Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1009/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-01-11 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 258 §1 i §2 pkt 7
journal: Dz.U. 2002 nr 171 poz 1396
law: Obwieszczenie Marszałka Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 29 sierpnia 2002 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach.

SENTENCJA

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie - - Aleksandra Jawoszek po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "[....] Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w [...] o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 25 września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od stycznia do czerwca 2013 r. p o s t a n a w i a: odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Skarżąca "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w [...], po otrzymaniu wezwania do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł, złożyła urzędowy formularz PPPr wniosku o przyznanie prawa pomocy, zaznaczając, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych w całości.

W uzasadnieniu wniosku Spółka podała, że jej aktualna sytuacja nie pozwala na regulowanie bieżących zobowiązań. Spółka nie posiada żadnego majątku ruchomego ani nieruchomego, ani nie generuje przychodów, które pozwoliłyby na pokrycie kosztów bieżącej działalności, jak i na uiszczenie wpisu od skargi. Wskazała, że utraciła płynność finansową w następstwie prowadzonego postępowania podatkowego

w zakresie podatku od towarów i usług, a także, że nie zatrudnia pracowników. Spółka, z uwagi na brak środków, zawiesiła działalność gospodarczą z dniem 21 listopada

2017 r. (w załączeniu wniosek do KRS), z tym też dniem, z uwagi na prowadzone postępowania egzekucyjne i zajęcia egzekucyjne wypowiedziała umowę o prowadzenie rachunków bankowych. Wskazano także, że Spółka poczyniła wszelkie starania w celu pozyskania środków pieniężnych na koszty sądowe w innej sprawie (za 2012 r.) zawisłej przed tutejszym Sądem, uzyskując pożyczkę, lecz dalsze uzyskiwanie finansowania stało się niemożliwe. Spółka nie może uzyskać dofinansowania w postaci dopłat wspólników, gdyż nie posiadają oni majątku, udziałów w innych spółkach ani odpowiednich środków pieniężnych (w załączeniu oświadczenia udziałowców, karty ich przychodów z zatrudnienia, oświadczenia o niewnoszeniu dopłat w 2017 r., akt notarialny stwierdzający, że udziałowcy korzystają z opieki i możliwości zamieszkania

u córki na zasadzie służebności). Wskazano także, że okoliczność korzystania ze stałej pomocy prawnej doradcy podatkowego podyktowana jest stopniem zawiłości sprawy

i w związku z powyższym Spółka ponosi stałe koszty obsługi prawnej. Spółka wskazała, że na koniec 2016 r. posiadała w kasie środki pieniężne w kwocie [...] zł, które również wydatkowała, chcąc kontynuować prowadzenie działalności gospodarczej. Kondycja finansowa Skarżącej uległa dalszemu pogorszeniu, stan zobowiązań przekracza stan należności.

Spółka wskazała, że do wniosku dołącza bilans oraz rachunek zysków i strat za okres od 1 stycznia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r., z którego wynika, że zysk netto za 2015 r. wynoszący [...] zł oraz za 2016 r. w kwocie [...] zł w całości został przeznaczony na pokrycie strat z lat poprzednich i spłatę kredytów, a także bilans i rachunek zysków i start sporządzony na koniec listopada 2017 r., z którego wynika, że obecnie Spółka generuje stratę oraz posiada w kasie środki pieniężne w wysokości ponad [...] tys. zł.

W oświadczeniu o majątku i dochodach Spółka podała, że wysokość kapitału zakładowego wynosi [...] zł, wartość środków trwałych wynosi 0 zł, wysokość zysków netto za ostatni rok obrotowy wynosi [...] zł. Wskazano, na brak rachunków bankowych.

Do wniosku dołączono:

1. odpis KRS stan na dzień 6 grudnia 2017 r.;

2. kopię zgłoszenia aktualizacyjnego NIP-8 z dnia 5 grudnia 2017 r. w zakresie likwidacji rachunków bankowych;

3. kopię pisma skarżącej z 21.11.2017 r. do Banku [...] SA zatytułowane "Wypowiedzenie umowy";

4. kopie umów kredytu inwestycyjnego z 17 grudnia 2008 r. udzielonego Spółce, aneksów do umowy o kredyt obrotowy z 25 marca 2014 r. i z dnia 22 października 2012 r. zawartych z [...]sp. z o.o. z siedzibą w [...] (Oddział Spółki) wraz z załącznikami, a także potwierdzenie otwarcia rachunku

w [...] banku SA z dnia 19 października 2011 r.,

5. wyciągi z księgi rachunkowej Spółki "Zapisy na kontach 130-01 i 130-02" dotyczące zaciągniętych kredytów inwestycyjnego i obrotowych za okresy sprawozdawcze obejmujące lata 2008 – 2015;

6. kopie bilansu na dzień 30 listopada 2017 r. oraz rachunku zysków i strat za okres od 1 stycznia 2017 r. do 30 listopada 2017 r.;

7. kopię Uchwały Zgromadzenia wspólników [...] Sp. z o.o. z 30.06.2017 r.

w zakresie zysku netto za 2016 r.;

8. kopie bilansu i rachunku zysków i strat na dzień 31 grudnia 2015 r.;

9. kopie bilansu i rachunku zysków i strat za 2016 r.;

10. kopie dokumentów dotyczących postępowań egzekucyjnych (zawiadomienia

o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego, tytuły wykonawcze, zawiadomienia o zajęciu środka transportu w [...], informacja organu egzekucyjnego o przekształceniu się zajęcia zabezpieczającego w egzekucyjne);

11. kopia wniosku o zmianę danych podmiotu w rejestrze przedsiębiorców z dnia

21 listopada 207 r. wraz z kopią uchwały z dnia 21.11.2017 r. zarządu Spółki

o zawieszeniu działalności gospodarczej od dnia 21 listopada 2017 r. do

21 listopada 2019 r.;

12. kopia umowy pożyczki w kwocie [...] tys. zł z dnia 21 listopada 2017 r. w celu uiszczenia wpisu od skargi w sprawie sygn. akt I SA/Sz 686/17 wraz

z załącznikami;

13. oświadczenia wspólników Spółki wraz z załącznikami;

14. oświadczenia Prezesa Zarządu Spółki z 5 grudnia 2017 r w zakresie niedokonywania w 2017 r. dopłat do kapitału oraz niezatrudniania w Spółce pracowników na podstawie umowy o pracę.

Mając na względzie powyższe zważono, co następuje:

Zgodnie z art. 199 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie.

W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wielokrotnie podkreślano, że udzielenie stronie prawa pomocy jest formą dofinansowania jej z budżetu państwa

i powinno mieć miejsce tylko w sytuacjach, w których zdobycie środków na koszty postępowania jest rzeczywiście niemożliwe. Opłaty sądowe należy zaliczyć do danin publicznych, a zatem zwolnienie z nich stanowi odstępstwo od konstytucyjnego obowiązku ich powszechnego i równego ponoszenia, co wynika z art. 84 Konstytucji. Dlatego też zastosowanie tego wyjątku odnosi się do szczególnych sytuacji, gdy istnieją uzasadnione powody do przerzucenia ciężaru tych wydatków na współobywateli. Z tych bowiem środków pochodzą dochody budżetu państwa, z których pokrywa się koszty postępowania w razie zwolnienia strony z obowiązku ich ponoszenia. Strona występująca na drogę postępowania sądowego powinna więc mieć świadomość obowiązku ponoszenia tych kosztów i wnosząc o zwolnienie z tego obowiązku uprawdopodobnić w sposób wiarygodny i rzetelny, że zachodzą przesłanki do uwzględnienia wniosku (zob. postanowienie NSA z 26 lutego 2013 r., I FZ 27/13).

W niniejszej sprawie Skarżąca ubiega się o zwolnienie od kosztów sądowych, tj. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym. Dla pozytywnego w tej kwestii rozstrzygnięcia konieczne jest spełnienie przesłanki, o jakiej mowa w art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania.

W orzecznictwie podkreśla się również, że w przypadku osoby prawnej, a także innej jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, rozstrzygnięcie sądu w zakresie prawa pomocy ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że nawet jeżeli zostałaby spełniona przesłanka braku dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, sąd nie musi przychylić się do żądania strony, a jedynie może przyznać prawo pomocy, jeżeli uzna, że zachodzi taka potrzeba w świetle zapewnienia stronie realizacji zasady prawa do sądu (zob. postanowienie NSA z 14 maja 2015 r.,

I FZ 67/15).

Biorąc pod uwagę powyższe oraz wykazaną sytuację finansową Spółki, stwierdzić należy, że jej wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie na Skarżącej obecnie spoczywa obowiązek uiszczenia wpisu od skargi w kwocie [...] zł.

Nadmienić także należy, że sytuacja finansowa i zdolność do ponoszenia ciężarów związanych z prowadzeniem sporów sądowych Spółki była już oceniana,

z uwzględnieniem specyfiki prowadzonej przez nią działalności gospodarczej, przez referendarza sądowego i tutejszy sąd administracyjny. Z postanowień wydanych

w przedmiocie prawa pomocy (odmawiających przyznania prawa pomocy) oraz z akt sprawy o sygn. akt I SA/Sz 686/17, wynika że Spółka w swoich wnioskach wykazuje takie same okoliczności związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, wskazujące na utratę płynności finansowej i brak możliwości regulowania bieżących zobowiązań, brak majątku, przychodów, postępowania egzekucyjne, wypowiedzenie umów rachunków bankowych, rozdysponowanie posiadanych wcześniej środków pieniężnych na spłatę kredytów i inne wydatki Spółki. Pomimo tych okoliczności podkreślono, że Spółka uzyskiwała znaczne zyski, zaś jej wielomilionowe koszty nie mogą przesądzać jednoznacznie o złej sytuacji finansowej. Uznano także, że powoływane okoliczności, takie jak rozliczanie strat podatkowych, prowadzone egzekucje i zajęcia rachunków bankowych nie mogą automatycznie przemawiać za pozytywnym załatwieniem wniosku skarżącej. W związku z powyższym, w wyniku przeprowadzonego postępowania referendarz sądowy odmówił Skarżącej przyznania prawa pomocy stwierdzając, że nie wykazała, iż nie jest w stanie zgromadzić środków finansowych niezbędnych do partycypowania w kosztach postępowania sądowego, zaś Sąd utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie.

Referendarz sądowy rozpoznający niniejszy wniosek w pełni podziela powyższe stanowisko.

Oceniając przedłożone w niniejszej sprawie oświadczenia i dokumenty, stwierdzić należy, że Spółka również nie wykazała, że nie ma dostatecznych środków pieniężnych, ani że nie jest w stanie ich zdobyć, aby wyżej wskazany wpis sądowy, jak

i pozostałe koszty sądowe, uiścić.

Wprawdzie Spółka nadesłała materiał obejmujący szereg dokumentów (m.in. dokumenty dotyczące egzekucji i zobowiązań, bilanse, rachunki zysków i strat

za 2015 r., 2016 r. i do 30 listopada 2017 r., oświadczenia prezesa zarządu, uchwałę zgromadzenia wspólników o zawieszeniu działalności z dnia 21 listopada 2017 r., umowy kredytowe i aneksy do umów, umowę pożyczki z 21 listopada 2017 r. zaciągnięta w celu uiszczenia wpisu w sprawie I SA/Sz 686/17, wypowiedzenie umów rachunków bankowych, raporty z zapisów na kontach 130-01 i 130-02), twierdząc, że jej sytuacja pogorszyła się i nie ma już żadnych możliwości zdobycia dofinansowania, jednakże w ocenie rozpoznającego wniosek, przedstawione dane nie przekonują

o zasadności udzielenia pomocy w niniejszej sprawie, pomimo wysokości ustalonego wpisu.

Skarżąca podaje, że w chwili obecnej nie ma już środków pieniężnych ani

w kasie (tylko ok. [...] tys. zł), ani na rachunkach bankowych, które jak twierdzi zlikwidowała z powodu zajęć egzekucyjnych, to należy znów zwrócić uwagę na wysokość uzyskiwanych wcześniej przez Spółkę znacznych przychodów i zysków

(w latach 2015 i 2016 zaewidencjonowała przychody w kwotach odpowiednio: [...] zł i [...] zł oraz wypracowała zysk o wartościach odpowiednio [...] zł i [..] zł), które świadczą o posiadaniu znacznego potencjału finansowego, w okresie kiedy to prowadzone było postępowanie zakończone obecnie zaskarżoną decyzją. Wskazać zatem należy, że o konieczności ponoszenia kosztów sądowych strona wiedziała już faktycznie wcześniej, aniżeli w dacie wniesienia skargi

i jako podmiot profesjonalnie prowadzący działalność gospodarczą powinna była zabezpieczyć środki na ten cel. Na marginesie, należy zwrócić też uwagę na okoliczność, iż Skarżąca pomimo jak twierdzi trudności finansowych, które – jak należy rozumieć jej wniosek - mogą być pogłębione przez uiszczenie opłat sądowych, zabezpieczyła środki na wynagrodzenie dla swojego pełnomocnika – doradcy podatkowego, które to wydatki ponosi na stałe. Tymczasem do kosztów postępowania sądowego należą zarówno koszty sądowe, o zwolnienie od których ubiega się Skarżąca, jak również inne wydatki, w tym wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika. Zabezpieczając wydatki na koszty postępowania, Spółka powinna była

w równym stopniu zadbać o możliwość pokrycia wszystkich ich składników, w tym przede wszystkim o charakterze publicznoprawnym.

Na zasadność wniosku nie może mieć wpływu podnoszona przez Spółkę okoliczność przeznaczenia wypracowanych wcześniej środków pieniężnych na pokrycie strat z lat ubiegłych, która oznacza jedynie, że w danym roku zostaje zmniejszony dochód do opodatkowania. Wiadome jest powszechnie, że istnieją legalne instrumenty podatkowe pozwalające na równoważenie kosztów i przychodów, tak by w końcowym rozliczeniu obciążenie podatkowe zminimalizować, czy też w ogóle je wyeliminować. Działanie takie jest zrozumiałe z punktu widzenia racjonalnego przedsiębiorcy. Jak przyjmuje się w orzecznictwie nie ma to jednak wpływu na ocenę możliwości finansowych przedsiębiorcy dokonywaną przy rozpoznaniu wniosku o przyznanie prawa pomocy.

Nadto uzasadniając swój wniosek Spółka powołuje się i przedstawia dokumenty związane ze spłatą wcześniejszych kredytów (inwestycyjnego i obrotowego), co również nie może stanowić przesłanki do uwzględnienia wniosku. Podkreślić bowiem należy, że zobowiązania cywilnoprawne (umowy kredytowe, umowy pożyczki) nie mają pierwszeństwa przed zobowiązaniami publicznoprawnymi, do których należą koszty sądowe, gdyż koszty te jako należności budżetu państwa należy uiszczać na równi

z innymi wydatkami obciążającymi Skarżącą.

Analiza przedstawionych akt sprawy prowadzi również do wniosku, że bez znaczenia pozostaje okoliczność zawieszenia z dniem 21 listopada 2017 r. działalności gospodarczej przez Spółkę. Nie ulega wątpliwości, że zawieszenie działalności, podlegało swobodnej decyzji Skarżącej i działanie takie nie jest sprzeczne z prawem

i z punktu widzenia Skarżącej może być racjonalne. Niemniej jednak kluczowe znaczenie ma fakt, iż Skarżąca nie wykazała w sposób przekonujący rozpoznającego wniosek, jakie nadzwyczajne przyczyny gospodarcze zmusiły ją do zawieszenia prowadzonej działalności. W ocenie referendarza sądowego, wartość osiąganych przez Skarżącą w 2015 r. i 2016 r. przychodów sugeruje, że zawieszenie to nie było spowodowane nieopłacalnością jej prowadzenia, lecz – w kontekście kolejnych decyzji określających zobowiązania w podatku od towarów i usług – zamiarem uniknięcia egzekucji administracyjnej. Co zresztą również – jak sama wskazuje Skarżąca - legło

u podstaw wypowiedzenia umów rachunków bankowych. Skarżąca nie może jednak przerzucać na innych podatników konsekwencji swoich autonomicznych decyzji, czyli żądać, aby postępowanie sądowoadministracyjne zostało sfinansowane ze środków publicznych w sytuacji, w której dobrowolnie zrezygnowała ze źródła przychodu.

W tym kontekście powołać należy pogląd Sądu Najwyższego, zawarty

w postanowieniu z dnia 31 marca 1987 r., sygn. akt I CZ 26/87 (OSNC 1988/7-8/103), zgodnie z którym jeżeli strona, która mogła liczyć się z obowiązkiem poniesienia kosztów sądowych, bez ważnego powodu nie wykorzystała w całości lub w części swoich możliwości zarobkowych, to przy rozpoznawaniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych należy przyjąć, że stan majątkowy i dochody strony są takie, jakie miałaby, gdyby w pełni wykorzystała swoje możliwości zarobkowe.

Przypomnieć też należy, że w orzecznictwie wskazuje się, że nawet brak bieżących dochodów nie może być dostatecznym uzasadnieniem dla skutecznego żądania przez stronę przyznania prawa pomocy w sytuacji, gdy nie zgromadziła ona

w okresie prowadzenia działalności gospodarczej dostatecznych środków na ten cel, ani też w sposób formalny nie dowiodła swojej niewypłacalności np. poprzez wystąpienie w odpowiednim czasie o ogłoszenie upadłości (por. postanowienie NSA

z dnia 2 października 2015 r. o sygn. akt II GZ 506/15).

Z kolei w postanowieniu z dnia 4 września 2014 r. o sygn. akt V SAB/Wa 5/14, WSA w Warszawie wskazał, iż celem działalności gospodarczej jest osiągnięcie zysku. Jeżeli więc przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą, to mu się ona musi opłacać, nawet jeśli przejściowo ma pewne kłopoty finansowe. W przeciwnym wypadku racjonalnym działaniem byłaby likwidacja działalności. Jeżeli natomiast przedsiębiorca faktycznie działalności nie prowadzi, lecz jej nie likwiduje i nie wniósł o ogłoszenie upadłości, to nie ma podstaw do finansowania takiego przedsiębiorcy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Ponadto, nie może ulegać wątpliwości, że Skarżąca powstała w celu prowadzenia działalności gospodarczej, i w stosunkach z innymi podmiotami kształtuje swoje interesy i realizuje je tak samo, jak każdy inny podmiot gospodarczy, kierując się kalkulacją ekonomiczną, względami rentowności i opłacalności. W sytuacji ich braku stawia to pod znakiem zapytania zasadność dalszego jej funkcjonowania, szczególnie gdy weźmie się pod uwagę, że majątek Spółki jest własnością jej wspólników,

a wszelkie jej działania mają być nakierowane na ochronę ich interesów. Celem funkcjonowania Spółki jest prowadzenie działalności gospodarczej na zasadach rachunku ekonomicznego, zapewniającej korzyści swoim wspólnikom.

Odnosząc się natomiast do oświadczeń Spółki i jej wspólników, jak i prezesa zarządu (oraz dołączonych dokumentów), mających świadczyć o braku możliwości dofinansowania Spółki w formie dopłat, uznać należy, że oświadczenia te nie są wystarczające, aby przyjąć jednoznacznie, że Spółka nie może skorzystać w żadnym zakresie z pomocy wspólników i członka zarządu. Sytuacja wspólników została przedstawiona wybiórczo, obejmuje jedynie oświadczenia w zakresie niskich dochodów, braku udziałów w innych spółkach, a także miejsca zamieszkania wspólników (służebność mieszkania ustanowiona przez córkę), a więc wyłącznie takie, które mają świadczyć o ich złej kondycji finansowej, co jest zrozumiałe z uwagi na obawę związaną z prowadzonymi postępowaniami egzekucyjnymi wobec Spółki oraz odpowiedzialnością jaką ponosi członek zarządu za zobowiązania spółki. Z tych przyczyn złożone oświadczenia, jakkolwiek poparte dokumentami nie mogą decydować o wyłączeniu możliwości dokapitalizowania Spółki. Sytuacja majątkowa wspólników i ich możliwości płatnicze nie poddają się weryfikacji w niniejszym postępowaniu.

Z kolei w kwestii akcentowanej przez Spółkę okoliczności zaciągnięcia pożyczki w kwocie [...] tys. zł na opłacenie wpisu od skargi w drugiej zawisłej przed tutejszym Sądem sprawie, w ocenie referendarza sadowego fakt udzielenia pożyczki przez podmiot trzeci świadczy o dobrej sytuacji finansowej i istniejących zdolnościach płatniczych do spłaty zaciągniętych zobowiązań finansowych bądź istnieniu realnego zabezpieczenia spłaty przez Spółkę lub jej wspólników, nie zaś o trwałych problemach finansowych.

Wskazać wreszcie należy, że osoba prawna oraz inna organizacja nieposiadająca osobowości prawnej nie może powoływać się tylko na to, że aktualnie nie dysponuje środkami na poniesienie kosztów sądowych, ale musi także wykazać, że nie ma ich, mimo iż podjęła wszelkie niezbędne działania, by zdobyć fundusze na pokrycie wydatków (zob. postanowienie NSA z dnia 29 marca 2011 r., I OZ 191/11, LEX nr 794951, postanowienie NSA z dnia 16 maja 2014 r., II FZ 553/13, LEX nr 1460148). Pozostawanie w obrocie prawnym jako przedsiębiorca wiąże się z koniecznością podejmowania wszelkich działań niezbędnych do efektywnego prowadzenia działalności gospodarczej i regulowania wszelkich związanych z nią należności tak prywatnoprawnych, jak i tych o charakterze publicznym. W ocenie referendarza sądowego, Spółka nie wykazała, aby podejmowała dla potrzeb uiszczenia kosztów sądowych w tej sprawie jakiekolwiek dodatkowe działania w ramach szerokiego zakresu działalności w celu zdobycia środków na pokrycie swoich zobowiązań, w tym także na choćby częściowe ich pokrycie. Ze złożonego wniosku nie wynika, aby Spółka nie miała żadnej już możliwości prowadzenia działalności gospodarczej, a w efekcie zarobkowania, skoro cały czas występuje w obrocie, zaciągnęła w ostatnim okresie pożyczkę, pomimo tego, że jak twierdzi nie posiada żadnego majątku

i przychodów, a jej zobowiązania od dłuższego czasu przekraczają należności.

Z dostępnej w Internecie, a odnoszącej się do Spółki informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego nie wynikają żadne wpisy o rozwiązaniu Spółki czy postępowaniu upadłościowym. Nadmienić należy, że Spółka w urzędowym formularzu PPPr wskazała, że zakres prowadzonej działalności jest zgodny z wpisem w KRS, a Dział 3 Rubryka 1 Przedmiot działalności obejmuje aż 98 pozycji.

Konkludując, z przedstawionych powyżej danych jednoznacznie wynika, że Strona, pomimo trudności finansowych, braku majątku, znacznego zadłużenia

i prowadzonych postępowań podatkowych i egzekucyjnych, nie zamierza likwidować działalności, a zatem – zdaniem referendarza sadowego - może uzyskiwać przychody lub też może uzyskać środki w formie pożyczki. Przyjęcie argumentacji Skarżącej

i poprzestanie na niej prowadziłoby do wniosku, że w zasadzie każdy podmiot, który zrezygnował z aktywności, powinien być zwolniony z ponoszenia kosztów sądowych. Prowadziłoby to z kolei do akceptacji stanu sprzecznego z ideą prawa pomocy.

W tym stanie rzeczy referendarz sądowy uznał, iż nie zachodzi w niniejszej sprawie wyjątkowa sytuacja, o której mowa w art. 246 § 2 pkt 2 P.p.s.a.

Wobec tego, na podstawie art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 P.p.s.a., postanowiono jak

w sentencji.