Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 432/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2021-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 18  ust. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1312
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Specjalista Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 listopada 2021 r. sprawy ze skargi T. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. na rzecz strony skarżącej kwotę [...]zł (słownie: [...] złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w N. z dnia [...] r. nr [...] w sprawie przyznania T.K.– dalej strona płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018.

Stan sprawy jest następujący;

Strona wnioskiem z dnia [...] r. zwróciła się o przyznanie płatności na rok 2018 w zakresie: jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie oraz płatności dodatkowej. Wnioskodawca zadeklarował 14 działek ewidencyjnych zlokalizowanych w woj. [...], powiat [...], gmina Z., obręb Z. oraz położone na nich działki rolne o łącznej powierzchni 19,67ha. Wniosek obejmował oświadczenie o powierzchni obszarów proekologicznych. W ramach powyższego Wnioskodawca ubiegał się o przyznanie: jednolitej płatności obszarowej do powierzchni 19,67ha; płatności na zazielenienie; płatności dodatkowej.

Kierownik ARIMIR wskazał na regulacje ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. 2018r., poz., 1312 ze zm.; aktualny publikator: Dz.U. 2020, poz. 1341) normujące warunki otrzymania płatności bezpośrednich za 2018 , w tym art. 7 ust. 1,2, art. 8 .

Wskazał, iż sprawa została poddana kontroli na miejscu (kontrola FOTO), która została przeprowadzona w gospodarstwie Strony w dniu [...] r., a która potwierdza deklarację strony z wniosku o przyznanie płatności na rok 2018.

Natomiast, kontrola administracyjna w zakresie kontroli krzyżowej powierzchni zadeklarowanej z danymi pozyskanymi z rejestru ZWRSP wykazała nieprawidłowości: Działki ewidencyjne; [...]; [...],[...];[...] [...]; [...]zadeklarowane we wniosku płaszczowym znajdują się w rejestrze ZWRSP, lecz wg stanu na dzień [...] r. zdaniem organu nie została zawarta umowa dzierżawy.

T. K. złożył w dniu [...] r. korektę wniosku wraz z oświadczeniem informując, iż ww. działki są w jego użytkowaniu, a sprawa o zasiedzenie toczy się w sądzie w T.. Ponadto poprosił by, przy wydawaniu decyzji na rok 2018 uwzględnić wyroki o sygn. IV SA/GI 957/17, I GSK 2516/18, które dotyczą spraw przyznania płatności bezpośrednich na rok 2016.

Organ pismem z dnia [...]r. wezwał o dostarczenie oświadczeń pozostałych współwłaścicieli wyżej przytoczonych działek ewidencyjnych, że działki stanowiące współwłasność nie są przedmiotem współposiadania (nie są przez nich użytkowane rolniczo). W odpowiedzi, strona wyjaśniła, że działki te stanowią przedmiot współwłasności, co wynika z odpisu księgi wieczystej nr [...], ale nie są przedmiotem współposiadania. Ponadto dodał, że jest wraz z p. M. K. jedynym posiadaczem tych działek, od [...] r., działki są przez nich uprawiane, ponoszą koszty oraz płacą podatki za całość gruntów.

Kierownik Biura Powiatowego w N. zakończył postępowanie w sprawie na rok 2018, wydając na podstawie art. 5-6, art. 24 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dnia [...] r. decyzję, którą: przyznano jednolitą płatność obszarową JPO w wysokości [...] zł do powierzchni 7,35 ha.

Z 19,67 ha powierzchni zadeklarowanej 12,32 ha to powierzchnia wykluczona (bez sankcji) z powodu braku tytułu prawnego do działek ZWRSP. Przyznano płatność za zazielenienie w wysokości [...] zł do powierzchni 7,35 ha i płatność redystrybucyjną w kwocie [...] zł do pow. 4,35 ha .

Organ zaznaczył iż jeżeli na dzień 31 maja danego roku rolnik nie posiada tytułu prawnego do gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa, to nawet w przypadku, gdy w tym dniu rolnik był bezumownym posiadaczem gruntów, do których uzyskał tytuł prawny po dniu 31 maja danego roku, płatności bezpośrednie zostaną odmówione.

W przypadku występowania z wnioskiem o przyznanie płatności przez rolnika, który deklaruje grunty wchodzące w skład ZWRSP, a który nie zawarł umowy z Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa (KOWR), powinien on złożyć oświadczenie o posiadaniu tytułu prawnego do zadeklarowanych we wniosku o przyznanie płatności, gruntów rolnych wchodzących w skład ZWRSP. Zgodnie z art. 18 ust. 2 pkt. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w przypadku, gdy działka rolna jest przedmiotem współposiadania w dniu 31 maja danego roku, płatności bezpośrednie przysługują temu współposiadaczowi, na którego pozostali współposiadacze wyrazili zgodę na piśmie. Zgoda ta nie jest wymagana, jeżeli miałaby pochodzić od współposiadacza będącego małżonkiem wnioskodawcy.

W przypadku gdy rolnik posiada udział we własności gruntów, do których wnioskuje o przyznanie płatności, płatność zostanie mu przyznana nie do wielkości udziału, a do całej deklarowanej powierzchni gruntu. W takiej sytuacji powinien uzyskać zgodę pozostałych współwłaścicieli, którzy są jednocześnie współposiadaczami samoistnymi nieruchomości, na ubieganie się o płatności bezpośrednie do tej nieruchomości. W związku z powyższym organ uznał iż rozpatrując zebrany materiał dowodowy w sprawie działki ewidencyjne objęte wezwaniem zostały wykluczone z płatności z powodu braku tytułu prawnego do w/w działek, bez sankcji za przedeklarowanie.

Skarżący zakwestionował ustalenia organu I instancji w zakresie odmowy prawa płatności do działek ewidencyjnych [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] argumentując, iż jest prawnym właścicielem spornych działek na podstawie zapisów w dziale II ksiąg wieczystych oraz prawa zasiedzenia. Z treści wpisów zamieszczonych w działach II ksiąg wieczystych prowadzonych dla wymienionych wyżej nieruchomości wynika, że jest w nich wpisany jako współwłaściciel. Księgi wieczyste mają charakter dokumentów urzędowych, a zamieszczone w nich wpisy posiadają walor zgodności z rzeczywistym stanem prawnym nieruchomości. (...) Już zatem choćby z tego dokumentu wynikał w jego ocenie tytuł prawny do nieruchomości. W dalszej kolejności podkreślił, że zasiedzenie następuje z mocy prawa, a orzeczenie sądu ma charakter wyłącznie deklaratoryjny, a więc nie kreuje stanu prawnego. Powołał się na wyroki za poprzednie lata WSA i NSA .

Organ odwoławczy nie uznał trafności odwołania i utrzymał sporną decyzję w mocy.

Zaznaczył, iż kwestią sporną jest nieprzyznanie płatności do działek rolnych zlokalizowanych na działkach ewidencyjnych nr: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...], gdzie w toku kontroli administracyjnej stwierdzono nieprawidłowość polegającą na tym, że ww. działki znajdują się w rejestrze ZWRSP i według stanu na dzień [...] r. nie są dzierżawione przez Wnioskodawcę ten nie przedłożył umowy dzierżawy, nie posiada jej.

Organ odwoławczy zgodził się ze stanowiskiem Strony, że był on posiadaczem ''spornych działek na dzień [...] r i uznał wyjaśnienia, iż był jedynym posiadaczem tych działek, działki te były przez Stronę użytkowane rolniczo, a co za tym idzie Strona dokonywała nakładów i czerpała korzyści z korzystania ze spornych działek. Z zapisów w KW nr [...] wynika, bowiem iż T. K. oraz M . K. są współwłaścicielami spornych działek w części [...] (wspólność ustawowa majątkowa małżeńska), natomiast współwłasność w części [...] należy do Skarbu Państwa. Zaznaczył iż

Organ wskazał na zapisy art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego z których wynika iż płatność bezpośrednia do działki rolnej będącej własnością Skarbu Państwa, państwowej osoby prawnej, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządowej osoby prawnej przysługuje rolnikowi, który, na dzień 31 maja danego roku, ma do tej działki tytuł prawny.

Zdaniem organu powyższe prowadzi do wniosku, że dla działek rolnych będących własnością Skarbu Państwa został nałożony dodatkowy warunek przyznania płatności bezpośrednich - posiadanie na dzień 31 maja danego roku tytułu prawnego do działki.

Podał organ, iż intencją ustawodawcy, wprowadzającego obowiązek posiadania na dzień 31 maja danego roku tytułu prawnego do gruntów wchodzących w skład Zasobu Własności Rolnej Skarbu Państwa zgłoszonych do płatności na ten rok, było zapobieganie nadużyciom polegającym na deklarowaniu we wniosku działek wchodzących do ZWRSP bez tytułu prawnego. W uzasadnieniu projektu ww. ustawy wyjaśniono, że zajęcie gruntów przez bezumownego użytkownika i złożenie przez niego wniosku o płatności bezpośrednie uniemożliwia ich zagospodarowanie w trybie przewidzianym przepisami ustawy o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa.

Dodał organ, iż w przypadku ziemi rolnej wchodzącej w skład ZWRSP stan prawny gruntów jest uregulowany: właścicielem jest Skarb Państwa, a dzierżawca wskazany jest w umowie zawieranej wyłącznie w formie pisemnej.

Odnosząc się do argumentu Skarżącego, że ma tytuł prawny, gdyż jest współwłaścicielem każdej z tych działek na podstawie zapisów zamieszczonych w działach II ksiąg wieczystych organ odwoławczy wskazał na wyrok WSA w Kielcach z dnia 18 października 2018r., Sygn. akt I SA/Ke 232/18 wskazujący, iż nie jest to tytuł prawny wymagany z punktu widzenia przepisu art. 18 ust. 4 ustawy.

Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska Skarżącego, iż toczące się postępowanie w sprawie zasiedzenia nieruchomości, potwierdza jego tytuł prawny do spornych gruntów. Zdaniem organu odwoławczego dopiero w sytuacji, gdy Skarżący będzie legitymował się prawomocnym postanowieniem o stwierdzeniu zasiedzenia przez niego lub jego poprzedników prawnych działek zgłoszonych do dopłat, będzie mógł być uznany za ich właściciela.

Organ zaznaczył iż wniosek o zasiedzenie działek strony Sąd Rejonowy w T. postanowieniem z dnia [...] r. oddalił, a apelacja od tego postanowienia postanowieniem z dnia [...]r. została przez Sąd Okręgowy w G. [...] Wydział Cywilny Odwoławczy oddalona.

Skoro Skarżący nie przedstawił organowi ARiMR pomimo wezwania do złożenia wyjaśnień tytułu prawnego do spornych działek wchodzących w skład ZWRSP zasadnym w ocenie organu było wykluczeniem ich z płatności.

W skardze do WSA w Gliwicach strona postawiła organowi naruszenie przepisów postępowania, a to: art. 7 KPA poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu obywatela w postaci uprawnienia do dofinansowania działek ewidencyjnych [...],[...],[...],[...],[...] położonych w miejscowości Z., których prawo własności zostało nabyte przez wnioskodawców poprzez zasiedzenie, a którzy do daty upływu terminu zasiedzenia byli ich współwłaścicielami i jedynymi posiadaczami; art. 77 KPA poprzez nie rozpatrzenie całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący, w szczególności pobieżne rozpatrzenie kwestii zasiedzenia w/w działek, struktury właścicielskiej nieruchomości przed upływem terminu zasiedzenia, a także nie rozpatrzenie tego, w czyim posiadaniu owe nieruchomości znajdują się i kto wykonuje w odniesieniu do nich uprawnienia wynikające z art. 206 k.c. i art. 207 k.c.;

art. 80 KPA poprzez dowolną ocenę całokształtu materiału dowodowego poprzez jego błędną ocenę i błędne uznanie, iż nie posiada tytułu prawnego do działek o wymienionych powyżej numerach położonych w miejscowości Z., obręb Z. i w efekcie nie spełnia warunków przyznania dofinansowania do w/w działek;

- naruszenie interesu prawnego strony, a to art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez odmowę przyznania dofinansowania do opisanych wyżej działek położonych w miejscowości Z., obręb Z.;

- naruszenie art. 206 k.c. i art. 207 k.c. z których wynika, że współwłaścicielom także przysługuje prawo -do współposiadania korzystania z całych nieruchomości, będących przedmiotem współwłasności;

-naruszenie art. 18 ust. 4 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego poprzez uznanie, że współwłasność, ani własność nie stanowią tytułu prawnego w rozumieniu tego przepisu do ubiegania się o przyznanie wsparcia.

W konsekwencji strona wniosła o: uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji z powodu wskazanych naruszeń, które miały istotny wpływ na wynik postępowania; zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 137), stanowiąc w art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W ramach tej kontroli sąd stosuje środki przewidziane w art. 145-150 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej w skrócie "p.p.s.a." Powyższe oznacza, że zaskarżony akt administracyjny może zostać wzruszony przez sąd tylko wówczas, gdy narusza prawo w sposób określony w powołanej ustawie; w przeciwnym razie skarga podlega oddaleniu. Stwierdzenie przez sąd, że zaskarżony akt wydano z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, musi skutkować jego uchyleniem - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c.

Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

W pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest decyzja Dyrektora ARiMR z dnia [...] r. utrzymująca w mocy decyzję Kierownika ARiMR z [...] r. w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na rok 2018, a spór dotyczy tego, czy organy zasadnie nie przyznały pomocy finansowej do działek ewidencyjnych nr [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...].

W tym miejscu zauważyć należy iż w zbliżonym stanie faktycznym sprawy gdzie przedmiotem sporu była odmowa przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego za 2019 r. WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 23.02.2021r. sygn. akt III SA/GL 782/20 uwzględnił skargę strony. WSA dla wyjaśnienia sprawy dokonał interpretacji norm z art. 18 ust. 2 ustawy o płatnościach w ramach sytemu wsparcia bezpośredniego którego stanowisko skład orzekający w sprawie podziela i przyjmuje za własne. Podniesienia także wymaga, iż wskazany wyrok był poddany kontroli instancyjnej przez NSA który wyrokiem z dnia 19.11.2021r. sygn. akt I GSK 830/21 skargę kasacyjną oddalił.

Przede wszystkim zauważyć należy, że kwestia zasiedzenia została już rozstrzygnięta prawomocnym postanowieniem z dnia [...]r., którym Sąd Rejonowy w T. oddalił wniosek skarżącego o zasiedzenie; apelacja została oddalona [...] r. przez Sąd Okręgowy w G. (sygn. Akt [...].

Poza tym z akt wynika, że sprawy wnioskowanych przez skarżącego dopłat bezpośrednich były już dwukrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych obu instancji: za 2016 r. wyrok WSA w Gliwicach z 12 stycznia 2015 r. o sygn. akt IV SA/Gl 957/17 i aprobujący go wyroki NSA z 18 grudnia 2018r., o sygn. akt I GSK 2516/18 oddalający skargę kasacyjną organu; za 2017 r. wyrok WSA w Gliwicach z 20 marca 2019 r. o sygn. akt III SA/Gl 1171/18.

Natomiast skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawione w powoływanych wyżej wyrokach stanowisko. Zgodnie bowiem z art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich w przypadku, gdy działka rolna lub zwierzę, do których rolnik ubiega się o przyznanie płatności stanowią przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego, płatności bezpośrednie przysługują posiadaczowi zależnemu. Zatem z regulacji zawartych w art. 18 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich wynika prymat posiadania zależnego nad posiadaniem samoistnym w sytuacji, gdy działki rolne przewidziane do płatności stanowią jednocześnie przedmiot posiadania samoistnego i posiadania zależnego.

Jak wynika z akt sprawy prawo posiadania spornych działek ewidencyjnych: [...]; [...]; [...]; [...]; [...]; [...] w roku 2018 bezspornie należy do Skarżącego i deklarowane przez niego stanowisko w tym zakresie nie budzi wątpliwości organów ARiMR, z uwagi na brak jakichkolwiek dokumentów czy okoliczności, które wskazywałyby na innego producenta rolnego, który w tym samym czasie użytkował i deklarował do płatności obszarowych przedmiotowe działki. Nadto również żaden ze współwłaścicieli działek, ani w roku 2018 ani w latach poprzednich nie deklarował działek do płatności obszarowych, ani nie przedkładał informacji w tym zakresie.

Poza tym organ skonkludował, że skoro ustawa o płatnościach bezpośrednich nie zawiera definicji posiadania to odnosząc się art. 336 Kodeksu cywilnego - posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada, jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny).

Zauważyć więc należy, że skoro ustawa o płatnościach bezpośrednich nie zawiera definicji posiadania to celowym jest odwołanie się do znaczenia, jakie temu pojęciu nadało prawo cywilne. W świetle treści art. 336 Kodeksu cywilnego dla przyjęcia posiadania rzeczy przez posiadacza wystarczające jest ustalenie faktycznego władztwa nad rzeczą, rozumianego jako sama możność władania, a więc także korzystania z rzeczy (corpus) z zamiarem władania (animus) dla siebie jak właściciel (posiadacz samoistny), bądź wola władania w zakresie odpowiadającym prawu podmiotowemu innemu niż własność (posiadacz zależny). Takie odwołanie się do terminologii cywilistycznej w zakresie rozróżnienia posiadania samoistnego i posiadania zależnego przy wykładni tych pojęć zawartych w art. 18 ust. 1 ustawy o płatnościach bezpośrednich jest uzasadnione w sytuacji, gdy o płatności do tych samych działek występują jednocześnie właściciel i użytkownik. Na gruncie prawa krajowego tzn. w ujęciu cywilistycznym dla istnienia posiadania nie jest konieczne rzeczywiste korzystanie z rzeczy. Wystarczy, że istnieje możliwość takiego korzystania. Dlatego też posiadacz samoistny nie traci posiadania przez to, że oddaje rzecz drugiemu w posiadanie zależne (art. 337 k.c.). Tytułem uprawniającym do uzyskania płatności bezpośrednich (płatności obszarowych) – co do zasady – jest posiadanie przez rolnika gruntów objętych obszarem zatwierdzonym w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności (art. 7 ust. 1 pkt 2 i art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy o płatnościach bezpośrednich). Regulacje krajowe z zakresu płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego funkcjonują skutkiem transpozycji prawa wspólnotowego – tj. rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. Urz. UE L 2013.347.608), w którym prawodawca wspólnotowy także posługuje się pojęciem posiadania. Wobec takiego rozwiązania występujące w prawie krajowym pojęcie posiadania gruntów przez rolnika musi być rozumiane w zgodzie z prawem wspólnotowym, to jest przy przyjęciu, że płatności bezpośrednie są przyznawane rolnikowi posiadającemu grunty.

Poza tym podkreślić trzeba, że z art. 195 Kodeksu cywilnego wynika, iż własność rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Natomiast z art. 196 § 1 Kodeksu cywilnego wynika, że współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Jednocześnie można wskazać, że art. 206 Kodeksu cywilnego stanowi, iż każdy ze współwłaścicieli jest uprawniony do współposiadania rzeczy wspólnej oraz do korzystania z niej w takim zakresie, jaki daje się pogodzić ze współposiadaniem i korzystaniem z rzeczy przez pozostałych współwłaścicieli.

W konsekwencji więc podsumowując powyższe rozważania tut. Sąd stwierdził wadliwość zaskarżonej decyzji skoro skarżący był posiadaczem zależnym spornych gruntów; brak jakichkolwiek dowodów, które wskazywałyby na innego producenta rolnego, który w tym samym czasie użytkował i deklarował do płatności obszarowych przedmiotowe działki; żaden ze współwłaścicieli działek, ani w roku 2018 ani w latach poprzednich nie deklarował działek do płatności obszarowych, ani nie przedkładał informacji w tym zakresie.

Wydając więc ponowne rozstrzygnięcie w sprawie organ weźmie pod uwagę przedstawione wywody Sądu.

Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję.