Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1856/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Przemysław Szustakiewicz (spr.), Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Danuta Kania, Protokolant specjalista Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi W. L. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 - tekst jednolity z późn. zm.), decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję nr [...] Szefa Biura Ochrony Rządu z dnia [...] lipca 2016 r. w sprawie odmowy udzielenia W. L. informacji publicznej.

W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy:

Pismem z dnia [...] czerwca 2016 r. W. L., na podstawie art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 61 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) przekazał do Biura Ochrony Rządu wniosek obejmujący: udzielenie informacji o podstawie prawnej dokonanych potrąceń z powodu przebywania przez niego na zwolnieniach lekarskich w okresie: od 27 listopada do 19 grudnia 2014 r. oraz od 7 stycznia do 6 lutego, od 9 lutego do 31 marca, od 1 kwietnia do 15 maja, od 24 do 25 czerwca, od 28 lipca do 17 sierpnia, od 2 do 30 września, od 1 do 25 października, od 26 października do 20 listopada i od 21 listopada do 28 grudnia 2015 r., przesłanie czytelnych kopii wszystkich rozporządzeń MSWiA i zarządzeń Szefa BOR, które zastosowano na powyższą okoliczność oraz udzielenie informacji, czy przekazano kwoty 20% potrąceń z jego uposażenia z powodu przebywania na zwolnieniu lekarskim innym funkcjonariuszom (podanie liczby) i podanie numerów Dzienników Decyzji Szefa BOR i ich dat na tę okoliczność. Wnioskujący wnosił również o ewentualne podanie, kto w ówczesnym czasie wykonywał za niego obowiązki, kto uznał taki stan rzeczy i złożył wniosek o wypłacenie z potrąceń L4 dodatku innym funkcjonariuszom, w szczególności w okresie pozostawania przez niego w dyspozycji Szefa BOR (podanie podstawy prawnej i przesłanie czytelnej kopii dokumentów - wniosków nr i dat Dzienników Decyzji).

Szef Biura Ochrony Rządu w dniu [...] lipca 2016 r., na podstawie art. 5 ust. 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, wydał decyzję nr [...] o odmowie dostępu do informacji w przedmiocie wskazania osób wykonujących za Pana W. L. obowiązki w okresie, kiedy przebywał na zwolnieniu lekarskim, z pouczeniem o możliwości złożenia w terminie 14 dni od dnia doręczenia wzmiankowanej decyzji, odwołania do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji za pośrednictwem Szefa Biura Ochrony Rządu.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że co prawda wnioskowane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, jednakże zgodnie z przepisami prawa nie każda informacja publiczna podlega udostępnieniu. Wśród zapisanych w art. 5 ustawy u dostępie do informacji publicznej przesłanek ograniczających dostęp do informacji publicznej, organ zwrócił uwagę na "prywatność osoby fizycznej" (ust. 2). Organ wskazał, że użyte pojęcie należy odnieść do prywatności informacyjnej, rozumianej jako prawo jednostki do kontrolowania treści i obiegu informacji jej dotyczącej. Podkreślił także, że ochrona prywatności i ochrona informacji o osobie fizycznej przewidziana jest w ustawie z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 922 - tekst jednolity), która określa zasady postępowania przy przetwarzaniu danych osobowych oraz prawa osób fizycznych, których dane są lub mogą być przetwarzane w zbiorze danych (art. 2 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych). Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych, pojęcie danych obejmuje "wszelkie informacje dotyczące zidentyfikowanej lub możliwej do zidentyfikowania osoby fizycznej". Organ wskazał, że zagwarantowana w ustawie o dostępie do informacji publicznej ochrona prywatności powoduje, że ochronie podlegać będą także dane osobowe mieszczące się w sferze objętej ustawą o ochronie danych osobowych. W ocenie organu, podawanie danych osobowych osoby fizycznej dotyczących zadań i wykonywanych czynności narusza jej strefę prywatności. Ponadto wszelkie przetwarzanie danych osobowych, które nie jest dozwolone jest zakazane, wobec czego udzielenie informacji, która nie jest dozwolona przez ustawę o ochronie danych osobowych, jest zakazane. Dlatego w ocenie organu, informacja publiczna nie może zawierać danych osobowych identyfikujących osobę fizyczną, bowiem dane te podlegają ochronie. Wobec powyższego organ uznał, że nie może udzielić informacji publicznej, dotyczącej wskazania osób, które zastępowały Pana W. L. w czasie jego zwolnienia lekarskiego, bowiem wiązałoby się to z ujawnieniem ich danych osobowych, co narusza szeroko pojętą prywatność osoby fizycznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Jednocześnie organ I instancji, w pozostałym zakresie wniosku W. L., udzielił wnioskującemu żądanej informacji pismem nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r., wskazując podstawę prawną dokonywanych potrąceń z powodu przebywania Pana W. L. na zwolnieniach lekarskich, tj. art. 108b ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2016 r. poz. 552 - tekst jednolity z późn. zm.). Organ poinformował również wnioskującego, że na podstawie art. 108g ww. ustawy, środki uzyskane z tytułu zmniejszenia jego uposażenia w okresie przebywania na zwolnieniu lekarskim zwiększyły fundusz nagród i zapomóg oraz w całości przeznaczone zostały na nagrody dla funkcjonariuszy realizujących zadania za funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniu lekarskim. Ponadto organ poinformował wnioskującego, że na podstawie § 2, § 4, § 5 i § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 września 2014 r. w sprawie nagród uznaniowych i zapomóg dla funkcjonariuszy BOR (Dz. U. poz. 1363), całość środków pozyskanych z przedmiotowych potrąceń wydatkowana została na nagrody dla funkcjonariuszy realizujących zadania za funkcjonariuszy przebywających na zwolnieniu lekarskim. Jednocześnie organ poinformował, że żaden z obowiązujących w tej materii przepisów nie wskazuje, iż wysokość przyznanej nagrody za zastępstwo konkretnego funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim musi być tożsama z kwotą środków uzyskanych z potrącenia z tytułu zwolnienia lekarskiego tego funkcjonariusza. Organ wskazał, że Zarząd [...] realizuje wypłaty przedmiotowych nagród na podstawie sporządzonych przez kierowników samodzielnych komórek organizacyjnych wykazów zawierających imię i nazwisko funkcjonariusza oraz kwotę proponowanej nagrody za zastępstwo. W wykazach tych nie ma obowiązku zawierania informacji o tym, za zastępstwo którego funkcjonariusza nagroda została przyznana. Nie ma też obowiązku zamieszczania tych informacji w Dzienniku Decyzji Szefa BOR. Z tych względów organ nie mógł, o czym poinformował wnioskującego, udzielić odpowiedzi jaka liczba funkcjonariuszy otrzymała nagrodę ze środków pozyskanych z potrąceń jego uposażenia. Jednocześnie wnioskujący został poinformowany, że na podstawie art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, kopie "List do wypłaty dodatkowych należności", tj. dokumentów stanowiących podstawę wypłaty nagród za zastępstwo funkcjonariusza przebywającego na zwolnieniu lekarskim w okresie pozostawania przez Pana W. L. w dyspozycji Szefa Biura Ochrony Rządu, zostaną mu przesłane do dnia 26 sierpnia 2016 r. z uwagi na konieczność dotarcia do dokumentów źródłowych za lata 2014 i 2015 oraz przeprowadzenia anonimizacji danych w nich zawartych.

W dniu [...] sierpnia 2016 r. odwołanie od decyzji Szefa BOR złożył W. L.

Rozpatrując odwołanie Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji, przywołał art. 15 Kodeksu postępowania administracyjnego, który stanowi, że postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. W związku z treścią ww. artykułu Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji zobowiązany jest do ponownej oceny całokształtu okoliczności sprawy, nie powinien ograniczyć się jedynie do kontroli działań organu pierwszej instancji, czyli Szefa Biura Ochrony Rządu. Powyższe stanowisko znajduje także potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. W wyroku z dnia 28 października 2010 r. (sygn. akt II OSK 1705/09) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał: "Zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę rozstrzygniętą decyzją organu I instancji. Zatem organ odwoławczy nie może ograniczyć się wyłącznie do kontroli decyzji organu I instancji. Istota dwuinstancyjności w postępowaniu administracyjnym polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy, a nie na kontroli zasadności argumentów podniesionych w odwołaniu. Przepis art. 138 k.p.a. wyraźnie przyznaje organowi odwoławczemu kompetencje do merytorycznego załatwienia sprawy. Oczywiście zakres rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy ograniczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy przez organ I instancji. Oznacza to, że organ II instancji nie może zmienić rodzaju sprawy, co oznacza, że w postępowaniu odwoławczym musi być zachowana tożsamość podmiotowa i przedmiotowa sprawy".

Organ II instancji zgodził się z argumentacją Szefa Biura Ochrony Rządu, przedstawioną w uzasadnieniu do decyzji nr [...], że jakkolwiek wnioskowane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, to jednak nie każda informacja publiczna podlega udostępnieniu oraz, że nie można udzielić informacji publicznej, dotyczącej wskazania osób, które zastępowały W. L. w czasie jego zwolnienia lekarskiego, bowiem wiązałoby się to z ujawnieniem ich danych osobowych, co narusza szeroko pojętą prywatność osoby fizycznej, w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym, również osoba pełniąca funkcję publiczną. Ochrona ta ulega ograniczeniu na rzecz realizacji prawa do informacji publicznej. Konflikt między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne jest nieuchronny. Dostrzega to również orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego, wskazując, iż o ile sfera życia intymnego objęta jest pełną ochroną prawną, o tyle ochrona sfery życia prywatnego podlega pewnym ograniczeniom, uzasadnionym "usprawiedliwionym zainteresowaniem" (wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., sygn. akt K 17/05). Zdaniem TK, dopuszczalna ingerencja w sferę prywatności osoby, w świetle prawa do informacji publicznej, musi spełniać kilka cech. Po pierwsze, informacje nie mogą wykraczać poza niezbędność określoną potrzebą transparentności życia publicznego, ocenianą zgodnie ze standardami przyjętymi w demokratycznym państwie. Po drugie, muszą to być zawsze informacje mające znaczenie dla oceny funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących funkcje publiczne. Tylko wtedy, jeśli ujawnione zdarzenia oddziaływają na sferę publicznego funkcjonowania podmiotu, usprawiedliwiona będzie ingerencja w sferę życia prywatnego. Po trzecie, nie mogą to być informacje ze swej natury i zakresu przekreślające sens (istotę) ochrony prawa do życia prywatnego (por. wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05).

W ocenie organu odwoławczego, przekazanie imion i nazwisk osób wykonujących obowiązki za Pana W. L. w okresie, kiedy przebywał na zwolnieniu lekarskim nie spełnia ww. przesłanek "usprawiedliwionego zainteresowania", w szczególności, że nie są to informacje niezbędne dla transparentności życia publicznego, czy oddziaływujące na sferę publicznego funkcjonowania Biura Ochrony Rządu.

Na konieczność pogodzenia obu wartości konstytucyjnych, tj. prawa do informacji publicznej bez uszczerbku dla prawa do prywatności osoby fizycznej, wskazywano także w orzecznictwie sądów, czego przykład stanowi wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 1179/15, w którym wskazano, że może i powinno zostać to zrealizowane poprzez "anonimizację osoby możliwej do zidentyfikowania w rozumieniu art. 6 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych". W wyroku tym zwrócono również uwagę, że: "Konieczność ochrony danych osobowych nie zwalnia organu z udostępniania informacji publicznej. Organ winien wyłącznie ograniczyć dostęp do informacji umożliwiających identyfikację osoby fizycznej, co w praktyce oznacza udostępnienie dokumentów odpowiednio zanonimizowanych". Orzecznictwo pozostaje zatem zgodne z przedstawioną powyżej argumentacją Biura Ochrony Rządu.

W dniu [...] października 2016 r. skargę na powyższą decyzję złożył W. L., wnosząc o jej uchylenie w całości i udostępnienie informacji publicznej. Zarzucił on Ministrowi Spraw Wewnętrznych i Administracji naruszenie przepisów:

1. prawa materialnego: art. 108b ust. 5 pkt 1, art. 108g ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu oraz art. 1 ust. 1, art. 5 ust. 3 i 4, art. 12, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej;

2. przepisów postępowania, przez niezastosowanie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu, jakie cechy oraz przesłanki doprowadziły do uznania odmowy udostępnienia informacji publicznej i utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji.

Zdaniem skarżącego, jego wniosek dotyczy osób wykonujących funkcje publiczne, zasadna jest zatem informacja o tym, którzy z funkcjonariuszy BOR wykonywali za niego zadania i w związku z tym za ten czas otrzymali dodatkowe wygrodzenie. Skarżący podkreślił, że nie budzi wątpliwości, że funkcjonariusze BOR są funkcjonariuszami publicznymi, a zatem informacje o ich wynagrodzeniu podlegają udostępnieniu. Nadto wykazał, że żądne dane są dostępne pracownikom i funkcjonariuszom BOR, ponieważ są one umieszczone w systemie informatycznym, do którego mają dostęp wszystkie osoby pracujące lub pełniące służbę w BOR.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Na podstawie art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania.

Skarga jest niezasadna.

Na wstępie należy wskazać, że prawo do informacji publicznej zostało określone w art. 61 Konstytucji RP oraz w art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1764, dalej: u.d.i.p.).Stosownie do art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Natomiast zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p.

Wobec powyższego informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa.

W sprawie nie budzi wątpliwości, że Biuro Ochrony Rządu jest, na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1, zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej. Przedmiotem sporu jest możliwość ujawnienia danych funkcjonariuszy, którzy pełnili służbę zamiast skarżącego i w związku z tym otrzymali oni, zgodnie z art. 108g ust. 1 ustawy z dnia 16 marca 2001 r. o Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2016 r., poz. 552 ze zm.), nagrody za wykonywanie zadań służbowych w zastępstwie skarżącego.

W istocie zatem wniosek o udzielnie informacji publicznej złożony przez W. L. w dniu [...] czerwca 2016 r. dotyczył wysokości uposażenia otrzymanego w zakreślonym okresie czasu przez konkretnie określonych funkcjonariuszy. Wskazać również należy, że wysokość wynagrodzenia należy do sfery prywatnej osoby fizycznej, a sfera ta podlega ochronie.

W tym miejscu należy przypomnieć, że prawo dostępu do informacji publicznej nie jest prawem bezwzględnym i podlega ograniczeniom. Zgodnie z art. 5 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Nadto prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa (ust. 2).

Tak więc w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jako przesłankę ograniczenia prawa do informacji publicznej, ustawodawca wskazał ochronę prywatności osób fizycznych. Przesłanka ta nie dotyczy "osób pełniących funkcje publiczne". Pojęcie osoby pełniącej funkcję publiczną jest, na co wielokrotnie zawracało uwagę orzecznictwo sądów administracyjnych, pojęciem węższym od pojęcia "funkcjonariusza publicznego", ponieważ obejmuje ono osoby które posiadają wpływ na kształtowanie się spraw publicznych, a więc takich, które podejmują rozstrzygnięcia, wiążące decyzje związane z funkcjonowaniem instytucji publicznych, gospodarowaniem majątkiem publicznym lub też orzekaniem w sprawach administracyjnych, cywilnych lub karnych w imieniu Państwa (por wyroki: WSA w Krakowie z dnia 9 listopada 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 808/16, WSA w Gliwicach z dnia 10 października 2016 r., sygn. akt IV SA/Gl 348/16, WSA w Rzeszowie z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II SA/Rz 880/16, wyrok NSA z dnia 20 września 2016 r., sygn. akt I OSK 168/16).

Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że w ocenie Sądu zakres obowiązków funkcjonariuszy BOR, wykonujących bezpośrednio zadania związane z realizacją zadań tej formacji mundurowej, określone w art. 2 ust. 1 ustawy o Biurze Ochrony Rządu nie wskazuje, aby pełnili funkcję publiczną, nie posiadają bowiem kompetencji decyzyjnych. Dodać należy, że przyznał to sam skarżący na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2017 r., oświadczając, że jego służba polegała na ochronie życia i mienia. Należy również wskazać, że w aktach sprawy brak jest oświadczeń funkcjonariuszy o zrzeczeniu się przysługującego im prawa do ochrony prywatności. Słusznie więc organy orzekające w sprawie uznały, że brak jest podstaw do przekazania wnioskodawcy informacji, żądanych we wniosku z dnia [...] czerwca 2016 r., ponieważ dotyczyły one sfery prywatnej osób, które nie pełnią funkcji publicznych.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia w toku postępowania administracyjnego przepisów postępowania przez niezastosowanie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 k.p.a., polegające na niedostatecznym wyjaśnieniu, jakie cechy oraz przesłanki doprowadziły do uznania odmowy udostępnienia informacji publicznej i utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji. W sprawie oba organy dokładnie określiły stan faktyczny sprawy i wskazały w sposób przekonujący na argumenty pozwalające na wydanie zaskarżonych decyzji. Dodać należy, że nie przemawia za ujawnieniem informacji fakt, że mają do niej dostęp funkcjonariusze i pracownicy BOR, osoby te bowiem są zobowiązane do zachowania w tajemnicy informacji, które otrzymały w ramach wykonywania zadań służbowych. Wiedza ta nie jest zatem powszechna, a nieuprawnione ujawnienie danych podlega odpowiedzialności służbowej.

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.