Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 148/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 60 ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz. 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.
Teza: Nabycie mienia będącego we władaniu państwowej jednostki organizacyjnej nieprzejmowanej w całości przez jednostkę samorządu terytorialnego, wymaga określenia w decyzji komunalizacyjnej wojewody, wydanej na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), wysokości udziałów we współwłasności w częściach ułamkowych jednostki samorządu terytorialnego i Skarbu Państwa.

TEZY

Nabycie mienia będącego we władaniu państwowej jednostki organizacyjnej nieprzejmowanej w całości przez jednostkę samorządu terytorialnego, wymaga określenia w decyzji komunalizacyjnej wojewody, wydanej na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), wysokości udziałów we współwłasności w częściach ułamkowych jednostki samorządu terytorialnego i Skarbu Państwa.


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janina Antosiewicz (spr) Sędziowie NSA Anna Łukaszewska - Macioch WSA Monika Nowicka Protokolant Jolanta Zagrzejewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2004 r. sprawy ze skargi Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] listopada 2001 r. nr [...] w przedmiocie komunalizacji nieruchomości oznaczonej nr działki [...] o pow. [...] ha położonej w obrębie [...] miasta G. 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2001 r., 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.


UZASADNIENIE

I SA 148/02

UZASADNIENIE

Minister Skarbu Państwa decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2001 r., wydaną na podstawie art. 62 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z póz. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 kpa, po rozpoznaniu odwołania Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych Oddział [...] we W., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2001 r. stwierdzającą nabycie przez Powiat G. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie udziału, wynoszącego 30/100 części w prawie własności nieruchomości zabudowanej Skarbu Państwa, oznaczonej nr działki [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie [...] m. G.

Z uzasadnienia decyzji ostatecznej i załączonych materiałów wynika, iż z wnioskiem o przejęcie mienia po byłej Dyrekcji Okręgowej Dróg Publicznych wystąpił Zarząd Powiatu w G. w dniu 12 października 2000 r.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2001 r. stwierdził nabycie przez Powiat G. z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 nieodpłatnie udziału wynoszącego 30/100 części w prawie własności nieruchomości zabudowanej Skarbu Państwa, oznaczonej nr działki [...] o pow. [...] ha, położonej w obrębie [...] m. G.

Od decyzji tej odwołała się Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych Oddział [...] w W., podnosząc, że w wyniku porozumienia zawartego w dniu 22 stycznia 1999 r. dokonano podziału nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...], co oznaczało zaspokojenie roszczeń lokalowych Starostwa.

Rozpatrując odwołanie Minister uznał, iż nieruchomość ta stanowi własność Skarbu Państwa i pozostawała we władaniu Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych. Między GDDP o Starostwem w G. trwała wymiana korespondencji, lecz strony nie ustaliły sposobu podziału mienia.

Organ oparł się więc na przepisie art. 147 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną, w myśl którego jednostki samorządu terytorialnego, w zakresie nie objętym art. 145 i 146 przejmują z dniem 1 stycznia 1999 roku mające siedzibę na obszarze tych jednostek instytucje i jednostki organizacyjne, w tym mające osobowość prawną, podległe lub

I SA 148/02

podporządkowane właściwym ministrom lub centralnym organom administracji rządowej, wojewodom lub innym organom administracji rządowej albo przez nich nadzorowane, wykonujące określone w niniejszej ustawie zadania jednostek samorządu terytorialnego. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 listopada 1998 roku w sprawie określenia wykazu instytucji i jednostek organizacyjnych podległych lub podporządkowanych właściwym ministrom i centralnym organom administracji rządowej, wojewodom i innym terenowym organom administracji rządowej albo przez nich, nadzorowanych, przekazywanych określonym jednostkom samorządu terytorialnego (Dz.U. Nr 147, poz. 965 ze zm.) Powiat G. przejął Zarząd Drogowy w G. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 grudnia 1998 roku w sprawie dostosowania organizacji okręgowych dróg publicznych oraz będących ich częściami zarządów drogowych i drogowej służby (...) (Dz.U. Nr 147, poz. 1027) z dniem 31 grudnia 1998 roku dyrekcje okręgowe dróg publicznych oraz będące ich częściami zarządy drogowe i drogowa służba liniowa zostaną przekształcone w:

1)jednostki organizacyjne do zarządzania drogami powiatowymi, określone w załączniku nr 1 do rozporządzenia,

2) jednostki organizacyjne do zarządzania drogami wojewódzkimi, określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia,

3) jednostki organizacyjne Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych, określone w załączniku nr 3 do rozporządzenia.

Zgodnie z § 3 w/w rozporządzenia, składniki mienia będącego dotychczas we władaniu dyrekcji okręgowych dróg publicznych, wymienione w protokołach zdawczo - odbiorczych sporządzonych na dzień 31 grudnia 1998 roku, stają się z dniem 1 stycznia 1999 roku składnikami mienia jednostek, o których mowa w § 1. Zgodnie z załącznikiem nr 1 do tego rozporządzenia pkt XIV, ppkt 11, Zarząd Drogowy w G. jest powołany do zarządzania drogami powiatowymi na obszarze Powiatu G. i powstał z części byłego Zarządu Dróg w G. Tak skonstruowane przepisy oznaczają, że Powiat G. jako przejmujący Zarząd Drogowy w G. powinien otrzymać część należnego mu majątku zarówno ruchomego jak i nieruchomego z art. 60 wyżej wymienionej ustawy. Organ też podkreślił, że w aktach sprawy nie znajduje się

I SA 148/02

dokument potwierdzający ustanowienie zarządu na rzecz GDDP, więc tym samym nie znajduje uzasadnienia fakt, podnoszony w odwołaniu o obowiązku wygaszania zarządu.

Skargę na powyższą decyzję wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Generalny Dyrektor Dróg Publicznych Oddział [...] we W. - Biuro w Z. domagając się jej uchylenia z powodu naruszenia przepisów prawa.

Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych władała przedmiotową nieruchomością. W związku z reformą administracji publicznej powstały powiatowe zarządy dróg do zarządzania drogami powiatowymi.

Na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14.12.1998 r. w sprawie dostosowania organizacji d o d p oraz będących ich częściami zarządów drogowych i drogowej służby liniowej do organizacji administracji publicznej określonej przepisami o reformie administracji publicznej (Dz.U. Nr 156, poz. 1027) z części b. Zarządu Dróg w G. powstał zarząd drogowy w G. do zarządzania drogami powiatowymi na obszarze powiatu g. Na podstawie rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 25.11.1998 r. (Dz.U. Nr 147, poz. 956 z póź. zm.) zarząd drogowy w G. został przekazany powiatowi g.

W toku postępowania komunalizacyjnego wszczętego 31.10.2000 r. po przeprowadzeniu rozprawy i wizji Wojewoda nie zawiadomił strony o możliwości zapoznania się z materiałami złożonymi przez strony, naruszając zasady wyrażone w art. 9 i 10 kpa.

Wadliwie Wojewoda określił wielkość udziału we współwłasności działki nr 847. Istotą współwłasności jest udział w ułamkowych częściach we wszystkich częściach składowych nieruchomości w tym w budynkach. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że udział w prawie własności nieruchomości ustalony został odpowiednio do udziałów w powierzchni budynków przyjmując powierzchnie parteru, dwóch pomieszczeń gospodarczych i dwóch garaży o łącznej pow. [...] m2. Organ określił więc wielkość pomieszczeń a następnie dostosował tę wielkość do powierzchni działki. Rozstrzygnięcia takiego nie ma jednak w decyzji, która potwierdza tylko nabycie 30/100 udziałów w nieruchomości.

I SA 148/02

Dopiero uzasadnienie decyzji wyjaśnienia skąd taki podział wynika, czyli rozstrzyga o podziale pomieszczeń.

Decyzja w takim kształcie nie może być wykonana. Skarżąca proponuje podział z uwzględnieniem poszczególnych rodzajów powierzchni w tym biurowej, klatek schodowych, kotłowni i świetlicy. Podział dokonany przez Wojewodę rozstrzyga o przekazaniu powiatowi g. [...] m2 powierzchni bieżącej, co stanowi 50% ogólnej powierzchni biurowej, [...] m2 powierzchni garaży (około 50 %), natomiast własnością Skarbu Państwa pozostałyby pomieszczenia gospodarcze, piwnice, klatki schodowe, co naruszałoby zasadę równości stron.

Na podstawie uzasadnienia decyzji powiat zażądał wydania pomieszczeń opisanych w decyzji.

Skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji, gdyż wpisanie prawa własności do księgi wieczystej może spowodować trudne do odwrócenia skutki.

Dodać należy, iż po zniesieniu centralnego organu administracji rządowej w postaci Generalnego Dyrektora Dróg Publicznych na mocy ustawy z dnia 1 marca 2002 r. o zmianach w organizacji i funkcjonowaniu centralnych organów administracji rządowej i jednostek im podporządkowanych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 25, poz. 253) zadania jego na podstawie art. 4 tej ustawy przejął Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad.

Ten organ stał się stroną skarżąca w sprawie - po potwierdzeniu skargi przez Generalnego Dyrektora w piśmie procesowym z dnia 22 grudnia 2003 r.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację zamieszczoną w uzasadnieniu decyzji. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego Minister stwierdził, iż Generalna Dyrekcja miała możliwość składania wniosków dowodowych w toku postępowania administracyjnego, wypowiadania się co do zebranego materiału dowodowego oraz zgłoszenia żądań. Zarzuty naruszenia art. 9 i 10 kpa są więc niezasadne.

Wniesiona skarga - po wprowadzeniu z dniem 1 stycznia 2004 r. reformy sądownictwa administracyjnego - stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, 1271) podlegała rozpoznaniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie z

I SA 148/02

zastosowaniem przepisów ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153, poz. 1270).

Kontrolując legalność zaskarżonej decyzji, do czego Sąd uprawniony jest na podstawie art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdzono, że decyzja ostateczna i utrzymana przez nią w mocy decyzja Wojewody z 9 maja 2001 r. naruszają zarówno przepisy prawa materialnego jak i procesowego, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Komunalizując zabudowaną nieruchomość, oznaczoną nr działki 847 organy oparły się na przepisie art. 147 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 1998 r. o zmianie niektórych ustaw określających kompetencje organów administracji publicznej - w związku z reformą ustrojową państwa (Dz.U. Nr 106, poz. 669), którą błędnie określa się mianem ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z póz. zm.) oraz aktach wykonawczych do obu ustaw.

Powoływany przepis art. 147 ust. 1 ustawy z 24 lipca 1998 r. stanowi o przejęciu z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego mających siedzibę na obszarze tych jednostek instytucji i jednostek organizacyjnych, w tym mających osobowość prawną, podległych lub podporządkowanych właściwym ministrom lub centralnym organom administracji rządowej, wojewodom lub innym organom administracji rządowej albo przez nich nadzorowanych, wykonujących określone w ustawie zadania jednostek zarządu terytorialnego.

W przepisach ust. 2 i 3 zamieszczono delegację dla Prezesa Rady Ministrów do określenia w drodze rozporządzenia wykazu instytucji i jednostek podległych centralnym i wojewódzkim organom administracji rządowej przekazywanych określonym jednostkom samorządu terytorialnego. Delegacja ta została wykonana przez wydanie w dniu 25 listopada 1998 r. rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów w sprawie określenia wykazu instytucji i jednostek organizacyjnych podległych lub podporządkowanych właściwym ministrom i centralnym organom administracji rządowej albo przez nich nadzorowanych określonym jednostkom samorządu terytorialnego (Dz.U. Nr 147, poz. 956 z póz. Zm.).

Wśród przekazywanych powiatom jednostek wymieniono Zarząd Drogowy w G.

I SA 148/02

Jako drugą z podstaw prawnych komunalizacji w decyzji I instancji wskazano przepis art. 21 ustawy z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 z póz. zm.) i wydane na jego podstawie rozporządzenie wykonawcze Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 14 grudnia 1998 r. w sprawie dostosowania organizacji dyrekcji okręgowych dróg publicznych oraz będących ich częściami zarządów drogowych i drogowej służby liniowej do organizacji administracji publicznej określonej przepisami o reformie administracji publicznej (Dz.U. Nr 156, poz. 1027).

Otóż znaczenie powołanych w decyzjach przepisów w procesie komunalizacji jest odmienne od przypisanych im przez organy. Powołany przepis art. 21 ustawy z 13.10.98 r. upoważniał jedynie Ministra do reorganizacji dotychczas istniejących jednostek państwowej administracji drogowej na czas przygotowania reformy. Minister nie ustalał organizacji nowych jednostek zarządzających drogami, gdyż kompetencje takie posiadały jedynie zarządcy dróg. Przepis art. 21 stanowi jedynie podstawę do przekształcenia (podziału organizacyjnego) istniejących jednostek państwowych w tym celu, aby z dniem wprowadzenia reformy możliwe było przejęcie zorganizowanych zespołów pracowniczych i majątku prze powiaty i województwa.

Wydane w dniu 14 grudnia 1998 r. rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie dostosowania organizacji dyrekcji okręgowych dróg publicznych (...) (Dz.U. Nr 156, poz. 1027) w § 1 przekształciło z dniem 31 grudnia 1998 r. dyrekcje okręgowe dróg publicznych oraz zarządy drogowe i drogową służbę liniową w jednostki organizacyjne:

1) do zarządzania drogami powiatowymi ( określone w załączniku 1 ),

2) do zarządzania drogami wojewódzkimi (zał. 2 ),

3) Generalnej Dyrekcji Dróg Publicznych (zał. 3).

Akt ten nie kreował jednak nowych jednostek administracyjnych, gdyż takie upoważnienie posiada samorząd terytorialny, lecz wskazywał, z jakich jednostek organizacyjnych mogą zostać utworzone jednostki samorządowe.

Taka wykładnię przepisów dot. przekształceń organizacyjnych zawarł swym wyroku z 5 czerwca 2001 r. Trybunał Konstytucyjny sygn. akt K 18/00 ( OTK ZU Nr 5/2001 poz. 118) i Sąd w pełni podziela ją.

Nie jest również trafnym pogląd wyrażony w decyzji ostatecznej jakoby przepis § 3 rozporządzenia z 14 grudnia 1998 r. stanowił podstawę do nabycia

I SA 148/02

mienia. Przepis ten stanowi, że składniki mienia będącego dotychczas we władaniu dyrekcji okręgowych dróg publicznych, wymienione w protokołach zdawczo-odbiorczych sporządzonych na dzień 31 grudnia 1998 r. stają się z dniem 1.01.1999r. składnikami mienia jednostek wymienionych w § 1.

Wyjaśniając treść omawianego aktu prawnego Trybunał Konstytucyjny w powołanym wyroku stwierdził, iż § 3 powtarza jedynie zasadę wyrażoną w art. 60 ust. 1 ustawy z 13.10.1998 r. i wskazuje jedynie na podstawę sporządzenia protokołów zdawczo-odbiorczych na dzień 31.12.1998 r., zaś treść rozporządzenia nie zawiera takich sformułowań, na których można byłoby oprzeć konkretne decyzje uwłaszczeniowe w stosunku do jednostek samorządu terytorialnego.

Nie można było zatem - jak uczynił to organ -oprzeć decyzji komunalizacyjnych na aktach prawnych, które rozstrzygały jedynie kwestie organizacyjne - nie zaś majątkowe.

Podstawowe znaczenie ma wobec tego przepis art.. 60 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną.

W myśl tego przepisu mienie Skarbu Państwa, będące we władaniu instytucji i państwowych jednostek organizacyjnych przejmowanych z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego na podstawie przepisów ustawy kompetencyjnej i tej ustawy stało się z tym dniem z mocy prawa mieniem właściwych jednostek samorządu terytorialnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej.

Dla zastosowania tej podstawy komunalizacji koniecznym jest przede wszystkim ustalenie, że mienie Skarbu Państwa w dniu wejścia w życie ustawy znajdowało się we władaniu instytucji i państwowych jednostkach organizacyjnych.

Wobec istniejących w orzecznictwie wątpliwości co do rozumienia pojęcia "władanie" wykładni tego pojęcia dokonał Sąd Najwyższy w wyroku III RN 206/01 z dnia 4 grudnia 2002 r. stwierdzając, iż nabycie mienia mogło nastąpić tylko w odniesieniu do mienia będącego w użytkowaniu, zarządzie lub trwałym zarządzie. Chodzi, zatem o takiego rodzaju władztwo nad mieniem państwowym, które dawało władającemu możliwość samodzielnego korzystania z państwowej nieruchomości zgodnie z wymaganiami prawidłowej gospodarki, czyli takich form władztwa nad mieniem Skarbu Państwa, które zawierało w sobie wiele cech właściwych dla wykonywania władztwa przez właściciela. Nie mieści się w tym pojęciu prawo obligacyjne, przysługujące najemcy lub dzierżawcy (OSNIAP i US 2003 Nr 24, poz. 585).

Przyjmując powyższą wykładnię za trafną należy stwierdzić, iż w postępowaniu komunalizacyjnym pominięto ustalenie czy i jaki tytuł prawny do zabudowanej nieruchomości, oznaczonej nr działki 847 posiadała Generalna Dyrekcja Dróg Publicznych lub jej jednostki.

W bardzo skąpym materiale nadesłanym do Sądu, jako luźne karty, znalazła się kserokopia umowy dzierżawy z 5 stycznia 1999 r., zawartej pomiędzy GDDP - Biuro w Z. Rejon Dróg Krajowych w G. a Przedsiębiorstwem Produkcyjno - Usługowym "D.". Z jej treści wynika, iż na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w G. Nr [...] z [...].10.1998 r. wydzierżawiająca GDDP jest zarządcą budynku przy ul. [...].

Okoliczność ta jako najistotniejsza w tej sprawie wymagała wyjaśnienia, gdyż tylko władanie w formie prawem przewidzianej dawało podstawę do stwierdzenia nabycia mienia w trybie art. 60 ust. 1.

W przypadku gdyby działka nr 847 znajdowała się w zarządzie zaś Rejonowi Dróg Krajowych, jako jednostce nie przejmowanej przez powiat, przysługiwała część mienia, należąca do Skarbu Państwa niezbędnego do wykonywania zadań - Wojewoda winien w postępowaniu, z udziałem zainteresowanych stron, określić rozmiary mienia, które nabył powiat, określając w decyzji wysokość udziałów we współwłasności nieruchomości.

Decyzja wydana na podstawie art. 60 ust. 1 ma wprawdzie charakter deklaratoryjny, lecz w praktyce oznacza podział majątku, jaki odbywa się pomiędzy powiatem a Skarbem Państwa.

Przy rozstrzyganiu tego rodzaju spraw pomocnym może okazać się uchwała Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 lutego 1994 r. sygn. W 12/92 (OTK z 1994r. z 1, poz. 16) dotycząca poprzedniej komunalizacji, w której Trybunał ustalił, iż niepodzielne składniki mienia ogólnonarodowego (państwowego), o których mowa w art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 10 maja 1990 r. Przepisy wprowadzające ustawę o samorządzie terytorialnym i ustawę o pracownikach samorządowych (Dz.U. Nr 32, poz. 192 z póz. zm.), jeżeli w dniu 27 maja 1990 r. służyły jednocześnie wykonywaniu zadań należących do właściwości organów komunalnych i organów państwowych określonych w art. 11 ust. 1 pkt 1 tej ustawy stały się w tym dniu z

I SA 148/02

mocy prawa przedmiotem współwłasności w częściach ułamkowych odpowiadających wykonywanym przez nie zadaniom. Wysokość udziału określa wojewoda na podstawie decyzji.

Nie kwestionując deklaratoryjnego charakteru decyzji wydanej na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z 13.10.1998 r, nie sposób zwrócić uwagi, iż w przypadku mienia instytucji państwowych i jednostek organizacyjnych nie przejmowanych w całości przez jednostki samorządu terytorialnego ( a tak było w przedmiotowej sprawie) w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją Wojewody, odbywa się podział majątku (vide wyrok TK sygn. akt K18/00).

Wprawdzie ustawodawca nie uregulował wprost tej kwestii, lecz wynika ona z art. 61 ust. 1 ustawy, który nakazuje przekazanie mienia, będącego we władaniu instytucji i jednostek państwowych nie przejmowanych w całości przez samorząd, dopiero po wygaśnięciu zarządu lub trwałego zarządu.

Innymi słowy nabycie mienia będącego we władaniu państwowej jednostki organizacyjnej nie przejmowanej w całości przez jednostkę samorządu terytorialnego, wymaga określenia w decyzji komunalizacyjnej wojewody, wydanej na podstawie art. 60 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administracje publiczną ( Dz.U. Nr 133, poz. 872), wysokości udziałów współwłasności w częściach ułamkowych jednostki samorządu terytorialnego i Skarbu Państwa.

Zasadnie, GDDP w złożonym odwołaniu zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 ustawy z 13.10.1998 r., jeśli istotnie nieruchomość pozostawała w zarządzie. Przepis ten bowiem wymaga, przy podziale mienia pomiędzy jednostki państwowe i jednostki samorządowe - uprzedniego wygaśnięcia zarządu lub trwałego zarządu.

Wskazując na powyższe naruszenia przepisów prawa materialnego oraz pobieżne przeprowadzenie postępowania administracyjnego z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej, (art. 7 kpa ), informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych mających wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków (art. 9), zapewnienia stronom czynnego udziału (art. 10 kpa) oraz przepisu art. 77 § 1 kpa przez zaniechanie wyjaśniania istotnych okoliczności sprawy a także naruszenie art. 107 § 3 kpa przez wadliwe sporządzenie uzasadnienia Sąd uchylił obie decyzje na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

I SA 148/02

W zakresie wykonania decyzji Sąd orzekł w oparciu o przepis art. 152 ustawy.

W toku dalszego postępowania organ podejmie czynności w celu ustalenia stanu prawnego nieruchomości i podjęcia stosownego rozstrzygnięcia z zastosowaniem wskazań zawartych w niniejszych motywach.