Postanowienie NSA, sygn. akt II GSK 3371/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 2 pkt 1 i 6
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 15 par. 1, art. 26 par. 1
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Joanna Zabłocka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 sierpnia 2015 r. sygn. akt I SA/GI 807/15 w sprawie ze skargi S. K. na upomnienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] przedmiocie egzekucji należności pieniężnych postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. postanowieniem z dnia 3 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/GI 807/15 odrzucił skargę S.K. na upomnienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej.

W piśmie z dnia [...] lipca 2015 r. S.K. (dalej: skarżący) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. skargę na upomnienie z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] wystawione przez Prezydenta Miasta K., na podstawie którego wezwano skarżącego do uregulowania opłat dodatkowych za nieuiszczenie opłaty parkingowej w łącznej wysokości 2455,60 zł.

W podstawie prawnej upomnienia powołano art. 15 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2014 r., poz. 1619 z późn. zm.), dalej w skrócie: u.p.e.a.

Skarżący wniósł o uchylenie powyższego upomnienia oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a., odrzucił skargę, uznając, że ww. upomnienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2015 r. jest upomnieniem przedegzekucyjnym i nie odpowiada żadnemu z działań organów administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 p.p.s.a., dlatego też nie było podstaw do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.

S.K. w skardze kasacyjnej na powyższe postanowienie wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Wyrokowi zarzucił naruszenie prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść orzeczenia tj. art. 58 § 2 pkt 1 i 6 w zw. z art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. poprzez uznanie, że zaskarżone upomnienie nie podlega kontroli sądu administracyjnego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnionych podstaw.

Skarżący zmierza do wykazania, że upomnienie Prezydenta Miasta K. z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej, stanowi akt, o jakim mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., tj. inny niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Stanowisko to jest nieuzasadnione.

W pierwszej kolejności przypomnieć należy, że stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg wymienionych w ww. przepisie.

Akty administracyjne, podlegające kontroli sądowoadministracyjnej na zasadzie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., muszą spełniać następujące cechy: (1) mieć charakter władczy, (2) być podejmowane w sprawach indywidualnych, (3) mieć charakter publicznoprawny, (4) dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisu prawa (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 28; T. Woś, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz [w:] red. T. Woś, Warszawa 2008, s. 59; J. Drachal, J. Jagielski, R. Stankiewicz, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, [w:] red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2011, s. 54).

Zaskarżone upomnienie zostało sporządzone na podstawie art. 15 § 1 u.p.e.a. Zgodnie z jego treścią egzekucja administracyjna może zostać wszczęta, jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Postępowanie egzekucyjne może być wszczęte po upływie 7 dni od dnia doręczenia tego upomnienia.

Upomnienie to jest więc elementem procedury egzekucyjnej, poprzedzającym wszczęcie egzekucji administracyjnej sensu stricto. Nie przybiera ono formy postanowienia, ani decyzji oraz nie jest czynnością ani aktem administracyjnym nakładającym na zobowiązanego obowiązek, lecz jedynie stanowi przypomnienie o obowiązku ciążącym na zobowiązanym oraz o skutkach niewywiązania się z tego obowiązku w zakreślonym terminie.

Upomnienie o którym mowa w art. 15 u.p.e.a. to wyłącznie czynność wierzyciela, poprzedzająca postępowanie egzekucyjne. Postępowanie egzekucyjne może bowiem być wszczęte dopiero po upływie 7 dni od doręczenia upomnienia, na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego (art. 26 § 1 tej ustawy).

Skoro upomnienie nie posiada cech aktu administracyjnego: decyzji, postanowienia, postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym ani innych aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 ustawy p.p.s.a. to nie podlega ono kontroli sądu administracyjnego. Stanowisko to jest powszechnie akceptowane w orzecznictwie sądowym (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 24 września 2009 r. sygn. akt II SA/Sz 792/09, postanowienie WSA w Olsztynie z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt II SA/Ol 1038/10; postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 281/10 dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji zasadnie uznał, że spełniona została przesłanka uzasadniająca odrzucenie skargi, tym samym zarzut naruszenia art. 58 § 2 pkt 1 i 6 w zw. z art. 3 § 1 pkt 4 p.p.s.a. jest nieuzasadniony.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.