Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 967/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-01-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Popek po rozpoznaniu w dniu 9 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T.S. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 r. postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

T.S. (dalej skarżąca) wniosła za pośrednictwem Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa pismo, wskazując, że jest to skarga "na ostatnią decyzję tut Urzędu", w której prosi o zachowanie terminu tego odwołania do sądu administracyjnego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 grudnia 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu który wydał zaskarżoną decyzję, określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego oraz podanie czego domaga się skarżąca, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwanie zostało doręczono skarżącej osobiście 7 grudnia 2016r. (zwrotne potwierdzenie odbioru k. 13 akt sądowych). W zakreślonym siedmiodniowym terminie, który upłynął 14 grudnia 2016 r. braki formalne nie zostały uzupełnione.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie należy podkreślić, że skarga wnoszona do wojewódzkiego sądu administracyjnego podlega merytorycznemu rozpoznaniu jedynie w sytuacji, gdy spełnia niezbędne wymogi formalne przewidziane przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej zwanej p.p.s.a., dla każdego pisma w postępowaniu sądowym, jak i dla pisma kwalifikowanego jakim jest skarga oraz wówczas, gdy uiszczony został od niej przez skarżącego należny wpis.

Zatem stosownie do art. 57 § 1 p.p.s.a. – skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać: 1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności; 2) oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy; 3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego. Jak wynika z powołanego przepisu skarga jako pismo inicjujące postępowanie sądowoadministracyjne musi spełniać wymogi stawiane pismom procesowym. Wymogi te sprecyzowano z kolei w art. 46 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym każde pismo strony powinno zawierać: 1) oznaczenie sądu, do którego jest skierowane, imię i nazwisko lub nazwę stron, ich przedstawicieli ustawowych i pełnomocników; 2) oznaczenie rodzaju pisma; 3) osnowę wniosku lub oświadczenia; 4) podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika; 5) wymienienie załączników.

Mając na uwadze powyższe uregulowania na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 1 grudnia 2016 r. wezwano skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni braków formalnych skargi poprzez wskazanie numeru i daty zaskarżonej decyzji, oznaczenie organu który wydał zaskarżoną decyzję, określenie naruszenia prawa bądź interesu prawnego oraz podanie czego domaga się skarżąca, pod rygorem odrzucenia skargi.

Skarżąca w terminie do uzupełnienia braków formalnych skargi nie uzupełniła ich. W takiej sytuacji zastosowanie musi znaleźć art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi.

W konsekwencji, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.