Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 880/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2022-02-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6536 Ulgi w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 i 34a  ustaw
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 76 ust. 3, 5 i 7
journal: Dz.U. 2018 poz 1265
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Janusz Nowacki (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Krzysztof Szczygielski Asesor WSA Paweł Dańczak po rozpoznaniu w dniu 17 lutego 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu kosztów szkolenia oraz stypendium z tytułu odbywania stażu oddala skargę. [pic]


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 9 ust 1 pkt 14 lit. d, art. 10 ust. 2 pkt 4, art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 76 ust. 3 i 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1100 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...], znak [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty W. K. należności z tytułu zwrotu kosztów szkolenia oraz stypendium z tytułu odbywania stażu w łącznej kwocie 4 621,30 zł.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Decyzją z dnia [...] Starosta Z. przyznał W. K. status osoby bezrobotnej od dnia 17 sierpnia 2010 r. bez prawa do zasiłku dla osoby bezrobotnej.

W dniu 4 września 2014 r. Starosta Z. skierował W. K. na szkolenie w Wyższej Szkole Trenerskiej w L. w okresie od dnia 6 września 2014 r. do dnia 14 września 2014 r. Decyzją z dnia [...] Starosta Z. przyznał stronie prawo do stypendium od dnia 6 września 2014 r. do dnia 14 września 2014 r. w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku dla osoby bezrobotnej.

W dniu 10 lipca 2015 r. Centrum Aktywizacji Zawodowej w Powiatowym Urzędzie Pracy w Z. skierowało W. K. do odbycia stażu w okresie od dnia 13 lipca 2015r. do dnia 30 listopada 2015r. w firmie [...] M. C. w T.. Decyzją z dnia [...] Starosta Z. przyznał stronie prawo do stypendium w wysokości 120% zasiłku w okresie odbywania stażu, tj. od dnia 13 lipca 2015 r. do dnia 30 listopada 2015 r.

W dniu 4 grudnia 2015 r. do organu wpłynęła informacja z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o podleganiu przez W. K. obowiązkowi ubezpieczenia społecznego w okresie od dnia 1 września 2014 r. do dnia 28 lutego 2015 r.

W dniu 28 grudnia 2015r. strona złożyła oświadczenie, w którym potwierdziła, że w ramach projektu organizowanego przez Fundację RAZEM uczestniczyła w szkoleniu i odbyła staż zawodowy. W okresie od dnia 1 września 2014 r. do dnia 5 listopada 2014 r. uczestniczyła w szkoleniu, natomiast staż obywała w okresie od dnia 1 grudnia 2014 r. do dnia 27 lutego 2015 r.

Decyzją z dnia [...] Starosta Z. pozbawił W. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 września 2014 r. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] uchylił decyzję Starosty Z. z dnia [...] w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] Starosta Z. pozbawił skarżącą statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 września 2014 r. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzją z dnia [...] Wojewoda Ł. ponownie uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

Decyzją z dnia [...] Starosta Z. pozbawił W. K. statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 września 2014 r. i nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1035/16 oddalił skargę W. K. na decyzję Wojewody Ł. z dnia 10 października 2016 r. w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 września 2014 r. Wyrok jest prawomocny.

Postanowieniem z dnia 31 maja 2017 r. Starosta Z. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie:

- decyzji z dnia 11 września 2014 r. o przyznaniu prawa do stypendium od 6 września 2014 r. do 14 września 2014 r. w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co stanowi kwotę 997,40 zł brutto miesięcznie, pod warunkiem, że liczba godzin szkolenia wynosi nie mniej niż 150 godzin miesięcznie, w przypadku niższego miesięcznego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie do ilości godzin określonej w programie szkolenia,

- decyzji z dnia [...] o przyznaniu W. K. prawa do stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. 997,40 zł brutto miesięcznie, w okresie odbywania stażu, od dnia 13 lipca 2015 r.

Decyzją z dnia [...] Starosta Z. uchylił decyzję z dnia [...] o przyznaniu W. K. prawa do stypendium od 6 września 2014 r. do 14 września 2014 r. w wysokości 120% podstawowej wysokości zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co stanowi kwotę 997,40 zł brutto miesięcznie, pod warunkiem, że liczba godzin szkolenia wynosi nie mniej niż 150 godzin miesięcznie, w przypadku niższego wymiaru godzin szkolenia wysokość stypendium ustala się proporcjonalnie do ilości godzin określonej w programie szkolenia i odmówił przyznania prawa do stypendium od dnia 6 września 2014 r. do 14 września 2014 r.

W kolejnej decyzji z dnia [...] Starosta Z. uchylił decyzję z dnia [...] o przyznaniu W. K. prawa do stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. 997,40 zł brutto miesięcznie, w okresie odbywania stażu, od dnia 13 lipca 2015 r. i odmówił przyznania prawa do stypendium od dnia 13 lipca 2015 r. do 30 listopada 2015 r.

Powyższe decyzje zostały doręczone stronie w dniu 9 czerwca 2017 r. Od powyższych decyzji strona nie złożyła odwołań.

Decyzją z dnia [...] Starosta Z. zobowiązał W. K. do zwrotu nienależnie pobranego stypendium z tytułu uczestnictwa w szkoleniu w okresie od 6 września 2014 r. do 14 września 2014 r. w kwocie 332,50 zł brutto, kosztów szkolenia należnych instytucji szkoleniowej w kwocie 1 190 zł, kosztów przejazdu na szkolenie w kwocie 257,40 zł, stypendium z tytułu odbywania stażu w okresie od 13 lipca 2015 r. do 30 listopada 2015 r. w kwocie 4.621,30 zł brutto i kosztów badań lekarskich w kwocie 32,00 zł, co stanowi łącznie kwotę 6 433,20 zł w terminie 14 dni od daty otrzymania niniejszej decyzji.

Po rozpoznaniu odwołania od powyższej decyzji Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...]

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1116/17 oddalił skargę W. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] Wyrok jest prawomocny.

W dniu 23 stycznia 2019 r. do PUP w Z. W. wpłynęło pismo W. K.z prośbą o umorzenie w całości, bądź w części kosztów szkolenia i za odbyty staż. Wnioskodawczyni wskazała, że gdyby nie było możliwe umorzenie należności, wnosi o rozłożenie należności na raty. Podała, że w chwili obecnej mogłaby spłacać ratę w wysokości 30 zł miesięcznie.

W odpowiedzi na pismo PUP w Z. z dnia 6 lutego 2019 r. strona złożyła w dniu 15 lutego 2019 r. wyjaśnienia, w których wskazała, że wnosi o rozłożenie kosztów na raty w kwocie 30 zł miesięcznie. W kolejnym piśmie z dnia 11 marca 2019 r. wskazała, że nie jest winna w tej sprawie i nie powinna ponosić kary w postaci zwrotu pieniędzy. Podkreśliła, że nie ma zaufania do PUP. Nadmieniła również, że w chwili obecnej nie posiada żadnych środków do życia, ponieważ pozbawiono ją prawa do renty z tytułu choroby.

Decyzją z dnia [...] Starosta Z. odmówił rozłożenia na raty należności wynikających z decyzji z dnia [...] Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Decyzją z dnia [...] Starosta Z. ponownie odmówił rozłożenia na raty należności wynikającej z decyzji z dnia [...] Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania.

Starosta Z. decyzją z dnia [...] ponownie odmówił rozłożenia na raty ww. należności. Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] kolejny raz uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z dnia 6 lutego 2020 r. PUP w Z. wezwał stronę do przedstawienia aktualnej sytuacji materialnej i rodzinnej.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie w dniu 9 marca 2020 r. do PUP w Z. wpłynęło oświadczenie strony o stanie majątkowym z dnia 6 marca 2020 r.

Kolejnym wezwaniem z dnia 11 marca 2020 r. PUP w Z. zobowiązał stronę do przedstawienia dokumentów potwierdzających sytuację materialną i rodzinną m.in., o wyjaśnienie skąd skarżąca czerpie dochody do spłat miesięcznych wydatków przy miesięcznym dochodzie netto określonym na kwotę 0,00.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie skarżąca nie zgłosiła się do PUP w Z. w wyznaczonym terminie i nie uzupełniła zgromadzonego materiału dowodowego.

Decyzją z dnia [...] Starosta Z. odmówił rozłożenia na raty należności wynikającej z decyzji z dnia [...] Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] po raz kolejny uchylił w całości decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Pismem z dnia 2 czerwca 2020 r. PUP w Z. wezwał W. K. do przedstawienia sytuacji materialnej i rodzinnej w celu precyzyjnego ustalenia wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, w tym związanych z aktualną sytuacją materialną. Do wezwania dołączono druk oświadczenia o stanie majątkowym, druk oświadczenia w sprawie aktualnej sytuacji materialnej i rodzinnej. Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 17 czerwca 2020 r.

Pismem z dnia 6 lipca 2020 r. PUP w Z. po raz kolejny wezwał stronę do stawienia się w urzędzie pracy w celu zapoznania się z dokumentami zgromadzonymi w aktach przedmiotowej sprawy oraz do przedstawienia swoich ewentualnych wniosków i żądań. Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 24 lipca 2020 r. Skarżąca po raz kolejny nie skorzystała z przysługujących jej uprawnień i nie dostarczyła do PUP w Z. dokumentów potwierdzających aktualną sytuację materialną i rodzinną.

Decyzją z dnia [...] Starosta Z. odmówił rozłożenia na raty należności wynikających z decyzji z dnia [...] Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 17 sierpnia 2020 r.

W dniu 31 sierpnia 2020 r. do PUP w Z. wpłynęło pismo W. K. z dnia 29 sierpnia 2020 r. zatytułowane odwołanie, w którym wniosła o rozpatrzenie sprawy "FK.333.W.50.AN.2020 z dn. 06.07.2020 w odpowiedzi z dnia 30.07.2020 (...)"

Pismem z dnia 17 sierpnia 2020 r. PUP w Z. poinformował stronę, że odpowiedź na pismo z dnia 23 czerwca 2020 r. została zawarta w decyzji z dnia [...]

Nie zgadzając się z treścią decyzji Starosty Z. z dnia [...] W. K. złożyła odwołanie, w którym wniosła o rozpatrzenie sprawy FK.333.W.50.AN.2020 z dnia 6 lipca 2020 r. w związku z odpowiedzią z dnia 30 lipca 2020 r. i sprawy FK.333.W.47.AN.2020 z dnia 2 czerwca 2020 r. w związku z udzieloną przez nią odpowiedzią z dnia 23 czerwca 2020 r. Wskazała, że PUP w Z. nie rozpatruje sprawy zgodnie z prawem, pomija przepisy kodeksu postępowania administracyjnego i nie wykonuje poleceń jakie Wojewoda Ł. zawarł w decyzji przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia. W załączeniu przedstawiła kserokopie dokumentów z dnia 30 lipca 2020 r. i 2 czerwca 2020 r.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda Ł. uchylił w całości zaskarżoną decyzję Starosty Z. z dnia [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia

Pismem z dnia 14 października 2020 r. PUP w Z. wezwał stronę do przedstawienia sytuacji materialnej i rodzinnej w celu precyzyjnego ustalenia wszystkich okoliczności mających wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, w tym związanych z aktualną sytuacją materialną. Powyższe wezwanie zostało doręczone stronie w dniu 30 października 2020 r.

W dniu 13 listopada 2020 r. do PUP w Z. wpłynęło pismo zatytułowane: "FK.333.W.71.AN.2020 z dnia 12 listopada 2020 (...) odpowiedź do wezwania z dn. 14.10.2020 FK.333.W.71.AN.2020". Podała, że oświadczenie majątkowe już złożyła i dokonuje regularnych wpłat przez komornika na konto PUP w Z. w kwocie 50 zł. Wniosła o merytoryczne rozpatrzenie sprawy.

Decyzją z dnia [...] Starosta Z. odmówił rozłożenia na raty należności wynikających z decyzji z dnia [...] orzekającej o obowiązku zwrotu kosztów szkolenia należnych instytucji szkoleniowej w kwocie 882,53 zł i obowiązku zwrotu stypendium z tytułu odbywania stażu w okresie od 13 lipca 2015 r. do 30 listopada 2015 r. w kwocie 4 621,30 zł co łącznie stanowi kwotę 5 503,83 zł. Powyższa decyzja została doręczona stronie w dniu 28 kwietnia 2021 r.

W dniu 11 maja 2021 r. do PUP w Z. wpłynęło pismo strony zatytułowane: " Znak: FK.333.5.AN.2021 z dnia 09.04.2021 odwołanie", w którym zwróciła się do Wojewody Ł. o rozpatrzenie jej sprawy z dnia 3 kwietnia 2021 r. – i nie odsyłanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

Wojewoda Ł. pismem z dnia 10 czerwca 2021 r. wezwał stronę do złożenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania wyjaśnień, co do charakteru wniesionego pisma.

W piśmie z dnia 19 czerwca 2021 r. W. K. wskazała, że jej pismo wniesione w dniu 11 maja 2021 r. jest odwołaniem od decyzji Starosty Z. z dnia [...]

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Wojewoda Ł. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Kwestia utraty przez W. K. statusu osoby bezrobotnej od dnia 1 września 2014 r. została rozstrzygnięta w prawomocnym wyroku WSA w Łodzi z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1035/16. Natomiast zwrot nienależnie pobranych świadczeń był przedmiotem postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1116/17, w którym sąd oddalił skargę W. K. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...]

Zgodnie z art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek:

1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba łub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;

2)dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;

4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Postępowanie w sprawie rozłożenia na raty nienależnie pobranego świadczenia jest postępowaniem wszczynanym na wniosek. To zatem wniosek strony zakreśla przedmiot i zakres postępowania administracyjnego. Organ administracji publicznej orzekający w sprawie jest związany treścią wniosku co oznacza, że nie może zastosować innej ulgi niż ta, o którą wnosi strona.

Rozłożenie na raty nienależnie pobranego świadczenia, określone w art. 76 ust. 7 ustawy jest jedną z form ulg w spłacie zadłużenia, zaś decyzja dotycząca umorzenia całości lub części nienależnie pobranego świadczenia podejmowana jest przez starostę i może nastąpić jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Zaistnienie jednej z tych czterech przesłanek powoduje, że "starosta może" zastosować ulgę, a zatem samo spełnienie którejkolwiek przesłanki określonej w art. 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy o promocji zatrudnienia, nie zobowiązuje organu do zastosowania ulgi. Decyzja organu wydana w oparciu o art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy jest decyzją opartą na konstrukcji uznania administracyjnego. Wprowadzony przez ustawodawcę w treści tego przepisu zwrot "starosta może odroczyć termin spłaty, rozłożyć na raty albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady zatrudnienia umorzyć w części lub w całości pożyczkę" oznacza, że jeśli wystąpią wskazane w tym przepisie nadzwyczajne okoliczności organ uprawniony może, ale nie musi udzielić ulgi.

Zdaniem organu odwoławczego analiza zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, organ I instancji prawidłowo zastosował powołane wyżej przepisy prawa, nie przekraczając przy tym granic uznania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie za spłatę zobowiązania odpowiada skarżąca, ponieważ to do jej obowiązków należało zastosowanie się do art. 41 pkt 11 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, tj. powiadomienie powiatowego urzędu pracy o udziale w szkoleniu w terminie 7 dni przed dniem rozpoczęcia szkolenia czego nie wypełniła, pomimo prawidłowych pouczeń. Kwestie utraty statusu osoby bezrobotnej i zwrotu nienależnie pobranego świadczenia, jak powyżej wskazano zostały zakończone prawomocnymi decyzjami administracyjnymi.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 15 lutego 2019 r. W. K. złożyła wniosek o rozłożenie na raty należności wynikającej z decyzji z dnia [...] w wysokości 30,00 zł miesięcznie. W odpowiedzi na wezwanie, w piśmie z dnia 17 czerwca 2019 r. wskazała, że nie posiada żadnych dochodów. Posiada natomiast dom o powierzchni 200 m2, działkę o powierzchni 1060 m2 oraz grunty rolne o powierzchni 1,63 ha. Posiada zobowiązania finansowe z tytułu zaciągniętych kredytów bankowych, których miesięczne raty wynoszą 151,80 zł i 281,25 zł. Spłaca kartę debetową w wysokości 120,00 zł miesięcznie, zadłużenie wobec banków wynosi - 130 910,00 zł, a dług zaciągniętych u znajomych stanowi kwota - 60 000 zł. Nie korzysta ze środków pomocy społecznych i nie posiada żadnych lokat bankowych.

W dniach 30 listopada 2019 r. i 6 marca 2020 r. przedłożyła w PUP w Z. kolejne oświadczenia majątkowe o podobnej treści jak ww. oświadczenie z dnia 17 czerwca 2019 r.

Z akt sprawy wynika również, że w toku prowadzonego postępowania PUP w Z. stosując się do zaleceń Wojewody Ł. kilkakrotnie wzywał skarżącą do zaktualizowania oświadczenia o sytuacji majątkowej i rodzinnej. Skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających jej aktualną sytuację materialną i rodzinną dlatego sprawa została rozpatrzona przez PUP w Z. po raz kolejny na podstawie wcześniej złożonych dokumentów. Skarżąca nie skorzystała również z możliwości osobistego zapoznania się z aktami sprawy.

Wojewoda Ł. podkreślił również, że skarżąca na podstawie decyzji Starosty Z. z dnia [...] utrzymanej w mocy decyzją W. Ł. z dnia 10 października 2016 r. utraciła status osoby bezrobotnej. Powyższa decyzja po oddaleniu skargi przez WSA w Łodzi wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1035/16 stała się prawomocna. Także decyzja Starosty Z. z dnia [...] o zwrocie nienależnie pobranego świadczenia jest prawomocna. Wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1116/17 WSA w Łodzi oddalił skargę na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...]

Odnosząc się natomiast do kwestii podniesionych w odwołaniu organ odwoławczy podkreślił, że Sąd Okręgowy w S. wyrokiem z dnia [...], sygn. akt [...] oddalił powództwo W. K. przeciwko Skarbowi Państwa - Staroście Z. o odszkodowanie i zadośćuczynienie. W uzasadnieniu wyroku sąd wskazał, że zainteresowana nie tylko zataiła przed PUP w Z. fakt udziału w stażu i szkoleniu organizowanym przez Fundację RAZEM ale też wprowadziła w błąd fundację, gdyż składając deklarację uczestniczenia w organizowanym przez nią projekcie złożyła oświadczenie, że jest osobą niezarejestrowaną w urzędzie pracy. Zainteresowana zatem nie wykazała, by pracownik PUP w Z kierując ją na kurs i szkolenie, z których uzyskane środki ostatecznie nakazano jej zwrócić, działał niezgodnie z prawem. Jednocześnie skarżąca nie wykazała także istnienia przesłanek motywujących rozłożenie nienależnie pobranego świadczenia na raty w wysokości 30,00 zł miesięcznie.

Wojewoda Ł. zauważył także, że skarżąca pomimo braku przychodów systematycznie dokonuje wpłat w wysokości 50,00 zł miesięcznie na rzecz komornika sądowego. Biorąc zatem pod uwagę wskazane powyżej okoliczności oraz sytuację materialną i rodzinną wynikającą z wcześniejszych (niezaktualizowanych) oświadczeń Wojewoda uznał, że skarżąca posiada majątek z którego można dochodzić należności i nie pozbawi to jej niezbędnych środków do życia.

Zdaniem Wojewody Ł. organ I instancji trafnie zwrócił uwagę, że zaproponowana przez skarżącą wysokość miesięcznych rat (tj. 30,00 zł), która zdaniem skarżącej jest adekwatna do jej realnych możliwości płatniczych uniemożliwiałaby zważając na wysokość należności spłatę zadłużenia przed upływem terminu przedawnienia wierzytelności. Podkreślić należy, że strona skarżąca pominęła interesy wierzyciela, którym jest Skarb Państwa zobowiązany do odzyskania utraconych środków publicznych. W ocenie Wojewody [...], w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały przesłanki uzasadniające rozłożenie należności na raty w wysokości 30,00 zł miesięcznie.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skarżąca zarzuciła organom administracji, że nie zbadały całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, nie odniosły się do przedstawionych pism i dowodów koncentrując się wyłącznie na wysokości osiąganego przez skarżącą dochodu i posiadanego majątku. Skarżąca wskazała, że postępowanie trwa już 6 lat, a organy administracji powielają tylko decyzje o tej samej treści. Podała, że została przez Fundację "RAZEM" wprowadzona w błąd i to fundacja ponosi winę za zaistniałą sytuację, którą skarżąca usiłuje udowodnić przed PUP w Z. Skarżąca wniosła o dokładne i rzetelne przeanalizowanie akt sprawy w okresie od września 2014 r. do września 2021 r.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Ł. podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie.

W dniu 16 lutego 2022 r. do akt sprawy wpłynęło pismo procesowe skarżącej z dnia 12 lutego 2022 r., w którym wskazując na swój bardzo zły stan zdrowia i związaną z tym trudną sytuacją finansową wniosła o pozytywne rozpatrzenie sprawy. W załączeniu skarżąca przedstawiła kopię karty informacyjnej leczenia szpitalnego z dnia 10 grudnia 2021 r. z rozpoznaniem wtórnego nowotworu złośliwego mózgu i opon mózgowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej p.p.s.a., który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Oceniając skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów oceny sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Wojewody Ł. z dnia [...] jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty Z. z dnia [...] nie zostały wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do ich wyeliminowania z obrotu prawnego.

Na wstępie należy podnieść, że kwestia utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej od dnia 1 września 2014 r. w związku z udziałem w szkoleniu i odbywaniem stażu była przedmiotem kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, który prawomocnym wyrokiem z dnia 16 lutego 2017 r., sygn. akt III SA/Łd 1035/16 oddalił skargę W. K. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] Natomiast prawomocnym wyrokiem z dnia 8 lutego 2018 r., sygn. akt III SA/Łd 1116/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę W. K. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty Z. z dnia [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranych świadczeń z tytułu szkolenia oraz stypendium w związku odbywaniem stażu.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1100 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", zgodnie z którym starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek:

1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności;

2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania;

3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2 i 3, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności;

4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Należy podkreślić, że decyzja wydana na podstawie cyt. powyżej przepisu ma charakter uznaniowy. Ustawodawca wyraźnie bowiem zastrzegł, że "starosta może" umorzyć (rozłożyć na raty) należności w razie wystąpienia jednej z przesłanek enumeratywnie wskazanych w tym przepisie. Okoliczności warunkujące dopuszczalność umorzenia (rozłożenia na raty) należności zostały określone przez ustawodawcę w sposób wyczerpujący, co wyklucza jakąkolwiek dowolność organów. Obowiązkiem organów jest zatem dokonanie ustaleń i oceny w zakresie zaistnienia przesłanek umorzenia. Dopiero stwierdzenie wystąpienia jednej z nich może stanowić podstawę do rozważenia w ramach uznania administracyjnego zasadności i celowości zastosowania ulgi w postaci umorzenia należności, czy rozłożenia na raty. Ustalenie z kolei, że nie zaistniała żadna z przesłanek, wyklucza stosowanie uznania i uniemożliwia pozytywne rozstrzygnięcie wniosku. Decyzja podjęta na podstawie cyt. przepisu nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej z punktu widzenia jej celowości, lecz sprowadza się do oceny, czy organ administracji publicznej uwzględnił całokształt okoliczności faktycznych, mających znaczenie w sprawie oraz czy w ramach uznania nie naruszył on zasady swobodnej oceny dowodów. Kontrola sądu dotyczy więc prawidłowości postępowania organu administracji publicznej poprzedzającego wydanie decyzji i polega na sprawdzeniu, czy należycie przeprowadzono postępowanie dowodowe oraz czy prawidłowo ustalono stan faktyczny, do czego zobowiązane są organy obu instancji na podstawie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 136 k.p.a. W sytuacji, w której organy wyjaśnią wszelkie okoliczności sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia z zachowaniem wymogów ustawowych i w sposób przekonywający uargumentują swoją decyzję wydaną w ramach przysługującego im uznania, to sąd administracyjny nie ma podstaw do zakwestionowania takiej decyzji i oceny jej słuszności (por. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1156/10, z dnia 11 grudnia 2013 r., sygn. akt I OSK 3119/12, dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W niniejszej sprawie granice postępowania wyjaśniającego wyznaczały zatem okoliczności określone w art. 76 ust. 7 pkt 1-4 ustawy. Zdaniem sądu organy obu instancji odmawiając rozłożenia na raty należności z tytułu zwrotu kosztów szkolenia oraz stypendium z tytułu odbywania stażu nie przekroczyły granic uznania administracyjnego.

Jak wynika z akt sprawy w dniu 23 stycznia 2019 r. skarżąca złożyła wniosek o umorzenie w całości, bądź w części kosztów z tytułu szkolenia i odbytego stażu wskazując, że gdyby nie było możliwe umorzenie należności, wnosi o rozłożenie należności na raty. Podała, że w chwili obecnej mogłaby spłacać ratę w wysokości 30 zł miesięcznie. W piśmie z dnia 15 lutego 2019 r. skarżąca sprecyzowała, że wnosi o rozłożenie na raty w kwocie 30 zł miesięcznie należności z tytułu zwrotu kosztów szkolenia oraz stypendium z tytułu odbywania stażu.

W piśmie z dnia 17 czerwca 2019 r. skarżąca wskazała, że nie uzyskuje dochodów, ponieważ w lutym 2019 r. została jej odebrana renta z tytułu choroby. Podała, że posiada dom o powierzchni 200 m2, działkę o powierzchni 1060 m2 oraz grunty rolne o powierzchni 1,63 ha. Z tytułu zaciągniętych kredytów bankowych spłaca raty, które wynoszą 151,80 zł i 281,25 zł miesięcznie, a z tytułu zadłużenia na karcie debetowej spłaca ratę w wysokości 120,00 zł miesięcznie. Zadłużenie wobec banków wynosi - 130 910 zł, a dług zaciągniętych u znajomych stanowi kwota - 60 000 zł. Podała, że nie korzysta ze środków pomocy społecznej i nie posiada żadnych lokat bankowych. Ponosi wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, tj. energia elektryczna w kwocie 110 zł, gaz – 45 zł, telefon – 50,98 zł, pelet – od 920 zł do 1100 zł, wydatki na leki i dojazdy do lekarzy – 500 zł, ubezpieczenie samochodu i wymiana opon, przegląd -1200 zł, opłata za wywóz śmieci – 28 zł, opłata na grunty 351,58 zł oraz koszty napraw i koszenia trawy około 200 zł.

W dniu 30 listopada 2019 r. i 6 marca 2020 r. skarżąca przedłożyła kolejne oświadczenia majątkowe o podobnej treści jak pismo z dnia 17 czerwca 2019 r. Podała, że nie uzyskuje żadnych dochodów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Z tytułu dopłat do upraw rolnych otrzymuje kwotę 1 829, 61 zł. Ponosi wydatki związane z bieżącym utrzymaniem, tj. wyżywienie, opłaty za gaz, energię elektryczną, wodę, wywóz śmieci, telefon i zakup leków w łącznej kwocie 1 584 zł. Oprócz wskazanych powyżej nieruchomości wskazała, że posiada samochód osobowy marki Citroen C4 (rok produkcji 2004). Ponosi koszty napraw i koszenia trawy w wysokości 200 zł, koszty ubezpieczenia samochodu, wymiany opon i przeglądu wynoszą 1 200 zł. Opłata za grunty- 352 zł, ubezpieczenie domu – 327 zł, a koszty ogrzewania – 5 000 zł. Łącznie kwota wszystkich przedstawionych przez skarżącą wydatków wynosi 7 079 zł.

Podkreślić w tym miejscu należy, że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji kilkakrotnie wzywał skarżącą do zaktualizowania oświadczenia o sytuacji majątkowej i rodzinnej. Skarżąca nie przedstawiła żadnych nowych (dodatkowych) dokumentów obrazujących jej aktualną sytuację materialną i rodzinną i nie złożyła w tym zakresie żadnych wyjaśnień, dlatego wniosek został prawidłowo rozpatrzony przez organy w oparciu o dane przedstawione w piśmie z dnia 17 czerwca 2019 r. oraz w oświadczeniach majątkowych z dnia 30 listopada 2019 r. i 6 marca 2020 r.

W niniejszej sprawie z uwagi na toczące się postępowanie egzekucyjne i posiadany przez skarżącą majątek nieruchomy, z którego można dochodzić należności nie można stwierdzić, że zaistniała przesłanka określona w art. 76 ust. 7 pkt 1 ustawy. Przesłanka określona w art. 76 ust. 7 pkt 3 z przyczyn oczywistych nie dotyczy sytuacji skarżącej. Natomiast przesłanka, o której mowa w art. 76 ust. 7 pkt 4 ustawy również nie może być uznana za spełnioną, ponieważ z uwagi na posiadany przez skarżącą majątek nieruchomy nie zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne.

Oceniając natomiast przesłankę określoną w art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy sąd podzielił stanowisko organów, że sytuacja materialna skarżącej nie daje podstaw do stwierdzenia, że dochodzenie należności mogłoby pozbawić skarżącą niezbędnych środków utrzymania. Należy podkreślić, że skarżąca nie wyjaśniła dokładnie swojej aktualnej sytuacji materialnej, a złożone przez nią oświadczenia zawierają wybiórcze i niepełne dane, które nie pozwalają na dokonanie prawidłowej oceny jej stanu majątkowego i materialnego oraz jej zdolności płatniczych. Skarżąca wskazała, że oprócz dopłat do upraw rolnych w wysokości 1 829,61 zł nie osiąga żadnych innych dochodów, co w zestawieniu z przedstawionymi wydatkami związanymi z bieżącym utrzymaniem, które wynoszą łącznie 1 584 zł miesięcznie, ratami z tytułu zaciągniętych kredytów bankowych w łącznej kwocie 433 zł oraz innymi wykazanymi wydatkami w łącznej wysokości przekraczającej kwotę 7 000 zł uprawnia do stwierdzenia, że informacje zawarte oświadczeniach nie zostały przedstawione w sposób pełny, rzetelny i wiarygodny. Informacji we wskazanym powyżej zakresie skarżąca nie przedstawiła i nie wyjaśniła także w związku z dodatkowymi kilkukrotnymi wezwaniami organu.

Skarżąca nie zobrazowała zatem swojej rzeczywistej sytuacji materialnej i zdolności płatniczych w sposób umożliwiający ich ocenę w kontekście przesłanki warunkującej przyznanie wnioskowanej ulgi. Nie wykazała, że dochodzenie należności mogłoby pozbawić skarżącą niezbędnych środków utrzymania, a tylko wykazanie tej przesłanki umożliwiało uwzględnienie wniosku w żądanym zakresie. Uchylając się natomiast od przedstawienia rzetelnej i pełnej dokumentacji dotyczącej swojej sytuacji majątkowej pomimo kilkukrotnych wezwań skarżąca powinna liczyć się z tym, że organy nie będą miały wystarczających podstaw do rozłożenia należności na raty. Z dobrodziejstwa rozłożenia na raty nienależnie pobranego świadczenia z przyczyny określonej w art.76 ust.7 pkt 2 ustawy może skorzystać jedynie osoba, która dokładnie wyjaśni swoją sytuację materialną a więc ujawni wszystkie swoje dochody i wydatki. Dopiero bowiem wówczas organ administracji może ocenić czy spełnione są przesłanki określone w art.76 ust.7 pkt 2 ustawy. W niniejszej sprawie W. K. nie wyjaśniła jednak dokładnie swojej sytuacji materialnej.

Reasumując powyższe rozważania należy podkreślić, że umorzenie (rozłożenie na raty) nienależnie pobranego świadczenia na podstawie art. 76 cyt. ustawy dotyczy sytuacji szczególnych. Oceniając materiał dowodowy zgromadzony w sprawie sąd podziela stanowisko organów, że sytuacja materialna skarżącej nie stanowi podstawy do stwierdzenia, że dochodzenie należności mogłoby pozbawić skarżącą niezbędnych środków utrzymania (art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy) Nie można też stwierdzić, że skarżąca nie posiada majątku, z którego można dochodzić należności (art. 76 ust. 7 pkt 1 ustawy). Zobowiązania prywatnoprawne natomiast nie korzystają z pierwszeństwa zaspokajania względem należności publiczno – prawnych. Prawidłowe jest stanowisko organu, że umorzenie należności (rozłożenie na raty) jest ulgą w spłacie należności stosowaną wyjątkowo, gdy zachodzą szczególne okoliczności, a interes dłużnika nie może być przedkładany ponad interes społeczny i publiczny.

Wobec powyższego obowiązek spłaty przez skarżącą rat z tytułu zaciągniętych kredytów i innych zobowiązań prywantoprawnych nie może stanowić usprawiedliwienia dla rozłożenia na raty należności stanowiącej finanse publiczne. Słusznie również zwróciły uwagę organy obu instancji, że zaproponowana przez skarżącą wysokość miesięcznych rat (tj. 30,00 zł), która zdaniem skarżącej jest adekwatna do jej realnych możliwości płatniczych uniemożliwiłaby spłatę zadłużenia przed upływem terminu przedawnienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 76 ust. 3 ustawy, roszczenia z tytułu zasiłków, stypendiów i innych świadczeń pieniężnych finansowanych z Funduszu Pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia spełnienia warunków do ich nabycia przez uprawnioną osobę, a roszczenia powiatowego urzędu pracy ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia ich wypłaty. W zakresie nieuregulowanym w ust. 2-4 stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny dotyczące przerwania biegu terminu przedawnienia (art. 76 ust. 5 ustawy).

W świetle przedstawionych powyżej okoliczności postawione przez skarżącą w skardze zarzuty, że organy nie zbadały całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie i nie odniosły się do przedstawionych pism i dowodów koncentrując się jedynie na wysokości osiąganego przez skarżącą dochodu i posiadanego majątku są nieuzasadnione. Inicjatywa dowodowa spoczywała nie tylko na organach administracji publicznej, ale na mocy art. 7 k.p.a. obejmowała również stronę postępowania. Skarżąca mogła samodzielnie, na każdym etapie sprawy występować z dodatkowymi informacjami i dokumentami dotyczącymi jej sytuacji rodzinnej, materialnej i zdrowotnej. Było to zaś tym bardziej uzasadnione, jeżeli sytuacja ta ulegała zmianie. To bowiem osoba wnioskująca o udzielenie ulgi ze względu na trudną sytuację materialną, rodzinną, czy zdrowotną powinna ten fakt udokumentować poprzez przedłożenie odpowiednich, kompletnych dokumentów i złożenie w tym zakresie wyczerpujących wyjaśnień. Ciężar dowodu w rozpoznawanej sprawie spoczywał na skarżącej, a odmowa przedstawienia i szczegółowego wyjaśnienia okoliczności dotyczących aktualnej sytuacji materialnej i zarobkowej skarżącej skutkować musiała odmową uwzględnienia zgłoszonego żądania.

Odnosząc się natomiast do treści pisma procesowego skarżącej z dnia 12 lutego 2022 r., które zostało złożone przed rozprawą należy wskazać, że zmiany w stanie faktycznym sprawy, tj. zły stan zdrowia i związane z tym wydatki na leczenie, jakie zaistniały po wydaniu zaskarżonej decyzji nie mogły być z oczywistych względów przedmiotem rozważań organu odwoławczego, a tym samym również nie mogły być brane pod uwagę w toku kontroli sądowej, ponieważ sąd administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji jest zobowiązany uwzględnić stan faktyczny i prawny obowiązujący na dzień wydania decyzji. Zmiana stanu faktycznego lub uzyskanie nowych dowodów w sprawie, po wydaniu wyroku przez sąd może stanowić podstawę do wystąpienia przez stronę z nowym wnioskiem o umorzenie należności lub rozłożenie jej na raty.

Reasumując powyższe rozważania należy stwierdzić, że organ przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, dokonując wyczerpującej oceny zgromadzonego materiału dowodowego. Dopuścił wszystkie dowody przedłożone przez skarżącą, na podstawie których wnikliwie i rzetelnie przeanalizował sytuację majątkową skarżącej. Skarżąca miała w toku postępowania administracyjnego prawo wglądu do akt sprawy i wypowiedzenia się, co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Skarżąca w toku postępowania nie podważyła prawidłowości ustaleń faktycznych. Skarga sprowadza się wyłącznie do polemiki z oceną stanu faktycznego dokonaną przez organy administracji. Skarżąca nie wykazała, że dochodzenie należności mogłoby pozbawić ją niezbędnych środków utrzymania. Natomiast okoliczność, że strona nie godzi się z wnioskami prawidłowo wyciągniętymi z oceny dowodów nie oznacza, że dowody te nie zostały wyczerpująco przez organy rozpatrzone.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.

Niniejsza sprawa została rozpoznania na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym sąd orzeka w składzie trzech sędziów.

a.l.