Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1788/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska (spr.) Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant referent Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w K. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zezwolenia na lokalizację elektroenergetycznej linii kablowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2016 r.; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz skarżącej [...] S.A. z siedzibą w K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 15 kwietnia 2016 r. T. S.A. z siedzibą

w K. zwróciła się do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad

z wnioskiem o zezwolenie na zlokalizowanie w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] linii kablowej 15 i 1 kV w miejscowości [...] gmina [...], zgodnie z załączonym projektem zagospodarowania terenu sporządzonym na mapie do celów projektowych w skali 1:500.

Decyzją z dnia [...] maja 2016 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, stosując art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), odmówił T. S.A. z siedzibą w K. udzielenia zezwolenia na zlokalizowanie linii kablowej 15 i 1 kV w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] gmina [...].

W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, zabrania się lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych

z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego. Udzielenie zezwolenia na zlokalizowanie przedmiotowych linii w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] stanowiłoby naruszenie tego przepisu, a także przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Stosownie do § 140 ust. 6 ww. rozporządzenia, infrastruktura liniowa wzdłuż drogi poza terenem zabudowy powinna być wykonana w taki sposób, aby nie ograniczała możliwości przebudowy albo remontu drogi. Mając na uwadze natężenie ruchu na drodze krajowej nr [...] na terenie Gminy [...], które wynosi około 40.000 pojazdów na dobę, oraz posiadaną przez GDDKiA dokumentację przebudowy drogi krajowej nr [...] m.in. w ww. miejscowości, w ramach której przewidziana jest budowa dróg zbiorczych w pasie drogowym tej drogi oraz ekranów akustycznych, zasadnym jest zabezpieczenie pasa drogowego dla wskazanej infrastruktury drogowej. Ilość sieci uzbrojenia istniejąca już w pasie drogowym stanowi znaczące utrudnienie w pełnieniu zadań związanych z potrzebami zarządzania drogami i potrzebami ruchu drogowego. W przypadku awarii kabla, jego uszkodzenia lub innych prac remontowych, zachodzi konieczność zajęcia pasa, co także wiąże się z utrudnieniami i ograniczeniami w ruchu drogowym oraz wpływa na obniżenie poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej. Z rysunku załączonego do wniosku wynika, że działki przyległe do pasa drogowego drogi krajowej nr [...], na obszarze objętym wnioskiem, nie są zabudowane na całej długości w rejonie granicy z pasem drogowym, co – zdaniem GDDKiA – pozwala na lokalizację ww. linii na ich terenie.

T. S.A. z siedzibą w K. powyższą decyzję uczyniła przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wnosząc o wydanie pozytywnego dla Spółki rozstrzygnięcia.

Decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.

w związku z art. 127 § 3 k.p.a. w związku z art. 39 ust. 1 i 3 oraz art. 39 ust. 1a ww. ustawy o drogach publicznych, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując przesłanek do uwzględnienia wniosku.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że linia kablowa powinna być zlokalizowana poza granicami pasa drogowego, gdyż zgodnie z § 140 ust. 7 ww. rozporządzania w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, infrastruktura liniowa podziemna przebiegająca wzdłuż drogi poza terenem zabudowy powinna być usytuowana poza pasem drogowym. W ocenie organu, lokalizacja przedmiotowej inwestycji, oprócz konsekwencji związanych z ujemnym wpływem na system korzeniowy drzew rosnących w pasie drogowym, mogłaby również spowodować trwałe uszkodzenie elementów zagospodarowania pasa drogowego, co – zdaniem organu – należy uznać za niedopuszczalne. Ponadto, zarządca drogi musi uwzględnić rezerwę terenu pod nowe obiekty i urządzenia techniczne związane z drogą. Umieszczenie w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] urządzeń infrastruktury technicznej niezwiązanej

z drogą może przyczynić się do czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Droga krajowa jest przede wszystkim drogą publiczną, tranzytową,

a dopiero w dalszej kolejności drogą "lokalną", zaspokajającą lokalne potrzeby mieszkańców. Zatem zadośćuczynienie żądaniu strony byłoby niewspółmierne do zasady bezpieczeństwa ruchu, która dla GDDKiA jest sprawą priorytetową.

Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. T. S.A. z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję. Wniosła o jej uchylenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Spółka podniosła zarzut naruszenia prawa materialnego, a to: art. 39 ww. ustawy o drogach publicznych, art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i art. 6 pkt 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, wskazując,

że organ w sposób nieuzasadniony odmówił zgody na zlokalizowanie w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] dwóch linii kablowych 15 kV i 1 kV w miejscowości [...], bowiem w ogóle nie uwzględnił publicznego celu inwestycji oraz faktu, że nie spowoduje ona zagrożenia dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Spółka jest bowiem przedsiębiorstwem energetycznym, którego jednym z podstawowych obowiązków jest realizowanie celu publicznego, jakim jest zaopatrywanie ludności

w energię elektryczną.

W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 poz.718 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U z 2016 poz.1440 ze zm.), zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi

i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności zabrania się:

1) lokalizacji obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego;

2) włóczenia po drogach oraz porzucania na nich przedmiotów lub używania pojazdów niszczących nawierzchnię drogi;

3) poruszania się po drogach pojazdów nienormatywnych bez wymaganego zezwolenia lub w sposób niezgodny z przepisami ruchu drogowego;

4) samowolnego ustawiania, zmieniania i uszkadzania znaków drogowych i urządzeń ostrzegawczo-zabezpieczających;

5) umieszczania reklam poza obszarami zabudowanymi, z wyjątkiem parkingów;

6) umieszczania urządzeń zastępujących obowiązujące znaki drogowe;

7) niszczenia rowów, skarp, nasypów i wykopów oraz samowolnego rozkopywania drogi;

8) zaorywania lub zwężania w inny sposób pasa drogowego;

9) odprowadzania wody i ścieków z urządzeń melioracyjnych, gospodarskich lub zakładowych do rowów przydrożnych lub na jezdnię drogi;

10) wypasania zwierząt gospodarskich;

11) rozniecania ognisk w pobliżu drogowych obiektów inżynierskich i przepraw promowych oraz przejeżdżania przez nie z otwartym ogniem;

12) usuwania, niszczenia i uszkadzania zadrzewień przydrożnych.

Zasadą, wynikającą z art. 39 ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest zakaz dokonywania w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym, a mogących powodować ich zniszczenie czy zmniejszenie trwałości, bądź też mogących zagrozić bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powołany przepis jedynie przykładowo wskazuje rodzaje zabronionych w pasie drogowym działań, wymieniając wśród nich m.in. zakaz lokalizowania obiektów budowlanych, urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego (pkt 1 cyt. artykułu).

W myśl art. 39 ust. 1a ww. ustawy o drogach publicznych, przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej, w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 243 ze zm.), oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych

z eksploatacją tej infrastruktury i urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Przepis art. 39 ust. 1a ww. ustawy o drogach publicznych uchyla generalny zakaz wynikający z art. 39 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, zastrzegając jednak, że dokonywanie w pasie drogowym jakichkolwiek czynności niesłużących drodze i urządzeniom z nią związanym jest możliwe, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają. Innymi słowy, możliwość zlokalizowania w pasie drogowym urządzenia służącego przesyłowi energii elektrycznej – jak w niniejszej sprawie – istnieje zawsze, chyba że tego rodzaju inwestycja naruszyłaby warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa.

W relacji obu powołanych przepisów prawną podstawę umieszczenia w pasie drogowym urządzenia niezwiązanego z drogą i jej zadaniami stanowi jedynie art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych. W przepisie tym ustawodawca sformułował wyjątek od zawartej w art. 39 ust. 1 pkt 1 zasady, stwierdzając, iż tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydanym w formie decyzji administracyjnej.

Na gruncie rozpoznawanej sprawy istotna jest jednak dalsza treść tego przepisu, która wskazuje, że właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w art. 39 ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

Jak już zostało zaznaczone, możliwość zlokalizowania w pasie drogowym urządzenia służącego przesyłowi energii elektrycznej istnieje zawsze, chyba że tego rodzaju inwestycja naruszyłaby warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa. Zatem decyzja o odmowie udzielenia zezwolenia na zlokalizowanie urządzenia w postaci kabli elektroenergetycznych może być wydana wyłącznie w sytuacji, gdy ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

W rozpoznawanej sprawie organ nie wykazał żadnej z powyższych okoliczności wyłączających możliwość wydania decyzji pozytywnej dla strony. Konstrukcja art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych wskazuje, że decyzje administracyjne wydawane na jego podstawie mają charakter uznaniowy. Wprawdzie decyzja w tym przedmiocie pozostaje pod kontrolą sądowoadministracyjną, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa takich decyzji zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, w ten sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowane były konstytucyjne zasady legalizmu i równości wobec prawa. Ponadto, zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, czy stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony w świetle stosowanych przepisów prawa materialnego.

Uznaniowość w tego typu sprawach nie może być więc wyrazem dowolności organu w podejmowaniu decyzji. Tymczasem Generalny Dyrektor Dróg Krajowych

i Autostrad nie wykazał, by umieszczenie w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]

w miejscowości [...] kabli elektroenergetycznych miało spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

Oprócz powołania się na przepisy, organ nie wykazał, by ich brzmienie uniemożliwiało wyrażenie zgody na zlokalizowanie linii elektroenergetycznych, jak również nie wykazał konkretnych zagrożeń dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym,

a ponadto nie wykazał, by lokalizacja przedmiotowej inwestycji miała doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu drogi.

Nie można zakładać, że wnioskowana lokalizacja linii kablowych 15 kV i1 kV

w pasie drogi krajowej nr [...] spowoduje zagrożenia, na które organ powołuje się

w zaskarżonej decyzji, a także, że będzie sprzeczna z § 140 ust. 6 i 7 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 43, poz. 430 ze zm.). Rozporządzenie to nie zabrania lokalizacji wnioskowanej inwestycji w pasie drogowym, bowiem inwestycja liniowa przecinająca poprzecznie drogę lub usytuowana wzdłuż drogi powinna być wykonana w taki sposób, aby nie ograniczała możliwości przebudowy albo remontu drogi. Spółka twierdzi, że inwestycja zostanie wykonana w sposób, który nie ograniczy działań modernizacyjnych i eksploatacyjnych zarządcy drogi, natomiast – jak wynika ze sprawy – planowana infrastruktura liniowa ma przebiegać wzdłuż drogi nie tylko poza terenem zabudowy. Przytoczony w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepis § 140 ust. 6 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie zabrania lokalizacji wnioskowanej inwestycji w granicach pasa drogowego. Zawiera jedynie ograniczenia, jakie powinny być spełnione przy jej lokalizacji.

Skarżąca spółka w skardze podnosi, że projektowana inwestycja zostanie wykonana w sposób nie powodujący zniszczenia elementów drogi tj. większość układanej linii kablowej 15kV przebiegać będzie w odległości 10m od jezdni przeznaczonej dla ruchu kołowego, co w żaden sposób nie powoduje ograniczenia w ruchu zarówno lokalnym jak i tranzytowym, jakiekolwiek skrzyżowania projektowanej linii kablowych 15 i 1kV zostaną wykonane metodą przewiertu sterowanego ustawionego poza koroną drogi i bez wprowadzania ograniczeń w ruchu drogowym. Projektowane urządzenia elektroenergetyczne wykonywane są w technologii pozwalającej na bezawaryjną pracę przez kilkadziesiąt lat, za wyjątkiem uszkodzeń mechanicznych. Linie kablowe nie powodują ograniczenia w rozbudowie drogi, gdyż zgodnie z uregulowaniami art. 39 ust. 5 ustawy o drogach publicznych, właściciel urządzeń zlokalizowanych w pasie drogowym zobowiązany jest je przebudować na własny koszt.

Ponadto skarżący podniósł, że linie kablowe z sposób mało znaczący będą ograniczać w przyszłości zagospodarowanie pobocza drogi, przykładowo, zgodnie

z obowiązującymi przepisami, minimalna odległość fundamentu ekranów akustycznych od skrajni kabla elektroenergetycznego wynosi 0,4 m. Natomiast trasa linii kablowych projektowana jest poza terenem ruchu drogowego. Przyszła eksploatacja linii kablowych w tym usuwanie ewentualnych awarii będzie mogła być realizowana w sposób nie powodujący ograniczeń w ruchu drogowym i nie wpłynie na obniżenie poziomu bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Zdaniem skarżącej organ nie wykazał również, w jaki sposób umieszczenie w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] dwóch linii kablowych może przyczynić się do czasowego zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Obecna technologia wykonania linii elektroenergetycznych oraz sposób ich ułożenia w gruncie zapewniają bezawaryjność pracy tych urządzeń. Skarżąca w skardze podnosi,

iż wzdłuż przedmiotowego odcinka drogi krajowej nr [...] w pasie drogowym są już posadowione obiekty i urządzenia infrastruktury technicznej niezwiązane z drogą

w postaci: linii telefonicznych, wodociągów itp., w przypadku których może wystąpić konieczność naprawy z uwagi na awarię czy potrzebę konserwacji bądź wymiany urządzeń. Organ okoliczności tej w żaden sposób nie wykazał.

Jak już zostało zaznaczone, decyzja wydawana w trybie art. 39 ust. 3 ww. ustawy o drogach publicznych ma charakter uznaniowy. Nie oznacza to jednak,

że decyzja taka może być dowolna. Korzystanie z uznania administracyjnego nakłada na organ obowiązek wszechstronnego i dogłębnego rozważenia wszystkich okoliczności faktycznych i prawnych sprawy. T. S.A. jest przedsiębiorstwem energetycznym, którego jednym z podstawowych obowiązków jest realizowanie celu publicznego, jakim jest zaopatrywanie ludności w energię elektryczną. Poprowadzenie kabli 15 kV i 1 kV poprawi stabilność zasilania całości okolicznej sieci elektroenergetycznej, w tym również tej, z której zasilane są obecnie urządzenia związane z potrzebami utrzymania ruchu drogowego, jak np. oświetlenie przejść dla pieszych, oświetlenie pasa drogi, kamery monitoringu, fotoradary,

co z pewnością wpłynie w konsekwencji na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego na drodze krajowej nr [...].

Organ powinien zatem uwzględnić, że przedmiotowa inwestycja jest inwestycją celu publicznego, bowiem zgodnie z art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U 2016 poz.778 ze zm.), przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym) i ponadlokalnym (powiatowym, wojewódzkim i krajowym),

a także krajowym (obejmującym również inwestycje międzynarodowe

i ponadregionalne), oraz metropolitalnym (obejmującym obszar metropolitalny) bez względu na status podmiotu podejmującego te działania oraz źródła ich finansowania, stanowiące realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r. poz. 1774 i 1777 oraz z 2016 r. poz. 65). Zgodnie z art. 6 pkt 2 ww. ustawy o gospodarce nieruchomościami, celem publicznym jest budowa i utrzymywanie ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej, a także innych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń.

Odmowa udzielenia zezwolenia na lokalizację przedmiotowej inwestycji uniemożliwia zrealizowanie przez Spółkę przedmiotowej inwestycji, która zgodnie

z ww. przepisami, jest inwestycją celu publicznego.

Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" i "c"

w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Obowiązkiem organu ponownie rozpoznającego sprawę będzie zastosowanie się do stanowiska wyrażonego w niniejszym wyroku.

W oparciu o art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd zasądził od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz T. S.A. z siedzibą w K. kwotę 697 zł, w tym kwotę 200 zł, stanowiącą wartość uiszczonego wpisu od skargi, i kwotę 480 zł, poniesioną tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) oraz kwotę 17 zł, poniesioną tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa.