Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 36/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2022-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Umorzenie postępowania
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Stwierdzono, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art. 1, art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6, art. 13, art. 14, art. 16
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.
article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2021 poz 1285
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia NSA Grażyna Pawlos - Janusz Asesor sądowy Marcin Małek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2022 r. sprawy ze skargi B. B. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Wójta Gminy do załatwienia wniosku B. B. o udzielenie informacji publicznej z dnia [...] lutego 2022 r.; II. stwierdza, że bezczynność Wójta Gminy nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza od Wójta Gminy na rzecz B. B. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

We wniosku z dnia 7 lutego 2022r. wniesionym drogą elektroniczną do Urzędu Gminy w Fajsławicach B. B. domagała się udostępnienia dokumentów zawierających informacje o wysokości otrzymanych dotacji na zadania własne i zlecone Gminie w zakresie świadczenia opieki zdrowotnej finansowanej ze środków publicznych w latach 2018-2021 ; dokumentów zawierających informacje o wysokości udzielonego dofinansowania do programów zdrowotnych i programów polityki zdrowotnej dotyczących profilaktyki chorób wraz z ich wskazaniem w latach 2018-2021; dokumentów zawierających ocenę efektów programów polityki zdrowotnej wynikających z rozpoznania potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018-2021 oraz potwierdzenia/pism urzędowych będących świadectwem podejmowanych działań wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy w latach 2018=2021.Informace miały być przekazane również droga elektroniczną na podany adres mailowy. Ponieważ organ nie odpowiedział na wniosek B. B. w dniu 11 marca 2022 r. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego za pośrednictwem Wójta Gminy (data wpływu do organu 11 marca 2022 r.) skargę na bezczynność tego organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek z 7 lutego 2022 r. oraz art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zakresie, w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak realizacji wniosku o udostępnienie informacji publicznych polegający na pozostawieniu wniosku bez odpowiedzi – a tym samym braku decyzji odmownej oraz powiadomienia o okolicznościach wskazujących na brak możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem. Skarżąca domagała się: zobowiązania organu do załatwienia wniosku o udostępnienie informacji publicznej, przeprowadzenia dowodów z dokumentów wskazanych w przedmiotowej skardze, przekazania sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym i zasądzenia od organu zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W motywach skargi podniesiono, że zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej termin do udostępnienia informacji publicznej upłynął 14 dni od złożenia wniosku. Pomimo tego organ nie udzielił jakiejkolwiek odpowiedzi na wniosek. Nie skorzystał również z możliwości opóźnienia terminu udostępnienia informacji na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy, co jest możliwe pod rygorem zawiadomienia o powodach opóźnienia ze wskazaniem terminu przekazania informacji ( nie dłuższego , niż 2 miesiące ). Ponadto nie zawiadomił o braku możliwości udostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem przez wzgląd na brak dyspozycji odpowiednimi środkami technicznymi, nie wskazał na konieczność uiszczenia opłaty na poczet kosztów związanych z udostępnieniem informacji, nie wskazał zaleceń zmiany wniosku co do sposobu lub formy przekazania informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o umorzenie postępowania i odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów. Organ wyjaśnił, że po rozpoznaniu skargi na podstawie art. 54 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi postanowił ją uwzględnić. Jednocześnie podał, że wniosek skarżącej nie został zarejestrowany na skrzynce mailowej Urzędu, ani nie został przeniesiony omyłkowo do innych folderów. Skrzynka jest na bieżąco obsługiwana, nie ma zatem podstaw do przyjęcia, że wniosek w ogóle został złożony. Organ nie wykluczył jednak możliwego błędu systemu. Zwrócił ponadto uwagę, że odpowiedź na wniosek została już udzielona. Mógł bowiem zapoznać się z wnioskiem dopiero po wpływie skargi, sama odpowiedź została udzielona w terminie 14 dni od tej daty. Z tego zatem powodu postępowanie powinno zostać umorzone. Organ wniósł ponadto o rozważenie możliwości zastosowania art. 206 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez odstąpienie od zasądzenia zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem organu skarżąca nadużywa bowiem do informacji publicznej. Nie dopuścił się bowiem bezczynności z powodu brak odpowiedzi, ale z powodu braku wpływu na swoją skrzynkę e-mail. Poza tym trudno przypuszczać, aby skarżąca potrzebowała jej w celu troski o dobro publiczne, co potwierdza odlegle miejsce jej zamieszkania. Jest możliwe, że informacja jest jej potrzebna wyłącznie do celów komercyjnych. Poza tym mając na uwadze zbieżność jej nazwiska z nazwiskiem pełnomocnika, co może stanowić, że są rodzina, organ uznał, iż jej intencją może być jest uzyskanie kosztów zastępstwa procesowego. W ocenie organu dla weryfikacji rzeczywistych intencji skarżącej niezbędnym jest jej wezwanie do złożenia oświadczenia o ilości wniosków złożonych na terenie kraju o udostępnienie informacji publicznej oraz weryfikacji ilości spraw w bazie sadow administracyjnych. Do odpowiedzi dołączono postanowienie z 25 marca 2022r. oraz skany dokumentów zawierających informacje o wysokości otrzymanych dotacji na zadania własne i zlecone w zakresie świadczeń opieki zdrowotnej w latach 2018-2021 ( związane ze zwalczaniem epidemii covid 19) oraz poinformowano, że w latach 2018-2022 Gmina nie udzielała dofinansowania do programów zdrowotnych i programów polityki zdrowotnej oraz w tym okresie nie prowadziła rozpoznania potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców. Odnośnie pkt. 4 organ stwierdził, że żądane dane go nie dotyczą. W odpowiedzi skarżąca w piśmie z dnia 14 kwietnia 2022r. wniosła, wobec udzielenia informacji, o umorzenie postępowania w przedmiocie zobowiązania organu do załatwienia wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Skarżąca wskazała, powołując się na orzecznictwo, że do obowiązków organu należy taka konfiguracja poczty elektronicznej , w tym filtrów antyspamowych oraz takie zorganizowanie jej obsługi technicznej aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na ten adres podań Skutki błędów czy nieprawidłowości w zakresie obsługiwania oficjalnych systemów służących do komunikacji z organami nie mogą być przerzucane na podmioty z nich korzystające. Odnosząc się do wniosku o miarkowanie kosztów postepowania skarżąca zwróciła uwagę, że opisane przez organ działanie ma charakter fakultatywny. Ponadto całkowite odstąpienie od zasadzenia kosztów pozbawiłoby ją nawet zwrotu poniesionych nie tylko kosztów sądowych ale także zastępstwa procesowego.

Na podstawie art. 119 pkt 4 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przekonanie skarżącej o pozostawaniu przez Wójta Gminy Fajsławice w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej jest trafne. Orzecznictwo sądów administracyjnych przez stan bezczynności rozumie sytuację, gdy określny podmiot, pomimo istniejącego obowiązku nie załatwia w określonej prawem formie i w określonym prawem terminie sprawy, co do której obowiązujące regulacje czynią go właściwym i kompetentnym. Celem skargi na bezczynność jest wówczas doprowadzenie do wydania przez niego aktu lub podjęcia czynności, jednakże, co jasne, bez przesądzania o treści czy skutkach tych działań. Zakres badania przez sąd sprawy ze skargi na bezczynność sprowadza się w pierwszym rzędzie do rozważenia, czy w ustalonym stanie faktycznym na organie administracji spoczywa obowiązek wydania aktu lub dokonania czynności kończących postępowanie, a następnie czy uczyniono to w przepisanym terminie. W sprawach ze skargi na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001r. o dostępie do formacji publicznej (: Dz. U. z 2022 r. poz. 902), sąd w pierwszej kolejności ocenia czy określony podmiot jest zobowiązany do udostępniania informacji publicznej i czy żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy. Uważa się, że bezczynność w takiej sprawie ma miejsce wtedy, gdy żądaniem wniosku jest objęta informacja mająca walor informacji publicznej, a podmiot zobowiązany nie podejmuje w ustawowym 14 - dniowym terminie stosownej czynności materialno-technicznej w postaci udostępnienia informacji publicznej będącej w jej posiadaniu (art. 13 ust. 1), nie wyda decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1), nie powiadomi wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2), nie poinformuje o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2), ewentualnie nie informuje wnioskodawcy, że danej informacji nie posiada, bądź że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2). Nie budzi wątpliwości, że Wójt Gminy, jako organ władzy publicznej jest obowiązany do udostępniania informacji publicznej (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy ). Trafna jest również uwaga skarżącej co do publicznego charakteru żądanej informacji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tej ustawie. W orzecznictwie już wielokrotnie podkreślano, że jest nią zatem każda informacja wytworzona przez władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne oraz inne podmioty, które wykonują funkcje publiczne lub gospodarują mieniem publicznym, jak również informacje odnoszące się do wspomnianych władz, osób i innych podmiotów, niezależnie od tego, przez kogo zostały wytworzone. Pojęcie informacji publicznej odnosi się zatem do wszelkich faktów dotyczących spraw publicznych rozumianych jako działalność zarówno organów władzy publicznej, jak i samorządów gospodarczych i zawodowych oraz osób i jednostek organizacyjnych w zakresie wykonywania zadań władzy publicznej oraz gospodarowania mieniem publicznym, czyli mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Charakter publiczny należy przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji ( wyrok NSA z dnia15 grudnia 2021r. III OSK 4266/21 i podane tam orzecznictwo opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych ). Informacje publiczną stanowią zatem dane dotyczące uzyskanych przez jednostki samorządu terytorialnego dotacji jak i udzielonego dofinansowania. Art. 6 ust. 1 wprost wskazuje m.in., że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust.1 w tym o majątku, którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt.2 lit.f) . Z kolei przepis art. 6 ust. 1 pkt. 5 lit.c stanowi, że udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o majątku publicznym, w tym o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego, a także kas chorych. Dotyczy to również dotacji i dofinasowania w ramach realizowanych przez gminę zadań własnych w zakresie zapewnienia równego dostępu do świadczeń opieki zdrowotnej o których mowa w art. 7 ust.1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U.2021 poz 1285 ). Należą do nich w szczególności opracowywanie i realizacja oraz ocena efektów programów polityki zdrowotnej wynikających z rozpoznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy; inicjowanie i udział w wytyczaniu kierunków przedsięwzięć lokalnych zmierzających do zaznajamiania mieszkańców z czynnikami szkodliwymi dla zdrowia oraz ich skutkami; oraz podejmowanie innych działań wynikających z rozeznanych potrzeb zdrowotnych i stanu zdrowia mieszkańców gminy. Również informacje o tego rodzaju programach są zatem informacją publiczną skoro z art. 6 ust. 1 pkt 1 lit. c), pkt 4 lit. c), pkt 5 lit. c) i g) ustawy udostępnieniu podlegają informacje publiczne, w szczególności o polityce wewnętrznej i zagranicznej, w tym o programach w zakresie realizacji zadań publicznych, sposobie ich realizacji, wykonywaniu i skutkach realizacji tych zadań. Rację ma zatem skarżąca wskazując, że stosownie do art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Z kolei zgodnie z art. 16 ust. 1 organ władzy publicznej może odmówić udostępnienia informacji publicznej oraz umorzyć postępowanie o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2, co następuje w drodze decyzji. Jest oczywiste, że mimo złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej w dniu 7 lutego 2022r. organ nie udzielił jej w wymaganym terminie, co uzasadnia wniosek o jego bezczynności. Słusznie uważa przy tym skarżąca, że usprawiedliwieniem w opóźnieniu udostępnienia informacji nie mogą być okoliczności związane z zakłóceniami w organizacji podmiotu zobowiązanego do jej udostępnienia. W orzecznictwie wielokrotnie już podnoszono, że skoro dopuszczalne jest wnoszenia podań drogą elektroniczną, do obowiązków organów administracji publicznej należy zatem zapewnienie prawidłowego funkcjonowania systemów służących do komunikacji z tymi organami. W szczególności wskazuje się, że do obowiązków organu administracji publicznej należy taka konfiguracja poczty elektronicznej, w tym filtrów antyspamowych, oraz takie zorganizowanie obsługi technicznej poczty elektronicznej organu, aby zapewnić bezproblemowy i niezwłoczny odbiór przesyłanych na wskazany przez niego adres podań. Jeśli na oficjalnej stronie internetowej Urzędu wskazano adres do komunikacji elektronicznej z tym podmiotem, to wszelkie konsekwencje nieprawidłowości w funkcjonowaniu poczty elektronicznej obciążają ten podmiot. To na organie spoczywa obowiązek zorganizowania komunikacji elektronicznej z obywatelami w taki sposób, aby umożliwić im pewny i bezproblemowy kontakt z organem ( tak NSA w wyroku z dnia 14 kwietnia 2017r. I OSK 2188/16 i podane tam orzecznictwo opubl. w CBOSA). Skoro zatem skarżąca wysłała wniosek prawidłowo na adres podany przez Urząd na jego oficjalnej stronie internetowej, co potwierdza kopia wydruku z poczty elektronicznej, a organ tych okoliczności nie kwestionuje dodatkowo przyznając, że wniosek trafił omyłkowo do spamu, to organ zobowiązany był do rozpoznania wniosku w terminach przewidzianych w ustawie. Terminy te nie ulegają wydłużeniu z powodu omyłek i błędów w zakresie przekierowania wiadomości mailowej strony do folderu "spam" poczty Urzędu, gdyż – jak wskazano – wszelkie błędy związane z działaniem oficjalnej poczty elektronicznej organu władzy publicznej nie wpływają na zasady związane z obowiązkiem udostępniania informacji publicznych. Do dnia wniesienia skargi wnioskodawca nie uzyskał żądanych informacji, jak też organ nie podjął żadnych innych działań przewidzianych ustawą w celu rozpoznania wniosku. Biorąc jednak pod uwagę, że przed rozpoznaniem skargi organ załatwił wniosek skarżącej w przewidzianej przepisami ustawy formie, bowiem udostępnił wnioskowaną informację w sposób, który zaakceptowała skarżąca, wnosząc o umorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do załatwienia jej wniosku, postępowanie sądowe w tym zakresie należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U z 2029r. poz. 2325 ) Warto zaznaczyć, że przeszkoda dla takiego rozstrzygnięcia nie jest uchwała 7 sędziów z dnia 22 czerwca 2020 r. (sygn. akt II OPS 5/19 opubl. w CBOSA ) w której Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wniesienie skargi na bezczynność po zakończeniu przez organ administracji publicznej prowadzonego postępowania poprzez wydanie decyzji ostatecznej stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi przez sąd administracyjny w zakresie rozstrzygnięcia podjętego na podstawie jej art. 149 § 1 pkt 3. W wyroku z dnia 22 września 2021r. (II OSK 995/21 opubl. w CBOSA ) Naczelny Sąd Administracyjny zaznaczył, powołując się na uchwałę, że wydanie decyzji przez skarżony organ już po wniesieniu skargi na bezczynność lub przewlekłość, czyni bezprzedmiotowymi tylko żądania oparte na przepisach art. 149 § 1 pkt 1) i 2) co skutkować powinno umorzeniem postępowania sądowego w tym zakresie. Natomiast bezprzedmiotowym nie stają się żądania skargi oparte na przepisach art. 149 § 1 pkt 3), § 1a i § 2 wspomnianej ustawy. W tym zaś kontekście należało uznać, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Przyjmowana w orzecznictwie sądów administracyjnych wykładnia art. 149 § 1a ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi rażące naruszenie prawa w odniesieniu do bezczynności organu łączy z bezczynnością o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym, mającą miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków strony i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa (por. wyroki NSA: z 5 sierpnia 2021 r. Il OSK 151/21, 23 marca 2021 r., II OSK 2439/20 opubl. w CBOSA). Słusznie przyjmuje się, że bezczynność o charakterze rażącego naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy w sposób jednoznaczny i znaczący doszło do przekroczenia terminów określonych przepisami prawa na dokonanie danej czynności, a zarazem nie zachodzą okoliczności ekskulpujące bezczynność organu (por. wyrok NSA z 14 października 2020 r. II OSK 3661/19 opubl. w CBOSA). W takiej sytuacji to organ, wobec którego skierowano zarzut bezczynności powinien w tym zakresie przedstawić konkretne wyjaśnienia ze wskazaniem dowodów, iż w okresie objętym bezczynnością jego niedziałanie miało charakter usprawiedliwiony obiektywnymi okolicznościami. W tej sprawie organ jako usprawiedliwienie swojej bezczynności wskazał brak wniosku skarżącej, który nie został odnotowany w jego skrzynce mailowej. Wprawdzie powołana okoliczność, jak już wspomniano nie mogła zwolnić od zarzutu bezczynności, miała jednak znaczenie dla jej kwalifikacji. Skoro bowiem organ udzielił informacji w sposób, który sama skarżąca uznała za wystarczający, niezwłocznie po otrzymaniu skargi, nie można mu zarzucić oczywistego i lekceważącego stosunku do wniosku skarżącej. Bezzasadne są natomiast rozważania skarżącej co do motywów wystosowanego wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Warto zaznaczyć, że stosownie do art. 2 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. W wyroku z dnia 2 marca 2018r. ( I OSK 2160/17 opubl. w CBOSA ) Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że z punktu widzenia przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej motywy jakie towarzyszą wnioskodawcy przy zgłoszeniu żądania nie mają żadnego znaczenia. Ustawa nie wymaga ich podawania, a co więcej zabrania nawet podmiotowi do którego został skierowany wniosek domagania się ich ujawnienia. Artykuł 2 ust. 2 ustawy stanowi bowiem, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Określona informacja obiektywnie albo przynależy do katalogu rodzajów informacji publicznej określonym w art. 6, bądź ma jej cechę (dotyczy sprawy publicznej), albo nie. Klasyfikacja informacji czy jest ona publiczna czy nie, nie zależy zatem od celu jej uzyskania, czy sposobu jej wykorzystania. Określony fakt czy wiedza albo jest informacją publiczną, albo takiej cechy nie posiada. Warto przy tym zaznaczyć, że w orzecznictwie zwraca się uwagę, iż motywy, jakimi kieruje się wnioskodawca nie mają znaczenia w sytuacji żądania informacji prostej. Inna sytuacja jest w przypadku żądania informacji przetworzonej, kiedy to stosownie do art. 3 ust.1 pkt. 1 udostępnienie jej musi być szczególnie istotne dla interesu publicznego. Wówczas istotne jest, czy żądanie jest motywowane względami prywatnymi, czy publicznymi (wyrok NSA z 14 lipca 2020 r. I OSK 2820/19 opubl. w CBOSA ). W tej jednak sprawie nie było sporu co do charakteru informacji. W orzecznictwie podkreśla się również, że wobec jednobrzmiącej treści art. 2 ust. 2 ustawy zakazującego żądania od wnioskodawcy wykazania interesu faktycznego lub prawnego podmiot zobowiązany powinien udzielić informacji. Jedynie wtedy, gdy nie budzi wątpliwości, że wniosek o udzielenie informacji publicznej w swej istocie służy do załatwienia indywidualnego interesu wnioskodawcy podmiot zobowiązany może uznać, iż wniosek nie dotyczy informacji publicznej. Sama jednak duża liczba wniosków złożonych przez jeden podmiot nie może być podstawą do uznania, że mamy do czynienia z nadużyciem prawa do informacji publicznej ( tak NSA w wyroku z dnia 8 października 2020r. I OSK 1969/18 opubl. w CBOSA ). Co jasne informacja nie dotyczyła indywidualnej sprawy skarżącej, jest natomiast oczywiste, że dotyczyła informacji publicznej.

Z tych względów należało orzec jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 2 ustawy z dnia 30

sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Na koszty te złożył się wpis od skargi w kwocie 100zł, opłata

skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł), ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c

rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. 2015 poz. 1800

).

.