Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1459/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-12-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 8 ust. 2,  art. 6 ust. 2 pkt 2,  art. 15
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Waldemar Śledzik (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi Z.H. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego w zakresie uposażenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r.; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2011 r. Minister Obrony Narodowej, działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm. – zwaną dalej także "k.p.a."), po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy poprzedzającą decyzję Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. stwierdzającego wyznaczenie [...] Z.H. na stanowisko służbowe, w części dotyczącej określenia grupy uposażenia.

Do wydania zaskarżonej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Rozkazem personalnym Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. [...] Z.H. został wyznaczony na stanowisko służbowe radcy prawnego w [...]. W rozkazie tym, między innymi określono, że oficerowi na wymienionym stanowisku służbowym przysługiwać będzie uposażenie zasadnicze, wypłacane w stawce przewidzianej dla grupy uposażenia 13A.

Na podstawie powyższego rozkazu [...] Z.H. pełnił służbę wojskową na wyznaczonym stanowisku służbowym w okresie od dnia [...] stycznia 2007 r. do dnia [...] stycznia 2010 r.

W dniu [...] października 2010 r. [...] Z.H. wystąpił do Szefa Sztabu Generalnego WP z wnioskiem o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych, w części dotyczącej grupy uposażenia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zaszeregowanie stanowiska radcy prawnego do grupy uposażenia 13A, w sposób rażący narusza postanowienia art. 224 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 10, poz. 65 ze zm. – zwaną dalej także "u.r.p.") albowiem wynagrodzenie radcy prawnego nie może być niższe od wynagrodzenia przewidzianego dla stanowiska służbowego głównego specjalisty lub innego równorzędnego stanowiska służbowego.

Wniosek, zgodnie z właściwością, został rozpatrzony przez Ministra Obrony Narodowej, który decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. umorzył postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że postępowanie administracyjne o stwierdzenie nieważności decyzji można prowadzić tylko w odniesieniu do decyzji administracyjnych, natomiast rozkaz personalny nr [...] został wydany przez Dowódcę Wojsk Lądowych dla celów ewidencyjnych i nie posiada cech decyzji administracyjnej.

W dniu [...] marca 2011 r. [...] Z.H. wniósł wniosek do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy, zarzucając organowi, że wbrew zapisom pragmatyki wojskowej nie uznaje rozkazu personalnego za decyzję administracyjną, oraz że w sprawie zastosowano przepisy obowiązujące w dacie wydania rozkazu personalnego, a nie w dacie złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji, czego konsekwencją jest naruszenie przepisu art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe i błędne zastosowanie. Dlatego też zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie.

Rozpoznając przedmiotowy wniosek Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję nr [...] z dnia [...] lutego 2011 r. w sprawie umorzenia postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. stwierdzającego wyznaczenie [...] Z.H. na stanowisko służbowe w części dotyczącej określenia grupy uposażenia. Uzasadniając swoje stanowisko organ podtrzymał argumentację, że rozkaz personalny jest dokumentem wewnętrznym, wydanym dla celów o charakterze ewidencyjno-finansowym i dlatego "nie ma prawnych możliwości przeprowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności w stosunku do dokumentu nieposiadającego cech decyzji administracyjnej". Podkreślił też, że z rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nie wynikają dla [...] Z.H. jakiekolwiek uprawnienia lub obowiązki, wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego. Wyjaśnił też, że uprawnienia i obowiązki dla żołnierza zawodowego wynikają dopiero z podpisanego kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Przesądza o tym treść art. 9 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 października 2007 r. do dnia 31 grudnia 2007 r. (opublikowanym w Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750, z późn. zm.), zgodnie z którym stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej powstawał w drodze powołania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do tej służby, po spełnieniu łącznie trzech warunków:

1) wydaniu rozkazu personalnego o powołaniu do zawodowej służby wojskowej;

2) podpisaniu kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej;

3) stawieniu się osoby powołanej, z którą zawarto kontrakt, do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Z przywołanej regulacji wynika, że do nawiązania stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej niezbędne jest wydanie, w trybie administracyjnym, decyzji administracyjnej (zwanej przez ustawodawcę rozkazem personalnym) o powołaniu do służby wojskowej oraz zawarcie kontraktu pomiędzy osobą, w stosunku do której wydano decyzję administracyjną o powołaniu do zawodowej służby wojskowej a organem wojskowym, upoważnionym do podpisania takiego kontraktu. W odniesieniu do [...] Z.H. Dowódca Wojsk Lądowych, wydając rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. o wyznaczeniu na stanowisko służbowe radcy prawnego w [...], zaszeregował go do stopnia etatowego [...] i grupy uposażenia 13A, tj. zgodnie z § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz. U. Nr 108, poz. 1144 z późn. zm.). Minister podkreślił, że w myśl tego przepisu, organ właściwy do wyznaczania żołnierza na pierwsze stanowisko służbowe w korpusie kadry zawodowej sporządza dla celów ewidencyjnych rozkaz personalny o wyznaczeniu na to stanowisko, a następnie w kontrakcie zamieszcza nazwę tego stanowiska. Powyższe przesądza o tym, że rozkaz personalny ma charakter aktu wewnętrznego, stanowiącego podstawę do sporządzenia projektu kontraktu, a nie aktu administracyjnego kreującego określone prawa i obowiązki dla stron, gdyż takie wynikają dopiero z kontraktu. Wydanie zatem rozkazu personalnego nr [...] nie kończyło procesu powołania oficera do zawodowej służby wojskowej, gdyż do uzyskania takiego statusu niezbędne było podpisanie kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej. Dlatego też rozkazu personalnego nr [...] nie można uznać za decyzję administracyjną wyznaczającą [...] Z.H. na stanowisko służbowe radcy prawnego w [...], ponieważ w momencie jego wydania nie został jeszcze zakończony proces powołania do zawodowej służby wojskowej, a przedmiotowy rozkaz personalny jest jednym z dokumentów wydawanych przez organy wojskowe w toku procedury powołania do zawodowej służby wojskowej i wyznaczania na pierwsze stanowisko służbowe po tym powołaniu.

Powyższa procedura oznacza również, że zmiana grupy uposażenia według której oficer otrzymywał uposażenie zasadnicze mogłaby nastąpić jedynie wskutek zmiany postanowień kontraktu. Tymczasem zaskarżony rozkaz personalny nr [...] Dowódcy Wojsk Lądowych nie rozstrzyga o wysokości uposażenia zasadniczego [...] Z.H. przysługującego na stanowisku służbowym radcy prawnego, gdyż o wysokości uposażenia zasadniczego rozstrzyga kontrakt nr [...] zawarty pomiędzy stronami. W konkluzji organ stwierdził, że rozkaz personalny Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. został wydany dla celów ewidencyjnych i nie posiada cech decyzji administracyjnej, dlatego niedopuszczalnym jest prowadzenie postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego, który nie jest decyzją administracyjną, a zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy obowiązujące w dniu wydania decyzji organu w pierwszej instancji.

Na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 2011 r. utrzymującą w mocy poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lutego 2011 r. w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. [...] Z.H. (zwany dalej także "Skarżącym") wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych w zw. z art. 9 ust. 6 tej ustawy oraz w zw. z art. 104 § 1 k.p.a. poprzez ich pominięcie i niezastosowanie w sprawie, a także naruszenie art. 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie względem Skarżącego zasady obiektywizmu i pominięcia słusznego interesu prawnego. Niezależnie od tego, zarzucił również naruszenie art. 224 ust. 1 w zw. z art. 8 ust. 5 i art. 75 ustawy o radcach prawnych poprzez ich niezastosowanie w rozstrzyganej sprawie.

W uzasadnieniu skargi podniósł, że zaskarżony rozkaz personalny nr [...] był wydany w oparciu o powszechnie obowiązujące przepisy prawa i skierowany był do oznaczonego indywidualnie adresata oraz stanowił władczy, jednostronny przejaw woli organu wojskowego, który samodzielnie określił datę wyznaczenia Skarżącego na stanowisko służbowe. Rozkaz ten wywierał skutki prawne w sferze stosunków materialnoprawnych stron i dlatego była to decyzja w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a., która podlega kontroli instancyjnej oraz sądowej. Podniósł także, że "sporny" rozkaz stanowił wykonanie rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] października 2006 r. Szefa Sztabu Generalnego WP dotyczącego powołania Skarżącego do zawodowej służby wojskowej, zaś kontrakt, "sam w sobie, jest czynnością następczą tj. poprzedzają go rozkaz o powołaniu do służby i wyznaczeniu na stanowisko służbowe".

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a w szczególności podnosząc, że o wysokości uposażenia zasadniczego Skarżącego rozstrzyga kontrakt nr [...]. Dlatego też, stosownie do art. 105 §1 k.p.a., należało umorzyć postępowanie o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., w części dotyczącej uposażenia zasadniczego, z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) do rozpoznania niniejszej sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Badana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie, choć w zasadniczej części z innych przyczyn, niż wskazane przez Skarżącego.

Jak słusznie zauważył organ, zgodnie z art. 156 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która została wydana w okolicznościach wskazanych w pkt 1-7 tego przepisu, oraz że postępowanie to może dotyczyć tylko takiej decyzji, o której mowa w art. 104 § 1 k.p.a. Rację ma również organ stwierdzając, że zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądowym oraz poglądami doktryny, użyte w art. 104 § 1 k.p.a. pojęcie decyzji odnosi się do aktu administracyjnego wydanego przez organ administracji publicznej, indywidualizującego uprawnienia lub obowiązki wynikające z przepisów prawa powszechnie obowiązującego.

Istota sporu pomiędzy stronami polega na tym, że – w ocenie organu – rozkaz personalny Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., stwierdzający wyznaczenie [...] Z.H. na stanowisko służbowe radcy prawnego w [...], nie stanowi decyzji administracyjnej w rozumieniu przywołanego art. 104 § 1 k.p.a. Przyjęcie takiego stanowiska powoduje, że - jak to określił organ - "nie ma prawnych możliwości przeprowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności w stosunku do dokumentu nieposiadającego cech decyzji administracyjnej". Przedmiotowy rozkaz personalny został bowiem wydany jedynie dla celów ewidencyjnych, gdyż stanowisko służbowe "ze wszystkimi jego parametrami, a więc również z grupą uposażenia" określono pomiędzy stronami w kontrakcie na pełnienie służby terminowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r.

Na poparcie takiego poglądu organ przywołał przepis art. 9 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania rozkazu nr [...]), zgodnie z którym stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej powstawał w drodze powołania, na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do tej służby, po spełnieniu łącznie trzech warunków:

1) wydaniu rozkazu personalnego o powołaniu do zawodowej służby wojskowej;

2) podpisaniu kontraktu na pełnienie zawodowej służby wojskowej;

3) stawieniu się osoby powołanej, z którą zawarto kontrakt, do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

Podkreślił też, że taki właśnie sposób przebiegał proces powołania Skarżącego do zawodowej służby wojskowej. Mianowicie został on wszczęty po złożeniu przez niego w dniu [...] lutego 2006 r. do Szefa Sztabu Generalnego WP wniosku o powołanie do zawodowej służby wojskowej, w następstwie którego Szef Sztabu Generalnego WP wydał rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] października 2006 r. o powołaniu do zawodowej służby wojskowej, pełnionej jako służba kontraktowa. Kontrakt zawarto w dniu [...] grudnia 2006 r. na okres od [...] stycznia 2007 r. do [...] stycznia 2010 r., a poprzedzał go rozkaz personalny nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. o wyznaczeniu na stanowisko służbowe radcy prawnego w [...], zaszeregowane do stopnia [...] i grupy uposażenia 13A. Obowiązek wydania takiego rozkazu personalnego wynikał z §5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk, co przesądza o tym, że rozkaz ten był sporządzony jedynie dla celów ewidencyjnych, stanowiąc podstawę do sporządzenia projektu kontraktu.

W ocenie Sądu, dokonana przez organ wykładnia przepisów mających zastosowanie w sprawie oraz zaskarżona decyzja naruszają przepisy prawa materialnego, o których mowa, w szczególności, w art. 8 ust. 2 w związku z art. 6 ust. 2 pkt 2 oraz art. 15 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2003 r. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm. – zwaną dalej "ustawą o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych") i to w sposób mający wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Na wstępie podnieść trzeba, że na gruncie ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez pojęcie decyzji należy rozumieć nie tylko decyzje administracyjne sensu stricte, o których mowa w art. 104 § 1 k.p.a., ale również rozkaz personalny, które (decyzje i rozkazy personalne) można wydawać w formie indywidualnej lub zbiorowej (por. art. 6 ust. 2 pkt 2 cyt. ustawy). Przy tak szerokim zdefiniowaniu pojęcia decyzji, ustawodawca wyraźnie zakreślił zakres kognicji sądów administracyjnych, ustanawiając zasadę, że od decyzji wydanych przez właściwe organy w sprawach określonych w ustawie żołnierz zawodowy może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia na zasadach określonych w przepisach postępowania administracyjnego (art. 8 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych), zastrzegając (w ust. 2 art. 8 omawianej ustawy), że skarga do właściwego sądu administracyjnego nie może być wniesiona na decyzje w sprawach:

1) wyznaczenia, przeniesienia i zwolnienia ze stanowiska służbowego oraz przeniesienia do rezerwy kadrowej lub do dyspozycji;

2) mianowania na stopień wojskowy;

3) przeniesienia do innego korpusu osobowego lub do innej grupy osobowej;

4) skierowania do wykonywania zadań służbowych poza jednostką wojskową.

Rozważając zakres dopuszczalnego konstytucyjnie ograniczenia prawa do sądu żołnierza zawodowego w sprawach służby wojskowej żołnierzy zawodowych należy przywołać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 9 czerwca 1998 r., sygn. akt K 28/97 (OTK ZU 1998, Nr 4, poz. 50), który zwrócił uwagę na istotę stosunku prawnego, jakim jest stosunek służbowy łączący żołnierza zawodowego z organami państwa. Przypomnieć należy, że stosunek ten oparty jest na podporządkowaniu organom wojskowym i możliwości jednostronnego kształtowania statusu żołnierzy zawodowych przez te organy. Jednakże należy odróżnić sprawy podległości służbowej, należące do sfery wewnętrznej administracji publicznej od spraw ze stosunku służbowego, w których jednostka, dochodząc swoich praw, występuje jako wyodrębniony podmiot praw i obowiązków, które dotyczą praw jednostki wobec organów państwowych, jakie przysługują jej w ramach stosunku służbowego i określają treść tego stosunku. Opowiadając się za dopuszczalnym ograniczeniem prawa do sądu żołnierza zawodowego w sprawach wyznaczenia, zwolnienia lub przeniesienia na stanowisko służbowe, Trybunał Konstytucyjny wiąże to ograniczenie z koniecznością zapewnienia możliwości realizacji przez Siły Zbrojne ich zadań określonych w art. 26 Konstytucji RP.

Ograniczenie to spełnia wymóg niezbędności w takim zakresie, w jakim jest to konieczne do zapewnienia większej mobilności i zdolności do osiągania wyższych stanów gotowości wojska oraz w celu spójnego i sprawnego działania Sił Zbrojnych. Oznacza to, że ograniczenie prawa do sądu żołnierza zawodowego może dotyczyć tylko takich sporów ze stosunku służbowego, w których ograniczenie prawa do sądu można usprawiedliwić ze względu na te wartości konstytucyjne.

Powyższe stanowisko ma także odzwierciedlenie w uchwale 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2006 r. (sygn. akt I OPS 3/06). W uchwale tej jednocześnie stwierdzono, że wynikające ze stosunku służbowego żołnierza zawodowego sprawy o uposażenie są sprawami, w których żołnierz zawodowy może wnieść skargę do właściwego sądu administracyjnego (art. 8 ust. 1 ustawy). Żołnierz zawodowy bowiem otrzymuje uposażenie w określonej wysokości i z tytułu prawa do uposażenia przysługuje mu roszczenie (art. 75 ust. 1 ustawy), o którym rozstrzygają właściwe organy wojskowe, w drodze decyzji (rozkazu personalnego), od której można wnieść skargę do sądu administracyjnego (art. 8 ust. 1 ustawy). To, że w sprawach o wyznaczenie, przeniesienie i zwolnienie ze stanowiska służbowego zostało wyłączone prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, nie może oznaczać, że tym samym zostało wyłączone prawo do sądu w sprawie o uposażenie, z tego tylko powodu, że decyzja o wyznaczeniu lub przeniesieniu na stanowisko służbowe określa także wysokość należnego żołnierzowi zawodowemu uposażenia (grupę uposażenia).

Skoro zasadą jest konstytucyjne prawo do sądu, które przysługuje także żołnierzowi zawodowemu w sprawach ze stosunku służbowego, to wyjątki od tej zasady określone w art. 8 ust. 2 ustawy muszą być interpretowane ściśle i w taki sposób, aby ich stosowanie nie podważało samej istoty prawa do sądu i pozostawało w ścisłym związku z celami, które powodują konieczność ograniczenia tego prawa.

Powyższe rozważania prowadzą więc do wniosku, że – co do zasady –rozstrzygnięcie o należnym żołnierzowi zawodowemu uposażeniu stanowi na tyle samodzielny element decyzji o wyznaczeniu żołnierza na określone stanowisko służbowe, że możliwe i dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji w zakresie określenia grupy uposażenia żołnierza zawodowego wydanej w sprawie o wyznaczeniu żołnierza na określone stanowisko służbowe.

Organ kwestionuje jednak takie prawo wywodząc, że w rozstrzyganej sprawie należało umorzyć postępowanie o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Dowódcy Wojsk Lądowych nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. (w tym miejscu Sąd wskazuje, że organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z dnia [...] kwietnia 2011 r. podaję omyłkowo datę przedmiotowego rozkazu jako rozkazu z dnia "[...] grudnia 2007 r.") albowiem był to "akt wewnętrzny", stanowiący podstawę do sporządzenia projektu kontraktu, a nie decyzja administracyjna w rozumieniu art. 6 ust. 2 pkt. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Takiego stanowiska Sąd orzekający nie może podzielić i to z kilku powodów. W pierwszej kolejności trzeba wskazać, że organ zupełnie pominął w swojej analizie prawnej na czym polega kontrakt żołnierza zawodowego i jakie są jego elementy. Analiza podmiotowa i przedmiotowa istoty kontraktu powinny naprowadzić organ do wniosku, że kwestie dotyczące zaszeregowania żołnierza zawodowego do określonej grupy uposażenia (w przypadku Skarżącego – do grupy uposażenia 13A), wbrew twierdzeniom organu, wynikają wprost z decyzji personalnej. Przesądza o tym art. 15 ustawy służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (w brzmieniu obowiązującym w dniu wydania rozkazu personalnego z dnia [...] grudnia 2006 r.), który określa, że kontrakt powinien zawierać:

1) oznaczenie stron - stopień wojskowy, imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe dowódcy jednostki wojskowej, a także stopień wojskowy, imię i nazwisko, imię ojca, datę urodzenia, adres zameldowania, serię i numer dowodu tożsamości oraz numer PESEL i numer identyfikacji podatkowej żołnierza lub innej osoby powoływanej do zawodowej służby wojskowej;

2) datę i miejsce podpisania;

3) określenie dnia rozpoczęcia zawodowej służby wojskowej, a w przypadku kontraktu na pełnienie służby terminowej, również dnia, do którego kontrakt obowiązuje;

4) określenie rodzaju stanowisk służbowych, na których będzie pełniona zawodowa służba wojskowa - w przypadku kontraktu na pełnienie służby terminowej;

5) oświadczenie żołnierza lub innej osoby powoływanej do zawodowej służby wojskowej, że znane są im zasady pełnienia tej służby;

6) podpisy stron.

Z przytoczonego przepisu wynika, że ustawodawca określając niezbędne elementy kontraktu, pominął kwestie zaszeregowania żołnierza do określonej grupy uposażenia. Zauważyć należy, że wskazana regulacja ustawowa jest zbieżna z treścią rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 1 marca 2004 r. w sprawie powoływania do zawodowej służby wojskowej (Dz. U. Nr 43, poz. 398), które w załączniku nr 2, określającym wzór kontraktu na pełnienie służby terminowej, także nie przewiduje elementu uposażenia funkcjonariusza.

Powyższe prowadzi, w ocenie Sądu, do wniosku, że element zaszeregowania żołnierza do określonej grupy uposażenia został celowo pominięty w elementach kontraktu, bo wynika wprost z rozkazu personalnego nr [...], traktowanego przez organ "dla celów ewidencyjnych".

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie także w przywoływanym przez organ przepisie § 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. który stanowi, że "organ (...) sporządza dla celów ewidencyjnych rozkaz personalny o wyznaczeniu na to stanowisko, a następnie w kontrakcie zamieszcza nazwę tego stanowiska". Dodatkowo wzmacnia je przepis § 10 ust. 3 cyt. rozporządzenia, który z kolei wskazuje, że "w decyzji personalnej o wyznaczeniu żołnierza na stanowisko służbowe określa się datę rozpoczęcia i zakończenia kadencji służby na tym stanowisku", a więc bez sprecyzowania elementu uposażenia żołnierza, gdyż wynika ono wprost z decyzji personalnej. Analogiczne dane zostały zawarte zresztą w kontrakcie Skarżącego nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r.

Rekapitulując dotychczasowe ustalenia, w ocenie Sądu, ustawodawca w taki sposób uregulował kwestie dotyczące zaszeregowania żołnierza do określonej grupy uposażenia aby umożliwić żołnierzowi zawodowemu możliwość wniesienia skargi na rozkaz personalny o wyznaczeniu na stanowisko służbowe w części dotyczącej określonej wysokości uposażenia żołnierza zawodowego – co stanowi – jak już wskazano na wstępie, gwarancję zasady konstytucyjnego prawa do sądu i kontroli takich aktów przez sądy administracyjne.

Powyższej zasady nie zmienia fakt – na co wskazuje organ - że Skarżący pełni służbę żołnierza zawodowego na podstawie kontraktu. Jak już bowiem zaznaczono, kontrakt określa między innymi rodzaj stanowiska służbowego, na którym jest pełniona zawodowa służba wojskowa (w przypadku kontraktu na pełnienie służby terminowej). Stanowisko służbowe, w rozumieniu art. 6 pkt. 3) omawianej ustawy oznacza zaś usytuowanie żołnierza zawodowego w hierarchii służbowej jednostki organizacyjnej, z określoną dla tego stanowiska, miedzy innymi, grupą uposażenia. Skarżącemu takie stanowisko służbowe –radcy prawnego w stopniu [...] z grupą zaszeregowania U: 13A - wyznaczono rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] grudnia 2006 r., który następnie stanowił podstawę do zawarcia kontraktu nr [...] na pełnienie służby terminowej – na stanowisku określonym w wymienionym rozkazie personalnym. W tym kontekście podzielić należy pogląd Skarżącego, że rozkaz personalny nr [...] wywierał skutki prawne w sferze stosunków materialnoprawnych stron i dlatego ma cechy decyzji w rozumieniu art. 104 § 1 k.p.a.

W świetle powyższego pogląd organu o niedopuszczalności prowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego w części dotyczącej określenia grupy uposażenia jest, zdaniem Sądu, nie tylko nieuprawniony, ale narusza w istotny sposób wskazane przepisy prawa materialnego, co niewątpliwie miało wpływ na wynika sprawy poprzez umorzenie przez organ postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego stwierdzającego wyznaczenie Skarżącego na stanowisko służbowe w części dotyczącej grupy uposażenia.

Mając na względzie stwierdzone naruszenia, Sąd uznał o niecelowości dalszego kontrolowania sprawy pod kątem czy zaszeregowanie stanowiska Skarżącego jako radcy prawnego do grupy uposażenia 13A narusza, a jeśli tak, to w jakim stopniu, postanowienia art. 224 ust. 1 ustawy o radcach prawnych. W tym zakresie Sąd jedynie przypomina, że kwestie te zostały wszechstronnie omówione w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 września 2008 r. (sygn. akt I OSK 1494/08).

Jednocześnie Sąd uznał, że w sprawie nie doszło do naruszenia wskazywanych przez Skarżącego przepisów postępowania, w tym w szczególności art. 7 k.p.a. poprzez niezastosowanie zasady obiektywizmu.

Biorąc pod uwagę przedstawione ustalenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) oraz art. 152 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.