Postanowienie NSA, sygn. akt I GSK 2269/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-09-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 § 4, art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 8 września 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku K. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej K. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2014 r.; sygn. akt I SA/Gd 1345/13 w sprawie ze skargi K. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Gdyni z dnia [...] sierpnia 2013 r.; nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

[...] złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 września 2014 r., sygn. akt I SA/Gd 1345/13, którym oddalono jego skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. w przedmiocie podatku akcyzowego.

W złożonej skardze kasacyjnej wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 12 stycznia 2016 r., sygn. akt I GSK 2269/15 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 27 lipca 2016 r. [...] złożył kolejny wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r.

W uzasadnieniu wniosku skarżący wskazał na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt C-418/14. W ocenie skarżącego powyższe orzeczenie TSUE ma bezpośrednie przełożenie na stan prawny i faktyczny niniejszej sprawy. Zachodzi zatem duże prawdopodobieństwo, że w dalszym toku postępowania zapadną decyzję uchylające zaskarżone decyzje i umarzające postępowanie.

Skarżący ponadto podniósł, że w przypadku odmowy wstrzymania zaskarżonej decyzji zostanie pozbawiony środków niezbędnych do prowadzenia działalności gospodarczej, co w konsekwencji prowadzić będzie do konieczności przeprowadzenia likwidacji lub nawet upadłości spółki.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

Stosownie do art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie art. 61 § 2 i 3 p.p.s.a. sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Zatem warunkiem wskazanej zmiany postanowienia – w tym postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego na mocy tego przepisu w związku z art. 193 p.p.s.a. – jest zmiana takich okoliczności, które warunkowały jego podjęcie, tj. były analizowane przy wydawaniu postanowienia w przedmiocie wstrzymania wykonania aktu.

W tym miejscu należy podnieść, iż z treści art. 61 § 4 p.p.s.a. wynika, że na podstawie tego przepisu sąd administracyjny może zmienić postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności i wstrzymać jego wykonanie gdy nastąpi zmiana okoliczności sprawy i w ramach tej zmiany zaistnienie jednej z przesłanek uzasadniających wstrzymanie.

Aby możliwe było zastosowanie tej instytucji prawnej strona w pierwszej kolejności jest zobowiązana wskazać istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. tj. niebezpieczeństwa wystąpienia szkody i wykazać, że szkoda która powstanie na skutek wykonania decyzji, będzie znaczna, a skutki jakie wywoła wykonanie decyzji będą trudne do odwrócenia. Oznacza to, że obowiązek wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności spoczywa na wnioskodawcy, a nie na sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie wskazana przez stronę szkoda ma znaczny rozmiar lub istnieje niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winni tak określić ewentualną szkodę lub w taki sposób wskazać skutki, które nastąpiłyby w związku z wykonaniem decyzji, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane (dokumenty źródłowe) na podstawie akt sprawy czy wymienione przesłanki zostały spełnione. Inicjatywa dowodowa zmierzająca do wykazania, iż zachodzą przesłanki uzasadniające zmianę postanowienia w sprawie wstrzymania decyzji spoczywa na wnioskodawcy. Dodatkowo twierdzenia skarżących powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi ich sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).

W rozpoznawanej sprawie nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 61 § 4 p.p.s.a. do zmiany bądź uchylenia poprzednio wydanego postanowienia odmawiającego wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim powoływane przez skarżącego orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 2 czerwca 2016 r. sygn. akt C-418/14 – nie stanowi żadnej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Ponadto podnoszone w kolejnym wniosku okoliczności stanowiły już przedmiot rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego poprzednio rozpoznającego sprawę. NSA uzasadniając postanowienie z dnia 12 stycznia 2016 r. wskazał, że przedstawione przez stronę okoliczności nie stanowią przesłanki do przyznania stronie ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wprawdzie wskazał, że egzekucja należności Skarbu Państwa będzie się wiązała z utratą wszelkich źródeł utrzymania i majątku, a także z problemami w funkcjonowaniu działalności gospodarczej, jednakże nie sposób przyjąć, że okoliczność ta sama w sobie spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki (tak też: NSA w postanowieniu z 2 lutego 2012 r., I GZ 21/12).

Mając na uwadze powyższe rozważania i oceniając, że wniosek skarżącego nie zawiera niezbędnego wykazania zasadności jego żądania, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i 4 w związku z art. 193 p.p.s.a.