Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 674/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2010-11-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatki inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 165a par. 1, art. 217 par. 1 pkt 3, art. 293 par. 1, art. 306a par. 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 26 listopada 2010 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski Protokolant: Asystent sędziego Joanna Skrzypczak-Zajger po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 listopada 2010 roku sprawy ze skargi M. Z. M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 674/10

Uzasadnienie

Pismem z dnia 27 stycznia 2010 r. M. Z. M. wystąpił do Dyrektora Izby Skarbowej w Ł. o wydanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. T.. zaświadczenia stwierdzającego, kiedy E. Z. M. złożyła w Urzędzie Skarbowym zawiadomienie o wynajmie osobom trzecim lokalu nr [...] położonego przy ul. A. w P. T.. Podniósł, iż zaświadczenie jest mu potrzebne celem przedłożenia w Sądzie Okręgowym w P. T.. w związku z toczącą się sprawą apelacyjną o zapłatę.

Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. pismem z dnia 1 lutego 2010 r. przekazał ww. pismo Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w P. T.., celem załatwienia według właściwości.

Postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. T.. odmówił wydania wnioskodawcy zaświadczenia żądanej treści. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, iż z analizy dokumentów, będących w posiadaniu organu wynika, iż M. Z. M. nie jest stroną w sprawie, której dotyczy wniosek.

W zażaleniu z dnia 22 lutego 2010 r. skarżący wniósł o uchylenie powyższego postanowienia i przekazanie sprawy organowi podatkowemu I instancji do ponownego rozpatrzenia. Wskazał, iż we wniosku z dnia 27 stycznia 2010 r. nie występował jako M. M., lecz jako M. Z. M., a ponadto zwrócił się o podanie w zaświadczeniu daty rozpoczęcia najmu lokalu mieszkalnego przez E. Z. M., a nie przez E. M..

Postanowieniem z dnia [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył przepisy Ordynacji podatkowej regulujące kwestie związane z wydawaniem zaświadczeń i wskazał, iż postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia może być wydane m. in. w przypadku, gdy organ, do którego skierowano żądanie jest niewłaściwy w tej sprawie, osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia nie wykazała interesu prawnego w urzędowym potwierdzeniu faktów lub stanu prawnego, bądź brak jest przepisu prawa, który wymagałby urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego. Postanowienie o odmowie wydania zaświadczenia może zostać również wydane ze względu na zakaz wynikający z przepisów prawa, w tym ze względu na przepisy o tajemnicy skarbowej. Dalej organ odwoławczy podzielił zasadność wydania postanowienia w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia, jednakże podkreślił przy tym, że błędnie uznano, iż skarżący wystąpił o wydanie zaświadczenia o żądanej, konkretnej treści. W rzeczywistości bowiem wniosek nie dotyczył potwierdzenia określonej daty zgłoszenia przez E. M. najmu lokalu mieszkalnego, lecz stanowił ogólne pytanie odnośnie tej kwestii.

Ponadto Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. zauważył, iż zbędne i niezrozumiałe było powołanie w podstawie prawnej i uzasadnieniu przedmiotowego postanowienia organu I instancji przepisu art. 165a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.). Organ podatkowy I instancji uznając bowiem, iż wnioskodawca nie jest stroną w sprawie (zatem żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną), wbrew dyspozycji tego przepisu nie wydał postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania, lecz do wniosku ustosunkował się merytorycznie.

Organ odwoławczy podkreślił również, iż za odmową wydania wnioskodawcy zaświadczenia przemawia zakaz wynikający z przepisów Ordynacji podatkowej o tajemnicy skarbowej. Zatem w sytuacji, gdy skarżący wystąpił o wydanie zaświadczenia, obejmującego dane dotyczące innego podmiotu, organ podatkowy I instancji nie mógł zastosować się do wniosku, lecz z uwagi na przepisy dotyczące tajemnicy skarbowej - był zobligowany do wydania postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia.

Końcowo organ drugiej instancji zauważył, iż bez wpływu na załatwienie sprawy pozostaje nie wskazanie w ww. postanowieniu organu I instancji drugiego imienia skarżącego, jak również drugiego imienia E. M.. Z akt sprawy wynika bowiem, iż organ podatkowy I instancji prawidłowo zidentyfikował osoby biorące udział w tym postępowaniu, posługując się prowadzoną przez siebie bazą danych, czego skarżący nie zakwestionował w złożonym zażaleniu. Ponadto podanie w tym postanowieniu imienia i nazwiska skarżącego, adresu oraz numeru NIP czyni zadość wymogowi oznaczenia strony, wynikającemu z art. 217 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Na powyższe postanowienie organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. złożył M. Z. M.. W swoim środku zaskarżenia zarzucił Dyrektorowi Izby Skarbowej w Ł. niedopełnienie obowiązków służbowych, polegające na niewydaniu i niedoręczeniu postanowienia M. Z. M., do dnia 11 maja 2010 r., w związku ze złożonym zażaleniem z dnia 22 lutego 2010 r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. T.. Nadto w ocenie skarżącego nastąpiło rażące złamanie obowiązującego prawa i w związku z tym kopię skargi wraz z pismem przewodnim skierował do Prokuratury Okręgowej w P. T.., celem zbadania, czy doszło do naruszenia art. 231 § 1 kodeksu karnego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł., podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Ł. w dniu 26 listopada 2010 r. skarżący wyjaśnił, iż nie skarży treści pism, które otrzymywał od organów. Skarży jedynie "skład imienno-nazwiskowy". Wskazuje, że organy pomijają jego drugie imię – Z. i to jest przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie. Podał, iż istnieje inna osoba o imieniu i nazwisku M. M., która mieszka w P. T.. przy ulicy A. i swego czasu miał kilka spraw sądowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

W ocenie sądu I instancji argumentacja zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji o odmowie wydania zaświadczenia zasługuje na aprobatę.

W istocie bowiem wniosek inicjujący postępowanie w rozpoznawanej sprawie nie dotyczył potwierdzenia zaświadczeniem określonych faktów lub stanu prawnego, jak wymaga tego art. 306a § 2 ordynacji podatkowej, lecz odpowiedzi na pytanie, kiedy była żona autora wniosku złożyła do organu podatkowego zawiadomienie o wynajmie lokalu mieszkalnego. Wniosek nie spełniał więc przesłanek art. 306a § 2 ordynacji podatkowej, wobec czego nie mógł być uwzględniony.

Po wtóre trafnie zauważył organ odwoławczy wywodząc, że dane, o które chodzi we wniosku o wydaniu zaświadczenia objęte są tajemnica skarbową na podstawie art. 293 § 1 ordynacji podatkowej. Co istotne, nie dotyczą wnioskodawcy, lecz innej osoby fizycznej, wobec czego nie mogą być przedmiotem zaświadczenia wydawanego na wniosek skarżącego.

Rację miał przy tym Dyrektor Izby Skarbowej wytykając organowi I instancji niekonsekwencję polegająca na tym, że spowodowane odmową uznania skarżącego za stronę postępowania, wskazanie w podstawie prawnej rozstrzygnięcia art. 165a § 1 ordynacji podatkowej obligowało ten organ do wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania a nie rozpoznawania wniosku merytorycznie.

W konsekwencji trafnie przyjął organ odwoławczy, że utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji służy realizacji zasady szybkości postępowania oraz nie narusza prawa.

Natomiast odnosząc się do treści skargi i jej sprecyzowanej postaci, przedstawionej przez skarżącego na rozprawie sąd I instancji zauważa, że materia będąca jej przedmiotem wymyka się spod kontroli sądu administracyjnego. Zadaniem tego sądu jest ocena zgodności z prawem aktów organów administracji. Tymczasem skarżący upatruje podstaw skargi w niewłaściwym "składzie imienno-nazwiskowym", pomijającym jego drugie imię. Zgodnie z twierdzeniem skarżącego nie skarży on treści postanowień odmawiających wydania zaświadczenia o żądanej treści, lecz jedynie brak polegający na pominięciu przy oznaczaniu adresata postanowienie jego drugiego imienia.

W ocenie sądu I instancji ów brak nie powoduje konieczności wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Zgodnie z art. 217§1 punkt 3 ordynacji podatkowej postanowienie winno zawierać oznaczenie strony tj. osoby, która żąda czynności od organu podatkowego. Stwierdzić zatem należy, że oznaczenie strony skarżącej w rozpoznawanej sprawie jest wystarczające dla prawidłowej identyfikacji tej strony. A właśnie prawidłowa identyfikacja strony jest zadaniem powołanego art. 217§1 punkt 3 ordynacji podatkowej. Niezasadne pominięcie drugiego imienia skarżącego nie przekreśla powyższej oceny, zwłaszcza dlatego, że obok pierwszego imienia i nazwiska skarżącego w zaskarżonym postanowieniu i poprzedzającym je postanowieniu organu I instancji znajduje się dokładny adres z podaniem kodu pocztowego oraz numerem identyfikacji podatkowej.

Powyższe twierdzenie jest dodatkowo uzasadnione tym, że osoba o tym samym imieniu (pierwszym?) i nazwisku, na którą powołuje się skarżący zamieszkuje pod innym adresem niż on sam, w związku z czym, przy takiej identyfikacji nie istnieje obawa pomyłki czy ewentualnego "podszycia się" tej innej osoby pod osobę skarżącego.

Dla potrzeb postępowania podatkowego powyższe dane identyfikacyjne zawarte w postanowieniach organów obu instancji są całkowicie wystarczające dla oznaczenia adresata tych postanowień, wobec czego sąd administracyjny nie znajduje podstaw do uwzględnienia skargi.

Poza polem rozważań tego sądu (oraz organów podatkowych zajmujących się żądaniem wydania zaświadczenia) pozostaje zaś to, czy są one wystarczające dla innych potrzeb skarżącego, zwłaszcza związanych z prowadzonym sporem cywilnym.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) ze zmianami) należało orzec jak w sentencji.

Sz.Ch.