Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 465/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-02-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano ... i stwierdzono, że bezczynność miała miejsce bez rażącego naruszenia prawa
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Andrzej Kołodziej, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. S. na bezczynność Wójta Gminy K. w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje Wójta Gminy K. do rozpoznania wniosku J. S. z dnia [...] września 2012 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od daty doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. zasądza od Wójta Gminy K. na rzecz skarżącego J. S. kwotę 100 (słownie: sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z [...] września 2012 r. J. S. (dalej jako skarżący) zwrócił się do Wójta Gminy K., na podstawie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, o poinformowanie go:

1. ile decyzji wydał wójt lub jego urzędnicy działający w jego imieniu w 2012 r. oraz w całej bieżącej kadencji,

2. czy wójt praktykuje wydawanie decyzji w różnych datach, oznaczonych tym samym numerem, dotyczących różnych spraw,

3. jeżeli tak, to wniósł o szczegółową informację w tym zakresie za okres bieżącej kadencji.

Jednocześnie skarżący w pkt 4 wniosku wnosił o przesłanie mu wszystkich decyzji wójta wydanych w bieżącej kadencji, alternatywnie w postaci kopii lub w wersji elektronicznej na płycie CD/DVD lub przesłanie pocztą elektroniczną na podany adres.

Pismem z [...] września 2012 r. Wójt Gminy K. powiadomił skarżącego, że informacja publiczna, o którą wnosi, nie może być udostępniona w terminie 14 dni. Jednocześnie organ wyjaśnił, że powodem opóźnienia udostępnienia żądanej informacji jest szeroki zakres żądania i zakreślił termin realizacji wniosku na [...] listopada 2012 r.

Pismem z [...] października 2012 r., w odpowiedzi na wniosek o udostępnienie informacji publicznej, organ poinformował skarżącego, że nie prowadzi odrębnej jednostki ewidencji korespondencji o nazwie "rejestr decyzji", w związku z czym nie ma możliwości precyzyjnego wskazania liczby wydanych decyzji w 2012 r. oraz w całej bieżącej kadencji. Odnośnie żądania zawartego w pkt 2 i 3 wniosku organ uznał, że wnioskowane informacje nie stanowią informacji publicznej. Jest to bowiem w istocie żądanie dokonania przez organ oceny własnej pracy już po złożeniu wniosku, a takie żądanie nie mieści się w zakresie przedmiotowym ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ponadto – zdaniem organu – udzielenie odpowiedzi na pytanie z pkt 2 wniosku wiązałoby się z koniecznością inicjowania działań kontrolnych, co nie oznacza dostępu do informacji już będącej w posiadaniu podmiotu zobowiązanego. Nadto – w odniesieniu do pkt 4 wniosku – organ podał, że decyzje wydawane w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej nie stanowią informacji publicznej. Poinformował również skarżącego, że jest w posiadaniu wszelkich decyzji, w których był stroną postępowania.

Wobec zajętego przez organ stanowiska skarżący wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na bezczynność Wójta Gminy K. w zakresie udzielenia informacji publicznej zgodnie z jego wnioskiem z 13 września 2012 r.

W skardze tej wniósł o zobowiązanie organu do niezwłocznego rozpoznania jego wniosku i załatwienia go zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, stwierdzenie, że organ działając celowo i z rozmysłem rażąco naruszył prawo – art. 13, 14 i 16 ustawy o dostępie do informacji publicznej, art. 61 Konstytucji RP i wymierzenie grzywny w oparciu o art. 149 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w wysokości określonej w art. 154 § 6 tej ustawy, w górnej granicy dopuszczalności. Skarżący wnosił również o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego oraz poinformowanie na mocy art. 155 § 1 ww. ustawy zwierzchnie organy nadzoru o fakcie permanentnie powtarzających się istotnych naruszeń prawa przez organ, polegających na łamaniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W uzasadnieniu skargi skarżący wyraził przekonanie, że Wójt Gminy K. jest przedmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji, będącej w jego posiadaniu, zaś żądane informacje mają charakter informacji publicznych.

Wskazał, że organ nie udzielił informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, ani nie odmówił jej udzielenia w przepisowej formie decyzji, uniemożliwiając polemikę w postępowaniu odwoławczym. Nie dopełnił również obowiązku sygnalizacyjnego z art. 14 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ocenie skarżącego odpowiedź w zakresie pkt 1 jest celowo wymijająca, a w pozostałej części celowo błędna. Skarżący jednocześnie podkreślił, że nie domagał się prowadzenia żadnych działań kontrolnych, a jedynie potwierdzenia bądź nie stosowanych praktyk (procedur) przy wydawaniu i rejestrowaniu decyzji administracyjnych.

Odnosząc się do stanowiska organu zawartego w piśmie z [...] października 2012 r. skarżący wywiódł, iż wynika z niego, że organ prowadzi jednak jakąś (nie odrębną) ewidencję swoich decyzji administracyjnych, co implikuje, że mógłby na jej podstawie udzielić wnioskowanej informacji.

Nawiązując do wyroku WSA w Warszawie z 22 lutego 2012 r., II SAB/Wa 383/11, skarżący wyraził przekonanie, że przez analogię, treść i postać decyzji administracyjnych stanowi informację publiczną. Zwrócił przy tym uwagę, że organ – w wykonaniu tego wyroku – wydał mu kopię wnioskowanego postanowienia.

W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący odniósł się do działań organu w zakresie rozpatrywania jego wniosków o udzielenie informacji publicznej, oceniając te działania jako naruszające prawo w sposób istotny.

W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy K. wnosił o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie jako bezzasadnej, a także o nieuwzględnienie wniosku o zwrot kosztów postępowania, w szczególności o zwrot kosztów zastępstwa procesowego oraz wniosku o poinformowanie organu zwierzchniego o permanentnie powtarzających się istotnych naruszeniach prawa przez organ.

Organ wyjaśnił, że jedyną prowadzoną jednostką ewidencji korespondencji jest ogólny dziennik korespondencji. Z danych w nim zawartych brak jest możliwości ustalenia, która z przesyłek wypływających z urzędu miała postać decyzji lub postanowienia. Brak jest zatem możliwości określenia liczby wydawanych dokumentów o takim charakterze, o czym skarżący został poinformowany.

Organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko co do pkt 2 i 3 wniosku, jak również w przedmiocie żądania zawartego w jego pkt 4. W ocenie organu decyzje wydawane w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej nie stanowią informacji publicznej. Organ zaznaczył przy tym, że ma świadomość tego, że jego stanowisko jest odmienne od prezentowanego w orzecznictwie. Zwrócił również uwagę na nadużywanie przez skarżącego prawa do informacji publicznej.

W piśmie z [...] lutego 2013 r. skarżący odniósł się do stanowiska organu zaprezentowanego w odpowiedzi na skargę.

Podtrzymał swój pogląd co do tego, że organ ma możliwość ustalenia liczby wydanych decyzji. Nawet bowiem, gdyby ich nie rejestrował, to są one fizycznie w urzędzie i można je zarówno policzyć, jak i wydać kopie lub skany albo przesłać je pocztą elektroniczną.

Nadto skarżący podał, że według jego wiedzy cała korespondencja urzędowa jest sporządzana za pośrednictwem komputerów i drukarek, a więc ich obraz jest z pewnością zachowany w formie zapisu elektronicznego w pamięci gminnych komputerów.

Można zatem z łatwością zweryfikować, czy numery decyzji się nie powtarzają, a więc udzielenie informacji w żądanym zakresie nie powinno stanowić żadnego problemu.

Odnosząc się do pozostałych twierdzeń odpowiedzi na skargę, skarżący wyraził przekonanie, że nie mają one odniesienia do rzeczywistości. Zaakcentował, że podnoszone przez organ twierdzenia o nadużywaniu prawa do dostępu do informacji publicznej nie znajdują żadnego uzasadnienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta, zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej zwana jako "P.p.s.a.", obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów.

W ocenie Sądu skarga w niniejszej sprawie na bezczynność Wójta Gminy K. zasługuje na uwzględnienie.

Z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (vide: T. Woś /w:/ T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2005, s. 86).

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu (ust. 2). Ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (ust. 3).

Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. nr 112, poz. 1198 ze zm.), będąca rozwinięciem konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, reguluje zasady i tryb dostępu do informacji, mających walor informacji publicznych, wskazuje, w jakich przypadkach dostęp do informacji publicznej podlega ograniczeniu i kiedy żądane przez wnioskodawcę informacje nie mogą zostać udostępnione.

Oczywiście zakres stosowania ustawy wytycza tylko dostęp do informacji publicznej, nie zaś publiczny dostęp do wszelkich informacji. Oznacza to, że ustawa znajduje zastosowanie jedynie w sytuacjach, gdy spełniony jest jej zakres podmiotowy i przedmiotowy, jak to ma miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy.

Uwzględniając te wszystkie aspekty, można zatem przyjąć, że informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich. Są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Informacją publiczną jest również informacja o organach i osobach sprawujących w nich funkcje i ich kompetencjach.

Artykuł 4 ust. 1 ustawy stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów.

Trzeba również dodać, że dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia, gdy informacja publiczna nie została udostępniona i nie funkcjonuje w obiegu publicznym tak, by wnioskodawca mógł zapoznać się z jej treścią, np. poprzez bezpośredni do niej wgląd, czy też sięgając do publikatora.

Mając na uwadze treść powyższego przepisu, nie ulega wątpliwości, że Wójt Gminy K. jest podmiotem zobowiązanym na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do udostępnienia informacji mającej walor informacji publicznej, będącej w jego posiadaniu.

W rozpoznawanej sprawie sporne jest, czy żądana w pkt 1 wniosku skarżącego z 13 września 2012 r. informacja, która została uznana przez organ za informację publiczną, może zostać udzielona, a także czy pozostałe żądane informacje stanowią informację publiczną.

W literaturze przedmiotu, jak również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym nie budzi jakichkolwiek wątpliwości, że decyzja administracyjna wydana w indywidualnej sprawie jest informacją publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. np. wyrok NSA z 25 kwietnia 2012 r., I OSK 202/12, wyrok NSA z 16 kwietnia 2010 r., I OSK 83/10, wyrok WSA w Krakowie z 28 marca 2011 r., II SAB/Kr 13/11, publ. https://cbois.nsa.gov.pl; I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz, LexisNexis, Wydanie 2, A. Niżnik-Mucha, Problematyka zakresu przedmiotowego konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, Casus 2008/2/15).

Zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy o dostępie do informacji publicznej informacją publiczną jest informacja o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Nie ulega jakiejkolwiek wątpliwości, że decyzja jest aktem administracyjnym i jednocześnie dokumentem urzędowym, a zatem wprost z przepisów, które nie wprowadzają ograniczeń co do rodzajów aktów administracyjnych, wynika że stanowi informację publiczną. Jest ona ważną informacją o sposobie działania organu administracji państwowej.

Jako że informacją publiczną jest nie tylko treść decyzji administracyjnej, ale również jej postać, a więc sam nośnik informacji, jakim jest kartka papieru, na której ten dokument urzędowy został sporządzony, wnioskodawca ma prawo domagać się kopii decyzji.

Inną kwestią jest natomiast dostęp do danych osobowych zawartych w decyzji bądź objętych tajemnicą służbową lub państwową. Oznacza to, że organ musi ustalić, jakie informacje podlegają ochronie ze względu na to, że objęte są tajemnicą (por. wyrok NSA z 30 października 2002 r., II SA 2036-2037/02, niepubl.).

Usunięcie z decyzji danych chronionych ustawą o ochronie danych osobowych sprawia, że decyzja taka traci charakter indywidualny.

Powyższe prowadzi do wniosku, że decyzje podlegają udostępnieniu w całości lub w części jedynie do granic kolizji z przepisami, które zawierają wyłączenie dostępności albo nie podlegają udostępnieniu właśnie z tych powodów, przy czym wyraźne wskazówki ograniczające można znaleźć w treści art. 5 ust. 1 i 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dlatego organ orzekający o udostępnieniu takich dokumentów każdorazowo winien ustalić granice kolizji i wydać rozstrzygnięcie stosownie do tych ustaleń, przy czym ochrona prywatności i danych osobowych obejmuje zatarcie takich informacji zawartych w dokumentach, które bezpośrednio ich dotyczą. W takiej sytuacji organ powinien też rozważyć, czy taka operacja nie przekreśla istoty żądania i ewentualnie odmówić wnioskowi z tego powodu (por. wyrok WSA w Gliwicach z 15 listopada 2004 r., IV SA/GL 664/04, publ. https://cbois.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwagi natury ogólnej na grunt rozpoznawanej sprawy, jako nieprawidłowe należy ocenić stanowisko organu, że decyzje wydane w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej nie stanowią informacji publicznej. Prowadzi to w konsekwencji do wniosku, że organ, przy uwzględnieniu powyższych zastrzeżeń, winien udzielić skarżącemu informacji publicznej w zakresie określonym w pkt 4 wniosku.

Jako informację publiczną organ potraktował natomiast informację o liczbie wydanych decyzji, jednakże z uwagi na brak "rejestru decyzji" uznał, że nie ma możliwości precyzyjnego wskazania liczby wydanych decyzji w 2012 r. oraz w całej bieżącej kadencji.

Również i to stanowisko organu jest – w ocenie Sądu – nieprawidłowe. Rejestr jest tylko jednym ze źródeł informacji. Informacją publiczną jest nie tylko rejestr, ale także inne informacje o prowadzonych przez organ postępowaniach. Informacja o prowadzonych przez organ postępowaniach i wydawanych w nich decyzjach jest niewątpliwie w posiadaniu organu. Decyzje wydane przez organ mogą znajdować się w aktach administracyjnych albo też poza nimi. Oznacza to, że organ jest w stanie ustalić ilość wydanych decyzji.

Na podkreślenie zasługuje przy tym, że w orzecznictwie zasadniczo przyjmuje się, że gdy chodzi o udostępnienie dokumentów w niezmienionej postaci mamy do czynienia z informacją prostą. Informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez proces anonimizacji, bo czynność ta polega jedynie na jej przekształceniu, a nie przetworzeniu (zob. wyrok NSA z 9 sierpnia 2011 r., I OSK 792/11, Lex Polonica nr 3036000). Konieczność wyselekcjonowania dokumentów spośród innych, wymagająca nawet znacznego nakładu pracy i zaangażowania większej liczby pracowników, nie pozbawia ich charakteru informacji prostej – są to zwykłe zabiegi związane z rozpatrywaniem wniosku o udzielenie informacji publicznej (por. np. wyrok WSA w Bydgoszczy z 3 listopada 2010 r., II SA/Bd 798/10, publ. https://cbois.nsa.gov.pl). W orzeczeniu z 9 grudnia 2010 r., I OSK 1798/10 (publ. https://cbois.nsa.gov.pl) NSA wskazał, że w przypadku, w którym organ administracji posiada w swoich zbiorach (księgach biurowych, systemach informacyjnych, zestawieniach lub opracowaniach) dane objęte wnioskiem (ilość wydanych decyzji), to wykonanie prostych czynności technicznych polegające na zliczeniu wniosków lub decyzji nie może być uznane za informację publiczną przetworzoną.

Nie można jednak wykluczyć, że w okolicznościach danej sprawy, udostępnienie kopii decyzji w formie wymaganej przepisami nie sprowadzi się do prostej anonimizacji, lecz będzie niezbędne zbadanie decyzji pod kątem zawartych w nich danych, objętych określonym rodzajem tajemnicy, zaś ustalenie liczby decyzji nie będzie polegało jedynie na prostym ich wyszukaniu i zliczeniu. W rezultacie może zaistnieć sytuacja, że udostępnienie informacji publicznej w postaci liczby wydanych decyzji i ich kopii nie będzie stanowiło udostępnienia informacji publicznej prostej, lecz przetworzonej. W tym kontekście zasadnym jest odwołanie się do stanowiska reprezentowanego w piśmiennictwie, zgodnie z którym w pewnych wypadkach szeroki zakres wniosku, wymagający zgromadzenia, przekształcenia (zanonimizowania) i sporządzenia kserokopii wielu dokumentów, może wymagać takich działań organizacyjnych i angażowania środków osobowych, które zakłócają normalny tok działania adresata wniosku i utrudniają wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja wytworzona w ten sposób, pomimo że składa się z wielu informacji prostych będących w posiadaniu organu, powinna być uznana za informację przetworzoną (por. I. Kamińska, M. Rozbicka-Ostrowska, Ustawa o dostępie do informacji publicznej. Komentarz., LexisNexis, Wydanie 2).

W okolicznościach przedmiotowej sprawy, a w zasadzie wobec braku dostatecznych danych, nie jest możliwe zajęcie – na tym etapie postępowania – kategorycznego stanowiska co do charakteru żądanej informacji publicznej.

Jeżeli Wójt uzna, że istnieją podstawy do udzielenia informacji w pełnym zakresie i w sposób wskazany przez skarżącego, powinien udostępnić żądaną informację, która niewątpliwie jest w jego posiadaniu. Jeżeli informacja nie może być udostępniona w sposób i w formie wskazanej we wniosku, zastosowanie mieć będzie art. 14 ust. 2 ustawy. Organ winien mieć przy tym na względzie, że przepis art. 3 ustawy przewiduje także prawo do informacji przetworzonej na zasadach w tym przepisie określonych. W przypadku uznania, że zachodzą przesłanki ograniczające jej dostępność z uwagi na ochronę informacji niejawnych i innych informacji ustawowo chronionych oraz ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy, organ powinien rozważyć, czy i w jakim zakresie powinna nastąpić odmowa udostępnienia informacji w formie decyzji (art. 16 ust. 1 ustawy).

Wójt nieprawidłowo uznał również, że informacje określone w pkt 2 i 3 wniosku skarżącego z [...] września 2012 r. nie stanowią informacji publicznej.

Pytanie, czy Wójt praktykuje wydawanie decyzji w różnych datach, oznaczonych tym samym numerem, dotyczących różnych spraw, nie jest – wbrew stanowisku organu – żądaniem dokonania przez organ oceny własnej pracy. Skarżący nie domagał się prowadzenia działań kontrolnych, a udzielenie odpowiedzi na powyższe pytanie z pewnością nie wiąże się z koniecznością inicjowania takich działań.

Skarżący domagał się od Wójta jedynie potwierdzenia bądź nie stosowania opisanych przez niego procedur przy wydawaniu i rejestrowaniu decyzji administracyjnych.

W orzecznictwie ugruntowany jest pogląd, że informacja publiczna odnosi się do faktów (tak też NSA w wyroku z 25.03.2003 r., II SA 4059/02, niepubl.), ale pojęcie "faktu" należy rozumieć szeroko. Analiza art. 6 ustawy o dostępie do informacji publicznej wskazuje, że wnioskiem może być objęte pytanie o określone fakty lub o stan określonych zjawisk. Faktem należy objąć każdą czynność i każde zachowanie organu wykonującego zadania publiczne podjęte w zakresie wykonania takiego zadania.

Żądanie określone w pkt 2 wniosku dotyczy faktów wynikających z działalności organu administracji. Tymi faktami są określone decyzje, oznaczone w sposób podany przez skarżącego. Zmierza ono do uzyskania informacji o trybie działania organu i sposobie załatwiania spraw. Wnioskowana przez skarżącego informacja stanowi zatem informację publiczną. Zgodnie z art. 6 ust. 3 lit. a i lit. d ustawy o dostępie do informacji publicznej organ obowiązany jest rozpoznać wniosek skarżącego w tym zakresie.

Żądanie zawarte w pkt 3 przedmiotowego wniosku jest treściowo związane z pkt 2 wniosku i jego realizacja jest zależna od odpowiedzi na pytanie sformułowane w pkt 2. Odnosi się ono do określonych decyzji, które jak wskazano wcześniej, stanowią informację publiczną, a zatem informacje odnoszące się do decyzji należy zaliczyć również do informacji publicznych.

Zauważyć jednak trzeba, że wniosek w zakresie pkt 3 jest sformułowany dość ogólnie i może nastręczać pewne trudności określenie o jakie szczegółowe informacje chodzi skarżącemu. Jeżeli taka sytuacja miałaby miejsce, a skarżący nie uszczegółowiłby swojego żądania, to wówczas organ winien o tym pisemnie poinformować skarżącego i wyjaśnić, dlaczego w tej części nie może uczynić zadość żądaniu. Wówczas wnioskodawca, który nie zredagował precyzyjnie swojego żądania, może wnieść je ponownie, określając zakres wnioskowanej informacji.

Rekapitulując dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu, wniosek skarżącego z 13 września 2012 r. zawierał żądanie udostępnienia mu informacji publicznej. Wójt Gminy K. jest zatem zobowiązany do jego rozpatrzenia, czego nie uczynił, gdyż nie udzielił informacji publicznej ani też nie wydał decyzji odmownej.

Organ pozostawał więc w zwłoce i dlatego też Sąd zobowiązał Wójta Gminy K. do rozpatrzenia wniosku J. S. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy bądź przez udzielenie stosownej informacji, bądź wydanie decyzji o odmowie, zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co umożliwi stronie wykorzystanie środków prawnych, łącznie z wniesieniem skargi do sądu administracyjnego.

Jednocześnie Sąd uznał, biorąc pod uwagę okoliczności faktyczne przedmiotowej sprawy, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Organ w zakreślonym przez ustawę terminie wyraził swoje stanowisko, które ostatecznie okazało się nieprawidłowe. Nie świadczy to jednak o rażącym naruszeniu prawa przez organ. Nie stanowi również podstawy do nałożenia na organ grzywny, a także skorzystania z przewidzianej art. 155 P.p.s.a. możliwości sygnalizacji.

Mając powyższe względy na uwadze Sąd, na zasadzie art. 149 § P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania obejmujących uiszczony wpis sądowy Sąd orzekł w oparciu o art. 200 P.p.s.a.