Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 281/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2017-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 61 par. 3, art. 64 par. 2, art. 105 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 14 ust. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2015 poz 1804
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r.  w sprawie opłat za czynności radców prawnych
article: art. 82 ust. 3 pkt 5b
journal: Dz.U. 2016 poz 290
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 16
journal: Dz.U. 2016 poz 961
law: Ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych

SENTENCJA

Dnia 16 maja 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć (spr.) Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Protokolant Specjalista Anna Kośka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2017 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Wojewody [...] na rzecz strony skarżącej A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. kwotę 997 (dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], sprostowaną postanowieniem z dnia [...], Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia A Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w B. pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych P. [...] wraz z infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ewid. 701. 702, 703/1, 706, 708/2 w obrębie G., gm. P.

W odwołaniu od powyższej decyzji pełnomocnik A Sp. z o.o. zarzucił, że organ I instancji błędnie zinterpretował w sprawie przepisy prawa materialnego, tj. art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego w związku z art. 9 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nałożenie na inwestora obowiązków usunięcia nieprawidłowości w projekcie budowlanym w sposób niejasny, nieprecyzyjny oraz niewskazujący podstaw prawnych poszczególnych obowiązków. Jednocześnie pełnomocnik stwierdził, że zarówno postanowienie, jak i powyższa decyzja zostały doręczone podmiotowi niebędącemu stroną, tj. B Sp. z o. o., podczas gdy stroną (inwestorem), która wystąpiła z wnioskiem o pozwolenie na budowę, jest A Sp. z o.o., tym samym decyzja obarczona jest wadliwością, która powinna doprowadzić do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Ponadto postanowienie nr [...] zobowiązujące do usunięcia nieprawidłowości nie zostało doręczone pełnomocnikowi inwestora, co stanowi naruszenie art. 40 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego. Pełnomocnik strony podkreślił przy tym, że inwestor przedłożył odpowiednie dokumenty, do których został wezwany, a także udzielił organowi stosownych wyjaśnień. Ponadto stwierdził, że w sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 8 i art. 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak wyczerpującej oceny stanu faktycznego postępowania oraz art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób ogólny, bez wskazania konkretnych uchybień. Z powyższych względów pełnomocnik Spółki wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji oraz poprzedzającego ją postanowienia z dnia [...] nr [...] ewentualnie o uchylenie na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w całości zaskarżonej decyzji i wskazanego postanowienia nr [...].

Decyzją z dnia [...] nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 Kodeksu postępowania administracyjnego uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty [...] z dnia [...] wraz z poprzedzającym je postanowieniem z dnia [...] nr [...] i umorzył postępowanie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że w dniu 12 lipca 2016 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek skarżącej Spółki o pozwolenie na budowę zespołu elektrowni wiatrowych. Wniosek ten był wnioskiem niekompletnym, dlatego też Starosta pismem z dnia 25 lipca 2016 r., działając na podstawie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych tego wniosku, w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania. Organ I instancji w pouczeniu wskazał, iż nieusunięcie braków w wyznaczonym terminie spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. W dniu 17 sierpnia 2016 r. inwestor złożył pismo wraz z załącznikami w Starostwie Powiatowym w P., stanowiące uzupełnienie wniosku o pozwoleniu na budowę. W tej sytuacji organ I instancji dalej procedował sprawę tego wniosku, którą zakończył wydaniem zaskarżonej decyzji.

Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961), która weszła w życie w dniu 15 lipca 2016 r., przeniosła sprawy dotyczące wydawania pozwolenia na budowę od starostów do wojewodów (którzy wcześniej byli organem drugiej instancji). Przepis art. 16 ust. 1 tej ustawy stanowi, że sprawy wszczęte i niezakończone dotyczące pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich rozpoznania przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy. Kierując się tymi ustaleniami Wojewoda [...] stwierdził, że podstawowy problem w sprawie sprowadza się do tego, czy złożenie przez inwestora wniosku o pozwoleniu na budowę zespołu elektrowni wiatrowych w Starostwie [...] w dniu 12 lipca 2016 r. wszczęło postępowanie administracyjne. Odwołując się następnie do treści art. 61 § 1 i § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego organ odwoławczy przyjął, że nie każde podanie (pismo) wszczyna automatycznie postępowanie, szczególnie jeśli posiada ewidentne braki formalne.

W ocenie organu, spełnienie ograniczonych wymagań formalnych jest niezbędną przesłanką skuteczności prawnej danej czynności strony lub uczestnika postępowania. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy złożony przez inwestora wniosek w dniu 12 lipca 2016 r. nie spowodował wszczęcia postępowania z tą datą. Skoro bowiem inwestor, na wezwanie w trybie art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, złożył w dniu 17 sierpnia 2016 r. pismo stanowiące uzupełnienie wniosku o pozwolenie na budowę przedmiotowego zespołu elektrowni wiatrowych, to ta data stanowi wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że z dniem 15 lipca 2016 r. organem właściwym w przedmiotowej sprawie przestał być Starosta [...], a stał się nim Wojewoda [...]. W świetle bowiem art. 82 ust. 3 pkt 5b Prawa budowlanego, elektrownie wiatrowe, w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, z tym dniem należą do właściwości wojewodów. W konkluzji organ odwoławczy stwierdził, że z uwagi na to, iż zaskarżona decyzja oraz postanowienie Starosty [...] nr [...] wydane zostały z naruszeniem przepisów o właściwości, która wymaga uwzględnienia w pierwszej kolejności, należało uchylić zaskarżoną decyzji w całości wraz ze wskazanym wyżej postanowieniem. Organ dodał nadto, że skoro i tak decyzja musi być wyeliminowana z obrotu prawnego, to zbędnym jest rozważanie zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniosła A Sp. z o.o., reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wskazując, że zaskarża ją w części umarzającej postępowanie organu l instancji. Pełnomocnik skarżącej zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 61 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, iż wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2016 r., tj. w dniu uzupełnienia braków formalnych wniosku o pozwolenie na budowę, podczas gdy datą wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie jest dzień 12 lipca 2016 r., a zatem dzień doręczenia wniosku o pozwolenie na budowę do Starosty [...]. Ponadto pełnomocnik skarżącej Spółki zarzucił naruszenie art. 140 w zw. z art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania organu l instancji, pomimo iż postępowanie w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nie stało się bezprzedmiotowe, albowiem podanie zostało wniesione do organu właściwego. Zdaniem strony skarżącej z punktu widzenia daty wszczęcia postępowania nie ma znaczenia, czy żądanie zostało złożone w sposób prawidłowy, czy też dotknięte jest brakami formalnymi. Przepis art. 61 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego nie uzależnia bowiem wszczęcia postępowania od złożenia podania niedotkniętego brakami. Powyższe potwierdza m.in. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego

z dnia 3 września 2013 r., l OPS 2/13, w którym Sąd ten jednoznacznie stwierdził, iż "datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.) lub dzień wprowadzenia żądania do systemu teleinformatycznego organu administracji publicznej (art. 61 § 3a K.p.a.). Skutek wszczęcia postępowania administracyjnego zatem wywołuje również wniesienie podania nieczyniącego zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa (art. 63

§ 2-3a k.p.a.), o ile nie zajdą okoliczności wskazane w art. 61 a § 1 K.p.a.". Tym samym, zgodnie z powołaną przez Wojewodę [...] ustawą o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych, organem właściwym do rozpoznania sprawy był Starosta [...]. W chwili bowiem wejścia w życie powołanej ustawy, tj. w dniu 15 lipca 2016 r., postępowanie w sprawie było wszczęte i niezakończone, co przesądza o właściwości starosty, a nie wojewody. W ocenie pełnomocnika z uwagi na naruszenie art. 61 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez błędne przyjęcie, iż wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2016 r., brak było podstaw do umorzenia postępowania organu l instancji. Postępowanie przed Starostą [...] nie stało się bezprzedmiotowe, albowiem organ ten był właściwy do załatwienia sprawy.

Mając na uwadze powyższe pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części umarzającej postępowanie organu l instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega uwzględnieniu.

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, obliguje sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji

(art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.).

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] o uchyleniu w całości decyzji Starosty [...] z dnia [...] wraz z poprzedzającym ją postanowieniem z dnia [...] nr [...] i umorzeniu postępowania organu I instancji. Spór prawny zainicjowany zaś jej wniesieniem sprowadza się do kwestii skutecznego złożenia przez skarżącą wniosku o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych, a więc wywołującego skutek w postaci wszczęcia postępowania w dacie jego wniesienia, z uwagi na fakt, iż był on dotknięty w tej dacie brakami formalnymi wymagającymi uzupełnienia. Zdaniem Wojewody [...] postępowanie administracyjne w tej sprawie zostało wszczęte dopiero w dacie uzupełnienia braków formalnych tego wniosku, tj. w dniu 17 sierpnia 2016 r. Z kolei w ocenie skarżącej Spółki postępowanie to zostało wszczęte w dacie złożenia wniosku (tj. w dniu 12 lipca 2016 r.), gdyż jego braki formalne zostały uzupełnione w terminie, zgodnie ze wskazaniem organu zawartym w wezwaniu do ich uzupełnienia.

Powyższa kwestia ma istotne znaczenie dla ustalenia, który z organów administracji publicznej (Starosta [...] czy Wojewoda [...]) był organem właściwym do rozpoznania wskazanego wniosku Spółki o zatwierdzenie projektu i wydanie pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych, z uwagi na fakt, że z dniem 16 lipca 2016 r. (a nie jak błędnie wskazał organ odwoławczy z dniem 15 lipca 2016 r.) weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961), mocą której sprawy pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych zostały przekazane do właściwości wojewodów, a uzupełnienie tego wniosku nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2016 r. Stosownie zaś do

art. 16 tej ustawy, sprawy wszczęte i niezakończone w sprawie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych są prowadzone przez organy, które były właściwe do ich rozpoznania przed dniem wejścia w życie przedmiotowej ustawy.

Zmierzając do rozstrzygnięcia powyższego sporu w pierwszej kolejności należy wskazać, że kwestię wszczęcia postępowania reguluje art. 61 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 23), dalej jako: "K.p.a.". Przepis art. 61 § 3 K.p.a. stanowi, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej.

W sprawie bezsporne jest, że skarżąca Spółka złożyła wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych w dniu 12 lipca 2016 r. Wniosek ten zawierał jednak braki formalne. W związku z tym organ I instancji w trybie art. 64 § 2 K.p.a. wezwał stronę do ich usunięcia w terminie 7 dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie to zostało doręczone skarżącej Spółce w dniu 11 sierpnia 2016 r. (vide: załączony do akt administracyjnych duplikat zwrotnego potwierdzenia przesyłki). Skarżąca, jak wynika z ustaleń organu, dokonała tego uzupełnienia w dniu 17 sierpnia 2016 r., a zatem w terminie wskazanym na jego uzupełnienie. Terminu tego strona zresztą nie kwestionuje i wywodzi, że w tej sytuacji wniosek wywołał skutki do dnia jego złożenia, tj. od dnia 12 lipca 2016 r. W tej dacie zaś organem właściwym był starosta. Na mocy bowiem art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 961), która z dniem jej wejścia w życie (tj. z dniem 16 lipca 2016 r.) przekazała sprawy pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowych do właściwości wojewodów, organem właściwym pozostawał starosta, gdyż była to sprawa wszczęta przed dniem wejścia w życie tej ustawy. Natomiast Wojewoda [...], nie odnosząc do kwestii zachowania terminu uzupełnienia tego wniosku, twierdzi, że wniosek ten wywołał skutek w postaci wszczęcia postępowania dopiero w dniu 17 sierpnia 2016 r.

W ocenie Sądu, takie stanowisko organu odwoławczego zasługuje na krytykę. Podważa ono bowiem celowość instytucji wezwania do uzupełnienia braków formalnych wniosku (pisma strony), charakterystycznej także dla innych obowiązujących w polskim porządku prawnym procedur, w tym także postępowania przed sądami administracyjnymi (vide: art. 49 p.p.s.a.). W piśmiennictwie nie budzi wątpliwości, że rolą przepisu art. 64 § 2 K.p.a., nakładającego na organ obowiązek podjęcia czynności mających na celu usunięcia braków formalnych podania (wniosku) wraz ze wskazaniem terminu usunięcia tychże braków, jest zapewnienie stronie ochrony przed negatywnymi skutkami nieznajomości prawa (zob. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2003, s. 352). Konsekwentnie przyjmuje się przy tym, że uzupełnienie w terminie braków formalnych oznacza, iż czynność strony uzyskuje moc od chwili jej dokonania, a nie od chwili konwalidacji. Gdyby bowiem konwalidacja miała wywoływać skutki prawne ex nunc (na przyszłość), nie znajdowałoby uzasadnienia wyznaczenie przez ustawodawcę terminu do jej dokonania poprzez uzupełnienie podania. Oznacza to, że datą wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki co do treści, będzie dzień wniesienia podania, a nie dzień uzupełnienia jego braków (por. Z. R. Kmiecik, Charakter prawny żądania wszczęcia postępowania, [w:] Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, LEX/el).

Powyższe stanowisko doktryny znajduje w pełni potwierdzenie

w orzecznictwie sądów administracyjnych, w którym za utrwalony uznaje się pogląd, że w sytuacji, gdy "podanie zawiera braki, poprzez jego konwalidację – a więc uzupełnienie braków - czynność uzyskuje moc od chwili dokonania czynności, a nie od chwili konwalidacji. Gdyby konwalidacja miała wywoływać skutki prawne ex nunc (na przyszłość), nie znajdowałoby też uzasadnienia wyznaczenie przez ustawodawcę terminu do jej dokonania poprzez uzupełnienie podania. Oznacza to, że datą wszczęcia postępowania w przypadku, gdy żądanie załatwienia sprawy zawiera braki co do treści, będzie dzień wniesienia podania, a nie dzień uzupełnienia jego braków" (zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 16 września 2015 r., III SA/Gl 29/15, wyroki WSA w Kielcach z dnia: 3 września 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 422/15; 31 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Ke 344/15, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych).

Przenosząc te uwagi na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skoro skarżąca Spółka uzupełniła wniosek o zatwierdzenie projektu i wydania pozwolenia na budowę zespołu elektrowni wiatrowych w zakreślonym w wezwaniu organu I instancji terminie, to tym samym konwalidowała dokonaną czynność w postaci złożenia wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, i wniosek ten wywołał skutki prawne od dnia jego złożenia (tj. 12 lipca

2016 r.). Jedyną różnicą w stosunku do wniosku (podania poprawnego) od chwili jego wniesienia jest obliczenie terminu do załatwienia sprawy, jaki dla organu zaczyna biec, nie od daty wniesienia podania niekompletnego, lecz usunięcia jego braku.

Na kanwie tych rozważań jako błędne ocenić należy zatem stanowisko Wojewody [...], że z uwagi na fakt, iż uzupełnienie wniosku skarżącej o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę nastąpiło w dniu 17 sierpnia 2016 r., to postępowanie zostało wszczęte w tej dacie, a w związku z tym, że starosta nie był już organem właściwym w sprawie, zachodziła konieczność uchylenia decyzji organu I instancji i poprzedzającego ją postanowienia z dnia [...] nr [...], gdyż postępowanie przed tym organem stało się bezprzedmiotowe. Niewątpliwie w opisanych okolicznościach niniejszej sprawy Starosta [...] był i jest nadal organem właściwym do rozpoznania wniosku Spółki, a co za tym idzie, zachodził brak podstaw do umorzenia postępowania organu I instancji na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

W konkluzji należy stwierdzić, że powyższe uchybienia dowodzą, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, tj.

z naruszeniem art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 i art. 61 § 3 K.p.a. oraz

art. 82 ust. 3 pkt 5b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 290), a naruszenia te miały istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy, co tym samym uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na podstawie

art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy Wojewoda [...] zastosuje się do oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, ustosunkowując się przy tym merytorycznie do zarzutów odwołania skarżącej Spółki, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z treścią art. 107 § 3 K.p.a.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji wyroku.

W kwestii kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205

§ 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804) – pkt 2 sentencji

k.ż..