Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 874/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Podatek akcyzowy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 100, 101, 102, 104
journal: Dz.U. 2014 poz 752
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 18 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Szymon Widłak Sędziowie WSA Walentyna Długaszewska (spr.) WSA Marek Sachajko Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska - Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2016 roku przy udziale sprawy ze skargi x na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]roku nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia[...] . Naczelnik Urzędu Celnego określił x zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki y nr nadwozia [...], rok produkcji [...] , w wysokości [...]zł. Decyzję wydano w oparciu o m.in. art. 2 ust.1 pkt 9, art.3, art.100 ust.1 pkt 2 oraz ust.4 art.101 ust.2 pkt 1 i ust.5, art.102 ust.1, art.104 ust.1 pkt 2 i ust.7, art.105 ust.1 pkt 1 art.106 ust.2 i 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm. ).

W toku postępowania ustalono, że obowiązek podatkowy powstał [...] roku, a sam pojazd posiada wszystkie elementy konstrukcji, budowy i wyposażenia samochodu, jako cechy projektowe pojazdu przeznaczonego do przewozu osób. Także z informacji uzyskanej od firmy y wynika, że przedmiotowy pojazd wyprodukowany został, jako pojazd osobowy kategorii M1, w oparciu o świadectwo homologacji europejskiej dla samochodu osobowego. Średnią wartość rynkową pojazdu ustalono w na podstawie wyceny wygenerowanej z systemu wyceny wartości pojazdów [...], przyjmując przeciętny stan pojazdu matki y

o takich samych parametrach technicznych na dzień powstania obowiązku podatkowego, uwzględniając korekty dotyczące produkcji i miesiąca pierwszej rejestracji.

Decyzję doręczono skarżącemu w dniu [...]r. na adres [...].

W dniu [...]r pełnomocnik x - adwokat złożył odwołanie od powyższej decyzji. Zarzucił organom naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego.

Postanowieniem z dnia [...]Dyrektor Izby Celnej stwierdził uchybienie do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że decyzja

z dnia [...]doręczona została stronie w dniu[...], a odwołanie wniesiono w dniu[...], podczas gdy termin do jego wniesienia upłynął

w dniu[...].

Postanowieniem z dnia [...]Dyrektor Izby Celnej wznowił postępowanie w sprawie zakończonej postanowieniem o stwierdzeniu uchybienia do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu wskazano, że wobec istotnych wątpliwości, co do prawidłowości doręczenia decyzji i na skutek stanowiska [...] zasadnym jest wznowienie postępowania, bowiem postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania stało się ostateczne.

W konsekwencji także [...]r. Dyrektor Izby Celnej postanowieniem

uchylił swoje postanowienie z dnia [...]r. i przywrócił termin do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego

w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego.

Decyzją z dnia [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu pełnomocnik x zarzucił organom naruszenie przepisów proceduralnych tj. art. 148 § 1, 2 i 3 oraz 151 § 1,1a i 2 ,121 ,120 i 122 Ordynacji podatkowej. Naruszenia organu polegały na nieprawidłowym doręczeniu postanowienia o wszczęciu postępowania i w konsekwencji pozbawieniu strony możliwości działania w sprawie,

a także na naruszeniu zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, błędne określenie daty powstania obowiązku podatkowego. W zakresie naruszenia prawa materialnego podniesiono niewłaściwe zastosowanie komentarza do poz.8703 i 8704 Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej, niewłaściwe zastosowanie art.100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, wyrażające się w uznaniu, że pojazd będący przedmiotem postępowania jest samochodem osobowym. Zarzucono organom nie zastosowanie art. 72 ust.6a ustawy - Prawo o ruchu drogowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z dnia 17 czerwca 2015 r. wydanym w sprawie o sygn. akt III SA/Po 1586/14. uchylił decyzję organów obu instancji, a ponadto postanowienia organu II instancji z dnia [...]

W uzasadnieniu Sąd wskazał, m. in., że zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Celnej z dnia [...]r., a także poprzedzająca ją decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w Poznaniu z dnia [...]r. wydane zostały

z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Zdaniem Sądu, stronie skarżącej nie zostało skutecznie doręczone ani postanowienie z dnia [...] r. o wszczęciu postępowania podatkowego

z urzędu (k. 39 akt administracyjnych), ani wezwanie z dnia [...]r. do przedłożenia dowodów w postaci kserokopii dokumentów transakcyjnych związanych

z nabyciem wewnątrzwspólnotowym spornego pojazdu oraz złożenia wskazanych

w tym wezwaniu wyjaśnień, na okoliczności faktyczne istotne dla rozpoznania sprawy (k. 40 akt administracyjnych), ani też zawiadomienie z dnia [...] r.

o wyznaczeniu siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego (k. 49 akt administracyjnych). Wszystkie powyższe pisma procesowe zostały wysłane przez organ I instancji na adres nieprawidłowo uznany jako adres miejsca pracy skarżącego. Organ I instancji wszelkie pisma procesowe kierował na adres ul. [...], traktując ten adres jako adres zamieszkania i prowadzenia działalności gospodarczej przez x .

x jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą[...], dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego. Adres ten wskazany był jako adres zamieszkania i wykonywania działalności gospodarczej w zaświadczeniu o zmianie we wpisie do ewidencji działalności gospodarczej tyle, że już w dacie wszczęcia postępowania adres ten był od ponad roku adresem nieaktualnym. Bowiem, jak wynika z akt administracyjnych od [...] r. x i z zostali wspólnikami spółki jawnej [...] przy ul. [...] , natomiast w/w zaświadczenie wydane zostało [...] roku. Wprawdzie skarżący był wspólnikiem tego podmiotu w dacie wszczęcia postępowania , ale nie był to adres, pod którym skarżący faktycznie wykonuje działalność gospodarczą. Ze wskazań adresowych znajdujących się na pismach skierowanych do strony wynika, że pisma kierowane były do x, jako osoby fizycznej , nie mogą być traktowane jako skutecznie doręczone. Natomiast skoro organ uznał w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym od [...]roku już po wydaniu decyzji przez organ I instancji, że została ona błędnie doręczona sąsiadowi, jako osobie nieuprawnionej, to tym samym przyjął, że winna trafić do [...], jako wspólnika spółki jawnej, a nie osoby fizycznej. Organ sam więc przyznał niekonsekwencję w sposobie doręczania korespondencji.

W tych okolicznościach wskutek braku doręczenia: postanowienia

o wszczęciu postępowania z urzędu, wezwania do złożenia wyjaśnień i przedłożenia dowodów istotnych dla rozpoznania sprawy, a także zawiadomienia o wyznaczeniu przez organ I instancji siedmiodniowego terminu do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego, doszło zdaniem Sądu do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym, wyrażonej w art. 123 § 1 Ordynacji podatkowej.

Sąd uchylił także postanowienie z dnia [...] r. stwierdzające uchybienie terminowi do wniesienia odwołania, postanowienie z dnia [...] r. wznawiające postępowanie w sprawie stwierdzenia uchybienia do wniesienia odwołania i postanowienie z dnia [...]uchylające w/w postanowienie

z dnia [...] r. przywracające termin do wniesienia odwołania. W ramach kontrolowanej sprawy, zdaniem Sądu, zostały spełnione przesłanki wznowienia postępowania, ujęte w art. 240 § 1 pkt. 4 Ordynacji podatkowej.

Po ponownym, dwukrotnym rozpatrzeniu sprawy, Dyrektor Izby Celnej

, decyzją z dnia[...], utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...]określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu osobowego marki y rok produkcji [...], pojemność silnika [...]cm3.

Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym.

W ramach ponownego rozpoznania sprawy przed organem I instancji skierowano na aktualny adres x (podany jako adres korespondencyjny w innych postępowaniach - ul. [...]) postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego z urzędu, pismo informujące o konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie oraz wezwanie do przedłożenia m. in. kserokopii dokumentów transakcyjnych związanych z nabyciem prawa własności spornego pojazdu, w związku z jego nabyciem wewnątrzwspólnotowym z prośbą o podanie danych o jego stanie w chwili nabycia oraz do wskazania daty przemieszczenia pojazdu do kraju. Dodatkowym pismem z dnia [...] r. organ I instancji wyznaczył stronie 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ I instancji stwierdził, że przedmiotowy samochód jest pojazdem przeznaczonym do przewozu osób, a więc winien być klasyfikowany do pozycji CN 8703. Podatnik nie przedstawił również żadnych dokumentów transakcyjnych związanych z nabyciem wewnątrzwspólnotowym tego pojazdu, w związku z czym organ podatkowy, działając na podstawie art. 104 ust. 7 ustawy o podatku akcyzowym, przyjął za podstawę opodatkowania jego średnią wartość rynkową na rynku krajowym, przy uwzględnieniu korekty dotyczącej roku produkcji i miesiąca pierwszej rejestracji, pomniejszoną o kwotę podatku od towarów

i usług oraz o kwotę akcyzy.

Dyrektor Izby Celnej utrzymując w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji i powołując się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w tym

w szczególności na odpowiedź przedstawiciela marki y oraz dane z katalogu [...], stwierdził, że obiektywne cechy pojazdu wynikające

z jego wyglądu, konstrukcji i przeznaczenia, świadczą o jego przeznaczeniu do przewozu osób i tym samym klasyfikacji do kodu CN 8703.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego x wniósł

o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił :

I. naruszenie norm postępowania podatkowego, zawartych w

- art. 121 Ordynacji podatkowej – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie

i naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów, nieprzeprowadzenie oględzin pojazdu i określenie stanu spornego pojazdu na podstawie niepełnych informacji,

II. obrazę prawa materialnego, a w szczególności:

1. niewłaściwe zastosowanie komentarza do poz. 8703 oraz poz. 8704 Not Wyjaśniających do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich z 30 maja 2008 r. (2008/C, 133/01);

2. błędną wykładnię Reguły nr I Ogólnych Reguł Interpretacyjnych Nomenklatury Scalonej Rozporządzenia Komisji (WE) nr 1031/2008 z 19 września 2008 r.;

3. art. 100 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie wyrażające się w uznaniu, że pojazd będący przedmiotem niniejszego postępowania jest samochodem osobowym, a nie ciężarowym.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z wyroku z dnia 17 czerwca 2015 r. sygn. akt III SA/Po 1586/14, w ramach ponownego rozpoznania sprawy, przed organem I instancji skierowano na aktualny adres x (podany jako adres korespondencyjny w innych postępowaniach -[...]) postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego z urzędu, pismo informujące o konieczności ponownego przeprowadzenia postępowania podatkowego w przedmiotowej sprawie oraz wezwanie do przedłożenia, m. in., kserokopii dokumentów transakcyjnych związanych z nabyciem prawa własności spornego pojazdu, w związku z jego nabyciem wewnątrzwspólnotowym z prośbą o podanie danych o jego stanie w chwili nabycia oraz wskazanie daty przemieszczenia pojazdu do kraju. Pisma te zostały odebrane bezpośrednio przez podatnika. Dodatkowym pismem z dnia [...] r. organ I instancji wyznaczył stronie 7 dniowy termin do wypowiedzenia się w zakresie materiału dowodowego zgromadzonego

w sprawie.

Od momentu ustanowienia przez stronę pełnomocnika dalsze pisma procesowe były prawidłowo doręczane temu pełnomocnikowi.

Zakres postępowania podatkowego w rozpoznawanej sprawie wyznaczały obowiązujące w momencie nabycia wewnątrzwspólnotowego samochodu przepisy prawa materialnego, t.j. przepisy ustawy o podatku akcyzowym z dnia 6 grudnia 2008 r. (Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm.). Stosownie do przepisu art. 100 ust. 1 pkt 2 tej ustawy opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie wewnątrzwspólnotowe samochodu osobowego niezarejestrowanego wcześniej na terytorium kraju zgodnie z przepisami

o ruchu drogowym.

Obowiązek podatkowy z tytułu nabycia wewnąrzwspólnotowego samochodu osobowego niezarejestrowanego na terytorium kraju zgodnie z przepisami o ruchu drogowym powstaje z dniem przemieszczenia samochodu osobowego z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju – jeżeli nabycie prawa rozporządzania samochodem osobowym jak właściciel nastąpiło przed przemieszczeniem samochodu na terytorium kraju (art. 101 ust. 2 pkt.1 u.p.a.).

Ustawa o podatku akcyzowym w art. 100 ust. 4 zdefiniowała samochody osobowe jako pojazdy samochodowe i pozostałe pojazdy mechaniczne objęte pozycją CN 8703 przeznaczone zasadniczo do przewozu osób, inne niż objęte pozycją 8702, włącznie z samochodami osobowo-towarowymi (kombi) oraz samochodami wyścigowymi, z wyłączeniem pojazdów samochodowych i pozostałych pojazdów, które nie wymagają rejestracji zgodnie z przepisami o ruchu drogowym. Odniesienie do Nomenklatury Scalonej przy definiowaniu pojęcia samochodu osobowego w ustawie

o podatku akcyzowym z 2008r. powoduje, że dla klasyfikacji pojazdów i nadawania im poszczególnych kodów CN nie mają wiążącego charakteru dowody wymagane przepisami innych ustaw, w tym przepisami ustawy Prawo o ruchu drogowym, a jedynie klasyfikacja dokonywana w oparciu o CN. Przemawia za tym także dyspozycja art. 3 ust. 1 u.p.a. stanowiącego, że do celów poboru akcyzy i oznaczania wyrobów akcyzowych znakami akcyzy stosuje się klasyfikację w układzie odpowiadającym Nomenklaturze Scalonej (CN) zgodną z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87

z dnia 23 lipca 1987r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.).

Zatem, o uznaniu danego pojazdu za samochód osobowy w rozumieniu ustawy

o podatku akcyzowym decyduje klasyfikacja do pozycji CN 8703 i jego zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób. Zgodnie z regułą nr 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej: ORINS) dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i uwagi do sekcji i działów. Analiza pozycji CN 8703

i pozycji CN 8704 wskazuje, że do pozycji CN 8703 można zakwalifikować jedynie pojazd, który jest przeznaczony zasadniczo do przewozu osób. Natomiast do pozycji CN 8704 pojazdy silnikowe do transportu towarów. Posłużenie się w brzmieniu pozycji CN 8703 formułą zasadniczego przeznaczenia, odróżnia brzmienie tej pozycji od brzmienia pozycji CN 8704, co oznacza, że pozycja 8703 dopuszcza aby pojazdy nią objęte służyły nie tylko do przewozu ludzi, ale do innych celów przy czym cele te mają charakter poboczny, wobec przeznaczenia głównego w postaci przewozu osób. Należy podkreślić, że zasadnicze przeznaczenie do przewozu osób stanowi najistotniejsze kryterium klasyfikacji pojazdów, które powinno być w pierwszej kolejności brane pod uwagę w momencie przyporządkowania określonego pojazdu do pozycji CN 8703. Zatem klasyfikacja pojazdu samochodowego do kategorii samochodów osobowych

z pozycji CN 8703 musi być poprzedzona ustaleniami świadczącymi o tym, że główną funkcją użytkową samochodu jest przewóz osób.

Pomocnicze znaczenie dla dokonania klasyfikacji towaru w oparciu o klasyfikację wyrobów akcyzowych w układzie odpowiadającym Scalonej Nomenklaturze mają Noty wyjaśniające do HS oraz Noty wyjaśniające do CN, które w sposób opisowy wskazują kryteria i cechy pozwalające dokonać rozróżnienia towarów, celem ich prawidłowego zakwalifikowania do kodu CN.

W Notach wyjaśniających do HS wskazuje się, że w pozycji CN 8703 określenie samochody osobowo-towarowe oznacza pojazdy przeznaczone do przewozu najwyżej 9 osób (wraz z kierowcą), których wnętrze może być używane bez zmiany konstrukcji do przewozu zarówno osób, jak i towarów. Wyjaśnienia określają szereg cech projektowych świadczących o charakterze tych pojazdów, m.in. obecność stałych siedzeń z wyposażeniem zabezpieczającym dla każdej osoby lub obecność stałych punktów kotwiczących i wyposażenie do zainstalowania siedzeń i wyposażenia zabezpieczającego w tylnej przestrzeni dla kierowcy i przestrzeni siedzeń pasażerów, obecność okien, brak stałego panela (przegrody), wyposażenie wnętrza kojarzonego

z przeznaczeniem do przewozu pasażerów. Do kategorii pojazdów z tej pozycji są włączone pojazdy wielozadaniowe, np. typu van, suv.

Z kolei pozycja CN 8704 obejmuje pojazdy samochodowe do transportu towarowego. Klasyfikacja do tej pozycji CN wymaga uwzględnienia pewnych cech pojazdów określonych w Nocie, które wskazują na przeznaczenie pojazdu jedynie do transportu towaru.

Z Not wyjaśniających do CN obowiązujących od dnia 31 marca 2007r. (Komunikat Komisji Europejskiej dotyczący Not wyjaśniających do CN: 2007/C 74/01, opublikowany w dniu 31 marca 2007 r. w Dz. Urz. UE serii C Nr 74) wynika, że pojazd typu van, z więcej niż jednym rzędem siedzeń, musi spełniać wskazania podane

w Notach wyjaśniających do HS do pozycji CN 8703. Jednakże pojazd van z jednym rzędem siedzeń i nieposiadający żadnych stałych punktów ich kotwiczenia oraz urządzeń do instalowania siedzeń i bez wyposażenia bezpieczeństwa, znajdujących się w tylnej części pojazdu, ma być klasyfikowany do pozycji CN 8704, nawet jeżeli posiada stałą płytę lub przegrodę pomiędzy przestrzenią dla osób a powierzchnią ładunkową lub okna w panelach bocznych.

Pomocny dla dokonania prawidłowej klasyfikacji taryfowej pojazdu samochodowego w oparciu o Scaloną Nomenklaturę jest również wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 6 grudnia 2007 r. w sprawie C-486/06. W wyroku tym Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że "decydującego kryterium dla klasyfikacji taryfowej towarów należy poszukiwać zasadniczo w ich obiektywnych cechach i właściwościach, takich jak określone w pozycjach CN oraz uwagach do sekcji lub działów" (pkt 23 wyroku), "przeznaczenie towaru może stanowić obiektywne kryterium klasyfikacji, jeżeli jest ono właściwe temu towarowi, co należy ocenić według obiektywnych cech

i właściwości tego towaru" (pkt 24 wyroku).

Ustalenie zasadniczego przeznaczenia pojazdu powinno być zatem poprzedzone zgromadzeniem niezbędnego materiału dowodowego dotyczącego cech, wyglądu

i wyposażenia pojazdu, który następnie zostanie poddany przez organ podatkowy ocenie w granicach swobodnej oceny dowodów. Ustalenia te winny być poczynione na dzień przemieszczenia pojazdu samochodowego na terytorium kraju. W sytuacji, gdy nie można ustalić cech pojazdu w oparciu o kontrolę graniczną przemieszczanego pojazdu, dokonanie ustaleń w zakresie cech pojazdu, w oparciu o pełną jego historię,

w tym zakres zmian dokonanych w pojedzie na poszczególnych etapach użytkowania, jest uzasadnione dyspozycją art. 100 ust. 4 u.p.a. i art. 101 ust. 2 pkt 1 u.p.a. jak

i obowiązkiem organów podatkowych, wynikającym z art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zbadania w sposób wszechstronny sprawy w celu ustalenia jej stanu rzeczywistego. Taki sposób procedowania Naczelny Sąd Administracyjny uznaje za zasadny, czemu dał już wyraz w swoim orzecznictwie (por. np. wyrok NSA sygn. akt I GSK 1924/14, I GSK 255/15, I GSK 1789/14).

W rozpatrywanej sprawie przedmiotem nabycia wewnątrzwspólnotowego był samochód marki y. Spór pomiędzy organami podatkowymi,

a skarżącym sprowadzał się do zaklasyfikowania przedmiotowego pojazdu samochodowego do jednej z dwóch wymienionych wyżej pozycji Nomenklatury Scalonej.

Według organów, samochód ten winien być klasyfikowany do pozycji CN 8703, zaś według strony skarżącej do pozycji CN 8704. W tym zakresie skarżący zarzucił, że organ I instancji kwalifikacji spornego pojazdu dokonał w oparciu o system wyceny wartości pojazdu [...] bez przeprowadzenia chociażby oględzin pojazdu.

Jak wynika z akt administracyjnych rozpoznawanej sprawy, w celu zbadania zasadniczego przeznaczenia pojazdu organy podatkowe dokonały ustaleń dotyczących ogólnego wyglądu i podstawowych cech pojazdu, w oparciu o takie dowody jak:

- informacja uzyskana od autoryzowanego przedstawiciela marki y (pismo z dnia [...] r.) , z której wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany, jako osobowy kategorii M 1.

- badanie techniczne pojazdu z [...] r. wskazujące na 7 miejsc siedzących

- program komputerowy system [...], z którego wynika, że jest to samochód kombi, 5 drzwiowy kombi, 7 miejscowy

z wyposażeniem typowym dla pojazdów osobowych (m. in. airbag, ABS itd.).

Organy zasadnie oceniły, że pojazd ten nie był kiedykolwiek poddawany przeróbkom, które ingerowałyby w konstrukcję samochodu, pozbawiały go elementów charakterystycznych dla pojazdu osobowego.

W odniesieniu do zarzutu braku przeprowadzenia oględzin samochodu, zdaniem Sądu, organy prawidłowo oceniły, że dowód z oględzin jest jednym z dowodów, który bierze się pod uwagę przy rozstrzyganiu sprawy, jednak nie jest to dowód niezbędny, gdy cechy danego pojazdu da się ustalić na podstawie innych dowodów.

W okolicznościach niniejszej sprawy, ogólny wygląd pojazdu, wyposażenie i jego cechy projektowe organ odwoławczy ustalił w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy, wobec czego prawidłowo uznał, że przeprowadzenie dowodu z oględzin byłoby bezzasadnym przedłużaniem postępowania. Nadto, co wymaga podkreślenia, skarżący w toku postępowania nie podnosił ani nie wskazywał jakichkolwiek dowodów na to, że przedmiotowy samochód w momencie nabycia wewnątrzwspónotowego różnił się istotnie, zwłaszcza w zakresie cech konstrukcyjnych, od jego charakteru ustalonego na podstawie zgromadzonego przez organ materiału dowodowego.

Zdaniem Sądu, zebrane w sprawie dowody dawały podstawę do przyjęcia, że ujawnione cechy pojazdu pozwalają na stwierdzenie jego zasadniczego przeznaczenia.

Z dowodów tych wynika, że pojazd został wyprodukowany jako samochód osobowy. Wyposażenie pojazdu w stałe punkty kotwiące do mocowania siedzeń

w tylnej jego części wskazuje, że posiada on cechy projektowe i konstrukcyjne charakterystyczne dla pojazdów osobowo-towarowych wymienionych w pozycji CN 8703. Zatem ustalenia organów podatkowych, że zasadniczym przeznaczeniem nabytego wewnątrzwspólnotowo samochodu był przewóz osób nie były dowolne

w świetle zgromadzonych dowodów, tj. były poczynione zgodnie z dyspozycją art. 191 o.p. Z informacji uzyskanej od autoryzowanego przedstawiciela marki y wynika, że przedmiotowy samochód został wyprodukowany, jako osobowy M 1. Dowód ten wskazuje zatem na to, że producent samochodu w fazie projektowej przesądził

o zasadniczym przeznaczeniu pojazdu, wyposażając go w punkty kotwienia tylnych siedzeń i pasów bezpieczeństwa.

W sytuacji braku wskazań samej strony, organy prawidłowo uznały za datę powstania obowiązku podatkowego [...] r., tj. daty pierwszego badania technicznego na terenie kraju.

W ocenie Sądu zatem, postępowanie było prowadzone zgodnie z zasadami postępowania podatkowego, organy podatkowe działały zgodnie z dyspozycją art. 120 o.p., podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów rozpatrzyły cały materiał dowodowy, nie pomijając dokumentów związanych z rejestracją pojazdów. Wbrew zarzutom strony skarżącej, organy podatkowe zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 122, art. 123 § 1, art. 180 § 1, art. 187 § 1, art. 188 oraz art. 191 o.p. w sposób wszechstronny zbadały sprawę pod względem faktycznym i prawnym w celu ustalenia stanu rzeczywistego sprawy. Sąd nie dostrzega więc takich uchybień, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy.

Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718) skargę oddalił.