Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 296/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2008-02-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2004 nr 8 poz 67
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 stycznia 2004 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin
journal: Dz.U. 2005 nr 86 poz 734
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji  Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Radzicka (spr.) Sędziowie NSA Paweł Miładowski WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Protokolant st. sekr. sąd. Monika Zaporowska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 6 lutego 2008 r. sprawy ze skargi R.F. na postanowienie Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wydania zaświadczenia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Komendanta Miejskiego Policji nr [...] z dnia [...] 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji na rzecz skarżącego kwotę 257 (dwieście pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego /-/E. Kręcichwost-Durchowska /-/G. Radzicka /-/P. Miładowski WSA/wyr.1-sentencja wyroku


UZASADNIENIE

Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] utrzymał w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] nr [...], którym odmówiono sierż. szt. R.Ł. wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w latach 1989, 1990, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999 w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

Odmawiając wydania zaświadczenia organ I instancji stwierdził co następuje:

W dniu 15 listopada 2006 r. do Sekcji Kadr i Szkolenia Komendy Miejskiej Policji wpłynął raport z dnia 09.11.2006r. sierż. szt. R.Ł. w sprawie zwolnienia ze służby w Policji z dniem 06 lutego 2007r., naliczenia świadczeń emerytalnych oraz wydania zaświadczenia dla Zakładu Emerytalno - Rentowego o podwyższeniu o 0,5 % podstawy wymiaru świadczenia za lata 1989, 1990, 1995, 1996, 1997, 1998, 1999, zgodnie z ustawą z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Granicznej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (j.t. Dz. U. z 2004r. Nr 8 poz. 67 ze zm.) oraz § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. Nr 86, poz. 734).

Rozpatrując przedmiotowy wniosek, w ramach przeprowadzonego w koniecznym zakresie postępowania wyjaśniającego, o którym mowa w art. 218 kpa organ I instancji stwierdził, że dokonał analizy akt osobowych policjanta i prowadzonej w sprawach osobowych policjanta dokumentacji, a także odniósł się do obowiązujących przepisów normujących warunki podwyższania emerytur funkcjonariuszom Policji oraz procedury postępowania i właściwości organów w tych sprawach. W wyniku tych czynności organ stwierdził, że po zwolnieniu policjanta ze służby w Policji ustalenie, w formie decyzji administracyjnej, prawa do świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, w tym ustalenie okoliczności mających wpływ na to prawo i na wysokość świadczenia, należy zgodnie z art. 32 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy z 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Granicznej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (j.t. Dz. U. z 2004r. Nr 8 poz. 67 ze zm.) do organów emerytalnych. Przepis § 20 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18.10.2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, ABW (...) oraz ich rodzin (j.t. Dz. U. z 2004 r. Nr 239 poz. 2404 ze zm.) stanowi, że organ emerytalny bada i ocenia całokształt sprawy o ustalenie prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczenia z tego tytułu na podstawie przedłożonych dokumentów, zeznań świadków oraz innych dowodów, a także oświadczeń wnioskodawcy.

W myśl § 14 ust. 1 pkt 3 i ust.2 cyt. rozporządzenia środkiem dowodowym potwierdzającym okresy służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji na żądanie funkcjonariusza.

Powołany § 4 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. Nr 86, poz. 734) stanowi, iż emeryturę podwyższa się o 0,5 % wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych : podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenia życia lub zdrowia. W tym przedmiocie ustalono, że sierż.szt. Rafał R.Ł. do służby w formacjach uzbrojonych Wojewódzkiego Urzędu Spraw Wewnętrznych przyjęty został z dniem 03.08.1989r., następnie mianowany funkcjonariuszem w służbie kandydackiej skierowany został na szkolenie podstawowe. Z dniem 01.12.1989r. mianowany na stanowiska kursanta Oddziału Prewencji MO. Służbę kandydacką, na stanowisku kursanta pełnił do stycznia 1991 roku. W latach 1995, 1996, 1997, 1998 pełnił służbę w pionie prewencji na stanowisku dzielnicowego Komisariatu Policji Komendy Rejonowej Policji, a w 1999r. w tym samym pionie na stanowisku asystenta.

Organ I Instancji stwierdził, że w będącej w posiadaniu Komendy Miejskiej Policji dokumentacji brak jest jakichkolwiek dowodów, ilustrujących pełnienie przez sierż. szt. R.Ł służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu z jednoczesnym podejmowaniem, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno - rozpoznawczych lub dochodzeniowo - śledczych albo interwencji w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Organ podkreślił, że sam zainteresowany, wnosząc o podwyższenie podstawy wymiaru nabytych świadczeń nie wskazuje żadnych sytuacji ani dokumentów dowodzących istnienia przesłanek, które stanowią podstawę do wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury.

Komendant Wojewódzki Policji rozpoznając zażalenie, po analizie zgromadzonego materiału stwierdził, iż całkowicie podziela ustalenia faktyczne i poglądy prawne organu I instancji. Organ odwoławczy, oceniając zarzuty podnoszone przez sierż. szt. R.Ł, stwierdził że są całkowicie bezzasadne i nie zasługują na uwzględnienie. Organ II instancji uznał, że wykonywanie zadań na danym stanowisku służbowym, bez względu na to, czy jest to stanowisko usytuowane w pionie prewencji, czy w pionie kryminalnym i wykonywanie podczas pełnienia służby przypisanych zakresem czynności zadań i obowiązków, w tym przykładowo wskazywane przez skarżącego (asysta przy czynnościach komorniczych oraz interwencje domowe), nie jest jednoznaczne z pełnieniem służby w warunkach szczególnych. Policjant z racji pełnienia służby w formacji uzbrojonej, jaką jest Policja i złożonego ślubowania strzeże bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli nawet z narażeniem życia, a zadania i czynności służbowe na danym stanowisku, określone w indywidualnym zakresie obowiązków, realizować winien zgodnie z obowiązującymi unormowaniami ustawowymi, przepisami resortowymi, decyzjami i poleceniami uprawnionych przełożonych.

Wskazał również, że przytoczone przez sierż. szt. R.Ł przepisy odnoszą się do pełnienia służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli w warunkach tych funkcjonariusz podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia.

Z powyższego wynika, iż warunkiem koniecznym do wydania przez właściwy organ Policji żądanego przez sierż. szt. R.Ł zaświadczenia muszą być łącznie spełnione i udowodnione dwie przesłanki: służba winna być pełniona w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu i w warunkach tych policjant podejmował co najmniej 6 razy w roku czynności, o których mowa wyżej.

Jak zauważył organ odwoławczy należy rozróżnić pełnienie służby w warunkach szczególnych, od pełnienia służby w warunkach powszednich, normalnych i wykonywania w tych warunkach przepisanych mu zakresem czynności zadań i czynności służbowych, w których mogą zdarzyć się nieprzewidziane sytuacje i okoliczności zagrażające jego życiu i zdrowiu.

Przyjmując interpretację żalącego się dotyczącą treści § 4 pkt 1 cyt. rozporządzenia, przepis ten miałby zastosowanie wobec każdego policjanta służby prewencyjnej i kryminalnej, który z racji wykonywania obowiązków służbowych ochrania życie i zdrowie innych osób, także w sytuacjach bezpośrednio zagrażających jego zdrowiu i życiu, a tym samym właściwy organ Policji, w przypadku złożenia żądania winien przeprowadzić postępowanie dowodowe, w taki sposób i w takim zakresie, aby żądanie policjanta zostało spełnione.

Przepisy § 14 ust. 1 pkt 3 i ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18.10.2004 r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, ABW (...) oraz ich rodzin stanowią o zaświadczeniu o okresach służby pełnionej w szczególnych warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach. Stąd też można wnosić, że rola komórki kadrowej sprowadza się do działań o charakterze organizacyjno - informacyjnych. Zatem w istocie jest ona uprawniona do wydania zaświadczenia o treści przechowywanych przez te organy dokumentów zawierających dane o konkretnych zdarzeniach i faktach z tego zakresu, miejscach i datach tych faktów i zdarzeń, osobach biorących w nich udział itp. W aktach osobowych sierż. szt. R.Ł. brak jest dokumentów, które pozwalałyby na wydanie zaświadczenia potwierdzającego fakty, że funkcjonariusz podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia. Organ odwoławczy wskazał także, że żadna inna dokumentacja prowadzona przez jednostki Policji nie zawiera adnotacji, które wskazywałyby, że podczas konkretnej interwencji, czy też innych czynności np.: operacyjnych, w których uczestniczył policjant istniało bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia, inne niż to wynikające ze złożonej przez policjanta w dniu przyjęcia do służby w Policji roty ślubowania.

Zdaniem organu II instancji całość regulacji postępowania w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy wskazuje, że nie było intencją prawodawcy, by "komórka kadrowa" prowadziła postępowanie wyjaśniające. Organ administracyjny stwierdził, ze zaświadczenie, o którym mowa w przepisach rozporządzenia o postępowaniu, "nie prowadzi samodzielnego żywotu", a jedynie ma służyć jako środek dowodowy w innym postępowaniu, tj. prowadzonym przed organem emerytalnym, o ustalenie prawa do zaopatrzenia emerytalnego. Stąd w niniejszej sprawie organy administracji powinny ograniczyć się jedynie do przeprowadzenia dowodów z posiadanych dokumentów, co też uczyniły. W kompetencjach tych organów nie leży zatem przesłuchiwanie świadków, które ma znamiona "ustalania" faktów a nie "potwierdzania" faktów. Dlatego też zaskarżone postanowienie zostało wydane w oparciu o zgromadzone dokumenty, bez uściślania rozmową z policjantem faktów i okoliczności stanowiących podstawę do wydania żądanego zaświadczenia. Organ II instancji podkreślił, że sierż szt. R.Ł. w zażaleniu nie przytacza żadnych faktów mogących mieć znaczenie dla prowadzonej sprawy , ograniczając się ogólnie do wskazania zajmowanych stanowisk, na których, jego zdaniem, brał udział w działaniach mających na celu przywrócenie ładu i porządku publicznego.

R.Ł reprezentowany przez radcę prawnego A.P. na wskazane wyżej postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił naruszenie przepisów art. 7, art. 75 §1, art. 77, art. 107 §1 oraz art. 218 §2 kpa. W treści skargi zakwestionowano różnicowanie przez organ orzekający w sprawie "zwykłego" narażania życia w ramach normalnych obowiązków służbowych wynikających z zatrudnienia na danym stanowisku z innymi narażeniami życia wynikającymi z pełnienia służby w szczególnych warunkach. Wnoszący skargę uzasadniając fakt odbywania służby w warunkach szczególnych z narażeniem życia wskazał na przebieg swojej służby w tym szczególnie na uczestnictwo w czynnościach komorniczych, interwencjach domowych, zatrzymaniach przestępców należących do grup handlujących narkotykami i samochodami, zabezpieczaniu imprez sportowych i tłumieniu buntu w więzieniu. Mając powyższe na uwadze akta osobowe Skarżącego winny stanowić dowód w przedmiotowej sprawie o tyle, o ile wynika z nich zakres obowiązków skarżącego , zajmowane stanowisko czy pełniona funkcja. Z tych bowiem informacji można jednoznacznie określić czy Skarżący będąc np. w badanym okresie czasu zatrudnionym w pionie prewencji - miał bezpośredni kontakt z przestępcami i sytuacjami stanowiącymi zagrożenie dla jego życia lub zdrowia. Natomiast dla wykazania konkretnych sytuacji czy okoliczności zagrażających życiu lub zdrowiu Skarżącego winny służyć inne dokumenty poza aktami osobowym tj. rejestry, ewidencje zgłoszeń interwencji, akta postępowań karnych, akta dochodzeniowo- śledcze i inne, do których dostęp posiada tylko organ Policji. Skarżący podniósł, iż do postępowania dotyczącego wydania zaświadczenia, mają zastosowanie przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. Oznacza to, że na organie administracyjnym ciąży obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego i dopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co nie jest niezgodne z prawem, a może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W kontekście powyższego, twierdzenia organu II instancji, jakoby nie miał on obowiązku prowadzenia postępowania obejmującego czynności wyjaśniające, w żadnej mierze nie można uznać za zasadne, zaś zaskarżone postanowienie i utrzymane w mocy orzeczenie pierwszoinstancyjne, zapadło z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego - w szczególności zasady dochodzenia prawdy obiektywnej (art. 7 kpa) oraz szeregu przepisów o postępowaniu dowodowym. Skarżący zarzucił również, że organ II instancji nie wskazał jakie to konkretnie dokumenty stanowiły podstawę do przyjęcia, iż w przypadku Skarżącego brak jest podstaw do wydania zaświadczenia o wnioskowanej treści W konsekwencji powyższego, wydając zaskarżone postanowienie, zdaniem Skarżącego organ II instancji dopuścił się naruszenia art. 107 § 1 k.p.a., albowiem nie wskazał konkretnie dowodów. Skarżący powołując się na art. 75 § 1 kpa, stwierdził również iż jako dowód w sprawie należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych i oględziny.

Komendant Wojewódzki Policji odpowiadając na skargę, wniósł o jej oddalenie powtarzając argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się zasadną.

Przedmiotowa sprawa dotyczy kontroli postępowania administracyjnego prowadzonego w zakresie wydania zaświadczenia na okoliczność pełnienia przez funkcjonariusza Policji sierż. szt. R.Ł. służby w warunkach szczególnych.

W sposób ogólny wydawanie zaświadczeń przez organy administracyjne uregulowane zostało w art. 217 i nast. ustawy z dnia 14 czerwca 1960r, Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - dalej kpa), zgodnie z którym organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie, jeżeli urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa lub też osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. Organ administracji publicznej obowiązany jest wydać zaświadczenie, gdy chodzi o potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu (art. 218 § 1 kpa). Organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może jednak przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające (art. 218 § 2 kpa).

Szczególny rodzaj zaświadczeń przewidziany został w postępowaniu mającym na celu ustalenie emerytury przyznawanej funkcjonariuszom służb mundurowych w tym m.in. funkcjonariuszom Policji. W art. 15 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego, Centralnego Biura Antykorupcyjnego, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (jt. Dz.u. z 2004r. Nr 8, poz. 67 ze zm. - dalej ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym) przewidziano, że emeryturę funkcjonariusza podwyższa się o 0,5 % podstawy za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu.

Zgodnie z treścią § 4 pkt. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 4 maja 2005r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz.U. Nr 86, poz. 734) emeryturę podwyższa się o 0,5 % wymiaru za każdy rok służby pełnionej w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, jeżeli funkcjonariusz w czasie wykonywania obowiązków służbowych : podejmował, co najmniej 6 razy w ciągu roku, czynności operacyjno - rozpoznawcze lub dochodzeniowo - śledcze albo interwencje w celu ochrony osób, mienia lub przywrócenia porządku publicznego w sytuacjach, w których istniało bezpośrednie zagrożenia życia lub zdrowia.

Ustalenie w formie decyzji administracyjnej, prawa do świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, w tym ustalenie okoliczności mających wpływ na to prawo i wysokość świadczenia należy jednak do odpowiednich organów emerytalnych (art. 32 ust. 1 i art. 34 ust 1 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym).

Tryb postępowania i właściwość organów w sprawach zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 18 października 2004r. w sprawie trybu postępowania i właściwości organu w zakresie zaopatrzenia emerytalnego funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu i Państwowej Straży Pożarnej oraz ich rodzin (Dz.U. Nr 239, poz. 2404 - dalej rozporządzenie). Zgodnie z art. 20 ust. 1 rozporządzenia organy emerytalne prowadząc postępowanie badają i oceniają całokształt sprawy o ustalenie prawa do zaopatrzenia emerytalnego lub wysokości świadczenia z tego tytułu na podstawie przedłożonych dokumentów, zeznań świadków oraz innych dowodów, a także oświadczeń wnioskodawcy. Jednym ze środków dowodowych poddanych ocenie w ramach tego postępowania jest zaświadczenie o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury, sporządzone na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach, wystawione przez właściwe organy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu lub Państwowej Straży Pożarnej (art. 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia).

Z treści powołanego wyżej przepisu rozporządzenia jasno wynika, iż przedmiotowe zaświadczenie wydawane jest przez właściwe organy służb mundurowych objętych zakresem tego rozporządzenia, wyłącznie na podstawie akt osobowych funkcjonariusza lub innych dokumentów potwierdzających pełnienie służby w tych warunkach. Bezpodstawnym jest więc zgłaszany przez Skarżącego zarzut, iż Komendant Wojewódzki Policji oraz Komendant Miejski Policji w ramach postępowania mającego na celu wydanie zaświadczenia zobligowani byli do prowadzenia szerszego postępowania dowodowego z wykorzystaniem innych dowodów, w tym zeznań świadków, opinii biegłych i oględzin. Postępowanie dowodowe w tym zakresie, z dopuszczeniem tychże środków dowodowych może być prowadzone w trakcie postępowania przed właściwym organem emerytalnym (co zresztą wynika wprost z powołanego wyżej przepisu art. 20 ust. 1 rozporządzenia) oraz w trakcie postępowania sądowego wszczętego na skutek odwołania od decyzji organu emerytalnego i prowadzonego przed właściwym sądem powszechnym. Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż nieuprawnionym jest zgłaszany prze Skarżącego zarzut naruszenia art. 75 § 1 kpa poprzez niedopuszczenie jako dowodu zeznań świadków.

Tym niemniej zauważyć należy, iż postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia o okresach służby pełnionej w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury dla funkcjonariusz służ mundurowych odpowiadać powinno regułom ogólnym wynikającym z art. 7 - 9, art. 77 i art. 80 kpa. W związku z czym właściwe komórki kadrowe Policji prowadząc postępowanie w sprawie wydania zaświadczenia winny zbadać całość dokumentacji mogącej potwierdzić uprawnienia funkcjonariusza, a nie ograniczać się tym zakresie do kontroli akt osobowych skarżącego. Ponadto w przypadku odmowy wydania zaświadczenia organ winien wskazać jakie dokumenty zostały zbadane. Jest to bowiem warunkiem uznania postępowania za przeprowadzone zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisie art. 7 kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy". Zgodnie z tą zasadą organ prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (np. wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Zgodnie bowiem z art. 107 §3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie ma bowiem objaśniać tok myślenia prowadzący do zastosowania określonego przepisu prawnego. Objaśnienie to może być trafne lub błędne i dlatego powinno być sporządzone w taki sposób aby mogło zostać poddane kontroli w drodze kontroli instancyjnej przez organ II instancji oraz ewentualnie kontroli sądowej w ramach postępowania sądowoadministracyjnego.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, iż warunku tego nie spełniają zarówno zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji jak i poprzedzające je postanowienie Komendanta Miejskiego Policji. Zwrócić bowiem należy uwagę na fakt, iż w obu tych rozstrzygnięciach poza zdawkowym wskazaniem na dokumentację będącą w posiadaniu Komendy Miejskiej Policji, nie określono jakie dokumenty poddano analizie i nie wskazano dokładnie dokumentów będących podstawą wydanej decyzji. Brak wskazania dokumentów podanych analizie może świadczyć o naruszeniu zasady swobodnej oceny dowodów. Zwrócić należy bowiem uwagę na to, iż organ administracyjny obowiązany jest rozpatrzyć nie tylko poszczególne dowody z osobna, ale wszystkie dowody na wzajemnej łączności. Swobodna ocena dowodów, aby nie przekształciła się w samowolę, musi być bowiem dokonana zgodnie z normami prawa procesowego oraz zachowaniem reguł tej oceny. Zasadę swobodnej oceny dowodów można podważyć jedynie gdy naruszone zostały zasady prawidłowego wnioskowania i logicznego rozumowania. Sąd nie może dokonać odmiennej oceny wiarygodności i mocy dowodowej zebranego w sprawie materiału, chyba że ustalenia zawarte w decyzji mają charakter dowolnych (por. wyrok NSA z 8 lipca 1998 r., sygn. akt III SA 5203/98). Taka sytuacja ma właśnie miejsce wtedy gdy organ rozstrzygający sprawę nie wskazuje dokumentów będących podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Mając więc na uwadze wskazane wyżej naruszenia zasad postępowania organy administracji publicznej rozpoznając ponownie sprawę zobligowane są ustalić, czy w dokumentacji jednostek Policji właściwych z racji pełnionej przez wnioskodawcę służby, znajduje się dokumentacja pozwalająca na wydanie zaświadczenia o żądanej treści, kierując się przy tym wskazaniami zawartymi w treści uzasadnienia niniejszego wyroku. Zdaniem sądu uznać należy bowiem argumentację Skarżącego, iż fakt odbywania służby w warunkach szczególnych potwierdzać mogą również inne dokumenty poza aktami osobowym tj. rejestry, ewidencje zgłoszeń interwencji czy też rozkazy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 145 §1 ust 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2004r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej ppsa), orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 ppsa w zw. z §14 ust. 2 pkt 1 c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz.U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).

/-/E. Kręcichwost - Durchowska /-/G.Radzicka /-/P. Miładowski

mb