Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 807/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-08-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz, Sędziowie sędzia WSA Sylwester Golec (sprawozdawca), sędzia WSA Dariusz Zalewski, Protokolant referent stażysta Katarzyna Smaga, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi S. sp. j. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości na 2008 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości, 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. na rzecz S. sp. j. z siedzibą w W. kwotę 757 zł (słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

III SA/Wa 807/13

Uzasadnienie

Skarżąca spółka Jawna S. złożyła deklarację na podatek od nieruchomości za rok 2008, w której wykazała grunty położone w L., związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o powierzchni 7160 m kw., opodatkowane stawką podatku 0,66 zł oraz budowle o wartości 2000 zł.

Następnie Skarżąca złożyła wniosek o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za rok 2008 w kwocie 3 366 zł i deklarację korygującą na podatek od nieruchomości za rok 2008,w której wykazała grunty pozostałe o powierzchni 7160 m kw. opodatkowane stawką podatku 0,19 zł oraz budowle o wartości 2000 zł. W uzasadnieniu wniosku o stwierdzenie nadpłaty Skarżąca wskazała, że w pierwotnej deklaracji błędnie przyjęła do wyliczenia podatku stawką dla gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. We wniosku wskazano, że posiadane przez Spółkę grunty nie mają niezbędnej infrastruktury a także zabezpieczeń dla prowadzenia działalności Spółki. Skarżąca stwierdziła, że działka gruntu wykazana w deklaracji na podatek położona jest w bezpośredniej bliskości terenów objętych budownictwem mieszkalnym i w związku z tym Spółka nie może prowadzić na tej nieruchomości produkcji uciążliwej dla mieszkańców budynków położonych na sąsiednich działkach.

Prezydent Miasta L. wydał decyzję z dnia [...] lipca 2011 r. , którą określił Skarżącej spółce podatek od nieruchomości w wysokości 7 223,00 zł. W decyzji określono podatek od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 7 160 m kw. z zastosowaniem stawki 0,66 zł za m. kw., oraz od budynków zwilżanych z prowadzeniem działalności gospodarczej z zastosowaniem stawki 17 zł za m kw. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pracownicy organu dokonali oględzin działki gruntu położonej w L. przy ulicy [...], której dotyczyły złożone przez Skarżącą deklaracje podatkowe i stwierdzili, że działka ta nie nosi śladów użytkowania oraz, że znajduje się na niej budynek z złym stanie technicznym. W decyzji organ wskazał, że przedmiotowa działka została wykazana w ewidencji środków trwałych spółki. W ewidencji gruntów i budynków Skarżąca figuruje, jako właściciel przedmiotowej działki. Organ wskazał, że zgodnie z treścią art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (j.t. Dz. U. z 2002r., Nr 9, poz. 84 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej, jako u.p.o.l., użyte w ustawie pojęcia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Organ wskazał, że w rozpoznanej sprawie nie występują przeszkody wskazane w powołanym przepisie, które uniemożliwiają wykorzystywanie przez Spółkę przedmiotowej działki gruntu do prowadzenia działalności gospodarczej. Organ wskazał, że Spółka nabywając tę działkę wiedziała, że nie ma na niej infrastruktury niezbędnej do prowadzenia działalności gospodarczej. Spółka także znała przeznaczenie tej działki w planie zagospodarowania przestrzennego oraz przeznaczenie innych sąsiednich działek. Niemożność wykorzystywania gruntu do celów działalności gospodarczej wystąpi w przypadku skażenia chemicznego lub radioaktywnego gruntu, przeszkód o charakterze trwałym i nieodwracalnym i ich wystąpienie musi być niezależne od woli przedsiębiorcy. W rozpoznanej sprawie , zdaniem organu okoliczności takie nie wystąpiły. Organ wskazał, że zgodnie z treścią wyroku NSA z dnia 24 kwietnia 2009 r. sygn. II FSK 47/08 przez względy techniczne należy rozumieć uwarunkowania konstrukcyjne obiektów wchodzących w skład zakładu podatnika oraz względy organizacyjne związane ze sposobem prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżąca Spółka poza wskazaniem ogólnym powołaniem się na brak możliwości uruchomienia na przedmiotowej działce działalności produkcyjnej uciążliwej dla terenów mieszkaniowych nie wykazała, że podejmowała próby podjęcia takie działalności oraz nie wskazała związanych z tym problemów natury prawnej. Organ wskazał, że znajdujący się na przedmiotowej nieruchomości budynek Spółka może przystosować do prowadzonej przez nią działalności. W świetle tych okoliczności brak było podstaw do uznania, że przedmiotowa nieruchomość nie może być wykorzystywana przez Spółkę do działalności gospodarczej ze względów technicznych.

Skarżąca Spółka wniosła odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. W odwołaniu decyzji organu pierwszej instancji zarzucono naruszenie;

- art. 2 ust. 1 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

- art. 122 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) - dalej: "O.p."

W uzasadnieniu odwołania zarzucono, że organ nie wziął pod uwagę złego stanu technicznego budynku znajdującego się na przedmiotowej nieruchomości. Spółka podnosiła, że stan ten powoduje niemożność wykorzystywania budynku w działalności gospodarczej. Z tego względu budynek ten na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. nie powinien podlegać opodatkowaniu, jako budynek su żacy działalności gospodarczej. Skarżąca podnosiła, że organ w decyzji bezzasadnie ograniczył zakres użytego w powołanym przepisie pojęcia "względy techniczne" do skażenia gruntu. Zdaniem Skarżącej pojęcie to obejmuje wszelkie przyczyny leżące w konstrukcji budynku i jego wyposażeniu, które uniemożliwiają korzystanie z tego budynku w działalności gospodarczej.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że względy techniczne, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. uniemożliwiające wykorzystywanie przedmiotu opodatkowania muszą mieć charakter poważny i trwały. W ocenie organu zły stan techniczny budynku nie jest przeszkodą o charakterze trwałym, gdyż może zostać usunięty. Powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych organ stwierdził, że wyłączeniu z opodatkowania, jako budynki związane z działalnością gospodarczą podlegają tylko takie budynki, które znajdują się w stanie katastrofalnym grożącym zawaleniem budynku. Organ stwierdził, że budynek znajdujący się na działce, której dotyczy niniejsza sprawa znajduje się w złym stanie technicznym, jednakże nie został przez podatnika rozebrany. Brak jest również dowodów na to, że Spółka czyniła staranie o jego rozebranie. Okoliczności te świadczą o tym, że zamiarem Spółki jest utrzymanie tego budynku na przedmiotowej nieruchomości. Sam fakt nieprowadzenia na przedmiotowej nieruchomości działalności gospodarczej nie świadczy o tym, że nieruchomość ta ze względów technicznych nie może być wykorzystywana przez Skarżącą Spółkę do prowadzenia działalności gospodarczej.

Na decyzję organu drugiej instancji Spółka wniosła Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

- art. 121 O.p. przez przyjęcie, że budynek znajdujący się na nieruchomości, której dotyczy sprawa podlega opodatkowaniu, jako budynek związany z działalnością gospodarczą, pomimo tego, że organ stwierdził w decyzji, że budynek ten znajduje się w złym stanie technicznym,

- art. 122 O.p przez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy w sposób pozwalający na stwierdzeni, czy w sprawie wystąpiły przesłanki do opodatkowania w oparciu o stawki podatkowe przewidziane dla przedmiotów opodatkowania niezwiązanych z działalnością gospodarczą,

- art. 125 O.p. przez długotrwałe nierozstrzyganie sprawy, która nie wymagała zbierania dowodów.

Organ w odpowiedzi na skargę zarzuty w niej wywiedzione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

W rozpoznanej sprawie organy nie wyjaśniły w stopniu dostatecznym, w jakim stanie technicznym znajduje się budynek położony na nieruchomości, której dotyczy sprawa. Organ pierwszej instancji stwierdził w decyzji, że budynek ten znajduje się w złym stanie technicznym, jednakże może być wyremontowany przez Skarżącą Spółkę i następnie wykorzystywany do działalności gospodarczej. Organ drugiej instancji uznał, że skoro budynek ten nie został rozebrany przez Skarżącą Spółkę to powinien podlegać opodatkowaniu, jak budynek związany z działalnością gospodarczą.

Ze stwierdzeniami tymi nie można się zgodzić. W ocenie Sądu nierozegranie przez podatnika budynku, który znajduje się w stanie technicznym uniemożliwiającym jego wykorzystywanie w działalności gospodarczej nie jest okolicznością, która powoduje brak wyłączenia tego budynku z opodatkowania podatkiem od nieruchomości na podstawie treści art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Zgodnie z treścią tego przepisu użyte w ustawie pojęcia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej oznaczają grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Zdaniem Sądu na podstawie tego przepisu z opodatkowania wyłączone są budynki, które nie mogą być wykorzystywane do działalności z powodu stanu technicznego, w jakim się znajdują w roku podatkowym. W przepisie tym brak jest zapisów wskazujących, że brak możliwości wykorzystywania budynku do działalności musi mieć charakter trwały i nieusuwalny, co oznaczałoby, że jeżeli budynek nadaje się do remontu, rekonstrukcji, modernizacji, adaptacji, przebudowy i późniejszego wykorzystania w działalności gospodarczej to nie podlega wyłączeniu z opodatkowania. Treść powołanego przepisu nie daje podstaw do twierdzenia, że budynki nierozebrane należy uznawać za podlegające opodatkowaniu, jak budynki związane z działalności gospodarczą, niezależnie od stanu technicznego, w jakim się znajdują. W ocenie Sądu każdy przedmiot opodatkowania wskazany w tym przepisie znajdujący się w stanie technicznym uniemożliwiającym wykorzystywanie go w działalności gospodarczej podlega wyłączeniu z opodatkowania i na zakres tego wyłączenia nie ma wpływu potencjalna możliwość przystosowania tego przedmiotu do działalności podatnika. Z tych względów Sąd uznał, że w rozpoznanej sprawie organy dokonały błędnej wykładnia art. art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

W toku postępowania organy nie wyjaśniły, czy przedmiotowy budynek oraz grunt, którego dotyczy sprawa mogły być wykorzystywane przez Skarżącą Spółkę w prowadzonej przez nią działalności gospodarczej. Z akt sprawy nie wynika, jakim dokładnie stanie technicznym znajduje się przedmiotowy budynek. W decyzjach organów obydwu instancji jest ogólna mowa o tym, że budynek ten jest w złym stanie technicznym. Zdaniem Sądu organy w celu jednoznacznego rozstrzygnięcia o wyłączeniu z opodatkowania przedmiotów, których dotyczy niniejsza sprawa na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. obowiązany był dokładnie wyjaśnić, w jakim stanie znajduje się przedmiotowy budynek oraz wskazać, jaki rodzaj działalności prowadzi Skarżąca Spółka. Bez ustalenia tych dwu okoliczności faktycznych nie można było stwierdzić, czy przedmiotowy budynek może być wykorzystywany przez Spółkę w jej działalności gospodarczej. Bez dokładnego wyjaśnienia, jaki rodzaj działalności gospodarczej prowadził podatnik nie można było oceniać technicznej przydatności poszczególnych składników majątku podatnika do tej działalności. Bez wyjaśniania tej okoliczności faktycznej wszelkie rozstrzygnięcia organów w tym zakresie należało uznać za nieoparte na ustaleniach faktycznych sprawy. Zbadanie przez organy rodzaju prowadzonej przez Skarżącą Spółkę działalności gospodarczej ma także znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy grunt, którego dotyczy sprawa może być wykorzystywany przez Skarżącą w tej działalności ze względów technicznych. Zdaniem Sądu podnoszone przez Skarżącą przyczyny niemożności wykorzystania gruntu w prowadzonej działalności mogą, w przypadku niektórych rodzajów działalności mogą być uznane za względy techniczne uniemożliwiające wykorzystanie gruntu w tej działalności. W rozpoznanej sprawie organ nie poczynił ustaleń faktycznych opartych na rodzaju prowadzonej przez Spółkę działalności zarówno w odniesieniu do budynku, jak i w odniesieniu do gruntu, będących przedmiotem opodatkowania, czym naruszył wyrażony w art. 122 i art. 187 § 1 O.p. obowiązek wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w stopniu pozwalającym na jej rozstrzygnięcie.

W ponownie prowadzonym postępowaniu organu ustalą stan techniczny budynku i gruntu, będących przedmiotem opodatkowania w niniejszej sprawie i ocenią ich przydatność techniczną do prowadzonej przez Skarżącą Spółkę działalności gospodarczej z uwzględnieniem oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit a) i c), art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.