Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 11/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-03-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski (spr.), Sędzia NSA Łucja Franiczek, Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2017 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w G. na czynność Wójta Gminy R. w przedmiocie ogłoszenia o zamiarze bezpośredniego zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu drogowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Skargą z dnia 6 grudnia 2016 r. "A" sp. o o. w G. zaskarżyła do tutejszego sądu czynność Wójta Gminy R., "ogłoszenie o zamiarze bezpośredniego zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego", dokonane dnia [...] r.. Zarzuciła organowi:

- rażące naruszenie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 1-6 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym przez przyjęcie trybu wyboru operatora na podstawie art. 22 tej ustawy w sytuacji gdy nie zostały spełnione warunki przewidziane w art. 23 ust. 1-6 ustawy,

- rażące naruszenie art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. oraz art. 19 ust. 1 pkt 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym przez pominięcie przy wyborze operatora we wspomnianym przetargu trybu ustawy prawo zamówień publicznych z uwagi na fakt, że przesłanki zastosowania trybów przewidzianych w art. 19 ust. 2 i 3 ustawy nie występują a ponadto rozporządzenie zakłada co do zasady tryb przetargowy zawierania tego typu umów,

- rażące naruszenie art. 7 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym przez przekroczenie przez organizatora kompetencji polegające na tym, że ma on obowiązek organizowania transportu na terenie Gminy R. a faktycznie określa warunki postępowania wychodzące poza teren Gminy,

- naruszenie art. 7, 8 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy.

W związku z powyższym domagała się unieważnienia ogłoszenia o zamiarze bezpośredniego zawarcia umowy o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego oraz ewentualne dopuszczenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi.

Odpowiadając na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Szczegółowo odniósł się do jej zarzutów wskazując, iż nie mają one uzasadnienia w przepisach prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2016 r. poz.1867) "organizatorem publicznego transportu zbiorowego, zwanym dalej "organizatorem", właściwym ze względu na obszar działania lub zasięg przewozów, jest:

1) gmina:

a) na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich,

b) której powierzono zadanie organizacji publicznego transportu zbiorowego na mocy porozumienia między gminami - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin, które zawarły porozumienie;

2) związek międzygminny - na linii komunikacyjnej albo sieci komunikacyjnej w gminnych przewozach pasażerskich, na obszarze gmin tworzących związek międzygminny".

Tryb wyboru operatora określa zasadniczo art. 19 ust. 1 ustawy. Może to następować:

1) na podstawie ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 2164 ze zm) albo

2) na podstawie ustawy z dnia 21 października 2016 r. o umowie koncesji na roboty budowlane lub usługi (Dz. U. poz. 1920) albo;

3) w trybie określonym w art. 22 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym.

W tym ostatnim przypadku Organizator może bezpośrednio zawrzeć umowę o świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego, gdy:

1) średnia wartość roczna przedmiotu umowy jest mniejsza niż 1 000 000 euro lub świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego dotyczy świadczenia tych usług w wymiarze mniejszym niż 300 000 kilometrów rocznie albo

2) świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma być wykonywane przez podmiot wewnętrzny, w rozumieniu rozporządzenia (WE) nr 1370/2007, powołany do świadczenia usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego albo

3) świadczenie usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego ma być wykonywane w transporcie kolejowym albo

4) wystąpi zakłócenie w świadczeniu usług w zakresie publicznego transportu zbiorowego lub bezpośrednie ryzyko powstania takiej sytuacji zarówno z przyczyn zależnych, jak i niezależnych od operatora, o ile nie można zachować terminów określonych dla innych trybów zawarcia umowy o świadczenie publicznego transportu zbiorowego, o których mowa w art. 19 ust. 1 pkt 1 i 2.

Zaskarżona czynność dotyczy zamówienia o małej wartości na rzecz małego lub średniego przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 5 ust. 4 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. dotyczącego usług publicznych w zakresie kolejowego i drogowego transportu pasażerskiego oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 1191/69 i (EWG) nr 1107/70. Oznacza to, że średnia wartość roczna świadczenia szacowana jest na mniej niż1 000 000 EUR lub dotyczy świadczenia usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego w wymiarze mniejszym niż 300 000 kilometrów rocznie. Oznacza to, iż bezpodstawny jest zarzut Skarżącej rażącego naruszenie art. 19 ust. 1 pkt 1, art. 22 ust. 2, art. 23 ust. 1-6 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym przez przyjęcie trybu wyboru operatora na podstawie art. 22 tej ustawy w sytuacji gdy nie zostały spełnione warunki przewidziane w art. 23 ust. 1-6 ustawy. W świetle wyżej wskazanych przepisów Wójt Gminy R. miał prawo wyboru operatora, w tym również zastosowania rozwiązania przewidzianego w art. 22 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym. Skarżąca w żaden sposób nie wykazała, ażeby doszło do naruszenia w postępowaniu przepisów art. 23 ustawy. Wyraziła w istocie tylko swoje niezadowolenie z obowiązującego stanu prawnego, uniemożliwiające dużym przedsiębiorcom uczestniczenie w procedurach wyboru operatora.

W sprawie nie doszło również do naruszenia art. 5 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1370/2007 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. Zgodnie z tym przepisem "właściwe organy, które zlecają świadczenie usług osobie trzeciej niebędącej podmiotem wewnętrznym, udzielają zamówień prowadzących do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych w drodze przetargu, z wyjątkiem przypadków określonych w ust. 4, 5 i 6". Regułą wyboru operatora jest faktycznie tryb zamówień publicznych. Ale już ust. 4 tego artykułu wyraźnie zezwala organom na bezpośrednie udzielenie zamówienia prowadzącego do zawarcia umów o świadczenie usług publicznych, których średnia wartość roczna szacowana jest na mniej niż 1 000 000 EUR lub które dotyczą świadczenia usług publicznych w zakresie transportu pasażerskiego w wymiarze mniejszym niż 300 000 kilometrów rocznie. I taka sytuacja w rozpatrywanym przypadku miała miejsce.

Niezasadny jest w ocenie Sądu zarzut naruszenia art. 7 ust. 1 ustawy o publicznym transporcie zbiorowym przez przekroczenie przez organizatora kompetencji polegające na tym, że ma on obowiązek organizowania transportu na terenie Gminy R. a faktycznie określa warunki postępowania wychodzące poza teren Gminy. Z akt sprawy wynika jednoznacznie, iż zamówienie dotyczy jedynie obszaru Gminy R.. Wskazanie w nim nazw miejscowości położonych poza obszarem tej gminy służą jedynie wskazaniu tras, na jakich ma odbywać się transport.

Sąd nie dopatrzył się wreszcie naruszeń art. 7, 8 i 77 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarżąca również nie wskazała, na czym one miały by polegać.

Skład orzekający wskazuje, iż podstawą uznania dopuszczalności skargi są art. 59 i 60 publicznym transporcie zbiorowym.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując w takim zakresie sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszeń skutkujących koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy na mocy art. 151 p.p.s.a. Sąd oddalił skargę.