Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 246/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2009-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Lekarz Weterynarii
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par 1 pk t 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 15
journal: Dz.U. 2007 nr 121 poz 842
law: Ustawa z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej - tekst jednolity.
journal: Dz.U.UE.L 2002 nr 273 poz 1 art. 6 ust. 1 pkt (b) i art. 23 ust. 2 pkt (a)
law: Rozporządzenie (WE) NR 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące   produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kremis, Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus, Sędzia NSA Andrzej Wawrzyniak (spr.), Protokolant Wojciech Śnieżyński, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 września 2009 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą w Z. Ś. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we W. z dnia[...] nr [...] w przedmiocie nakazu niezwłocznej utylizacji produktów pochodzenia zwierzęcego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. Ś. , na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2006 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. Nr 17, poz. 127 z późn. zm.), § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 9 października 2006 r. w sprawie określenia spraw rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych przez powiatowego lekarza weterynarii albo urzędowego lekarza weterynarii z upoważnienia powiatowego lekarza weterynarii (Dz.U. Nr 193, poz. 1425 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 108 kpa, nakazał stronie skarżącej Przedsiębiorstwu Produkcyjno-Usługowemu [...]&[...] Sp.z o.o. z siedzibą w Z. Ś.:

I. 1. niezwłocznie poddać utylizacji następujące produkty pochodzenia zwierzęcego:

1) 44 sztuki półtusz wieprzowych,

2) mięso rozbiorowe znajdujące się w 30 pojemnikach,

znajdujące się podczas kontroli w dniu [...] r. w ubojni w T. [...] gmina C., należącej do skarżącego Przedsiębiorstwa – zaznaczając, że wyżej wymienione produkty pochodzenia zwierzęcego nie są dopuszczone do wprowadzenia do obrotu decyzją Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś. z dnia [...] r. nr[...];

2. produkty wymienione w pkt 1 poddać utylizacji jako uboczne produkty pochodzenia zwierzęcego nie nadające się do spożycia przez ludzi – materiał kategorii II, w zakładzie do tego celu przeznaczonym zgodnie z art. 5 ust. 2 rozporządzenia [...] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [...] r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.Urz. L [...] z [...]r., str. 1);

3. ekspedycji produktów wymienionych w pkt 1 do zakładu utylizacyjnego dokonać w obecności Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z.Ś. lub osoby przez niego upoważnionej;

4. przedłożyć Powiatowemu Lekarzowi Weterynarii w Z. Ś. w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszej decyzji dokumenty handlowe potwierdzające wykonanie tej decyzji;

II. z uwagi na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego niniejszej decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności;

III. wskazano, że osobą zobowiązaną do bezpośredniego czuwania nad wykonaniem tej decyzji jest V. M. – Prezes PPU [...]&[...] Z. Ś.

W uzasadnieniu organ I instancji podał, że podczas przeprowadzonej w dniu [...] r. urzędowej kontroli zakładu – ubojni trzody chlewnej należącej do strony skarżącej, stwierdzono obecność 44 półtusz wieprzowych pochodzących z uboju usługowego 33 sztuk trzody chlewnej, przeprowadzonego w dniu [...]r. przez zakład uboju – J.Ł., w miejscowości K. Powyższe produkty pochodzenia zwierzęcego zostały znalezione w części brudnej hali uboju. W hali rozbioru napotkano na produkty pochodzenia zwierzęcego w postaci mięsa porozbiorowego w 29 pojemnikach i na ladzie rozbiorowej – jeden pojemnik.

Powiatowy Lekarz Weterynarii wskazał, że w dniu [...]r. decyzją nr [...] zakład ubojni trzody chlewnej w T.[...], [...] C., ze względu na poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, został zamknięty do czasu usunięcia usterek wykazanych podczas kontroli zakończonej w dniu [...] r. Organ I instancji stwierdził, że półtusze wieprzowe i mięso porozbiorowe znajdowały się na terenie zakładu podczas trwających prac remontowych oraz że wyżej opisane produkty pochodzenia zwierzęcego były zanieczyszczone pyłem i pozostałościami po remoncie.

W odwołaniu złożonym od tej decyzji PPU [...]&[...] Sp.z o.o. z siedzibą w Z. Ś. wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając, że zapadła ona z naruszeniem art. 7 kpa, poprzez pominięcie interesu społecznego w niniejszej sprawie. Przedsiębiorstwo wniosło przy tym o wstrzymanie natychmiastowej wykonalności zaskarżonej decyzji i upoważnienie do wykorzystania przedmiotowej żywności do celów innych niż te, do których były początkowo przeznaczone.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że produkty pochodzenia zwierzęcego, to jest 44 półtusze wieprzowe i mięso rozbiorowe znajdujące się w 30 pojemnikach, pochodzą z uboju usługowego przeprowadzonego zgodnie z wymaganymi procedurami weterynaryjnymi i są zabezpieczone w magazynie chłodni w warunkach zgodnych z wytycznymi dotyczącymi przechowywania mięsa.

Strona skarżąca podała, że z uwagi na niewywiązanie się z umowy kontrahenta, półtusze bezpośrednio z uboju, w celu ich zabezpieczenia, z zachowaniem wszelkich środków ostrożności i niezbędnych wymogów sanitarnych złożono do chłodni w zakładzie w czasie, gdy nie były prowadzone roboty remontowe. Półtusze zostały zabezpieczone i schłodzone.

Skarżąca Spółka oświadczyła, że jej zarząd podjął wszelkie kroki w celu zachowania tak interesu spółki, jak i interesu społecznego. Zwrócił się do Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś. z wnioskiem o przekazanie kwestionowanych półtusz dla spółki w celu wykorzystania ich na cele własne i społeczne. Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. Ś. wydał decyzję nakazującą utylizację półtusz. Nie zgadzając się z taką decyzją strona skarżąca wywodziła, że półtusze przebadane poubojowo, przechowywane w chłodni, są produktem żywnościowym pochodzenia zwierzęcego i nawet gdyby przyjąć go jako produkt uboczny kategorii 3, zanieczyszczony w wyniku prac remontowych, to nie należy poddawać go utylizacji, a choćby wykorzystać go jako pożywienie dla zwierząt.

Skarżące Przedsiębiorstwo podniosło, że rozporządzenie [...] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia [...]r. ustanawiające przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi, dopuszcza użycie zakwestionowanego towaru do żywienia nim zwierząt (Rozdział II Artykuł 6). Stwierdzając, że w dobie kryzysu niedopuszczalne jest marnotrawienie surowca i to o znacznej wartości, strona oświadczyła, że do jej Zarządu zwróciła się Dyrektor Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami, Schronisko dla Zwierząt, W., ul. S. [...], o przekazanie zakwestionowanego mięsa, licząc na przychylność Inspekcji Weterynaryjnej, która wystawi upoważnienie do wykorzystania żywności wymienionej wyżej, do celów innych niż te, do których było początkowo przeznaczone i odstąpi od nakazu utylizacji. Zarząd PPU [...]&[...] Sp.z o.o. w pełni przychyla się do przekazania w całości zakwestionowanego towaru do Schroniska dla Zwierząt, co niewątpliwie jest w interesie społecznym, po otrzymaniu upoważnienia od Inspekcji Weterynaryjnej.

Decyzją z dnia [...]r. nr [...] D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W., po rozpatrzeniu powyższego odwołania, na podstawie art. 26 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2006 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego, art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że poczynione w sprawie ustalenia zawarto w protokole z dnia [...] r., do którego dołączono dokumentację faktograficzną w postaci zdjęć, wykonanych w miejscu kontroli. Wojewódzki Lekarz Weterynarii wskazał, że odwołujące się przedsiębiorstwo pierwotnie akceptowało decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś. o skierowaniu mięsa do utylizacji, gdyż w piśmie z dnia [...] r. podało, że nie wnosi zastrzeżeń w sprawie przekazania do utylizacji 44 półtusz wieprzowych oraz 30 pojemników mięsa wieprzowego, jednak następnie zmieniło swoje stanowisko i wniosło jak w odwołaniu.

Badając zarzuty zawarte w odwołaniu, organ II instancji podniósł, że w załączniku VIII rozdziale II lit. A pkt 1.1 rozporządzenia 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. określono, iż surowa karma dla zwierząt (a tylko taka może być produkowana we w. schronisku), może być wytwarzana jedynie z ubocznych produktów zwierzęcych wymienionych w art. 6 ust. 1 lit. a), czyli z elementów ubijanych zwierząt uznanych za zdatne do spożycia przez ludzi, zgodnie z prawem wspólnotowym, ale nie przeznaczonych do spożycia przez ludzi ze względów handlowych. Z uwagi na stwierdzone warunki przechowywania mięsa, stanowiące bezpośrednie zagrożenie jego bezpieczeństwa oraz częściowe oznaki zepsucia i zanieczyszczenia, warunek określony w wymienionym przepisie nie został spełniony. Organ odwoławczy podał, że utrzymując w mocy decyzję organu I instancji nie znalazł przesłanek wskazujących, że interes społeczny i słuszny interes obywateli został w ten sposób naruszony. Przeciwnie, organ odwoławczy uznał, że działania skarżącego, polegające na prowadzeniu działalności zakładu pomimo zakazu wydanego decyzją, w warunkach antysanitarnych i bez urzędowego nadzoru w sposób ewidentny owe interesy naruszają.

Na powyższą decyzję strona skarżąca PPU [...]&[...] Sp.z o.o. z siedzibą w Z. Ś. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

Skarżąca spółka – zarzucając, iż zaskarżona decyzja zapadła z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 1 kpa – wniosła o stwierdzenie jej nieważności oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że w dniu [...] r. protokołem kontroli Powiatowej Inspekcji Weterynaryjnej w Z. Ś. zakład w T. [...], należący do PPU [...]&[...] Sp.z o.o. w Z. Ś., otrzymał ocenę, iż spełnia wymogi dla zakładu uboju trzody chlewnej na rynek krajowy. W ramach zatwierdzania zakładu na rynek UE, Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. Ś. dnia [...]r., decyzją z dnia [...]r., wstrzymał działalność zakładu w T.[...]. W okresie od dnia [...]r. spółka prowadziła działalność zlecając ubój usługowy na zewnątrz i sprzedając towary pozyskiwane z tego usługowego uboju. Z uwagi na nie wywiązanie się z umowy kontrahenta, kwestionowane produkty pochodzenia zwierzęcego, to jest półtusze wieprzowe, pochodzące z uboju usługowego przeprowadzonego na zewnątrz, z konieczności, w braku innego rozwiązania, zostały zabezpieczone w magazynie chłodni w zakładzie w T.[...], w warunkach zgodnych z wytycznymi dotyczącymi przechowywania mięsa, w czasie gdy nie były prowadzone roboty remontowe. Zarząd spółki niezwłocznie (jeszcze przed urzędową kontrolą w dniu [...] r.), podjął uchwałę o przekazaniu przechowywanego towaru na cele własne, na co godziła się cała załoga, jako ekwiwalent w ramach wynagrodzenia za pracę i inne świadczenia.

Strona skarżąca podała, że pismem z dnia [...]r. (podjętym przez spółkę dnia [...]r.) Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W. poinformował spółkę oraz Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś., że przejmuje czynności należące do organu I instancji, wskazując termin kontroli na [...] r.

Skarżąca spółka podniosła, że w dniu [...] r. przeprowadzono w zakładzie kontrolę weterynaryjną, w trakcie której zakwestionowano towar pochodzenia zwierzęcego, znajdujący się w zakładzie.

Spółka wywodziła, że jej zarząd podjął wszelkie kroki w celu zachowania interesu spółki i interesu społecznego. Zwrócił się do Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś. z wnioskiem o przekazanie kwestionowanych półtusz dla spółki w celu wykorzystania ich na cele własne i społeczne.

Strona skarżąca wskazała, że Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. Ś. decyzją z dnia [...]r. nakazał utylizację zakwestionowanego towaru. Od tej decyzji spółka wniosła odwołanie do Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we W.. Pismem z dnia [...]r., podjętym przez spółkę w dniu [...]r., Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W. poinformował spółkę oraz Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś., że czynności należące do organu I instancji ponownie pełni, zgodnie z ustawowymi kompetencjami, Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. Ś.

Podnosząc jako zasadniczy zarzut wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości (art. 156 § 1 pkt 1 kpa), skarżąca spółka podała, iż w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym pozostawały decyzje Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś. z dnia [...]r. nr [...] i z dnia [...]r. nr[...], które zapadły z naruszeniem instancyjności, gdyż w tym okresie I instancją był Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W.

Strona skarżąca zarzuciła ponadto – powołując się na ustawę z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. Nr 171, poz. 1225) – brak przeprowadzenia jakichkolwiek badań wskazujących na konieczność zastosowania tak drastycznego środka, jak utylizacja towaru o wadze 2800 kg i o znacznej wartości, co skutkowało – w opinii strony skarżącej – nieprawidłową interpretacją Rozporządzenia (WE) No 1774/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r.: Rozdział II, art. 6 ust. 1 pkt (b) w zastosowaniu z Rozdziałem V, art. 23. ust. 2 pkt (a) oraz zaniechaniem przekazania mięsa na cel, choćby żywienia zwierząt, gdy było to możliwe.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał zaskarżoną decyzję i argumenty zawarte w jej uzasadnieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).

W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona.

Rozważając w pierwszej kolejności zarzut wydania decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości stwierdzić należy, że zgodnie z art. 6 ustawy z dnia 16 grudnia 2005 r. o produktach pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. z 2006 r. Nr 17, poz. 127 z późn. zm.) oraz art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (t.jedn. Dz.U. z 2007 r. Nr 121, poz. 842 z późn. zm.) zasadą jest, iż organem I instancji w sprawach przeprowadzania kontroli w zakresie przestrzegania prawa żywnościowego i paszowego jest powiatowy lekarz weterynarii. Stosownie do art. 15 ust. 3 w związku z ust. 2 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, wojewódzki lekarz weterynarii może podejmować wszelkie czynności należące do zakresu działania powiatowego lekarza weterynarii, jeżeli jest to uzasadnione szczególną wagą lub zawiłością sprawy. W tych przypadkach organ wyższego stopnia staje się organem pierwszej instancji.

Z akt administracyjnych wynika, że pismem z dnia [...]r. D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W. – w nawiązaniu do złożonego przez stronę skarżącą w dniu [...] r. odwołania od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś. z dnia [...]r. – powiadomił Prezesa Zarządu PPU [...]&[...] Sp.z o.o. w Z. Ś., że z uwagi na zawiłość sprawy, działając w trybie art. 15 ust. 3 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, przejmuje czynności należące do organu I instancji oraz że kontrola zostanie przeprowadzona w dniu [...] r.

Decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś. z dnia [...]r. została podjęta w przedmiocie wstrzymania działalności zakładu ubojnia trzody chlewnej należącej do strony skarżącej, ze względu na zagrożenie dla życia lub zdrowia konsumenta.

Pismem z dnia [...]r. strona skarżąca PPU [...]&[...] Sp.z o.o. w Z. Ś. cofnęła odwołanie od decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś. z dnia [...]r.

Wobec powyższego, decyzją z dnia [...]r. D. Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W. umorzył postępowanie odwoławcze.

Poprzedzająca wydanie zaskarżonej decyzji decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś. z dnia [...]r. nr [...] zapadła w przedmiocie nakazu niezwłocznej utylizacji produktów pochodzenia zwierzęcego. Jest to więc sprawa odrębna od tej, w której Wojewódzki Lekarz Weterynarii we W., działając w trybie do art. 15 ust. 3 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej, przejął czynności należące do organu I instancji.

Skoro zatem przejęcie czynności należących do organu I instancji przez Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii we W. nastąpiło w innej sprawie niż ta, w której zapadła zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś. z dnia [...]r., to tym samym nie można przyjąć, iż zaskarżona decyzja została podjęta z naruszeniem przepisów o właściwości.

Przejęcie w danej sprawie przez wojewódzkiego lekarza weterynarii w trybie art. 15 ust. 3 ustawy o Inspekcji Weterynaryjnej czynności należących do organu I instancji oznacza, że tylko w tej jednej konkretnej sprawie organ wyższego stopnia staje się organem pierwszej instancji. Nie oznacza to natomiast, że wojewódzki lekarz weterynarii staje się organem pierwszej instancji w innych sprawach, nawet jeśli dotyczą one tego samego podmiotu.

Zarzut wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 1 kpa, nie jest więc w niniejszej sprawie uzasadniony.

Nie są również uzasadnione pozostałe zarzuty podnoszone w skardze.

Z treści protokołu z kontroli nr [...] z dnia [...]r. wynika, że w trakcie kontroli zakładu ubojowego w T. należącego do strony skarżącej stwierdzono, że: w pomieszczeniach produkcyjnych prowadzono roboty remontowe (wymiana posadzki, malowanie); w pomieszczeniu tzw. części brudnej ubojni przechowywano 43 półtusze wieprzowe pozyskane w Zakładzie Masarskim J. Ł. w K.; w pomieszczeniu magazynu poubojowego przechowywano 1 półtuszę z tego samego zakładu; półtusze przechowywane były w warunkach antysanitarnych, w pomieszczeniach w których prowadzono prace remontowe, bez zachowania wymaganej temperatury; część półtusz wykazywała objawy zepsucia; kwestionowane półtusze pozyskano w wyniku uboju w dniu [...]r., a do zakładu zostały dostarczone w dniu [...]r.; w pomieszczeniu rozbioru przechowywano 29 pojemników elementów porozbiorowych w warunkach antysanitarnych – brudna posadzka, ściany, pojemniki, wózki transportowe.

Powiatowy Lekarz Weterynarii w Z. Ś. stwierdził ponadto podczas wyżej wymienionej kontroli obecność jednego pojemnika elementów porozbiorowych na ladzie rozbiorowej oraz wskazał, że w dniu [...]r. decyzją nr [...] kontrolowany zakład, ze względu na poważne zagrożenie dla zdrowia ludzkiego, został zamknięty do czasu usunięcia usterek wykazanych podczas kontroli zakończonej w dniu [...]r. Organ I instancji stwierdził, że półtusze wieprzowe i mięso porozbiorowe znajdowały się na terenie zakładu podczas trwających prac remontowych oraz że wyżej opisane produkty pochodzenia zwierzęcego były zanieczyszczone pyłem i pozostałościami po remoncie.

Mając na uwadze przedstawione wyżej ustalenia organu I instancji, które podczas kontroli nie były kwestionowane przez stronę skarżącą, a jednoznacznie stwierdzające, w jakim stanie znajdowało się zakwestionowane mięso, należy dojść do wniosku, że w takiej sytuacji zbędne było przeprowadzanie jakichkolwiek badań, wskazujących na konieczność zastosowania niezwłocznej utylizacji przedmiotowych produktów pochodzenia zwierzęcego, bowiem konieczność zastosowania tego środka nie budziła wówczas wątpliwości i wynikała ze stwierdzenia, że zakwestionowane mięso było przechowywane w warunkach antysanitarnych, bez zachowania wymaganej temperatury, zostało zanieczyszczone pyłem i pozostałościami po remoncie, a jego część wykazywała objawy zepsucia.

Zauważyć w tym miejscu wypada, na co zwracał uwagę również Wojewódzki Lekarz Weterynarii, że strona skarżąca pierwotnie akceptowała decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w Z. Ś. o skierowaniu mięsa do utylizacji, gdyż w piśmie z dnia [...] r. podała, że nie wnosi zastrzeżeń w sprawie przekazania do utylizacji 44 półtusz wieprzowych oraz 30 pojemników mięsa wieprzowego, a jedynie zwraca się z prośbą o zezwolenie pobrania wyżej wymienionej partii do utylizacji w dniu [...]r. Stanowisko swoje skarżące przedsiębiorstwo później jednak zmieniło.

W odwołaniu skarżąca spółka twierdziła, że przedmiotowe półtusze zostały zabezpieczone, schłodzone i w celu ich zabezpieczenia, z zachowaniem wszelkich środków ostrożności i niezbędnych wymogów sanitarnych złożono je do chłodni w zakładzie, w czasie, gdy nie były prowadzone roboty remontowe. Podobne stanowisko prezentowała w skardze wniesionej do sądu administracyjnego.

Powyższe twierdzenia strony skarżącej pozostają jednak w oczywistej sprzeczności z treścią protokołu z kontroli z dnia [...]r. Podkreślić wypada, że gdyby twierdzenia te były uzasadnione, to przedmiotowe produkty pochodzenia zwierzęcego nie byłyby zanieczyszczone i nie wykazywałyby cech zepsucia.

Zdaniem skarżącej spółki, powyższe produkty pochodzenia zwierzęcego, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt (b) i art. 23 ust. 2 pkt (a) rozporządzenia (WE) nr [...] Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 3 października 2002 r. ustanawiającego przepisy sanitarne dotyczące produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego nieprzeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.Urz. L 273.1), mogły zostać użyte do żywienia zwierząt.

Stosownie do art. 6 ust. 1 pkt (b) powyższego rozporządzenia (WE), surowiec kategorii 3 obejmuje produkty uboczne pochodzenia zwierzęcego odpowiadające poniższemu opisowi lub dowolny surowiec zawierający takie produkty, jak części zwierząt po uboju, odrzucone jako nie nadające się do spożycia przez ludzi, ale nie noszące znamion chorób przenoszonych na ludzi i zwierzęta, otrzymane z tusz nadających się do spożycia przez ludzi zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym.

W myśl art. 23 ust. 2 pkt (a) cytowanego rozporządzenia (WE), Państwa Członkowskie mogą również zezwolić na używanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego wyszczególnionych w lit. b) do karmienia zwierząt wyszczególnionych w lit. c) pod nadzorem właściwych władz oraz zgodnie z zasadami ustanowionymi w załączniku IX.

Powyższe unormowanie pozwala na używanie produktów ubocznych pochodzenia zwierzęcego do karmienia zwierząt w sytuacji, gdy są to produkty odrzucone jako nie nadające się do spożycia przez ludzi, ale nie noszące znamion chorób przenoszonych na ludzi i zwierzęta, otrzymane z tusz nadających się do spożycia przez ludzi zgodnie z ustawodawstwem wspólnotowym.

Zakwestionowane w niniejszej sprawie produkty pochodzenia zwierzęcego – wbrew twierdzeniom strony skarżącej – nie były produktami, o których mowa w powyższych przepisach prawa wspólnotowego, bowiem mięso zepsute oraz zanieczyszczone pyłem i pozostałościami po remoncie nie tylko nie nadaje się do spożycia przez ludzi, ale również przez zwierzęta.

Mając na względzie powyższe uznać trzeba, że nie ma podstaw do uznania zaskarżonej decyzji za naruszającą prawo i to w stopniu wymagającym jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 powołanej wyżej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji.