Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 495/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2009-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 62 par. 4 i 5
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 495/09 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 4 listopada 2009r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Piotr Głowacki (spr), Sędziowie: WSA Agnieszka Jakimowicz, WSA Ewa Michna, Protokolant: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 listopada 2009r., sprawy ze skargi T. A., na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 21 stycznia 2009r Nr [...], w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, - s k a r g ę o d d a l a -


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 4 listopada 2008r. Nr [...]Naczelnik Urzędu Skarbowego, działając na podstawie art. 165a § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 170 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) odmówił wszczęcia postępowania z wniosku złożonego przez T. A. w dniu 30.09.2003r. w sprawie wydania postanowienia w przedmiocie zaliczenia na poczet zaległości podatkowych wpłat własnych oraz kwot uzyskanych w trakcie prowadzonych postępowań egzekucyjnych w latach 1996 - 2001.

W uzasadnieniu organ wskazał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 17.01.2007r. sygn. akt I SA/Kr 835/05 stwierdził nieważność wydanego w sprawie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z 15 marca 2005r. oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji z 25.10.2004r. Sąd stwierdził, iż w rozpatrywanej sprawie podatnik deklarował (jako podatnik i płatnik) różnego rodzaju podatki, których nie wpłacał, skutkiem czego powstały u niego zaległości podatkowe, które zostały ściągnięte w trybie egzekucji administracyjnej, z których część była wszczęta i przeprowadzona bezprawnie (z naruszeniem odpowiednich przepisów w zakresie wystawiania tytułów wykonawczych). Organ egzekucyjny winien był na podstawie art. 64c § 3, 5 i 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zwrócić skarżącemu koszty egzekucyjne wraz z oprocentowaniem. Skarżący tymczasem wniósł o wydanie postanowienia o sposobie zarachowania wpłat dokonanych w trakcie prowadzonych postępowań egzekucyjnych, wskazując konkretne numery kwitów egzekucyjnych. Sąd administracyjny uznał, że stosownie do art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, brak było możliwości zastosowania w postępowaniu egzekucyjnym norm prawnych dotyczących postępowania podatkowego, zawartych w Ordynacji podatkowej. Żaden z przepisów nie przewiduje wzruszania czynności egzekucyjnych po zakończeniu postępowania egzekucyjnego, a zatem Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając postanowienie o zaliczeniu wpłat, które zostały po zwrocie kosztów egzekucyjnych, wydał je bez podstawy prawnej .

Wskazując na powyższą ocenę sądu administracyjnego, która wiąże organy administracyjne, Naczelnik Urzędu Skarbowego uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie ma podstawy prawnej do wydania postanowienia w zakresie wnioskowanym.

Ponadto organ podał, że jedynymi wpłatami pozaegzekucyjnymi, a więc dokonanymi na konto organu podatkowego, które zostały wymienione we wniosku były wpłaty z 28.05.1998r, 24.01.2001r., 12.04.2001r., 20.04.2001r. oraz z 4.07.2001r., rozksięgowane zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Sposób ich zarachowania został przedstawiony w postanowieniach z 21.03.2001r., nr 22/2001, oraz z 6.11.2007r. Nr[...],[...] i[...]. Wpłata z 28.05.1998r. dokonana na konto organu podatkowego w wysokości 2.977,70 dotyczyła wpłaty na poczet pierwszej raty decyzji nr [...] i zgodnie z nią, jak również z oznaczeniem na dowodzie wpłaty, została zaliczona na I ratę jako kapitał: 1.408,90, odsetki za zwłokę: 1.548,00 i opłatę prolongacyjną: 20,80.

W zażaleniu T. A. zarzucił, że uzasadnienie wydanego w sprawie wyroku WSA w Krakowie odnosi się jednoznacznie negatywnie jedynie do orzeczeń organu egzekucyjnego opartych o przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Równocześnie, wbrew twierdzeniom organu I instancji, WSA w Krakowie nie wykluczył wydania żądanego postanowienia przez organ podatkowy. Orzeczenie takie jest konieczne, gdyż jak wynika z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...]z dnia 17 lipca 2008r. organ egzekucyjny nie posiadał jakichkolwiek uprawnień do dokonywania podziału sumy uzyskanej z egzekucji - zarówno tej prowadzonej zgodnie z prawem, jak również całkowicie bezprawnej - oraz dokonywania zarachowań na poczet ewentualnych zaległości podatkowych.

Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 21 stycznia 2009r. Nr[...], działając na podstawie art. 220 § 2 i art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy nie stwierdzając uchybień w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że bezspornym jest, iż organ podatkowy nie może wydać postanowienia w trybie art. 62 § 4 oraz § 5 Ordynacji podatkowej w odniesieniu do kwot, które zostały ściągnięte w toku działań egzekucyjnych. Zasada ta dotyczy również kwot ściągniętych w toku postępowań egzekucyjnych wszczętych i prowadzonych bezprawnie. Takie stanowisko w sprawie wyraził WSA w Krakowie w wyroku z dnia 17.01.2007r., na który powołał się w swym rozstrzygnięciu organ podatkowy. Jednakże mając na względzie żądanie strony Naczelnik Urzędu Skarbowego - jako organ egzekucyjny - w dniu 16.06.2008r. wystosował do strony pisma nr [...]i[...], w których szczegółowo przedstawił rozliczenie kwot ściągniętych w drodze egzekucji administracyjnej za okres wskazany przez stronę. Powyższe pismo doręczono stronie w dniu 26.06.2008r. Naczelnik Urzędu Skarbowego - jako wierzyciel - szczegółowo rozliczył się ze wskazanych przez stronę wpłat własnych wymienionych we wniosku. Na tą okoliczność, działając w oparciu o przepis art. 62 Ordynacji podatkowej, wydano postanowienia:

1. nr [...]z dnia 21.03.2001r. - doręczone stronie 11.04.2001r.

2. Nr[...],[...]i [...]z dnia 06.11.2007r.doręczone 3.11.2007r.

Strona otrzymała wszelkie informacje dotyczące przedmiotowych zarachowań, w formach przewidzianych prawem.

T. A. złożył skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zarzucając naruszenie art. 62 § 4 oraz § 5 Ordynacji podatkowej. W oparciu o powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia decyzji lub postanowienia, wskazane są w przepisie art. 145 § 1 p.p.s.a. Natomiast w wypadku nieuwzględnienia skargi, sąd , w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W ocenie Sądu zaskarżone postanowienie wydane przez Dyrektora Izby Skarbowej, nie zostało dotknięte naruszeniami mogącymi skutkować jego uchyleniem.

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż organy obu instancji związane były wydanym w niniejszej sprawie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 stycznia 2007r., w którym uznano, że art. 62 § 4 i 5 Ordynacji podatkowej nie może stanowić podstawy do wydania rozstrzygnięcia w zakresie wskazanych we wniosku wpłat własnych oraz kwot uzyskanych w trakcie prowadzonych postępowań egzekucyjnych w latach 1996 - 2001. Jak wskazał Sąd w powołanym wyżej wyroku - przepisy Ordynacji podatkowej nie mają zastosowania do postępowania egzekucyjnego w administracji, ponieważ ustawa z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji zawiera w art. 18 odesłanie do k.p.a., a nie zawiera odesłania do Ordynacji podatkowej. W tym zakresie zatem zarzut podniesiony w skardze nie może zasługiwać na uwzględnienie.

Natomiast w zakresie wskazywanych we wniosku skarżącego wpłat dokonanych poza postępowaniem egzekucyjnym, organy wydały postanowienia, dokonując stosownego rozksięgowania w oparciu o przepisy Ordynacji podatkowej, a badanie prawidłowości tych postanowień nie należy do zakresu niniejszego postępowania.

Mając powyższe na uwadze, Sąd skargę oddalił, za podstawę przyjmując art. 151 p.p.s.a.