Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 222/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13 k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski (sprawozdawca), Sędzia WSA Justyna Mazur, Protokolant Referent stażysta Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego A. G. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej jako "k.p.a."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) oraz pkt 8 lit. "b" załącznika nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r., Nr 80, poz. 433 ze zm.), art. 50 pkt 1 lit. "j", art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. "b", art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm.), utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2012 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 zł na A.G. z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd pojazdem o nr rej. [...] w dniu [...] września 2012 r. o godz. 02:38 po drodze krajowej nr [...] na odcinku granica miasta P.– granica miasta K..

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] października 2012 r. na odcinku drogi nr [...] w miejscowości W. zatrzymano do kontroli mobilnej ciągnik samochodowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], wraz z naczepą o nr rej. [...]. Kontrola dokonana za pośrednictwem urządzenia DSRC (skanera), zainstalowanego w pojeździe służbowym Inspekcji Transportu Drogowego wykazała, że zatrzymany pojazd został wyposażony w urządzenie pokładowe viaBox, służące do naliczania i pobierania opłat elektronicznych. Na podstawie danych uzyskanych z systemu elektronicznego poboru opłat stwierdzono, że pojazd samochodowy w dniu [...] września 2012 r. o godzinie 02:38 poruszał się po drodze krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej, co zostało potwierdzone zapisem ewidencyjnym ER z urządzenia kontrolnego (bramownicy) nr DK[...].

Droga krajowa nr [...] została wyszczególniona w załączniku 2 pkt 8 lit. "b" do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. 2011, Nr 80, poz. 433). Kierowca A.G. potwierdził podczas kontroli, że w ww. dniu prowadził pojazd na wskazanym powyżej odcinku drogi.

Brak środków pieniężnych jak wskazał organ skutkuje nie wniesieniem wymaganej przepisami prawa opłaty elektronicznej za korzystanie z dróg krajowych lub ich odcinków, a w rezultacie nałożeniem kary pieniężnej.

We wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy A.G. stwierdził, że naruszenie mogło być następstwem wadliwego działania zamontowanego w pojeździe viaBoxu, które to urządzenie działało wadliwie w dniu zdarzenia.

Ponownie rozpoznając sprawę po przytoczeniu ustaleń dokonanych w sprawie, organ wskazał, że kierujący pojazdem A.G. wyjaśnił, iż w dniu [...] września 2012 r. (o godzinie 07:52) oraz w dniu [...] września 2012 r. (o godzinie 01:21, 02:38 i o godzinie 03:16) prowadził kontrolowany pojazd po płatnych odcinkach dróg krajowych, na których pobiera się opłatę elektroniczną. Ponadto oświadczył, że na koncie zawsze znajdowały się środki pieniężne i nie wiedział dlaczego zabrakło środków na koncie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego wezwał K. Sp. z o.o. (podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat działający w imieniu i na rzecz Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad) do udzielenia informacji związanych z kontrolowanym przejazdem, uzyskując w odpowiedzi informację, że nie została uiszczona opłata elektroniczna za przejazd w dniu [...] września 2012 r. po drodze krajowej nr [...], który to przejazd został zarejestrowany o godzinie 02:38 przez bramownicę [...] z powodu braku środków na koncie, stan salda konta wynosił 0,00 zł.

Zatem zdaniem organu - bezpośrednią przyczyną nieuiszczenia opłaty elektronicznej był brak środków na koncie użytkownika.

Organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, uznał za niezasadne zarzuty strony zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, argumentując, że przyczyny nieuiszczenia opłaty elektronicznej w niniejszej sprawie nie usuwają stwierdzonego naruszenia przepisów ww. ustawy o drogach publicznych, gdyż ani wina, ani stopień ewentualnego zawinienia nie są przesłankami odpowiedzialności administracyjnej. Odpowiedzialność ta powstaje w wyniku obiektywnego stwierdzenia naruszenia przepisów prawa materialnego. Droga krajowa, po której poruszał się kontrolowany pojazd samochodowy, została wyszczególniona w pkt 8 lit. "b" załącznika nr 2 do ww. rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej. Wykonując przejazd w dniu [...] września 2012 r. o godz. 02:38 po płatnej drodze krajowej nr [...], strona była więc obowiązana do uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych. Niedopełnienie tego obowiązku skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 3000 zł.

Dalej organ wskazał, że przyczyną niepobrania opłaty elektronicznej był brak środków na koncie w czasie wykonywania kwestionowanego przejazdu w dniu [...] września 2012 r. Ponadto zaznaczył, że skoro K. Sp. z o.o. jako podmiot odpowiedzialny za obsługę krajowego systemu poboru opłat ustalił, iż za ww. przejazd nie została uiszczona opłata, to należy dać wiarę tej informacji.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaznaczył również, że w przedmiotowej sprawie kierowca podczas wykonywanego przejazdu po płatnym odcinku drogi krajowej miał dostateczną możliwość sprawdzenia, czy posiada środki na koncie, a mianowicie na podstawie sygnałów dźwiękowych emitowanych z urządzenia viaBox podczas przejazdu pod bramownicami, ale także na podstawie wskaźnika sygnału świetlnego znajdującego się na urządzeniu viaBox.

Organ zwrócił uwagę, że skarżący przed wjazdem na płatny odcinek drogi krajowej powinien sprawdzić, jaki jest stan środków na koncie w systemie viaToll i czy środki te będą wystarczające na uiszczenie opłaty za cały planowany przejazd. Powołał się przy tym na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. z 2011 r. Nr 91 poz. 524), w którym wskazano warunki, jakie należy spełnić przed rozpoczęciem wykonywania przejazdu po drodze płatnej. § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że wniesienie opłaty elektronicznej w formie, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1, następuje przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną.

Odnosząc się natomiast do argumentów podniesionych we wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy organ wywiódł, że okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu po drodze krajowej nr [...] w dniu [...] września 2012 r. z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Wyjaśnił nadto, że na podstawie art. 57 ustawy o finansach publicznych (Dz. U. z 2009 r., Nr 157, poz. 1240 ze zm.) strona może wystąpić do Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad, której przypadają wpływy z tytułu kar pieniężnych za nieuiszczenie opłaty elektronicznej, z wnioskiem o umorzenie należności w całości bądź części, odroczenie terminu spłaty całości lub części należności lub rozłożenie całości lub części należności na raty.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego A.G. zarzucił:

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 4 ustawy o drogach publicznych poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ I instancji, że zasadne jest wymierzenie kary w wysokości 3000 zł na kierującego pojazdem, który poruszał się po drodze krajowej pojazdem samochodowym bez uiszczenia opłaty elektronicznej;

- naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postepowania tj. art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a. poprzez nie podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego;

- naruszenie zasad postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania tj. art. 11 k.p.a. w zw. z art. 8 k.p.a.

Opierając się na powyższych zarzutach skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji organu I instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi zaznaczył, że organ nie wyjaśnił okoliczności mających wpływ na wynik sprawy dla jej rozstrzygnięcia w kontekście przepisów powołanych w uzasadnieniu decyzji. Wyjaśnił, że po ustaleniu awarii urządzenia pokładowego zasadnym była wymiana tego urządzenia na prawidłowo działające. Dodał także, że historia wydawania sygnałów przez urządzenie zamontowane w pojeździe przedstawi obraz typowych przypadków w którym system poinformował dwukrotnym sygnałem o niskim stanie konta, a następnie udowodni szybkie doładowanie jako użytkownik ww. systemu poboru opłat.

Skarżący zauważył, że cytowane przez organy przepisy budzą poważne wątpliwości w zakresie ich wykładni i stosowania, zaś zaprezentowana wykładnia nie respektuje istnienia nadrzędnej ustawy zasadniczej i możliwości obrony interesów skarżącego w konfrontacji z organem.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 20 września 2013 r. w sprawie o sygn. akt VIII SA/Wa 494/13 zawiesił postępowanie w niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 19 sierpnia 2014 r. wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 30 marca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podjął zawieszone postępowanie.

W związku z podjęciem zawieszonego postępowania sprawie została nadana nowa sygn. akt VIII SA/Wa 222/15.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej także: "p.p.s.a.").

Mając na względzie powyższe, należy stwierdzić, że skarga A. G. zasługuje na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę wydanych w sprawie decyzji stanowiły przepisy art. 13 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 13k ust. 1 pkt 1 oraz art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (t. j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm., dalej także jako "ustawa o drogach publicznych" lub "udp"). Z przepisu art. 13 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o drogach publicznych wynika dla korzystających z dróg publicznych obowiązek ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej. Opłata ta, w myśl art. 13ha ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych, jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6 tego przepisu, tj. w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. Nr 80, poz. 433 ze zm.).

Należy podkreślić, że przepisy ustawy o drogach publicznych przewidują możliwość uiszczenia opłaty elektronicznej jedynie w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13hc ust. 1). Zasadą jest, że uiszczenie opłaty następuje poprzez urządzenie służące do poboru tych opłat, instalowane w pojeździe samochodowym (tzw. viaBox). Kierujący pojazdem samochodowym, wyposażonym w urządzenie do poboru opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ww. ustawy o drogach publicznych jest obowiązany do: włączenia urządzenia podczas przejazdu po drodze, na której pobiera się opłatę (pkt 1); wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o rodzaju pojazdu (pkt 2); używania urządzenia zgodnie z przeznaczeniem (pkt 3).

Zasady wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 udp rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. w sprawie wnoszenia opłat elektronicznych i ich rozliczania oraz przekazywania opłat elektronicznych i kar pieniężnych na rachunek Krajowego Funduszu Drogowego (Dz. U. Nr 91, poz. 524). Według § 3 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną użytkownik: 1. zawiera umowę z pobierającym opłatę elektroniczną dotyczącą korzystania z dróg krajowych lub ich odcinków objętych opłatą elektroniczną w formie pisemnej; 2. odbiera od pobierającego opłatę elektroniczną urządzenie; 3. instaluje urządzenie w pojeździe; 4. wnosi przedpłatę - w przypadku wybrania formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 1, czyli w formie przedpłaty; 5. ustanawia zabezpieczenie oraz przekazuje pobierającemu opłatę elektroniczną dokument potwierdzający jego ustanowienie - w przypadku wybrania przez użytkownika formy wnoszenia opłaty elektronicznej, o której mowa w § 5 ust. 2 pkt 2, czyli płatności okresowej za zabezpieczeniem.

Wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty następuje przed rozpoczęciem korzystania z sieci dróg krajowych objętych opłatą elektroniczną, w kwocie nie mniejszej niż pozwalająca na odbycie planowanego przejazdu w całości, w myśl § 7 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 30 kwietnia 2011 r. Przez wniesienie opłaty elektronicznej w formie przedpłaty rozumie się wpływ środków na rachunek bankowy, na który wnoszona ma być opłata elektroniczna, określony w umowie między użytkownikiem a pobierającym opłatę, zgodnie z § 7 ust. 2 cyt. rozporządzenia.

Zgodnie z treścią art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną, bez uiszczenia tej opłaty – wymierza się karę pieniężną w wysokości 3000 zł. Kary pieniężne, o których mowa w ust. 1 i 2, nakładają, w drodze decyzji administracyjnej, uprawnieni do kontroli, o których mowa w art. 13l ust. 1 ww. ustawy o drogach publicznych (art. 13k ust. 4). W myśl art. 13l ust. 1 pkt 2 ww. ustawy o drogach publicznych, do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, są uprawnieni inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.

Przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie administracyjne wykazało, że skarżący w dniu [...] września 2012 r. wykonywał przejazd po drodze krajowej nr [...] na odcinku granica miasta P. – granica miasta K. wymienionej w załączniku nr 2 pkt 8 lit. "b". Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, przejazd płatnym odcinkiem drogi krajowej nr [...] został zarejestrowany w systemie elektronicznego poboru opłat w dniu [...] września 2012 r. o godz. 02:38 przez bramownicę nr [...] oraz o godz. 03:16 przez bramownicę nr [...]. Za drugie naruszenie również została nałożona kara pieniężna w wysokości 3000 zł (patrz sprawa sygn. akt VIII SA/Wa 220/15). Z uwagi na krótki odcinek czasowy pomiędzy dokonywanymi przejazdami (38 minut), nie można wykluczyć, że odcinek po którym ustalono poruszanie się kontrolowanego pojazdu samochodowego w ww. godzinach stanowi ten sam odcinek drogi płatnej. W tej zaś sytuacji organ bezzasadnie nałożyłby na skarżącego dwie kary za ten sam przejazd po odcinku drogi krajowej nr [...].

Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że obie zarejestrowane tego dnia godziny przejazdów są godzinami przejazdu po tej samej drodze krajowej nr [...] i mogą być – zdaniem Sądu – kwalifikowane jako ten sam przejazd. Tymczasem organ przyjął, że obie godziny przejazdów stanowią podstawę do nałożenia odrębnych kar pieniężnych w wysokości 3000 zł, co oznacza, że każdą z tych godzin organ potraktował jako inny przejazd płatnym odcinkiem drogi, w tym przypadku drogi krajowej nr [...]. Przy czym, organ w niniejszej sprawie w ogóle nie wyjaśnił, czy nie doszło do nałożenia dwóch kar za przejazd pod bramownicami, zamiast za jeden przejazd danym odcinkiem drogi płatnej.

W ocenie Sądu, nieuprawniony jest przyjęty przez organ sposób rozumienia ww. przepisów, pozwalający na wielokrotne nakładanie kar pieniężnych za jeden czyn, polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez wniesienia opłaty elektronicznej, w zależności od liczby bramownic znajdujących się na tym odcinku, które zarejestrowały brak wniesienia opłaty. Wykładnia językowa przepisu art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych prowadzi do wniosku, że karze podlega "przejazd po drodze krajowej". Przepis ten nie przewiduje możliwości wielokrotnego wymierzania kary za jeden przejazd danym odcinkiem drogi. Zastosowanie takiego sposobu karania musiałoby mieć swoje wyraźne umocowanie w prawie.

Należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w postanowieniu z dnia 10 września 2014 r., sygn. P 36/13, umarzającym postępowanie wszczęte pytaniem prawnym, czy art. 13k ust. 1 u.d.p. jest zgodny z art. 2 Konstytucji RP, przychylił się do poglądu wyrażonego w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt VI SA/Wa 2701/12, że prokonstytucyjna wykładnia tego przepisu nie dopuszcza możliwości kumulacji kar pieniężnych za jeden czyn polegający na przejeździe danym odcinkiem drogi krajowej bez uiszczenia opłaty elektronicznej w zależności od liczby tzw. bramownic znajdujących się na tym odcinku, które zarejestrowały brak opłaty.

Takie stanowisko zajął również NSA m.in. w wyroku z dnia 27 listopada 2014 r., sygn. akt II GSK 1588/13 , publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl), powtórzonym następnie w wyroku NSA sygn. akt II GSK 2114/13 .

Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w tej sprawie jest również zdania, że przez przejazd w rozumieniu art. 13 ust. 1 u.d.p. nie można rozumieć przejazdu pod jedną tzw. bramownicą rejestrującą. Liczba przejazdów bez uiszczenia opłaty nie może być więc określana liczbą rejestracji przejazdu przez kolejne bramownice. Za przejazd dla potrzeb stosowania art. 13k ust. 1 u.d.p. należy traktować jedno działanie tego samego kierującego, polegające na poruszaniu się określonym pojazdem po drodze płatnej, integralne pod względem czasu i miejsca (wykonywane nieprzerwanie, na tej samej drodze płatnej).

Wyjaśnić należy, że z uwagi na sankcyjny charakter przepisu art. 13k ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie jest dopuszczalne stosowanie dowolnej jego wykładni. Z art. 13k ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o drogach publicznych oraz z powołanego wyżej rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną, oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej wynika zaś, że karę w wysokości 3000 zł wymierza się:

- kierującemu pojazdem samochodowym,

- za przejazd po drodze krajowej,

- bez uiszczenia opłaty elektronicznej.

Zatem za każdy odrębny odcinek drogi krajowej wymieniony w ww. rozporządzeniu powinna być uiszczona stosowna opłata elektroniczna. Skoro jednak również w odrębnej sprawie (VIII SA/Wa 220/15) organ wymierzył karę pieniężną w wysokości 3000 zł z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd po drodze krajowej nr [...] pojazdem nr rej. [...] w dniu [...] września 2012 r. o godz. 03:16, to wymierzona w niniejszej sprawie kara pieniężna w wysokości 3000 zł za przejazd w tym samym dniu po tej samej drodze o godz. 02:38 może być drugą karą za ten sam przejazd po drodze krajowej nr [...]. Powyższych wątpliwości nie wyjaśnił organ wydając swoje rozstrzygnięcie, uchybiając tym samym art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Z tych względów, uznając skargę za uzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stosując art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji, natomiast na podstawie art. 200 w zw. z art. 209 p.p.s.a. zasądził koszty postępowania od organu.