Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 424/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.  210 § 1 pkt 6 i § 4
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Dnia 17 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędzia WSA Cezary Koziński po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 rok 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącej kwotę 209 (dwieście dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 424/20

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z dnia [...] w przedmiocie ustalenia M. B. podatku od nieruchomości.

W uzasadnieniu wyjaśniono, że decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta Ł. ustalił M. B. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok 2020 w kwocie 7.947,00 zł. Wymiaru dokonano na podstawie posiadanej dokumentacji.

Od decyzji organu I instancji strona wniosła odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz.800 ze zm. – dalej O.p.) i art. 6 ust. 7 oraz art. 7 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm. - dalej u.p.o.l.) podkreśliło, że istota sporu koncentruje się wokół kwestii opodatkowania części nieruchomości przy zastosowaniu stawki przewidzianej dla budynków lub ich części oraz gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej w sytuacji wynajmu części nieruchomości przez przedsiębiorcę na rzecz podmiotu, który prowadzi w tymże wynajmowanym budynku żłobek i przedszkole, a więc placówkę, która zgodnie z ustawą o systemie oświaty nie jest działalnością gospodarczą.

Odnosząc się do kwestii podniesionego w odwołaniu zwolnienia zawartego w art. 7 ust. 2 pkt 2 i 2a u.p.o.l. Kolegium wyjaśniło, że zwolnienie to jest zwolnieniem podmiotowo-przedmiotowym, bowiem swoim zakresem obejmuje jedynie publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte system oświaty oraz prowadzące je organy (w zakresie nieruchomości zajętych na działalność oświatową) oraz żłobki i kluby dziecięce oraz prowadzące je podmioty (w zakresie nieruchomości zajętych na prowadzenie żłobka lub klubu dziecięcego), co oznacza, że zwolnienie to ma zastosowanie jedynie wówczas, gdy podatnikami podatku od nieruchomości zajętych na działalność są wskazane przez ustawodawcę publiczne i niepubliczne jednostki organizacyjne objęte system oświaty oraz prowadzące je organy oraz żłobki i kluby dziecięce oraz prowadzące je podmioty.

Powyższe, w ocenie organu, oznacza, że jeżeli te podmioty są właścicielami, posiadaczami samoistnymi lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości albo też posiadają nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, to na nich spoczywa obowiązek podatkowy, a przez to są podatnikami podatku od nieruchomości (art. 3 u.p.o.l.), przy czym tego podatku nie zapłacą, gdyż objęte są zwolnieniem podmiotowym na mocy analizowanego art. 7 ust. 2 u.p.o.l.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych wyjaśniono, że jednostki te nie mogłyby korzystać ze zwolnienia wówczas, gdyby nie ciążył na nich obowiązek podatkowy. Będzie tak np. wówczas, gdy przedszkole lub osoba prowadząca przedszkole (żłobek) wynajmuje budynek od osoby fizycznej, będącej właścicielem budynku. Podatnikiem podatku od tego budynku będzie wówczas osoba fizyczna (właściciel budynku), a nie przedszkole, żłobek (lub osoba prowadząca przedszkole, żłobek). Właściciel budynku, który sam nie prowadzi działalności oświatowej nie będzie mógł być zwolniony z podatku, ponieważ omawiane zwolnienie jest podmiotowym zwolnieniem i obejmuje jedynie jednostki objęte systemem oświaty oraz prowadzące je organy oraz żłobki i kluby dziecięce oraz prowadzące je podmioty.

Zdaniem organu osoba wynajmująca budynek (lub jego cześć) na prowadzenie przedszkola, (żłobku), będzie zobligowana do zapłacenia podatku od tego budynku (lub jego części) według stawek maksymalnych, właściwych dla przedmiotu opodatkowania związanego z działalnością gospodarczą - co ma miejsce w rozpoznawanej sprawie - gdyż budynek, stanowiący własność skarżącej jest wynajmowany.

Kończąc Kolegium podkreśliło, że zweryfikowało poprawność obliczeń wysokości podatku i są one prawidłowe.

Na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego, tj. przepisu art. 7 ust. 2 pkt 2 i 2 a) u.p.o.l. poprzez jego błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, iż skarżącej nie przysługuje zwolnienie z art. 7 ust. 2 pkt 2 i 2a w/w ustawy.

Mając na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze. zm. zwanej dalej p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną

W rozpatrywanej sprawie zaskarżona decyzja podlega uchyleniu niezależnie od zarzutów wyłożonych w skardze.

Zgodnie z art. 210 § 1 punkt 6 O.p. decyzja podatkowa winna zawierać między innymi uzasadnienie prawne, które w myśl § 4 cytowanego przepisu winno zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa.

W rozpoznawanej sprawie organ podatkowy I instancji wymienił jako podstawę prawną jedynie kolejne artykuły od 1a do 6 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie uzasadniając sposobu, w jaki powyższe przepisy zostały zastosowane.

Z kolei organ odwoławczy, poza art. 233 § 1 punkt 1 O.p. i art. 1 ust.1 ustawy o samorządowych kolegiach odwoławczych, powołał jako podstawę prawną decyzji art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiujący charakter decyzji wydanej w stosunku do osób fizycznych, właściwość miejscową organu oraz ratalną płatność podatku rocznego.

Jednocześnie organy te przyjęły w obu wymienionych decyzjach, że skarżąca jest zobligowana do zapłacenia podatku od spornego budynku wynajętego na przedszkole według stawek maksymalnych, właściwych dla przedmiotu opodatkowania związanego z działalnością gospodarczą. Nie wyjaśniły przy tym swego stanowiska, zaś organ odwoławczy powołał jedynie wyroki WSA: w Warszawie z dnia 19 września 2019r., sygn. akt III SA/Wa 2956/18, w Bydgoszczy z dnia 13 marca 2019r. sygn. akt I SA/Bd 20/19 i w Łodzi z dnia 10 września 2015r. sygn. akt I SA/Łd 611/15.

Wskazać zatem wypada, że wyroki powyższe jak zresztą wszelkie inne judykaty, poza stosownymi uchwałami NSA, nie są wiążące w rozpoznawanej sprawie. Są jedynie wyrazem określonego poglądu orzeczniczego, który jednak nie może zastąpić w rozstrzyganiu sprawy wykładni zastosowanych przepisów prawa. Skoro bowiem zastosowano stawki właściwe dla przedmiotu opodatkowania związanego z działalnością gospodarczą to, jak się wydaje, należy przyjąć, że w rachubę wchodzi art. 5 ust. 1 punkt 2 litera b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Reguluje on wysokość stawki podatku od nieruchomości dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Jeśli tak, to organy winny z całą oczywistością powołać w osnowie decyzji wskazany przepis oraz wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji jak należy interpretować w sprawie podatkowej zapis art. 170 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 910), zgodnie z którym prowadzenie szkoły lub placówki, (...), oraz innej formy wychowania przedszkolnego nie jest działalnością gospodarczą.

Przypomnieć przy tym wypada organowi II instancji, że zgodnie z art. 1a ust.1 punkt 4 u.p.o.l. działalność gospodarcza to działalność, o której mowa w ustawie z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. poz. 646, 1479, 1629, 1633 i 2212).

W tak zarysowanym otoczeniu normatywnym organ musi przedstawić w uzasadnieniu decyzji swoje stanowisko w kilku kwestiach.

Po pierwsze musi wypowiedzieć się czy uważa, że wynajęcie nieruchomości na cel w postaci prowadzenia przedszkola i żłobka jest prowadzeniem działalności gospodarczej, bacząc przy tym na adnotację poczynioną przez skarżącą, z której wynika, że nie prowadzi działalności gospodarczej (adnotacja z 21 stycznia 2019 r.) oraz rozważając, czy wynajęcie budynku nie stanowi zarządu majątkiem prywatnym skarżącej.

Jeśli organ uzna, że okoliczność czy skarżąca prowadzi działalność gospodarczą wynajmując swą nieruchomość na prowadzenie przedszkola i żłobka nie ma istotnego znaczenia w sprawie musi uzasadnić swoje stanowisko.

Po wtóre i najistotniejsze, organ ten musi dać jasną odpowiedź na pytanie czy przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości w rozpoznawanej sprawie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej mimo klarownego i oczywistego brzmienia cytowanego wyżej art. 170 ust. 1 ustawy Prawo oświatowe.

Brak ustosunkowania się do powyższych zagadnień czyni rozstrzygnięcie niepełnym. Powoduje, że uzasadnienie decyzji nie czyni zadość wymogowi wyjaśnienia podstawy prawnej ze wskazaniem zastosowanych przepisów prawa.

Innymi słowy w dotychczasowej postaci zaskarżona decyzja narusza cytowany wyżej art. 210 § 1 punkt 6 i § 4 O.p.

Dopiero zaś wówczas, gdy powyższe uchybienie zostanie naprawione, a przedstawione wyżej kwestie wyjaśnione będzie można dokonać oceny legalności rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art. 7 ust. 2 punkt 2 i 2a u.p.o.l.

W toku ponowionego postępowania organ uwzględni powyższe wywody.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera c i art. 200 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji.

dch