Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1072/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6463 Wzory przemysłowe
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 117 ust. 1, ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 65
journal: Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
law: Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
article: art. 41 ust. 2, art. 42 ust. 2, art. 50
journal: Dz.U. 1994 nr 24 poz 83
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka - Klimas Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi G. S.A. z siedzibą w J. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz G. S.A. z siedzibą w J. kwotę 1617 (jeden tysiąc sześćset siedemnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Urząd Patentowy Rzeczypospolitej Polskiej (dalej: "UP") decyzją z [...] czerwca 2016 r. znak: [...], na podstawie art. 117 ust. 1 w związku z art. 89 oraz art. 117 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 roku Nr 119, poz. 1117 z późn. zm., dalej "P.w.p.") oraz art. 98 K.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 P.w.p., po rozpoznaniu sprawy o unieważnienie prawa z rejestracji wzoru przemysłowego pt. "E." o numerze [...] udzielonego na rzecz F. Sp. z o.o. z siedzibą w K. (dalej: "Uprawniony", "Uczestnik postępowania"), na skutek wniosku wniesionego przez G. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w R. (dalej: "Wnioskodawca", "Skarżący"), oddalił wniosek.

W zaskarżonej decyzji UP wskazał, że [...] sierpnia 2007 r. Uprawniony zgłosił do UP, celem uzyskania ochrony, wzór przemysłowy pod tytułem "E.".

UP decyzją z [...] grudnia 2007 r. udzielił na ten wzór przemysłowy prawa z rejestracji o numerze [...].

Wnioskodawca wystąpił do UP, z wnioskiem o unieważnienie powyższego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego, [...] kwietnia 2011 r. Jako podstawę prawną żądania Wnioskodawca wskazał art. 117 ust. 1 oraz ust. 2 P.w.p. Swój interes prawny Wnioskodawca wywodził stąd, że jest "uprawnionym z majątkowych praw autorskich do etykiet oraz wzorów opakowań stanowiących między innymi wzór przemysłowy nr [...] pt. "E.". Według Wnioskodawcy wykorzystywanie przedmiotowego wzoru przez Uprawnionego narusza jego prawa majątkowe. Ponadto Wnioskodawca wskazał, że Uprawniony kierował do niego żądania zaniechania naruszeń prawa z rejestracji wzorów przemysłowych, w tym spornego wzoru przemysłowego.

Jak wskazał UP, Wnioskodawca wyjaśnił, że w 2009 r. nawiązał współpracę z Uprawnionym, który zajmował się wówczas dystrybucją na terenie Polski suplementów diety oznaczonych znakami: C., T., H. oraz innymi. Uprawniony był uprawniony z praw ochronnych lub praw ze zgłoszenia na znaki towarowe stanowiące nazwy dystrybuowanych suplementów diety, jak również dysponował majątkowymi prawami autorskimi do etykiet, jak i wzorów opakowań tych suplementów diety. Wnioskodawca zaznaczył, że nawiązanie tej współpracy było dla Uprawnionego korzystne, gdyż borykał się z problemami finansowymi. Uprawniony wniósł w postaci aportu do G. Sp. z o.o. (wcześniej B. sp. z o.o. z siedzibą w R., obecnie Wnioskodawca) prawa do znaków towarowych, prawa ze zgłoszeń znaków towarowych oraz prawa autorskie do receptur oraz etykiet i wzorów opakowań w zamian za udziały w spółce G. Sp. z o.o. Wnioskodawca dla poparcia swoich argumentów przedłożył szereg materiałów dowodowych szczegółowo wymienionych przez UP w zaskarżonej decyzji.

Wnioskodawca wskazał w swoim wniosku, że wykorzystywanie przez Uprawnionego przedmiotowego wzoru przemysłowego narusza majątkowe prawa autorskie Wnioskodawcy.

UP wskazał w zaskarżonej decyzji, że odpowiedź na wniosek o unieważnienie Uprawniony przedstawił [...] września 2011 r. Uznał wniosek za niezasadny i wniósł o jego oddalenie. Podniósł brak kompetencji UP do rozstrzygania w kwestiach autorsko-prawnych. Stwierdził, że autorskie prawa majątkowe do utworu (przedmiotu) zawartego w spornym wzorze przemysłowym nie zostały przeniesione na rzecz poprzedników prawnych spółki G., ani też na rzecz samego Wnioskodawcy. Powoduje to, że po stronie Wnioskodawcy nie istnieją prawa majątkowe, które mogłyby być naruszane poprzez wykorzystywanie przez Uprawnionego. Uprawniony wskazała, że umowa z [...] września 2009 r., na którą wskazał Wnioskodawca jest dotknięta szeregiem podstawowych braków w zakresie jej essentialia negotii. W tym przypadku zdaniem Uprawnionego, nie wypełniono podstawowego obowiązku w postaci dokładnego i jednoznacznego określenia przedmiotu umowy, a ponadto nie wskazano pól eksploatacji.

UP opisał następnie przebieg postępowania przedstawiając polemikę stron postępowania w szeregu pism nadsyłanych do organu.

UP wskazał następnie, że decyzją z [...] czerwca 2012 r. nr [...] oddalił wniosek o unieważnienie spornego prawa z rejestracji. Na przedmiotową decyzję została złożona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który, wyrokiem z 16 stycznia 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 737/12, skargę tę oddalił, podzielając w całej rozciągłości stanowisko UP. Na wskazany wyrok WSA w Warszawie została złożona skarga kasacyjna, po rozpatrzeniu której Naczelny Sąd Administracyjny, wyrokiem z 20 sierpnia 2014 r., sygn. akt II GSK 806/13, uchylił zaskarżony wyrok oraz decyzję UP. Według NSA nie sposób było zaakceptować stanowiska UP, jakoby w kognicji tego organu nie należało zbadanie w sprawie, czy sporne, słowne elementy wzoru przemysłowego zostały przez Uprawnionego przekazane Wnioskodawcy na jego stan majątkowy, jako aport w zamian za udziały w spółce, a następnie ponownie wykorzystane w spornym wzorze przemysłowym. NSA wyjaśnił, iż dokumenty, na które powoływał się Skarżący stanowiły istotny w sprawie materiał dowodowy na okoliczność posiadania przez Skarżącego prawa do spornych elementów omawianego wzoru przemysłowego, które wbrew jego woli i z naruszeniem jego praw zostały wykorzystane w tym wzorze. W rezultacie, odmawiając zbadania dokumentów, na które powoływała się Skarżący w postępowaniu spornym, UP, będąc do tego nieuprawnionym, odmówił w swej istocie dopuszczenia dowodu z tych dokumentów na okoliczności wskazane przez Skarżącego, w jego ocenie istotne w sprawie.

Rozpatrując sprawę UP uznał, że nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie interes prawny Wnioskodawcy. Zdaniem UP o interesie prawnym wnioskodawcy świadczy pismo przedprocesowe z [...] lutego 2011 r. skierowane do Wnioskodawcy przez Uprawnionego z powodu naruszenia spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego. Sądy administracyjne w Polsce potwierdzały wielokrotnie, że skierowanie pisma przesądowego lub wytoczenie powództwa mogą stanowić podstawę do uznania interesu prawnego. Także powołanie się na naruszenie praw autorskich stanowi podstawę do stwierdzenia interesu prawnego. W końcu w sprawie można uwzględnić, dla uzasadnienia interesu prawnego wnioskodawcy, kwestię naruszenia swobody działalności gospodarczej. UP dodał, że interes prawny nie był również negowany w przedmiotowej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oraz przez Naczelny Sąd Administracyjny.

UP, wykonując następnie zalecenia NSA z wyroku z 20 sierpnia 2014 r., dokonał analizy zapisów umów z [...] marca 2009 r., zawartych między stronami pozostającymi w niniejszym sporze, których przedmiotem było przeniesienia praw wyłącznych na znaki towarowe, w tym prawa ochronnego na znak słowno-graficzny "T.", przez Uprawnionego na rzecz B. Sp. z o.o. (obecnie Wnioskodawca) oraz majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet, jako wkład niepieniężny do spółki, w zamian za udziały tej spółki. UP wskazał, że w analizowanych umowach, pomimo wskazania znaku towarowego "T." oraz zobowiązania się do przeniesienia majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet w umowach nie wskazano, które wzory opakowań/etykiet są ich przedmiotem. Nie zostały też wskazane pola eksploatacji majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet.

UP opisał również przekształcenia formalnoprawne B. Sp. z o.o. z siedzibą w R. i w konsekwencji udział jej następców prawnych w spółce Wnioskodawcy.

UP stwierdził następnie, że prawa przeniesione analizowanymi umowami, tj. określone konkretnie i zindywidualizowane prawa ochronne do znaków towarowych, weszły w skład majątku wnioskodawcy. Organ uznał za kluczowe ustalenie, jakie prawa były przedmiotem zbycia przez Uprawnionego. Organ doszedł do wniosku, przede wszystkim, że z dokonanych ustaleń nie można jednoznacznie stwierdzić, że w wyniku umów doszło do przeniesienia prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego. W umowach wskazano że ich przedmiotem jest prawo ochronne na znak towarowy słowno-graficzny "T.", wskazano, że w ramach zbycia przedmiotowego prawa nastąpiło przeniesienie majątkowych praw autorskich do receptur oraz wzorów opakowań produktów oznaczonych powyższym znakiem towarowym, jednak nie wskazano pól eksploatacji.

Zdaniem UP, brak wskazania pól eksploatacji stanowi drugą kwestię istotną dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W świetle art. 41 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. Nr 24, poz. 83 z późn. zm., dalej: "u.p.a.p.p."), umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione. UP zaprezentował poglądy doktryny oraz orzecznictwo w tej kwestii wskazując na rygorystyczne stanowisko, że umowa, w której nie wymieniono pola eksploatacji jest nieważna z uwagi na naruszenie przepisów o formie. UP skonstatował następnie, że kwestie dotyczące braku wskazania spornego wzoru przemysłowego w analizowanych umowach, a także braku określenia pól eksploatacji odnośnie do receptur oraz wzorów opakowań produktów oznaczonych znakiem towarowym "T.", będących przedmiotem przeniesienia w tychże umowach, skutkowały tym, że nie został przez organ w niniejszej sprawie zastosowany art. 117 ust. 2 P.w.p.

UP dodał, że inne dowody przedstawione przez Wnioskodawcę, nie zmieniają sposobu wykładni analizowanych umów.

W skardze z [...] maja 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję UP z [...] czerwca 2015 r. Skarżący, działając poprzez pełnomocnika, wniósł o jej uchylenie w całości oraz o zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: art. 41 ust. 2 u.p.a.p.p., art. 65 K.c., poprzez niewłaściwe zastosowanie i w efekcie wadliwą wykładnię umów przenoszących majątkowe prawa autorskie, art. 76 § 1 oraz art. 107 § 3 K.p.a., polegające na braku prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji.

Skarżący zgodził się z UP, że kluczowe dla ustalenia czy używanie przez Uprawnionego spornego wzoru przemysłowego narusza majątkowe prawa autorskie przysługujące Skarżącemu, było ustalenie jakie prawa były przedmiotem zbycia przez Uprawnionego w ramach umowy z [...] września 2009 r. oraz ustalenie, jaki skutek ma brak wyraźnie wymienionych pól eksploatacji w tej umowie. Zdaniem Skarżącego, UP analizując tę kwestię popełnił szereg błędów, które dyskwalifikują wydaną decyzję. Według Skarżącego, UP uznając, że art. 117 ust. 2 u.p.w.p., nie może zostać w niniejszej sprawie zastosowany z uwagi m.in. na brak wymienionych pól eksploatacji w umowie z [...] września 2009 r., bardzo lakonicznie uzasadnił swoje stanowisko w tej sprawie. UP przywołał bowiem skrajne stanowiska reprezentowane w piśmiennictwie, po czym w jednym zdaniu stwierdził, że przez brak pól eksploatacji w umowie nie może zastosować art. 117 ust. 2 u.p.w.p. UP nie wskazał jakie stanowisko podziela i dlaczego, nie wskazał jaki skutek niesie za sobą w jego ocenie brak tych pól eksploatacji (nieważność, bezskuteczność całości lub części umowy). Skarżąca domyśla się, iż UP podziela stanowisko, iż brak wyraźnie wymienionych pól eksploatacji w umowie przenoszącej majątkowe prawa autorskie skutkuje nieważnością takiej umowy. UP zatem, zdaniem Skarżącego dokonał błędnej wykładni art. 41 ust. 2 u.p.a.p.p. , ponieważ powyższe rygorystyczne stanowisko, nie pokrywa się z aktualnym poglądem doktryny oraz najnowszym orzecznictwem sądów powszechnych. Po przytoczeniu stanowiska doktryny w tej kwestii, Skarżący doszedł do wniosku, że umowy prawnoautorskie można i należy interpretować pod kątem zgodnego zamiaru stron i celu umowy, w sytuacji gdy pola eksploatacji nie zostały wyraźnie wymienione. Zarówno z treści umowy pisemnej z [...] wrześnian 2009 r., okoliczności i dokumentacji towarzyszącej oraz z charakteru samego utwory (etykieta) bez problemu w sposób oczywisty można ustalić, iż stronom chodziło przynajmniej o przeniesienie majątkowych praw autorskich celem używania tego utworu jako etykiety produktu. UP nie podjął próby wykładni umowy z [...] września 2009 r., pod kątem ustalenia pól eksploatacji jakie ww. umowa obejmuje, podczas gdy, umowa zawiera zapis, iż zbywca przenosi na nabywcę "wszelkie majątkowe prawa autorskie". Skarżący podkreślił, że interpretacja umowy dokonana przez UP prowadzi do nieprawdziwej konkluzji, iż skoro w umowie nie ma wymienionych konkretnych etykiet, to zasadniczo zapis o przeniesieniu praw autorskich do etykiet jest "martwy", ponieważ nie dotyczy on faktycznie żadnej etykiety. Zdaniem Skarżącego, należało ustalić, czy strony na tyle precyzyjnie określiły w umowie prawa, których etykiety mają zostać do spółki wniesione, że da się je zidentyfikować na podstawie wykładni umowy zgodnej z art. 65 K.c. UP nie dokonał takiej wykładni, w szczególności nie dokonał interpretacji zapisu, iż umowa dotyczy "majątkowych praw autorskich do etykiet/opakowań produktów oznaczonych znakiem towarowym "T.". Tymczasem nawet poprzestając na wykładni językowej, która przy pisemnych oświadczeniach woli jest stosowana w pierwszej kolejności, należy uznać, że umową objęte są wszystkie etykiety/opakowania należące do zbywcy, które są oznaczone znakami towarowymi wymienionymi w umowie, w tym znakiem towarowym "T.". Prawa do wzoru etykiety stanowiącej sporny wzór przemysłowy z całą pewnością należały do zbywcy (Uprawnionego), zaś etykieta jest oznaczona znakiem towarowym "T.". A więc etykieta tożsama ze spornym wzorem przemysłowym jest ewidentnie w zbiorze etykiet wskazanych w umowie z [...] wrześnian2009 r. W ocenie Skarżącego, UP nie ustalił jaki był cel zawarcia umowy. Celem tym, co jednoznacznie wynika z okoliczności oraz dowodów przedstawionych w sprawie, miało być wprowadzenie do B. Sp. z o.o. sp.k. (za pośrednictwem spółki B. Sp. z o.o.) praw stanowiących składnik majątku Uprawnionego, pozwalających na kontynuację dotychczasowej działalności Uprawnionego w zakresie dystrybucji suplementów diety przez spółkę B. Sp. z o.o. sp.k. Wzory etykiet produktów są niezbędne do kontynuacji takiej działalności, podobnie jak znaki towarowe, którymi oznaczane są produkty oraz ich receptury. Skarżący powołał się na dowód z e-maila M. M. (Prezesa Zarządu oraz udziałowca Uprawnionego, który został wspólnikiem spółki B. Sp. z o.o. sp.k.) przywołanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący zgodził się z UP, że e-mail ten jest rzeczywiście nieprecyzyjny jednak wynika z niego, że M. M. miał "wprowadzić do spółki około [...] wzorów etykiet produktów", co zdaniem Skarżącego, jednoznacznie wskazuje, iż strony zamierzały wprowadzić do spółki prawa do wzorów etykiet produktów. Skoro tak, to zapis w umowie z [...] września 2009 r. nie miał być zapisem martwym, lecz zapis ten miał realizować zgodny zamiar stron o wprowadzeniu do spółki praw autorskich do etykiet. Skarżący dodał, że M. M. ze względu na pełnioną funkcję, miał pełny wgląd w działalność spółki i przez okres, w którym był w spółce B. Sp. z o.o. sp.k., nie kwestionował praw tej spółki do nabytych od Uprawnionego i używanych etykiet. Dopiero po wyjściu ze spółki G. Sp. z o.o. (poprzednio B. Sp. z o.o. sp.k.) Uprawniony zakwestionował fakt przeniesienia praw do etykiet na rzecz B. Sp. z o.o.

W odpowiedzi na skargę UP wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem z [...] grudnia 2016 r., odpowiedź na skargę wniósł Uczestnik postepowania, który w pełni poparł zasadność zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenia skargi. Zdaniem Uczestnika, przywołane przez Skarżącego stanowisko doktryny, dotyczące możliwości złagodzenia rygoru z art. 41 ust. 2 u.p.a.p.p., poprzez dopuszczenie, pod pewnymi warunkami, doprecyzowania zakresu przeniesienia praw autorskich w drodze wykładni nieściśle określonych pól eksploatacji, nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Problemem umów z września 2009 r., których przedmiotem miało być przeniesienie autorskich praw majątkowych, jak wskazał Uczestnik postępowania, jest nie tyle nieprecyzyjność, co w ogóle pominięcie jakiegokolwiek odniesienia do pól eksploatacji. Skarżący w istocie nie postuluje doprecyzowania zakresu przeniesienia, lecz uzupełnienia umowy w drodze "wykładni", o postanowienia, które się tam pierwotnie nie znalazły, a które pozwoliłyby ją ocenić jako skuteczną. Uczestnik podkreślił, że strony przedmiotowych umów były profesjonalistami, należy więc się spodziewać, że gdyby chciały przenieść prawa do zarejestrowanego wzoru przemysłowego, to wyraźnie by go zidentyfikowały, choćby poprzez wskazanie odpowiedniego numeru, tak jak zostało to zrobione w przypadku znaków towarowych. Uczestnik dodał, nawet gdyby przyjąć, że przedmiotowe umowy dotyczyły także praw do spornego wzoru, to nie mogły one odnieść pożądanego przez Skarżącego skutku ze względu na nie wskazanie pól eksploatacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem UP, że nie budzi wątpliwości w niniejszej sprawie interes prawny Wnioskodawcy. Nie był on kwestionowany przez WSA, jak i przez NSA w postępowaniach sądowoadministracyjnych obu instancji, dotyczących niniejszej sprawy. Słusznie też wskazał UP, że o interesie prawnym Wnioskodawcy świadczy pismo Uczestnika postępowania z [...] lutego 2011 r. skierowane do Wnioskodawcy "Przedsądowe wezwanie do zaniechania naruszeń", w którym Uczestnik postępowania wezwał Wnioskodawcę do zaprzestania naruszeń praw wyłącznych przynależnych Uczestnikowi postępowania, w postaci m.in. spornego wzoru przemysłowego. Wnioskodawca powołuje się na posiadane autorskie prawo majątkowe do "E." stanowiącej również sporny wzór przemysłowy. Strony sporu zatem powołują się na przysługujące im prawa do przedmiotowej "E.", pozostające w kolizji i odziaływujące na zakres swobody działalności gospodarczej każdej ze stron. Wynik zatem przedmiotowego postępowania w sprawie o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, bezsprzecznie ma wpływ na sytuację prawną Wnioskodawcy w zakresie wykorzystywania spornej "E.", w prowadzonej działalności gospodarczej.

Podstawę prawną wniosku o unieważnienie spornego prawa z rejestracji wzoru przemysłowego stanowił art. 117 ust. 1 oraz ust. 2 P.w.p., zgodnie z którym do unieważnienia prawa z rejestracji wzoru przemysłowego przepisy art. 89 stosuje się odpowiednio (ust. 1). Podstawą do unieważnienia prawa z rejestracji może być również stwierdzenie, że wykorzystywanie wzoru przemysłowego narusza prawa osobiste lub majątkowe osób trzecich (ust. 2).

Zarówno UP, jak i Skarżący, zgadzają się, że w przedmiotowej sprawie istotę sporu stanowią dwie kwestie: ustalenie jakie prawa były przedmiotem zbycia przez Uprawnionego w ramach umów z [...] września 2009 r. na rzecz, obecnie Wnioskodawcy oraz ustalenie, jaki skutek ma brak wyraźnie wymienionych pól eksploatacji przeniesionych na Wnioskodawcę w tych umowach autorskich praw majątkowych.

Jak wynika z okoliczności sprawy, udokumentowanych materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach administracyjnych sprawy, Strony sporu zawarły dwie umowy [...] września 2009 r. Jedna umowa zatytułowana umową o przeniesienie praw do znaków towarowych, zawierała oświadczenie Uczestnika postępowania o posiadanych prawach do szeregu, enumeratywnie wymienionych w umowie znaków towarowych, w tym znaku towarowego "T." oraz w § 2 ust. 1 tej umowy, zobowiązanie do przeniesienia tych znaków na B. Sp. z o.o. (obecnie Wnioskodawca), jako wkład niepieniężny do spółki w zamian za udziały tej spółki. Zobowiązanie realizowało się z chwila podpisania umowy przez strony. W § 2 ust. 2 tej umowy ustalono, że: "Prawa ze zgłoszeń i z rejestracji Znaków przenoszone są w całości w odniesieniu do całego terytorium ich obowiązywania oraz w zakresie wszystkich objętych nimi towarów i usług." Druga umowa zatytułowana umową o przeniesienie majątkowych praw autorskich, zawierała oświadczenie Uczestnika postępowania o posiadanych wszelkich majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet produktów oznaczonych znakami towarowymi, które były przedmiotem ww. umowy, czyli również znakiem "T.". Umowa w § 2, zawierała zobowiązanie do przeniesienia majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet na B. Sp. z o.o. (obecnie Wnioskodawca), jako wkład niepieniężny do spółki w zamian za udziały tej spółki. Zobowiązanie realizowało się z chwila podpisania umowy przez strony. Omawiana umowa nie zawierała postanowień, które były zawarte w § 2 ust. 2 wyżej omówionej umowy.

Wyjaśnienia wymaga, że są to kluczowe umowy w niniejszej sprawie, ponieważ akty notarialne z [...] września 2009 r., są następstwem opisanych powyżej umów i dotyczą praw do wskazanych w nich znaków towarowych oraz autorskich praw majątkowych do receptur i wzorów opakowań/etykiet, podobnie jak kolejne umowy przedstawione przez Wnioskodawcę związane z przekształceniami organizacyjno-prawnymi Wnioskodawcy.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem Uczestnika postępowania, że przedmiotem powyższych umów nie był sporny wzór przemysłowy. Słusznie wskazał Uczestnik postępowania, że strony przedmiotowych umów, będące profesjonalistami, gdyby chciały przenieść prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, to wyraźnie by je zidentyfikowały, poprzez wskazanie odpowiedniego numeru, tak jak zostało to zrobione w przypadku znaków towarowych. Podkreślenia jednak wymaga, że Skarżący nie twierdzi, iż przedmiotem tych umów było prawo z rejestracji spornego wzoru przemysłowego, stanowiące prawo z zakresu własności przemysłowej, lecz autorskie prawo majątkowe do wzoru "E.", jako utworu w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim oraz prawach pokrewnych. Skarżący, na tej właśnie podstawie, czyli posiadaniu wyłącznego prawa do utworu w postaci "Et." wniósł o unieważnienie prawa z rejestracji spornego wzoru przemysłowego "E.", w oparciu o art. 117 ust. 2 P.w.p.

W ocenie Sądu, UP początkowo prawidłowo stwierdził, że kluczowe w sprawie jest ustalenie, jakie prawa były przedmiotem zbycia przez Uczestnika postępowania, ostatecznie jednak nie ustala, czy autorskie prawo majątkowe do wzoru "E.", było przedmiotem omawianych umów z [...] września 2009 r., czy też nie, uznając, że jednak nie jest to istotne ze względu na brak określenia pól eksploatacji. UP stwierdził, mianowicie że: "Co prawda w umowie wskazano, że w ramach zbycia przedmiotowego prawa nastąpiło przeniesienie majątkowych praw autorskich do receptur oraz wzorów opakowań produktów oznaczonych powyższym znakiem towarowym, jednak nie wskazano pól eksploatacji."

Zdaniem Sądu, nie ustalenie przez UP faktu, czy przedmiotem zbycia przez Uczestnika postępowania w umowie z [...] września 2009 r., było m.in. autorskie prawo majątkowe do wzoru "E.", jest istotnym mankamentem zaskarżonej decyzji, zwłaszcza w kontekście dalszych rozważań Sądu na temat wspomnianych pól eksploatacji.

Sąd stwierdza, że UP powinien jednoznacznie ustalić powyższą kwestie biorąc pod uwagę fakt że, Uczestnik postępowania uzyskał prawo z rejestracji na sporny wzór przemysłowy decyzją z [...] grudnia 2007 r., Uczestnik postępowania prowadził działalność polegającą na dystrybucji na terenie Polski suplementów diety oznaczonych m.in. znakiem towarowym "T.", a sporny wzór towarowy stanowi etykietę suplementu diety, zawierającą właśnie znak towarowy "T.". Na podstawie omówionych wyżej umów Skarżący nabył prawo do znaku towarowego "T." oraz do wszelkich majątkowych praw autorskich do receptur i wzorów opakowań/etykiet produktów oznaczonych m. in., tym znakiem towarowym.

Zarówno UP, jak i Uczestnik postępowania, stoją na stanowisku, że przesądzającą w niniejszej sprawie okolicznością jest brak wskazania w umowie z [...] września 2009 r. o przeniesienie majątkowych praw autorskich, pól eksploatacji. Zgodnie z art. 41 ust. 2 u.p.a.p.p., umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej "licencją", obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione.

UP i Skarżący przedstawili stanowisko doktryny oraz orzecznictwa odnośnie wynikającego z art. 41 ust. 2 u.p.a.p.p., obowiązku wskazania pól eksploatacji w umowach o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowach o korzystanie z utworu. UP doszedł do wniosku, że dominujący jest pogląd, iż umowa, w której nie wymieniono pól eksploatacji jest nieważna z uwagi na naruszenie przepisów o formie oraz, że w stosunku do obrotu pierwotnego art. 42 ust. 2 u.p.a.p.p., wyklucza możliwość zawierania umów dotyczących przeniesienia całości autorskich praw majątkowych.

Pogląd przeciwny UP skomentował w zdaniu, że odnotował, że w doktrynie istnieje odrębne stanowisko reprezentowane przez M. K., które jednak w doktrynie występuje marginalnie.

Sąd zgadza się ze stanowiskiem Skarżącego, że UP w bardzo lakoniczny sposób przeszedł do stwierdzenia że w niniejszej sprawie nie został zastosowany art. 117 ust. 2 P.w.p. W ocenie Sądu, w przedmiotowej kwestii należy uwzględnić stanowisko Sądu Najwyższego zawarte w wyroku z 14 września 2005 r, sygn. akt III CK 124/05, w którym Sąd Najwyższy stwierdził, że: "W rezultacie należy przyjąć, iż według art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim strony mogą w dowolny sposób określić zakres korzystania z utworu przez nabywcę lub licencjobiorcę, byle tylko nie nasuwał on wątpliwości. Za dopuszczalne w świetle wymienionego przepisu trzeba także uznać wskazanie przez strony w umowie części jednego z pól eksploatacji, jak też połączenie w umowie kilku pól eksploatacji. Przepis art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim nie stoi przy tym na przeszkodzie stosowaniu przy wykładni umów o przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz umów licencyjnych dla ustalenia objętych nimi pól eksploatacji reguł interpretacyjnych wynikających z art. 65 k.c.". Natomiast w wyroku z 3 grudnia 2008 r, sygn. akt V CNP 82/08, Sąd Najwyższy stwierdził, że: "(...) podziela przedstawiony w skardze pogląd, że niewymienienie w umowie wszystkich pól eksploatacji powoduje, że umowa podlega ogólnym regułom wykładni. W doktrynie zwraca się jednak uwagę, że wykładnia art. 41 ust. 2 pr. aut.p.p. może nasuwać wątpliwości, skoro przepis ten zawiera stwierdzenie, że umowa licencyjna lub umowa o przeniesienie praw autorskich dotyczy pól eksploatacji, które zostały wyraźnie w niej wymienione. Wątpliwości mogą dotyczyć sytuacji, w której strony nie określą dostatecznie precyzyjnie sposobu eksploatacji, gdy użyte jest wspólne określenie dla kilku pól eksploatacji albo określenie nie ujęte w katalogu określonym w art. 50 ustawy. Także zatem, gdy chodzi o ustalenie pól eksploatacji, jakie obejmuje umowa, należy odwołać się do sformułowanych w kodeksie cywilnym reguł wykładni, nie tracąc z pola widzenia wskazówki interpretacyjnej wynikającej z art. 41 ust. 2 pr.aut.p.p., zawierającej nakaz interpretowania na korzyść twórcy tych wątpliwości, których nie można usunąć za pomocą wskazanych reguł. Poglądy doktryny wyraźnie zatem wskazują, że wykładnia tego przepisu nie jest jednoznaczna, a ponadto powinna być dokonywana w sposób zawężający zakres praw uzyskiwanych przez kontrahenta twórcy (...)".

W świetle powyższego należy odnotować, że Sąd Najwyższy dopuszcza możliwość wykładni umów o przeniesienie autorskich praw majątkowych oraz umów licencyjnych dla ustalenia objętych nimi pól eksploatacji przy zastosowaniu reguł interpretacyjnych wynikających z art. 65 K.c. Zgodnie z art. 65 § 1 K.c., oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. Jak stanowi § 2, w umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. Umowa podlega ogólnym regułom wykładni w przypadku niewymienienie w umowie wszystkich pól eksploatacji, czy też gdy strony nie określą dostatecznie precyzyjnie sposobu eksploatacji, gdy użyte jest wspólne określenie dla kilku pól eksploatacji albo określenie nie ujęte w katalogu określonym w art. 50 u.p.a.p.p. Katalog pól eksploatacji określony w art. 50 u.p.a.p.p., jest katalogiem otwartym, ograniczenia zatem, dotyczące pól eksploatacji mogą mieć, jak się w skazuje w literaturze, różny charakter, np. terytorialny, czasowy, przedmiotowy.

W niniejszej sprawie, UP oraz Uczestnik postępowania, przyjęli, że w umowie z [...] września 2009 r. o przeniesienie majątkowych praw autorskich, nie wymieniono pól eksploatacji odnośnie do receptur i wzorów opakowań/etykiet produktów oznaczonych znakami towarowymi, które były przedmiotem umów, czyli również znakiem "T.".

Należy jednak podkreślić, że strony niniejszego sporu zawarły tego samego dnia ([...] września 2009 r.) dwie umowy o przeniesienie praw do znaków towarowych oraz o przeniesienie majątkowych praw autorskich. W umowie o przeniesienie praw do znaków towarowych, znalazł się w § 2 ust. 2, zapis stanowiący, że: "Prawa ze zgłoszeń i z rejestracji Znaków przenoszone są w całości w odniesieniu do całego terytorium ich obowiązywania oraz w zakresie wszystkich objętych nimi towarów i usług." Umowa o przeniesienie majątkowych praw autorskich, przenosiła na Skarżącego wszelkie majątkowe prawa autorskie do receptur i wzorów opakowań/etykiet produktów oznaczonych znakami towarowymi, wymienionymi w umowie o przeniesienie praw do znaków towarowych.

Nie budzi wątpliwości Sądu fakt, że przedmiotowe umowy pozostają ze sobą w ścisłym związku, dlatego też, zdaniem Sądu, powinny być analizowane łącznie, co oznacza, że pola eksploatacji receptur i wzorów opakowań/etykiet produktów oznaczonych znakami towarowymi, które były przedmiotem umowy o przeniesienie praw do znaków towarowych, został określone, ustalonym zakresem wykorzystania tych znaków towarowych.

Dlatego też Sąd nie zgadza się ze stanowiskiem, że strony przedmiotowych umów nie określiły pól eksploatacji przedmiotowych receptur i wzorów opakowań/etykiet. Rację ma natomiast w ocenie Sądu Skarżący, twierdząc, że z treści umów, okoliczności, dokumentacji towarzyszącej oraz z charakteru samego utwory (etykieta) w sposób oczywisty można ustalić, iż stronom chodziło przynajmniej o przeniesienie majątkowych praw autorskich celem używania tego utworu jako etykiety produktu.

W świetle powyższego, Sąd uznał, że UP uchybił zasadzie prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a.) oraz zasadzie swobodnej oceny dowodów (art. 80 K.p.a.), nie przeprowadzając analizy jakich autorskich praw majątkowych dotyczyła umowa o przeniesienie majątkowych praw autorskich, przyjmując natomiast w sposób dowolny, że strony przedmiotowych umów z [...] września 2009 r., nie określiły pól eksploatacji tych praw, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując ponownie sprawę UP uwzględni powyższe stanowisko Sądu, ustali jakie autorskie prawa majątkowe były przedmiotem umowy o przeniesienie majątkowych praw autorskich, ustali pola eksploatacji tych praw, wynikające z umów o przeniesienie praw do znaków towarowych oraz o przeniesienie majątkowych praw autorskich, dokonując wykładni zapisów tych umów przy zastosowaniu reguł interpretacyjnych wynikających z art. 65 K.c., a następnie rozstrzygnie czy w przedmiotowej sprawie znajduje zastosowanie art. 117 ust. 2 P.w.p.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto na podstawie art. 200, w zw. z art. 205 § 2 i art. 209 tej ustawy.