Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 1147/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-03-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 23 par. 1, art. 122, art. 181, art.187 par. 1, art. 19 0 par. 2, art. 191
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 106 par. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiktor Jarzębowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Adamczyk Sędzia WSA Joanna Tarno Protokolant Asystent sędziego Tomasz Naraziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2010 r. sprawy ze skargi W. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za listopad 2007r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. na rzecz W. P. kwotę 100 zł (sto) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 1147/09

UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego w P., w związku

z doniesieniem T.O. dotyczącym niewystawienia mu przez W.P. pokwitowania za otrzymanie kwoty 1.400 zł tytułem honorarium za zaświadczoną na jego rzecz usługę prawną, działając na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 23 § 1, § 3, § 4 i § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.), art. 29 ust. 1, art. 41

ust. 1, art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, zasad wystawienia faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 95, poz. 798), decyzją z dnia 19 czerwca 2009 roku określił W.P. za listopad 2007 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług podlegające wpłacie do budżetu w kwocie 521 zł, zamiast wykazanej przez podatnika w deklaracji kwoty zobowiązania 269 zł.

Od ww. decyzji W.P. złożył odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji organu podatkowego pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji podatnik zarzucił:

- błędne ustalenie należności podatkowej za listopad 2007 r.,

- przyjęcie momentu sprzedaży usługi prawnej na rzecz T.O. według jego doniesienia w listopadzie 2007 r., z pominięciem ewidencji przychodów nieudokumentowanych za październik 2007 r.,

- przyjęcie zeznań T.O. za wiarygodne pomimo wielu sprzeczności.

Po rozpoznaniu powyższego odwołania, Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z protokołu przesłuchania świadka – T.O. w dniu 12.06.2008 r. wynika, iż w listopadzie bądź grudniu 2007 r. zlecił podatnikowi obsługę prawną sprawy o wypłacenie emerytury za 18 miesięcy i wpłacił podatnikowi gotówką, w obecności żony, kwotę 1.400 zł. Pomimo żądania pokwitowania powyższej wpłaty, podatnik nie wystawił ani faktury, ani pokwitowania, a powiedział jedynie, że pokwitowanie wystawi w terminie późniejszym. W dniu 22.01.2008 r. T.O. upomniał się o fakturę, jednak podatnik oświadczył, że wystawi fakturę i wyśle ją pocztą, do dnia składania zeznań takiej faktury nie otrzymał.

Organ odwoławczy wyjaśnił następnie, że w dniu 17.11.2008 r., po zapoznaniu się z oświadczeniem podatnika z dnia 9.07.2008 r., T.O. złożył wyjaśnienie, w którym ponownie poinformował, iż w połowie listopada 2007 r. przekazał podatnikowi odpowiednie dokumenty i zapłacił mu kwotę 1.400 zł za prowadzenie sprawy [...] i pomimo żądania wystawienia faktury oraz kilku ponagleń w sprawie jej wystawienia, nie otrzymał takiego dokumentu. Natomiast w piśmie z dnia 5.01.2009r. T.O. wskazał, że w dniu 5.01.2009 r. listem poleconym otrzymał pokwitowanie podpisane przez podatnika potwierdzające przyjęcie kwoty 1.400 zł tytułem honorarium za prowadzenie sprawy sygn. akt [...] przed Sądem Okręgowym w P.. Pokwitowanie to nie zawiera jednak daty wystawienia, zapisu słownego kwoty pieniężnej i nazwy instytucji, tj. Kancelarii Adwokackiej.

Jednocześnie organ odwoławczy wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniach 18-19.11.2008 r. ustalono, że w ewidencjach przychodów nieudokumentowanych miesiąca listopada i grudnia 2007 r. podatnik nie wykazał przychodu w wysokości 1.400 zł i nie zaewidencjonował również w tych miesiącach faktury wystawionej na nazwisko T.O.

W dalszych motywach uzasadnienia organ odwoławczy podniósł, że w dniu 16.03.2009 r. podatnik złożył wyjaśnienia w organie podatkowym pierwszej instancji z których wynika, że w październiku 2007 r. przyjął sprawę od T.O. o sygn. [...] w Sądzie Okręgowym w P.. Należne honorarium T.O. wpłacił 29.10.2007 r. Powyższa sprawa była odwołaniem wniesionym przez T.O. od decyzji ZUS. Z aktami sprawy, a przede wszystkim z pismami T.O. znajdującymi się w aktach ww. sprawy, podatnik zapoznał się przed rozprawą, która odbyła się w dniu 29.11.2007 r.

Organ podatkowy podkreślił przy tym, że w toku kontroli podatkowej przeprowadzonej w dniach 16-18.03.2009 r. w zakresie podatku dochodowego za 2007r., dokonano wglądu do akt sprawy w Sądzie Okręgowym w P., w której podatnik reprezentował T.O. Z ww. akt wynika, że wezwanie na rozprawę, która odbyła się w dniu 29.11.2007 r., T.O. otrzymał 29.10.2007 r., natomiast na pełnomocnictwie, znajdującym się w aktach sprawy, udzielonym przez T.O., brak jest daty jego udzielenia. Pełnomocnictwo to zostało złożone przez podatnika w Sądzie dopiero w dniu rozprawy, tj. 29.11.2007 r.

Zdaniem organu, faktem jest, że w ewidencji przychodów nieudokumentowanych za miesiąc październik 2007r., pod pozycją 2 z datą 29.10.2007 r. podatnik ujął kwotę przychodu 1.400 zł, co potwierdziła kontrola przeprowadzona w dniu 12-13.11.2008 r. Należy jednak stwierdzić, że poza słownym stwierdzeniem (wyjaśnienia do protokołu kontroli), w żaden sposób podatnik nie udowodnił (nie przedstawił żadnego dokumentu), że powyższa kwota dotyczy zapłaty za świadczoną usługę właśnie na rzecz T.O.. Ponadto w dniu 15.04.2009 r. podatnik wyraził zgodę na przyjęcie mandatu karnego i poddanie się karze grzywny w wysokości 300 zł za niewystawienie, wbrew obowiązkowi i kilkukrotnemu żądaniu, faktury VAT dokumentującej dokonanie czynności wpłaty należności.

Mając zatem na uwadze całokształt zgromadzonego materiału dowodowego, organ odwoławczy stwierdził, że zasadnym jest przyjęcie oświadczeń T.O., iż przekazał podatnikowi przedmiotową kwotę 1.400 zł tytułem honorarium za świadczoną usługę w połowie listopada 2007 r., a tym samym brak podstaw do przyjęcia, iż ww. kwotę podatnik wykazał w ewidencji przychodów nieudokumentowanych w miesiącu październiku 2007 r.

Przywołując następnie treść art. 23 §1 ustawy Ordynacja podatkowa, organ odwoławczy stwierdził, że w niniejszej sprawie, organ podatkowy pierwszej instancji, dokonując określenia wysokości podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług, kierował się zasadą wynikającą z ww. art. 23 § 5 ustawy Ordynacja podatkowa. Przy określaniu podstawy opodatkowania w miesiącu listopadzie 2007r. uwzględnił zeznania złożone przez T.O. i tym samym skorzystał z uprawnienia, o którym mowa w art. 23 § 4 ww. ustawy. Dodał przy tym, że w myśl art. 99 ust. 12 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 z późn. zm.), zobowiązanie podatkowe, kwotę zwrotu różnicy podatku, kwotę zwrotu podatku naliczonego lub różnicy podatku, o której mowa w art. 87 ust. 1, przyjmuje się w kwocie wynikającej z deklaracji podatkowej, chyba że naczelnik urzędu skarbowego lub organ kontroli skarbowej określi je w innej wysokości. Zgodnie przy tym z art. 21 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik pomimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego.

Organ odwoławczy podkreślił także, iż przed wydaniem decyzji organ podatkowy pierwszej instancji wypełnił obowiązek wynikający z art. 193 § 6 ustawy Ordynacja podatkowa, zgodnie z którym, jeżeli organ podatkowy stwierdzi, że księgi podatkowe są prowadzone nierzetelnie lub w sposób wadliwy, to w protokole badania ksiąg określa, za jaki okres i w jakiej części nie uznaje ksiąg za dowód tego, co wynika z zawartych w nich zapisów. Protokołu badania ksiąg podatkowych za listopad 2007 r., pomimo prawidłowego zawiadomienia w tym zakresie, podatnik nie odebrał.

Przywołując następnie treść art. 29 ust. 1 oraz art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług, organ odwoławczy wskazał, że kwotę podatku należnego zawartego w cenie sprzedaży usługi, organ podatkowy pierwszej instancji obliczył stosownie do § 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 25 maja 2005 r. w sprawie zwrotu podatku niektórym podatnikom, zaliczkowego zwrotu podatku, wystawiania faktur, sposobu ich przechowywania oraz listy towarów i usług, do których nie mają zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług, tj. (1.400zł x 22%) : 122% = 252,45 zł. Podatek należny od sprzedaży brutto 1.400 zł, z zastosowaniem sposobu zaokrągleń, o którym mowa w art. 63 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, wynosi 252 zł.

Analizując następnie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy organ odwoławczy przyznał, że zeznania T.O. na różnych etapach postępowania zawierają nieprecyzyjne dane, dotyczące np. miejsca siedziby Kancelarii Adwokackiej, daty rozprawy przed Sądem Okręgowym, czy daty dokonania zapłaty (połowa listopada lub grudnia 2007r.) za świadczoną przez podatnika usługę. Jednak w oparciu o ich ogólną ocenę można ustalić stan faktyczny sprawy. W szczególności z twierdzeń T.O. wynika, że zapłacił podatnikowi przedmiotową kwotę w momencie zlecania usługi. Skoro rozprawa w sprawie sygn. akt [...] odbyła się w Sądzie Okręgowym w P. w listopadzie (29.11.2007 r.), zasadnym było uznanie, że zapłata za nią nastąpiła w miesiącu listopadzie, a nie grudniu 2007 r., jak początkowo dopuszczał zeznający T.O.. Potwierdzeniem powyższego jest pismo z dnia 17.11.2008 r., w którym T.O. konkretnie wskazał miesiąc listopad 2007 r. jako miesiąc wpłaty ww. kwoty, jak również może być złożenie pełnomocnictwa udzielonego przez T.O. w Sądzie Okręgowym w P. na rozprawie w dniu 29.11.2007 r.

Końcowo organ odwoławczy zauważył, że z analizy chronologii podjętych przez organ podatkowy pierwszej instancji czynności wynika, że T.O., wezwaniem z dnia 30.05.2008 r. Nr USV/5/90/2008, został wezwany przez organ podatkowy pierwszej instancji w trybie art. 155 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa i przesłuchany w charakterze świadka w dniu 12.06.2008 r. Powyższe nastąpiło przed wszczęciem kontroli podatkowej i przed wszczęciem postępowania podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiąc listopad 2007 r. Kontrola podatkowa została wszczęta w dniu 12.11.2008 r. - za październik 2007 r. i w dniu 18.11.2008 r. - za listopad i grudzień 2007 r., natomiast postępowanie podatkowe zostało wszczęte dopiero w dniu 30.04.2009 r., tj. w dniu doręczenia podatnikowi postanowienia z dnia 27.04.2009 r. Uchybienie to zdaniem organu nie miało jednak wpływu na rozstrzygnięcie sprawy.

Nie zgadzając się z powyższą decyzją W.P. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W skardze podatnik podniósł zarzut naruszenia przepisów postępowania oraz naruszenie art. 23 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa przez jego zastosowanie. Stwierdził przy tym, że niezasadnie przyjęto jako moment sprzedaży usługi prawnej na rzecz T.O. według jego doniesienia w listopadzie 2007 r., z pominięciem ewidencji przychodów nieudokumentowanych za październik 2007 r. Jego zdaniem, twierdzenie T.O. w tej kwestii przyjęto za wiarygodne pomimo wielu sprzeczności. Ponadto T.O. został przesłuchany przed wszczęciem postępowania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 4 marca 2010 roku skarżący poparł skargę i oświadczył, że prowadził wiele różnych spraw T.O. także przed 2007 rokiem. Niewykluczone więc, że T.O. mógł pomylić terminy różnych wizyt. Oświadczył ponadto, że T.O. został skazany prawomocnie przez Sąd Rejonowy w P. za zniesławienie policjantów. Skarżący wyjaśnił przy tym, że nigdy nie praktykował umieszczania daty na pełnomocnictwie.

Z kolei pełnomocnik Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona.

Na wstępie należy jednak zauważyć, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Wyżej określony zakres kontroli sądowoadministracyjnej, wynikający z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oznacza, że sądowa kontrola aktów administracyjnych, a więc także decyzji podatkowych, jest kontrolą ich legalności, czyli zgodności z prawem. Zakres tej kontroli jest szeroki. Sąd bada zgodność zaskarżonego aktu zarówno z normami prawa materialnego, jak i normami proceduralnymi. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wskazanie treści powyższych przepisów było konieczne z uwagi na lakoniczność skargi. Skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania bez bliższego jednak ich wskazania oraz zarzucił naruszenie art. 23 § 1 Ordynacji podatkowej przez jego zastosowanie, mimo braku podstaw do ustalania podstawy opodatkowania za listopad 2007 r. w drodze szacowania. Z treści skargi wynika, że według skarżącego organ podatkowy błędnie określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za listopad 2007 r. opierając swoje ustalenia na niezasługujących na wiarę zeznaniach T.O. i na bezpodstawnym zanegowaniu zapisów znajdujących się w księdze podatkowej. Skoro nie było dostatecznych podstaw do podważania zapisów księgowych, to tym samym nie było potrzeby szacowania podstawy opodatkowania.

Stosownie do treści art. 122 Ordynacji podatkowej, wyrażającego zasadę prawdy materialnej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Uzupełnieniem tego przepisu jest art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, wyrażający zasady zupełności postępowania dowodowego i ciężaru dowodowego. Stosownie do treści powyższych przepisów, w toku postępowania podatkowego, organ prowadzący postępowanie powinien dokładnie ustalić wszelkie istotne, a więc mające wpływ na treść rozstrzygnięcia, okoliczności faktyczne i w zasadzie ciężar dowodu w tym zakresie obciąża organ podatkowy. Zebrane dowody, pozwalające na odtworzenie stanu faktycznego, powinny zostać ocenione wszechstronnie i zgodnie z zasadami logiki, a przyznana organom podatkowym w art. 191 Ordynacji podatkowej swoboda w ocenie dowodów nie może oznaczać dowolności. Postępowanie zgodne z tymi zasadami jest niezwykle istotne dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy, bowiem warunkiem prawidłowego rozstrzygnięcia jest wcześniejsze ustalenie stanu faktycznego odpowiadającego rzeczywistości.

W rozpatrywanej sprawie przepisy powyższe zostały naruszone. W ocenie Sądu istnieją poważne wątpliwości, czy stan faktyczny został ustalony prawidłowo, a więc czy rzeczywiście, jak ustaliły organy podatkowe, skarżący otrzymał od T.O. w listopadzie, a nie jak sam twierdzi w październiku

2007 r., kwotę 1.400 zł tytułem wynagrodzenia za świadczenie usługi prawnej. Prawidłowe ustalenie tej okoliczności ma podstawowe znaczenie w sprawie, bowiem otrzymanie takiej kwoty zostało przez podatnika zaewidencjonowane w dniu 29 października 2007 r., natomiast zapisy księgowe dotyczące listopada i grudnia 2007 r. nie obejmują takiej kwoty. Ustalenie, że powyższą kwotę skarżący otrzymał dopiero w listopadzie 2007 r. będzie oznaczało, że zaewidencjonowana w październiku 2007 r. kwota 1.400 zł nie pochodziła od T.O., a ponadto, że otrzymanej od tej osoby należności za usługę skarżący w ogóle nie wykazał w dokumentacji księgowej.

Podstawowym dowodem, na którym organ podatkowy oparł przyjęte przez siebie ustalenia stanu faktycznego, jest zeznanie T.O. przyjęte do protokołu w dniu 12 czerwca 2008 r. oraz treść pism tej osoby z dnia 24 kwietnia 2008 r.(k.3) i z dnia 17 listopada 2008 r.(k.18). Dowody te nie są spójne, bowiem w trakcie przesłuchania świadek T. O. nie podał jednej daty wręczenia wynagrodzenia adwokatowi, ale stwierdził, że było to w listopadzie lub grudniu 2007 r. W pierwszym z wymienionych pism, kierowanym do Urzędu Kontroli Skarbowej wskazał, że wynagrodzenie wręczył w grudniu 2007 r., a w późniejszym piśmie, że w połowie listopada 2007 r. Pozostałe pisma i wnioski nadesłane do organu podatkowego przez T.O. i wymienione w decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. na k.3 nie mają znaczenia dla ustalenia daty otrzymania przez skarżącego wynagrodzenia w kwocie 1.400 zł, bowiem nie ma w nich wzmianek o tym fakcie.

Przyjętym przez organ ustaleniom przeczą inne dowody, a mianowicie oświadczenie skarżącego z dnia 9 lipca 2008 r. (k.7), wyjaśnienie skarżącego złożone do protokołu z kontroli z dnia 13 listopada 2008 r. i treść zapisów księgowych ujawnionych w tym protokole (k.26) oraz zeznania skarżącego zawarte w protokole z dnia 16 marca 2009 r.(k.40).

W ocenie Sądu organy podatkowe naruszyły art. 191 Ordynacji podatkowej oceniając, że przeprowadzone dowody w sposób wystarczający potwierdzają fakt otrzymania przez skarżącego wynagrodzenia od T.O. w listopadzie 2007 r. Wniosek taki jest co najmniej przedwczesny. Dokonana ocena dowodów przekracza granicę przyznanej organowi swobody oceny dowodów. Należy mieć na uwadze, że fakt otrzymania przez skarżącego wyżej określonego wynagrodzenia wynika jedynie z twierdzeń T.O. Do twierdzeń tych należy podchodzić z ostrożnością, skoro T.O. termin przekazania wynagrodzenia określał różnie. Twierdzenia te w zestawieniu z niezmienianymi twierdzeniami skarżącego co do daty otrzymania wynagrodzenia, znajdującymi potwierdzenie w zapisie księgowym dotyczącym października 2007 r., nie pozwalają na przyjęcie, że prawidłowa ocena dowodów uzasadnia przyjęty przez organy stan faktyczny. Wspomniany zapis księgowy nie daje oczywiści pewności, że uwidoczniona pod poz. 2 kwota 1.400 zł, to właśnie kwota otrzymana od T.O., ale z uwagi na zbieżność wpisanej kwoty z sumą wynagrodzenia wręczonego przez T.O. znacznie uprawdopodabnia twierdzenia skarżącego.

Należy też mieć na uwadze, że Ordynacja podatkowa nie zna zamkniętego katalogu dowodów, co wynika z treści art. 181 Ordynacji podatkowej. Jednakże w przepisie tym mowa jest m. in. o dowodach w postępowaniu podatkowym, dokumentach zgromadzonych w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej. Dowód z zeznań świadka, na który później organ podatkowy się powołuje, powinien być pozyskany prawidłowo. Tymczasem nie wiadomo, w jakim postępowaniu został przeprowadzony w dniu 12 czerwca 2008 r. dowód z zeznań świadka T.O., gdyż działo się to przed wszczęciem kontroli podatkowej i przed wszczęciem postępowania podatkowego. Błędne zatem i bezprzedmiotowe było wystosowane do skarżącego zawiadomienie z dnia 30 maja 2008 r. o zamiarze przeprowadzenia dowodu z przesłuchania w charakterze świadka T.O. zawierające pouczenie odpowiadające treści art. 190 § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżący nie mógł być jeszcze stroną postępowania, które nie zostało prawidłowo wszczęte. Nie musiał się więc liczyć z tym, że dowód taki będzie przeprowadzany i w przyszłości wykorzystany przeciwko niemu. Stan faktyczny sprawy powinien być ustalany na podstawie dowodów przeprowadzanych zgodnie z prawem, w tym wypadku zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej.

Poczynione przez organ podatkowy ustalenia na podstawie akt Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w sprawie o sygn. [...] także nie wykluczają wiarygodności twierdzeń skarżącego. Skoro z treści tych akt wynika, że T.O. w dniu 29 października 2007 r. otrzymał wezwanie na rozprawę w Sądzie Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyznaczoną na dzień 29 listopada 2007 r., a adwokat W.P. dopiero na rozprawie złożył pełnomocnictwo do reprezentowania T.O. przed Sądem Pracy, to powyższe okoliczności ani nie wykluczają, że powierzenie sprawy adwokatowi wraz z zapłatą wynagrodzenia mogło mieć miejsce 29 października 2007 r., ani nie wskazują, że taki przebieg zdarzeń jest mało prawdopodobny. Treść pełnomocnictwa udzielonego skarżącemu przez T.O. nie potwierdza ani tezy przyjętej przez organ, ani tezy skarżącego, bowiem nie ma w niej żadnej daty.

Naruszenie art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej Sąd upatruje w niewyczerpaniu wszystkich realnych możliwości w gromadzeniu dowodów mogących mieć znaczenie dla wyjaśnienia istotnych w sprawie faktów. Skoro T.O. stwierdził, że wręczył skarżącemu kwotę 1.400 zł w obecności żony, to należało jego żonę na tę okoliczność przesłuchać w charakterze świadka. Rezygnacji z przeprowadzenia tego dowodu nie może uzasadniać fakt, że być może świadek ten byłby zainteresowany w potwierdzeniu wersji swego małżonka. Wiarygodność zeznań świadka będzie podlegała ocenie organu w świetle innych dowodów. Ponadto należało dokładnie wyjaśnić, jakie stosowano w 2007 r. w Sądzie Okręgowym w P. procedury w zakresie udostępniania akt do wglądu stronom i pełnomocnikom, a w szczególności, czy fakt udostępniania akt był w jakiś sposób odnotowywany. Skarżący w toku postępowania podatkowego w dniu 16 marca 2009 r. złożył oświadczenie, że z aktami sprawy rozpoznawanej przez Sąd Pracy zapoznał się przed rozprawą. Należy uściślić, co oznaczają te słowa, a więc czy zapoznanie z aktami było przed rozprawą, ale w tym samym dniu, czy też wcześniej. Jeżeli ten fakt byłby odnotowany i okazałoby się, że skarżący zapoznawał się z aktami sprawy w pierwszej połowie listopada, to niewiarygodne byłyby twierdzenia T.O. o powierzeniu prowadzenia sprawy w połowie listopada 2007 r. Wynagrodzenie zostało wręczone w chwili zlecenia prowadzenia sprawy. Oczywiście ustalenie, że adwokat zapoznawał się z aktami sprawy (o ile zostało to w ogóle odnotowane) krótko przed terminem rozprawy, nie wyklucza wersji skarżącego.

W ocenie Sądu fakt przyjęcia przez skarżącego mandatu karnego nie potwierdza faktu otrzymania w listopadzie 2007 r. wynagrodzenia za świadczenie usługi prawnej, jak też nie potwierdza faktu otrzymania takiego wynagrodzenia w miesiącu wcześniejszym. Skarżący został ukarany za niewystawienie faktury na żądanie osoby nieprowadzącej działalności gospodarczej, a więc za niewypełnienie obowiązku określonego w art. 106 § 4 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. Nr 54, poz. 535 ze zm.). Z treści znajdującej się na k. 53 notatki służbowej wynika, że naruszenie powyższego obowiązku było dla organu ewidentne, a skarżący tego nie kwestionował. Ukaranie było zatem zasadne niezależnie od tego, czy należność za świadczenie usługi została przyjęta w październiku, czy w listopadzie 2007 r.

Mając na uwadze powyższe argumenty Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Wskazane przez Sąd uchybienie mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Na podstawie art. 152 tej ustawy Sąd określił, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, a na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ww. ustawy zasądził zwrot kosztów postępowania sądowego.

(MSi)