Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt III SA/Gd 345/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Asystent sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania wypłaty dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta S., po rozpoznaniu wniosku W. K., decyzją z dnia 27 listopada 2017 r. przyznał wnioskodawcy dodatek mieszkaniowy w wysokości 90, 91 zł miesięcznie za okres od 1 grudnia 2017 r. do 31 maja 2018 r. Kwota dodatku obejmowała należny wnioskodawcy i wypłacany mu ryczałt za co/cw w wysokości 53,72 zł.

Decyzją z dnia 30 stycznia 2018 r. nr [...] Prezydent Miasta S. wstrzymał wypłatę dodatku mieszkaniowego, przyznanego opisaną wyżej decyzją, od dnia 1 lutego 2018 r. do czasu uregulowania płatności z tytułu opłat czynszowych.

Jako podstawę prawną wstrzymania wypłaty dodatku organ wskazał art. 7 ust. 11 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. 2017, poz. 180 ze zm.), z którego wynika także, że jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu trzech miesięcy, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. Natomiast w przypadku uregulowania należności w terminie trzech miesięcy od dnia wydania przedmiotowej decyzji, nastąpi wypłacenie dodatku mieszkaniowego za okres w którym wypłata była wstrzymana.

Organ zaznaczył, że informacja o tym, że W. K. w odniesieniu do lokalu przy ul. [...] 13/4 w S. nie dopłaca różnicy do pełnej wysokości czynszu, zostało w dniu 30 stycznia 2018 r. potwierdzone przez zarządcę ww. lokalu mieszkalnego tj. A. Sp. z o.o. w S..

W złożonym odwołaniu W. K. podniósł, że decyzja jest dla niego niezrozumiała, ponieważ nie posiada zadłużenia. Zaznaczył, że to Urząd Miejski jest mu winien pieniądze w związku z uchyleniem decyzji Prezydenta Miasta przez Wojewódzki Sąd Admistniracyjny. Odwołujący się wskazał, że Urząd Miejski zawiesił postępowanie, co do datacji mieszkaniowej za 2017 r. i nie podejmuje postępowania. Dopóki zaś organ nie wyda w tym przedmiocie rozstrzygnięcia, odwołujący się nie zamierza niczego płacić i żąda uchylenia decyzji w przedmiocie wstrzymania dodatku mieszkaniowego.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze [...] decyzją z dnia 12 marca 2018r. sygn. akt [...] utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji, nie znajdując podstaw do uwzględnienia zarzutów odwołania.

W uzasadnieniu wskazano, że zgodnie z art. 8 ust. 4 cyt. ustawy pobierający należności za lokal mieszkalny ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11 cyt. ustawy, obejmujących pełne 2 miesiące. W razie niedopełnienia tego obowiązku pobierający zwraca organowi przyznającemu dodatek kwoty dodatków wypłacone za miesiące, w których występowały zaległości. W przedmiotowej sprawie organ I instancji otrzymał w dniu 30 stycznia 2018 r. pismo A. Sp. z o.o., które działając w trybie art. 8 ust. 4 cyt. ustawy, powiadomiło, że odwołujący nie reguluje w sposób prawidłowy należności za zajmowany lokal i posiada w związku z tym zaległości czynszowe, co znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Kolegium podkreśliło, że obowiązek zastosowania wspomnianego przepisu wynika wyłącznie ze stwierdzenia zalegania w opłatach, przy czym nie jest wymagane ustalanie przyczyn takiego stanu rzeczy, a decyzja w tym zakresie nie ma charakteru uznaniowego.

W. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia 12 marca 2018 r. sygn. akt [...]. W ocenie skarżącego wskazana decyzja zawiera liczne błędy, co uzasadniania konieczność jej uchylenia. W sprawie jest zaś istotne, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uchylił decyzję Prezydenta Miasta S., a organ od 2014 do 2016 r. zawiesił postępowanie w sprawie. W skardze nie sprecyzowano jednak o jaki konkretnie wyrok Sądu, jakie decyzje, ani też o zawieszenie jakiego postępowania przez organ I instancji chodzi skarżącemu.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. reprezentujący skarżącego z urzędu pełnomocnik podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze. Nadto wskazano na ewentualne uchybienia w postaci:

- naruszenia art. 7 w zw. z art. 75 § 1 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ wszelkich czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego jako strony, który to dowód bezsprzecznie przyczyniłby się do wyjaśnienia sprawy;

- art. 10 § 1 w zw. z art. 81 k.p.a. poprzez uznanie przez organ okoliczności zaistniałej zaległości czynszowych za udowodnioną podczas gdy skarżący nie miał możliwości wypowiedzenia się co do dowodów potwierdzających istnienie tej zaległości;

- art. 10 § 1 k.p.a. poprzez uniemożliwienie skarżącemu jakiegokolwiek wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów sprawy przed wydaniem decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W przedmiotowej sprawie skarżący zakwestionował rozstrzygnięcie organu administracji publicznej uznające za prawidłową decyzję o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego.

Należy w pierwszej kolejności zauważyć, że istotą dodatku mieszkaniowego przewidzianego przez ustawę z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych jest uczestnictwo organów administracji publicznej w ponoszeniu kosztów związanych z utrzymaniem lokalu mieszkalnego przez osoby posiadające do niego tytuł prawny, które jednak we własnym zakresie nie są w stanie sprostać ponoszeniu wydatków związanych z jego utrzymaniem. Świadczy o tym wprost nazwa "dodatek mieszkaniowy", z której wynika, że ze środków publicznych wypłacane jest "świadczenie" mające charakter dodatkowy, uzupełniający bieżące koszty utrzymania lokalu.

Konsekwencją tego jest okoliczność, że osoba, której dodatek przyznano musi ponosić i uiszczać pozostałą poza dodatkiem mieszkaniowym część opłat związanych z utrzymaniem lokalu. Jeżeli tego nie czyni dodatek musi być wstrzymany, o czym przesądza przepis art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Zgodnie z tym przepisem w wypadku stwierdzenia, że osoba, której przyznano dodatek mieszkaniowy, nie opłaca na bieżąco należności za zajmowany lokal mieszkalny, wypłatę dodatku mieszkaniowego wstrzymuje się, w drodze decyzji administracyjnej, do czasu uregulowania zaległości. Jeżeli uregulowanie zaległości nie nastąpi w ciągu 3 miesięcy od dnia wydania decyzji, o której mowa w zdaniu pierwszym, decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego wygasa. W wypadku uregulowania należności w terminie określonym w zdaniu drugim, wypłaca się dodatek mieszkaniowy za okres, w którym wypłata była wstrzymana.

Przepis art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych jest w swej treści jasny oraz jednoznaczny.

Łącząc powyższe rozważania ze stanem faktycznym sprawy należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się pismo a. Sp. z o.o. w S. z dnia 30 stycznia 2018 r. informujące organ I instancji o zaległościach skarżącego w opłatach za najem lokalu mieszkalnego. Z informacji zawartych w piśmie wynika, że zaległości dotyczą okresu po wydaniu decyzji z dnia 27 listopada 2017 r. przyznającej W. K. dodatek mieszkaniowy. Ponadto należy podnieść, że w myśl art. 8 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych pobierający należności za lokale mieszkalne ma obowiązek niezwłocznego zawiadomienia organu przyznającego dodatek mieszkaniowy o wystąpieniu zaległości, o których mowa w art. 7 ust. 11 ustawy, obejmujących pełne 2 miesiące. W przepisie tym chodzi oczywiście o tę część opłat za lokal, która przypada na osobę uprawnioną do dodatku mieszkaniowego w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy. Przy czym nie ma znaczenia wysokość ogólnej zaległości czynszowej. Istotnym jest czy zaległość ta obejmuje 2 pełne miesiące po dacie przyznania dodatku mieszkaniowego.

Zasadnie twierdzi organ odwoławczy wskazując, że cytowany przepis art. 7 ust. 11 ustawy o dodatkach mieszkaniowych ma charakter obligatoryjny a nie uznaniowy i nakłada na organ orzekający obowiązek wydania decyzji o wstrzymaniu wypłaty dodatku mieszkaniowego w sytuacji uzyskania informacji, że osoba uprawniona do dodatku mieszkaniowego posiada zaległości w opłacie należności za zajmowany lokal mieszkalny.

Skarżącemu przyznano dodatek od dnia 1 grudnia 2017 r. Od tej też daty bezspornie nie uiszczał on przypadającej na niego części czynszu w kwotach przekraczających przyznany mu dodatek mieszkaniowy, przekazywany A. Sp. z o.o. w S. Ten stan rzeczy wykazuje zawiadomienie ww. jednostki datowane na dzień 30 stycznia 2017 r., jak również znajdująca się w aktach sprawy sporządzona przez Głównego Księgowego Miasta S. dotycząca skarżącego Kartoteka finansowa za okres od 1 stycznia 2011r. do 28 lutego 2018r. uwzględniająca dane za cały ten okres, jakkolwiek dla kontrolowanych decyzji istotne znaczenie ma ustalony fakt nieopłacania na bieżąco należności z tytułu opłat czynszowych za zajmowany lokal, po wydaniu decyzji przyznającej dodatek mieszkaniowy na okres 1.12.2017r.- 31.05.2018r. Dodać należy, że przyznanie skarżącemu dodatku mieszkaniowego ww. decyzją nie może być w tym postępowaniu kwestionowane i tym samym twierdzenia, że skarżącemu, wobec zawieszenia postępowania, nie przyznano żadnego dodatku nie odnoszą się do rozpoznawanej przez Sąd sprawy.

W okolicznościach sprawy nie jest sporne, że zarządca nieruchomości zobowiązany do takiego działania na podstawie przepisu prawa, poinformował organ o zaległościach w uiszczaniu czynszu za pełne dwa miesiące w okresie obowiązywania decyzji przyznającej dodatek. W takiej sytuacji organ zobowiązany był wstrzymać wypłatę dodatku.

W ocenie Sądu w tym składzie, konstrukcja regulacji zastosowanej w sprawie uniemożliwia uwzględnienie okoliczności, na które powołuje się skarżący w skardze. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia przez orzekające w sprawie organy przepisów prawa procesowego, co zarzucał pełnomocnik skarżącego na rozprawie.

Artykuł 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., zezwala na uchylenie decyzji z powodu naruszenia przepisów postępowania jedynie w sytuacji, gdy naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tego rodzaju naruszeń Sąd nie stwierdził.

Organy administracji publicznej obu instancji, wydając sporne decyzje administracyjne, nie dopuściły się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, w tym w szczególności przepisów 10 § 1, art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i 81 k.p.a. Wbrew twierdzeniom skargi sprawa została należycie wyjaśniona, ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości i został należycie oceniony z punktu widzenia mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa materialnego.

Odnosząc się do zarzutu zaniechaniu przeprowadzenia w postępowaniu dowodu z przesłuchania strony, to należy zauważyć, że zgodnie z art. 86 k.p.a. jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Przeprowadzenie tego dowodu (z natury rzeczy posiłkowego) jest więc pozostawione uznaniu organu i w tej sprawie było zbędne ( zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 270/16, LEX nr 2431246). Organy ustaliły bowiem na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego, że skarżący zalegał w uiszczaniu czynszu za pełne dwa miesiące w okresie obowiązywania decyzji przyznającej dodatek, co potwierdził również sam skarżący w treści odwołania ( pkt 5).

Z kolei odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może on odnieść skutek tylko wtedy, jeżeli strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy konkretnych czynności procesowych.

Zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie, z uwagi na jej przedmiot, organ pierwszej instancji, po otrzymaniu informacji o zaleganiu z opłatami czynszowymi, nie był zobligowany do prowadzenia postępowania wyjaśniającego przyczyny powstania zaległości. Z kolei w odwołaniu skarżący sam stwierdza, że nie płaci opłat czynszowych, co potwierdzało stanowisko organu I instancji, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wypłaty dodatku. W tej sytuacji niepowiadomienie skarżącego o przystąpieniu do wydania decyzji i możliwości wypowiedzenia się w sprawie, nie pozbawiło go w konkretnym przypadku możliwości przeprowadzenia czynności prawnej, która mogłaby diametralnie zmienić bieg sprawy, co należy mieć na uwadze przy ocenie naruszenia art. 10 k.p.a. Naruszenie to, jakkolwiek miało miejsce, nie miało jednak znaczenia dla wyniku sprawy.

Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (vide: art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.