Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 1875/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-10-04 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Minister Pracy i Polityki Społecznej
Treść wyniku: Oddalono wniosek ...
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i 5
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Monika Świercz po rozpoznaniu w dniu 4 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi A.C. na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2018 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu waz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2010 r. do czerwca 2011 r. postanawia: oddalić wniosek


UZASADNIENIE

Skarżąca – A.C. wniosła skargę na decyzję Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu waz z drugim członkiem zarządu oraz spółką za zaległości spółki z tytułu wpłat na Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za okresy rozliczeniowe od grudnia 2010 r. do czerwca 2011 r.

W skardze zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wniosek uzasadniła okolicznością wywołania niepowetowanej szkody, na wypadek wykonania decyzji przez organy I i II instancji jeszcze przed wydaniem rozstrzygnięcia przez Sąd. W ocenie Skarżącej egzekucja środków wchodzących w majątek Skarżącej odbije się negatywnie na sytuacji finansowej Skarżącej i jej rodziny. Podniosła, iż w sytuacji gdy decyzja okaże się wadliwa, wywoła u Skarżącej konieczność długiego oczekiwania na zwrot bezpodstawnie wyegzekwowanych środków. Do wniosku załączyła m.in. kopię umowy z dnia 7 września 2006 roku z dwoma aneksami oraz odpis wyroku z dnia 12 października 2012 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej: "p.p.s.a." zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie natomiast z art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może - po przekazaniu mu skargi - na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym powyżej przepisie. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być szczegółowo uzasadniony. Konieczna jest też spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Na stronie ciąży obowiązek uzasadnienia wniosku, a w tym wskazania okoliczności uzasadniających jego uwzględnienie. Sąd administracyjny nie dokonuje żadnych ustaleń faktycznych w sprawie o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. GZ 138/04, niepubl.).

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że z natury obowiązku nałożonego z mocy zaskarżonej decyzji (zobowiązanie o charakterze pieniężnym) wynika możliwość restytucji stanu sprzed wykonania decyzji. O ile po rozpoznaniu skargi okaże się, że przeniesienie na Skarżącą odpowiedzialności za zaległości podatkowe było niezasadne, ewentualne wyegzekwowane środki pieniężne będą mogły być jej zwrócone i to wraz z odsetkami.

W ocenie Sądu Skarżąca nie wykazała istnienia przesłanek o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Za taką przesłankę nie może być uznane samo zagrożenie egzekucją orzeczonej należności. Zagrożenie to wiąże się bowiem z każdą decyzją ostateczną nakładającą obowiązek uiszczenia podatku. Tymczasem ustawodawca nie uznał za stosowne ustanowienie regulacji wstrzymującej wykonanie każdej zaskarżonej decyzji. Przeciwnie – wskazał przesłanki, których wystąpienie warunkuje wstrzymanie wykonania decyzji zaskarżonej do sądu administracyjnego. Należy również mieć na uwadze, że prowadząc postępowanie egzekucyjne organy administracji mają obowiązek przestrzegania wielu zasad jak: zasada gospodarczego prowadzenia egzekucji, zasada poszanowania minimum egzystencji, zasada stosowania racjonalnych środków i in. Niewątpliwie egzekwowanie zaległości podatkowych spowoduje dolegliwość w postaci "uszczerbku finansowego", który, ponoszony przez Skarżącą przy regulowaniu zobowiązań podatkowych - nawet znacznych - nie jest jednak pojęciem tożsamym z groźbą wyrządzenia znacznej szkody w konsekwencji wykonania zaskarżonej decyzji, czy też z pojęciem spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 grudnia 2013 r., w sprawie o sygn. akt II FSK 3440/13 (opubl. w Lex nr 1406550), wskazał , iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło.

Zdaniem Sądu, analiza powołanych przez Skarżącą we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a., umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Pomimo podnoszonych we wniosku okoliczności, Skarżąca nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej w zakresie stanu posiadanego majątku, który potwierdziłby ten stan rzeczy. Skarżąca, za wyjątkiem wyroku Sądu Okręgowego w W. z powództwa o rozwód z dnia 12 października 2012 r. nie przedstawiła innych dokumentów wskazujących wysokość uzyskiwanych dochodów. Z ww. wyroku wynika, iż Skarżącej zasądzono od byłego męża alimenty na dwójkę jej dzieci w łącznej kwocie 9 tysięcy złotych miesięcznie. Skarżąca nie przedstawiła również stanu środków na rachunkach bankowych. W szczególności należy zwrócić uwagę, iż na podstawie załączonych przez Skarżącą dokumentów w postaci kopii umowy Spółki (za której zaległości organ orzekł zaskarżoną decyzją o solidarnej odpowiedzialności Skarżącej) z dnia 7 września 2006 roku z dwoma aneksami nie sposób jest określić stan majątkowy Skarżącej.

W ocenie Sądu, bez okoliczności uzasadniających wystąpienie przesłanki "znacznej szkody" lub "trudnych do odwrócenia skutków", o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., oraz bez przedstawienia stosownych dokumentów, potwierdzających ich istnienie, nie jest możliwa ocena wniosku pod kątem spełnienia warunków uzasadniających wstrzymanie zaskarżonej decyzji.

W konsekwencji uznać więc należy, że Skarżąca nie wykazała potrzeby udzielenia jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Z tych przyczyn Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.