Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1395/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2007-12-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1,2
journal: Dz.U. 2004 nr 54 poz 535
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług

SENTENCJA

Sygn. akt I SA/Kr 1395/06 | | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 grudnia 2007r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Urszula Zięba, Sędzia: WSA Bogusław Wolas, Asesor: WSA Jarosław Wiśniewski (spr), Protokolant: Bożena Wąsik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2007r., spraw ze skarg "M" M. E., M. K. Spółka jawna w C., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia [...] nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące: luty, marzec, kwiecień 2004r., - skargi oddala -


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] nr[...] nr [...]i nr [...]Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...]nr [...]i nr [...]w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące kwiecień , marzec i luty 2004 r.

Ww. decyzjami organy skarbowe zakwestionowały podatek naliczony z faktur wystawionych przez firmę " P." M.R. i dokumentujące zakup przez M. M.E. , M.K. Spółka Jawna, oleju napędowego, uznając iż zakwestionowane faktury zostały wystawione przez podmiot nieuprawniony do wystawienia faktur. Natomiast zgodnie z § 48 ust. 4 pkt l lit a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, póz. 268 z późn. zm.) gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

W trakcie przeprowadzonej kontroli ustalono, że w rejestrze zakupów za ww. miesiące zostały ujęte faktury VAT na zakup oleju napędowego, wystawione przez Firmę [...]"P." M.R., K., ul. Z.[...]. Spółka M. w rozliczeniu za kwestionowane miesiące dokonała obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z ww. faktur VAT.

W trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego Inspektor Kontroli Skarbowej kilkakrotnie podejmował próby przeprowadzenia kontroli sprawdzającej u wystawcy powyższych faktur, jednak jego działania nie przyniosły zamierzonych efektów. Stwierdzono, że M.R. pod adresem wymienionym na wystawionych fakturach nie prowadzi działalności gospodarczej ani też tam nie przebywał. W bazie danych Urzędu Skarbowego figurował jedynie jako podatnik podatku dochodowego (złożył NIP 3). Natomiast nie złożył zgłoszenia identyfikacyjnego osoby fizycznej prowadzącej działalności gospodarczą NIP l ani zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług VAT-R. W roku 2004 nie był czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług. Z druku NIP 3 wynika jedynie, że R i zamieszkuje w K. przy ul. Z. Organ ten poinformował również, iż nie posiada danych odnośnie przedmiotu prowadzenia działalności oraz osób upoważnionych do reprezentowania. W Urzędzie tym zostały złożone deklaracje podatkowe VAT -7 za miesiące: grudzień 2003 r., styczeń, luty, marzec i kwiecień 2004 r. oraz deklaracje na zaliczkę miesięczną na podatek dochodowy PIT-5 za miesiące: luty, marzec i kwiecień 2004 r. Na wielokrotne wezwania do złożenia wyjaśnień odnośnie prowadzonej działalności gospodarczej wysyłane przez Naczelnika tegoż Urzędu, podatnik nie stawiał się.

W trakcie postępowania kontrolnego przesłuchano E. M.- współwłaściciela Spółki M.. Do protokołu przesłuchania strony zeznała, że Spółka dokonywała w roku 2004 zakupu oleju napędowego od FHU "P." M. R., a jedynymi dowodami zakupu są faktury VAT wystawione przez tą firmę. Zamówienia były składane telefonicznie, przy czym nie pamięta przez kogo. Strona oświadczyła, że nie zna osobiście M.R. i nie pamięta okoliczności nawiązania współpracy z jego firmą. Dostawa oleju odbywała się w następujący sposób: w uzgodnionym terminie przyjeżdżała cysterna do siedziby Spółki w C. i następował rozładunek do zbiornika. Nikt nie sprawdzał tożsamości osoby przywożącej olej napędowy, gdyż według strony przesłuchiwanej nie było takiej potrzeby. Ponadto M. zeznała, że nikt ze Spółki nie sprawdzał wiarygodności swojego kontrahenta. Przy pierwszej dostawie w 2004 r. kierowca przywiózł oryginały następujących dokumentów: zaświadczenie o numerze identyfikacyjnym REGON z dnia 17.12.2002 r., deklaracje VAT -7 za miesiąc grudzień 2003r., NIP-4 z dnia 25.11.2002 r., zaświadczenie nr [...]z dnia - data nieczytelna - o dokonaniu zmiany wpisu do ewidencji działalności gospodarczej. Kserokopie ww. dokumentów kierowca pozostawił w Spółce.

W trakcie prowadzonego postępowania Spółka złożyła pismo, w którym powołując się na oświadczenie dostawcy paliwa M. P. podniesiono , iż faktury dostarczane wraz z paliwem do Spółki M. były wystawiane w biurze "P. " , które mieści się w K. przy ul. S.[...], w budynku gdzie wcześniej mieścił się "D. K.".

Po sprawdzeniu powyższej wiadomości stwierdzono, że pod wskazanym adresem firmy "P. " nie znaleziono. W oparciu o wyjaśnienia administratora budynku ustalono , iż firma ta wynajmowała biuro przez bardzo krótki okres 2004 r. nie płacąc za wynajem .

Słuchany w charakterze świadka M.P. zeznał, że w roku 2004 jako bezrobotny okazjonalnie przewoził paliwo samochodem pożyczonym od znajomego K.S. na zlecenia firmy "P." W 2004 r. dostarczał olej do Spółki M. w C., początkowo na zlecenie "P. " ale nie może wskazać z imienia i nazwiska osoby zlecającej, ani też ile razy woził paliwo. Według zeznań świadka później ktoś ze Spółki dzwonił do niego i prosił o dostarczenie określonej ilości oleju napędowego. Pośredniczył w dostawie oleju napędowego do Spółki M. Najczęściej był obecny przy dostawach ale fizycznie towar dostarczał kierowca, którego z imienia i nazwiska nie chciał podać. Przy załadunku otrzymywał komplet dokumentów: fakturę VAT, czasem miesięczne rozliczenie VAT z Urzędem Skarbowym i dokument wz. Przyznał, że nie zna z imienia i nazwiska osoby, która przekazywała mu gotowe faktury VAT. Dokumenty najczęściej przekazywał E.M. i Z. M. Z tego co pamięta dokumentów tych nigdy nie zostawiał pracownikom Spółki. Po otrzymaniu zamówienia ze Spółki M. dzwonił do J., którego nazwiska nie pamięta, prawdopodobnie z firmy "P.". Wyznaczał on miejsce i godzinę odbioru paliwa. Załadunek następował w różnych miejscach, bezpośrednio z cysterny. M.P. zeznał, że nie wie kto wystawiał faktury VAT, gdyż nigdy nie był przy tym obecny. Po wykonaniu usługi otrzymywał każdorazowo w formie gotówki 100 zł, z czego musiał opłacić kierowcę i paliwo. Odbierał zapłaty w formie gotówki za dostarczone paliwo do Spółki od E.M. lub Z.M. i przekazywał ją J. lub osobom obecnym przy kolejnej dostawie paliwa. Świadek wyjaśnił , iż zawarł z J. ustne zlecenie, które obejmowało zatankowanie paliwa, przywiezienie do odbiorcy, odebranie gotówki w momencie zapłaty gotówkowej i przekazanie jej początkowo osobom obecnym przy dostawie paliwa przy cysternie a później (około lutego - marca 2004 r.) w biurze na ul. S.. Był on przekonany, że J. jest przedstawicielem firmy "P." na podstawie okazanych przez niego kserokopii dokumentów założycielskich oraz rozliczeń miesięcznych VAT firmy P.H.U. "P.".

Zdaniem organu podatkowego Spółka M. dokonała odliczenia podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę "P." nieuprawnioną do wystawiania faktur VAT, bowiem nie dokonała ona zgłoszenia rejestracyjnego w trybie przewidzianym przez art. 9 ust. l i 2 ww. ustawy. Zgodnie bowiem z tym przepisem podatnicy, o których mowa w art. 5, są obowiązani, przed dniem wykonania pierwszej czynności określonej w art. 2, złożyć właściwemu organowi podatkowemu zgłoszenie rejestracyjne, z zastrzeżeniem ust. 3, który potwierdza zgłoszenie.

W konsekwencji Spółka przyjmując wadliwe faktury, nawet jeżeli dołożyła należytej staranności i działała w zaufaniu do kontrahenta nie może odliczyć podatku naliczonego wynikającego z takich faktur. Oznacza to, że zostanie ona faktycznie obciążona ciężarem tego podatku.

Nadmienić jednak należy, iż to podatnik domagając się przyznania mu pewnych uprawnień powinien wykazać, że zachodziły przesłanki do przyznania takiego uprawnienia i ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na podatniku.

W odwołaniu zaznaczono, iż przedmiotowe zakupy zostały faktycznie dokonane, o czym świadczą załączone potwierdzenia przelewów zrealizowanych przez Spółkę i zeznania świadków. Jednakże organ odwoławczy stwierdza, iż organ pierwszej instancji wydając decyzję nie zakwestionował samego faktu dokonania przez Podatnika zakupów oleju napędowego i ich związku ze sprzedażą opodatkowaną lecz stwierdził, że sprzedawca nie był zarejestrowanym podatnikiem VAT.

Ponadto Dyrektor tut. Izby Skarbowej zauważył , że decyzja Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej została wydana w oparciu o przytoczony powyżej przepis § 48 ust. 4 pkt l lit a, rozporządzenia w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym. Jednak zebrany w toku postępowania kontrolnego materiał dowodowy dodatkowo wskazuje, iż przedmiotowe transakcje faktycznie nie zostały dokonane przez podmiot uwidoczniony na fakturach. Z akt sprawy wynika bowiem, że M. R. nie jest znany ani nabywcy, ani kierowcy dostarczającemu paliwo. Transakcje organizowane były bowiem przez inne osoby - niezidentyfikowane w postępowaniu. A więc spełniona również została przesłanka określona w § 48 ust.4 pkt 5 lit. a.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy zauważył zatem, iż argumenty przytoczone w odwołaniu Spółki nie mają wpływu na wynik rozpatrywanej sprawy.

Dodatkowo Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, iż dokonane przez organ pierwszej instancji wyliczenie podatku naliczonego wyodrębniające kwotę tego podatku związanego ze sprzedażą nie objętą obowiązkiem podatkowym, do którego Spółka w swoim odwołaniu nie wniosła zastrzeżeń, jest niepoprawne. Bowiem otrzymana w kwietniu 2004 r. przez Spółkę z Urzędu Marszałkowskiego dopłata do sprzedanych w marcu 2004 r. biletów ulgowych dla osób uprawnionych jest czynnością niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Natomiast świadczone przez Spółkę usługi w całości podlegają opodatkowaniu według stawki 7% lub 22% - w związku z czym Spółka wykazując w deklaracji podatek naliczony w całości do odliczenia jako związany ze sprzedażą opodatkowaną postąpiła prawidłowo.

Na to rozstrzygnięcie została wniesiona skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 19 ust 1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym .

W uzasadnieniu skargi podniesiono , iż stanowisko przyjęte przez Dyrektora Izby Skarbowej stanowi naruszenie zasady neutralności podatku od towarów i usług dla podatników tego podatku. Powyższa zasada, wyrażona w art. 17 VI Dyrektywy Rady Unii Europejskiej oraz w art. 19 ustawy o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym, jest jedną z fundamentalnych zasad całego systemu podatku VAT. Była ona przedmiotem wielu orzeczeń zarówno Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości jak i Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Natomiast Dyrektor Izby Skarbowej nie zakwestionował faktu, iż Spółka ".M." dokonywała przedmiotowych zakupów paliwa pozostając w dobrej wierze, w szczególności nie zarzucił jej działań mających na celu obejście prawa. Odmowa uznania prawa do odliczenia podatku VAT wynikała tylko i wyłącznie z faktu wystawienia faktur przez podmiot do tego nieuprawniony.

W piśmie procesowym z dnia [...] września 2007 r. będącym uzupełnieniem skargi powtórzono zasadę ścisłego przestrzegania neutralności podatku powołując się na najnowsze orzecznictwo sądów administracyjnych jak również orzeczenie Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dn.12.01.2006 r. w połączonych sprawach do sygn. C-354/03, C-355/03 oraz C-484/03. ETS uznał w nim, iż transakcje, które same nie stanowią oszustwa w podatku VAT, będą stanowić dostawę towarów oraz stanowią działalność gospodarczą zgodnie z przepisami VI Dyrektywy, niezależnie od intencji podmiotu innego niż sam podatnik, uczestniczącego w tym samym łańcuchu dostaw lub od oszukańczego charakteru innej transakcji wchodzącej w skład łańcucha dostaw, wcześniejszej lub późniejszej w stosunku do tej, której dokonał ów podatnik, o czym podatnik ten nie wiedział lub nie mógł się dowiedzieć.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji . Ponadto w odpowiedzi na pismo procesowe organ podatkowy zwrócił uwagę , iż orzecznictwo ETS ukształtowało się bowiem na tle stanu prawnego opartego na VI Dyrektywie Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych - wspólny system podatku od wartości dodanej i może mieć zastosowanie do stanów faktycznych, powstałych po dniu przystąpienia Polski do Wspólnoty Europejskiej, czyli po l maja 2004 r. Natomiast niniejsza sprawa dotyczy okresu od lutego do kwietnia 2004 r., kiedy przepisy europejskie nie obowiązywały jeszcze w Polsce. Stanowisko to zgodne jest także z wyrokiem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 10 stycznia 2006 r. w sprawie C-302/04 Ynos/Varga, w którym Trybunał stwierdził, iż jest właściwy do dokonywania wykładni dyrektywy wspólnotowej jedynie w zakresie, w jakim dotyczy to jej stosowania w nowym państwie członkowskim od momentu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na mocy przepisu art. 111 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na rozprawie w dniu 26 września 2006 r. postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygn. akt I SA/Kr 1395/06 z do sygn. akt I SA/Kr 1397/06 i prowadzić je pod wspólną sygn. akt I SA/Kr 1395/06. Sprawy te pozostawały bowiem ze sobą w związku nie tylko faktycznym, który wynikał z materiału dowodowego sprawy , będącego podstawą ustalenia stanu faktycznego, ale i prawnym , który dotyczył treści stosunku , którego stroną był podatnik.

Dokonując natomiast kontroli zaskarżonych decyzji pod względem ich zgodności z prawem w świetle art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stwierdzić należy, iż wbrew zarzutom skargi decyzja ta nie narusza ani przepisów prawa materialnego, ani też przepisów postępowania w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Skarga nie zasługuje zatem na uwzględnienie.

Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół interpretacji § 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 z późn. zm.) zgodnie z którym , gdy sprzedaż towarów lub usług została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi wystawionymi przez podmiot nieistniejący lub nieuprawniony do wystawiania faktur lub faktur korygujących, faktury te i dokumenty celne nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego.

Uprawnienie do wystawienia faktur VAT wypływa ze stwierdzenia zawartego w § 34 cyt. rozporządzenia zarejestrowani podatnicy (...) wystawiają faktury oznaczane wyrazami "Faktura VAT" . Moment rejestracji daje podatnikowi uprawnienie do wystawiania faktur VAT a jego brak powoduje , iż wystawiona faktura nie korzysta z przymiotu faktury wystawionej przez podmiot uprawniony . Organy skarbowe przeprowadziły w tym zakresie szczegółowe postępowanie dowodowe , w trakcie , którego ustaliły , iż podmiot sprzedający olej napędowy Spółce M. był podmiotem nieuprawnionym do wystawienia faktur VAT. Nie złożył bowiem zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług VAT –R . Ponadto z dokonanych ustaleń faktycznych wynika , iż faktury mogły być wystawione przez zupełnie inny podmiot co związane jest z tym , iż paliwo było dostarczane przez osobę , która nigdy nie miała kontaktu z wystawcą a sama organizacja dostawy towaru znacznie odbiegała od uznanych standardów .

W ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie organy podatkowe wyczerpująco zebrały materiał dowodowy przydatny do wydania ostatecznej decyzji oraz dokonały wszechstronnej i trafnej jego oceny, a przy tym organy podatkowe właściwie zastosowały przepisy prawa materialnego i procesowego, a stan faktyczny i prawny sprawy ustalono zgodnie z wymogami zawartymi w ustawie Ordynacja podatkowa, a w szczególności w art. 122, 180, 187, 188 oraz 191 ustawy Ordynacja podatkowa.

Niemniej jednak zauważyć należy , okoliczności te nie są przez Skarżących podważane. Pełnomocnik Skarżącej wywodzi natomiast , iż Skarżąca Spółka dokonując zakupu paliwa w dobrej wierze, nie naruszając w tym zakresie prawa nie powinna ponosić negatywnych konsekwencji uczestniczenia w transakcjach handlowych z podmiotem nieuprawnionym do wystawienia faktur VAT .

Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą nie podziela jednaka tego stanowiska .

Zgodnie bowiem z art. 19 ust. 1 i ust. 2 cytowanej wyżej ustawy z dnia 8 stycznia 1993 r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 11, poz. 50 z późn. zm.) podatnik ma prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług, związanych ze sprzedażą opodatkowaną. Jednakże zgodnie z art. 5 ww. ustawy podmioty, które będąc do tego zobowiązane, zaniedbały obowiązek dokonania zgłoszenia rejestracyjnego, a mimo to wykonują czynności podlegające opodatkowaniu, nie mają prawa, jako podmioty niebędące zarejestrowanymi podatnikami VAT, do wystawiania faktur określonych w art. 32 ust. 1 ustawy. Konsekwencją takiej regulacji jest to, że faktura wystawiona przez podmiot niezarejestrowany do celów podatku VAT nie stanowi dla nabywcy dokumentu stanowiącego podstawę do odliczenia lub otrzymania zwrotu wykazanego na takiej fakturze podatku, co wynika z 48 ust. 4 pkt 1 lit. a rozporządzenia z dnia 22 marca 2002 r., w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowym. Przepisy te określą przypadki, w których nabycie towarów lub usług nie uprawnia do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku. (Podobnie wypowiedział się Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26.07.2006 r. sygn. akt III SA/Wa 464/05 )

Z kolei Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 7 .12.2006 r sygn. akt I FSK 308/06 uznał , iż zastosowanie § 48 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 marca 2002 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 27, poz. 268 ze zm.) nie jest uzależnione od zawinienia podatnika, czy też jego dobrej lub złej wiary.

Sąd orzekający w sprawie, wyżej wymienione stanowisko podziela

Podkreślić również należy , iż podobną problematyką zajmował się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 16 czerwca 1998 r. sygn. U 9/97 (OTK. 1998/4/51). Trybunał stwierdził, iż nabywca może potrącić tylko podatek uiszczony przez zbywcę. Obowiązek uiszczenia podatku nie może być traktowany jako sankcja. Podkreślił, że przedmiotem podatku od towarów i usług jest zgodnie z art. 2 ustawy o VAT sprzedaż towarów i usług. Zgodnie natomiast z art. 4 ustawy czynności te podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem wymaganych warunków i formy. Podstawową zasadą tego podatku jest prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towaru lub usługi. Trybunał odwołał się do wyroku NSA z dnia 7 marca 1997 г., sygn. akt III S.A. 762/96, w którym wskazano, iż cała "filozofia" podatku od wartości dodanej polega na tym, iż nabywca może potrącić tylko podatek uiszczony przez zbywcę. Skoro z okoliczności sprawy wynika, że podatek ten nie mógł zostać uiszczony przez zbywcę, to nabywca nie uzyskuje prawa do jego odliczenia. Jak wskazał Trybunał zwolnienie z podatku VAT, w przypadku nieopłacenia go przez zbywcę, kłóciłoby się z sensem i celem ustawy o podatku VAT. Podatek nieuiszczony obciąża nabywcę, co nie stoi na przeszkodzie dochodzenia przez niego od zbywcy odszkodowania za poniesioną szkodę.

Argumentacja ta w pełni w pełni znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie , gdyż z niebudzącego wątpliwości stanu faktycznego niniejszej sprawy wynika , iż zbywca nie był podatnikiem VAT , jak również pomimo złożenia stosownych deklaracji w Urzędzie Skarbowym , należnego podatku nie uiścił.

Sąd również podziela stanowisko organu podatkowego , iż wykładnia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości może mieć zastosowanie do stanu prawnego opartego na okolicznościach faktycznych , które miały miejsce przed przystąpieniem danego państwa do Unii Europejskiej. Trybunał jest właściwy do dokonywania wykładni dyrektywy jedynie w zakresie, w jakim dotyczy to jej stosowania w nowym Państwie Członkowskim od momentu przystąpienia tego państwa do Unii Europejskiej.

Polska od dnia 01 maja 2004 r stała się państwem członkowskim Wspólnoty Europejskiej, a prawo wspólnotowe stało się częścią polskiego porządku prawnego ale tylko w stosunku do zdarzeń faktycznych , które miały miejsce po tej dacie .

Mając na uwadze powyższe ustalenia i wnioski należy powiedzieć, iż brak jest ustawowych przesłanek do uwzględnienia skargi, w związku z czym należało ją oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).