Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1278/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-09-24 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono wniosek o uzupełnienie wyroku Sądu
Powołane przepisy: article: art. 157 par. 1 i 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras po rozpoznaniu w dniu 24 września 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o uzupełnienie wyroku w zakresie kosztów postępowania sprawy ze skargi J. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe postanawia: oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 września 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę J. K.

W piśmie z dnia 18 września 2013 r. skarżący wskazał, że nie orzeczono co do kosztów postępowania sądowego przez niego poniesionych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Wniosek jest niezasadny.

Zgodnie z art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw.

Stosowanie zaś do art. 157 § 1 p.p.s.a. strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.

W myśl § 2 wymienionego artykułu, wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym.

Wniosek skarżącego o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 września 2013 r. został wniesiony w ustawowym terminie.

W niniejszej sprawie bezspornym jest, iż skarżący w piśmie z dnia 18 września 2013 r. zwrócił się o zwrot kosztów postępowania sądowego. Skarżący wskazał, że koszty te opiewają na kwotę 200 zł, na którą składa się koszt przejazdu.

Zgodnie z ww. art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. W myśl art. 205 § 1 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym, zalicza się poniesione przez stronę koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub pełnomocnika oraz równowartość zarobku lub dochodu utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie.

Jednocześnie wskazać należy, że w niniejszej sprawie nie można orzec o kosztach sądowych, gdyż skarżący zwolniony jest z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy. Zwolnienie to wynika z przepisu art. 239 pkt 1 lit d p.p.s.a., zgodnie z którym strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach ze stosunków pracy i stosunków służbowych (taka sytuacja ma miejsce w rozpoznawanej sprawie) nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych.

W odniesieniu do kosztów podróży w kwocie 200 zł, należy podnieść, że z przepisów odrębnych, których stosowanie w tej materii nakazuje art. 205 § 3 p.p.s.a., wynika, że zwrot kosztów podróży przysługuje stronie wówczas, gdy jej stawiennictwo w sądzie wynika z wezwania sądu (art. 2 i 3 w zw. z art. 13 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym, Dz. U. Nr 49, poz. 445 z późn. zm.). Jak wynika z akt sprawy stawiennictwo skarżącego na rozprawie było nieobowiązkowe, zatem wniosek o zwrot kosztów podróży nie zasługuje na uwzględnienie.

Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 § 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w postanowieniu.