Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 416/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 77
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 316 poz 65 art. 26
law: Rozporządzenie Komisji (WE) NR 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady  (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów  wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007  w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia NSA Joanna Kabat- Rembelska Sędzia del. WSA Joanna Zabłocka (spr.) Protokolant Paweł Gorajewski po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2014 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Z. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 406/12 w sprawie ze skargi Z. K. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Zaskarżonym skargą kasacyjną wyrokiem z dnia 6 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Wr 406/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. oddalił skargę Z. K. wniesioną na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. w przedmiocie odmowy przyznania uzupełniającej płatności obszarowej na rok 2011 r.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że WSA za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia:

Skarżący Z. K. złożył wniosek o przyznanie płatności do gruntów rolnych na rok 2011, tj. jednolitej płatności obszarowej (JPO), uzupełniającej płatności obszarowej (UPO) i płatności uzupełniającej do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę uprawianych na trwałych użytkach zielonych (tzw. płatności zwierzęcej).

W dniach 3 - 5, 15, 17-18, 22 i 26 sierpnia 2011 r. oraz 16 września 2011 r. w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzona została kontrola na miejscu. Z raportu kontroli wynika, że w odniesieniu do części działek enumeratywnie wymienionych w protokole kontroli, powierzchnia upraw kwalifikująca się do płatności jest mniejsza w stosunku do powierzchni deklarowanych, na kilku działkach powierzchnia jest większa od zadeklarowanej do upraw, a ponadto na jednej z działek znajdują się uprawy nie należące do grupy upraw zadeklarowanych, podczas gdy na innej stwierdzono nieprzestrzeganie norm DKR oraz zaniechanie prowadzenia działalności rolniczej. Do raportu z kontroli dołączono dokumentację fotograficzną, potwierdzającą stan kontrolowanych gruntów. Do przekazanego raportu pokontrolnego wnioskodawca nie zgłosił żadnych zastrzeżeń.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2012r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w W. przyznał wnioskodawcy jednolitą płatność obszarową, uzupełniającą płatność obszarową dla powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz odmówił przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych i nałożył sankcję, z uwagi na fakt, że różnica pomiędzy powierzchnią deklarowaną (25,85 ha), a stwierdzoną (14,32 ha) wyniosła 80,5168 %. Organ odmówił pomocy w odniesieniu do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, na podstawie art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., który stanowi, że jeśli różnica ta przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym, a zatwierdzonym.

Decyzją opisaną w sentencji wyroku, Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne orzeczenie. Organ odwoławczy wyjaśnił, że kontrole administracyjne pozwalają na wykrycie nieprawidłowości, a w szczególności na ich automatyczne wykrycie za pomocą narzędzi informatycznych. Kontrole te dotyczą zgodności między zadeklarowanymi w pojedynczym wniosku działkami rolnymi a działkami referencyjnymi w systemie identyfikacji działek rolnych, w celu sprawdzenia kwalifikowalności obszarów do pomocy. Z każdej kontroli na miejscu sporządza się sprawozdanie, które umożliwia wgląd w szczegóły przeprowadzonych kontroli.

Wskazał, że kwestią zasadniczą było ustalenie, czy grunty rolne zgłoszone do wniosku o przyznanie płatności na rok 2011 spełniają warunki do uzyskania płatności UPO oraz czy kontrola gospodarstwa przeprowadzona została w sposób prawidłowy. Podkreślił, że rolnik nie kwestionował decyzji w zakresie przyznania jednolitej płatności obszarowej i płatności zwierzęcej, a organ odwoławczy nie dopatrzył się w tym zakresie nieprawidłowości, wobec czego, jedynie kwestia płatności UPO oraz nałożenia sankcji stała się przedmiotem szerszych rozważań w postępowaniu i rozstrzygnięciu odwoławczym.

W ocenie Dyrektora Oddziału ARiMR kontrola przeprowadzona metodą FOTO na gruntach należących do wnioskodawcy, wykazała nieprawidłowości w odniesieniu do działek rolnych C1, U1 i S1, których powierzchnie stwierdzone w czasie kontroli różniły się od powierzchni zadeklarowanych we wniosku o płatność, a nadto na działce S1 stwierdzono, że uprawa należy w całości do grupy upraw innej niż deklarowana. Dlatego tę działkę (S1) wykluczono z dopłat w całości.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia odwoławczego wskazano również, że po ponownej analizie raportów z kontroli uznano, że kontrolę przeprowadzono w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, a weryfikacja dokumentacji zdjęciowej potwierdza słuszność zapisów dokonanych przez inspektorów terenowych w raporcie z czynności kontrolnych. Kontrola przeprowadzona na działce C/C1 wykazała nieprawidłowości względem pomniejszenia uprawy deklarowanej do UPO. Organ odwoławczy podniósł, że kontrola na działce odbyła się w dniu 26 sierpnia 2011 r. dlatego zarzut, jakoby kontrola odbyła się ponad 45 dni po zbiorze żyta, jest chybiony. Organ wyjaśnił, że w dniu wizytacji na działce rolnej C/C1 z pomiaru wyłączono obszar, na którym nie stwierdzono zasiewu zboża. Faktyczny stan uprawy pozwolił zakwalifikować go do grupy upraw JPO jako ugór. Do powierzchni działki rolnej C1 zaliczono jedynie obszar, który został skoszony przez rolnika, na którym widać pozostałości zboża. Ustalenie granic pomiędzy uprawami JPO i UPO inspektorzy udokumentowali wykonanymi w trakcie kontroli fotografiami.

Organ podniósł, że zgodnie z wnioskiem rolnika o dopłaty, powierzchnia działek rolnych zgłoszonych do uzupełniającej płatności obszarowej wyniosła 25,85 ha. Powierzchnia stwierdzona w trakcie kontroli na miejscu wyniosła natomiast 14,32 ha. Zatem różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku oraz stwierdzoną podczas kontroli na miejscu wyniosła 11,53 ha, to jest 80,5168 %.

W ocenie Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR we W., ustalenia zawarte w raporcie z czynności kontrolnych znajdują przekonujące potwierdzenie w sporządzonej dokumentacji fotograficznej, tak więc brak jest podstaw faktycznych do ich kwestionowania.

W związku z przytoczonymi ustaleniami kontroli na miejscu, wykluczenie z płatności UPO części działki rolnej C1 oraz nałożenie sankcji, organ odwoławczy uznał za prawidłowe.

Na powyższą decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego ARiMR Z. K. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, żądając uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia w całości. Skarżący podniósł, że sporną działkę C1, o powierzchni deklarowanej 19,80 ha, jesienią 2010 roku zagospodarował rolniczo, obsiewając kwalifikowanym materiałem siewnym – żytem ozimym. Wyjaśnił, że dla ochrony przed chwastami zastosował środki ochrony roślin przed zachwaszczeniem. Natomiast w ostatnich dniach lipca wykosił wszystko kombajnem z rozdrabniaczem słomy. Bezpośrednio po żniwach zastosował na ściernisko nawóz i spulchnił ziemię agregatem ścierniskowym. Jak wskazał, po zbiorze zboża nastąpiły obfite opady deszczu, co spowodowało, że chwasty wykiełkowały bardzo szybko i rozdrobniona słoma przestała być widoczna.

W odpowiedzi strona przeciwna wniosła o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. wskazując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), oddalił skargę.

WSA podzielił stanowisko organu drugiej instancji, zgodnie z którym, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz jego końcowa ocena w pełni uzasadniały przyznanie jednolitej płatności obszarowej w pomniejszonej jednak wysokości oraz odmowę przyznania płatności uzupełniającej i nałożenie sankcji.

Wskazał, że organy prawidłowo oparły swoje rozstrzygnięcia na ustaleniach dokonanych w czasie kontroli na miejscu w gospodarstwie wnioskodawcy, która w ocenie Sądu, została przeprowadzona zgodnie z art. 26 ust.1, 27 i 52 ust. 2 Rozporządzenia Komisji nr 1122/2009. Art. 26 ust. 1 rozporządzenia formułuje powinność organów administracyjnych przeprowadzania kontroli w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności.

Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, Sąd doszedł do przekonania, że przeprowadzona w gospodarstwie skarżącego kontrola, dokonana została zgodnie z wszelkimi, stawianymi przez przepisy prawa, wymogami. Kontrola ta wykazała w ocenie Sądu I instancji, w sposób niebudzący wątpliwości, że wbrew deklaracji rolnika we wniosku o przyznanie płatności, na części działki C1, zgłoszonej do płatności uzupełniającej, nie było ani zasiewu zboża, ani pozostałości po ewentualnych koszeniach tego zboża. Dlatego teren ten, zakwalifikowany został przez organy rolne do płatności JPO jako ugór, natomiast do powierzchni działki rolnej C1 zaliczono jedynie tę jej część, na której stwierdzono pozostałości zboża.

Sąd nie uznał za wiarygodne wyjaśnień strony, jakoby intensywne zachwaszczenie działki było wynikiem wcześniejszego nawożenia ziemi i obfitych opadów. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżący dokonał skoszenia zboża pod koniec lipca (oświadczenie to skarżący powtórzył w treści skargi skierowanej do Sądu), natomiast kontrola administracyjna przeprowadzona została w sierpniu 2011 r. (od dnia 3 do 26 sierpnia). Sąd stwierdził, że z doświadczenia życiowego wynika, że niemożliwe jest, aby w okresie dwóch tygodni, nawet po intensywnych opadach na nawożoną ziemię, wyrosły tak wysokie i bujne rośliny. Nadto, granica pomiędzy ścierniskiem, a częścią działki niekoszoną, jest bardzo wyraźna, co obrazuje załączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna. Dlatego Sąd uznał dokonane przez organ ustalenia za trafne i prawdziwe.

WSA wskazał również, że z przeprowadzonej kontroli sporządzony został szczegółowy raport, uzupełniony o stosowną dokumentacje fotograficzną, który przekazany został rolnikowi. Z protokołu tego oraz załączonych fotografii i map wyraźnie wynika, że powierzchnie działek faktycznie zagospodarowanych rolniczo i uprawianych nie są zbieżne z powierzchniami deklarowanymi przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności, podobnie jak rodzaje znajdujących się na tych działkach upraw.

WSA wskazał, że warunki przyznawania płatności bezpośrednich do gruntów rolnych reguluje ustawa z dnia 26 stycznia 2007 roku o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t. j. Dz. U. z 2008 r. nr 170, poz. 1051 ze zm.) i przytoczył treść art.7 ust.1 tej ustawy określającego warunki przyznania jednolitej płatności obszarowej. Wyjaśnił, że rolnikowi, który w danym roku spełnia warunki do przyznania jednolitej płatności obszarowej, przysługują płatności uzupełniające do powierzchni upraw roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych innych roślin i do powierzchni gruntów ornych, na których nie jest prowadzona uprawa roślin (uzupełniająca płatność podstawowa), do których została przyznana jednolita płatność obszarowa (art. 7 ust. 2 ustawy). Jednocześnie, stosownie do brzmienia art. 58 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r., jeśli różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku, a stwierdzoną w wyniku przeprowadzonej kontroli przekracza 20 % zatwierdzonego obszaru, w odniesieniu do danej grupy upraw nie przyznaje się żadnej pomocy obszarowej. Jeśli różnica przekracza 50 %, rolnika wyklucza się również z otrzymywania pomocy do wysokości równej kwocie odpowiadającej różnicy między obszarem zadeklarowanym, a zatwierdzonym.

Stwierdził, że skoro prawidłowo i zgodnie z wymogami prawa przeprowadzone szczegółowe kontrole administracyjne wykazały, że powierzchnia zgłoszona do płatności uzupełniającej obszarowej wynosiła 25,85 ha, natomiast powierzchnia stwierdzona w czasie kontroli wynosiła 14,32 ha (różnica 80,5168 %), zasadnie organy rolne obu instancji zastosowały dyspozycje przywołanych powyżej przepisów i odmówiły przyznania płatności i nałożyły na skarżącego sankcje w okresie trzech lat.

Z. K. zaskarżył w całości powyższy wyrok skargą kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zsądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie art. 26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 roku ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 poprzez przeprowadzenie kontroli w sposób nierzetelny, co miało wpływ na wynik sprawy.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący podniósł, że ze względu na brzmienie przepisu art.26 rozporządzenia Komisji (WE)nr 1122/2009, zgodnie z którym kontrole administracyjne na miejscu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność złożonego przez skarżącego wniosku z warunkami na jakich przyznawana jest pomoc, nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Sądu, iż organ dokonał poprawnej kontroli przedmiotowej części działki.

Podkreślił, że kontrola przeprowadzona została na wskazanej działce dopiero w dniu 26 sierpnia 2011 roku, natomiast zboże na tym obszarze skoszone zostało w dniu 17 lipca 2011 roku. Zarzucił pominięcie przez organ dokonujący kontroli oraz przez Sąd I instancji dowodu wskazywanego przez stronę na okoliczność skoszenia zboża dnia 17 sierpnia 2011 r., czym naruszony został przepis art.77 k.p.a. oraz pominięcie dowodu z faktury na okoliczność zakupu żyta w ilości 1800 kg, co potwierdzać miałoby fakt obsiania, zgodnie z normami agrotechnicznymi, powierzchni 21,65 ha żytem.

Podkreślił, że zasiał żyto ozime na całej powierzchni działki C/C1, tj. na powierzchni 19,80 ha oraz na powierzchni działki U/U1 o pow. 1,85 ha jesienią 2010 roku. Żyto to zakupione zostało w ilości 1800 kg, czego dowodem jest załączona faktura. W dniu 17.07.2011 roku na działce C/C1 żyto zostało skoszone kombajnem zbożowym z rozdrabniaczem słomy. Po zbiorze żyta działka C/C1 została zasilona nawozem w ilości 150 kg/ha siarczanu amonu w celu wzbogacenia w azot rozdrobnionej słomy. Dokonano płytkiego wymieszania gleby z nawozem i rozdrobnioną słomą broną chwastowników. Po zbiorze żyta wystąpiły obfite opady deszczu co przy wysokich temperaturach i długim dniu w okresie od 17.07.2011 r. (koszenie żyta) do 26.08.2011 r. spowodowało wzrost wtórnego zachwaszczenia i resztki pożniwne zboża przestały być na działce widoczne.

Podniósł, że nie został zawiadomiony o kontroli, nie mógł więc wnieść zastrzeżeń.

Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa we W. nie skorzystał z możliwości wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w tej sprawie nie występują.

Prawidłowe sformułowanie podstaw kasacyjnych jest o tyle istotne, że zgodnie z zasadą rozpoznawania sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach skargi kasacyjnej sąd ten nie jest uprawniony do powtórnego badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego (ad meritum) w jego całokształcie. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej. Konkretne podstawy skargi kasacyjnej, czyli zawarte w niej przyczyny zaskarżenia rozstrzygnięcia, determinują całkowicie kierunek kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego, którą musi on podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Z tych względów, skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem prawnym.

Dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku w tak zakreślonych granicach Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

W skardze kasacyjnej sformułowany został zarzut naruszenia art.26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania rozporządzenia Rady (WE) nr 73/2009 odnośnie do zasady wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników przewidzianych w wymienionym rozporządzeniu oraz wdrażania rozporządzenia Rady (WE) nr 1234/2007 w odniesieniu do zasady wzajemnej zgodności w ramach systemu wsparcia ustanowionego dla sektora wina (Dz.U.UE.L.2009.316.65 ze zm.).

Formułując zarzut naruszenia art.26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, wnoszący skargę kasacyjną nie wskazał przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, które w jego ocenie sąd naruszył. Na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09, ONSAiWSA 2010/1/1) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji ww. przepisu z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego zarzutu.

Przepis art.26 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 stanowi, że "1. Kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w niniejszym rozporządzeniu przeprowadza się w taki sposób, aby skutecznie sprawdzić zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc, oraz przestrzeganie istotnych wymogów i norm wzajemnej zgodności. 2. Jeżeli rolnik lub jego przedstawiciel uniemożliwia przeprowadzenie kontroli na miejscu, odrzuca się wnioski o przyznanie pomocy, których dotyczy kontrola."

Z treści skargi kasacyjnej wynika, że jej autorowi chodziło o naruszenie ust. 1 wskazanego przepisu. Skarżący w istocie nie sformułował na czym polega naruszenie wskazanego przepisu przez Sąd I instancji. Wskazał jedynie, że "nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Sądu, jakoby organ administracji publicznej dokonał poprawnej kontroli przedmiotowej działki" oraz , że kontrola była nierzetelna, ponieważ przeprowadzono ją po 45 dniach od skoszenia żyta.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżący przedstawił okoliczności, które w jego ocenie wskazują na to, że na całej powierzchni spornej działki C/C1, to jest na powierzchni 19,80 ha jesienią 2010 r. zasiał żyto ozime, które zostało skoszone 17 lipca 2011 r., a ze względu na zabiegi agrotechniczne i opady, w dacie przeprowadzenia kontroli reszki pożniwne były niewidoczne.

Zarzucił organom orzekającym nieprzeprowadzenie określonych dowodów na okoliczność skoszenia zboża.

Uzasadnienie skargi kasacyjnej wskazuje więc, iż intencją skarżącego było podważenie ustaleń faktycznych dokonanych przez organy orzekające, a przyjętych przez Sąd pierwszej instancji jako podstawa oceny legalności zaskarżonej decyzji.

Podważenie ustaleń stanu faktycznego nie jest możliwe na podstawie sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia ww. art.26 rozporządzenia 1122/2009 określającego zasady przeprowadzania kontroli administracyjnych i kontroli na miejscu, w związku płatnościami dla rolników w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Za wiążący należało przyjąć stan faktyczny sprawy ustalony przez organy orzekające i zaakceptowany przez Sąd I instancji.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art.26 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 NSA stwierdza, że zarzut ten jest nieuzasadniony.

Sąd I instancji dokonując oceny przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego wnikliwie i szczegółowo ocenił również przeprowadzoną kontrolę, w wyniku czego stwierdził, że została ona przeprowadzona w gospodarstwie skarżącego zgodnie ze stawianymi przez przepisy prawa wymogami.

WSA wskazał między innymi, że z przeprowadzonej kontroli sporządzony został szczegółowy raport, uzupełniony o stosowną dokumentacje fotograficzną, na której widoczna jest granica pomiędzy ścierniskiem, a częścią działki niekoszoną. Ocenił, że z protokołu tego oraz załączonych fotografii i map, wyraźnie wynika, że powierzchnie działek faktycznie zagospodarowanych rolniczo i uprawianych, nie są zbieżne z powierzchniami deklarowanymi przez skarżącego we wniosku o przyznanie płatności, podobnie jak rodzaje znajdujących się na tych działkach upraw. Rozważył również podnoszoną przez skarżącego okoliczność, iż to w okresie między zebraniem żyta a przeprowadzeniem kontroli część działki C1 zarosła chwastami i stwierdził, że dowody, w szczególności fotografie, na których widoczna jest granica pomiędzy ścierniskiem, a częścią działki niekoszoną przeczą temu twierdzeniu strony.

Tym samym Sąd I instancji zaakceptował jako prawidłowe i skuteczne czynności kontrolne, które pozwoliły na ustalenie rozbieżności pomiędzy informacjami zadeklarowanymi we wniosku o przyznanie płatności a stanem faktycznym na działkach rolnych objętych wnioskiem.

Należy wyjaśnić, że okres między zebraniem żyta, a przeprowadzeniem kontroli był krótszy niż wskazane w skardze kasacyjnej 45 dni, co wynika wprost z zestawienia dat tych czynności podanych w kasacji.

Powyższe ustalenia nakazują przyjąć, że WSA dokonał prawidłowej oceny przeprowadzonej w postępowaniu administracyjnym kontroli, pod kątem spełnienia wymogów z art.26 ust.1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, a sformułowany w skardze kasacyjnej zarzut jest nieuprawniony.

Z przedstawionych wyżej względów, NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.