Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Ka 2849/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-02-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 611  Podatki  i  inne świadczenia pieniężne, do  których   mają zastosowanie przepisy Ordynacji  podatkowej, oraz egzekucja t
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Eugeniusz Christ po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.C. i M. C. na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] i [...] oraz z dnia [...] r. nr [...] i [...] i [...] i [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zaległości podatkowej i umorzenia odsetek za zwłokę postanawia skargę odrzucić


UZASADNIENIE

Zarządzeniem z dnia 12 grudnia 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny wezwał skarżących do uzupełnienia braków formalnych skarg poprzez wskazanie dokładnej treści zaskarżonych decyzji lub nadesłanie ich odpisów oraz podanie wartości przedmiotu zaskarżenia ( w odniesieniu do decyzji dotyczących odmowy umorzenia odsetek od zaległości podatkowych należało wskazać kwoty tychże odsetek odrębnie dla każdej decyzji ). Dla dopełnienia tych czynności Sąd zakreślił skarżącym termin 7 dni licząc od daty otrzymania wezwania pouczając, że nieuzupełnienie braków skargi w terminie skutkować będzie jej odrzuceniem.

Wezwania wysłane na wskazany w skardze adres doręczono adresatom w dniu [...] 2003 r. do rąk M. C. oraz w dniu [...] 2003 r. do rąk B. C., co wynika z potwierdzeń odbioru, znajdujących się w aktach sprawy.

Termin zakreślony dla dokonania tej czynności upłynął dla obojga skarżących w dniu [...] 2003 r. i mimo upływu tego terminu skarżący nie uzupełnili wskazanych w piśmie z dnia [...] 2003 r. braków skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Zgodnie z treścią przepisu art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiotowej skarga została wniesiona w dniu 8 grudnia 2003 r. i postępowanie nie zostało zakończone wobec czego przy rozpoznaniu sprawy Sąd stosował przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ).

Przepis art. 57 § 1 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać wskazania zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności.

"Wskazanie zaskarżonej decyzji" oznacza takie jej opisanie określenie, zindywidualizowanie, które pozwala na jej wyodrębnienie spośród innych rozstrzygnięć organów administracyjnych ( podatkowych ).

Chodzi tu co najmniej o datę wydania decyzji, jej numer nadany w postępowaniu administracyjnym ( podatkowym ) oraz dokładną treść rozstrzygnięcia. Niewskazanie dokładnej treści decyzji stanowi brak formalny, którego nieuzupełnienie w terminie wyznaczonym przez Sąd skutkuje odrzuceniem skargi ( art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy ).

Ponadto zgodnie z treścią art. 215 § 1 ustawy w każdym piśmie wszczynającym postępowanie sądowe w danej instancji należy podać wartość przedmiotu zaskarżenia, jeżeli od tej wartości zależy wysokość opłaty. Niewskazanie wartości przedmiotu zaskarżenia stanowi również brak tego rodzaju, który o ile nie zostanie uzupełniony we wskazanym przez Sąd terminie, powoduje odrzucenie skargi.

W niniejszej sprawie skarżący – pomimo doręczenia im w prawidłowy sposób wezwań do uzupełnienia braków formalnych skargi przez wskazanie dokładnej treści zaskarżonych decyzji i podanie wartości przedmiotu zaskarżenia – nie uczynili tego w wyznaczonym przez Sąd terminie.

Z tych przyczyn Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 3 cytowanej ustawy orzekł jak w postanowieniu.