Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 628/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2012-09-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 35
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędzia WSA Joanna Brzezińska Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 września 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] Starosta Ś., w oparciu o art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), odmówił K. S. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z wewnętrznymi instalacjami: wodociągową, kanalizacyjną wyprowadzoną do studni rewizyjnej S1, kanalizacji deszczowej wyprowadzonej do studni rewizyjnej D1, gazową do projektowanej szafki gazomierza i kurka głównego, centralnego ogrzewania, elektryczną, linią zasilającą wIz do złącza kontrolno-pomiarowego ZK, z planowaną lokalizacją na działkach nr [..], w obrębie ewidencyjnym N.-M., jednostce ewidencyjnej N.; wskazując w uzasadnieniu rozstrzygnięcia, że inwestor nie wykonał wszystkich nałożonych na niego postanowieniem z dnia [...], w trybie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego obowiązków, tj. obowiązku zlokalizowania budynku na w/w działkach w sposób zgodny z wymogami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północno-wschodniej części miasta N. (zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w północno-wschodniej części miasta N. - Dz. Urz. Woj. [...]) poprzez dostosowanie lokalizacji budynku do wyznaczonej w miejscowym planie nieprzekraczalnej linii zabudowy, która według planu wyznaczona została w odległości 6m od linii rozgraniczającej jednostki bilansowe [..], na której lokalizuje się budynek, i jednostki bilansowej [..], określającej teren komunikacji publicznej, oraz poprze dostosowanie lokalizacji do wymogu z § 26 pkt 9 planu miejscowego określającego, że granicę działek może stanowić oś budynku.

Od powyższej decyzji odwołał się inwestor podnosząc, iż w jego ocenie przedmiotowy budynek został zlokalizowanych na działkach w sposób zgodny z planem miejscowym, gdyż została zachowana wymagana odległość 6 m od drogi publicznej, zaś przepis § 26 pkt 9 planu miejscowego stanowi, iż granica dwóch działek może stanowić oś budynku, co nie oznacza, że musi ją stanowić. Odnosząc się do wymogu dostosowania lokalizacji do wyznaczonej w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy, wskazał, że projektowany dom został zlokalizowany ponad 7 m od planowanej drogi i, że dokładnie tej odległości nie można określić, gdyż droga jest tylko w planach, a skala i niedokładności mapy nie pozwalają na jej precyzyjne określenie. Zarzucił, że w zaskarżonej decyzji organ powołał się na odległości 6m od granicy działek - jednostek bilansowych [...], a w postanowieniu z dnia [...] mówi się o odległości 6m od drogi publicznej. Wskazał, że z treści § 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r.. Nr 164, poz. 1587), ustalającego wymogi dotyczące stosowania standardów przy zapisywaniu ustaleń projektu tekstu planu miejscowego, wynika iż część tekstowa planu powinna ustalać parametry i wskaźniki określające linie zabudowy (§ 4 pkt 6 w/w rozporządzenia). W uchwale zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w północno-wschodniej części miasta N., w § 7 ust. 3 pkt 1 zostało określone w jaki sposób wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy dla terenów niezabudowanych przeznaczonych pod zabudowę, a więc takich jakie stanowią działki na których zaprojektowano sporny budynek, wskazując że wpływ na to miały trzy czynniki: uwarunkowania fizjologiczne, przebiegi istniejących i projektowanych dróg i przepisy szczególne. Zdaniem odwołującego w przedmiotowym przypadku uwarunkowania fizjologiczne nie mają wpływu na odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy, gdyż teren jest płaski i jednolity. Również przebieg planowanej w jednostce bilansowej [..] drogi gminnej nie ma na to wpływu, gdyż przebieg projektowanej drogi określa tylko kształt linii zabudowy. Znaczenie ma natomiast przepis szczególny zawarty w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.) stanowiący, że obiekty budowlane przy drogach gminnych powinny być usytuowane w odległości co najmniej 6 m od zewnętrznej krawędzi jezdni. W ocenie odwołującego wymóg ten został w niniejszej sprawie zachowany. Jednocześnie odwołujący podkreślił, że w tekście planu nie określono innych niż wskazane parametrów wyznaczania nieprzekraczalnej linii zabudowy od drogi publicznej znajdującej się w jednostce bilansowej [..], ani też nie określono nieprzekraczalnej linii zabudowy od granicy jednostek bilansowych [...]. Zaznaczył również, że na otrzymanej przez niego z Urzędu Gminy N. mapy do celów projektowych z dnia [..] nie wyznaczono nieprzekraczalnej linii zabudowy, co oznacza, że nieprzekraczalna linia zabudowy od drogi nie wpływa na usytuowanie budynku. Wskazując, że z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie (Dz. U. z 1995 r., Nr 25, poz. 133) wynika, iż nieprzekraczalna linia zabudowy, jeżeli została ustalone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, powinna być zaznaczona na mapie do celów projektowych, stwierdził że choć na załączniku graficznym do miejscowego planu są wyznaczone linie zabudowy od dróg publicznych, to jednak stanowią one raczej mało dokładny szkic, gdyż trudno jest ustalić linie zabudowy od dróg gdy nie ustalono ich osi i szerokości, nie ma informacji o chodnikach itd., lub są zaznaczone symbolicznie jak w przypadku planowanej drogi w jednostce bilansowej [...]. Cały załącznik graficzny, jak wskazał, jest mało czytelny, niedokładny i niezgodny w porównaniu z mapą do celów projektowych, która z pewnością jest dokładna, np. pas drogowy [...] na załączniku graficznym ma około 24 metry szerokości, a na mapie do celów projektowych 17 metrów. Nie zgadzają się też kąty między liniami wyznaczającymi obszary geodezyjne na obu mapach. Linie zabudowy nie są równoległe do prostych odcinków drogi, różnica ich odległości od drogi wynosi nawet kilkanaście procent, co przekłada się nawet na kilka metrów różnicy. Duża skala załącznika graficznego - wyrysu, oraz jego mała czytelność i niedokładność świadczą zatem, jak podsumował odwołujący, o poglądowym charakterze tego załącznika na teren północno-wschodniej części N. Powyższe świadczy zdaniem odwołującego o zgodności lokalizacji budynku z planem miejscowym.

Po rozpatrzeniu odwołania inwestora Wojewoda K. decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji.

Uzasadniając decyzję organ wskazał, że działki na których ma zostać zlokalizowana inwestycja objęte są planem miejscowym i położone są na terenie oznaczonym symbolem [...], przeznaczonym pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. Podkreślił, że analiza mapy załączonej do w/w uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w północno-wschodniej części miasta N., stanowiącej integralną jej część, wykazała prawidłowość stanowiska organu I instancji, iż inwestor nie dostosował lokalizacji budynku do wyznaczonej w miejscowym planie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zgodnie bowiem z przedłożonym projektem budowlanym budynek miał znajdować się w odległości 4 m od granicy działki inwestora z działką oznaczoną w planie miejscowym jako [...]. Natomiast z mapy załączonej do w/w uchwały zatwierdzającej plan miejscowy wynika, iż nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona jest w odległości 6 m od granicy nieruchomości przeznaczonej w planie pod drogę lokalną i oznaczonej jako [...]. Wobec tego, jak podsumował organ, planowany budynek bezsprzecznie znajduje się w niewłaściwej odległości od granicy działki przeznaczonej pod drogę publiczną. Odnosząc się zaś do twierdzeń odwołującego, że wskazana w art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych odległość obiektów budowlanych przy drogach gminnych od zewnętrznej krawędzi jezdni jest odległością minimalną, organ wskazał, że okoliczność ta nie stoi na przeszkodzie, aby miejscowy plan, bądź w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy, ustalały większą odległość. Ustalenie zatem w przedmiotowej sprawie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 6 m od granicy działki, a w tym przypadku również od linii rozgraniczającej jednostki bilansowe, powoduje ustalenie większej niż minimalna odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni. Przyznając racje odwołującemu, że organ I instancji raz pisze o nieprzekraczalnej linii zabudowy od dróg gminnych, a następnie od linii rozgraniczającej jednostki bilansowe, organ zaznaczył jednak, że nie ma to znaczenia, gdyż z mapy załączonej do planu miejscowego, stanowiącej integralną część uchwały w sprawie planu, bezspornie można ustalić miejsce przebiegu nieprzekraczalnej linii zabudowy. Powołując się na zawartą w § 5 pkt 20 uchwały w sprawie planu miejscowego definicję nieprzekraczalnej linii zabudowy, stanowiącej że jest to granica wzdłuż terenów komunikacji publicznej, poza którą nie może być wysunięte podstawowe lico budynku, organ stwierdził, że w jej świetle zwężania drogi, brak informacji o chodniku oraz wątpliwości inwestora co do prawidłowości sporządzenia mapy nie mają znaczenia w sprawie. Skoro więc organ administracji architektoniczno-budowlanej bada jedynie zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu, a w przedmiotowej sprawie nieprzekraczalna linia zabudowy niezaprzeczalnie biegnie wzdłuż granicy działki inwestora z działką oznaczoną jako [...] i planowaną pod drogę lokalną, czyli będącą terenem komunikacji publicznej, a jej przebieg można bez problemu odczytać z załącznika graficznego do uchwały w sprawie planu miejscowego, to tym samym zdaniem organ odwoławczego, prawidłowe jest stanowisko organu I instancji o niedostosowaniu lokalizacji budynku do wyznaczonej w miejscowym planie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Odnosząc się natomiast do zarzutu organu I instancji o niedostosowaniu lokalizacji budynku do wymogu z § 26 pkt 9 planu miejscowego, organ stwierdził, iż zarzut ten jest nieprawidłowy, albowiem nie ma racji organ I instancji twierdząc, że treść § 26 pkt 9 planu miejscowego stanowi, że granicę dwóch działek musi stanowić oś budynku. Tym samym więc projekt budowlany w tym zakresie jest prawidłowy. Wobec jednak przesądzenie, że przedłożonych przez inwestora projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami obowiązującego planu miejscowego w zakresie dostosowania lokalizacji budynku do wyznaczonej w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy, organ odwoławczy skonstatował, że w sprawie organ I instancji prawidłowo wezwał inwestora do usunięcia przedmiotowej nieprawidłowości, a wobec niewykonania nałożonego obowiązku, na podstawie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego miał przesłankę do odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Na powyższą decyzję K. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Skarżący podtrzymał zarzuty dotyczące niskiej jakości mapy stanowiącej załącznik do uchwały zatwierdzającej miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w północno-wschodniej części miasta N., podkreślając że niedokładność, niewyraźność i niestaranność jej wykonania, oraz duża skala, nie pozawalają na dokonywanie w oparciu o nią pomiarów i, że w związku z tym można ją potraktować jedynie jako poglądowy szkic. Stwierdził również, że załącznik graficzny (mapa) jest dokumentem nieważnym, gdyż nie zawiera on ani daty, ani żadnych pieczątek, ani tez podpisów osób go sporządzających. Ponadto jest on w ocenie skarżącego niezgodny z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ze względu na brak umieszczenia w legendzie mapy objaśnień do wszystkich użytych na mapie oznaczeń – linie i kolory, brak zawarcia skali rysunku w formie liniowej, a także z uwagi na zrealizowanie go w mało czytelnej formie graficznej. Poza tym skarżący podtrzymał stanowisko, że z § 4 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, iż to część tekstowa planu powinna ustalać parametry i wskaźniki określające linie zabudowy i, że w przypadku przedmiotowego planu i spornej inwestycji takie ustalenia zawarte zostały w § 7 ust. 3 pkt 1 planu, z tym że uwarunkowania fizjologiczne (z uwagi na płaskość i jednolitość terenu) oraz przebieg istniejących i projektowanych dróg (z uwagi na brak drogi oraz okoliczność, że pas drogowy [...] przeznaczony pod drogę ma według planu ok. 24 m szerokości i możliwe jest w związku z tym zaprojektowanie drogi np. 15 m od granicy terenów [...]) nie mają wpływu na odległość linii zabudowy. Wskazał jednak, inaczej niż w odwołaniu, że przepisami szczególnymi mającymi miarodajne znacznie dla określenia sposobu, w jaki wyznaczono linię zabudowy są przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, które określają określając odległość budynku z otworami okiennymi od granicy działki na 4 m. Jest to też odległość, jak wyjaśnił skarżący, w jakiej usytuowano projektowany budynek. Zaznaczył przy tym, że w części tekstowej planu nie wskazano odległości 6 m, ani też żadnej innej odległości od granicy terenów [..], a także że w przepisach szczegółowych dotyczących terenu [...] i [...] nie określono innych wytycznych dla linii zabudowy niż stanowi to § 7 ust. 3 pkt 1 planu, czyli nie przyjęto innych odległości niż przewidują to przepisy szczególne. Oznacza to zdaniem skarżącego, że sporny budynek usytuowany jest zgodnie z parametrami i wskaźnikami zawartymi w części tekstowej planu (zgodnie z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego). Linia zabudowy przebiega bowiem 4 m od granicy terenów [...]. Uwzględniając powyższe skarżący stwierdził, że sporny budynek usytuowany zastał zgodnie z planem miejscowym i, że cześć graficzna planu nie powinna być brana pod uwagę, a przynajmniej nie powinna decydować o zgodności co do usytuowania projektowanego budynku.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie przytaczając argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji i podkreślając, że znając skalę w jakiej został sporządzony rysunek planu, bez problemu można ustalić w oparciu o załącznik graficzny, że nieprzekraczalna linia zabudowy wyznaczona została w odległości 6 m od granicy nieruchomości przeznaczonej w planie pod drogę lokalną i oznaczoną jako [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Przedmiotową sprawę zainicjował wniosek K. S. o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z wewnętrznymi instalacjami, na działkach nr [..], w mieście N. Z treści art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) wynika, że przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

W sytuacji spełnienia określonych powyżej wymagań oraz wymagań wynikających z art. 32 ust. 4 organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego). W razie jednak stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 w zw. z ust. 1 prawa budowlanego).

W niniejszej sprawie organy odmówił zatwierdzenia przedłożonego przez skarżącego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowego budynku mieszkalnego z uwagi na niewykonanie nałożonego w trybie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego obowiązku zlokalizowana budynku w sposób zgodny z ustaleniami planu miejscowego odnośnie wyznaczonej w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy.

Istotę zatem sprawy stanowi rozstrzygnięcie kwestii czy orzekające organy miały podstawy do wydania w oparciu o przytoczony wyżej przepis art. 35 ust. 3 prawa budowlanego decyzji odmawiającej skarżącemu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Bezsporne jest w sprawie, że teren będący przedmiotem przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego objęty jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w N. z dnia [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu położonego w północno-wschodniej części miasta N. (Dz. Urz. Woj. [....]) oraz, że oznaczony jest on w planie symbolem [...] i jest przeznaczony pod funkcję mieszkaniową jednorodzinną wolnostojącą. Wskazany plan miejscowy zawiera w § 5 pkt 20 definicję, stanowiącej przedmiot sporu w niniejszej sprawie nieprzekraczalnej linii zabudowy. Zgodnie z jej treścią za nieprzekraczalnej linię zabudowy uznaje się granicę wzdłuż terenów komunikacji publicznej, poza którą nie może być wysunięte podstawowe lico budynku. Terenem komunikacji publicznej, graniczącym z działkami objętymi spornym zamierzeniem inwestycyjnym (działki nr [..]), jest teren oznaczony w planie jako [..], który zgodnie z § 18 ust. 1 w/w uchwały zatwierdzającej plan miejscowy przeznaczony jest pod funkcję komunikacyjną, w tym pod projektowane drogi lokalne. Stosownie do treści § 3 w/w uchwały zatwierdzającej plan miejscowy integralną część w/w uchwały stanowi rysunek planu sporządzony w skali 1:2000, będący załącznikiem graficznym planu. Z załącznika graficznego omawianego planu miejscowego wynika natomiast, że oznaczona kolorem czerwonym nieprzekraczalna linia zabudowy została wyznaczona w przypadku działek nr [...] wzdłuż terenu [....], w odległości 6 m od jego granicy (pomiar dokonany w oparciu o skalówkę z uwzględnienie skali, w jakiej sporządzony został załącznik graficzny - 1:2000). Skoro więc w niniejszej sprawie skarżący przedłożył projekt budowlany, w którym jak sam przyznał w skardze, zlokalizował budynek w odległości 4 m od granicy działki, to tym samym nie ma wątpliwości, że usytuowanie spornego projektu nie jest dostosowane do wyznaczonej w załączniku graficznym nieprzekraczalnej linii zabudowy. Należy zatem odnieść, że do kwestii charakteru prawnego załącznika graficznego w oparciu o który to ustalana została przez organy obu instancji odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od przeznaczonego w planie pod drogę lokalną terenu [...]. Jak wskazano wyżej, z treści § 3 w/w uchwały zatwierdzającej plan miejscowy jednoznacznie wynika, że rysunek planu stanowiący załączniki graficzny jest integralną część uchwały. Przyjmowany zaś w drodze uchwały miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, jako akt prawa miejscowego, stanowi zgodnie z art. 87 § 2 Konstytucji RP źródło powszechnie obowiązującego prawa. Z powyższego wynika, wbrew twierdzeniom skarżącego, że zarówno część tekstowa planu, jak i będąca jego integralną częścią część graficzna, stanowią stosownie do treści art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego źródło oceny zgodności konkretnego projektu budowlanego z planem miejscowym. Jeżeli więc z części graficznej planu wynika odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od drogi lokalnej, to tym samym nie ma żądnych podstaw do samodzielnego ustalenia tej odległości przez skarżącego w oparciu o inne akty prawne. Odległość nieprzekraczalnej linii zabudowy od drogi lokalnej wynika bowiem z planu miejscowego, tyle że nie z jego części opisowej, ale z części graficznej, odczytywanej w związku z częścią tekstową planu. W przypadku natomiast wątpliwości skarżącego w tym zakresie, mogących mieć związek z dysponowaniem niedokładną kopią planu mógł on sięgnąć do oryginału planu miejscowego, albo też zwrócić się do określonej pracowni urbanistycznej o określenie odległości dzielącej nieprzekraczalną linii zabudowy wyznaczoną w załączniku graficznych od terenu komunikacji publicznej (teren [..]). W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że skoro w/w przepis art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego wymaga od organu sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a z części graficznej planu wynika niezgodność usytuowania budynku z wymogami planu w zakresie nieprzekraczalnej linii zabudowy, to w okolicznościach niniejszej sprawy zasadne było wydanie przez ten organ w oparciu o art. 35 ust. 3 prawa budowlanego postanowienia z dnia [...] nakładającego obowiązek dostosowania lokalizacji budynku do wyznaczonej w planie nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 6 m od dróg gminnych. Skoro zaś skarżący, jak sam przyznał w skardze, nie usunął stwierdzonej przez organ nieprawidłowości, to wobec niezgodności przedłożonego przez niego projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego), zachodziły przesłanki do wydania w oparciu o art. 35 ust. 3 prawa budowlanego decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na przedmiotową budowę. Negatywny bowiem wynik ustaleń organu co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami planu miejscowego przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę. W tym stanie rzeczy należy uznać zaskarżoną decyzję za prawidłową i zgodną z prawem.

Odnosząc się natomiast do wyrażonego w skardze stanowiska inwestora, w którym skarżący powołując się na złą jakość wykonania załącznika graficznego plantu (jego nieczytelność, niejasność, niedokładność), na jego nieważność (brak daty, pieczątek oraz podpisów osób go sporządzających), a także niezgodność z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, stwierdził że przedmowy załącznik graficzny nie powinien być brany przez organ pod uwagę i decydować o zgodności usytuowania spornego budynku, należy wskazać, że stanowisko to nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem jak podkreślono wyżej obowiązujące zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dopóki nie zostaną w odpowiednim trybie uchylone, stanowią źródło powszechnie obowiązującego prawa, i w związku z tym wiążą zarówno osoby zainteresowane, jak i organy administracyjne. Należy zaznaczyć, że przedmiot niniejszej sprawy stanowi ocena przedłożonego projektu budowlanego z punku widzenia wymogów warunkujących możliwości wydania decyzji udzielającej pozwalnia na budowę, a więc ocena dokonana na potrzeby rozpoznania wniosku inwestora, który zainicjował przedmiotowe postępowanie o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozowania na budowę. Nie stanowią natomiast przedmiotu sprawy jakiekolwiek kwestie dotyczące ważności planu miejscowego lub jego części. W związku z tym wszystkie zarzuty skargi wskazujące na niezgodność z prawem lub nieważność zapisów planu miejscowego, nie mogą stanowić w postępowaniu dotyczącym udzielenia pozwalnia na budowę podstawy do odstąpienia od dokonania weryfikacji projektu budowlanego w oparciu o obowiązujące zapisy planu miejscowego, zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 prawa budowlanego.

Uznając więc, że orzekające w sprawie organy zobowiązane były zbadać zgodność przedłożonego do zatwierdzenia projektu budowlanego z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zarówno w jego warstwie tekstowej jaki i graficznej, oraz że przedłożony przez inwestora projekt budowlany jest niezgodny z ustaleniami planu w zakresie dostosowania lokalizacji budynku do wyznaczonej w części graficznej nieprzekraczalnej linii zabudowy w odległości 6 m od dróg gminnych, i że inwestor nie usunął wskazanej nieprawidłowości pomimo nałożenia na niego przez organ w trybie art. 35 ust. 3 prawa budowlanego obowiązku w tym zakresie, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja odmawiająca zatwierdzania projektu i udzielenia pozwolenia na budowę jest zgodna z prawem tj. art. 35 ust. 3 prawa budowlanego. Wobec powyższego skargę inwestora na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r. Nr 270), należało oddalić.