisko skarżącego i możliwość złożenia przez niego dowodów w sprawie, a nadto poprzez nie poinformowanie strony o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym oraz poprzez fakt, iż Starosta Powiatowy nie udzielił P. R. pouczenia o możliwości i sposobie usunięcia wpisu punktów karnych z ewidencji prowadzonej przez Komendę Wojewódzką Policji oraz przysługującej mu w tym zakresie ochrony sądowej w sytuacji gdy organ dysponował informacją, iż liczba punktów karnych umieszczona na prawomocnym mandacie karnym jest różna od tej widniejącej w rejestrze;

- art. 10 § 1 kpa oraz art. 110 w zw. z art. 40 § 2 kpa polegające na niepoinformowaniu pełnomocnika strony o możliwości wypowiedzenia się strony co do zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań, pomimo że organ ma obowiązek informować pełnomocnika o planowanych czynnościach, a brak udziału pełnomocnika w czynności przeprowadzonej przez organ traktować należy jak brak udziału strony, a nadto wysłaniu decyzji do strony przy pominięciu jej pełnomocnika.

Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji ewentualnie o uchylenie decyzji organów obu instancji i przekazanie sprawy Staroście Powiatowemu do ponownego rozpatrzenia.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "Ppsa", wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 Ppsa).

Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w nim naruszeń prawa skutkujących koniecznością jego uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 i 2 Ppsa).

W związku z zawartymi w skardze zarzutami naruszenia przepisów proceduralnych Sąd uznał za zasadne przytoczenie okoliczności, w jakich doszło do wydania zaskarżonej decyzji.

Decyzja organu I instancji została wydana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2015 r., poz. 155 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badania psychologiczne w zakresie psychologii transportu jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów karnych otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Podstawą do wydania przez organ I instancji decyzji były wnioski Komendanta Wojewódzkiego Policji z 30 lipca 2015r. o skierowanie skarżącego na badania psychologiczne oraz sprawdzenie kwalifikacji w związku z wielokrotnym naruszeniem przez niego przepisów ruchu drogowego i otrzymaniem 25 punktów karnych. Zawiadomieniem z 6 sierpnia 2015r., doręczonym 11 sierpnia 2016 r., skarżący został poinformowany o wszczęciu postępowania między innymi w przedmiocie skierowania na badanie psychologiczne. W zawiadomieniu przytoczono treść przepisów, w tym między innymi art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami oraz poinformowano stronę stosownie do art. 10 kpa o prawie do wypowiedzenia się w terminie 7 dni co do zebranych dowodów i materiałów. Do 19 sierpnia 2015 r. do organu nie wpłynęło żadne pismo, z którego wynikałoby że skarżący z tego uprawnienia skorzystał, w związku z czym Starosta w dniu 20 sierpnia 2015 r. wydał decyzję, która została skarżącemu doręczona 25 sierpnia 2015 r. Tego samego dnia, w którym została wydana decyzja, to jest 20 sierpnia 2015 r. wpłynęło do organu I instancji pismo pełnomocnika skarżącego wraz z dokumentem pełnomocnictwa, potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopią mandatu oraz niepotwierdzonym za zgodność i niepodpisanym wnioskiem do Sądu Rejonowego w R. z dnia 17 sierpnia 2015 r. o uchylenie prawomocnego mandatu karnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia tego wniosku. W piśmie zawarty został wniosek o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia postępowania toczącego się przez Sądem Rejonowym w R. oraz pytanie, dlaczego na mandacie karnym nr [...] wystawionym 3 marca 2015 r. zostało wskazane, że P. R. za popełnione wykroczenie otrzymał 5 punktów, natomiast w piśmie otrzymanym 8 sierpnia 2015 r. widnieje 6 punktów. Pismem z 24 sierpnia 2015 r. Starosta poinformował pełnomocnika skarżącego, że została już wydana decyzja, zatem postępowanie przed organem I instancji nie może być zawieszone. W piśmie tym organ poinformował także adwokata, że postępowanie prowadzone jest na wniosek Komendanta Wojewódzkiego, który wskazał, że za zdarzenie z 3 marca 2015 r. w R. ukarano skarżącego 6 punktami karnymi.

W dniu 5 września 2015 r., a więc w terminie 14 dni od doręczenia skarżącemu decyzji zostało złożone (za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej operatora wyznaczonego) przez pełnomocnika P. R. odwołanie, do którego dołączono m.in. odpis wniosku skierowanego do Komendy Wojewódzkiej Policji o zmianę wpisu w ewidencji punktów karnych. Postanowieniem z 22 października 2015r. SKO zawiesiło na wniosek Pi. R. postępowanie odwoławcze na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa w związku z wniesieniem do Sądu Rejonowego wniosku o uchylenie prawomocnego mandatu karnego. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego. Następnie po otrzymaniu prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w R. z 12 stycznia 2016 r. odmawiającego uchylenia mandatu karnego, postanowieniem z 21 marca 2016 r. SKO podjęło zawieszone postępowanie. W postanowieniu tym wskazano, że zapadło prawomocne postanowienie SR i jaka jest jego treść. Postanowienie zostało doręczone pełnomocnikowi skarżącego 24 marca 2016 r. Następnie 12 kwietnia 2016 r. organ II instancji wydał decyzję utrzymującą w mocy decyzję Starosty.

Organ odwoławczy faktycznie nie pouczył pełnomocnika skarżącego, a co za tym idzie samego skarżącego o zakończeniu postępowania i możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym, jak również możliwością składania wniosków dowodowych, oświadczeń i twierdzeń, jednakże w ocenie Sądu uchybienie to nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Jak wynika z akt sprawy akta organu II instancji w stosunku do akt organu I instancji zostały uzupełnione tylko o pismo Zastępcy Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego z 23 września 2015 r. wyjaśniające różnicę pomiędzy ilością punktów karnych wskazaną w mandacie na skutek omyłki funkcjonariusza (5 punktów), a faktyczną ilością punktów (6) przypisaną za tego typu wykroczenie zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz.488), dalej rozporządzenie, dokumenty dołączone przez pełnomocnika skarżącego do odwołania oraz postanowienie Sądu Rejonowego w J. 12 stycznia 2016 r. odmawiające uchylenia prawomocnego mandatu karnego. Wszystkie te dokumenty, poza pierwszym były znane skarżącemu. Jeśli natomiast chodzi o pismo Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego, to tej samej treści pismo (tylko bardziej rozbudowanej) ten sam Naczelnik przesłał bezpośrednio pełnomocnikowi skarżącego (pismo z 13 stycznia 2016 r.). Tak więc skarżącemu (jego pełnomocnikowi) znany był materiał znajdujący się w aktach sprawy. Skoro zaś organ II instancji podjął zawieszone postępowanie oczywiste było, że następnie musi wydać decyzję. Ponadto skarżący (jego pełnomocnik) nie wskazuje na żadne inne dowody czy też żądania, które chciał zgłosić organowi przed wydaniem decyzji, a które miały jakiekolwiek znaczenie w sprawie.

Zasadnie w skardze zarzuca się, iż ponieważ przed doręczeniem skarżącemu decyzji przez organ I instancji ujawnił się jego pełnomocnik, organ ten powinien doręczyć decyzję pełnomocnikowi. Naruszenie to nie miało jednak ani nie mogło mieć żadnego wpływu na wynik sprawy, skoro, o czym była już mowa wcześniej, odwołanie od decyzji organu I instancji zostało wniesione w terminie, a organ II instancji uwzględnił zawarty w nim wniosek o zawieszenie postępowania.

Nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy art. 9, 75 i 77 kpa polegający na niepouczeniu skarżącego o możliwości i sposobie usunięcia wpisu punktów karnych przez Komendę Wojewódzką. Zauważyć należy, że wbrew twierdzeniu zawartemu w skardze, w dacie wydawania decyzji organowi I instancji nie była znana treść pisma procesowego z 17 sierpnia 2015 r. ani dołączonego do tego pisma mandatu. Skoro zaś do odwołania skarżący dołączył pismo z 28 sierpnia 2015 r., w którym zwrócił się do Komendy Wojewódzkiej Policji o zmianę wpisu punktów, bezcelowe było informowanie go przez organ II instancji o takiej możliwości.

Odnosząc się do zarzutów naruszenia prawa materialnego - art. 99 ust 1 pkt 3 lit. b ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 114 ust 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym, z którymi wiążą się zarzuty naruszenia art. 6, 7, 8, 9, 77 kpa, należy wskazać, iż również one są niezasadne.

W myśl art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Regulacja ta jest dopełnieniem przepisu art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b) tej ustawy stanowiącego, że badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem w zakresie psychologii transportu, podlega kierujący pojazdem silnikowym, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Decyzja taka wydawana jest na wniosek organu kontroli ruchu drogowego (art. 99 ust. 2 pkt 2).

Brzmienie przepisów art. 82 ust. 1 pkt 4 lit. b) oraz art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy nie pozostawia wątpliwości, że skierowanie na badanie psychologiczne w zakresie psychologii transportu dotyczy każdego kierowcy, który przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Treść powołanych przepisów ma charakter imperatywny i nie pozostawiający organowi jakichkolwiek możliwości uznaniowego decydowania w przedmiocie wydania skierowania. Zobowiązują one starostę do podjęcia stosownych czynności procesowych już w dniu przekroczenia przez kierującego pojazdem silnikowym liczby 24 punktów w ewidencji kierowców, kiedy to materializuje się obowiązek organu kontroli ruchu drogowego skierowania kierującego na badania. Decyzja wydawana na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 3 lit. b) ustawy ma charakter związany co oznacza, że jej wydanie jest obligatoryjne w każdym wypadku, kiedy tylko kierowca przekroczy określoną wyżej liczbę punktów w ewidencji kierowców. W kontrolowanej sprawie o przekroczeniu dopuszczalnej liczby punktów przez skarżącego Starosta został powiadomiony przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, działającego zgodnie z przepisami 99 ust. 2 pkt 2 ustawy. To ten ostatni organ prowadzi bowiem ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, a Starosta działa tylko w oparciu o otrzymane informacje, których to okoliczności z nich wynikających sam nie ustala. Zgodnie z art. 130 ust. 1 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji.

Reasumując, organ w tej sytuacji nie ma żadnej dowolności i uznaniowości, przekroczenie punktów skutkuje obowiązkiem skierowania na badanie psychologiczne, zaś starosta obciążony jest obowiązkiem wydania decyzji w tym zakresie. Starosta nie bada i nie weryfikuje stanowiska organów policji o konieczności przeprowadzenia badania psychologicznego kierowcy, skierowanego na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie prowadzonej przez policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Nie zasługują także na uwzględnienie zarzuty związane z faktem wskazania w mandacie karnym 5 zamiast 6 punktów karnych. Jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego w R. odmawiającego uchylenia prawomocnego mandatu karnego z 3 marca 2015 r., mandat ten został nałożony za wykroczenie z art. 92 kw i taka też informacja znajduje się na tym mandacie – niezastosowanie się do sygnalizacji świetlnej. Za takie wykroczenie, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia naliczanych jest 6 punktów karnych. Taka regulacja uniemożliwia skuteczne przypisanie innej ilości punktów za dane wykroczenie niż przewiduje to załącznik do rozporządzenia. Dlatego też okoliczność, że funkcjonariusz Policji omyłkowo w mandacie wpisał 5 punktów karnych zamiast 6 jest bez znaczenia w niniejszej sprawie i nie może jak tego chce skarżący skutkować uznaniem przez organ, że nie doszło do przekroczenia przez niego 24 punktów karnych.

Wbrew zarzutowi skargi, SKO wydając swoją decyzję uwzględniło wszystkie istotne w sprawie okoliczności i prawidłowo utrzymało w mocy decyzję Starosty. Wydana przez organ odwoławczy decyzja odpowiada wymogom art. 107 kpa i właściwie została wydana w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Nie było tym samym podstaw do zastosowania art. 138 § 2 kpa.

Stwierdzone natomiast naruszenia przepisów proceduralnych nie miały żadnego wpływu na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 Ppsa.