Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 616/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2010-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 84 ust. 2
journal: Dz.U. 1997 nr 98 poz 602
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
article: § 2 ust. 3
journal: Dz.U. 2004 nr 246 poz 2469
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów.
article: art. 151, art. 190
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Trzecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aleksandra Wieczorek Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2010 r. sprawy ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją administracyjną z dnia [...] listopada 2007r. nr [...] – Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając na podstawie art. 38 ust. 3 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592 ze zm.), art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r., Nr 79, poz. 856 ze zm.) oraz art. 156 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm.), zwanej dalej: k.p.a, z uwzględnieniem § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. U. Nr 246, poz. 2469), stwierdziło nieważność ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], przyznającej P.K. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że w dniu [...] marca 2004r. P.K. złożył wniosek skierowany do Starosty G. o wydanie mu uprawnień diagnosty. W dniu [...] marca 2004 r. podobny wniosek strona złożyła w Starostwie W.. W tym czasie wnioskodawca zameldowany był na pobyt stały w [...], zaś na pobyt czasowy we [...]. W dniu [...] kwietnia 2004 r. Starosta W. wydał decyzję nr [...], na mocy której nadał P.K. uprawnienia diagnosty. Z kolei w dniu [...] kwietnia 2004 r. Starosta G. wydał decyzję Nr [...] w sprawie odmowy udzielenia P.K. uprawnień diagnosty. Decyzja Starosty G. doręczona została wnioskodawcy w dniu 16 kwietnia 2004 r., natomiast decyzja Starosty W. w dniu 21 kwietnia 2004 r.

W dniu [...] kwietnia 2004 r. Starosta W. wydał - na skutek kolejnego wniosku P.K. - decyzję nr [...], na mocy której ponownie nadał wnioskodawcy uprawnienia diagnosty, "rozszerzając" jednocześnie zakres uprawnień. W dniu [...] lutego 2005 r. P.K. zameldował się na pobyt stały we [...]. W tym samym dniu złożył w Starostwie W. wniosek o nadanie nowego uprawnienia diagnosty w związku ze zmianą przepisów. Decyzją Starosty W. z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], przyznano P.K. uprawnienia diagnosty. W rubryce "uwaga" w decyzji Nr [...] wpisana została adnotacja, iż "uprawnienie to jest tożsame jak uprawnienie nr [...], zmieniono jedynie numer uprawnienia".

Samorządowe Kolegium Odwoławcze , decyzją z dnia [...] lipca 2005r., nr [...], stwierdziło nieważność decyzji Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], nadającej P.K. uprawnienia diagnosty. Decyzją z tego samego dnia, Nr [...], Kolegium stwierdziło również nieważność decyzji Starosty W. z dnia [...] kwietnia 2004 r., nr [...], nadającej w/w "rozszerzone" uprawnienia diagnosty. W wyniku złożonych przez stronę wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy, powyższe decyzje zostały utrzymane w mocy decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2005 r., Nr [...] i [...]. Skargi wniesione przez P.K. na ostatnie z wymienionych decyzji Kolegium zostały oddalone wyrokami Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 20 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Go 905/05 oraz z dnia 19 kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Go 906/05. Nieważność opisanych wyżej decyzji Starosty W. była konsekwencją naruszenia właściwości miejscowej przez ten organ (art. 19 i 21 § 1 pkt 3 k.p.a), albowiem w dniu wydania obu decyzji P.K. był mieszkańcem [...], a nie [...].

Ponadto decyzje Starosty W. weszły w życie już po doręczeniu stronie decyzji Starosty G. z [...] kwietnia 2004 r. w przedmiocie odmowy nadania P.K. uprawnień diagnosty. Zdaniem organu zarówno decyzje Starosty W. z [...] kwietnia i [...] kwietnia 2004 r., jak i decyzja Starosty G., dotyczą merytorycznie tego samego przedmiotu, a mianowicie rozpatrzenia wniosku P.K. na podstawie tych samych dokumentów o nadanie uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów mechanicznych na podstawie art. 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 208, poz. 1769). Decyzje Starosty W. dotyczyły zatem sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją administracyjną, co stanowiło podstawę do stwierdzenia nieważności tych decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 kpa.

W dalszej części uzasadnienia Kolegium wskazało, że pismem z dnia [...] czerwca 2007 r. organ l instancji wystąpił do niego z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty W. z dnia [...] lutego 2005 r., nr [...], w przedmiocie wydania P.K. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów, wskazując, iż decyzja ta dotknięta jest wadą określoną w art. 156 § 1 pkt 3 kpa. Dodatkowo organ l instancji wskazał, że w dniu wydania przez Starostę W. decyzji nr [...] P.K. nie spełniał warunków niezbędnych do nadania mu uprawnienia diagnosty, przewidzianych w § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (nie posiadał wymaganej praktyki).

Kolegium wskazało, iż decyzja Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...], w sprawie odmowy udzielenia P.K. uprawnień diagnosty, jak i decyzja Starosty W. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...], przyznająca wnioskodawcy uprawnienia diagnosty, dotyczą merytorycznie tego samego przedmiotu, a mianowicie rozpatrzenia wniosku P.K. - na podstawie tych samych dokumentów - o nadanie uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów mechanicznych na podstawie art. 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Jak wynika z treści dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy, warunku tego P.K. nie spełniał zarówno w dniu wydania decyzji z [...] kwietnia 2004 r. o odmowie nadania uprawnień diagnosty, jak i w dniu wydania decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. o nadaniu stronie wnioskowanych uprawnień. Okoliczność ta przesądziła o konieczności wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji Starosty W., w oparciu o treść art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.

Strona złożyła od w/w decyzji wniosek o jej ponowne rozpatrzenie zarzucając organowi naruszenie art. 10 kpa poprzez brak możliwości czynnego i konstruktywnego uczestnictwa w sprawie. Skarżąca zarzuciła również organowi naruszenie art. 9 kpa gdyż strona nie była informowana w sposób należyty i wyczerpujący o okolicznościach faktycznych i prawnych mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Strona do chwili wydania decyzji nie znała podstawy prawnej postępowania, do której mogłaby się odnieść i złożyć wyjaśnienia. Odwołujący zarzucił także organowi dopuszczenie się naruszenia art. 8 k.p.a wskazując, iż korespondencja pomiędzy w/w organami odbywa się z pominięciem informowania strony o istotnych okolicznościach w sprawie. Zdaniem strony brak podstaw do przyjęcia, iż zachodzi przewidziana w treści art. 156 § 1 pkt 3 kpa podstawa uzasadniająca stwierdzenie decyzji z [...] lutego 2005 r.

Zdaniem P.K. decyzje z [...] kwietnia 2004 r. i [...] lutego 2005 r. nie wykazują cech tożsamości. Skarżący zwrócił uwagę, iż decyzje te zostały wydane przez inne organy. Ponadto decyzje te wydano w oparciu o inną podstawę prawną. Decyzja z [...] kwietnia 2004 r. była wydana na podstawie ustawy Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 2002 r., a decyzja z [...] lutego 2005 r. była wydana w oparciu o ustawę Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2004 r. Strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu, że "nowe rozwiązania prawne nie wprowadziły zmian w zakresie warunków wymaganych do nadania uprawnień diagnosty." Ponadto skarżący podkreślił, iż w/w obie decyzje wydane zostały także w innym stanie faktycznym.

Zdaniem skarżącego decyzja z [...] kwietnia 2004 r. jest decyzją konstytutywną w sprawie o wydanie uprawnień diagnosty, natomiast decyzja z [...] lutego 2005 r. jest decyzją deklaratoryjną-nie nadaje uprawnień lecz na podstawie ustawy stwierdza ich posiadanie.

Strona uznała za niedopuszczalne w toczącym się postępowaniu przekraczanie granic prawnych przez organ w rozstrzyganiu wszczętej z urzędu sprawie. Odwołujący wskazał, iż organ nie jest uprawniony do oceny merytorycznej posiadanych uprawnień diagnosty w rozstrzygniętej w innym postępowaniu sprawie i powinien ograniczyć się jedynie do zbadania sprawy w zakresie art. 156 § 1 pkt 3 kpa. W związku z powyższym twierdzenia zawarte w uzasadnieniu decyzji, a dotyczące powyższych kwestii nie zasługują na ich uwzględnienie w rozstrzygnięciu sprawy. Odwołujący podkreślił także, iż SKO w związku ze stwierdzeniem zaistnienia przesłanki pozytywnej art. 156 § 1 kpa winno z urzędu zbadać, czy nie zaszły przesłanki negatywne w rozumieniu art. 156 §2 k.p.a. W ocenie strony, gdyby przyjąć hipotetycznie, że zaszła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a to nie można stwierdzić nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na nieodwracalne skutki prawne przez nią wywołane. Strona od kwietnia 2004 r. korzystając z uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów do dnia dzisiejszego wykonała 1021 badań technicznych pojazdów i wydaje dokumenty urzędowe o doniosłych i nieodwracalnych skutkach prawnych. Strona wykonuje działania w zakresie zadań publicznych w oparciu o ustawę- Prawo o ruchu drogowym oraz art.76 §2kpa. Zgodnie z art.81 i art.82 pkt 2 ustawy Prawo o ruch drogowym strona wykonuje dyspozycje ustawowe na rzecz osób trzecich. Strona przytoczyła na potwierdzenie swojego stanowiska szereg przykładowych sytuacji jej zdaniem przemawiających za przyjęciem, iż decyzja z dnia [...] lutego 2005 r. wywołała skutki prawne i uzasadniając konieczność zastosowania art. 156 § 2 kpa.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3, art. 156 § 1 pkt 2 i pkt 3 k.p.a, z uwzględnieniem § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów, decyzją z dnia [...] lutego 2008r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję własną z dnia [...] listopada 2007 r. nr [...].

Kolegium podzieliło stanowisko wyrażone przez skład orzekający w I instancji. Organ wskazał, iż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności kończy się wydaniem decyzji, w której organ stwierdza, że doszło do kwalifikowanych wad w decyzji albo też uznaje, że tego rodzaju wady nie miały miejsca. Decyzja kończąca tego rodzaju postępowanie jest aktem deklaratoryjnym działającym z mocą wsteczną od daty wydania dotychczasowej decyzji (ex tunc). W związku z czym organ w swej decyzji rozstrzyga wyłącznie co do nieważności decyzji albo jej niezgodności z prawem, biorąc pod uwagę stan rzeczy i stan prawny istniejący w dniu wydawania decyzji.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a stwierdza się nieważność decyzji, która "wydana została bez podstawy prawnej" lub z "rażącym naruszeniem prawa". "Rażące naruszenie prawa" następuje jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znaczną wagę prawną. Jedynie niektóre przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa materialnego, a także prawa procesowego, będą pociągać za sobą nieważność decyzji, uznaje się bowiem, że "rażące naruszenie prawa" jest najcięższym naruszeniem prawa.

Organ podał, że zgodnie z treścią art. 156 § 1 pkt 3 kpa, organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Uzyskanie cechy ostateczności przez decyzję powoduje niemożność ponownego orzekania w tej sprawie bez uprzedniego usunięcia tej decyzji z obrotu prawnego. Jeżeli zaś pomimo to została wydana kolejna decyzja, to staje się konieczne stwierdzenie jej nieważności. Organ podkreślił, że decyzja Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...], w sprawie odmowy udzielenia Panu P.K. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów, jak i decyzja Starosty W. z dnia [...] lutego 2005 r, nr [...], w przedmiocie wydania P.K. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów, dotyczą merytorycznie tego samego przedmiotu, a mianowicie rozpatrzenia wniosku P.K. - na podstawie tych samych dokumentów - o nadanie uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów mechanicznych na podstawie art. 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym. Organ wskazał, że wprawdzie w chwili wydania przez Starostę W. decyzji z [...] lutego 2005 r. nie obowiązywało już rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 208, poz. 1769), które stanowiło podstawę prawną decyzji Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2004 r., jednakże nowe rozwiązania prawne nie wprowadziły zmian w zakresie warunków wymaganych do nadania uprawnień diagnosty. Kolegium dodało, iż decyzja z [...] lutego 2005 r. była nieważna z uwagi na rażące naruszenie art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, bowiem nie zawiera w ogóle uzasadnienia prawnego (przytoczenia przepisów prawa), jaki faktycznego tj. wskazania faktów oraz dowodów na podstawie których organ się oparł przy orzekaniu.

Odnosząc się do zarzutów strony zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Kolegium wskazało, iż zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2007 r. ([...]) organ zawiadomił stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i zgłoszenia nowych żądań, z czego strona nie skorzystała. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności dotyczy wszystkich ewentualnych przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a, a strona miała rozeznanie w zakresie prowadzonego postępowania, bowiem w piśmie z dnia [...] lipca 2007 r. Kolegium informowało o dostrzeżonych uchybieniach w decyzji. SKO nie zgodziło się z zarzutem P.K. dotyczącego podstawy do zastosowania w sprawie art. 156 § 2 k.p.a. SKO zwróciło uwagę, iż opisane przez skarżącego we wniosku skutki decyzji nie są wywołane nieważną decyzję, bowiem ta dotyczyła jedynie uprawnień strony, a nie stwierdzenia "nieważności" badań technicznych, możliwość obiegania się o odszkodowanie , dokonywania zakupu lub sprzedaży pojazdów. Powyższe przykłady nieodwracalnych skutków prawnych decyzji charakter hipotetyczny, a usunięta z obrotu prawnego decyzja nie rozstrzygała o prawach i obowiązkach w ramach postępowań wymienionych we wniosku. Przy ocenie, czy określona decyzja wywołała nieodwracalne skutki prawne, nie powinno się brać pod uwagę późniejszych zdarzeń, które mogą stwarzać przeszkody w przywróceniu uprawnień lub nadaniu obowiązkom ich pierwotnego kształtu.

Od powyższej decyzji P.K. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania w sprawie. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego i proceduralnego w szczególności art. 156 § 1pkt 2, 3 k.p.a, art. 10 § 1 k.p.a, art.9 k.p.a, art.77 § 4 k.p.a i art.107 § 3 k.p.a.

Skarżący podał, że w zawiadomieniu o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności przedmiotowej decyzji organ pominął podanie podstawy prawnej stronie, na której oparł ww. postępowanie. SKO w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania podało tylko art. 156 § 1 bez podania konkretnej przesłanki. Skarżący dodał, że Kolegium w zaskarżonej decyzji powołało się na nową podstawę prawną tj. art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, która to przesłanka nie była podnoszona przez organ I instancji. Organ wbrew zasadzie dwuinstancyjności uniemożliwił w toku postępowania administracyjnego wypowiedzenia się na dodatkowo podniesiony zarzut tj. art. 156 § 1 pkt.2 k.p.a. Ponadto w ocenie skarżącego niedopuszczalny jest przywołany wyżej tryb rektyfikacyjny decyzji poprzez podjęcie czynności rozszerzających w istotnym zakresie treść zaskarżonej decyzji w pierwszej instancji. Ponadto skarżący uznał zastosowanie przez organ w/w przepisu prawa w odniesieniu do decyzji z [...] lutego 2005 r. za całkowicie nieuzasadnione, wskazując iż brak jest rażącego naruszenia prawa.

Skarżący podkreślił, że w decyzji SKO pierwszej i drugiej instancji brak jest uzasadnienia faktycznego i dowodów przyjętych na potwierdzenie zaistnienia faktów oraz brak jest ustosunkowania się do twierdzeń, zarzutów i dowodów przedstawionych przez stronę co stanowiło naruszenie art. 107 § 3 k.p.a.

Ponadto skarżący zarzucił organowi brak wykazania tożsamości spraw rozstrzygniętych decyzją z dnia [...] lutego 2005 r. z decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r. Decyzja z [...] kwietnia 2004 r. była wydana w oparciu o stan prawny na dzień 8 kwietnia 2004 r. tj. ustawę Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2002 (Dz. U. Nr 208, poz.1769) i stan faktyczny na dzień [...] kwietnia 2004 r. tj. wniosek o wydanie uprawnień wraz z załącznikami, zameldowanie stałe strony w [...]. Decyzja z [...] lutego 2005 r. była wydana w oparciu o stan prawny na dzień [...] lutego 2005 r. tj. ustawę Prawo o ruchu drogowym i rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 2004 (Dz. U. Nr 246, poz.2469) oraz ustawę z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej art.77pkt.5 i stan faktyczny na dzień [...] lutego 2005 r. tj. wniosek o wydanie nowego imiennego uprawnienia diagnosty w związku ze zmianą przepisów, zameldowanie stałe strony we [...], posiadanie uprawnień diagnosty, praca na stanowisku diagnosty od dnia [...] kwietnia 2004 r.(dowód w aktach).

Skarżący dodatkowo odniósł się do decyzji SKO w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., która jego zdaniem wydana została ona z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. Odnośnie wady kwalifikowanej dotyczącej właściwości miejscowej organ nie był właściwym miejscowo do rozstrzygania sprawy w dniu wszczęcia postępowania, gdyż strona była zameldowana na stałe w [...]. Odnośnie drugiej przesłanki to organ orzekał w sprawie, która stała się bezprzedmiotowa z uwagi wejścia w życie przepisu prawnego (ustawa z dnia 02.07.2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej i rozporządzenie Ministra Infrastruktury Dz. U. z dnia 18.11.2004 Nr 246, poz.2469). SKO w toku prowadzonego postępowania rozstrzygnęło, co do istoty sprawę stwierdzenia nieważności decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2004 r., pomimo tego, że z przyczyn w/w brak było przedmiotu sprawy i należało zgodnie z art.105 § 1 k.p.a umorzyć postępowanie. Dodatkowo skarżący powielił zarzut uprzednio powołany we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczący braku wnikliwości organu w zbadaniu występowania przesłanki art. 156 § 2 kpa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując w całości argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Go 285/08, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim oddalił skargę P.K..

Od powyższego wyroku skarżący złożył skargę kasacyjną zarzucając przede wszystkim nieważność postępowania przed sądem I instancji z powodu pozbawienia skarżącego możności obrony swych praw (art. 183 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm., dalej zwanej p.p.s.a.) wskutek wysłania zawiadomienia o terminie rozprawy w dniu 19 czerwca 2008 r. naruszający przepis art. 93 § 1 p.p.s.a. przez wskazanie nazwiska i imienia innej osoby. Dalsze zarzuty naruszenia przepisów postępowania zgłoszono ewentualnie.

Wyrokiem z dnia 14 lipca 2010 r. NSA uchylił wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania. NSA uznał pierwszy zarzut zgłoszony przez skarżącego za uzasadniony, wskazując tym samym na uchybienie Sądu I instancji polegające na nieprawidłowym zawiadomieniu skarżącego o terminie rozprawy wyznaczonej przez WSA co spowodowało, iż nie miał on możliwości uczestniczenia w rozprawie. Powyższe uchybienie zdaniem NSA skutkowało pozbawieniem możności obrony praw przez skarżącego. Z powyższych względów NSA nie odniósł się do dalszych zarzutów skarżącego uznając, iż strona oczekiwała odniesienia się do nich jedynie w przypadku nieuwzględnienia pierwszego z zarzutów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz.1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) zwaną dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

Do wskazanych powyżej środków przy uwzględnieniu skargi na decyzję lub postanowienie, w myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. należą m.in.: uchylenie decyzji lub postanowienia w całości lub części jeżeli Sąd stwierdzi:

a. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c. inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Powyższa zasada doznaje jednakże ograniczenia w sytuacji, gdy sprawa, z uwagi na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest przedmiotem ponownego rozpoznania przez wojewódzki sąd administracyjny. Wówczas "granice sprawy", o których mowa w art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. podlegają zawężeniu do granic w jakich rozpoznał skargę kasacyjną Naczelny Sąd Administracyjny i wydał orzeczenie na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. Powyższe oznacza, że Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, nie może stosować postanowień art. 134 § 1 i art. 135 bez uwzględnienia brzmienia przepisu art. 190 p.p.s.a. Stosownie do cytowanego przepisu sąd, któremu sprawa została przekazana (po uchyleniu przez Naczelny Sąd Administracyjny wcześniej wydanego w tej sprawie wyroku przez sąd pierwszej instancji), jest związany orzeczeniem NSA i dokonaną w nim przez NSA wykładnią prawa. W konsekwencji oznacza to, iż wobec uchylenia w całości wyroku sądu pierwszej instancji, sprawa jest w całości rozpoznawana ponownie, a tym samym bez znaczenia dla jej wyniku pozostać muszą rozważania poczynione w uchylonym wyroku sądu pierwszej instancji.

Zgodnie ze stanowiskiem wyrażanym przez judykaturę przez ocenę prawną (wykładnię prawa), o której mowa w art. 190 p.p.s.a. należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, a ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, ciążący na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (por. wyrok NSA z dnia 3 września 2008 r., I OSK 1311/07).

Przedmiotowa sprawa ze skargi P.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2008 r. była już przedmiotem rozpoznania przez tutejszy Sąd, którego wyrok z dnia 19 czerwca 2008 r. mocą wyroku NSA z dnia 14 lipca 2010 r. został uchylony a sprawa przekazana została sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Mając zatem na uwadze przytoczone powyżej rozważania uznać należało po pierwsze, iż zawarte w uchylonym wyroku z dnia 19 czerwca 2008 r. ustalenia i rozważania pozostają bez wpływu na rozpoznawaną sprawę. Po drugie Sąd w składzie orzekającym rozpoznając ponownie sprawę obowiązany był uwzględnić wykładnię prawa jakiej dokonał NSA w wyroku z dnia 14 lipca 2010 r. Zauważyć należy jednak, iż ocena prawna dokonana przez NSA sprowadziła się w niniejszej sprawie w zasadzie do jednego aspektu, a mianowicie kwestii uchybienia Sądu pierwszej instancji w zakresie nieprawidłowego zawiadomienia strony skarżącej o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 19 czerwca 2008 r., na której pierwotnie rozpoznano skargę P.K.. Uznając w tym zakresie zarzut strony skarżącej zawarty w skardze kasacyjnej za uzasadniony NSA nie dokonał oceny pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, nie przeprowadzając tym samym dalszej wykładni prawa w zakresie przedmiotowej sprawy. Wobec powyższego Sąd ponownie rozpoznając niniejszą sprawę związany został na podstawie art. 190 p.p.s.a. oceną prawną NSA tylko i wyłącznie w w/w zakresie t.j. kwestii nieprawidłowego zawiadomienia skarżącego o terminie rozprawy skutkującego pozbawieniem go możliwości obrony swych praw.

Rozpatrując zatem ponownie niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów i badając pod tym względem zaskarżoną decyzję, mając przy tym na uwadze ocenę prawną NSA zawartą w wyroku z dnia 14 lipca 2010 r., Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem w toku postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przez organy I i II instancji przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik postępowania ani też przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik postępowania.

Kontrolowana przez Sąd decyzja wydana została w ramach jednego z nadzwyczajnych postępowań administracyjnych jakim jest stwierdzenie nieważności, uregulowane przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (art. 156 – 159 kpa). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalił się pogląd, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji traktowane jest jako nowe postępowanie w sprawie, w trakcie którego zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena kontrolowanej decyzji pod kątem wystąpienia jednej lub więcej przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 156 §1 kpa. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji ma zatem odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego. Takie stanowisko zajął także Sąd Najwyższy w orzeczeniu z dnia 7 marca 1996 r. (III ARN 70/95, OSNP 1996/18/258).

W niniejszej sprawie organ – Samorządowe Kolegium Odwoławcze , działając jako organ właściwy w świetle art. 157 kpa, uznał, że kontrolowana przez niego w postępowaniu nieważnościowym decyzja Starosty W. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...] przyznająca P.K. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów, dotknięta jest wadą nieważności wymienioną w art. 156 § 1 pkt. 3 kpa. Zgodnie z brzmieniem w/w przepisu organ stwierdza nieważność decyzji dotyczącej sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Uzasadniając zaskarżoną decyzję organ wskazał, iż w obrocie prawnym funkcjonowały dwie decyzje dotyczące uprawnienia P.K. jako diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów: Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2004 r., Nr [...] oraz Starosty W. z dnia [...] lutego 2005 r. nr [...]. SKO podkreśliło, iż zarówno decyzja z dnia [...] kwietnia 2004 r. odmawiająca przyznania stronie uprawnień w w/w zakresie, jak i decyzja Starosty W. z dnia [...] lutego 2005 r. w przedmiocie wydania P.K. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów, dotyczą merytorycznie tego samego przedmiotu, a mianowicie rozpatrzenia wniosku P.K. - na podstawie tych samych dokumentów - o nadanie uprawnień do wykonywania badań technicznych pojazdów mechanicznych na podstawie art. 84 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. tj. z 2003 r. Nr 98, poz. 515 ze zm., dalej zwana p.r.d.). Organ zaznaczył, iż z treści dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że warunku tego P.K. nie spełniał zarówno w dniu wydania decyzji Starosty G. o odmowie nadania uprawnienia diagnosty, jak i w dniu wydania przez Starostę W. decyzji nr [...] o nadaniu stronie tego uprawnienia. Organ wskazał, że wprawdzie w chwili wydania przez Starostę W. decyzji nr [...] nie obowiązywało już rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz.U. Nr 208, poz. 1769), które stanowiło podstawę prawną decyzji Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2004 r., jednakże nowe rozwiązania prawne nie wprowadziły zmian w zakresie warunków wymaganych do nadania uprawnień diagnosty. Wobec powyższego organ uznał, iż zachodzi podstawa do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2005 r., gdyż sprawa której dotyczy w/w decyzja została uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją ostateczną tj. decyzją z dnia [...] kwietnia 2004 r.

Sąd w pełni podziela przedstawione powyżej stanowisko organów obu instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji. Stwierdzenie przez organ, iż wystąpiła przesłanka z art. 156 § 1 pkt 3 kpa dająca podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, możliwe jest jedynie w sytuacji ustalenia, iż sprawa została już uprzednio rozstrzygnięta inną decyzją posiadającą walor ostateczności. Przepis art. 156 § 1 pkt 3 kpa odnosi się do zjawiska określanego jako stan powagi rzeczy osądzonej (rei iudicatae), a który ma na celu zapobieganie funkcjonowania w obrocie prawnych więcej niż jednego właściwego orzeczenia organu dotyczącego jednej i tej samej sprawy. Podobne systemy zabezpieczające funkcjonują także na gruncie innych procedur m.in. procedury sądowoadministracyjnej, cywilnej.

Do stwierdzenia, iż w konkretnym przypadku zachodzi przesłanka określona w art. 156 § 1 pkt 3 kpa konicznym jest stwierdzenie przez organ, iż zachodzi tożsamość sprawy rozstrzygniętej dwoma lub więcej decyzjami administracyjnymi, z których pierwsza jest ostateczna. Z tożsamością spraw mamy do czynienia wówczas, gdy w sprawie występują te same podmioty, występuje ten sam stan prawny oraz niezmieniony stan faktyczny, a ponadto sprawy dotyczą tego samego przedmiotu, rozumianego jako interesy prawne lub obowiązki, które następnie po wydaniu decyzji stają się prawem nabytym (lub jego brakiem), lub obowiązkami prawnymi określonych podmiotów (por. wyrok NSA z dnia 29 kwietnia 1998 r., IV SA 1061/96). Przy czym należy podkreślić, iż tożsamość sprawy będzie zachodzić nawet pomimo zmiany stanu prawnego w sprawie będącego podstawą prawną wydania decyzji, z zastrzeżeniem jednakże, iż zachowana zostanie przy zmianie w/w stanu prawnego ciągłość regulacji praw i obowiązków, czyli że regulacja prawna z poprzedniego aktu prawnego została podjęta w niezmienionym stanie przez nowy akt prawny (por. wyrok NSA z dnia 17 marca 2003 r., I SA 2568/02).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej przez Sąd sprawy uznać należało, iż dla jej rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma zatem ustalenie czy na gruncie niniejszej sprawy wyczerpane zostały przytoczone wcześniej przesłanki pozwalające na stwierdzenie występowania dwóch decyzji wydanych w tej samej sprawie, dając tym samym podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji wydanej jako drugiej w kolejności.

W ocenie Sądu przesłanki uzasadniające przyjęcie takiego stwierdzenia zaistniały. Po pierwsze bezspornym jest, iż w dniu orzekania przez organ w obrocie prawnym funkcjonowały dwie decyzje w przedmiocie uprawnień P.K. jako diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów: decyzja Starosty G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. o odmowie przyznania takich uprawnień (wydana na skutek wniosku z dnia [...] marca 2004 r., doręczona stronie w dniu 16 kwietnia 2004 r.) będąca decyzją ostateczną oraz decyzja Starosty W. z dnia [...] lutego 2005 r. przyznająca P.K. uprawnienia diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów (wydana na skutek wniosku z dnia [...] lutego 2005 r.). Nie ulega też zdaniem Sądu wątpliwości, uwzględniając wcześniejsze rozważania, iż obie w/w decyzje wykazują cechy tożsamości pod względem podmiotowym (stroną w obu decyzjach był skarżący – P.K.), pod względem przedmiotowym (decyzje dotyczyły uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów). Zauważyć należy, iż bez znaczenia dla tożsamości podmiotowej obu spraw pozostaje fakt, iż każda z decyzji wydana została przez inny z punktu widzenia właściwości miejscowej organ administracji publicznej, gdyż zasadnicze znaczenie ma tożsamość podmiotowa strony postępowania, którą w obu sprawach był tylko i wyłącznie skarżący, a nie organ wydający decyzję. Do oceny pozostał zatem jedynie aspekt tożsamości w obu decyzjach stanu prawnego przy niezmienionym stanie faktycznym w sprawie pozwalający na ostateczne ustalenie, iż w przedmiotowej sprawie doszło do wydania dwóch decyzji w jednej sprawie. Stan faktyczny w sprawie uznać należy za niezmieniony, skarżący oba wnioski o wydanie decyzji zarówno z dnia [...] marca 2004 r. jaki i z [...] lutego 2005 r. złożył w oparciu o tę samą dokumentację.

Dokonując natomiast analizy tożsamości spraw z punktu widzenia stanu prawnego w jakim zostały wydane obie decyzje wskazać należy, iż pierwsza decyzja z dnia [...] kwietnia 2004 r. wydana została na podstawie art. 84 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz. U. z 2003 r. Nr 98, poz. 515 ze zm.) oraz § 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 listopada 2002 r. w sprawie szczegółowych wymagań w stosunku do diagnostów (Dz. Nr 208, poz. 1769). Zgodnie z treścią obowiązującego na dzień wydania decyzji art. 84 ust. 2 p.r.d. starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę oraz odbyła szkolenie zakończone egzaminem z wynikiem pozytywnym, w jednostce wyznaczonej przez ministra właściwego do spraw transportu. Stosownie zaś do § 2 pkt 3 w/w aktu wykonawczego diagnostą uprawnionym do wykonywania badań technicznych pojazdów może być osoba posiadająca wyższe wykształcenie techniczne o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowane 4 lata praktyki w stacji obsługi pojazdów lub zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów. Z kolei w decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. organ przywołał w podstawie prawnej jedynie art. 84 ust. 2 cyt. ustawy bez wskazania obowiązującego przepisu aktu wykonawczego. Zauważyć należy, iż w dacie wydania w/w decyzji tj. w dniu [...] lutego 2005 r. co prawda obowiązywał art. 84 ust. 2 p.r.d, ale w treści zmienionej przepisem art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.). Zmieniony art. 84 ust. 2 otrzymał brzmienie: starosta wydaje uprawnienie do wykonywania badań technicznych jeżeli osoba ubiegająca się o jego wydanie posiada wymagane wykształcenie techniczne i praktykę, odbyła wymagane szkolenie oraz zdała z wynikiem pozytywnym egzamin kwalifikacyjny. Po ust. 2 cyt. artykułu dodano ust. 2 a o treści:. egzamin, o którym mowa w ust. 2 przeprowadza opłatą komisja powołana przez Dyrektora Transportowego Dozoru Technicznego. Powyższe zmienione przepisy weszły w życie z dniem 21 sierpnia 2004 r. Pomimo braku powołania przez organ w podstawie prawnej decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. aktu wykonawczego do ustawy p.r.d. obowiązującym na dzień wydania w/w decyzji było rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 listopada 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagać w stosunku do diagnostów (Dz. U. Nr 246, poz. 2469), które weszło w życie w dniu 26 listopada 2004 r. Powyższy akt wykonawczy zastąpił poprzednioobowiązujące rozporządzenie z 2002 r. Według nowego brzmienia § 2 pkt 3 diagnostą uprawnionym do wykonywania badań technicznych pojazdów może być osoba posiadająca wyższe wykształcenie techniczne o specjalności innej niż samochodowa i udokumentowane 4 lata praktyki w stacji obsługi pojazdów lub zakładzie (warsztacie) naprawy pojazdów na stanowisku naprawy lub obsługi pojazdów. Dokonując porównania treści przepisów art. 84 ust. 2 p.r.d. z dat wydania obu decyzji uznać należało, iż nie nastąpiła w tym zakresie zasadnicza zmiana, gdyż modyfikacja dotyczyła jedynie kwestii przeprowadzenia egzaminu kwalifikacyjnego. Przy czym ustawodawca zastrzegł, iż uprawnienia diagnostów do wykonywania badań technicznych pojazdów, wydane na podstawie art. 84 ust. 2 ustawy w brzmieniu przed 21 sierpnia 2004 r. zachowują swoją ważność (art. 77 ust. 5 ustawy Przepisy wprowadzające (...)). Odnosząc się natomiast do zakresu zmiany w obrębie § 2 pkt 3 rozporządzeń na dzień wydania decyzji z 8 kwietnia 2004 r. i 22 lutego 2005 r. Sąd uznał, iż wprowadzona zmiana polegała jedynie na doprecyzowaniu wcześniej określonego wymogu, nie zmieniając jednak wcześniej określonych warunków wymaganych do nabycia przez wnioskodawcę uprawnień diagnosty. Zdaniem Sądu przyjąć należy więc, iż w przedmiotowej sprawie zachodzi tożsamość spraw również z punktu widzenia stanu prawnego, gdyż pomimo zmiany w zakresie treści przepisów prawa, czyli podstawy prawnej decyzji zachodzi ciągłość regulacji prawnej.

Wobec ustalenia tożsamości obu spraw zakończonych decyzjami administracyjnymi Sąd zważył, iż organ zasadnie stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. jako naruszającej powagę rzeczy osądzonej, gdyż w obrocie prawnym funkcjonowała wydana uprzednio ostateczna decyzja rozstrzygająca w tej samej sprawie z dnia [...] kwietnia 2004 r.

Natomiast odnosząc się do zarzutów zawartych w treści skargi Sąd uznał je za nieuzasadnione. Skarżący m.in. zarzucił organowi wskazanie w zaskarżonej decyzji nowej podstawy prawnej tj. art. 156 § 1 pkt 2 kpa. W tym zakresie zauważyć należy, na co zwrócił także uwagę organ w odpowiedzi na skargę, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez organ z urzędu. Prowadząc w tym zakresie postępowanie administracyjne organ był zatem zobligowany dokonać analizy wszystkich przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a a więc także przesłanki dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a).

Za nieuzasadniony uznać należy też zarzut skarżącego w zakresie naruszenia przez organ art. 77 ust. 5 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. Przepisy wprowadzające ustawę o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. Nr 173, poz. 1808 ze zm.). Na podstawie art. 22 cyt. ustawy zmieniona została treść art. 84 ust. 2 p.r.d. w zakresie wcześniej wskazanym w uzasadnieniu. W myśl zaś art. 77 ust. 5 cyt. ustawy uprawnienia diagnostów do wykonywania badań technicznych pojazdów wydane na podstawie

art. 84 ust. 2 p.r.d. w brzmieniu dotychczasowym zachowują swą ważność. Sąd podkreśla, iż cyt. przepis nie ma w przedmiotowej sprawie dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] lutego 2005 r. zastosowania. Zważyć należy, iż sam skarżący wiąże w istocie jego zastosowanie z decyzją z [...] kwietnia 2004 r., co do której uprzednio została stwierdzona nieważność, zasadność której potwierdził WSA wyrokiem oddalającym skargę z dnia [...] kwietnia 2006 r., sygn. akt II SA/Go 906/05. Sąd podkreśla przy tym, iż brak jest podstaw do rozpoznania zarzutów skarżącego dotyczących decyzji stwierdzającej nieważność decyzji z dnia [...] kwietnia 2004 r., gdyż decyzja ta była przedmiotem rozpoznania przed tutejszym Sądem i zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna zawarta w w/w wyroku z dnia 19 kwietnia 2006 r. wiążą organy oraz Sąd.

Ponadto skarżący zarzucił Kolegium, iż nie odniosło się do jego twierdzeń podnoszonych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co do braku możliwości stwierdzenia nieważności decyzji z uwagi na wywołanie przez nią nieodwracalnych skutków prawnych. Zauważyć należy, iż Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniosło się do twierdzeń skarżącego zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy również w w/w zakresie. Należy wskazać, że zgodnie z orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrokami WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 19 kwietnia 2006 r., II SA/Go 906/05 i z dnia 20 kwietnia 2006 r., II SA/Go 905/05 oraz poglądami doktryny nieodwracalność skutków prawnych dotyczy trzech sytuacji: 1) gdy przestał istnieć przedmiot, którego prawo dotyczyło (dokonano zniszczenia rzeczy, której nie można odtworzyć), 2) gdy podmiot, któremu prawo przysługiwało, utracił zdolność do zachowania tego prawa, 3) gdy nastąpiła zmiana stanu prawnego, np. wygasła instytucja stanowiąca źródło prawa. Zdaniem Sądu na gruncie rozpoznawanej sprawy żadna z w/w okoliczności nie zachodziła i jak słusznie wskazało Kolegium, skutki wskazane przez skarżącego nie są wywołane nieważną decyzją, decyzja ta bowiem dotyczyła jedynie uprawnień skarżącego a nie stwierdzenia nieważności badań technicznych, możliwości ubiegania się o odszkodowanie, czy też dokonywania zakupu lub sprzedaży pojazdów.

Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd działając w oparciu o treść

art. 151 p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.