Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 283/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2007-06-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Stępień, Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska,, Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski (spr.), Protokolant asystent sędziego Anna Łuczyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 czerwca 2007 roku sprawy ze skargi A Spółki Akcyjnej w W. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] nr [...] w sprawie [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za nielegalne użytkowanie obiektu 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. z dnia [...] Nr [...]; 2. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do daty uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] nr [...], (znak; [...]) Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. działając na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 59g ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) oraz art. 123 k.p.a nałożył na A Spółkę Akcyjną z siedzibą w W. karę w wysokości 50.000 zł za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego – stacji bazowej telefonii komórkowej nr [...] sieci [...] usytuowanej na wieży głównej kościoła [...] na nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A i wezwał na podstawie art. 59g ust. 2 ustawy – Prawo budowlane do wpłacenia ustalonej kary w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ nadzoru budowlanego wskazał, że decyzją z dnia [...], nr [...] Prezydent Miasta Ł. zatwierdził projekt budowlany i udzielił A S.A. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę obejmującego roboty budowlane związane z budową stacji bazowej telefonii cyfrowej [...] nr [...] oraz niezbędną infrastrukturą techniczną. W związku ze złożonym w dniu 20 października 2005 wnioskiem inwestora o udzielenie pozwolenia na użytkowanie obiektu budowlanego, w dniu 18 listopada 2005 roku przeprowadzono wizję lokalną podczas, której na podstawie oświadczenia złożonego przez przedstawiciela inwestora oraz pisma Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty [...] Oddział Okręgowy z dnia 9 listopada 2005 roku skierowanego do Najwyższej Izby Kontroli Delegatura w Ł. stwierdzono, że stacja bazowa telefonii cyfrowej [...] pracuje w zakresie częstotliwości [...] i jest użytkowana.

Na powyższe postanowienie A S. A. z siedzibą w W. wniosła zażalenie, wnosząc na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 141 i art. 126 k.p.a o jego uchylenie. Odwołując się do treści art. 57 ust. 7 oraz art. 54 i art. 55 ustawy – Prawo budowlane strona podniosła, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest zaliczona do żadnej z wymienionych w załączniku do ustawy – Prawo budowlane kategorii obiektów budowlanych, w przypadku których wymagane jest uzyskanie pozwolenia na użytkowanie. Stanowisko w tym zakresie potwierdza również organ nadzoru budowlanego, który zaliczył stację bazową telefonii komórkowej do kategorii XXIX obejmującej wolnostojące kominy i maszty. Powołując się na definicję obiektu budowlanego zawartą w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego strona podniosła, że stacja bazowa telefonii komórkowej nie należy do żadnej kategorii obiektów budowlanych, jest bowiem urządzeniem technicznym, do którego nie odnoszą się rygory zawarte w art. 54 i 55 Prawa budowlanego. Analiza treści art. 57 ust. 7 prowadzi natomiast do wniosku, że przepis ten stosuje się wyłącznie do obiektów budowlanych, a więc nie może mieć zastosowania do stacji bazowej telefonii komórkowej zamontowanej na wieży kościoła. Wydając zaskarżone postanowienie, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. naruszył zdaniem strony skarżącej dyspozycję art. 57 ust. 7 – ustawy – Prawo budowlane, a stanowisko w tym zakresie potwierdza przedstawiona pisemna interpretacja dokonana przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego, w której stwierdzono, że systemy antenowe z konstrukcjami mocującymi o wysokości poniżej 3 m, instalowane na istniejącym obiekcie budowlanym będą stanowiły urządzenia, które nie zostały zaliczone do żadnej kategorii, które zostały wymienione w załączniku do Prawa budowlanego. Nakładanie zatem kary bez podstawy prawnej stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) skutkujące uchyleniem zaskarżonego aktu. Odwołując się natomiast do treści art. 59f ust. 1 ustawy – Prawo budowlane strona podniosła, iż przesłanką warunkującą nałożenie kary jest stwierdzenie w wyniku przeprowadzonej obowiązkowo kontroli, że doszło do użytkowania obiektu bez pozwolenia. W rozpoznawanej sprawie w dniu [...] organ nadzoru budowlanego przeprowadził kontrolę i w tym samym dniu wydał pozwolenie na użytkowanie. Podnosząc zaś zarzut naruszenia art. 61 § 4 k.p.a i w konsekwencji art. 7 i 10 k.p.a strona skarżąca zaakcentowała, że skoro w dniu wydania zaskarżonego aktu strona dysponowała już pozwoleniem na użytkowanie to postępowanie w sprawie użytkowania obiektu bez zezwolenia należało umorzyć jako bezprzedmiotowe na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Postanowieniem dnia [...], nr [...], (znak; [...]) [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. uchylił zaskarżone postanowienie w całości i na podstawie art. 57 ust. 7 w związku z art. 59 g ust. 1 ustawy – Prawo budowlane orzekł o nałożeniu na A S.A. z siedzibą w W. kary w wysokości 25.000 zł za nielegalne użytkowanie obiektu budowlanego – stacji bazowej cyfrowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] usytuowanej na wieży kościoła [...] przy ul. A w Ł. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane, w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55, właściwy organ wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Powyższy przepis wprowadza sankcję finansową z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego tj., bez skutecznego zawiadomienia o zakończeniu budowy lub bez uzyskania pozwolenia na użytkowanie. Analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wykazała, że inwestor przystąpił do użytkowania stacji bazowej telefonii komórkowej przed uzyskaniem ostatecznej decyzji zezwalającej na jej użytkowanie. Dokonując analizy zaś prawidłowości zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy uznał, za zasadne przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego celem ustalenia prawidłowości dokonanej kwalifikacji kategorii obiektu zwracając się w tym celu do Wydziału Urbanistyki i Architektury Urzędu Miasta Ł. Wobec sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, dokonanej postanowieniem Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] poprzez wskazanie poprawnej kategorii będącej przedmiotem postępowania inwestycji – kategoria VIII zamiast XXIX organ odwoławczy dokonał korekty wadliwie naliczonej kary. Odnosząc się natomiast do zarzutów zawartych w zażaleniu dotyczącym kategorii zaszeregowania stacji bazowej telefonii komórkowej oraz przedstawionej interpretacji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego organ odwoławczy podkreślił, iż pozwolenie na budowę zostało wydane dla stacji bazowej telefonii komórkowej w innym – niż wskazanym w interpretacji – stanie prawnym, ponieważ w dacie wydania decyzji tj. [...] budowa stacji bazowej telefonii komórkowej wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, a fakt zaliczenia inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko powodował, że wymagane było przedłożenie raportu oddziaływania na środowisko. Ponadto organ odwoławczy podkreślił, iż w rozpatrywanym stanie faktyczno – prawnym nie mają zastosowania wyjaśnienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, ponieważ dotyczą interpretacji przepisu art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. 3 ustawy – Prawo budowlane, który wszedł w życie na podstawie art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 18 maja 2005 roku o zmianie ustawy – Prawo ochrony środowiska i niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 113, poz. 954) dopiero z dniem 28 lipca 2005 roku. Odnosząc się natomiast do kwestii, iż postępowanie w rozpoznawanej sprawie winno zostać umorzone gdyż, jak wskazała strona jest bezprzedmiotowe organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane, przystąpienie do użytkowania możliwe jest jedynie w przypadku posiadania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. Okoliczność natomiast powzięcia wiadomości pozwoleniu o użytkowaniu, co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie powoduje, że podniesiony przez skarżącą Spółkę zarzut jest nietrafny i chybiony.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi strona skarżąca podnosząc zarzut rażącego naruszenia prawa budowlanego, wniosła o uchylenie pkt 2 zaskarżonego postanowienia. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, iż kwestią o fundamentalnym znaczeniu w sprawie jest ustalenie, czy stacja bazowa telefonii komórkowej powinna być traktowana jako budowla, czy jako urządzenie techniczne nie będące obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 ustawy – Prawo budowlane. Strona wskazała także, iż nie można zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego - nie popartym żadnym uzasadnieniem traktującym stację bazową telefonii komórkowej jako obiekt budowlany zaliczony do kategorii VIII obejmującej "inne budowle". Odwołując się bowiem do treści pisma Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego strona skarżąca podkreśliła, że Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jednoznacznie stwierdził, że stacje bazowe telefonii komórkowej, jako budowle można jedynie potraktować jako wolnostojące urządzenie techniczne, a tym samym urządzenie zainstalowane na innym budynku nie może traktowane jako budowla. W myśl natomiast art.57 ust. 7 – Prawa budowlanego karę można wymierzyć za nielegalne użytkowanie obiektów budowlanych, a skoro stacja bazowa telefonii komórkowej nie jest obiektem budowlanym tylko urządzeniem technicznym to brak jest podstaw prawnych do wydania zaskarżonego aktu. Kara może być więc nałożona dopiero w przypadku łącznego spełnienia przesłanek określonych w art. 54, art. 55 oraz art. 57 ust. 7 – zgodnie z którym karę nalicza się jedynie w odniesieniu do obiektów budowlanych zaliczonych do jednej z kategorii wymienionych w załączniku do ustawy – Prawo budowlane i może być wymierzona jedynie w razie stwierdzenia nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Z ustaleń faktycznych dokonanych w trakcie postępowania wynika, że zgodnie z twierdzeniem przedstawiciela inwestora w dniu 7 listopada 2005 roku stacja bazowa telefonii komórkowej była w fazie prób, testów i optymalizacji, natomiast z ustaleń dokonanych przez Urząd Regulacji Telekomunikacji i Poczty na których oparł swe rozstrzygnięcie organ nadzoru budowlanego wynika, że stacja pracuje w zakresie częstotliwości [...] i jest użytkowana w rozumieniu prawa telekomunikacyjnego. Odwołując się do treści art. 22 pkt 7 oraz art. 25 pkt 3 prawa budowlanego strona skarżąca zaakcentowała, że należy odróżnić pojęcie prób i sprawdzeń instalacji i urządzeń technicznych od pojęcia użytkowania obiektu budowlanego i choć przepisy prawa budowlanego nie zawierają definicji użytkowania obiektu budowlanego to należy przyjąć, że oznacza to eksploatację obiektu lub urządzenia technicznego zgodnie z jego przeznaczeniem. Mając jednak na uwadze fakt, że stacja telefonii komórkowej ma być eksploatowana przez stronę skarżącą jako operatora telefonii komórkowej, którego statutowym celem jest prowadzenie działalności zarobkowej polegającej na odpłatnej sprzedaży usług należy przyjąć, że o użytkowaniu stacji można mówić dopiero od momentu włączenia stacji do sieci urządzeń służących do prowadzenia działalności zarobkowej przez skarżącego. Strona podniosła także, że organ pierwszej instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcie w ogóle nie odniósł się do twierdzeń inwestora – nie zbadał, czy stacja bazowa jest użytkowana przyjmując jako podstawę postanowienia wzmiankowane stwierdzenie Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Ł. podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu wniósł o jej oddalenie.

Postanowieniem z dnia 30 maja 2006 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a zawiesił postępowanie sądowe do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego dotyczącego zgodności przepisu art. 57 ust. 7 ustawy – Prawo budowlane z art. 10 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Postanowieniem z dnia 23 marca 2007 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi z uwagi na ustanie przyczyny zawieszenia, podjął zawieszone postępowanie sądowe.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola wspomniana sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (§ 2). Sąd nie przejmuje sprawy administracyjnej do końcowego załatwienia, lecz ma jedynie ocenić działalność organu orzekającego.

Sąd administracyjny, uwzględniając skargę, uchyla decyzję w całości albo części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub też inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeżeli natomiast zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach - stwierdza nieważność decyzji w całości lub części. Stwierdzenie wydania decyzji z naruszeniem prawa wchodzi zaś w grę, o ile zachodzą przyczyny, określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach (art. 145 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zwanej w dalszej części rozważań p.p.s.a.). Po myśli art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Dokonując kontroli legalności zaskarżonego postanowienia, w tak zakreślonej kognicji Sąd dopatrzył się uchybień, które musiały skutkować uchyleniem zaskarżonego oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji.

Decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dla skarżącego została wydana w dniu [...].

W decyzji tej, budowlę polegająca na zainstalowaniu na wieży głównej kościoła [...] stacji bazowej telefonii komórkowej organ architektoniczno budowlany zaliczył do obiektu kategorii XXIX z załącznika do ustawy.

Organ nałożył również obowiązek uzyskania przez inwestora pozwolenia na użytkowanie obiektu z powołaniem się na treść przepisu art. 55 prawa budowlanego.

Obowiązujący w dacie wydania decyzji przepis art. 36 ustawy prawo budowlane z 1994 r. stanowił:

Art. 36. 1. W decyzji o pozwoleniu na budowę właściwy organ, w razie potrzeby:

1) określa szczególne warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych;

2) określa czas użytkowania tymczasowych obiektów budowlanych;

3) określa terminy rozbiórki:

a) istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania,

b) tymczasowych obiektów budowlanych;

4) określa szczegółowe wymagania dotyczące nadzoru na budowie;

5) (40) zamieszcza informację o obowiązkach i warunkach, wynikających z art. 54 lub art. 55.

6) (41) (uchylony).

2. (uchylony).

Tak więc przepis ten odsyłał w pkt 5 do treści art. 54 i 55 ustawy co do możliwości nałożenia na inwestora obowiązków określonych w tych przepisach, w tym co do określenia kategorii obiektu budowlanego i możliwości zarazem zastosowania w stosunku do niego wymogu uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

W analizowanym stanie faktycznym i z uwagi na nałożone obowiązki można pominąć rozważania na gruncie art. 54 ustawy prawo budowlane.

Treść natomiast przepisu art. 55 ustawy prawo budowlane na przestrzeniu czasu od wydania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę do czasu wydania postanowienia z dnia [...], nr [...], (znak; [...]) [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Ł. o nałożeniu kary, pozostała niezmieniona i przepis ten stanowił:

Art. 55. (98) Przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli:

1) na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy;

2) zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4;

3) przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego ma nastąpić przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych.

Wydane natomiast w dniu [...] postanowienie Prezydenta Miasta Ł. prostowało oczywistą omyłkę pisarską w decyzji z dnia [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę dla skarżącego poprzez wskazanie poprawnej kategorii będącej przedmiotem postępowania, inwestycja – kategoria VIII zamiast XXIX, co stało się podstawą dla organu odwoławczego do korekty wadliwie naliczonej kary przez zmianę decyzji pierwszoinstancyjnej.

W wyniku sprostowania decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę ostatecznie budowla, urządzenie zainstalowane na wieży głównej kościoła [...] uzyskało przyporządkowanie do kategorii VIII załącznika do ustawy prawo budowlane.

Z treści natomiast cytowanego przepisu art. 55 pkt. 1 prawa budowlanego nie wynika aby kategoria VIII była objęta obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu budowlanego.

W sprawie nie występują również okoliczności wymienione w treści przepisów w art. 49 ust. 5 albo art. 51 ust. 4 prawa budowlanego, do których odwołuje się pkt. 2 komentowanego przepisu, również w sprawie brak jakichkolwiek ustaleń aby inwestor przystąpił do użytkowania obiektu budowlanego przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych o czym stanowi pkt. 3 art. 55, i co ewentualnie uprawniałoby do nałożenia komentowanego obowiązku

Z uwagi na powyższe, należy stwierdzić, że w ustalonym stanie faktycznym nie było w ogóle podstaw do nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie.

Uzasadnienie organu odwoławczego pomija w ogóle tą kwestię, nie wyjaśniając treści przepisów prawa, a więc podstawy nałożenia obowiązku i znaczenia postanowienia prostującego decyzję udzielającą pozwolenia na budowę. Uzasadnienie organu w tym zakresie ogranicza się do odnotowania zmiany kategorii z XXIX na VIII co daje podstawę w ocenie organu jedynie do zmiany stawki wymierzonej kary.

Mając na względzie wyżej zaprezentowane stanowisko, w ocenie Sądu przytoczona przez organ argumentacja nie daje podstaw do zastosowania przepisu art. 57 ust. 7 ustawy prawo budowlane wobec skarżącego. Brak zaś rozważań w omawianym zakresie czyni też niemożliwym dokonania kontroli zaskarżonej decyzji.

Ocena analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi również do wniosku, że przedsięwzięte przez organy orzekające w sprawie działania mające na celu wykazać, że przystąpienie do użytkowania stacji bazowej telefonii komórkowej nastąpiło przed uzyskaniem pozwolenia na użytkowanie, do uzyskania którego zobowiązano inwestora w decyzji o pozwoleniu na budowę naruszają przepisy o sposobie gromadzenia i ocenie materiału dowodowego – art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Jedynym dokumentem, na podstawie którego organ oparł swoje twierdzenie o bezprawnym przystąpieniu do użytkowania stacji jest pismo URTiP z dnia 12 grudnia 2005 roku, w którym stwierdzono ogólnikowo, że przeprowadzone w 13 stacjach kontrole wykazały, że wszystkie wytypowane stacje były użytkowane, ale użytkowane w rozumieniu przepisów prawa telekomunikacyjnego. Organy orzekające w sprawie zaniechały weryfikacji twierdzeń przedstawiciela inwestora, który w swym oświadczeniu wskazał, że stacja bazowa telefonii cyfrowej [...] jest w fazie prób, testów i optymalizacji. Organ nie wyjaśnił zatem, czy prace służące na przygotowaniu stacji do użytku pomimo emisji pola elektromagnetycznego i pracy na określonych częstotliwościach będą tożsame z użytkowaniem stacji. Zainstalowane urządzenia, jak podniosła strona w oświadczeniu z dnia 13 grudnia 2005 roku służyły do pomiarów emitowanych pól elektromagnetycznych, których dokonanie jest niezbędne do uzyskania pozwolenia na emisję.

Wskazane wyżej naruszenia procedury mogły mieć też w ocenie Sądu istotny wpływ na wynik sprawy.

Z uwagi na powyższe, oznacza to dla organu administracji rozpoznającego ponownie sprawę konieczność należytego wyjaśnienia i rozważenia całokształtu okoliczności sprawy, przy uwzględnieniu zaprezentowanych przez Sąd uwag w zakresie gromadzenia materiału dowodowego i ustalenia stanu faktycznego, na gruncie obowiązującego stanu prawnego.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 litera a) i litera c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku, oraz wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji do daty uprawomocnienia się niniejszego rozstrzygnięcia na podstawie art.152 p. p. s. a.

Sygn. akt II SA/Łd 283/07