Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2395/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-01-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1b,  art. 21,  art. 24
journal: Dz.U. 2020 poz 111
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Nowak Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Agnieszka Jędrzejewska-Jaroszewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do dodatku dyferencyjnego w postaci zasiłku pielęgnacyjnego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2020 r. nr [...] odmawiającą przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego M. M. na okres od [...] kwietnia 2020 r. do [...] kwietnia 2023 r.

Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

E. M. [...] kwietnia 2020 r. złożyła w Miejskim Ośrodku Pomocy Społecznej w [...] wniosek o ustalenie prawa do zasiłku pielęgnacyjnego w imieniu dziecka M. M., ur. [...] maja 2013 r. wskazując, że ojciec dziecka M. M. przebywa na terytorium [...] (dalej: [...]). Do wniosku dołączono orzeczenie o niepełnosprawności dziecka z [...] kwietnia 2020 r. wydane do [...] kwietnia 2024 r.

Wojewoda [...] decyzją [...] maja 2020 r. odmówił przyznania zasiłku pielęgnacyjnego na okres od [...] kwietnia 2020 r. do [...] kwietnia 2023 r. wskazując, że miesięczna wysokość świadczeń rodzinnych przysługujących za granicą przekracza wysokość świadczeń możliwych do przyznania w Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: Polska), tj. świadczenia wychowawczego oraz zasiłku pielęgnacyjnego. Prawo do zasiłku pielęgnacyjnego zostało zawieszone w całości, nie występuje również dodatek dyferencyjny.

E. M. wniosła odwołanie od powyższej decyzji.

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej rozpoznając sprawę stwierdził, że decyzja organu pierwszej instancji jest prawidłowa.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 16 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2020 r. poz. 111 ze zm.) zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się niepełnosprawnemu dziecku w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Stosownie do art. 16 ust. 3 tej ustawy oraz na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 31 lipca 2018 r. w sprawie wysokości dochodu rodziny albo dochodu osoby uczącej się stanowiących podstawę ubiegania się o zasiłek rodzinny i specjalny zasiłek opiekuńczy, wysokości świadczeń rodzinnych oraz wysokości zasiłku dla opiekuna, wysokość zasiłku pielęgnacyjnego wynosi [...] zł od [...] listopada 2019 r.

W myśl art. 21 ust. 3 w związku z art. 23a ust. 3 i 4 powołanej ustawy w przypadku, gdy wojewoda ustali, że osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Polski w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, wydaje decyzje w sprawie świadczeń rodzinnych realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczenia społecznego.

Zgodnie natomiast z art. 24 ust. 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na czas nieokreślony, chyba że orzeczenie o niepełnosprawności lub orzeczenie o stopniu niepełnosprawności zostało wydane na czas określony. W przypadku wydania orzeczenia o niepełnosprawności lub orzeczenia o stopniu niepełnosprawności na czas określony prawo do zasiłku pielęgnacyjnego lub świadczenia pielęgnacyjnego ustala się do ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia.

Stosownie do art. 3 pkt 15a tej ustawy ilekroć w ustawie jest mowa o przepisach o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego - oznacza to rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 166 z 30 kwietnia 2004 r., ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze. zm.) oraz rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. Urz. UE L 284 z 30 października 2009 r. ze zm.).

Minister wskazał, że zgodnie z art. 67 rozporządzenia 883/2004 osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego Państwa Członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym Państwie Członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym Państwie Członkowskim. Oznacza to, że przepisy o koordynacji świadczeń rodzinnych mają zastosowanie (według uregulowań ww. rozporządzeń) już ze względu na sam fakt zamieszkiwania członka rodziny w drugim Państwie Członkowskim

Jak wskazuje art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia 883/2004, w przypadkach w których na podstawie więcej niż jednego Państwa Członkowskiego udzielane są świadczenia w tym samym okresie i dla tych samych członków rodziny zastosowanie mają zasady pierwszeństwa, które przewidują, że w przypadku świadczeń wypłacanych przez więcej niż jedno Państwo Członkowskie z różnych tytułów w pierwszej kolejności prawa udzielone z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty i w ostatniej kolejności prawa uzyskane na podstawie miejsca zamieszkania. Działania te wynikają z zakazu kumulacji świadczeń o charakterze rodzinnym, przewidzianego w art. 10 rozporządzenia 883/2004. Zgodnie ponadto z przepisami unijnymi, wnioskodawca nie ma możliwość wyboru kraju właściwego do wypłaty świadczeń.

W myśl art. 68 ust. 2 rozporządzenia 883/2004 w przypadku zbiegu uprawnień świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo na podstawie art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia 883/2004. Uprawnienia do świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw zawieszane są do kwoty przewidzianej przez pierwsze ustawodawstwo i w odpowiednim przypadku, określany jest dodatek dyferencyjny dla sumy, która przekracza tę kwotę. Jeżeli, zgodnie z przepisami art. 67 rozporządzenia 883/2004, w instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, złożony zostaje wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych, ale nie z tytułu prawa pierwszeństwa wynikającego z przepisów art. 68 ust. 1 i 2 tego artykułu, to instytucja ta niezwłocznie przekazuje taki wniosek instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa, informuje zainteresowanego i, bez uszczerbku dla przepisów rozporządzenia wykonawczego dotyczących tymczasowego przyznawania świadczeń, zapewnia, jeżeli to konieczne, dodatek dyferencyjny. Instytucja właściwa Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa rozpatruje ten wniosek, tak jak gdyby został on złożony bezpośrednio do niej, a dzień, w którym wniosek taki został złożony w pierwszej instytucji, uważa się za dzień złożenia wniosku w instytucji mającej pierwszeństwo.

W ocenie organu odwoławczego organ I instancji prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 23a ustawy o świadczeniach rodzinnych w sprawie zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego ze względu na fakt, że mąż wnioskodawczyni i ojciec dziecka –M. M. przebywa i pracuje na terytorium [...]. W związku z tym, że mąż pracuje na terytorium [...], a wnioskodawczyni jest osobą nieaktywną zawodowo w Polsce, w myśl art. 68 ust. 2 w związku z art. 68 ust. 3 lit. a rozporządzenia 883/2004 w Polsce, jako państwie właściwym do wypłaty świadczeń rodzinnych, lecz nie na zasadzie pierwszeństwa, mógłby przysługiwać wnioskodawczyni dodatek dyferencyjny, w przypadku gdyby wysokość świadczenia rodzinnego, tj. zasiłku pielęgnacyjnego przysługującego w Polsce byłaby wyższa od odpowiedniego świadczenia przysługującego w [...].

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 1 lit. z rozporządzenia 883/2004 "świadczenie rodzinne" oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych wspomnianych w załączniku I. W związku z powyższym, że celem zasiłku pielęgnacyjnego przysługującemu niepełnosprawnemu dziecku jest częściowe pokrycie wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji, świadczeniem o podobnym charakterze w [...] jest świadczenie rodzinne tzw. [...].

Minister Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej wyjaśnił w oparciu o zawarte w tabelach porównawczych MISSOC (Mutual Information System on Social Protection), które stanowią podstawowe źródło informacji o wysokości przysługujących w państwach UE, EOG oraz Szwajcarii świadczeń rodzinnych, że wysokość [...] zasiłku rodzinnego ([...]) wynosi [...] euro na drugie dziecko. Zgodnie z decyzją Komisji Administracyjnej ds. Koordynacji Systemów Zabezpieczenia Społecznego [...] z [...] października 2009 r. dotyczącą daty, którą bierze się pod uwagę przy ustalaniu kursu wymiany, o którym mowa w art. 90 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 kurs wymiany oznacza "w przypadku gdy zgodnie z krajowymi przepisami, dla celów ustalenia wysokości świadczenia instytucja bierze pod uwagę jedną kwotę - kurs wymiany opublikowany dla pierwszego dnia miesiąca bezpośrednio poprzedzający miesiąc, w którym przepis musi być zastosowany". Oznacza to, że wartość [...] świadczenia stanowiła równowartość [...] zł na dziecko (zgodnie z przelicznikiem kursów średnich walut Europejskiego Banku Centralnego na dzień 2 marca 2020 r., tj. pierwszy dzień miesiąca poprzedzającego miesiąc, od którego ustalane jest prawa do świadczenia.

W ocenie organu odwoławczego nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 7 i art. 77 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie w swojej decyzji treści rozstrzygnięcia organu [...]. Zgodnie z art. 68 ust. 3 lit a rozporządzenia 883/2004 w instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie, złożony zostaje wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych, a nie z tytułu pierwszeństwa, to instytucja ta niezwłocznie przekazuje taki wniosek instytucji właściwej Państwa Członkowskiego, którego ustawodawstwo ma zastosowanie z tytułu pierwszeństwa i zapewnia, jeżeli to konieczne, dodatek dyferencyjny. W świetle powyższych przepisów rozporządzenia 883/2004 Wojewoda [...] nie ma obowiązku uwzględnienia w swoim rozstrzygnięciu decyzji organu [...], a jedynie zapewnia dodatek dyferencyjny, zgodnie z polskimi przepisami, o ile taki dodatek występuje oraz przekazuje wniosek do [...] instytucji właściwej celem rozpatrzenia.

E. M. wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając :

I. naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 7 k.p.a poprzez brak działania w sprawie przez organy obu instancji w sposób wnikliwy, niepodjęcie przez organy obu instancji niezbędnych czynności w sprawie celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, co doprowadziło do załatwienia sprawy z naruszeniem słusznego interesu obywatela;

b) art. 8 k.p.a poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, co uniemożliwiło dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności poprzez brak wskazania, dlaczego organ uznał określone fakty za udowodnione, a także niewykazanie, czy potrzebne dokumenty zostały rzeczywiście przekazane organowi w [...] oraz ewentualnie, kiedy to miało miejsce;

c) art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a poprzez zaniechanie przez organy obu instancji wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, a tym samym

dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i wydanie orzeczenia na podstawie niekompletnego materiału dowodowego (brak rozstrzygnięcia organu [...]), brak dokonania przez organy obu instancji m.in. ustaleń, czy w ogóle stronie przysługuje prawo do zasiłku pielęgnacyjnego na terenie [...], w sytuacji, gdy niepełnosprawne dziecko zamieszkuje z matką na terenie Polski i ma orzeczoną niepełnosprawność przez polskie organy orzecznicze;

d) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a poprzez utrzymanie w mocy decyzji pierwszoinstancyjnej, mimo jej wadliwości, podczas gdy organ odwoławczy winien był zaskarżoną decyzję uchylić w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania, ponieważ decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów postępowania oraz z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

II. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 2 Konstytucji RP statuującego zasadę sprawiedliwości społecznej oraz art. 69 Konstytucji RP nakładającego na władze publiczne obowiązek udzielenia pomocy osobom niepełnosprawnym w zabezpieczeniu egzystencji, poprzez nierozstrzygnięcie merytorycznie o zasiłku pielęgnacyjnym w związku z niepełnosprawnością syna M. M., co skutkowało całkowitym pozbawienia tego świadczenia od blisko pół roku, a tym samym powoduje niemożność zapewnienia dziecku właściwej opieki i rehabilitacji;

b) art. 23a ust. 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych poprzez ich błędne zastosowanie i uznanie przez organy obu instancji, że w przedmiotowej sprawie należy zastosować przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego;

c) art. 68 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004, poprzez ich błędną wykładnię przez organy obu instancji i uznanie, że w przedmiotowej sprawie pierwszeństwo znajdują przepisy dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego,

d) art. 68 ust. 1 lit. b rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego regulującego zbieg świadczeń z tego samego tytułu, podczas gdy zgodnie z tym przepisem dopuszczono właściwość organu ze względu na miejsce zamieszkania dziecka;

e) art. 68 ust. 3 lit. A rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego poprzez przedwczesne wydanie decyzji, w sytuacji, kiedy nie zostały spełnione przesłanki do jej wydania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca przytoczyła argumenty na poparcie podnoszonych zarzutów i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z [...] maja 2020 r., a także zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Celem sądowej kontroli administracji publicznej jest ustalenie czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] maja 2020 r. odmawiającą przyznania prawa do zasiłku pielęgnacyjnego M. M. na okres od [...] kwietnia 2020 r. do [...] kwietnia 2023 r.

Zdaniem Sądu skarga podlega oddaleniu.

Podkreślenia wymaga, że zgodnie z przepisem art.2 pkt.2 ustawy o świadczeniach rodzinnych (u.ś.r.), zasiłek pielęgnacyjny stanowi rodzaj świadczenia opiekuńczego, które jest jednocześnie świadczeniem rodzinnym. Stosownie do art. 16 ust. 1u.ś.r., zasiłek pielęgnacyjny przyznaje się w celu częściowego pokrycia wydatków wynikających z konieczności zapewnienia opieki i pomocy innej osoby w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. W myśl art. 16 ust. 5a u.ś.r., osobom, o których mowa w ust. 2 i 3, zasiłek pielęgnacyjny nie przysługuje, jeżeli członkom rodziny przysługują za granicą świadczenia na pokrycie wydatków związanych z pielęgnacją tych osób, chyba że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego lub dwustronne umowy o zabezpieczeniu społecznym stanowią inaczej.

Zasiłek pielęgnacyjny mieści się w kategorii świadczeń rodzinnych zdefiniowanych w art. 1 lit. z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz.UE.L 166 z 30.04.2004, s. 1, z późn. zm., dalej: "rozporządzenie nr 883/2004"). Określone w nim pojęcie "świadczenie rodzinne" oznacza wszelkie świadczenia rzeczowe lub pieniężne, które mają odpowiadać wydatkom rodziny, z wyłączeniem zaliczek z tytułu świadczeń alimentacyjnych oraz specjalnych świadczeń porodowych i świadczeń adopcyjnych wspomnianych w załączniku I. Powyższe rozporządzenie stosuje się do całego ustawodawstwa odnoszącego się do określonych w art. 3 pkt a - j działów zabezpieczenia społecznego, w tym wymienionych w pkt j świadczeń rodzinnych. Zgodnie z art. 67 zd. 1 rozporządzenia nr 883/2004, osoba jest uprawniona do świadczeń rodzinnych zgodnie z ustawodawstwem właściwego państwa członkowskiego, włącznie ze świadczeniami dla członków rodziny, którzy zamieszkują w innym państwie członkowskim, tak jak gdyby zamieszkiwali oni w pierwszym państwie członkowskim. W celu określenia państwa właściwego w przypadku zbiegających się ustawodawstw należy kierować się regułami określonymi w art. 68 cyt. rozporządzenia. Zgodnie z art. 68 ust. 1 lit. a rozporządzenia nr 883/2004, w pierwszej kolejności udzielane są prawa z tytułu zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, w drugiej kolejności prawa udzielane z tytułu otrzymywania emerytury lub renty i w ostatniej kolejności prawa uzyskiwane na podstawie miejsca zamieszkania. Stosownie zaś do art. 68 ust. 2, w przypadku zbiegu uprawnień, świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo na podstawie przepisów ust. 1. Uprawnienia do świadczeń rodzinnych z tytułu innych kolidujących ustawodawstw są zawieszane do kwoty przewidzianej przez pierwsze ustawodawstwo i, w odpowiednim przypadku, określany jest dodatek dyferencyjny dla sumy, która przekracza tę kwotę (zd. 2).

W sprawie niniejszej poza sporem jest, że ojciec dziecka, którego dotyczy wniosek M. M. przebywa i pracuje w [...] od [...] marca 2017 r. do chwili obecnej. Także fakt, że Skarżąca wraz z dzieckiem M. M. mieszka w Polsce, nie jest kwestionowany. Poza sporem pozostaje również, że Skarżąca nie pracuje co oznacza, że do zaistniałego stanu faktycznego zastosowanie mają wskazane wyżej przepisy rozporządzenia nr 883/2004 oraz rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczące wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. U E.L 284 z 30.10.2009, s. 1), co wynika z art. 3 pkt 15a u.ś.r.

Przepis art. 68 ust. 2 rozporządzenia nr 883/2004 przewiduje zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych w Polsce, w tym zasiłku pielęgnacyjnego, do wysokości kwoty świadczeń przysługujących w [...]. Zawieszenie dotyczy świadczeń rodzinnych w całości, a nie wyłącznie świadczeń danego rodzaju. Należy w tym miejscu podkreślić, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają pierwszeństwo przed wewnętrznymi przepisami państw członkowskich Unii. Zgodnie bowiem ze sformułowaną w art. 11 ust. 1 rozporządzenia nr 883/04, ogólną zasadą podlegania ustawodawstwu tylko jednego Państwa Członkowskiego oraz stosownie do art. 68 rozporządzenia nr 883/04, świadczenia rodzinne udzielane są zgodnie z ustawodawstwem wyznaczonym jako mające pierwszeństwo. Zaznaczyć też należy, że podstawowe znaczenie przy określeniu ustawodawstwa państwa właściwego ma miejsce wykonywania pracy, w tym przypadku przez ojca dziecka pracującego w [...].

Trafnie organy obu instancji przyjęły, że zasiłek pielęgnacyjny mieści się w kategorii "świadczeń rodzinnych" zdefiniowanych w art. 1 lit. z rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (EWG) nr 883/2004. Zasiłek pielęgnacyjny dotyczy bowiem niepełnosprawnego dziecka, a więc osoby niepełnoletniej, która musi pozostawać pod opieką osoby pełnoletniej w rodzinie naturalnej albo w warunkach ją zastępujących. Zatem wydatki niepełnosprawnego dziecka, będącego członkiem rodziny, odpowiadają w tym przypadku wydatkom rodziny, co pozwała na zakwalifikowanie zasiłku opiekuńczego dla dziecka niepełnosprawnego do świadczeń rodzinnych w rozumieniu art. 1 lit. z rozporządzenia 883/2004.

Odmowa przyznania wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego na syna Skarżącej za okres od [...] kwietnia 2020 r. do [...] kwietnia 2023 r. jest uzasadniona z uwagi na wysokość świadczenia należnego ojcu dziecka w [...], którego równowartość organ prawidłowo wyliczył na kwotę [...] zł., a zatem wyższą od świadczenia polskiego należnego w oparciu o ustawę o świadczeniach rodzinnych oraz ustawę o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci tj. [...] zł. Powyższe zaś oznacza, że brak było podstaw do przyznania Skarżącej w Polsce dodatku dyferencyjnego, co przesądza, że skarga jest nieuzasadniona.

Wskazać także należy, że wbrew zarzutom skargi treść art. 68 ust.3 lit. a rozporządzenia nr 883/04 wskazuje, że w okolicznościach niniejszej sprawy organ nie miał obowiązku oczekiwania na wydanie decyzji organu [...] i uwzględnienia jej w swoim orzeczeniu. Nie naruszył także wskazanych w skardze przepisów postępowania. Zebrał i ocenił dowody istotne z punktu widzenia rozpoznania sprawy a swoje stanowisko zawarł w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ewentualne uchybienia procesowe mogą natomiast stanowić podstawę uchylenia decyzji wyłącznie w takim przypadku gdy mają wpływ na wynik sprawy.

Mając te okoliczności na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm.), orzekł jak na wstępie.

Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym nastąpiło w związku z obowiązywaniem stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Zgodnie bowiem z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.), dodanego art. 46 pkt 21 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Od [...] października 2020 r. obszar całego kraju objęty został tzw. "strefą czerwoną". W związku z tym, uznając rozpoznanie sprawy za konieczne, biorąc pod uwagę brak możliwości przeprowadzenia rozprawy na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku oraz uznając, że rozpoznanie sprawy na rozprawie mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących, Sąd rozpoznał sprawę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ww. ustawy z dnia 2 marca 2020 r.