Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 671/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2009-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 132 ust. 3 w związku z  par. 150 ust. 9,  par. 140 ust. 1 i 2 i  par. 266 oraz par. 145 ust. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Barbara Skrzycka - Pilch Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.) Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi Prokuratora na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 19 lutego 2008 r., nr [...] w przedmiocie wykonania robót budowlanych uchyla zaskarżoną decyzję.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 grudnia 2007 r. Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 51 oraz art. 80 ust. 2 pkt. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156 poz. 1118 z 2006r. ze zm.) orzekł o braku podstaw do rozstrzygania w trybie art. 50 i 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w sprawie wykonania montażu kominka w lokalu nr [...] budynku mieszkalnego zlokalizowanego w L. na działce nr [...] obr[...]. przy ul. [...]. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż w wyniku oględzin ustalono, iż M. H. wykonał kominek grzewczy z zamkniętą komorą spalania i podłączył go do komina w lipcu 2007 r. Inwestor zlecił wykonanie opinii kominiarskiej w celu sprawdzenia, do którego przewodu należy włączyć odpływ spalin oraz otworzyć wentylację pomieszczenia, opinii technicznej oceniającej możliwość postawienia kominka pod kątem nośności stropu oraz opinii kominiarskiej, która potwierdziła prawidłowość podłączeń oraz możliwość bezpiecznej eksploatacji kominka. W toku postępowania M. H. zlecił wykonanie kolejnej opinii kominiarskiej, która również potwierdziła prawidłowe podłączenie kominka i wykonanie wentylacji pomieszczenia. Organ wskazał, że R. B. zarzucił, iż w piwnicy występują zadymienia w trakcie użytkowania kominka w lokalu mieszkalnym nr [...] i odczuwalna jest woń spalenizny w jego mieszkaniu. Z opinii sporządzonej na zlecenie inwestora na podstawie oględzin w budynku dokonanych w dniu 23 listopada 2007 r., wynika, iż w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...] oraz w piwnicy budynku nie stwierdzono obecności tlenku węgla, a wymiana powietrza w tym pomieszczeniach jest prawidłowa. Sprawdzenia w lokalu nr [...] nie dokonano, bowiem nie został on udostępniony. Organ wskazał, iż roboty budowlane wykonane przez M. H. w związku z brakiem konieczności wzmocnienia stropu i możliwością włączenia się w do istniejących przewodów kominowych bez konieczności ich przebudowy nie podlegały zgłoszeniu organowi architektoniczno-budowlanemu w związku z czym w sprawie brak było podstaw do zastosowania przepisów art. 50 i 51 ustawy prawo budowlane.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł R. B., domagając się jej uchylenia. W odwołaniu stwierdzono, iż wybudowanie kominka stanowi samowolę budowlaną i winno podlegać rozbiórce, zakwestionowano prawidłowość sporządzonych na zlecenie inwestora opinii, zarzucono brak bezpieczeństwa konstrukcji, użytkowania i pożarowego. Nadto odwołujący się wskazał na zły stan techniczny budynku.

Decyzją z dnia 19 lutego 2008 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że właściciele lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w L., wykonali w lipcu 2007 r. kominek grzewczy z wkładem kominkowym i zamkniętą komorą spalania, włączając go do wolnego dymowego przewodu kominowego nr [...] bez wymaganego zgłoszenia. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 50 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w przypadkach innych niż określone w art.48 ust.1 lub w art. 49b ust. 1 właściwy organ wstrzymuje postanowieniem roboty budowlane wykonywane bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia, w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie środowiska, na podstawie zgłoszenia z naruszeniem art. 30 ust. 1 lub w sposób istotnie odbiegający od ustaleń i warunków określonych w pozwoleniu na budowę bądź w przepisach. Organ wyjaśnił, że roboty remontowe polegające na rozbiórce pieca kaflowego i budowie w tym miejscu kominka zostały już zakończone. Do robót już zakończonych mają zastosowanie przepisy art. 51 ust. 7 Prawa budowanego, które stanowią że przepisy art. 51 ust.1 pkt 1 i 2 oraz ust. 3 Prawa budowanego, stosuje się odpowiednio, jeżeli roboty budowlane, w przypadkach innych niż określone w art.48 albo 49b, zostały wykonane w sposób, o którym mowa w art. 50 ust. 1. W ocenie organu roboty remontowe wykonane zostały bez wymaganego zgłoszenia, jednakże postępowanie wyjaśniające wykazało, że brak jest podstaw do wdrożenia przewidzianego w takich okolicznościach trybu określonego w art. 51 ust. 1 pkt.2 Prawa budowanego, tj. nałożenia na inwestora robót obowiązku wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z opinii technicznej z dnia 29 czerwca 2007 r. sporządzonej przez G. M. posiadającego uprawnienia do pełnienia samodzielnej funkcji technicznej w budownictwie, wynika, że nie ma przeciwwskazań do wybudowania kominka w lokalu nr [...]., posadowionego na nowym fundamencie na miejscu rozebranego pieca kaflowego. W końcowych ustaleniach autor opinii stwierdza, że kominek nie narusza konstrukcji budynku i jego układu statycznego, nie pogorszy odporności ogniowej i jest podłączony do odrębnego kanału dymowego o przekroju 19 x 19 cm. Z opinii A. G. z A z dnia 23 października 2007r. wynika, że zrealizowany kominek podłączony jest prawidłowo do istniejącego przewodu kominowego, wentylacja pomieszczenia przy kominku wykonana została prawidłowo, a przewody oraz podłączenia nadają się do eksploatacji. Natomiast z opinii z dnia 26 listopada 2007 r. wynika, iż w lokalach mieszkalnych nr [...] i [...] oraz w piwnicy budynku nie stwierdzono obecności tlenku węgla, a wymiana powietrza w tym pomieszczeniach jest prawidłowa, a ciąg w przewodzie dymowym wystarczający, natomiast sprawdzenia w lokalu nr [...] nie dokonano, bowiem nie został on udostępniony. Organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 61 Prawo budowlane, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt zgodnie z zasadami, o których mowa w art. 5 ust. 2. W sytuacji gdy obiekt znajduje się w złym stanie technicznym, a właściciele budynku dobrowolnie nie przystąpią do wykonania robót remontowo-budowanych, organ nadzoru budowanego może nakazać właścicielom obiektu, w drodze decyzji wydanej w trybie przepisów art. 66 Prawa budowlanego, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin ich wykonania.

Prokurator Okręgowy w Słupsku we wniesionej skardze podniósł zarzut naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istotnych okoliczności sprawy, w szczególności poprzez brak ustaleń, czy pomieszczenie, w którym zamontowano kominek z zamkniętą komorą spalania, spełnia wymogi wynikające z przepisów § 132 ust. 3 pkt 1-4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 z 2002 r. poz. 690 ze zm.). Skarżący zarzucił, iż zaskarżona decyzja nie spełnia wymogów art. 107 § 3 k.p.a, nie zawiera bowiem wskazania okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy podejmowaniu decyzji, wykładni stosowanych przepisów oraz oceny przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Skarżący zarzucił, iż organy odwoławczy z naruszeniem art. 3 pkt 7 i 8 ustawy Prawo budowlane zdefiniował montaż kominka z zamknięta komorą spalania jako roboty budowlane polegające na remoncie. Stanowisko, że inwestor prowadził roboty remontowe polegające na rozbiórce pieca kaflowego i zamontowaniu w tym miejscu kominka pozostaje w sprzeczności z dokonanymi w sprawie ustaleniami, z oświadczenia wnioskodawcy wynikało bowiem, iż piec kaflowy został rozebrany przez niego osobiście już w 1977 r. Zatem przedmiotem oceny organu powinny być prace polegające na wykonaniu nowych fundamentów jako podstawy oraz montaż kominka z zamkniętą komorą spalania. Organ odwoławczy, nie rozważył, czy wykonane prace można zliczyć do przebudowy obiektu budowlanego, przez co należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych obiektu budowlanego co wymagałoby pozwolenia na budowę i nie wykazał w uzasadnieniu, z czego wywodzi, że do w/w robót budowlanych mógł mieć zastosowanie tryb przewidziany w art. 51, który dotyczy robót budowlanych innych niż określone w art. 48 i 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Skarżący wskazał, iż remont w rozumieniu art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, dotyczy robót budowlanych wykonywanych w istniejącym obiekcie budowlanym, polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego. Wymóg odtworzenia stanu pierwotnego powoduje, że w wyniku remontu nie może powstać zupełnie inny obiekt budowlany o innych parametrach technicznych niż obiekt pierwotny, a kominek z zamkniętą komora spalania oraz piec kaflowy funkcjonują na odmiennych zasadach. Skarżący stwierdził, że zamontowany kominek z zamkniętą komorą spalania jest co najmniej urządzeniem budowlanym, przez które rozumie się urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z przeznaczeniem (art. 3 pkt 9 ustawy Prawo budowlane), na budowę których wymagane jest zgłoszenie. W skardze wskazano, iż opinie kominiarskie oraz opinia techniczna, do których odwołano się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, nie odnoszą się do postanowień zawartych w § 132 ust. 3 pkt 1-4 rozporządzania Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w zakresie parametrów i warunków, jakie powinny spełniać pomieszczenia, w których mogą być zamontowane kominki z zamkniętą komorą spalania. W opinii kominiarskiej z dnia 23 października 2007 r. zawarte jest ogólne stwierdzenie, że wentylacja funkcjonuje prawidłowo, nie wynika z niej, że w pomieszczeniu nie zastosowano mechanicznej wentylacji wyciągowej i spełnione są wymogi § 150 ust. 9 powołanego rozporządzenia. Przeciwnie, w opinii tej zawarta jest informacja, że wentylacja łazienkowa w tym lokalu jest mechaniczna. W części dotyczącej przewodów kominowych przedłożone przez inwestora opinie kominiarskie potwierdzają, że kominek został w sposób prawidłowy podłączony oraz że przewody kominowe są drożne i nadają się do eksploatacji. Nie wynika z nich natomiast, by dokonano pomiarów przekroju tych przewodów kominowych. Wprawdzie w opinii technicznej sporządzonej przez G. M. jest informacja, że przekrój ten wynosi 14/14 i 19/19, jej autor oparł jednak swoje ustalenia w tym zakresie wyłącznie na oświadczeniu inwestora. Wobec nieustalenia danych dotyczących nominalnej mocy grzewczej zamontowanego kominka oraz kubatury pomieszczenia, brak jest możliwości stwierdzenia, czy zgodnie z § 132 ust. 3 pkt 4 lit. a rozporządzenia, do pomieszczenia, w którym zamontowano kominek możliwy jest dopływ powietrza do paleniska kominka w ilości co najmniej 10 m3 na 1 KW nominalnej mocy cieplnej kominka.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację. Nadto organ wskazał, iż niezależnie od faktu, czy montaż kominka podlegał zgłoszeniu, jak przyjęto w zaskarżonej decyzji, czy też wymagał pozwolenia na budowę, w sprawie znajdował zastosowanie tryb przewidziany w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, natomiast stwierdzenie przez organ prawidłowości wykonanych robót uzasadniało brak podstaw do nałożenia obowiązków w trybie tych przepisów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.

Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżoną decyzję wydano bowiem z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. Z przepisów tych wynika obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego.

Przedmiotem samowoli budowlanej było wykonanie kominka. Stanowisko skarżącego, iż z okoliczności sprawy nie wynikało, by wykonane prace miały charakter robót remontowych jest uzasadnione. Zgodnie bowiem z art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2006 r. nr 156 poz. 1118 ze zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o remoncie należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym. Z dokonanych ustaleń faktycznych nie wynika, by przed rozpoczęciem realizowanym robót w lokalu Nr [...] istniał kominek, podlegający remontowi. Brak przesłanki "odtworzenia stanu pierwotnego" wyklucza zakwalifikowanie wykonanych robót jako robót remontowych. Dokonana przez organ ocena charakteru wykonanych robót narusza zatem art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego. Okoliczność ta nie ma jednak wpływu na prawidłowość powołania przez organ odwoławczy przepisów art. 50 i 51 Prawa budowlanego.

W niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 48 i 49b Prawa budowlanego. Art. 48 Prawa budowlanego reguluje tryb postępowania w przypadku budowy obiektu budowlanego lub jego części bez pozwolenia na budowę, a art. 49 b Prawa budowlanego w przypadku budowy obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego zgłoszenia. Postępowanie unormowane w obu tych przepisach znajduje zatem zastosowanie w budowy obiektu budowlanego lub części obiektu budowlanego. Realizacja kominka nie stanowi budowy obiektu budowlanego lub jego części w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego. Pojęcie budowy, zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, obejmuje wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Obiektem budowlanym w rozumieniu ustawy jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowla stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekt małej architektury (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, robotami budowlanymi są budowa a także przebudowa, montaż, remont lub rozbiórka obiektu budowlanego. W art. 7a Prawa budowlanego ustawodawca określa przebudowę jako wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Analiza powyższych przepisów wskazuje, iż wykonanie robót budowlanych wewnątrz pomieszczenia budynku, nie stanowi budowy nowej części budynku, lecz jego przebudowę. Nowa część budynku powstaje bowiem sytuacji zmiany jego parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Wykonanie kominka (z zamkniętą komora spalania) na podmurówce podłączonego do przewodu kominowego, nie stanowi budowy ani obiektu budowlanego, ani jego części. Przedmiotowe roboty budowlane nie zostały w treści art. 29 Prawa budowlanego wyłączone z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazać należy, iż samowolne wykonanie takich robót, podobnie jak i niebędących budową obiektu budowlanego lub jego części robót budowlanych, podlegających zgłoszeniu, uzasadnia wszczęcie procedury przewidzianej w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, które to przepisy znajdują zastosowanie w innych niż określone w art. 48 ust. 1 lub 49b ust. 1 przypadkach wykonywania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia. Zatem wykonanie robót budowlanych niebędących budową obiektu budowlanego lub jego nowej części - obu przypadkach - niezależnie od tego czy roboty podlegały zgłoszeniu czy też wymagały pozwolenia, uzasadnia zastosowanie art. 50 w związku z 51 Prawa budowlanego. Mimo błędnej kwalifikacji wykonanych robót, organ odwoławczy, prawidłowo wskazał na zastosowanie w niniejszej sprawie trybu przewidzianego w art. 50 w związku z 51 Prawa budowlanego.

Art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przewiduje, iż w toku postępowania legalizacyjnego organ nakłada obowiązek wykonania określonych czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonywanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Z przepisu tego wynika wymóg badania przez organ zgodności wykonanych robót z przepisami prawa. Przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 r. ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, określają w jakich budynkach dopuszczalna jest realizacja kominków i jakim warunkom winny one odpowiadać. W zaskarżonej decyzji, organ, wbrew treści art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nie przeanalizował spełnienia wymogów określonych w rozporządzeniu.

§ 132 ust. 3 rozporządzenia stanowi, iż kominki opalane drewnem z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym mogą być instalowane wyłącznie w budynkach jednorodzinnych, mieszkalnych w zabudowie zagrodowej i rekreacji indywidualnej oraz niskich budynkach wielorodzinnych, w pomieszczeniach:

1) o kubaturze wynikającej ze wskaźnika 4 m3/kW nominalnej mocy cieplnej kominka, lecz nie mniejszej niż 30 m3,

2) spełniających wymagania dotyczące wentylacji, o których mowa w § 150 ust. 9,

3) posiadających przewody kominowe określone w § 140 ust. 1 i 2 oraz § 145 ust. 1,

4) w których możliwy jest dopływ powietrza do paleniska kominka w ilości:

a) co najmniej 10 m3/h na 1 kW nominalnej mocy cieplnej kominka - dla kominków o obudowie zamkniętej,

b) zapewniającej nie mniejszą prędkość przepływu powietrza w otworze komory spalania niż 0,2 m/s - dla kominków o obudowie otwartej.

§ 150 ust. 9 rozporządzenia stanowi, iż w pomieszczeniu z paleniskami na paliwo stałe, płynne lub z urządzeniami gazowymi pobierającymi powietrze do spalania z pomieszczenia i z grawitacyjnym odprowadzeniem spalin przewodem od urządzenia stosowanie mechanicznej wentylacji wyciągowej jest zabronione. § 140 ust. 2 przewiduje, iż przewody kominowe powinny być szczelne i spełniać warunki określone w § 266, zgodnie z którym

1. Przewody spalinowe i dymowe powinny być wykonane z materiałów niepalnych.

2. Przewody lub obudowa przewodów spalinowych i dymowych powinny spełniać wymagania określone w Polskiej Normie dotyczącej badań ogniowych małych kominów.

3. Dopuszcza się wykonanie obudowy, o której mowa w ust. 2, z cegły pełnej grubości 12 cm, murowanej na zaprawie cementowo-wapiennej, z zewnętrznym tynkiem lub spoinowaniem.

4. Między wylotem przewodu spalinowego i dymowego a najbliższym skrajem korony drzew dorosłych należy zapewnić zachowanie odległości co najmniej 6 m, z zastrzeżeniem § 271 ust. 8.

Natomiast w myśl art. 145 ust. 1 rozporządzenia trzony kuchenne i kotły grzewcze na paliwo stałe oraz kominki z otwartym paleniskiem lub zamkniętym wkładem kominkowym o wielkości otworu paleniskowego kominka do 0,25 m2 mogą być przyłączone wyłącznie do własnego, samodzielnego przewodu kominowego dymowego, posiadającego co najmniej wymiary 0,14×0,14 m lub średnicę 0,15 m, a w przypadku trzonów kuchennych typu restauracyjnego oraz kominków o większym otworze paleniskowym - co najmniej 0,14×0,27 m lub średnicę 0,18 m, przy czym dla większych przewodów o przekroju prostokątnym należy zachować stosunek wymiarów boków 3:2.

Organy administracji winny zatem dokonać wnikliwej oceny, czy wybudowany kominek spełnia wszystkie kryteria przewidziane w § 132 ust. 3 w związku z art. § 150 ust. 9, § 140 ust. 1 i 2 i § 266 oraz § 145 ust. 1 rozporządzenia. Ocena ta może być dokonana po ustaleniu okoliczności przewidzianych w cytowanych normach dotyczących szeregu parametrów, w tym wskazanych w skardze - przekroju przewodów kominowych, rodzaju stosowanej wentylacji, mocy grzewczej kominka, kubatury pomieszczenia. Organ administracji rozpatrujący sprawę nie może ograniczać się do stwierdzenia, iż zgodność z przepisami wykonanych robót potwierdzają przedłożone do akt sprawy przez stronę opinie. Ocena w tym zakresie należy bowiem do organu administracji. Zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w szczególności dowodem tym mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Podkreślić należy, iż przedłożone przez stronę opinie nie mają waloru opinii biegłego dopuszczonej w toku postępowania administracyjnego w trybie art. 84 §1 k.p.a., nadto opinie te zgodnie z art. 77 § 1 i 80 k.p.a. jak każdy dowód podlegają ocenie organu. Wnioski wynikające z przełożonych opinii organ mógł uwzględnić jedynie w sytuacji, gdy były one poprzedzone ustaleniami faktycznymi pozwalającymi na ich wyciągnięcie i umożliwiającymi ocenę prawidłowości przyjętego rozumowania, w szczególności, gdy treść tych opinii została w odwołaniu zakwestionowana. Organ winien ocenić czy zebrany materiał dowodowy, w tym przedłożone opinie umożliwiają ustalenie stanu faktycznego niezbędnego do rozstrzygnięcia sprawy, a jeżeli nie, dokonać ustalenia istotnych okoliczności niezbędnych do jej rozstrzygnięcia oraz ich oceny prawnej. Uzupełnienie ustaleń faktycznych nie wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości czy też znacznym zakresie w rozumieniu art. 138 § 2 k.p.a., mogło być zatem dokonane przez organ odwoławczy.

Zaskarżoną decyzję wydano z naruszeniem przepisów prawa procesowego - art. 7 i 77 k.p.a., a naruszenie to miało wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpatrując sprawę organ administracji winien dokonać uzupełniających ustaleń faktycznych niezbędnych do oceny zgodności zrealizowanych robót z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie i ocenić zgodność wykonanych robót z jego przepisami.

Odnośnie kwestii tytułu prawnego do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, wskazać należy, iż inwestor jest właścicielem samodzielnego lokalu mieszkalnego, do którego znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz.U. Nr 80 z 2000 r. poz. 903 ze zm.) oraz kodeksu cywilnego. Z okoliczności sprawy wynika, iż podłączenie kominka nastąpiło do przewodu kominowego, do którego wcześniej podłączony był piec znajdujący się w tym lokalu. Kwestionowanie przydziału przewodów kominowych do korzystania przez właścicieli poszczególnych lokali nastąpić może w trybie cywilnym, a nie administracyjnym. Kwestie własnościowe obiektu budowlanego, w tym zakres korzystania z części wspólnych budynku, nie podlegają bowiem rozstrzyganiu przez organy administracji, lecz należą do właściwości sądów powszechnych.

W wyroku nie zawarto rozstrzygnięcia opartego na przepisie art. 152 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi określającego, czy i w jakim zakresie zaskarżona decyzja nie może być wykonana. Rozstrzygnięcie takie jest bowiem obligatoryjne tylko w przypadku, gdy zaskarżona decyzja nadaje się z istoty swej do wykonania. Ponieważ zaskarżona i uchylona decyzja nie podlegała wykonaniu, orzekanie o możliwości jej wykonania było bezprzedmiotowe.