Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 365/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2013-06-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek - kończące SO, SA, SAB
Powołane przepisy: article: art. 86§1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Woźniak po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. M. i S. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2008 r. postanawia oddalić wniosek o przywrócenie terminu.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 lutego 2013 r., reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika, S. i S. M. zwrócili się do tut. Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2012 r. ([...]) utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 7 lutego 2012 r. ([...]), którą określono podatnikom wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 r. w kwocie 11.747,00 zł.

Uzasadniając wniosek wskazano, że dopiero w dniu 4 lutego 2013 r. pełnomocnik podatników uzyskał telefonicznie wiedzę o wydaniu i doręczeniu zastępczym dwóch decyzji kończących postępowania odwoławcze przed Dyrektorem Izby Skarbowej, w tym ww. decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 listopada 2012 r. Tego samego dnia pełnomocnik wystąpił o wydanie kopii wspominanych decyzji wyjaśniając, że doręczenia dokonano na poprzedni adres pełnomocnika, pomimo ustanowionego przez niego na poczcie przekierowania korespondencji na nowy adres.

Przedmiotowe decyzje doręczono pełnomocnikowi w dniu 18 lutego 2013 r. Okoliczność ta zdaniem pełnomocnika wyznacza moment, z którym ustała przyczyna uchybienia terminu do wniesienia skarg, którego nie można z kolei utożsamiać z chwilą uzyskania wiedzy o wydaniu przedmiotowych decyzji.

Zarządzeniem z dnia 1 marca 2013 r., doręczonym w dniu 18 marca 2013 r., wezwano pełnomocnika skarżących do uzupełnienia braku formalnego złożonego wniosku poprzez: jego podpisanie, złożenie pełnomocnictwa procesowego uprawniającego do działania w imieniu skarżących przed tut. Sądem oraz złożenie skargi na ww. decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia braków.

Dnia 2 kwietnia 2013 r. (data nadania), w zakreślonym terminie, uzupełniono ww. braki formalne wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 t.j., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Jednakże sąd, na wniosek strony, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, postanowi o przywróceniu terminu (art. 86 § 1 P.p.s.a.).

Przepisy art. 87 § 1 - 3 P.p.s.a. stanowią z kolei, że pismo z wnioskiem

o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana,

w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Przy czym,

w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy

w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie.

Przesłankami uzasadniającymi przywrócenie terminu są zatem:

– zachowanie siedmiodniowego terminu do złożenia wniosku, liczonego od daty ustania przyczyny uchybienia terminu,

– uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu,

– dokonanie - równocześnie ze złożeniem wniosku - czynności, do dokonania której terminowi uchybiono.

Mając na uwadze powyższe Sąd zważył, że w złożonym wniosku pełnomocnik nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu, przez co wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że strona nie ponosi winy jeżeli dopełniła obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego

z 24 marca 2004 r. FZ 13/04, niepubl.). Uchybienie w tym względzie, spowodowane nawet lekkim niedbalstwem, narusza obiektywny miernik staranności i stanowi podstawę do oddalenia wniosku o przywrócenie terminu, skoro nawet lekkie niedbalstwo świadczy o zawinionym niedokonaniu czynności w terminie.

Zdaniem Sądu, pełnomocnik skarżących dopuścił się natomiast właśnie wspomnianego braku staranności, albowiem przyczyna uchybienia do wniesienia skargi wynika z niewłaściwego wykonywania powierzonych mu obowiązków.

Podkreślić należy, że przepis art. 146 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja Podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749 j.t. ze zm., zwanej w dalszej części

w skrócie "O.p.") wprowadza w toku postępowania wymóg informowania organów podatkowych o każdej zmianie adresu podatnika lub reprezentującego go pełnomocnika. W razie natomiast zaniedbania ww. obowiązku, pismo uznaje się za doręczone pod dotychczasowym adresem, a organ podatkowy pozostawia pismo w aktach sprawy (art. 146 § 2 O.p.).

Zgodnie z prezentowanymi przepisami, zmieniając adres swojej siedziby pełnomocnik powinien przede wszystkim zawiadomić o tym prowadzący postępowanie organ podatkowy, a nie właściwy dla pełnomocnika urząd pocztowy. Działanie pełnomocnika polegające na nie poinformowaniu organu o zmianie siedziby

nie uzasadnia zatem stwierdzenia, że nie ponosi on winy w uchybieniu terminu

w sytuacji, gdy o tej zmianie zawiadomił urząd pocztowy. To nie publiczny operator pocztowy jest bowiem gospodarzem postępowania podatkowego, a zatem dokonane wobec niego zawiadomienie pozostawało obojętne dla będącego w toku postępowania podatkowego i nie wpływało na skuteczność dalszych doręczeń.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na mocy

art. 86 § 1 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji postanowienia.