Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 731/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 66  ust. 1  pkt 2 i 3
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.
article: art. 138  par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Sędzia WSA Mirosława Pindelska, Protokolant ref. staż. Julia Murawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 listopada 2012 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] października 2011 r. II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości [...] w W. kwotę 800 zł (osiemset) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla [...] decyzją z dnia [...] października 2011 r. Nr [...], na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623) i § 14a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych (Dz. U. z 1999 r., Nr 74, poz. 836, ze. zm.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy [...] w W. poprzez: demontaż (w terminie 14 dni) 2 sztuk reklam wielkoformatowych - siatek winylowych wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi, umieszczonych na frontowej elewacji budynku.

Organ wyjaśnił, iż po obu stronach frontowej elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy [...] w W. zostały zainstalowane dwie reklamy wielkoformatowe - siatki winylowe na konstrukcji wsporczej. Umieszczenie siatek winylowych z reklamami na wskazanym obiekcie oraz nad ciągiem komunikacyjnym - [...] powoduje przesłanianie okien znajdujących się na tej ścianie budynku i ogranicza oświetlenie dzienne mieszkań.

Stosownie do treści art. 61 ustawy Prawo budowlane, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany użytkować obiekt budowlany wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej. Natomiast zgodnie z dyspozycją § 14a ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych, budynek mieszkalny wielorodzinny powinien być użytkowany w sposób zapewniający nieograniczenie światła dziennego mieszkań.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ I instancji stwierdził, iż budynek stanowiący własność Wspólnoty Mieszkaniowej jest użytkowany w sposób niezgodny z przepisami dotyczącymi warunków technicznych. Umieszczenie siatek winylowych z nadrukiem reklamowym na ścianie z oknami powoduje pogorszenie warunków użytkowych obiektu, a co za tym idzie należytego stanu technicznego.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania Wspólnoty Mieszkaniowej [...] uchylił zaskarżoną decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla [...] z dnia [...] października 2011 r. i na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nakazał Wspólnocie Mieszkaniowej [...] usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy [...] w W. poprzez: demontaż (w terminie 14 dni) 2 sztuk reklam wielkoformatowych - siatek winylowych wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi, umieszczonych na frontowej elewacji budynku.

Organ odwoławczy wskazał, iż z treści zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego wynika, iż postępowanie to zostało wszczęte w sprawie montażu banera reklamowego z nadrukiem reklamowym i oświetleniem lampami halogenowymi na elewacji budynku mieszkalnego wielorodzinnego, oraz że organ administracji w trakcie prowadzonego postępowania może dokonać zmiany trybu prowadzenia postępowania, jeżeli uzna to za niezbędne dla wydania właściwego rozstrzygnięcia kończącego postępowanie.

Z treści odwołania od decyzji wynika, iż obecnie zamontowana siatka reklamowa jest siatką zabezpieczającą w trakcie prowadzonych robót budowlanych związanych z elewacją budynku, zamontowaną zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, na podstawie dokonanego zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę z dnia 22 czerwca 2011 r., w odniesieniu do którego właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu.

W ocenie organu, materiał dowodowy zgromadzony w aktach wskazuje jednoznacznie, iż przedmiotowa reklama wielkoformatowa ogranicza dostęp światła dziennego do mieszkań. Powyższe ustalenia stanowią o użytkowaniu budynku w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, co obliguje organy nadzoru budowlanego do wydania stosownego rozstrzygnięcia na podstawie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, tj. nakazania usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości poprzez: demontaż reklamy wielkoformatowej - siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą umieszczonej na elewacji budynku. Zagrożenie dla zdrowia polega na niedopuszczalnym ograniczeniu światła dziennego dla pomieszczeń mieszkalnych budynku.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, w tym Rozdziału 6 Prawa budowlanego obowiązki w zakresie utrzymania i użytkowania obiektów budowlanych organ nadzoru budowlanego nakłada na właściciela lub zarządcę obiektu. Obowiązki wynikające z tego rozdziału przywołanej ustawy są obowiązkami właściciela lub zarządcy, nakładane z mocy prawa, związane z zapewnieniem użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem oraz wymaganiami ochrony ludzi, mienia i środowiska.

Organ stwierdził, iż w aktach sprawy znajdują się kserokopie zgłoszeń zamiaru wykonania robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Są to zgłoszenia wniesione do organu przez [...] Sp. z o.o. Sp. k. z dnia 22 czerwca 2011 r. Jedno ze zgłoszeń dotyczy zamiaru wykonania robót budowlanych dotyczących elewacji budynku, polegających na: naprawie, wymianie obróbek blacharskich w loggiach elewacji budynku, kotwieniu barierek (naprawie) w elewacji bocznej z piaskowca. Drugie zgłoszenie dotyczy montażu siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym wraz z oświetleniem, w okresie robót budowlanych dotyczących elewacji budynku.

Zgłoszenie dotyczące montażu siatki zabezpieczającej jest ściśle związane z wykonywaniem robót budowlanych związanych z elewacją budynku. Montaż siatki reklamowej ma stanowić zabezpieczenie w trakcie prowadzonych robót budowlanych. Prezydent [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. Nr [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na czyszczeniu, konserwacji i naprawie piaskowca elewacji budynku. Decyzja ta została utrzymana w mocy ostateczną decyzją Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. Nr [...].

W związku z powyższym inwestor nie posiada legitymacji prawnej do przystąpienia do wykonywania robót budowlanych objętych wskazanym zgłoszeniem. Brak uprawnienia do przystąpienia do wykonywania robót budowlanych związanych z elewacją budynku uniemożliwia również legalny montaż siatki zabezpieczającej. Do montażu siatki zabezpieczającej zgodnie z przepisami prawa i dokonanym zgłoszeniem można przystąpić dopiero w sytuacji prowadzenia robót budowlanych związanych z elewacją przedmiotowego budynku mieszkalnego, które w obecnej sytuacji prawnej byłyby prowadzone w warunkach samowoli budowlanej.

Odnosząc się do treści odwołania, organ wskazał, iż załączone przez skarżącą zdjęcia świadczą jedynie o złym stanie technicznym elewacji budynku mieszkalnego. Nie stanowią one uzasadnienia rozpoczęcia ani prowadzenia robót budowlanych.

Ponadto w toku postępowania dowodowego w przedmiotowej sprawie nie stwierdzono prowadzenia robót budowlanych dotyczących elewacji.

Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2012 r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wspólnota Mieszkaniowa [...] w W. wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła:

-naruszenie prawa materialnego, poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, całkowicie dowolne uznanie przez organ orzekający, iż budynek posadowiony w W. przy [...] w W. jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi i w konsekwencji niezasadne wydanie w stosunku do Wspólnoty Mieszkaniowej [...] decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowanym budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy [...] w W. poprzez demontaż 2 sztuk reklam wielkoformatowych - siatek winylowych wraz z konstrukcją wsporczą i oświetleniem lampami halogenowymi, mimo iż elewacja budynku jest remontowana, a Inwestor zgłosił przeprowadzenie tych prac właściwemu organowi, co więcej mimo braku materiału dowodowego potwierdzającego ograniczenie dostępu światła do mieszkań i wpływu tego ograniczenia na życie i zdrowie ludzi,

-naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane i orzeczenie o nakazie usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, pomimo braku jakiegokolwiek materiału dowodowego potwierdzającego rzekome nieprawidłowości, nie uwzględnienie faktu, że Inwestor posiada zgodę na przeprowadzenie remontu elewacji budynku oraz montaż siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym wraz z konstrukcją wsporczą, nieuwzględnienie faktu prowadzenia remontu, oraz błędne jego zastosowanie jako przepisu który nie ma zastosowania do postępowania dotyczącego montażu siatki zabezpieczającej z nadrukiem reklamowym wraz konstrukcją wsporczą,

-naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie postanowień § 14 a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych i w konsekwencji błędne uznanie, iż budynek przy [...] w Warszawie jest użytkowany w sposób nieprawidłowy, mimo iż trwa remont elewacji, a Inwestor uzyskał pozwolenie na przeprowadzenie remontu budynku oraz montaż siatki zabezpieczającej wraz z konstrukcją wsporczą,

-naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowanie postanowień § 14 a ust. 4 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. i w konsekwencji błędne orzeczenie o nakazie rozbiórki siatki zabezpieczającej wraz z konstrukcją wsporczą oraz oświetleniem, mimo iż prowadzony jest remont elewacji budynku przy [...] na podstawie dokonanych przez Inwestora zgłoszeń dotyczących zarówno remontu jak i montażu siatki zabezpieczającej wraz z konstrukcją wsporczą na czas remontu,

-naruszenie prawa materialnego poprzez niezastosowaniu przepisu art. 2, art. 31 ust. 3 oraz art. 64 ust. 2 i 3 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, tj. zasady demokratycznego państwa prawnego, a w szczególności wynikających z niej dyrektyw zaufania obywateli do państwa i prawa i w konsekwencji wydanie przez organ administracji publicznej decyzji, która pozbawia Skarżącego możliwości realizacji prawa własności w granicach określonych przez Konstytucję oraz aktualnie obowiązujące przepisy prawa,

-naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mających istotny wpływ na wynik postępowania, w szczególności art. 6, art. 7, art. 8, art. 10, art. 11, art. 15, art. 28, art. 77, art. 107, art. 138 k.p.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w konsekwencji błędne zastosowanie normy prawa materialnego, naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do Państwa,

-nieustalenie stron postępowania, niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, nienależyte uzasadnienie decyzji, niezebranie i nierozpatrzenie materiału dowodowego i w konsekwencji błędne wydanie decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości w użytkowaniu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy [...] w W. poprzez demontaż 2 sztuk reklam wielkoformatowych - siatki winylowej z konstrukcją wsporczą i oświetleniem.

Jednocześnie wniosła o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu na podstawie przepisu art. 193 Konstytucji RP pytania prawnego: "czy przepis § 14 a ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 sierpnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych użytkowania budynków mieszkalnych jest zgodny z przepisem art. 2 oraz art. 31 ust. 3 zdanie 1 Konstytucji RP?".

W skardze zarzucono, iż zarówno organ I jak i organ II instancji, który wydał zaskarżoną decyzję, nie ustaliły kręgu stron postępowania. W konsekwencji organ błędnie nałożył obowiązek rozbiórki siatki winylowej wraz z konstrukcją wsporczą na Wspólnotę Mieszkaniową nie będącą ani właścicielem siatki, ani jej posiadaczem, czy też inwestorem prac remontowych. A tym samym organ wydał decyzję niewykonalną.

Skarżąca nie zgodziła ze stanowiskiem organu orzekającego, jakoby prowadzenie robót budowlanych na obecnym etapie stanowi samowolę budowlaną. Inwestor uzyskał milczącą zgodę na realizację robót zgłoszonych pismem z dnia 27 czerwca 2011 r. Zgodnie z przepisem art. 30 ust. 5 Prawa budowlanego organ ma prawo do działania w sprawie jedynie przez 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia. W tym czasie organ może wydać decyzję wnoszącą sprzeciw do zgłoszonych robót, ewentualnie wydać postanowienie nakładające na inwestora obowiązek uzupełnienie zgłoszenia. W sprawie zgłoszenia z dnia 27 czerwca 2011 r., organ we wskazanym terminie 30 dni od dnia dokonania zgłoszenia, nie doręczył żadnego z ww. orzeczeń, a tym samym z upływem 27 sierpnia 2011 r. inwestor uzyskał milczącą zgodę na realizację zgłoszonych prac.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niesłusznym jest stanowisko organu, jakoby nie stwierdzono prowadzonych prac remontowych. Jak sam organ wskazuje w uzasadnieniu orzeczenia, w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącej wskazujące na prowadzone prace remontowe oraz funkcję ochronną siatki winylowej. Co więcej, do akt sprawy załączono pełną dokumentację remontową.

Prowadzenie prac remontowych wyklucza stosowanie postanowień § 14 a ust. 1 ww. rozporządzenia, co oznacza, iż organ w przedmiotowej sprawie niezasadnie orzekł o konieczności usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Organ wydając w przedmiotowej sprawie orzeczenie całkowicie pominął postanowienia § 14 a ust. 4 rozporządzenia zgodnie, z którymi postanowienia ust. 1 nie stosuje się w przypadku wykonywania robót budowlanych dotyczących elewacji tego budynku. Powyższe, wskazuje iż postępowanie w niniejszej sprawie stało się bezprzedmiotowe i winno być przez organ umorzone w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a.

Organ wskazał, iż siatka winylowa wraz konstrukcją wsporczą powodują ograniczenie oświetlenia dziennego do mieszkań. Ani z uzasadnienia zaskarżonej decyzji, ani ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego nie wynika, aby siatka powodowała takie ograniczenie. Organ nie przeprowadził w tym zakresie postępowania dowodowego. Ponadto brak jakichkolwiek podstaw, z których można wnioskować, iż konstrukcja wsporczą związana z elewacją, w żaden sposób nie przysłaniająca okien, powoduje ograniczenie dostępu światła dziennego do mieszkań, a tym samym zagraża zdrowiu lub życiu ludzi. Niezrozumiałym jest stanowisko organu, iż pozostawienie konstrukcji na elewacji budynku będzie utrudniało prowadzenie prac remontowych elewacji i będzie zakłócało estetykę elewacji przedmiotowego budynku.

Powołane przez organ okoliczności, nie wypełniają żadnej z przesłanki wskazanej w przepisie art. 66 Prawa budowlanego. Powyższe, potwierdza o wydaniu zaskarżonej decyzji w oderwaniu od obowiązujących przepisów prawa.

W ocenie skarżącej, w przedmiotowej sprawie organ winien orzekać w oparciu o przepisy art. 50-51 Prawa budowlanego mające zastosowanie do robót budowlanych niepolegających na budowie nowego obiektu budowlanego lub jego części, a nie na podstawie przepisu art. 66 Prawa budowlanego.

W niniejszej sprawie organ II instancji nie mógł orzec co do istoty sprawy, w oparciu o inną podstawę prawną, niż organ I instancji. Nieuwzględnienie tej kwestii stanowi podstawę uznania, że orzeczenie organu drugiej instancji, który we własnym zakresie, bez postępowania organu pierwszej instancji, przeprowadził postępowanie na nowej podstawie prawnej, jest dotknięte rażącym naruszeniem prawa wobec pogwałcenia jednej z podstawowych zasad ogólnych, to jest zasady dwuinstancyjności postępowania określonej w przepisie art. 15 k.p.a.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dna 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że wykonywana kontrola polega na weryfikacji decyzji lub postanowienia organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Rozpatrując sprawę pod kątem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nie odpowiada prawu, w znacznej części z innych przyczyn niż zostało to wskazane w skardze.

Wydając zaskarżoną decyzję organ powołał jako jej materialnoprawną podstawę art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zmieniając jednocześnie decyzję organu I instancji podjętą w oparciu o art. 66 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego. Rację przyznać należało zarzutowi skargi, że organ II instancji rozpatrując odwołanie od decyzji I instancji jest związany przedmiotem postępowania określonym w tej decyzji, a także skutkami procesowymi prowadzonego dotychczas postępowania dowodowego i poczynionych ustaleń. Treść normatywna ust. 1 pkt 3 art. 66 jest całkowicie różna od treści art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, a zatem ustalenia organu I instancji czynione na okoliczność nieodpowiedniego stanu technicznego budynku (pkt 3), które stanowiły podstawę faktyczną decyzji I instancji, nie mogły stać się podstawą, nawet po przeprowadzeniu postępowania uzupełniającego, wydania decyzji stwierdzającej użytkowanie budynku w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi (pkt 2). Treść i zakres sprawy administracyjnej, czyli tożsamość sprawy, wyznaczają normy prawa materialnego, które determinują treść rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonym akcie.

W sytuacji, gdy wynik postępowania uzupełniającego przeprowadzonego w trybie art. 136 k.p.a. powoduje, zdaniem organu, konieczność dokonania odmiennej subsumcji prawnej ustalonego stanu faktycznego, organ II instancji nie może zmienić podstawy prawnej decyzji, bez naruszenia zasady instancyjności, winien wówczas uchylić zaskarżoną decyzję, a sprawę skierować do ponownego przeprowadzenia postępowania dowodowego, wskazując właściwą podstawę materialnoprawną.

Takie postępowanie zapewni bowiem jego stronom możliwość ustosunkowania się w dwuinstancyjnym postępowania do dowodów zgromadzonych przez organy i zaprezentowania w odwołaniu swoich argumentów, co pozwoli organowi II instancji na wszechstronne rozpatrzenie sprawy administracyjnej. W przypadku zaś pominięcia tego trybu postępowania strona może wytaczać swoje argumenty dopiero w skardze do sądu. Zadaniem zaś sądu administracyjnego nie jest prowadzenie postępowania dowodowego, ponieważ sprawa sądowa nie jest kontynuacją sprawy administracyjnej, lecz kontrola administracji publicznej pod kątem zgodności z prawem jej działań w sprawach administracyjnych.

Zasadnie też zarzucono w skardze, że organy nie przeprowadziły postępowania dowodowego w zakresie umożliwiającym wydanie zaskarżonej decyzji, nie wykazano bowiem dlaczego organ przyjął, iż na skutek działań Wspólnoty miało dojść do zagrożeń opisanych w art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, uzasadnienie decyzji zaś milczy na ten temat.

Ponadto koncentrując się na wpływie siatki winylowej na ograniczanie dopływu światła zaniechano przeprowadzenia istotnych czynności dowodowych, które mogły i mogą nadal mieć wpływ na wynik sprawy. Nie ustalono bowiem, czy siatka wraz konstrukcją wsporczą i elementami oświetlenia są zawieszone na terenie i w granicach nieruchomości należącej do Wspólnoty, czy też zajmują pas drogowy. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika tylko, że reklamy są umieszczone nad ciągiem komunikacyjnym, co może wskazywać, iż reklama jest zawieszona nad drogą publiczną.

Jeżeli tak, to zasadne było dokonanie powyższego ustalenia, gdyż jego skutkiem może być udział w postępowaniu zarządcy drogi, a nadto wyjaśnienie, czy inwestor legitymował się jego zgodą na zajęcie pasa drogowego po myśli art. 39 ust. 3, 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, o którym mowa w art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego w odniesieniu do robót budowlanych wykonywanych w pasie drogowym (również w przestrzeni nad drogą), a do takich robót należy zaliczyć zainstalowanie reklamy, nie wynika tylko ze zgody właściciela budynku położonego poza granicą pasa drogowego, chociaż zgoda taka inwestorowi również jest niezbędna, lecz z decyzji, wydanej przez zarządcę drogi, o której mowa w art. 40 ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Niezależnie od powyższego, w ocenie Sądu, organy obu instancji, w okolicznościach kontrolowanej sprawy bezpodstawnie dopatrzyły się możliwości zastosowania art. 66 Prawa budowlanego. W ugruntowanym orzecznictwie sądowym, które w pełni podziela również skład orzekający Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wyrażano niejednokrotnie pogląd, że dyspozycja tego przepisu odnosi się do obiektu budowlanego jako całości, nie zaś jego części, poszczególnych mieszkań, czy też urządzeń, które nie są związane z funkcją obiektu.

Nie można zaakceptować również zastosowania tego przepisu, wówczas, gdy sam obiekt nie budzi zastrzeżeń w świetle dyspozycji tego przepisu, lecz w wyniku robót budowlanych zamontowano na nim urządzenia niezwiązane z funkcją tego obiektu.

W tym miejscu warto przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydany w sprawie nielegalnego wykonania otworów okiennych w istniejącym budynku. W uzasadnieniu tego orzeczenia wyrażono pogląd, który należało podzielić, że przepisy art. 66 Prawa budowlanego zostały zamieszczone w rozdziale zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych", co z góry przesądza, że przepisy te powinny mieć zastosowanie w przypadkach, kiedy obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, nie remontowany, nie konserwowany, przez zaniechanie, niedbalstwo, brak kontroli, przez bierność właściciela lub zarządcy, doprowadzony do stanu opisanego w hipotezie art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego. Nie mają one więc zastosowania do samowolnego wykonania okien, a zatem do sytuacji, w których podejmowane są nowe działania inwestycyjne, ingerujące w strukturę obiektu. Por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1100/10, LEX nr 992473.

Tym bardziej nie ma podstaw do tego, aby w odniesieniu do obiektu nie związanego z funkcją obiektu, chociaż związanego z jego strukturą (przez zamocowanie reklamy) przyjmować możliwość zastosowania art. 66 Prawa budowlanego.

Jak zauważył w przywołanym wyroku Naczelny Sąd Administracyjny, decyzje wydawane w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego mogą być kierowane do właściciela (zarządcy) budynku. Jeżeli zaś dochodzi do działań inwestycyjnych związanych z budynkiem właściwy będzie inny tryb badania i ustalania skutków podjętych robót budowlanych, a mianowicie art. 51 Prawa budowlanego, wobec powyższego inaczej będzie kształtował się krąg stron postępowania, inny też będzie adresat decyzji.

Ponieważ Sąd stwierdził, iż wystąpiły istotne naruszenia prawa procesowego, które mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a także błędnie zastosowany został art. 66 Prawa budowlanego, należało uchylić decyzje zaskarżoną jak i decyzję organu I instancji, wskazując na konieczność dokonania przez organy ustaleń faktycznych, które będą prowadziły do zastosowania prawidłowych norm prawa materialnego. Z tych względów, zarzuty skargi odnoszące się do § 14 a rozporządzenia, a także jego zgodności z Konstytucją okazały się co najmniej przedwczesne, co zwalnia Sąd z ustosunkowania się do nich, gdyż dopiero po ponownym rozpoznaniu sprawy okaże się, które przepisy będą miały zastosowanie.

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W pkt II wyroku orzeczono na podstawie art. 152 ww. ustawy. Koszty zasądzono na podstawie art. 200 p.p.s.a.