Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 478/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-12-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6120 Ewidencja gruntów i budynków
Hasła tematyczne: Ewidencja gruntów
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Grzegorczyk Meder, Sędzia NSA Elżbieta Makowska /spr./, Protokolant Katarzyna Skrzetuska-Gajos, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi Spółki A. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wypisu z ewidencji gruntów i budynków oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w S., delegatura w K., postanowieniem z dnia (...(, działając na podstawie art. 138 §1 pkt 1 i pkt 2 w związku z art. 144, art. 217 i art. 219 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z art. 24 § 3 oraz art. 7b ust. 2 w związku z art. 7d pkt 1 i art. 22 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027), po rozpatrzeniu zażalenia spółki X. w P. na postanowienie Starosty z dnia (...( odmawiające wydania na wniosek Spółki wypisu dla działek ewidencyjnych położonych w gminie S., nie będących własnością wnioskodawcy - uchylił zaskarżone postanowienie w części dotyczącej określenia miejsca położenia działek ewidencyjnych jako gmina S. i określił to miejsce jako gmina B., a w pozostałej części utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

Z uzasadnienia postanowienia wynika następujący stan faktyczny sprawy:

Dnia 6 grudnia 2007 r. do Starostwa Powiatowego w K. wpłynął wniosek (na sformalizowanym druku zamówienia) Spółki X, o wydanie wypisów dla wymienionych we wniosku nieruchomości, położonych w obrębie ewidencyjnym Ś. gmina B.

Starosta wezwał wnioskodawcę na podstawie art. 64 § 2 Kpa do uzupełnienia wniosku przez wskazanie interesu prawnego opartego na konkretnym przepisie prawa materialnego, uzasadniającego otrzymanie wypisu z ewidencji gruntów dotyczącego osoby trzeciej. W załączeniu organ I instancji przesłał wnioskodawcy wypisy dla trzech wskazanych we wniosku działek ewidencyjnych będących w dzierżawie tej Spółki.

Uzupełniając wniosek X. poinformowała, że na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r. Nr 129, poz. 902 ze zm.) przygotowuje raport o oddziaływaniu na środowisko inwestycji polegającej na budowie biogazowni rolniczej wraz z urządzeniami pomocniczymi i sieciami przesyłowymi oraz przyłączami a także budowie 4 budynków inwentarskich wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, w miejscowości Ś. gmina B. w celu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Natomiast wskazane we wniosku działki ewidencyjne należące do osób trzecich graniczą bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, zatem wymagania ustawy Prawo ochrony środowiska (art. 52 ust. 1 pkt 5 i pkt 11) co do zawartości raportu, w tym oddziaływania na ludzi, na powierzchnię ziemi, na dobra materialne, zabytki, możliwe konflikty społeczne - wiążą się z koniecznością ustalenia własności i sposobu użytkowania działek sąsiednich i dlatego ma interes prawny w uzyskaniu informacji o władaniu tymi działkami. Ponadto Spółka powołała się na art. 46a ust. 4 ustawy Prawo ochrony środowiska stanowiący o konieczności przedłożenia organowi wydającemu decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach poświadczonej kopii mapy ewidencyjnej obejmującej przewidywany teren inwestycji wraz z terenem działek sąsiednich.

Postanowieniem z dnia (...(, Starosta odmówił wydania wypisu dla działek ewidencyjnych położonych w gminie S. nie będących własnością wnioskodawcy.

Organ I instancji wyjaśnił, że wydał wypisy z ewidencji dotyczące działek będących we władaniu strony, a odmówił wydania wypisów dotyczących działek stanowiących własność różnych osób fizycznych i prawnych. Wskazując, że wydanie wypisów z danymi, o których mowa w art. 20 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne osobom innym niż właściciele jest możliwe, jeżeli we wniosku wykazany zostanie interes prawny w uzyskaniu takiego wypisu. W ocenie Starosty, wnioskodawca nie wykazał interesu prawnego opartego na przepisie prawa materialnego. Wskazane przez stronę przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska nie wymagają od wnioskodawcy urzędowego potwierdzenia faktów zapisanych w rejestrze ewidencji gruntów i budynków. Spółka nie działała też jako pełnomocnik właścicieli nieruchomości.

Spółka X wniosła zażalenie na powyższe postanowienie, w którym podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko i zarzuciła naruszenie prawa materialnego, ponieważ odmowa wydania wypisów dla działek ewidencyjnych graniczących z działkami, na których realizowane będzie przedsięwzięcie narusza przepis art. 46a ust. 4 pkt 1, który zobowiązuje stronę do przedłożenia mapy ewidencyjnej obejmującej teren działek sąsiednich. Żaląca się zwróciła również uwagę na popełnioną w orzeczeniu pomyłkę w nazwie gminy, na terenie której położone są działki.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia, Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego na wstępie przyznał rację stronie, co do niewłaściwego określenia w treści zaskarżonego postanowienia, miejsca położenia działek ewidencyjnych wskazanych we wniosku i potrzeby wydania w postępowaniu odwoławczym w tym zakresie postanowienia kasacyjno-reformatoryjnego. Szczegółowo wyjaśniając tę kwestię organ odwoławczy wykazał, że błąd ten miał, charakter "błędu redakcyjnego", bowiem rozważania organu I instancji dotyczyły działek znajdujących się w gminie B., a nie w gminie S.

Następnie organ II instancji wyczerpująco wyjaśnił stan prawny dotyczący udzielania informacji z ewidencji gruntów i budynków.

W szczególności omówił regulację wynikającą z § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 45) wymieniającego formy udostępniania przez starostę danych ewidencyjnych i stwierdził, że podstawową formą udzielania informacji z tej ewidencji w zakresie obejmującym dane wskazane w wniosku strony (określenie własności i sposobu użytkowania) jest wypis, o którym mowa w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.

W każdym przypadku pisemne informacje organu ewidencyjnego zawierające powyższe dane przybrać muszą formę zaświadczenia w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, albowiem urzędowo potwierdzają ujawniony w tej ewidencji stan prawny, a zatem decydujące znaczenie w kwestii wydawania wypisów z ewidencji gruntów i budynków ma treść art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz treść art. 217 i 218 Kpa. Przepis 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne przewiduje wymóg istnienia - po stronie wnioskodawców będących osobami fizycznymi i prawnymi, a nie będącymi właścicielami nieruchomości, której wypis ma dotyczyć - interesu prawnego w uzyskaniu tego wypisu. Istnienie interesu prawnego po stronie wnioskodawcy przewiduje również art. 217 § 2 Kpa.

Akceptując zawarte w postanowieniu Starosty stanowisko co do sposobu interpretacji niezdefiniowanego w ustawie pojęcia interes prawny, organ odwoławczy wskazał, w jego uzupełnieniu, na cechy interesu prawnego wymieniane w piśmiennictwie i orzecznictwie. W konkluzji zaś stwierdził, że interes prawny musi mieć oparcie w przepisach prawa, przy czym należy go rozważać w odniesieniu do konkretnej sprawy. Stwierdzenie istnienia interesu prawnego sprowadza się do ustalenia związku o charakterze materialnoprawnym między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa polegającą na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa.

Odnosząc powyższe stanowisko do ustalonego stanu faktycznego w przedmiocie wniosku, organ II instancji wskazał, że z art. 46a ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, z którego strona wywodzi swój interes prawny w uzyskaniu wypisu z ewidencji gruntów i budynków wynika, że do wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach należy dołączyć "poświadczoną przez właściwy organ kopię mapy ewidencyjnej, obejmującej przewidywany teren, na którym będzie realizowane przedsięwzięcie, wraz z terenem działek sąsiednich", tymczasem strona wniosła o wydanie wypisów z operatu ewidencji gruntów.

Organ wyjaśnił, że w załączniku Nr 5 do wskazanego wyżej rozporządzenia z dnia 29 marca 2001r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków szczegółowo wymieniono jakie elementy zawiera wypis z ewidencji, a co jest treścią wyrysu z mapy ewidencyjnej. Przepis art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne ustala zróżnicowane zasady udostępniania danych z ewidencji gruntów i budynków w zależności od kategorii tych danych. Art. 24 ust. 2 ustala zasadę jawności (ogólnodostępności), ale jedynie w odniesieniu do informacji o gruntach, budynkach i lokalach. Czym są te informacje stanowi art. 20 ust. 1 pkt 1,2,3 ustawy. W zakres tych informacji wchodzą dane ewidencyjne (m.in. granice, rodzaj użytków gruntowych i klas gleboznawczych) stanowiące treść wyrysu z mapy ewidencyjnej, zatem wymagana przepisami ustawy Prawo ochrony środowiska kopia mapy ewidencyjnej jest jawna i dostępna. Nie wchodzą zaś takie dane jak dotyczące właścicieli czy miejsca ich zamieszkania (art.20 ust.2 omawianej ustawy). Takie dodatkowe dane zawiera właśnie wypis z ewidencji gruntów i budynków, jednak warunkiem uzyskania tego wypisu przez osoby fizyczne i prawne nie będące właścicielem określonej nieruchomości jest istnienie po ich stronie interesu prawnego, co wynika z art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, jak i z art. 217 Kpa.

W ocenie organu II instancji, strona po swojej stronie nie wykazała interesu prawnego. Nie można bowiem interesu tego wywodzić z omawianego przepisu ustawy Prawo ochrony środowiska i traktować go jak wymaganego w sprawie przepisu materialnego skoro dotyczy innego przedmiotu (kopia mapy zasadniczej) niż żądanego w sprawie (wypis).

Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy zamieścił w końcowym akapicie uzasadnienia informację, że przy ustalaniu istnienia interesu prawnego do uzyskania danych ewidencyjnych, jeśli związane by to było z realizacją inwestycji celu publicznego określonego w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami, mogłyby mieć zastosowanie przepisy tych okoliczności dotyczące, jednakże rolą organu wydającego wypisy nie jest ustalanie interesu prawnego za wnioskodawcę, lecz weryfikacja wskazanej przez wnioskodawcę podstawy prawnej w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego i prawnego przedstawionego przez wnioskodawcę.

X Spółka Akcyjna w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia podniosła, że organ odwoławczy nie rozpoznał istoty sprawy.

Skarżąca wyjaśniła, że złożyła 6 grudnia 2007 r. wypisów z ewidencji gruntów dla działek położonych w Ś. gmina B., który uzupełniła o argumentację dotyczącą jej interesu prawnego oraz o orzecznictwo sądowe wskazujące, iż konkretny interes prawny nie musi pochodzić od szczegółowego przepisu prawa materialnego. Tymczasem organy obu instancji skupiły swoją uwagę na ocenie, czy wniosek znajduje oparcie w art. 46 ust. 4 POŚ, który sama Spółka w toku postępowania przywołała. W związku z tym strona skarżąca wyraziła przekonanie, że chociaż część jej dodatkowego uzasadnienia wniosku nie ma oparcia w przywołanym przepisie ustawy Prawo ochrony środowiska, to jednak nie przesądza to o niezasadności jej wniosku.

W ocenie skarżącej, stanowisko organu II instancji wyrażone w ostatnim akapicie uzasadnienia postanowienia zawierające miedzy innymi stwierdzenie, że rolą organu dającego wypisy nie jest ustalanie interesu prawnego za wnioskodawcę, lecz weryfikacja wskazanej przez wnioskodawcę podstawy prawnej w odniesieniu do konkretnego stanu faktycznego i prawnego przedstawionego przez wnioskodawcę, przeczy podstawowym zasadom Kpa. Na poparcie tego zarzutu Spółka zacytowała fragmenty uzasadnień wyroków NSA (z dnia 26.07.2006, II OSK 1004/05) i WSA w Warszawie (z dnia 29.11.2006, VII SA/Wa 684/06 oraz z dnia 23.02.2007, VI SA/Wa 2219/06) publikowanych w Systemie Informacji Prawniczej LEX, wywodząc, że chodzi o to, że strona "ma dawać" w toku postępowania stan faktyczny i jego uzasadnienie, a prawidłowa podstawa prawna należy do organu, który winien jej poszukiwać.

Zdaniem skarżącej, pomiędzy przedstawionym i podanym we wniosku oraz uzupełnionym w toku sprawy stanem faktycznym, a rozstrzygnięciem istnieje nie dająca się usunąć sprzeczność, chodzi o to, że:

- przywołana przez Spółkę i powtórzona przez organ II instancji podstawa prawna odmowy wydania wypisów z ewidencji gruntów z istoty rzeczy nie znajduje oparcia w art. 46 a. ust. 4 POŚ, albowiem przepis ten mówi o poświadczonej kopii mapy ewidencyjnej, a nie o wypisach z ewidencji gruntu – jak we wniosku,

- ustawa POŚ określa wymagania co do zawartości raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko (takie jak wskazane w art. 52 ust. 1 pkt 5 i 11), a spełnienie tych wymogów wymaga ustalenia własności i sposobu użytkowania działek sąsiednich celem ustalenia tzw. immisji pośrednich na grunty sąsiednie, a to jest możliwe jedynie i wyłącznie przy posiadaniu i analizie przez skarżącą na podstawie wypisów z ewidencji gruntu a nie na podstawie kopii mapy ewidencyjnej.

Dlatego Spółka wyraziła przekonanie, że ma interes prawny albowiem nie jest w stanie spełnić wymogu ustawowego przy sporządzaniu raportu oddziaływania na środowisko i określić precyzyjnie immisji na grunty sąsiednie.

Dodatkowo strona podniosła, że w wielu postępowaniach dotyczących nowej infrastruktury na fermach (zbiorniki na gnojowicę, biogazownie) objętych procedurą oceny oddziaływania na środowisko, uzyskiwała od starostw tzw. "wypisy uproszczone" z ewidencji gruntów dla działek nie będących jej własnością.

W końcowym fragmencie skargi skarżąca wskazała na proekologiczny charakter planowanego przedsięwzięcia i swoje doświadczenie w realizacji tego typu inwestycji.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że ustalił przecież prawidłowo treść "rzeczywistego żądania" i "rzeczywistej woli strony" oraz miało miejsce wezwanie strony do "przedstawienia dowodu" na istnienie jej interesu prawnego poprzez uzupełnienie wniosku poprzez wskazanie przepisu prawa uprawniającego do otrzymania wypisu z ewidencji gruntów i budynków dotyczącego osoby trzeciej.

Zdaniem organu odwoławczego, z treści wskazanych w skardze podstaw prawnych (art. 52 ust. 1 pkt 5 i pkt 11 ustawy Prawo ochrony środowiska) konieczność taka nie wynika. Oddziaływanie planowanej inwestycji na sąsiednie grunty wyrażone w określonych wielkościach (obliczenia, tabele, analizy) jest niezależne od stanu prawnego nieruchomości. Stan prawny nieruchomości jest możliwy do ustaleniach w jawnych księgach wieczystych.

Pełnomocnik skarżącej na rozprawie sądowej złożył pismo procesowe podtrzymujące zarzuty skargi i wyjaśnił, że bez znajomości numeru księgi wieczystej nieruchomości, który jest udostępniany w wypisie z ewidencji gruntu, jest niemożliwe ustalenie stanu prawnego tej nieruchomości w księdze wieczystej. Na poparcie złożył przykładową kopie mapy zasadniczej i wypis z ewidencji gruntów i budynków, z których Sąd dopuścił dowód.

Pełnomocnik organu wnosząc o oddalenie skargi ustosunkował się do treści pisma procesowego i wyjaśnienia pełnomocnika skarżącej Spółki, oświadczając, że dysponując kopią mapy ewidencyjnej można ustalić ewidencyjny numer działki, co umożliwia odszukanie właściwej księgi wieczystej

Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje:

Skarga jest niezasadna, bowiem kontrola zaskarżonego postanowienia, dokonana według kryterium zgodności z prawem oraz w granicach rozstrzygania sądu zakreślonych w art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 53, poz. 1270 ze zm.) wykazała, że akt ten prawa nie narusza.

Na wstępie zaznaczyć trzeba, że przedmiot sprawy sądowej w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym, wyznaczany jest przez przedmiot sprawy administracyjnej rozstrzygniętej zaskarżonym aktem (decyzją lub postanowieniem) o charakterze ostatecznym. Natomiast przedmiot sprawy administracyjnej w sprawach rozpoznawanych na wniosek określa sama strona w podaniu, co wynika wprost z art. 63 § 2 Kpa określającego minimalne elementy podania. Organ administracji publicznej nie jest uprawniony do zmiany tego przedmiotu, bez wyraźnego oświadczenia strony o zmianie żądania, jak też do kwalifikowania jej żądania według własnego uznania, gdy wola strony w tej kwestii nie jest jednoznaczna. W przypadku, gdy treść podania jest niejasna i nie można na jej podstawie odtworzyć rzeczywistej woli strony, a więc nie można ustalić czego strona domaga się od organu, do którego wniosła podanie, obowiązkiem organu administracji publicznej jest wezwanie wnoszącego, na podstawie art. 64 § 2 Kpa do usunięcia braku podania w terminie 7 dni przez sprecyzowanie żądania z pouczeniem, że nieusunięcie braku podania w zakreślonym terminie spowoduje pozostawienie pisma bez rozpoznania.

Cytowane w skardze fragmenty uzasadnień wyroków sądów administracyjnych dotyczą właśnie takich stanów faktycznych, w których problematyczna była treść wniosku w zakresie określenia czego strona się domaga. Orzeczenia te są nieprzydatne dla oceny legalności zaskarżonego aktu, ponieważ taka sytuacja faktyczna, jaka wystąpiła w sprawach, w których zapadły te wyroki, nie zaistniała w niniejszej sprawie, co trafnie podniesiono w odpowiedzi na skargę. Skarżąca Spółka w sposób jednoznaczny określiła czego wniosek dotyczy wskazując, że domaga się "wypisów" z ewidencji gruntów i budynków dla enumeratywnie wymienionych działek gruntu o wskazanych numerach geodezyjnych, położonych w Ś. gmina B. W takiej zaś sytuacji nie zachodziła potrzeba stosowania art. 64 § 2 Kpa.

Okoliczność, że organ odwoławczy w uzasadnieniu swego postanowienia, dla pełnego wyjaśnienia stanu prawnego, powołał się na okoliczności wynikające z przepisów prawa, które wprawdzie w sprawie nie wystąpiły, ale w świetle których (inwestycja celu publicznego w rozumieniu ustawy o gospodarce nieruchomościami) możliwe byłoby wydanie żądanego wypisu, a przy czym niezbyt precyzyjnie wyjaśnił, że są to rozważania czysto teoretyczne, pozostaje bez wpływu na ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Z uzasadnienia wniosku, a zwłaszcza z pisma stanowiącego jego uzupełnienie nie wynikało, że zamierzone przedsięwzięcie jest objęte wnioskiem dotyczącym inwestycji celu publicznego, a wobec tego, wbrew - jak się wydaje - odmiennym wywodom skargi w tej kwestii, nie było podstaw do rozpatrywania żądania strony w aspekcie tego typu inwestycji.

Należy przy tym podkreślić, że skarga nie stawia zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych co do treści żądania wnoszącego skargę, jak też nie zawiera wywodów mogących prowadzić do sformułowania takiego zarzutu. Przeciwnie, zarówno w skardze, jak i w treści pozostałych pism procesowych strony wywodzi się, że spółka planuje przedsięwzięcie (budowa biogazowni), którego realizacja wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizacje inwestycji, a wniosek o wydanie takiej decyzji wymaga przedłożenia raportu oddziaływania inwestycji na środowiska do sporządzenia którego niezbędne jest - według skarżącej - uzyskanie wypisu z rejestru gruntów i budynków.

Rozpatrzenie wniosku o wydanie wypisu z rejestru gruntów i budynków wymaga ustalenia przez organ czy spełnione są przesłanki jednej z alternatyw wskazanych w art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r., Nr 240, poz. 2027 ze zm.), co trafnie i precyzyjnie wyłożył organ II instancji.

Zgodnie ze wskazanym przepisem "Wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego są wydawane przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal, osób fizycznych i prawnych oraz jednostek organizacyjnych nie posiadających osobowości prawnej, które mają interes prawny w tym zakresie, a także na żądanie zainteresowanych organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego."

W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie było wątpliwości co do tego, że X jest władającym (dzierżawcą) tylko 3 spośród wymienionych we wniosku działek gruntu i w tym zakresie wniosek został rozpatrzony pozytywnie. Natomiast co do działek, które nie są własnością oraz nie pozostają we władaniu wnioskodawcy, lecz stanowią własność osób trzecich, organ wydał postanowienie o odmowie wydania żądanego zaświadczenia jakim jest wypis z rejestru gruntów po uprzednim przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego mającego na celu ustalenie czy wnoszący podanie posiada interes prawny w uzyskaniu takiego wypisu. Obowiązek ustalenia interesu prawnego w uzyskaniu wynika wprost z przepisu prawa tj. z cytowanego art. 24 ust.3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a wydanie zaświadczenia mimo braku po stronie wnoszącego interesu prawnego o którym mowa w tym przepisie stanowiłoby rażące naruszenia prawa materialnego w rozumieniu art. 156 § 1Kpa.

Tam gdzie istnienie interesu prawnego jest oczywiste i ewidentnie jasne dla organu, nie zachodzi potrzeba wzywania strony do jego wykazania, natomiast wszędzie tam gdzie organ nie widzi tego interesu prawnego z urzędu - tak jak miało to miejsce w niniejszej sprawie - obowiązkiem organu jest wezwanie strony do jego wykazania. Tak też postąpił organ pierwszej instancji. Strona skarżąca, jak sama przyznaje w skardze, powołała się na art. 46a ust. 1 pkt 4 jako na przepis prawa materialnego, z którego wywodzi swój interes prawny. Niezasadne są zatem sugestie skargi, że organy obu instancji nie rozpoznały istoty sprawy czy tez niewłaściwie zrozumiały intencje strony. Należy zauważyć, że w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia organ odwoławczy, w sposób zgodny z orzecznictwem sądowo- administracyjnym dokonał interpretacji niezdefiniowanego w ustawie pojęcia interes prawny. W ocenie sądu, samo przekonanie strony, że posiada interes prawny w określonym żądaniu jest niewystarczające, jeśli nie jest poparte istnieniem przepisu prawa materialnego, w którym interes ten znajduje swoje źródło. Tak rozumianego interesu prawnego w toku kontrolowanego obecnie postępowania administracyjnego skarżąca spółka nie wykazała. Brak jest materialnoprawnych przesłanek do uznania, że interes prawny wnioskodawcy w uzyskaniu przedmiotowych wypisów z ewidencji gruntów i budynków wynika z przepisów ustawy Prawo ochrony środowiska dotyczących rodzaju dokumentów jakie należy przedłożyć organowi wraz z wnioskiem o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji oraz z przepisów określających zakres przedmiotowy raportu oddziaływania na środowisko. Chybione są w szczególności twierdzenia skargi, że niemożliwe jest określenie w raporcie oddziaływania na środowisko immisji powodowanych przez planowane przedsięwzięcie na nieruchomości sąsiednie. Wskazane przez skarżącą przepisy art. 52 ust. 1 pkt 5 i 11 Prawa ochrony środowiska nie obligują do czynienia ustaleń w tym przedmiocie w odniesieniu do konkretnego, oznaczonego z imienia i nazwiska właściciela nieruchomości. Nie jest też prawdą, że ustalenie właścicieli poszczególnych nieruchomości jest konieczne dla wykazania komu przysługuje przymiot strony, bowiem obowiązek ustalenia kto jest stroną konkretnego postępowania administracyjnego ciąży na właściwym organie, a nie na wnoszącym podanie. Z tych przyczyn przedłożone przez pełnomocnika skarżącej dokument, z których sąd dopuścił na rozprawie dowód, okazały się nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy sądowej.

Wbrew też twierdzeniom skargi, art. 46a ust. 4 ustawy POŚ nie stanowił podstawy prawnej zaskarżonego postanowienia. Podstawę prawną procesową tego aktu stanowił art. 138 § 1 Kpa, natomiast jego podstawę prawną materialną stanowił art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. W toku postępowania wyjaśniającego badane były natomiast między innymi okoliczności wynikające z art. 46a ust. 4 POŚ ponieważ taki przepis wskazała sama strona skarżąca jako na źródło swojego interesu prawnego w zakresie uzyskania wypisu z ewidencji gruntów i budynków.

Reasumując, Sąd nie dopatrzył się zarzucanego skargą nierozpoznania istoty sprawy. Zaskarżone postanowienie zostało wydane po prawidłowym przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego co do meritum sprawy, która została rozpatrzona i rozstrzygnięta w przedmiocie żądania strony i zgodnie z obowiązującymi przepisami zarówno prawa materialnego określonymi w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne jak i zgodnie z procedurą wynikającą z Kodeksu postępowania administracyjnego co do wydawania zaświadczeń.

Z powyższych względów należało oddalić skargę jako nie zasługująca na uwzględnienie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.