Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1118/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2013-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183 par. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 11a ust. 4
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Dnia 21 czerwca 2013 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wojciech Mazur sędzia NSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ sędzia del. WSA Jerzy Siegień Protokolant asystent Michał Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 21 czerwca 2013 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej M.S. i C.S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 679/12 w sprawie ze skargi M.S. i C.S. na decyzję Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od M.S. i C.S. solidarnie na rzecz Wojewody Kujawsko-Pomorskiego kwotę 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 679/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy oddalił skargę M. i C. S. na decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Włocławskiego z dnia [...] października 2011 r., nr [...].

Wyrok powyższy zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Decyzją z dnia [...] października 2011 r. Starosta Włocławski zatwierdził projekt budowlany, ustalił lokalizację drogi i zezwolił na realizację inwestycji drogowej polegającej na budowie drogi gminnej nr [...] zlokalizowanej w jednostce ewidencyjnej gminy Włocławek na działkach o nr ewidencyjnych [...] (obręb [...]) oraz zatwierdził projekt podziału nieruchomości położonych w liniach rozgraniczających inwestycji na terenach stanowiących działki o nr ewidencyjnych po podziale: [...], na rzecz Gminy Włocławek, określając wymagania dotyczące powiązania drogi z innymi drogami publicznymi, linie rozgraniczające teren, warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, dóbr kultury oraz obronności państwa, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, termin wydania nieruchomości oraz inne ustalenia.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że inwestor – Gmina Włocławek, spełniając wymogi art. 11d ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 193, poz. 1194, ze zm.), wystąpiła do Starosty Włocławskiego wnioskiem z dnia 13 lipca 2011 r., uzupełnionym dnia 27 września 2011 r. o wydanie decyzji o zezwolenie na realizację wskazanej wyżej inwestycji drogowej. Wydanie tej decyzji poprzedzone zostało wszczęciem postępowania administracyjnego w drodze zawiadomień Starosty Włocławskiego z dnia 27 września 2011 r., zaś dokumentację załączoną do wniosku udostępniono do publicznego wglądu na okres 14 dni. W tym czasie organ otrzymał sprzeciw M. i C. S. w sprawie planowanej budowy na ich działkach. W związku z tym organ wystąpił do inwestora oraz projektanta projektu budowlanego o ustosunkowanie się do pisma M. i C.S. Z pisma projektanta z dnia 21 października 2011 r. wynika, że inna lokalizacja projektowanej drogi byłaby ekonomicznie nieuzasadniona, ponieważ poszerzenie drogi w prawą stronę wiązałoby się z wykupem fragmentów działek z istniejącą zabudową.

M. i C. S. wnieśli odwołanie od powyższej decyzji podnosząc, że organ I instancji nie ustosunkował się do ich pisma z dnia 9 listopada 2011 r., w którym nie wyrazili zgody na budowę drogi gminnej na działkach o nr [...] będących ich własnością. Dalej podali, że proponowali Urzędowi Gminy Włocławek przekazanie nieodpłatnie drogi będącej ich własnością w zamian za wydanie pozwolenia na budowę masztu antenowego dla telefonii komórkowej dla firmy Centertel. Ponadto wskazali, że zgodnie z planem Włościańskiej Osady nr [...] z maja 1921 r. droga jest ich własnością i nie spełnia wymogów drogi publicznej.

Wojewoda Kujawsko – Pomorski decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając, że Starosta Włocławski wydał zaskarżoną decyzję zgodnie z obowiązującymi przepisami, ponieważ przeprowadzone w sprawie postępowanie uwzględniało zasady określone w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, a wydana decyzja zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa we wskazanych przepisach.

Zdaniem organu odwoławczego przepisy ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych nie upoważniają organów wydających przedmiotowe decyzje do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku, ani też do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji. Nie mogą też proponować zmian inwestycji określonych we wniosku ani rozwiązań technicznych. Inwestor samodzielnie dokonuje wyboru najbardziej korzystnych rozwiązań lokalizacyjnych i techniczno-wykonawczych. Ponadto Wojewoda, odnosząc się do stwierdzenia odwołujących się co do niewyrażenia zgody na budowę drogi na części ich działek tj. na działkach nr [...], gdyż Urząd Gminy Włocławek nie zezwolił na budowę masztu antenowego dla telefonii komórkowej dla firmy Centertel na innej nieruchomości będącej ich własnością uznał, że nie jest kompetentny do podejmowania decyzji dotyczących wydawania pozwoleń na budowę masztu telefonii komórkowej i przedmiotowe postępowanie nie ma związku z postępowaniem w sprawie wydania pozwoleń na budowę tego typu obiektów.

Z kolei zarzut, iż inwestycja drogowa prowadzona jest na działce będącej własnością odwołujących się, której dotyczyły sprawy rozpatrywane w Sądach Rejonowych i w Sądzie Okręgowym we Włocławku nie znajduje potwierdzenia w stanie faktycznym i nie może być rozpatrywany w postępowaniu o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Z załączonych do wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji drogowej wypisów z rejestru gruntów wynika, iż właścicielem działki nr [...] położonej w gminie Włocławek w obrębie W. jest Skarb Państwa – Urząd Gminy we Włocławku. Dalej organ dodał, że jeżeli chodzi o działki o numerach [...], których właścicielami są M. i C. S. to Starosta Włocławski decyzją nr [...] z dnia [...] października 2011 r. dokonał podziału: działki nr [...] przeznaczone są pod rozbudowę drogi gminnej, co jest zgodne z ustawą o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. Poza tym organ poinformował, że zgodnie z powyższą ustawą w odrębnym postępowaniu zostanie wydana przez Starostę Włocławskiego decyzja, ustalająca wysokość odszkodowania za część działek nr [...] (po podziale dla działek nr [...]), które zostały przejęte pod powyższą inwestycję drogową.

Na powyższą decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego skargę wnieśli M. i C. S. zarzucając naruszenie art. 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. poprzez brak przeprowadzenia analizy w zakresie wpływu inwestycji na środowisko i okolicę, jak również na sąsiadujące nieruchomości oraz naruszenie art. 7, 77 § 1 i 107 kpa poprzez nierozważnie w sposób prawidłowy całego materiału dowodowego, a przede wszystkim pism skarżących, a ponadto załatwienie sprawy wbrew słusznemu interesowi strony, który nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym. Skarżący podkreślili, że błędne jest ustalenie, iż działka nr 175 według wypisu z rejestru gruntów jest własnością Skarbu Państwa we władaniu Gminy Włocławek. Działka ta stanowi drogę, która wchodzi w skład gospodarstwa rolnego skarżących, co potwierdzają Plan Włościańskiej Osady nr [...] Wsi W. sporządzony na podstawie pomiaru dokonanego na gruncie w miesiącu maju 1921 r. przez ówczesnego geometrę. Grunty te były własnością ojca M., która odziedziczyła je po swoich rodzicach. Droga była także przedmiotem podejmowanych przez Gminę Włocławek działań zmierzających do skomunalizowania jej na rzecz gminy. Wyrokiem WSA w Warszawie skarga o skomunalizowanie została oddalona (sygn. I SA/Wa 162/05). Ostatecznie Sąd Rejonowy we Włocławku Wydział I Cywilny wydał postanowienie dokonując rozgraniczenia położonych w P. nieruchomości, będącej własnością M. S. i C. S., mającej urządzoną w Sądzie we Włocławku księgę wieczysta kw [...], oznaczonej jako działki nr [...] o powierzchni 0.5 ha i [...] o powierzchni 6.26. Określono, iż granica spornych nieruchomości [...] przebiegać winna według linii od znaku granicznego [...] (kamień graniczny) przez znak graniczny numer [...] do znaku oznaczonego numerem [...] (kamień graniczny) i taki przebieg granicy ustalono. Istnieje możliwość wybudowania drogi na innych gruntach w tej miejscowości.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Kujawsko – Pomorski wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy uznał, iż skarga wniesiona w niniejszej sprawy była niezasadna.

W ocenie Sądu postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie było przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wniosek o zgodę na realizację inwestycji drogowej odpowiada wymogom, o których mowa w art. 11d ust. 1 ustawy. Przedłożony projekt budowlany zgodny jest z przepisami ustawy – Prawo budowlane, stosownie do art. 11i ust. 1 specustawy, a wydana przez organ I instancji decyzja zawiera elementy, przewidziane w art. 11f ust. 1 tejże ustawy. Korekta wniosku w odniesieniu do uwzględnienia powstałej w wyniku podziału działki 751/2 nie wpływa na wynik postępowania, bowiem działania inwestora mieściły się w granicach prawa. Wobec powyższego zarzuty skarżących dotyczące nie zbadania przez organy administracji zasadności realizacji przedmiotowej inwestycji należy uznać za bezpodstawne.

Sąd I instancji podkreślił, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego – m.in. postanowienia Sądu Rejonowego z 13 listopada 2008 r., sygn. akt I Ns 292/03 – wynika, że Gmina Włocławek jest samoistnym posiadaczem działki nr [...]. Działkę tę stanowi droga dojazdowa do wsi P., co potwierdza wyrys mapy ewidencyjnej sporządzony 25 lipca 1979 r. Wcześniej jak wynika z rejestru pomiarowo – klasyfikacyjnego działka nr [...] znajdowała się w posiadaniu Wojewódzkiego Zarządu Dróg Publicznych w B. Wprawdzie decyzją Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2002 r. odmówiono stwierdzenia nabycia własności nieruchomości (działka nr [...]) przez Gminę Włocławek z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. w oparciu o art. 73 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. – Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), lecz nastąpiło to z powodu braku zaliczenia owej drogi do kategorii dróg gminnych. Działka ta była zatem własnością Skarbu Państwa. Droga została jednak zakwalifikowana uchwałą Rady Gminy Włocławek z 5 września 2003 r. do kategorii dróg gminnych. W żadnym jednak przypadku skarżącym nie przysługiwało prawo własności działki nr [...]. W księdze wieczystej uwidoczniono tylko własność działki nr [...]. Powództwo małżonków S. o ustalenie prawa własności do działki nr [...]na odcinku przylegającym do działek nr [...] zostało prawomocnie oddalone. Powoływanie się przez skarżących na ,,Plan Osady Włościańskiej nr [...]" nie miał wpływu na stan własności działki nr [...], gdyż jak wynika z postanowienia Sądu Rejonowego z 13 listopada 2008 r., sygn. akt I Ns 292/03 dokonano rozgraniczenia nieruchomości działki nr [...] należących do skarżących z własnością Skarbu Państwa – we władaniu Gminy Włocławek – działki nr [...] bez tego dokumentu, gdyż jak stwierdził Sąd nie znajduje się on w zasobie geodezyjnym i kartograficznym zatem nie może być podstawą określenia granicy działki nr [...]. Decyzją Starosty Włocławskiego zatwierdzono natomiast projekt podziału nieruchomości [...] (po podziale na działki odpowiednio [...]) oraz działki [...], gdzie w linie rozgraniczające inwestycji włączono działki [...].

Sąd wskazał też, iż zdaniem skarżących można było zaprojektować poszerzenie drogi po przeciwnej stronie. W ocenie Sądu zarzut ten nie znajduje uzasadnienia, a w sprawie dokonywano oceny optymalnego przebiegu drogi. Po przeciwnej stronie w stosunku do nieruchomości skarżących są działki budowlane z rozpoczętą budową, ogrodzone i znacznie bardziej dolegliwe, a wręcz niemożliwe, byłoby zajęcie tych właśnie nieruchomości. Ponadto mocą zaskarżonej decyzji wydzielono i przejęto na własność Gminy działki [...] które najkorzystniej wpływają na realizację inwestycji drogowej służącej ogółowi mieszkańców. Niedopuszczalną ingerencją w przysługujące skarżącym prawo własności byłoby przeznaczenie przejętej nieruchomości na inwestycję nie mającą charakteru inwestycji drogowej. Kwestionowanie uprawnienia organów do badania celowości przyjętych przez inwestora rozwiązań projektowych i przebiegu trasy nie uprawniało skarżących do stawiania zarzutu niedopuszczalnej ingerencji w ich prawo własności.

Sąd I instancji podkreślił nadto, że Konstytucja w art. 64 ust. 1 dopuszcza możliwość ograniczeń prawa własności, gdy następuje w ustawie i w zakresie, w jakim nie narusza istoty prawa własności, a więc poszanowania zasady proporcjonalności wyrażającej się zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości, ingerencji w sferę praw i wolności. Przy realizacji systemu dróg publicznych służących poprawie bezpieczeństwa, komunikacji, transportu – zdaniem Sądu – nie dochodzi do naruszenia proporcji między interesem publicznym, a ingerencją w sferę praw i wolności, które na mocy ustawy są rekompensowane stosownym odszkodowaniem. Takim celem jest z pewnością realizacja przedmiotowej inwestycji. W tym kontekście zarzuty o naruszenie posiadania również nie zasługują na uwzględnienie.

Z uwagi na powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. i C. S., reprezentowani przez adwokata, domagając się uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Skarga kasacyjna oparta została o obie podstawy z art. 174 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

– naruszenie prawa materialnego tj. art. 11 a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych poprzez brak przeprowadzenia analizy w zakresie wpływu inwestycji na środowisko i okolicę, jak również na sąsiadujące nieruchomości,

– naruszenie prawa procesowego tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7 , 77 § 1 i 107 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi na decyzję Wojewody Kujawsko – Pomorskiego pomimo nierozważenia w sposób prawidłowy całego materiału dowodowego przez ten organ, a przede wszystkim pism M. i C. S., a ponadto załatwienie sprawy wbrew słusznemu interesowi strony, który nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym, co miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem skarżących Starosta błędnie podnosił, że działka nr [...] według wypisu z rejestru gruntów jest własnością Skarbu Państwa we władaniu Gminy Włocławek. Działka ta stanowi drogę, która wchodzi w skład gospodarstwa rolnego skarżących, co potwierdzają Plan Włościańskiej Osady nr [...] Wsi W. sporządzony na podstawie pomiaru dokonanego na gruncie w miesiącu maju 1921 r. Grunty te były własnością ojca M.S., która odziedziczyła je po swoich rodzicach. Droga ta była także przedmiotem podejmowanych przez Gminę Włocławek działań zmierzających do skomunalizowania jej na rzecz gminy. Ostatecznie wyrokiem WSA w Warszawie skarga o skomunalizowanie została oddalona (sygn. I SA/Wa 162/05). Sąd Rejonowy we Włocławku Wydział I Cywilny wydał postanowienie dokonując rozgraniczenia położonych w P. nieruchomości, będącej własnością M. S. i C. S. Gmina Włocławek samowolnie zajęła część gruntu z działki [...] wysypując żużel, którym poszerzono drogę oznaczoną nr [...]. Mimo wezwania do dobrowolnego wykonania postanowienia Gmina nie zastosowała się do niego. W związku z powyższym Sąd Rejonowy we Włocławku na wniosek C. S. nakazał gminie Włocławek przywrócić C. S. naruszone posiadanie w części nieruchomości, stanowiące działki oznaczone nr [...], przez usunięcie gruzu i szlaki z pasa gruntu przylegającego do działki [...] (wyrok z dnia 31 maja 2010 roku, sygn. akt I C 717/08, Sądu Rejonowego we Włocławku). Cały czas Gmina Włocławek próbuje samowolnie poszerzać drogę lokalizując ją na drodze stanowiącej działkę [...]oraz poszerzając ją o dalsze zajęcie gruntów na działce [...]. Skarżący uważają, że istnieje możliwość wybudowania drogi na innych nieruchomościach w tej miejscowości.

Skarżący podtrzymują swoje twierdzenia, że Wojewoda nie wziął pod uwagę słusznego interesu odwołujących, który w procedurze postępowania administracyjnego jest zasadą. Podobnie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie rozważył i nie ustosunkował się do szeroko podniesionych zarzutów o niewłaściwym postępowaniu Gminy Włocławek przez cały czas trwania sporu, niewykonywania postanowienia Sądu i wyroków, aż do tego stopnia, że przywrócenie naruszonego posiadania musiało nastąpić przy czynnym udziale komornika.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniesiona w przedmiotowej sprawie skarga kasacyjna pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw.

Na wstępie zauważyć należy, iż przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej jako ustawa P.p.s.a., stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 ustawy P.p.s.a., należało zatem odnieść się do zasadniczych zarzutów stanowiących istotę podstaw kasacji.

W przedmiotowej sprawie skargę kasacyjną oparto o obie podstawy z art. 174 ustawy P.p.s.a. W takim przypadku Sąd odwoławczy najpierw bada zasadność zarzutów naruszenia przepisów postępowania, gdyż tylko wtedy gdy stan faktyczny został prawidłowo ustalony, lub nie został podważony, można przejść do badania zarzutów naruszenia prawa materialnego.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można za zasadny uznać zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. w zw. z art. 7, 77 § 1 i art. 107 kpa. Obrazy tych przepisów skarżący upatruje w tym, iż nie uchylono decyzji Wojewody Kujawsko – Pomorskiego pomimo tego, iż organ ten nie rozważył całości materiału dowodowego, przede wszystkim pism skarżących. Ponadto zdaniem stron załatwienie niniejszej sprawy nastąpiło wbrew ich słusznemu interesowi, który nie pozostaje w sprzeczności z interesem społecznym.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego na aprobatę zasługuje ocena Sądu I instancji, który uznał, iż organy działające w sprawie wykazały, iż podjęły niezbędne działania mające na celu wyjaśnienie stanu faktycznego. Wyjaśniono bowiem okoliczności związane z własnością nieruchomości, które przeznaczone zostały pod planowaną inwestycję drogową.

Nie budzi wątpliwości w ich świetle fakt, że działki objęte skarżoną decyzją o nr. [...] stanowiły własność skarżących, okoliczność ta była bezsporną.

Przeprowadzone postępowanie nie wykazało , by działka nr [...], stanowiąca drogę dojazdową do wsi P. była własnością małżonków S.

Znajdujący się w aktach wypis z rejestru gruntów jako właściciela działki wskazywał Skarb Państwa, we władaniu Gminy Włocławek.

Identycznie ustalenia wynikają z postanowienia Sądu Rejonowego we Włocławku z dnia 13 listopada 2008r., wydanego w sprawie o sygn. I Ns 292/03. Dokonując rozgraniczenia m.in. działki [...] stwierdził, że stanowi ona własność Skarbu Państwa, pozostając jednocześnie we władaniu Gminy.

Także w decyzji Wojewody Kujawsko – Pomorskiego z dnia [...] czerwca 2002 r., mocą której odmówiono stwierdzenia nabycia własności tej nieruchomości przez Gminę Włocławek z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. zawarto ustalenia co do prawa własności Skarbu Państwa do tej działki. Ponadto powództwo małżonków S. o ustalenie prawa własności do działki nr [...] na odcinku przylegającym do działek nr [...] zostało prawomocnie oddalone. Tak ustalony stan faktyczny Wojewódzki Sąd Administracyjny słusznie uznał za w pełni ustalony i pozwalający na dokonanie właściwej oceny okoliczności zaistniałych w sprawie.

Nie można przyjąć także, aby w sprawie naruszono słuszny interes skarżących, o jakim mowa w art. 7 kpa. Podkreślenia wymaga bowiem, iż decyzja o realizacji inwestycji drogowej wydana została w oparciu o przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Ustawa ta ma szczególny charakter, gdyż jej celem jest stworzenie prawnych instrumentów zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych. Specyfika uregulowań ustawowych wyraża się w uproszczeniu postępowania administracyjnego w sprawach związanych z realizacją inwestycji określonych w tejże ustawie. Podkreślenia wymaga, iż decyzja Starosty Włocławskiego z dnia [...] października 2011 r. uzyskała rygor natychmiastowej wykonalności z uwagi na szczególny charakter i ważny interes społeczny i gospodarczy, nie budzący wątpliwości także Naczelnego Sądu Administracyjnego Zajęcie nieruchomości w tym trybie następuje za odpowiednim odszkodowaniem, co wynika z art. 12 ust. 4 i art. 18 tejże ustawy.

Za prawidłowe uznać trzeba zatem rozważania Sądu I instancji w zakresie nienaruszenia przez organy uzasadnionego interesu skarżących, które miały także na względzie optymalny przebieg dróg, poszanowanie zasady proporcjonalności.

Przechodząc do naruszenia przepisów prawa materialnego wskazać trzeba, iż został on sformułowany w sposób niejasny.

Skarga kasacyjna, stosownie do art. 176 ustawy P.p.s.a., jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia, w którym przytoczyć należy podstawy kasacyjne wraz z ich uzasadnieniem, co oznacza konieczność wskazania konkretnego przepisu prawa, który – zdaniem wnoszącego skargę – został naruszony przez Sąd I instancji, z podaniem numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu i ewentualnie innych jednostek redakcyjnych oraz określeniu, na czym to naruszenie polegało. W przedmiotowej sprawie autor skargi kasacyjnej wskazuje na naruszenie przez Sąd I instancji art. 11a ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., podczas gdy przepis ten zawiera 4 ustępy, zatem prawidłowe sformułowanie zarzutu winno wskazywać także na konkretny ustęp, który w ocenie skarżących został naruszony. Z treści zarzutu można wprawdzie odczytać, iż skarżącym idzie o naruszenie art. 11a ust. 4 powołanej ustawy, jednakże nie można przyjąć, aby przepis ten został naruszony.

Art. 11a ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. stanowi, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej może być wydana po uprzednim przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, jeżeli jest ona wymagana przepisami ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), dalej ustawa z dnia 3.10.2008r.

Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust.1.

Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach(art. 61 ust.1 pkt.1 ustawy z dnia 3.10.2008r.)

Zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 10 w zw. z art. 71 ust.1, 2 pkt.1 i 2, powołanej ustawy przed uzyskaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej konieczne jest uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o ile inwestycja ta jest przedsięwzięciem mogącym zawsze albo potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z kolei rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397) do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi inne niż autostrady lub drogi ekspresowe, o nie mniej niż czterech pasach ruchu, na łącznym odcinku nie mniejszym niż 10 km. Wśród przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko wymienia natomiast drogi o nawierzchni twardej o całkowitej długości przedsięwzięcia powyżej 1 km, inne niż zaliczone do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz obiekty mostowe w ciągu drogi o nawierzchni twardej, z wyłączeniem przebudowy dróg oraz obiektów mostowych służących do obsługi stacji elektroenergetycznych i zlokalizowanych poza obszarami parków narodowych, rezerwatów przyrody, parków krajobrazowych, obszarów chronionego krajobrazu, obszarów Natura 2000, użytków ekologicznych oraz zespołów przyrodniczo-krajobrazowych. Uregulowania odnoszące się do budowy dróg zawierało także poprzednio obowiązujące rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko( Dz. U. 2004. 257.2573).

Zgodnie z art. 84 ust.1 ustawy z dnia 3.10. 2008r. w przypadku gdy nie została przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach właściwy organ stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko.

W przedmiotowej sprawie ostateczną decyzją Wójta Gminy Włocławek z dnia [...] października 2010 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 84 ust.1 oraz art. 85 ust.1 i 2 ustawy z dnia 3.10. 2008r. stwierdzono, iż planowana inwestycja drogowa nie potrzebuje przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

Mając na uwadze powyższe i uznając wniesioną skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na zasadzie art. 204 pkt.1 P.p.s.a.