Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 1065/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w skąłdzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Rudnicka Sędziowie asesor WSA Sławomir Antoniuk (spr.) asesor WSA Marta Laskowska Protokolant referendarz sądowy Dariusz Pirogowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2006 r. sprawy ze skargi S. M. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania stopnia naukowego. 1.uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów nr [...] z dnia [...] marca 2004 r., 2.stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3.zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącego S. M. kwotę 460,00 złotych (czterysta sześćdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] marca 2005 r., nr [...] , po ponownym rozpatrzeniu sprawy zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L. z dnia 25 września 2002 r. o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego, utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2004 r., [...] odmawiającą zatwierdzenia powyższej uchwały.

Z ustaleń organu i akt administracyjnych wynika, że podstawą wszczęcia przewodu habilitacyjnego przez Radę Wydziału [...] [...] w L. (dalej Rada Wydziału) w dniu [...] stycznia 2002 r. była rozprawa dr S. M. pt. "[...]", wydana w formie książkowej przez Wydawnictwo Uniwersytetu [...].

Na recenzentów rozprawy habilitacyjnej powołani zostali: 1) prof. dr hab. B. O. – klimatolog z Zakładu [...] Uniwersytetu [...], 2) prof. dr hab. M. S. – klimatolog z Zakładu [...] Uniwersytetu [...], 3) prof. dr hab. J. K. – agrometeorolog z Katedry [...] Akademii [...] w L. Wymienieniu recenzenci stwierdzili, że praca dr S. M. spełnia wymogi stawiane rozprawom habilitacyjnym, a całokształt pracy naukowej, dydaktycznej i organizacyjnej dr S. M. uzasadnia wnioskowanie o nadanie stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Rada Wydziału na posiedzeniu w dniu [...] czerwca 2002 r. opowiedziała się za dopuszczeniem dr S. M. do kolokwium habilitacyjnego. Kolokwium habilitacyjne przeprowadzone w dniu [...] września 2002 r. zostało ocenione pozytywnie, co spowodowało podjęcie przez Radę Wydziału uchwały o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego.

W dniu 29 października 2002 r. do Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych wpłynął wniosek w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [....] Uniwersytetu [...] w L. z dnia [...] września 2002 r. o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk o [...] w zakresie geografii.

Rozpatrując powyższy wniosek Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powołała trzech recenzentów: prof. dr hab. K. K., prof. dr hab. C. K., prof. dr J. P., którzy pozytywnie ocenili dorobek naukowy i pracę habilitacyjną dr S. M. i poparli wniosek Rady Wydziału o nadanie opiniowanemu stopnia naukowego doktora habilitowanego.

Sekcja Nauk [...] Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych na posiedzeniach w dniach [...] i [...] maja 2003 r. oraz w dniach [...] i [...] września 2003 r. merytorycznie dyskutowała o wartości naukowej pracy habilitacyjnej i dorobku naukowym kandydata. Poddana ocenie praca habilitacyjna i dorobek naukowy dr S. M. stały się przedmiotem głosowania członków Sekcji. W głosowaniu w dniu [...] maja 2003 r. oddano 1 głos za opinią pozytywną, 17 głosów za negatywną, 6 osób wstrzymało się od głosu. W głosowaniu w dniu [...] września 2003 r. oddano 10 głosów za, 8 przeciw, 5 osób wstrzymało się od głosowania.

W dniu [...] lutego 2004 r. w rozstrzygającym głosowaniu nad wnioskiem o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału poprzedzonym dyskusją, w której wzięli udział recenzenci powołani przez Centralną Komisję, oddano 10 głosów za, 11 przeciw, 4 osoby wstrzymały się od głosu.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów decyzją z dnia [...] marca 2004 r., na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. nr 65, poz. 386 z ze zm.), oraz art. 51 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. nr 65, poz. 595), działając w trybie § 4 pkt. 1 Statutu Komisji, odmówiła zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] w L. z dnia [...] września 2002 r. o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk o [...] w zakresie geografii.

W uzasadnieniu powyższej decyzji organ podniósł, iż Sekcja Nauk [...] i Nauk o [...] zapoznała się z wnioskiem o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału, a następnie, po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji i po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia wniosku. Następnie Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem ww. Sekcji, podjęło decyzję o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału (głosowano: za zatwierdzeniem uchwały – 0, przeciw - 11, wstrzymujących się - 0). Wynik głosowania Sekcji wskazywał, że jej członkowie nie znaleźli wystarczających podstaw do uznania, iż rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny naukowej, której dotyczy przewód habilitacyjny i że nie spełnia ona wymagań określonych w art. 15 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych.

Pismem z dnia 14 lipca 2004 r. Rada Wydziału wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją podnosząc, że na posiedzeniu w dniu [...] lipca 2004 r. zapoznała się z decyzją Centralnej Komisji. Po odbytej dyskusji i głosowaniu tajnym, w którym wzięło udział 40 osób uprawnionych do głosowania (na 52 uprawnionych), jednogłośnie postanowiono zwrócić się z prośbą do Centralnej Komisji o ponowne rozpatrzenie uchwały Rady Wydziału przy uwzględnieniu wyjaśnień podniesionych w odwołaniu. Dodatkowo w piśmie tym poinformowano organ, iż Rada nie mogła dotrzymać 3 - miesięcznego terminu na wniesienie odwołanie od decyzji, gdyż pismo w tej sprawie datowane na 29 marca 2004 r. otrzymała dopiero w dniu 26 maja 2004 r.

Po ponownym rozparzeniu sprawy Centralna Komisja decyzją z dnia [...] marca 2005 r., na podstawie art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz.U. nr 65, poz. 386 ze zm.) oraz art. 51 ust. 1 i art. 52 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. nr 65, poz. 595), utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy.

Uzasadniając rozstrzygnięcie organ kolegialny wskazał, że Sekcja Nauk [...] i Nauk o [...] po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy i po wysłuchaniu opinii recenzentów Komisji, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciwko uchyleniu decyzji Centralnej Komisji o odmowie zatwierdzenia przedmiotowej uchwały (oddano głosy: za uchyleniem decyzji - 1, przeciw -18, wstrzymujących się - 2). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji, postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję Centralnej Komisji, odmawiającą zatwierdzenia omawianej uchwały Rady Wydziału (za utrzymaniem decyzji oddano głosów -10, przeciw - 0, wstrzymujących się - 0). W postępowaniu dotyczącym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy powołano kolejno dwóch recenzentów (prof. dr hab. J. O. i dr hab. M. M.) i obaj przedstawili jednoznacznie negatywne opinie odnośnie zasadności uchwały o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego. Wskazali oni w swych szczegółowo uzasadnionych opiniach, na zasadnicze niedostatki rozprawy habilitacyjnej. Opinie tych recenzentów podzielili w zdecydowanej większości członkowie Sekcji. Recenzenci i członkowie Sekcji zwrócili też uwagę na brak w wykazie cytowanej literatury wielu znaczących publikacji związanych blisko z tematem rozprawy habilitacyjnej a także na mało zaawansowane metody stosowane w rozprawie i trywialność uzyskanych wyników. Z przeprowadzonej oceny wynikało ponadto, iż dorobek naukowy na podstawie, którego wszczęto przewód habilitacyjny jest skromny, publikowany w większości w czasopismach o znaczeniu lokalnym, brak publikacji w językach obcych. Podniesiono też, że nie ma dowodów szerszego międzynarodowego uznania prac habilitanta.

Decyzja Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] marca 2005 r. stała się przedmiotem skargi złożonej do Sądu przez pełnomocnika dr S. M., w której wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] marca 2004 r. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 19 ust 1 w zw. z art. 35 ust 1 i art. 35 ust 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a także 1 ust. 3 statutu Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych, a tym samym art. 107 § 1 k.p.a., 2) art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a., 3) art. 10 § 1 k.p.a. W uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, że Centralna Komisja może działać poprzez swoje organy, zaś w przedmiotowej sprawie decyzję podejmowało Prezydium Komisji. Jak wynika z podpisów na obydwu decyzjach, w rozstrzygnięciach brały udział osoby nieuprawnione – zastępcy przewodniczących Sekcji, co oznacza, że Prezydium Komisji nie działało w składzie statutowym. Ponadto w toku postępowania prowadzonego przez Centralną Komisję w przedmiocie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego doktora habilitowanego, w ramach postępowania opiniodawczego powołuje się recenzentów, którzy przygotowują stosowne opinie. Opinie takie mają walor sporządzanej w postępowaniu wyjaśniającym opinii biegłego, o której mowa w art. 84 k.p.a. Recenzje przygotowane przed podjęciem decyzji z dnia [...] marca 2004 r. były pozytywne, natomiast sama decyzja - negatywna, z zawartymi w uzasadnieniu konkluzjami przeciwnymi niż ustalenia recenzentów. Mimo to Centralna Komisja, z naruszeniem art. 107 § 3 k.p.a., w uzasadnieniu swojej decyzji, ani nie nawiązała do treści recenzji, ani nie wyjaśniła, dlaczego odmówiła recenzjom, będącym dowodami w sprawie, wiarygodności i mocy dowodowej. Naruszona została także w ten sposób zasada wyrażona w art. 11 k.p.a., nakładająca na organ prowadzący, obowiązek wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Wadliwość decyzji z dnia 29 marca 2004 r. została zaakceptowana zaskarżoną decyzją, która również w najmniejszym stopniu nie odniosła się do recenzji opracowanych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Dodatkowa strona skarżąca podniosła, że ustawa z dnia 12 września 1990 r. nie normowała kwestii wypowiedzenia się strony przed wydaniem decyzji co do zebranych materiałów i obowiązkiem Centralnej Komisji było umożliwienie skarżącemu, zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. skorzystanie z tego uprawnienia, czego nie uczyniono. Niewykonanie zaś tej czynności przez Centralną Komisję oznaczało, że możliwość czynnego udziału skarżącego w postępowaniu została praktycznie wyłączona.

Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów w odpowiedzi na skargę wniosła o jej oddalenie. Odnosząc się zarzutów podniosła, że brak podpisów nieobecnych przewodniczących Sekcji [...], [...], [...], [...] nie ma wpływu na ważność decyzji, gdyż decyzje podejmuje organ kolegialny i decyzję podpisują osoby biorące udział w jej wydaniu. Tak więc udział zastępców przewodniczących sekcji jest zgodny ze statutem Komisji. Zdaniem organu błędne jest twierdzenie, że recenzje wydane w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego mają walor opinii biegłego, gdyż mają one charakter pomocniczy i nie wiążą składu organu kolegialnego, który wydaje decyzję w tajnym głosowaniu. Ponadto regulacje ustawowe nigdy nie przewidywały w postępowaniu o nadanie stopnia naukowego możliwości wypowiedzenia się habilitanta przed wydaniem decyzji, a samo postępowanie zostało uregulowane w sposób zupełny, stąd zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. jest chybiony.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie, choć tylko niektóre zarzuty w niej podniesione są trafne.

Zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu mającym wpływ na wynik rozstrzygnięcia.

Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji należało w pierwszej kolejności ustalić w oparciu o jakie przepisy Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów powinna prowadzić postępowanie i wydać decyzję w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] o [...] Uniwersytetu [...] w L. z dnia [...] września 2002 r. o nadaniu dr S. M. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk o [...] w zakresie geografii.

Podstawę prawną rozstrzygnięcia zaskarżonych decyzji Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów Komisji stanowiła ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 ze zm.), podczas gdy wymieniona Komisja powinna rozstrzygać sprawę w oparciu o przepisy obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595). Powołana w obu decyzjach Centralnej Komisji, jako podstawa rozstrzygnięcia ustawa z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych utraciła moc z dniem 30 kwietnia 2003 r., zaś art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki dopuszczał możliwość stosowania przepisów dotychczasowych wyłącznie w sprawach przewodów doktorskich i habilitacyjnych, nie zakończonych do dnia wejścia w życie nowej ustawy. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt 5 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r., obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji, czynności przewodu habilitacyjnego kończą się uchwałami rady jednostki organizacyjnej w przedmiocie nadania stopnia doktora habilitowanego. W przedmiotowej sprawie czynności przewodu habilitacyjnego zakończyła uchwała Rady Wydziału [...] o [...] Uniwersytetu [...] w L. z dnia [...] września 2002 r. Zatem przepis art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. w tym stanie faktycznym nie mógł być zastosowany przez organ wydający decyzję w niniejszej sprawie.

Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż Centralna Komisja stosując prawo nieobowiązujące w dacie orzekania dopuściła się naruszenia przepisów prawa materialnego.

Na marginesie należy nadmienić, że Centralna Komisja prowadząc postępowanie zakończone decyzją z dnia [...] marca 2004 r. na podstawie ustawy z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych, naruszała przepis art. 17 ust. 2 wymienionej ustawy. Z materiału dokumentacyjnego bowiem wynika, że o toczącym się postępowaniu nie zostali powiadomieni recenzenci przewodu habilitacyjnego, jak również nie brali w nim udziału. Zgodnie ze wskazanym przepisem recenzenci w przewodzie habilitacyjnym uczestniczą w postępowaniu przed Centralną Komisją na prawach strony. Komisja zobowiązana była do zawiadomienia recenzentów o terminach posiedzeń organu w celu zapewnienia w nim udziału (patrz wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1996 r., sygn. akt I SA 1232/95; ONSA 1997/95). Nie powiadomienie o posiedzeniu Sekcji recenzenta, który wydał opinię pozytywną mogło mieć wpływ na stanowisko członków Sekcji.

Ponadto należy podnieść, że akta administracyjne nie zawierają dowodu doręczenia Radzie Wydziału uczelni decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] marca 2004 r. Z załączonego do decyzji zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki poleconej wynika, że decyzję tę otrzymał w dniu 26 maja 2004 r. dr S. M. Jednakże wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej przedmiotową decyzją został wniesiony pismem z dnia 14 lipca 2004 r. przez Radę Wydziału. W piśmie tym Dziekan prof. dr hab. N. G. wskazał na uchybienie 3 miesięcznego terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenia sprawy. Organ nie wyjaśnił czy przedmiotowa decyzja została doręczona stronie postępowania – Radzie Wydziału, a jeżeli tak to, w jakim terminie nastąpiło doręczenie. Brak dowodu doręczenia decyzji Radzie Wydziału uniemożliwia Sądowi kontrolę prawidłowości rozpatrzenia wniosku odwoławczego. W tym miejscu należy mieć na uwadze, że organ rozpatrujący odwołanie czy też wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy jest obowiązany w pierwszej kolejności zbadać, czy środek odwoławczy wpłynął w terminie i czy jest on dopuszczalny. Stwierdziwszy, iż środek odwoławczy wpłynął po terminie organ odwoławczy jest obowiązany wydać postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania (art. 134 k.p.a.). Organ centralny rozpoznając sprawę ponownie nie może działać z urzędu. Brak odwołania od decyzji lub wniesienie odwołania po terminie (który nie został przywrócony) powoduje, iż decyzja wydana w pierwszej instancji staje się decyzją ostateczną. Rozpatrzenie odwołania (wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy) wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony, stanowi rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 k.p.a.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż organ nie wyjaśnił dostatecznie stanu faktycznego sprawy, czym naruszył art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Dodatkowo wskazać należy, że zgodnie z § 1 ust. 2 pkt oraz ust. 2 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia 19 kwietnia 1991 r., ze zm. organem Komisji jest Prezydium Komisji w skład którego wchodzą: przewodniczący Komisji, dwaj jego zastępcy, sekretarz Komisji oraz przewodniczący 7 sekcji stałych (11 osób). W dniu wydania zaskarżonej decyzji Prezydium Centralnej Komisji liczyło 11 członków. Jednakże z listy obecności Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] marca 2005 r., nr [...] wynika, że prof. M. N. przewodniczący Sekcji [...] wziął udział tylko w pierwszej części posiedzenia Prezydium Komisji, dotyczącej omawiania spraw Sekcji [...]. Wyciąg protokołu nr [...] wskazuje, że prof. M. N. był nieobecny w trakcie głosowania nad uchwałą Prezydium Komisji. W czasie tajnego głosowania Prezydium Komisji podjęło 10 głosami jednomyślną decyzję utrzymującą w mocy poprzednią decyzję o odmowie zatwierdzenia habilitacji dr S. M. Zgodnie z § 7 Statutu Prezydium mogło w takim składzie osobowym wiążąco przegłosować przedmiotową uchwałę. Jednakże wydaną w oparciu o podjętą uchwałę decyzję z dnia [...] marca 2005 r. podpisało 10 z 11 osób wymienionych w tym orzeczeniu jako Prezydium Komisji. Prof. M. N. nie podpisał decyzji, a obok jego nazwiska zamieszczono adnotację "nieob." Wprawdzie § 4 Statutu zawiera upoważnienie dla Prezydium Komisji do zatwierdzania uchwały Sekcji w sprawach nadawania stopni naukowych i tytułu naukowego, jednakże decyzje wydawane przez organ kolegialny, stanowiące wyraz woli członków składu orzekającego, którzy tworząc całość są nie tylko upoważnieni, ale i zobowiązani do podpisywania decyzji - zgodnie z art. 107 § 1 k.p.a. W wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 2000 r. sygn. akt I SA 1109/00 (nie publ.) i z dnia 27 lutego 2003 r. sygn. akt II SA 455/02 (Wokanda 2003/7-8/76), a także w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 12 grudnia 2003 r. sygn. akt III RN 135/03 (OSNP 2004/16/274) wskazano, iż z uwagi na to, że organ kolegialny działa in corpore, podpis powinien być złożony przez wszystkich członków organu kolegialnego. Ustawa, czy też Statut nie upoważniają Prezydium do wydawania decyzji administracyjnych w imieniu Centralnej Komisji w innym składzie osobowym. Wydanie decyzji administracyjnej nie jest bowiem tożsame z przegłosowaniem w formie uchwały stanowiska Prezydium jako organu Centralnej Komisji. W tej sytuacji brak w zaskarżonej decyzji podpisu prof. M. N., będącego członkiem Prezydium Centralnej Komisji, jest niezgodny z przepisami postępowania administracyjnego.

Reasumując należy stwierdzić, że obie wydane w sprawie decyzje Centralnej Komisji wydane zostały z naruszeniem art. 51 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach w zakresie sztuki (Dz. U. Nr 65, poz. 595) oraz art. 7, 77 § 1 k.p.a., a zaskarżona decyzja narusza ponadto art. 107 § 1 k.p.a. oraz art. 35 ust. 2 pkt 2 powołanej ustawy z dnia 14 marca 2003 r., w zw. z § 1 ust. 2 pkt 2 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, co uzasadnia uchylenie tych decyzji.

Organ ponownie rozpatrując sprawę w przedmiocie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] o [...] Uniwersytetu [...] w L. z dnia [...] września 2002 r. zastosuje właściwy tryb postępowania przewidziany w ustawie obowiązującej w dacie orzekania.

Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c) oraz art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 155, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 powołanej ustawy.