Wyrok NSA, sygn. akt I GSK 438/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4, art. 188
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędziowie NSA Maria Myślińska Krystyna Anna Stec (spr.) Protokolant Milena Budna po rozpoznaniu w dniu 10 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Celnej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 14 listopada 2012 r.; sygn. akt V SA/Wa 1825/12 w sprawie ze skargi J. O. - Firma Handlowa B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2012 r.; nr [...] w przedmiocie określenia kwoty długu celnego oraz kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W.; 2. zasądza od J. O. - Firmy Handlowej B. na rzecz Dyrektora Izby Celnej w W. kwotę 260 (dwieście sześćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 14 listopada 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 1825/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2012r., w przedmiocie określenia kwoty długu celnego i kwoty zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, uchylił zaskarżoną decyzję, zasądził na rzecz skarżącego od organu zwrot kosztów postępowania sądowego oraz stwierdził, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku.

Przedstawiając stan sprawy Sąd i instancji wskazał, że w dniu [...] listopada 2007r., J. O., zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu towar zadeklarowany jako "ozdoby dekoracyjne bożonarodzeniowe" wg dokumentu SAD nr [...] – poz. 2 taryfikując go do pozycji 9505 (kod TARIC 9505 10 90 00) obejmującej z brzmienia "Artykuły świąteczne, karnawałowe lub inne rozrywkowe, wyłączając akcesoria do sztuk magicznych i żartów", ze stawką celną w wysokości 2,7% i stawką podatku VAT w wysokości 22%. Do zgłoszenia załączono fakturę, w której importowany towar określono jako główki poinsettii.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Naczelnik Urzędu Celnego II w W. zmienił klasyfikację taryfową importowanych towarów, zadeklarowaną w ww. zgłoszeniu celnym (poz. 2) dla celów określenia zobowiązania podatkowego w prawidłowej wysokości. Sporne kwiaty zostały zaklasyfikowane do kodu TARIC 6702 90 00 00 ze stawką celną w wysokości 4,7%, co stanowiło podstawę do ustalenia kwoty należności celnych oraz określenia prawidłowej kwoty zobowiązania podatkowego z zastosowaniem 22% stawki podatku VAT.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r., Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił ww. decyzję z dnia [...] października 2010 r. odnośnie do zastosowanego kodu TARIC, w pozostałym zakresie utrzymał w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. wyrokiem z dnia 13 lipca 2011 r., sygn. akt V SA/Wa 730/11, uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd stwierdził, że rozpatrując sprawę ponownie organ winien przeprowadzić dodatkowe postępowanie dowodowe w zakresie ustalenia, czy sporny towar ma charakter artykułu bożonarodzeniowego w rozumieniu kodu 9505 10 90, czy też nie.

Po wydaniu ww. wyroku, organ zwrócił się do skarżącego o wskazanie cech, które jego zdaniem nadają importowanym główkom poinsettii bożonarodzeniowy charakter i przesądziły o ich klasyfikacji do pozycji 9505.

W odpowiedzi skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego z zakresu kulturoznawstwa celem stwierdzenia, czy sporne towary, z uwagi na swoją symbolikę i przeznaczenie do dekoracji, mają charakter artykułu świątecznego, oraz czy w polskim kręgu kulturowym używa się tych artykułów wyłącznie do dekoracji w okresie świąt, a w szczególności Świąt Bożego Narodzenia. Zdaniem strony sporne towary same w sobie stanowią symbol świąteczny, a w szczególności poinsettia, przy czym nie można mówić o konkretnych cechach, które przemawiają za tym, że artykuły te mają charakter bożonarodzeniowy. Ten charakter wynika z ich stosowania do dekoracji pomieszczeń handlowych, domów, stołów wigilijnych, a złocenia i srebrzenia podnoszą ich świąteczny i dekoracyjny charakter.

Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. uchylił rozstrzygnięcie organu I instancji w części dotyczącej zastosowanego kodu TARIC i orzekł, że klasyfikacja taryfowa towarów z poz. 2 SAD BIS winna być objęta kodem TARIC 6702 10 00 00 zamiast 6702 90 00 00. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jako podstawę do orzekania organ wskazał rozporządzenie Komisji (WE) nr 1549/2006 z 17 października 2006 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. WE Nr L 301 z dnia 31.10.2006) oraz Noty wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów stanowiące zał. do obwieszczenia Ministra Finansów z 1 czerwca 2006 r. w sprawie wyjaśnień do Taryfy celnej (M.P. Nr 86, poz. 880) i Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz. U. WE Nr C 50 z dnia 28.02.2006 r.). Organ wskazał, że strona kwestionowała zastosowaną klasyfikację taryfową, wskazując jako właściwą zadeklarowaną pozycję 9505 Taryfy celnej dla artykułów świątecznych – bożonarodzeniowych, zaprojektowanych, wyprodukowanych i rozpoznawalnych jako artykuły świąteczne, a wykorzystywanych do dekoracji stołów i pomieszczeń w okresie świątecznym. Organ nie podzielił tego stanowiska wskazując, że sporne towary nie spełniają kryteriów wskazanej pozycji z uwagi na fakt, że nie są rozpoznawalne jako świąteczne, nie posiadają cech wyłącznego zaprojektowania i wyprodukowania ich jako towary świąteczne. Zdaniem organu sporne kwiaty i liście są tylko odwzorowaniem naturalnych kwiatów i liści co sprawia, że nie zostały zaprojektowane jako artykuły świąteczne. Fakt, iż poinsettia kwitnie w okresie świąt, nie oznacza, w ocenie organu, że sztuczne kwiaty poinsettii, nie mogą być używane do dekoracji w innym okresie.

Mając na uwadze stan spornych towarów w dniu zgłoszenia celnego oraz zasady klasyfikacji taryfowej ustalone w regule 1 ORINS organ odwoławczy stwierdził, że kwiaty w postaci główek poinsettii, zostały prawidłowo zaklasyfikowane przez organ I instancji do pozycji 6702 obejmującej z brzmienia "Kwiaty sztuczne, liście i owoce oraz ich części, artykuły ze sztucznych kwiatów, liści owoców". Z uwagi na budowę, sporne kwiaty i liście nie zostały wykluczone z ww. pozycji na mocy uwagi 3 do działu 67. Zdaniem organu klasyfikacja spornych sztucznych kwiatów i liści do pozycji 6702 Taryfy celnej była zgodna z regułą 1 ORINS. Pozycja ta obejmuje wszystkie sztuczne kwiaty, liście i artykuły z nich wykonane, niezależnie od okresu w jakim są importowane, sprzedawane, czy też sposobu wykorzystania. Posypanie lub przyozdobienie kwiatów brokatem nie czyni ich natomiast artykułami bożonarodzeniowymi w rozumieniu Taryfy celnej. Prawidłowość klasyfikacji taryfowej sztucznych kwiatów do pozycji 6702 potwierdzają zdaniem organu Noty Wyjaśniające (zał. do M.P. nr 86 z 4 grudnia 2006 r. ze zm., tom III, str. 27).

Odnośnie do wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego organ zauważył, że skarżący na żadnym etapie postępowania nie przedstawił dowodu w postaci opinii biegłego i nie występował wcześniej z takim wnioskiem, mimo iż postępowanie toczy się od kwietnia 2008 r. Poza tym użyte w art. 197 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.; dalej: o.p.) słowo "może" oznacza pozostawienie organowi swobody w korzystaniu z tego środka dowodowego. Organ stwierdził też, że spór w sprawie sprowadza się do kwestii zastosowania prawa lub jego wykładni, a stosowanie prawa należy do organu orzekającego w sprawie.

Zaskarżoną decyzję uchylono jednak w części dotyczącej zastosowania kodu TARIC 6402 90 00 00, ponieważ sporne towary zostały wykonane z tworzywa sztucznego. W tej sytuacji, organ za właściwy uznal kod TARIC 6702 10 00 00 obejmujący kwiaty sztuczne, liście i ich części wykonane z tworzyw sztucznych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. wniósł J.O.

Sąd I instancji uzasadniając swoje rozstrzygnięcie w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), na wstępie przypomniał, że w sprawie, w wyroku o sygn. akt V SA/Wa 730/11 WSA w W. zajmował już stanowisko, co miało istotne znaczenie ze względu na treść art. 153 p.p.s.a. Następnie, analizując treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz uzasadnienie ww. wyroku wydanego w sprawie stwierdził, że organ w dalszym ciągu nie wyjaśnił sprawy w sposób pozwalający na jej ostateczne rozstrzygnięcie.

Postępowanie dowodowe po uchyleniu wcześniejszej decyzji polegało jedynie na zwróceniu się przez organ odwoławczy do strony o wskazanie cech importowanych sztucznych kwiatów oraz liści, które jej zdaniem przesądzają o klasyfikacji do pozycji 9505 przewidzianej dla artykułów bożonarodzeniowych, a nie do pozycji 6702 obejmującej z brzmienia sztuczne kwiaty. W odpowiedzi strona nadesłała pismo, w którym m.in. zawarła wniosek o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego rzeczoznawcy z zakresu kulturoznawstwa celem stwierdzenia, czy sporne towary z uwagi na swoja symbolikę i przeznaczenie do dekoracji mają charakter artykułu świątecznego oraz w celu potwierdzenia czy w polskim kręgu kulturowym używa się tych artykułów wyłącznie do dekoracji w okresie świąt, w szczególności Świąt Bożego Narodzenia. Organ nie uwzględnił wniosku argumentując, że strona nie występowała z nim wcześniej mimo, że sprawa toczy się już od kwietnia 2008 r.

WSA nie zgodził się z powyższym poglądem i wskazał, że strona zakładała, iż jej argumentacja okaże się wystarczająca do przyjęcia prezentowanego przez nią stanowiska, a poza tym stanowisko Sądu w sprawach bliźniaczo podobnych do sprawy niniejszej nie było jednolite. W ocenie Sądu I instancji przemawiało to za koniecznością ponownego rozważenia przez organ odwoławczy potrzeby dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Ponadto w ocenie WSA organ bezzasadnie przyjął, że sporne kwiaty zostały prawidłowo zakwalifikowane przez organ I instancji do pozycji 6702, mimo że tenże organ uchylił decyzję organu I instancji odnośnie zastosowanego kodu TARIC.

WSA wskazał, że postępowanie dowodowe sprowadzało się do ustaleń w zakresie przyporządkowania towaru do kodu CN 6702 90 00 WTC. Na podstawie przyjętej klasyfikacji organ wyłączył możliwość zaliczenia opisywanego towaru do kodu CN 9505 10 90 obejmującego artykuły bożonarodzeniowe. W zakresie możliwości przyporządkowania towaru do kodu CN 9505 10 90 nie przeprowadził postępowania dowodowego, naruszając swym działaniem powołane przepisy Ordynacji podatkowej, a naruszenie przepisów postępowania miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy Sąd nakazał organowi przeprowadzenie dodatkowego postępowania dowodowego w zakresie ustalenia, czy sporny towar ma charakter artykułu bożonarodzeniowego z pozostałych materiałów, w rozumieniu kodu 9505 10 90, czy też nie.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego Sąd I instancji wskazał, że przyporządkowanie towaru do kodu 6702 90 00 WTC z powołaniem się na okoliczność, że analizowany towar jest sztucznym kwiatem, o którym mowa w tym kodzie, jest przedwczesne w sytuacji, gdy organ nie zbadał, czy towar ten ma charakter artykułu bożonarodzeniowego, dla którego przewidziano odrębny kod 9505 10 90.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Dyrektor Izby Celnej w W., wnosząc o uchylenie tego orzeczenia i rozpoznanie skargi lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w W., oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyrokowi zarzucił naruszenie:

1. na podstawie art. 174 pkt. 1 p.p.s.a., naruszenie prawa materialnego, art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., które miało wpływ na wynik sprawy, przez błędną wykładnię postanowień Taryfy celnej obowiązującej w dniu importu spornych towarów: Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1789/2003;

2. na podstawie art. 174 pkt 2 p p s a naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy poprzez naruszenie art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c oraz art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 2 p.p.s.a. poprzez uwzględnienie skargi, a w wyniku tego uchylenie decyzji organu II instancji, mimo iż w rozpatrywanej sprawie wystąpiły przesłanki do oddalenia skargi, ze względu na zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz niezgodne przyjęcie przez Sąd, że organy celne naruszyły regulacje zawarte w art. 122, art. 180 § 1, art. 187, art. 191, art. 210 § 4 o.p. poprzez niewskazanie , że sporny towar nie spełnia przesłanek uznania go za artykuł bożenarodzeniowy w rozumieniu pozycji 9505.

Autor skargi kasacyjnej w jej uzasadnieniu twierdził, że Sąd I instancji wadliwie zarzucił organowi II instancji niewyjaśnianie sprawy z sposób pozwalający na jej rozstrzygnięcie, co doprowadziło do naruszenia prawa materialnego tj. art. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 1549/2006.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługuje na uwzględnienie, mimo iż nie wszystkie podstawy kasacyjne są usprawiedliwione.

W rozpatrywanym przypadku nie jest sporne, że zarówno Sąd I instancji jak i organy - na mocy art. 153 p.p.s.a. - były związane oceną prawną oraz wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w wyroku, uprzednio wydanym w sprawie.

W świetle podstaw kasacyjnych istota sporu sprowadza się zaś do tego czy organy, realizując te wskazania, uchybiły - jak stwierdził Sąd I instancji, powołując art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - przepisom Ordynacji podatkowej, a to art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 4.

Art. 122 o.p stanowi, że w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Rozwinięciem zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w przytoczonym przepisie jest art. 187 § 1 tej ustawy, zgodnie z którym organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy.

Z powyższego wynika zatem, że ustalenie stanu faktycznego sprawy z poszanowaniem zasady prawdy obiektywnej obejmuje zarówno zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego jak i wyczerpujące jego rozpatrzenie.

W ocenie składu orzekającego Sąd I instancji - co trafnie podniesiono w zarzutach skargi kasacyjnej i jej uzasadnieniu - nie miał podstaw by zarzucić organowi wadliwe, niekompletne zgromadzenie materiału dowodowego.

Istotnie - w myśl art. 180 § 1 o.p. - jako dowód należy dopuścić wszystko co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. Zwrot "co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy" wskazuje, że przedmiotem dowodu mogą być okoliczności istotne dla załatwienia sprawy. O tym zaś, jakie okoliczności są istotne dla załatwienia sprawy decydują stosowane w sprawie normy o charakterze materialnoprawnym.

W rozpoznawanej sprawie - jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku - Sąd I instancji prezentował pogląd, że ustaleń faktycznych, co do świątecznego /bożonarodzeniowego/ charakteru towaru należy dokonać pod kątem kryteriów zawartych w Notach Wyjaśniających /.../, a więc celem oceny czy produkty mają wartość dekoracyjną, jak i czy zostały wyłącznie zaprojektowane, wyprodukowane jak i czy są rozpoznawalne jako artykuł świąteczny. Poza sporem istotne są też takie okoliczności jak to, czy produkty zgodnie ze swoją budową i wzorem (odciski, ornamenty, symbole, napisy) przeznaczone są do użytku podczas określonego święta.

Sąd I instancji oceniając czy z tego punktu widzenia materiał dowodowy jest kompletny, wskazał na pominięcie wniosku dowodowego strony o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego z zakresu kulturoznawstwa dla stwierdzeni,a czy sporne towary z uwagi na swoją symbolikę i przeznaczenie do dekoracji mają charakter artykułu świątecznego jak i w celu stwierdzenia czy w polskim kręgu kulturowym używa się tych artykułów wyłącznie w okresie Świąt Bożego Narodzenia.

Ocena zasadności wskazanego wniosku dowodowego wymaga zwrócenia uwagi, że nawet gdyby uznać, że sporne produkty mają wartość dekoracyjną (co w przypadku kwiatów zdaje się być oczywiste), jak i że faktycznie produkty te są używane w Święta Bożego Narodzenia - nie potwierdzi to wyłącznego ich zaprojektowania i wyprodukowania oraz rozpoznawania tych artykułów jako artykułów wyłącznie świątecznych/bożonarodzeniowych. Zauważyć należy też, że Sąd I instancji nie stwierdził, że dowód z opinii biegłego na wskazane we wniosku okoliczności wadliwie pominięto, zalecił jedynie ponowne rozważenie wniosku. Istotnie, nie można zgodzić się ze stanowiskiem prezentowanym przez Dyrektora Izby Celnej, że skoro w myśl art. 197 o.p. organ może powołać biegłego w celu wydania opinii to znaczy, że nie jest w tym zakresie zgłoszonym wnioskiem związany. Nie ulega kwestii, że ocena zasadności wniosku dowodowego nie może być dowolna. Art. 188 o.p. stanowi bowiem jednoznacznie, że żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu są okoliczności mające znaczenie dla sprawy, chyba że okoliczności te są wystarczająco stwierdzone innym dowodem. Przy czym - nawet jeżeli w ocenie organów w materiałach zgromadzonych w sprawie są już dowody stwierdzające daną okoliczność - organy nie są uprawnione do pominięcia "przeciwdowodów" (tzn. wniosku na okoliczności przeciwne, zmierzające do podważenia tej okoliczności).

W rozpoznawanej sprawie jednakże uzasadnienie zaskarżonych decyzji wskazuje, że ocenie - co do braku celowości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego - nie można zarzucić wadliwości. Jak już podniesiono przede wszystkim teza dowodowa nie zmierza do ustalenia wyłącznego zaprojektowania i wyprodukowania towaru jako wyłącznie świątecznego. Tej istotnej kwestii nie przesądzi też – wbrew stanowisku Sądu I instancji – ustalenie czy w okresie świąt, popyt na te produkty jest większy niż w innych porach roku. Zgodzić natomiast należy się z tym, że dowód z opinii biegłego nie może być przeprowadzony na okoliczność prawidłowości klasyfikacji taryfowej - bo to należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów.

Wobec powyższego Sąd I instancji nie miał podstaw by stwierdzić, że organ wydając kontrolowaną decyzję nie zgromadził kompletnego materiału dowodowego - z uchybieniem art. 122, 187 § 1 oraz 180 § 1 o.p.

Zwrócenia uwagi wymaga, że – jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku – w ocenie Sądu postępowanie dowodowe sprowadzało się do ustaleń w zakresie przyporządkowania towaru do kodu CN 6702 90 00, nie przeprowadzono zaś postępowania dowodowego w zakresie ustalenia charakteru towaru w rozumieniu kodu 9505 10 90.

Tymczasem nie ulega wątpliwości, że oceny pod kątem możliwości przyporządkowania towaru do obu ww. kodów CN dokonano w oparciu o ten sam - niesporny stan (opis) towaru.

Z powyższego wynika więc, że poczynienie ustaleń faktycznych w sprawie nie wymaga uzupełniającego postępowania dowodowego, lecz wszechstronnego rozpatrzenia - w rozumieniu art. 187 § 1 o.p. - zgromadzonego materiału dowodowego, pod kątem przesłanek klasyfikacji taryfowej.

W ocenie składu orzekającego uzasadnienie kontrolowanej decyzji wskazuje, że tak rozumiane rozpatrzenie materiału dowodowego miało miejsce.

Zgodnie z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej uzasadnienie faktyczne decyzji zawiera w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, uzasadnienie prawne zaś zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. W rozpoznawanej sprawie - jak już podniesiono - stan faktyczny dotyczący stanu towaru nie był i nie jest sporny. W uzasadnieniu decyzji organ zawarł rozważania nie tylko co do zasadności zastosowania CN 6702 90 00 ale także co do braku podstaw klasyfikacji taryfowej do kodu CN 9505 10 90.

Z tych względów postawiony Sądowi I instancji zarzut naruszenia art. 145 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art.art. 122, 180 § 1, 187, 191, 210 § 4 o.p. jest usprawiedliwiony wobec czego wniosek o uchylenie zaskarżonego wyroku zasługiwał na uwzględnienie.

Należy jednak wskazać, że uzasadnienia nie znajdował zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego. Przede wszystkim w pkt 1 petitum skargi kasacyjnej wskazano na naruszenie rozporządzenia Komisji WE nr 1789/2003, które nie miało zastosowania w sprawie. Nawet gdyby uznać tak sformułowany zarzut za obarczony oczywistą omyłką (z uwagi na powołanie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozporządzenia Komisji WE nr 1549/2006) - i tak podstawa kasacyjna sformułowania została wadliwie, brak bowiem sprecyzowania w jakim zakresie, którym regulacjom powołanego aktu Sąd I instancji uchybił. Z kolei wskazany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej art. 1 ww. rozporządzenia stanowi jedynie, że "Załącznik I do rozporządzenia (EWG) nr 2658/87 zastępuje się tekstem zamieszczonym w Załączniku do niniejszego rozporządzenia".

Zauważyć należy też, że zaskarżonym wyrokiem stwierdzono naruszenie przepisów postępowania (w zakresie ustaleń stanu faktycznego) - w konsekwencji uznając za przedwczesne odniesienie się do zastosowania kodów Taryfy Celnej.

Z tych wszystkich względów, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I wyroku. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.