Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 1053/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2007-09-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6169 Inne o symbolu podstawowym  616
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: par. 4 ust. 1
journal: Dz.U. 2004 nr 73 poz 657
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie   działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk AWSA Magdalena Józefczyk Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 20 września 2007 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2006 r., Nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa /dalej: Dyrektor POR ARiMR / utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] maja 2006 r., [...] odmawiająca K. K. przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania /ONW/ za 2005 rok.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że odwołanie K. K. nie mogło być uwzględnione, gdyż decyzja Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nie narusza prawa. Z tego powodu brak było podstaw do uchylenia rozstrzygnięcia kwestionowanego odwołaniem.

Dyrektor POR ARiMR podkreślił że przyznanie pomocy w zakresie płatności ONW za konkretny okres możliwe jest tylko w sytuacji, gdy wnioskodawca deklarując we wniosku, obszar upraw, dla którego przysługuje płatność podaje powierzchnię faktycznie użytkowanego obszaru, a w ostateczności pomiędzy obszarem deklarowanym we wniosku, a obszarem faktycznie użytkowanym różnica nie jest większa niż 20 %. Przekroczenie tej wielkości prowadzi do odmowy przyznania dopłaty. Wprost taką konsekwencją określa art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji WE nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady WE nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników /Dz.U. UEL z dnia 30 kwietnia 2004 r./.

W rozpoznawanej sprawie Dyrektor POR ARiMR wskazał, że kontrola prowadzona u odwołującej się wykazała że zadeklarowany przez nią obszar dla ustalenia płatności był o ponad 20 % większy od faktycznie użytkowanego. To musiało prowadzić do odmowy przyznania płatności za 2004 r. Zatem decyzja orzekająca taką odmową jest zgodna z prawem i z tego też względu odwołania musiało być uznane za niezasadne.

Z decyzją Dyrektora POR ARiMR nie zgodziła się K. K. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuciła decyzji oparcie jej na nieprawdziwych ustaleniach faktycznych. Wskazała, że kontrola prowadzona w związku z weryfikacją podanych we wniosku danych przebiegała w sposób naruszający zasady dla prowadzenia takiej czynności. Organy nie zadbały o to, by skarżącą powiadomić wcześniej o przeprowadzeniu tej czynności. Wprawdzie ustalenia kontrolne potwierdziły różnicę pomiędzy stanem zadeklarowanej powierzchni prowadzonych upraw, jednak zdaniem skarżącej nie są to różnice przekraczające 20 %, o jakich mowa w przepisach prawa. Nadto dane te pokrywają się z powierzchniami wskazanymi w ewidencji gruntów, co przesądza o poprawności wypełnienia wniosku. Z tych względów skarżąca uznała skargę za zasadną, a skarżoną decyzję za krzywdzącą.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor POR ARiMR wniósł o oddalenie skargi, wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez sądy wyznaczony jest treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., co oznacza, że sądy rozpoznając skargi nie są związane ich zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez strony wnioskami. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy.

Przyjmując tak określony zakres kontroli sądowej stwierdzić należy, że skarga K. K. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż skarżona decyzja nie narusza prawa materialnego i procesowego w sposób, który dawałby podstawę do jej uchylenia.

W sprawie niewątpliwe jest ustalenie, że skarżąca składając wniosek do ustalenia płatności za 2004 r. z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania zadeklarowała powierzchnię, na której prowadzona jest taka działalność w sposób niezgodny z przepisami stanowiącymi podstawę dla ustalenia płatności. Sama skarżąca tego faktu nie kwestionuje, aczkolwiek nie zgadza się z wyliczeniem różnicy, zatem wielkości rozbieżności. Wprawdzie skarżąca kwestionuje sposób prowadzenia kontroli weryfikującej dane dotyczące zadeklarowanej powierzchni gospodarstwa, jednak ten zarzut jest nietrafny, gdyż akta sprawy jednoznacznie wskazują, że we wniosku zadeklarowano powierzchnię większą niż faktycznie użytkowana. Zdaniem Sądu ustalenie różnicy między tymi powierzchniami zostało dokonane prawidłowo. Podniesiony w skardze zarzut błędnego działania organów ARiMR przy ustalaniu powierzchni gospodarstwa, zwłaszcza oparcie się na danych dotyczących faktycznego pomiaru użytkowanych powierzchni, a nie danych z ewidencji gruntów nie znajduje oparcia w obowiązującym prawie. Dla potrzeb ustalenia płatności podstawą są dane dotyczące faktycznych powierzchni, dla których podmiot domaga się ustalenia płatności, a nie stany wynikające z ewidencji. Rozbieżność między tymi wielkościami obciąża wnioskodawcę /skarżącą/ skoro składając wniosek potwierdza wykazane w nim wielkości.

Obowiązuje w tej materii przepisy, zwłaszcza § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania /Dz.U. nr 73, poz. 657 ze zm./ jednoznacznie wskazują, że podstawą dla ustalenia płatności ONW jest deklarowana powierzchnia działek położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania. Zdaniem Sądu powierzchnia ta oznacza faktycznie użytkowana powierzchnię działek położonych w obszarach o niekorzystnych warunkach, a nie powierzchnię ewidencyjną skoro płatność związana jest z działalnością rolniczą prowadzoną zgodnie z zasadami dobrej praktyki rolniczej. Z tych powodów Sąd nie mógł uznać stanowiska skarżącej wskazującego na poprawność złożonego wniosku przez wskazanie w nim powierzchni ewidencyjnej działek, która nie odpowiada faktycznie użytkowanemu obszarowi tych działek.

Sąd nie dopatruje się również błędów, przy ustalaniu procentowego wskaźnika różnicy pomiędzy powierzchnię deklarowaną, a powierzchnią faktyczną ustaloną na skutek kontroli. Skarżona decyzja w uzasadnieniu jednoznacznie i czytelnie wskazuje tę różnicę. Wykazaną różnicę 0,85 ha należy odnosić do faktycznej powierzchni tj. 4,15 ha, gdyż taka została ustalona w postępowaniu kontrolnym, a nie 5 ha deklarowanych przez skarżącą. Takie zestawienie jednoznacznie wskazuje, że rozbieżność 0,85 ha to ponad 20 % w stosunku do 4,15 ha.

Biorąc pod uwagę powyższe Sąd stwierdza, że skarga K. K. nie zasługuje na uwzględnienie, a mając na uwadze treść art. 151 p.p.s.a. Sąd był zobligowany orzec jak w sentencji.