Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2502/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-02-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6152 Lokalizacja innej inwestycji celu publicznego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 2,1,9 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 9 poz 43
law: Ustawa z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej.
article: art. 33 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 23 ust. 1
journal: Dz.U. 2010 nr 26 poz 133
law: Ustawa z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.) sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia del. WSA Elżbieta Kremer Protokolant Andrzej Nędzarek po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2011 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 1027/10 w sprawie ze skargi K. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenie postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięć EURO 2012 oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 września 2010 r., sygn. akt IV SA/Wa 1027/10 oddalił skargę K. K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] kwietnia 2010 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia lokalizacji przedsięwzięć EURO 2012.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach sprawy.

Wnioskiem z dnia 9 listopada 2009 r. Gmina Wrocław, reprezentowana przez Spółkę Wrocławskie Inwestycje Sp. z o. o. w imieniu i na rzecz której działał P. R. - Prezes Zarządu, na podstawie ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (t. j.: Dz. U z 2010 r. nr 26, poz. 133), zwanej dalej "ustawą o Euro 2012", wystąpiła o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 dla zadań: przebudowa ul. Królewieckiej wraz z zagospodarowaniem terenu po północnej części stadionu przy ul. Drzymały, budowa fragmentu połączenia tramwajowego skrzyżowania ulic Legnicka - Na Ostatnim Groszu ze stadionem Euro 2012 przez osiedle Kozanów - odcinek od przecięcia ul. Pilczyckiej do Krańcówki przy stadionie.

Decyzją z dnia 15 grudnia 2009 r. Wojewoda Dolnośląski umorzył postępowanie w sprawie ustalenia lokalizacji powyższych przedsięwzięć Euro 2012 podnosząc, że lokalizacja przedsięwzięć, o których mowa we wniosku Gminy Wrocław z dnia 9 listopada 2009 r. była już przedmiotem rozstrzygnięcia ostateczną decyzji Wojewody Dolnośląskiego z dnia 15 lutego 2009 r..

W dniu 28 grudnia 2009 r. do organu pierwszej instancji wpłynęło odwołanie Gminy Wrocław, która zarzuciła naruszenie przepisów postępowania.

Decyzją z dnia 15 kwietnia 2010 r. Minister Infrastruktury uchylił decyzję Wojewody Dolnośląskiego z dnia 15 grudnia 2009 r. Minister Infrastruktury uznał, że organ pierwszej instancji naruszył przepisy postępowania administracyjnego, w tym art. 23 ust. 3 ustawy o Euro 2012. Decyzja Wojewody Dolnośląskiego została wydana z naruszeniem art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes społeczny i słuszny interes obywateli, naruszenie obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału stronom w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a także naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Jednocześnie organ odwoławczy uznał, że Wojewoda przedwcześnie i w sposób nieuzasadniony uznał, iż w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie i zachodzi tożsamość spraw, czym dopuścił się naruszenia art. 105 § 1 k.p.a..

Skargę do Sądu na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 9 kwietnia 2010 r. wniósł K. K.

Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę zaskarżonym wyrokiem stwierdził, że organ II instancji zasadnie uznał, że nie może ostać się w obrocie prawnym decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] grudnia 2009 r. , umarzająca postępowanie na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.

Zdaniem Sądu, słusznie Minister Infrastruktury uznał, że organ pierwszej instancji, umarzając postępowanie w sprawie, naruszył przepisy postępowania administracyjnego, w tym art. 23 ust. 3 ustawy o Euro 2012. Decyzja Wojewody Dolnośląskiego została wydana z naruszeniem art. 7, art. 10 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie słuszny interes społeczny i słuszny interes obywateli, naruszenie obowiązku zapewnienia stronom czynnego udziału stronom w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań oraz naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący.

Zasadnie zauważył organ II instancji, że stosując art. 23 ust. 3 ustawy o Euro 2012, Wojewoda powinien wysłać zawiadomienie o wszczęciu postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres, wskazany w katastrze nieruchomości oraz zawiadomić pozostałe strony o wszczęciu tego postępowania w drodze obwieszczeń w urzędzie wojewódzkim i urzędach gmin właściwych dla lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012, na stronach internetowych tych gmin oraz urzędu wojewódzkiego, a także w prasie lokalnej. Tymczasem, jak słusznie zauważył Minister Infrastruktury, Wojewoda Dolnośląski nie wysłał zawiadomienia o wszczęciu postępowania wnioskodawcy ani właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości, objętych wnioskiem. Pozostałe strony nie zostały zawiadomione o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń w Dolnośląskim Urzędzie Wojewódzkim we Wrocławiu i Urzędzie Miejskim Wrocławia, na stronach internetowych tych urzędów, a także w prasie lokalnej. Skoro zatem Wojewoda Dolnośląski nie zawiadomił o wszczęciu postępowania w prawidłowy sposób, naruszył art. 23 ust. 3 ustawy o Euro 2012 oraz art. 10 k.p.a. jak również art. 7 k.p.a., nakazujący organowi podejmować wszelkie kroki, niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że Minister Infrastruktury trafnie podniósł, iż porównując zakres inwestycji, będący przedmiotem decyzji z dnia lutego 2009 r., z zakresem inwestycji stanowiącym przedmiot wniosku z dnia 9 listopada 2009 r. organ pierwszej instancji w sposób nieuzasadniony stwierdził, że różnica polega jedynie na powiększeniu granic terenu objętego wnioskiem z dnia 9 listopada 2009 r., przy czym na dołączonej do tego wniosku nieruchomości nie przewiduje się realizacji żadnej z inwestycji, polegających na budowie układu komunikacyjnego do obsługi Stadionu Miejskiego we Wrocławiu. Twierdzenia tego organ pierwszej instancji nie uzasadnił. Jeśli zaś miał jakiekolwiek wątpliwości co do położenia niektórych elementów infrastruktury drogowej, powinien przeprowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie.

Zdaniem Sądu, rację ma też Minister uznając za błędne i bezpodstawne twierdzenie organu I instancji, jakoby inwestor we wniosku z dnia 9 listopada 2009 r. nie wskazał nieruchomości, które na mocy wnioskowanej decyzji powinny zostać przekazane na własność Gminy Wrocław. Dokonując analizy akt spraw Sąd stwierdził, iż rzeczywiście na stronie 1 wniosku z dnia 9 listopada 2009 r. inwestor wskazał "działki do zajęcia na stałe w całości". Jak zatem trafnie wskazał organ II instancji, jeśli organ pierwszej instancji miał wątpliwości, czy nieruchomości oznaczone w przedmiotowym wniosku jako "działki do zajęcia na stałe w całości" stanowiły nieruchomości, które stać się miały własnością Gminy Wrocław, obowiązany był do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do wyjaśnienia ewentualnych wątpliwości w tym zakresie. Nie czyniąc tego, naruszył art. 7 k.p.a., jak również art. 77 § 1 k.p.a., który nakazuje organowi w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Naruszenie przepisów art. 7 i 77 § 1 k.p.a., doprowadziły organ I instancji do wniosku o istnieniu podstaw prawnych do umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie z powodu tożsamości przedmiotowej pomiędzy sprawą, zakończoną decyzją Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2009 r. a sprawą wszczętą wnioskiem z dnia 9 listopada 2009 r. Zdaniem Sądu konstatacja ta jest przedwczesna. Słusznie zatem Minister Infrastruktury stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski nie miał podstaw do umorzenia zaskarżoną decyzją postępowania administracyjnego w sprawie wniosku z dnia 9 listopada 2009 r., przedwcześnie i w sposób nieuzasadniony uznając, iż w przedmiotowej sprawie zapadło już rozstrzygniecie i zachodzi tożsamość spraw, czym dopuścił się naruszenia art. 105 § 1 k.p.a.

Sąd pierwszej instancji uznał, że organ odwoławczy udzielił organowi I instancji prawidłowych wytycznych, iż przy ponownym rozpatrywaniu sprawy powinien wziąć pod uwagę, że Decyzja Wojewody Dolnośląskiego z dnia [...] lutego 2009 r. została wydana na podstawie ustawy z dnia z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 (Dz. U. nr 173, poz. 1219, z 2008 r. nr 171, poz. 1058). Decyzja ta zatwierdziła jedynie podział nieruchomości i wyznaczyła linie rozgraniczające teren inwestycji, nie przesądzając jednocześnie o przejściu na własność nieruchomości, zajętych pod przedmiotową inwestycję. W wyniku nowelizacji tej ustawy, dokonanej ustawą z dnia 28 sierpnia 2009 r. o zmianie ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. nr 161. poz. 1281) został zmieniony m. in. sposób nabywania nieruchomości niezbędnych dla celów realizacji przedsięwzięć Euro 2012. Zgodnie z art. 24 ust. 1 pkt 6 ustawy o Euro 2012, decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 zawiera oznaczenie nieruchomości lub ich części, według katastru nieruchomości, które stają się własnością Skarbu Państwa lub właściwej jednostki samorządu terytorialnego. Stosownie zaś do treści art. 24a ustawy o Euro 2012 nieruchomości, o których mowa w jej art. 24 ust. 1 pkt 6, stają się z mocy prawa własnością odpowiednio Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego z dniem, w którym decyzja o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stała się ostateczna.

Skoro zatem, jak trafnie ocenił Minister Infrastruktury, w wyniku opisanej powyżej nowelizacji ustawy o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012 zmienił się stan prawny, zmieniła się też podstawa prawna rozstrzygnięcia wniosku z dnia 9 listopada 2009 r. Uległby zmianie zakres uprawnień, jakie uzyskałby wnioskodawca w wyniku wydania decyzji lokalizacyjnej na podstawie wniosku z dnia 9 listopada 2009 r., ponieważ nieruchomości niezbędne dla realizacji przedsięwzięcia Euro 2012 stałyby się z mocy prawa własnością jednostki samorządu terytorialnego. W konsekwencji błędnie umorzono postępowanie, stwierdziwszy tożsamość podmiotową i przedmiotową spraw. W zaistniałej sytuacji Sąd zarzuty skargi uznał za niemające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy przed Sądem. Zarzuty te zostaną bez wątpienia wzięte pod uwagę przez organ I instancji, podczas ponownego rozpoznania sprawy. Organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji zobowiązał przecież organ I instancji do szczegółowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, bez czego rozpoznanie przez Sąd zarzutów skargi, mających charakter merytoryczny, jest w tym stanie sprawy przedwczesne.

Odnośnie podniesionego zarzutu rażącego naruszenia art. 33 k.p.a. Sąd stwierdził co następuje. Zgodnie z art. 33 § 1 k.p.a. pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Skoro inwestorem w niniejszej sprawie jest jednostka samorządu terytorialnego (gmina - Miasto Wrocław), biorąc pod uwagę przedmiot sprawy stwierdzić należy, że kwestie prawidłowości reprezentacji gminy muszą być rozpatrywane z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9, poz. 43 ze zm.). Ustawą tą określono zasady i formy gospodarki komunalnej jednostek samorządu terytorialnego, polegające na wykonywaniu przez te jednostki zadań własnych, w celu zaspokojenia zbiorowych potrzeb wspólnoty samorządowej. Pojęcie gospodarka komunalna obejmuje w szczególności zadania o charakterze użyteczności publicznej, których celem jest bieżące i nieprzerwane zaspokajanie zbiorowych potrzeb ludności w drodze świadczenia usług powszechnie dostępnych (art. 1 ustawy). Zgodnie z art. 2 ustawy gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w szczególności w formie spółek prawa handlowego. Zgodnie zaś z art. 9 ust. 1 ustawy jednostki samorządu terytorialnego mogą tworzyć spółki z ograniczoną odpowiedzialnością lub spółki akcyjne, a także mogą przystępować do takich spółek. Skoro w niniejszej sprawie Gmina Wrocław do wykonywania swych zadań upoważniła spółkę prawa handlowego - Wrocławskie Inwestycje Sp. z o.o. (pełnomocnictwem nr 34/II/Z/08 z dnia 17 października 2008 r.), którą utworzyła stosownie do art. 9 ust. 1 ustawy, to regulacje zawarte w k.p.a., dotyczące reprezentacji, nie będą miały zastosowania, gdyż unormowania zawarte we wskazanej ustawie w tym zakresie będą szczególniejsze niż kodeksowe, w myśl zasady lex specialis derogat legi generali. Zatem w wypadku utworzenia komunalnej osoby prawnej i powierzenia jej przez gminę określonych zadań do wykonania, nie jest konieczne udzielenie pełnomocnictwa członkowi zarządu tej osoby prawnej w myśl art. 33 k.p.a. Następcze udzielenie pełnomocnictwa Prezesowi Zarządu Wrocławskich Inwestycji Sp. z o.o. – P. R. pełnomocnictwem nr 35/II/Z/10 z dnia 30 sierpnia 2010 r. nie było konieczne i nie ma prawnego znaczenia z punktu widzenia potrzeby legalizacji działań wykonanych przez komunalną spółkę w imieniu inwestora w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł K. K. zaskarżając wyrok w całości, zarzucając mające istotny wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 33 §1 k.p.a. oraz art. 1, art. 2 i art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9 poz. 43 ze zm.), wyrażające się w oddaleniu skargi na skutek niezasadnego przyjęcia, że pełnomocnikiem jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym może być osoba prawna, tj. spółka prawa handlowego, albowiem przepisy ustawy o gospodarce komunalnej stanowią lex specialis w stosunku do unormowań kodeksu postępowania administracyjnego dotyczących reprezentacji.

Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz zasądzenie na jego rzecz od strony przeciwnej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przewidzianych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że dokonana przez Sąd pierwszej instancji interpretacja przepisów kodeksu postępowania administracyjnego i ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 1997 r. Nr 9 poz. 43 ze zm.) jest zupełnie chybiona, a co za tym idzie wyciągnięte na jej podstawie wnioski - kompletnie nietrafne. Żaden przepis ustawy o gospodarce komunalnej, w szczególności wskazane przez Sąd Wojewódzki przepisy art. 1, art. 2 i art. 9 ust. 1 przedmiotowej ustawy, nie zawierają normy kształtującej sytuację prawną spółki prawa handlowego utworzonej przez jednostkę samorządu terytorialnego na gruncie procedury administracyjnej. W szczególności nie sposób dopatrzeć się w przywołanych przepisach podstawy do różnicowania sytuacji, gdy jako pełnomocnik strony w postępowaniu administracyjnym występuje osoba prawna oraz gdy jako pełnomocnik jednostki samorządu terytorialnego (w tym przypadku gminy) w postępowaniu administracyjnym występuje utworzona przez tą jednostkę osoba prawna (spółka z ograniczoną odpowiedzialnością).

Przeprowadzona przez sąd dyferencjacja i swoiste uprzywilejowanie w ramach procedury administracyjnej Gminy oraz utworzonych przez nią dla potrzeb prowadzenia gospodarki komunalnej spółek prawa handlowego w stosunku do powstałych podmiotów nie znajduje, w ocenie skarżącej oparcia ani w doktrynie, ani w orzecznictwie, będąc w istocie niczym nieuzasadnionym, błędnym i zupełnie odosobnionym przekonaniem składu orzekającego wyrażonym w niniejszej sprawie. Nie ulega wątpliwości, że przepisy ustawy o gospodarce komunalnej stanowią ustrojową podstawę umocowującą jednostki samorządu terytorialnego do tworzenia spółek prawa handlowego. Powołane przez Sąd przepisy stanowią zaś normy kompetencyjne, upoważniające gminę to tego rodzaju aktywności, jakim jest utworzenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, co jest konsekwencją zasady legalizmu, wynikającej z art. 7 Konstytucji RP.

Zdaniem skarżącego trudno dopatrywać się w przepisach ustawy o gospodarce komunalnej lex specialis w stosunku do unormowań k.p.a. dotyczących przedstawicielstwa. Z przepisów kodeksu cywilnego dotyczących zdolności prawnej i zdolności do czynności prawnych osoby fizycznej oraz z przepisów kodeksu spółek handlowych regulujących tzw. zdolność założycielską, przyznaną osobom prawnym, oraz z określonego celu, dla jakiego spółka prawa handlowego przez osobę fizyczna, czy osobę prawną jest tworzona, należałoby wywieść analogiczne wyłączenie unormowań k.p.a. dotyczących reprezentacji. Skoro osoba fizyczna dla wykonywania określonych zadań utworzyła spółkę i powierzyła jej te zadania do realizacji, to - idąc tokiem rozumowania sądu - również nie jest konieczne udzielenie pełnomocnictwa członkowi jej zarządu, a w imieniu założyciela w postępowaniu administracyjnym może występować ta spółka.

Skarżący wskazał, że zgodnie z treścią przepisu art. 33 §1 k.p.a., pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych. Jak słusznie wskazuje się w doktrynie, nie budzi wątpliwości, że z wykładni językowej przepisu art. 33 §1 k.p.a. wynika, iż pełnomocnikiem strony może być jedynie osoba fizyczna (tak m. in.: A. Wróbel, Komentarz do art. 33 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III; E. Iserzon [w:] E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, teksty, wzory i formularze. Warszawa 1970, s. 112; J. Borkowski [w:] Adamiak/Borkowski, KPA. Komentarz, 6. wyd., Warszawa 2004, Art. 33 Nb 1, s. 266). Powyższe odróżnia postępowanie administracyjne od postępowania cywilnego, w którym pełnomocnikiem może być również osoba prawna.

Nadto skarżący wskazał, że załączone "pełnomocnictwo nr 35/II/Z/10" umocowuje i potwierdza czynności wykonywane w imieniu i na rzecz Gminy Wrocław w zakresie enigmatycznych "Zadań Inwestycyjnych" "powierzanych spółce Wskazaniami do realizacji" określonymi bliżej nieznanym zarządzeniem nr 2888/08 Prezydenta Wrocławia (vide pkt 1 pełnomocnictwa). Żaden z tych dokumentów stanowiących jakieś formy działania administracji ("wykaz zadań", "wskazania do realizacji", "zarządzenie") nie został załączony do akt sprawy i strona oraz organ nie mieli możliwości zapoznania się z nimi. Tym samym organ, a następnie Sąd oceniając zarówno wcześniejsze, jak i obecne pełnomocnictwo i zawarte w nim "potwierdzenie" dokonanych czynności, nie ma możliwości weryfikacji, czy "przedsięwzięcie EURO 2012", którego dotyczy wniosek o wydanie decyzji lokalizacyjnej i zaskarżona decyzja Wojewody Dolnośląskiego, stanowi "zadanie inwestycyjne", o którym mowa w tym pełnomocnictwie. Pełnomocnictwo odwołuje się bowiem do innych dokumentów, określających zakres umocowania pełnomocnika, a z jego brzmienia nie wynika w żaden sposób wprost, że umocowuje ono do złożenia wniosku o wydanie zaskarżonej decyzji lokalizacyjnej i występowania w postępowaniu administracyjnym wywołanym tym wnioskiem.

Gmina Wrocław w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosła o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Skarżący zarzuca Sądowi pierwszej instancji niezasadne przyjęcie, że pełnomocnikiem jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym może być osoba prawna. Zarzut ten został skonstruowany przez pryzmat treści art. 33 § 1 k.p.a., który stanowi, że pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie wynika, aby Sąd pierwszej instancji uznał, że w sprawie zastosowanie ma art. 33 § 1 k.p.a. i z treści tego przepisu wywiódł, że pełnomocnikiem strony może być osoba prawna. Podkreślenia wymaga, że Sąd pierwszej instancji uznał, iż kwestia reprezentacji jednostki samorządu terytorialnego rozpatrywana musi być z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej.

Zasadnie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazano, na art. 2 ustawy o gospodarce komunalnej, w myśl którego gospodarka komunalna może być prowadzona przez jednostki samorządu terytorialnego w formie spółek prawa handlowego. Jednostka samorządu terytorialnego uprawniona jest do utworzenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (art. 9 ust. 1 cyt. wyżej ustawy) i spółka taka stanowi instrument za pomocą którego wykonywane są zadania tej jednostki. Spółka taka może zostać utworzona wyłącznie w celu wykonywania przez daną jednostkę samorządu terytorialnego należących do jej kompetencji zadań publicznych własnych bądź zleconych. Przedmiotem działania takiej spółki jest zatem wyłącznie wykonywanie zadań publicznych (własnych bądź zleconych), należących do zakresu działania jednostki samorządu terytorialnego, która taką spółkę utworzyła. Przedmiot działania takiej spółki przede wszystkim określony powinien być w akcie powołującym ten podmiot do życia, który zarazem stanowi podstawę zlecenia spółce wykonywania zadań publicznych jednostki samorządu terytorialnego. Wobec tego Sąd pierwszej instancji trafnie uznał, że kwestia prawidłowości występowania po stronie wnioskującej w kontrolowanym postępowaniu Wrocławskich Inwestycji Spółki z o.o. nie może być oceniana przez pryzmat regulacji art. 33 § 1 k.p.a.. Dodatkowo należy zwrócić uwagę na regulację art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o przygotowaniu finałowego turnieju Mistrzostw Europy w Piłce Nożnej UEFA EURO 2012, w myśl którego decyzję o ustaleniu lokalizacji przedsięwzięć Euro 2012 wydaje wojewoda na wniosek spółki celowej lub innego właściwego podmiotu. Skarżący w skardze kasacyjne nie kwestionuje, że Wrocławskie Inwestycje Spółka z o.o. nie są właściwym podmiotem, o którym mowa we wskazanym wyżej przepisie. W przypadku spółek komunalnych delegowanie kompetencji przez jednostkę samorządu terytorialnego nie następuje w trybie art. 33 § 1 k.p.a. Zarzut skargi kasacyjnej nie dotyczy kwestii czy Spółka jest podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku, lecz odnosi się wyłącznie do rozumienia i zastosowania art. 33 § 1 k.p.a., którego to przepisu Sąd pierwszej instancji w gruncie rzeczy nie stosował. W konsekwencji poruszona w uzasadnieniu skargi kasacyjnej okoliczność dysponowania przez Sąd pierwszej instancji dokumentami obrazującymi przedmiot działania Spółki (zakres zadań przekazanych do realizacji) nie znalazła swojego odzwierciedlenia w odpowiednio sformułowanym zarzucie.

Wobec tego zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 33 § 1 k.p.a. oraz art. 1, art. 2 i art. 9 ust. 1 ustawy o gospodarce komunalnej nie mógł zostać uznany za usprawiedliwiony.

Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.