Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 237/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-07-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 4,  art. 149 par. 1,  par. 2,  par. 3,  art. 105 par. 1,  par. 2
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 28 ust. 2,  art. 3 pkt 20
journal: Dz.U. 2010 nr 243 poz 1623
law: Ustawa  z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Protokolant Edyta Forysiak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 5 lipca 2012 r. sprawy ze skargi T.P. sp. z o.o. w K. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie umorzenia wznowionego postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej decyzją ostateczną zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu decyzją z dnia [...]r., Nr [...], Wojewoda D. po rozpatrzeniu odwołania T. (Polska) Sp. z o.o. od decyzji Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...], umarzającej jako bezprzedmiotowe wznowione postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...] r., Nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą "K." S.A. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku produkcyjno-biurowego przy ul. [...] w celu dostosowania go do potrzeb technologicznych wraz z wymianą przyłącza wodociągowego i budową przyłączy kanalizacji sanitarnej i przyłącza wody, powołując się na przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - utrzymał w mocy w/w decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu Wojewoda wskazał, że w/w decyzją z dnia [...]r. Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił "K." S.A. pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku produkcyjno-biurowego przy ul. [...] w celu dostosowania go do potrzeb technologicznych "K.W." S.A. wraz z wymianą przyłącza wodociągowego i budową przyłączy kanalizacji sanitarnej i przyłącza wody.

W dniu 16 sierpnia 2011r. do organu I instancji wpłynął wniosek "T. (Polska)" Sp. z o.o. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r., wskazując jako przesłankę wznowienia brak udziału, bez własnej winy w tym postępowaniu (art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a.).

Postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...] wznowiono postępowanie w sprawie zakończonej w/w decyzją Prezydenta W. z dnia [...]r., stwierdzając, że decyzja Prezydenta W. jest decyzją ostateczną, a wnioskodawca dochował ustawowego, miesięcznego terminu do złożenia wniosku w tej sprawie, ponieważ dowiedział się o przeprowadzeniu zakończonego tą decyzją postępowania w dniu [...] r..

Następnie, decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Prezydent W. umorzył jako bezprzedmiotowe wznowione postępowanie administracyjne w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...].

Na powyższą decyzję "T. (Polska)" Sp. z o.o. wniosła odwołanie do Wojewody D., zarzucając:

1. Nieprawidłowe zastosowanie art. 105 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie postępowania w sprawie za bezprzedmiotowe.

2. Naruszenie art. 151 k.p.a. poprzez niewydanie we wznowionym postępowaniu decyzji merytorycznej, wymaganej tym przepisem.

3. Naruszenie art. 149 § 2 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w/s przyczyn wznowienia, tj. między innymi wyjaśnienia kwestii posiadania przymiotu strony przez wnioskodawcę.

4. Brak wyczerpującego uzasadnienia, tj. brak wyjaśnienia, w jaki sposób został wyznaczony obszar oddziaływania obiektu, jak ten obszar przebiega i jaki teren obejmuje. Brak również wskazania, w oparciu o jakie przepisy został on ustalony.

5. Nie odniesienie się do zarzutów naruszenia przepisów wskazanych we wniosku o wznowienie.

6. Naruszenie art. 7, art. 77 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności prawnych i faktycznych sprawy oraz w/w brak wyczerpującego uzasadnienia.

Wojewoda D. nie podzielił zarzutów odwołania, akcentując, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto pogląd, iż w przypadku wskazania przesłanki wznowienia - okoliczności wymienionej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) - organ rozpatrujący podanie nie może badać, czy podmiot wnoszący podanie istotnie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta będzie przedmiotem ustaleń i oceny w postępowaniu prowadzonym już po wydaniu postanowienia, o jakim mowa wart. 149 § 1 i 2 k.p.a. (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 27 marca 2008 r., sygn. akt II SA/Wr 745/07, LEX nr 4671 17; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 4 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Gd 79/08, LEX nr 424799).

Stąd w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji, wobec stwierdzenia, że wniosek został oparty o przesłankę braku udziału w postępowaniu, a także wobec złożenia wniosku w przewidzianym terminie, zasadnie wznowił postępowanie w sprawie, zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...]r., Nr [...].

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy cyt. przepis art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy - Prawo budowlane, stwierdził, że poprawnym był sposób postępowania obrany przez organ I instancji, tzn. wznowienie postępowania, a następnie, po ustaleniu, że wnioskodawcy nie przysługuje jednak status strony, umorzenie tego postępowania jako bezprzedmiotowego z przyczyn podmiotowych na podstawie art. 105 k.p.a.. Wojewoda wskazał, że bezprzedmiotowość postępowania jest uniwersalną podstawą do zakończenia postępowania administracyjnego w każdym trybie, tj. zarówno w postępowaniu głównym, jak i w trybach nadzwyczajnych, w tym również w trybie nadzwyczajnym wznowienia postępowania. Rozstrzygnięcie takie respektuje uprawnienia procesowe skarżącego (uprawnienie do procesu), ponieważ postanowienie o wznowieniu postępowania otworzyło organowi administracyjnemu możliwość do rozpatrzenia całokształtu sprawy w aspekcie merytorycznym, w tym przede wszystkim w aspekcie legitymizacji procesowej skarżącego. W sytuacji, w której po przeprowadzeniu postępowania dowodowego w sposób respektujący kodeksową zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 w związku z art. 77 k.p.a.) ustalono, że skarżącemu nie przysługuje atrybut strony postępowania (w szczególności nie spełnia on definicji strony sformułowanej w art.28 ust.2 ustawy - Prawo budowlane), organ I instancji był prawnie zobligowany do formalnego zakończenia postępowania, tj. umorzenia wznowionego postępowania. Nie można bowiem pominąć faktu, że wznowienie postępowania w oparciu o podstawę wynikającą z art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. (niezawiniony brak czynnego udziału strony) jest w pełni oparte na zasadzie skargowości (przepis dotyczący możliwości wszczęcia postępowania jedynie na wniosek). Zdaniem organu odwoławczego, skoro w toku postępowania wyjaśniającego okazało się, że skarżący nie posiada przymiotu strony, niedopuszczalnym byłoby zastosowanie któregokolwiek z rozstrzygnięć przewidzianych art. 151 k.p.a., tj. rozstrzygających sprawę wznowieniową co do istoty (por. art. 104 k.p.a.). Tak więc zastosowanie przez organ I instancji przepisu art. 105 k.p.a. w omawianej sytuacji było właściwe.

Organ II instancji podkreślił, że decyzja z dnia [...] r., Nr [...] dotyczy inwestycji polegającej na przebudowie budynku produkcyjno-biurowego przy ul. [...] wraz z wymianą przyłącza wodociągowego i budową przyłączy kanalizacji sanitarnej i przyłącza wody. W decyzji tej określono, że obszar oddziaływania obiektów, o którym mowa w art.28 ust. 2 ustawy - Prawo budowlane, obejmuje nieruchomości: działki nr 1/5, 1/13 i 2/3 AM 17, obręb S.M.. Budynek podlegający przebudowie znajduje się na działce nr 1/13. Działka ta od północy graniczy z działką nr 4/3, należącą do skarżącej Spółki. Od południa działka nr 1/13 graniczy z działką nr 2/3 - ulicą [...]. Działka nr 1/5 tworzy wraz z działką nr 1/13 trapezoidalny kształt posesji przy ul. [...]. Północne granice obu tych działek tworzą jedną linię oddzielającą posesję przy ul. [...] od działki strony skarżącej oznaczonej nr 4/3. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że przyłącza znajdują się na działkach nr 1/13 i 2/3, natomiast na działce nr 1/5 nie będą prowadzone żadne roboty budowlane, ujęte w projekcie. Budynek podlegający przebudowie usytuowany jest w pobliżu południowej granicy działki (ulica [...]). Najmniejsza odległość pomiędzy nim a granicą z działką skarżącego nr 4/3 jest równa 35 m, przy czym "po drodze" usytuowany jest inny budynek (też na działce nr 1/13). W miejscach, nie przesłoniętych tym drugim budynkiem, odległość budynku objętego przebudową do granicy z działką skarżącego wynosi ok. 50 m.

Wojewoda zwrócił uwagę, że w obszarze oddziaływania obiektu /art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego/ - inwestycja musi wprowadzać ograniczenia w sposobie zagospodarowania tego terenu. Wnioskodawca nie wskazał natomiast, jakie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu działki nr 4/3 wprowadza przedmiotowa inwestycja, polegająca na przebudowie budynku, a zatem robotach budowlanych, nie zmieniających jego gabarytów, oraz budowie przyłączy, przy czym przyłącza te zlokalizowane są w znacznej odległości od działki nr 4/3. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że obszar oddziaływania inwestycji polegającej na przebudowie budynku produkcyjno-biurowego przy ul. [...] wraz z wymianą przyłącza wodociągowego i budową przyłączy kanalizacji sanitarnej i przyłącza wody nie obejmuje działki nr 4/3 AM 17 obręb S.M.. Zatem wnioskodawcy posiadającemu tytuł prawny do nieruchomości oznaczonej nr 4/3 - nie przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Ustosunkowując się do zarzutów odwołania, że organ I instancji nie odniósł się do argumentów przedstawionych we wniosku, Wojewoda stwierdził, że skoro wnioskodawcy nie przysługuje status strony, to organ nie mógł rozpatrzyć zarzutów zgłoszonych wobec kwestionowanej decyzji i poprzedzającego ją postępowania. Wojewoda odnosząc się zaś do argumentów przedstawionych przez wnioskodawcę na poparcie tezy, że przysługuje mu status strony, podkreślił, że wnioskodawca ów na poparcie swej tezy przywołał postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy oraz w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia, w których był stroną. Zdaniem organu odwoławczego, postępowania te prowadzone są w oparciu o inne niż ustawa - Prawo budowlane przepisy. Inaczej też określane są strony tych postępowań. Nieuprawnione jest zatem żądanie przyznania komuś przymiotu strony dlatego, że posiadał ten status w innym postępowaniu.

W ocenie Wojewody, sam fakt graniczenia z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja, nie jest wystarczający do uznania właściciela tej nieruchomości za stronę w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę dla przedmiotowej inwestycji.

Rekapitulując Wojewoda stwierdził, że podziela stanowisko organu I instancji, iż Spółka skarżąca nie posiada statusu strony w postępowaniu w sprawie o pozwolenie na budowę dla inwestycji polegającej na przebudowie budynku produkcyjno-biurowego przy ul. [...] wraz z wymianą przyłącza wodociągowego i budową przyłączy kanalizacji sanitarnej i przyłącza wody. Zatem postępowanie w przedmiotowej sprawie, wznowione z wniosku nie-strony, charakteryzuje się bezprzedmiotowością podmiotową i jako takie podlegało umorzeniu.

W skardze na powyższą decyzję T. (Polska) Sp. z o.o. zarzuciła podobnie jak w odwołaniu naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a to art. 151 k.p.a. oraz art. 105 k.p.a. poprzez nieuprawnione umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego i nie wydanie w postępowaniu wznowionym decyzji merytorycznej wymaganej na podstawie art. 151 k.p.a., a także naruszenie art. 149 § 2 w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego poprzez brak dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności dotyczących statusu osoby składającej wniosek to jest przez brak należytego wyjaśnienia w sposób nie budzący wątpliwości kwestii posiadania przymiotu strony przez wnioskodawcę.

Skarżąca zarzuciła również naruszenie przepisów prawa materialnego, t.j. art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego poprzez błędną - zawężającą wykładnię tych przepisów i błędne uznanie, że skarżąca Spółka nie znajduje się w strefie oddziaływania obiektu budowlanego, a w konsekwencji nie posiada przymiotu strony.

W oparciu o powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prezydenta Miasta W. o umorzeniu postępowania wznowieniowego oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

Uzasadniając powyższe, skarżąca stwierdziła, że nieprawidłowy był sposób postępowania obrany przez organy, a polegający na umorzeniu jako bezprzedmiotowego z przyczyn podmiotowych na podstawie art. 105 k.p.a. wznowionego postępow ny został w terminie oraz oparty jest o przesłankę art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a podmiot ania. Wskazała, że jeśli wniosek o wznowienie postępowania złożo składający wniosek uważa, że przysługiwał mu przymiot strony i został w tym postępowaniu pominięty, to kwestia przymiotu strony winna być weryfikowana w następnej fazie postępowania prowadzonego po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Wynikiem takiego postępowania winno być rozstrzygniecie określone w art. 151 k.p.a.

W ocenie strony skarżącej, jeśli organ stwierdzi brak podstaw do stwierdzenia zaistnienia przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. to zgodnie z art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. obowiązany jest orzec o odmowie uchylenia weryfikowanej decyzji. Kwestia bowiem, posiadania lub nie statusu strony w postępowaniu, o którego wznowienie wnoszono, jest tu orzeczeniem co do istoty sprawy. Strona powołała się na orzecznictwo, przywołując wyrok WSA w Białymstoku z dnia 25 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Bk 71/10 oraz wyrok WSA w Lublinie z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II SA/Lu 412/10.

Strona skarżąca wskazała, że w postępowaniu wznowieniowym organ prowadzący to postępowanie może także wydać decyzję o umorzeniu tego postępowania, jeżeli z jakiegokolwiek powodu stanie się ono bezprzedmiotowe. Jednakże w ocenie skarżącej z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. k.p.a. Zgodnie z wyrokiem NSA z dnia 18 kwietnia 1995 r. (sygn. akt SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80), w którym przyjęto: "Z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 k.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy".

W dalszej kolejności skarżąca zarzuciła, że w sprawie zostało nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie wznowieniowe, gdyż nie zostało w należyty sposób wyjaśnione przez organ czy skarżącej Spółce przysługuje przymiot strony w postępowaniu o wydanie pozwolenia na przebudowę dla Spółki K. S.A.. Wznowione postępowanie dotyczyło zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę budynku produkcyjno-biurowego wraz z wymiana przyłącza wodociągowego i budową kanalizacji sanitarnej i przyłącza wody.

Skarżąca powołując się na przepis z art. 28 ust. 2 oraz art.3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane – stwierdziła, że orzecznictwie nie ma sporu, że ustawowa definicja "obszaru oddziaływania obiektu" nie daje podstaw do zawężającego rozumienia tego określenia. W definicji tej jest mowa o terenie "wyznaczonym" w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu ( wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., sygn. akt II OSK 208/06, ONSAiWSA 2008/1/12). Do przepisów odrębnych należą normy różnych dziedzin prawa, w tym przepisy prawa budowlanego, z zakresu zagospodarowania przestrzennego, z zakresu ochrony środowiska, czy też z zakresu prawa energetycznego, a więc wszystkie mające wpływ na sposób zagospodarowania i przeznaczenia terenu. Tymczasem organ w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji skoncentrował się wyłącznie na odległościach przedmiotowego obiektu od granicy działki i z tych odległości wywiódł, iż obszar oddziaływania inwestycji ogranicza się do działek: 1/5 (na której nie będą prowadzone żadne prace budowlane), 1/13 (na której znajduje się budynek podlegający przebudowie) oraz 2/3 (ul. [...]). Świadczy to - w ocenie strony skarżącej - że organ dokonał zawężającej wykładni pojęcia "obszaru oddziaływania inwestycji". Przedmiotowy obszar, jak wyżej wspomniano, "wyznacza się" na podstawie przepisów odrębnych. W ocenie skarżącej, zachowanie minimalnych odległości obiektów budowlanych od granicy działek, granicy pasa drogowego, czy od innych obiektów nie przesądza jeszcze o ograniczeniu obszaru oddziaływania obiektu do terenu w tych minimalnych granicach (w/w wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r.). Skarżąca zauważyła, że źródłem interesu prawnego może być norma prawa materialnego nie tylko administracyjnego, ale należąca do każdej gałęzi prawa, w tym do prawa cywilnego (B.Adamiak, J.Borkowski, KPA - Komentarz, Warszawa 2008, tezy do art. 28 k.p.a.). Taką normę stanowić może przepis art. 10 Kodeksu cywilnego.

Strona skarżąca nie zgodziła się także ze stanowiskiem organu II instancji, że nie wykazała jakie ograniczenia w zagospodarowaniu terenu działki strony skarżącej wprowadza planowana inwestycja. Skarżąca podkreśliła, że Spółka Komandor S.A. rozdzieliła swoją inwestycję na dwa postępowania administracyjne, tj. postępowanie dotyczące przedmiotowej inwestycji oraz postępowanie dot. przebudowy budynku produkcyjnego na działce nr 1055/2011 na salon ekspozycyjne - handlowy z wyłączeniem przyłączy zakończone decyzją Nr [...], w którym to postępowaniu strona skarżąca jest stroną. We wniosku o wznowienie postępowania wskazała na kwestie miejsc postojowych przewidzianych w projekcie zatwierdzonym w/w decyzją Nr [...], a które mają również obsługiwać przedmiotową inwestycję objętą decyzją organu I instancji Nr [...]. W ocenie skarżącej z uwagi na fakt, że teren graniczących ze sobą obiektów T., O. oraz działki należące K. S.A. nie są ogrodzone - istnieje zagrożenie, że skarżąca Spółka będzie musiała znosić przejazd i przechód oraz korzystanie z miejsc postojowych na jej nieruchomości przez klientów salonu ekspozycyjnego, pracowników zakładu produkcyjnego oraz samochodów dostawczych do tych obiektów, co oznacza znaczące obciążenia w zakresie korzystania z prawa własności.

Równie istotną kwestią zdaniem skarżącej jest kwestia uzbrojenia technicznego, gdy przyłącze i kanalizacja sanitarna były przedmiotem postępowania, którego skarżąca nie była stroną.

Nadto w ocenie skarżącej budzi wątpliwości kwestia zabezpieczenia przeciwpożarowego przedmiotowej inwestycji, a to z tej przyczyny, że Spółka K. S.A. zmierza korzystać dla swoich inwestycji z hydrantu zlokalizowanego na działce 4/3 należącej do skarżącej, gdy nie posiada na to zgody T..

Skarżąca Spółka podkreśliła, że nieprawidłowe było zatem postępowanie organu, który stwierdziwszy, że wnioskodawcy nie przysługuje status strony, uznał, iż nie mógł rozpatrzyć zarzutów wobec kwestionowanej decyzji i poprzedzającego ją postępowania, a tym samym w ogóle nie wyjaśnił powyższych kwestii. Zaniedbaniem organu, stanowiącym istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, mającym wpływ na wynik sprawy, jest więc brak ustosunkowania się do okoliczności powołanych w sprawie i zaniechanie ich skonfrontowania.

Skarżąca zauważyła, że wymaganie przez organy wykazania we wniosku o wznowienie wszystkich tych okoliczności, które powodują ograniczenie możliwości zagospodarowania terenu wnioskodawcy jest znacznie utrudnione, skoro wnoszący o wznowienie nie był stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę/przebudowę i nie miał możliwości zapoznania się z aktami tego postępowania.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.

W piśmie procesowym z dnia 22 czerwca 2012r. uczestnik postępowania – K. S.A. wniosła o oddalenie skargi podzielając w pełni stanowisko oraz argumentację Wojewody zawartą w zaskarżonej decyzji. Nadto Spółka wyjaśniła, że dla przedmiotowej inwestycji posiada dwa odrębne wjazdy od ulicy Michalczyka, które to drogi swobodnie obsługują inwestycję K. S.A. oraz wystarczające place i drogi dla tej inwestycji. Spółka K. stwierdziła także, że w związku z przedmiotową inwestycją – objętą decyzją Nr [...], zostały wybudowane nowe przyłącza gwarantujące wystarczające ciśnienie i wydajność wody.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie podkreślić należy, że Wojewódzki Sąd Administracyjny nie orzeka o istocie sprawy administracyjnej, czyli nie przyznaje określonych uprawnień, jak i nie odmawia ich przyznania, lecz rozstrzyga o legalności decyzji, to jest o ich zgodności z prawem na podstawie stanu prawnego i faktycznego istniejącego w dniu wydania zaskarżonej decyzji.

Działając zatem w granicach kompetencji wynikających z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j./, wojewódzki sąd administracyjny jest obowiązany skontrolować, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu, czy też to prawo narusza i w zależności od tej oceny orzec w sposób przewidziany w art. 145 lub art. 151 w/w ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, Sąd stosownie do zapisu art. 134 powołanej wyżej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie jest związany granicami skargi. Przepis ten umożliwia Sądowi wszechstronne i obiektywne zbadanie sprawy niezależnie od podniesionych zarzutów.

Mając na uwadze powyższe, Sąd rozpatrując stan faktyczny i prawny sprawy stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji z dnia [...]r., Nr [...] - nie narusza przepisów prawa w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co powoduje, że skarga nie mogła zostać uwzględniona.

Niesporne jest w sprawie, że skarżąca Spółka jest właścicielem działki o nr ewidencyjnym 4/3 położonej we W., graniczącej z działkami oznaczonymi nr ewidencyjnymi 1/13 i 1/5, stanowiącymi teren spornej inwestycji.

Poza sporem pozostaje w niniejszej sprawie, że Prezydent W. decyzją z dnia [...]r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił "K." S.A. pozwolenia na budowę dla inwestycji (obejmującej teren działek oznaczonych nr geodezyjnym 1/13 i 1/5), polegającej na przebudowie budynku produkcyjno-biurowego przy ul. [...] w celu dostosowania go do potrzeb technologicznych wraz z wymianą przyłącza wodociągowego i budową przyłączy kanalizacji sanitarnej i przyłącza wody.

Kwestią bezsporną pozostaje również, że skarżąca nie brała udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem opisanej wyżej decyzji z dnia [...]r., Nr [...] w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielającego pozwolenia na budowę - przebudowę budynku produkcyjno-biurowego przy ul. [...] (...), bowiem nie została uznana za stronę tego postępowania.

Istota sporu sprowadza się zatem do ustalenia, czy skarżącej Spółce jako właścicielowi wskazanej wyżej działki nr 4/3 przysługiwał status strony w postępowaniu, które zainicjowane zostało wnioskiem K. S.A. i zakończyło się wydaniem decyzji w sprawie pozwolenia na budowę z dnia [...]r., Nr [...], czy też przymiot strony nie przysługuje skarżącej, a w konsekwencji udzielenie odpowiedzi, czy organ odwoławczy miał dostateczną podstawę do wydania decyzji w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. - o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji umarzającej wznowione postępowanie w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...] r., Nr [...].

Niewątpliwe jest w sprawie, że skarżąca Spółka powołując na przepis art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a., wniosła o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej w/w decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...].

Wskazać przy tym należy, że w myśl tego przepisu podmiotem uprawnionym do złożenia wniosku o wznowienie postępowania jest wyłącznie podmiot, któremu przysługiwał status strony w zakończonym postępowaniu, względnie podmiot, który będąc stroną został bez własnej winy pozbawiony udziału w tym postępowaniu.

W okolicznościach niniejszej sprawy, obligowało to organ do wydania postanowienia o wznowieniu postępowania. Zgodnie bowiem z art. 149 § 2 k.p.a. postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Ustalenie wystąpienia podstaw wznowienia postępowania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania wznowionego.

Jeżeli jednak po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania okaże się, że podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania nie ma przymiotu strony upoważniającego do takiego żądania (art. 147 k.p.a.), to w ocenie Sądu - organ administracji umarza postępowanie w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a.

Powyższy pogląd znajduje potwierdzenie w stanowisku przyjętym w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, a które to stanowisko skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, w myśl zaś którego jedną z przyczyn bezprzedmiotowości postępowania będzie jego wszczęcie na wniosek podmiotu, który nie posiadał w sprawie interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1456/09, publ. LEX nr 746556; wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2011r., sygn. akt II OSK 1158/10, http:// orzeczenia.nsa.gov.pl).

Wskazać przy tym również należy na zbieżny z powyższym poglądem, a akceptowanym przez skład orzekający w niniejszej sprawie - zapadły przed tut. Sądem wyrok z dnia 8 lutego 2012r., sygn.akt II S.A./Wr 249/11 oraz wyrok z dnia 4 lipca 2012r., sygn.akt II S.A./Wr 195/12.

Podkreślić przy tym należy, że również w doktrynie prezentowane jest stanowisko, iż nie jest wyłączone stosowanie w postępowaniu w przedmiocie wznowienia postępowania przepisu art.105 § 1 k.p.a. – to znaczy, że możliwe jest umorzenie postępowania, jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Przyjęto bowiem, iż w razie, gdy w wyniku wadliwiej oceny organ wszczyna postępowanie, pomimo że występują przyczyny niedopuszczalności wznowienia postępowania, postępowanie jako bezprzedmiotowe podlega umorzeniu (B. Adamiak [w] B.Adamiak, J.Borkowski, K.p.a. Komentarz, Wyd. 11, Warszawa 2011, s. 543-544, 585). Tenże pogląd doktryny zaakceptowany został w pełni w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego /por. wyrok NSA z dnia 14 października 2010r., sygn.akt I OSK 1731/09,LEX nr 745153/.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że w związku z tym, że wniosek strony skarżącej o wznowienie postępowania został oparty na przepisie art. 145 ust. 1 pkt 4 k.p.a. – Prezydent W. – zasadnie powołując się na przepis art. 149 § 1 k.p.a. wydał postanowienie z dnia [...] r., Nr [...], którym wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Prezydenta W. Nr [...] z dnia [...] r., wcześniej ustalając, że decyzja Prezydenta W. Nr [...] jest decyzją ostateczną, a wnioskodawca dochował ustawowego, miesięcznego terminu do złożenia wniosku w tej sprawie.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, organ I instancji wydał w dniu [...]r., Nr [...] decyzję o umorzeniu wznowionego postępowania z tej to przyczyny, że skarżąca T. (Polska) Sp. z o.o. nie posiada przymiotu strony w sprawie zakończonej opisaną wyżej decyzją ostateczną Prezydenta W. z dnia [...] r., Nr [...].

Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, zasadnie podzielił rozstrzygnięcie organu I instancji, trafnie wywodząc brak przymiotu strony Spółki T. w przedmiotowym postępowaniu z art.28 ust.2 w związku z art.3 pkt.20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 t.j.), zwanej dalej "Prawem budowlanym".

Nie jest sporne między stronami, że kwestię statusu strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę reguluje art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, w myśl, którego stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Tym samym przepis ten ogranicza krąg stron postępowania wprowadzając kryterium "obszaru oddziaływania obiektu" (zdefiniowanego w art. 3 pkt 20 prawa budowlanego), zgodnie z którym należy przez to rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Zwrócić należy uwagę, że wskazany przepis nie definiuje pojęcia obszaru oddziaływania obiektu wprost, lecz poprzez odesłanie do licznych regulacji, do których należą m.in. przepisy rozporządzenia określającego warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przepisy z zakresu ochrony środowiska, czy też ochrony zabytków, jak i ochrony przyrody.

Definicję obszaru oddziaływania obiektu należy zatem rozumieć w ten sposób, że jeżeli istnieją przepisy prawa materialnego, które nakładają na inwestora określone obowiązki czy ograniczenia związane z zagospodarowaniem i zabudową jego działki względem działki sąsiedniej, to tylko wówczas właściciel (użytkownik wieczysty, zarządca) tejże działki jest stroną postępowania o pozwolenie na budowę.

Z akt sprawy niewątpliwie wynika, że w decyzji z dnia [...] r., Nr [...] określając obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji stwierdzono, iż obejmuje on nieruchomości oznaczone następującymi nr działek: działka nr 1/5, 1/13 i 2/3 AM 17, obręb S.M., czyli obejmujący jedynie teren będący przedmiotem zainwestowania, a należący do uczestnika postępowania Spółki K..

Ze zgromadzonego w sprawie materiału i jak trafnie wskazał organ odwoławczy, jedynie północne granice działek 1/13 i 1/5 graniczą z działką skarżącej Spółki oznaczoną nr 4/3. Istotne jest przy tym i okoliczności tej nie kwestionuje skarżąca strona, że budynek /zlokalizowany na działce nr 1/13/ podlegający przebudowie na mocy w/w decyzji z dnia [...] r., Nr [...] usytuowany jest w odległości 35 m od granicy z w/w działką skarżącej, gdy w innych miejscach odległość ta wynosi blisko 50 metrów. Zważywszy przy tym, jak trafnie zauważa organ odwoławczy, że przedmiotowa przebudowa nie będzie powodowała zmiany gabarytów budynku, wbrew zarzutom skarżącej nie można przyjąć, by organy nie uznając skarżącej za stronę postępowania naruszyły w tym względzie przepisy procedury administracyjnej, a w konsekwencji przepisy prawa materialnego, a to art.28 ust.2 w związku z art.3 pkt.20 Prawa budowlanego.

Wprawdzie z projektu zagospodarowania terenu wynika, że przyłącza znajdują się na działkach nr 1/13 i 2/3 w odległości mniejszej względem działki skarżącej niż przebudowywany budynek, niemniej jednak z faktu tego nie można wysnuć wniosku, że ograniczy to skarżącą w zagospodarowaniu jej terenu, co oznacza, że skarżąca i z tego tytułu nie mogła uzyskać statusu strony w postępowaniu w sprawie przedmiotowego pozwolenia na budowę.

Istotne jest przy tym, że skarżąca strona nie wskazała przepisów odrębnych, które wprowadzałyby związane z planowaną inwestycją ograniczenia w zagospodarowaniu terenu działki skarżącej oznaczonej nr 4/3. Wbrew stanowisku strony skarżącej, aby uzyskać status strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, właściciel sąsiedniej nieruchomości winien wskazać konkretny przepis prawa administracyjnego materialnego, przewidujący ograniczenie w swobodnym korzystaniu z danej nieruchomości. Stwierdzenie to zbieżne jest ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, który to Sąd w wyroku z dnia 22 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1456/09 (publ. LEX nr 746556) przyjął, że "to podmiot żądający wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. powinien wykazać w postępowaniu prowadzonym przed organami administracyjnymi, że ma przymiot strony w postępowaniu wznowieniowym (art. 147 w związku z art. 149 § 1 k.p.a.), a następnie, że miał przymiot strony i bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, którego żąda wznowienia. Na skarżącym ciążył zatem obowiązek wskazania przepisu prawa administracyjnego, z którego wywodzi on swoje prawo żądania wszczęcia postępowania ".

Podobny pogląd, podzielany w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie – przyjął WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 8 lutego 2012r, sygn.akt II S.A./Wr 249/11, stwierdzając, że, cyt.: (...) Dla uznania, że teren na który wskazuje skarżący znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu (...), konieczne byłoby wskazanie konkretnych nakazów czy zakazów, wynikających z przepisów odrębnych – tj. przepisów administracyjnego prawa materialnego takich jak np. warunki techniczno-budowlane, prawo wodne, prawo ochrony środowiska, ochrony zabytków, ochrony przyrody, które w związku z realizacja opisanej inwestycji, wprowadzałyby ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości oznaczonych jako działki (...) Takich ograniczeń wynikających z przepisów odrębnych skarżący jednak nie wskazał"."

Powyższe ustalenia jednoznacznie w ocenie Sądu wskazują, że w niniejszej sprawie strona skarżąca winna była wskazać stosownie do treści art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego z jakim przepisem prawa administracyjnego wiąże ona spodziewane ograniczenie możliwości zagospodarowania swojej nieruchomości. Bez wskazania takich przepisów stanowisko skarżącej stanowi w istocie jedynie polemikę z prawidłowymi ustaleniami organów administracji, znajdującymi oparcie w zgromadzonym materiale dowodowym.

Zgodnie zaś ze stanowiskiem judykatury - "legitymacji do bycia stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę nie można opierać na przypuszczeniach, a więc stanach hipotetycznych, bez konkretnego powiązania normy prawnej z możliwością jej wpływu (ograniczenia) na zagospodarowanie działki sąsiedniej" /por.wyrok NSA z dnia 6 marca 2012 r., sygn. akt II OSK 2474/10, publ. LEX nr 1135757/.

Istotne jest przy tym, że celem art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego jest niewątpliwie zawężenie kręgu stron jedynie do wymienionych tam podmiotów, dla których planowana inwestycja może powodować ograniczenia w zagospodarowaniu ich nieruchomości, przy czym ograniczenie to wynikające z przepisów odrębnych, musi godzić w konkretne uprawnienia tych podmiotów do zagospodarowania ich nieruchomości, a czego w niniejszej sprawie strona skarżąca nie wykazała.

Nie jest zatem tak, jak zdaje się to przyjmować strona skarżąca, że obszar oddziaływania to teren, w którym da się odczuć skutki, uciążliwości spowodowane funkcjonowaniem przedmiotowego obiektu. W ocenie Sądu - takie rozumienie odwołuje się w istocie do oddziaływania faktycznego, którego nie można jednak utożsamić z oddziaływaniem polegającym na wprowadzaniu ograniczeń w zagospodarowaniu działki. Oznacza to, że takie skutki funkcjonowania przedmiotowego obiektu jak kurz, hałas, czy ruch samochodowy, nie przekładają się na status strony właściciela działki na nie narażonych. Wprawdzie hałas, czy natężenie ruchu pojazdów w określonym wymiarze poddane są reżimowi prawa administracyjnego, tym niemniej - jak ustalono w postępowaniu (którego stroną oprócz inwestora była także skarżąca Spółka), zakończonym postanowieniem Prezydenta W. z dnia [...]r. stwierdzającym brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia, cyt.: " (...) znikome natężenie ruchu pojazdów obsługujących obiekt inwestora, w stosunku do ruchu generowanego przez obiekty położone na działkach sąsiednich oraz skalę inwestycji w stosunku do obiektów położonych w sąsiedztwie, jej wpływ na środowisko będzie znikomy. Wszystkie sąsiednie tereny mają charakter magazynowo-przemysłowy lub usługowy. (...)Jak wynika z załączonych informacji o planowanym przedsięwzięciu funkcjonowanie inwestycji nie będzie ponadnormatywnie oddziaływać na środowisko gruntowo-wodne, powietrze atmosferyczne oraz ze względu hałas, gospodarkę wodno-ściekową i odpadową. Zasięg oddziaływania planowanej inwestycji ogranicza się do terenu objętego inwestycją. (...)

Istotne jest przy tym, że z charakterystyki planowanego przedsięwzięcia /zał. Nr 1 do w/w postanowienia/ - nie wynika także, by przedmiotowa inwestycja emitowała jakiegoś rodzaju negatywne oddziaływanie, które powodowałoby konieczność zachowania przez właściciela działki znajdującej się w sąsiedztwie, jakichś parametrów ograniczających go w użytkowaniu nieruchomości.

Powyższe stanowisko potwierdzone zostało w wydanej przez Prezydenta W. decyzji z dnia [...]r., orzekającej o braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia.

W konsekwencji powyższego, przyjąć należy, że organy prawidłowo ustaliły, iż skoro z tą inwestycją przepisy nie przewidują ograniczeń w zagospodarowaniu terenów położonych w otoczeniu, to obszar oddziaływania przedmiotowej inwestycji nie rozciąga się poza granice zainwestowanych działek.

Przepisami odrębnymi, o jakich mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego są niewątpliwie przepisy techniczno-budowlane. Skoro zaś przedmiotowa inwestycja ze względu na swój charakter nie jest poddana jakiemuś szczególnemu reżimowi prawnemu, to zastosowanie znajdują tu przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Kwestie związane z lokalizacją budynków względem granic nieruchomości nie mogą stanowić podstawy do przyznania skarżącej statusu strony w postępowaniu o pozwolenie budowę, skoro lokalizacja przedmiotowej inwestycji nie narusza normatywnych odległości w tym zakresie. Przepis § 12 ust. 4 rozporządzenia wprost stanowi, że objęcie działki sąsiedniej obszarem oddziaływania, o jakim mowa w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego ma miejsce w sytuacji sytuowania budynku na działce budowlanej w sposób, o jakim mowa w § 12 ust. 2 i 3 rozporządzenia, co zaś w sprawie – jak to już wyżej Sąd zauważył - nie ma miejsca.

W sprawie nie znajdują zastosowania inne przepisy prawa administracyjnego, które w związku z inwestycją wprowadzałyby ograniczenia dla nieruchomości skarżącej. W związku z tym Sąd przyjął, że organy administracji zasadnie nie znalazły podstaw do uznania, że działka skarżącej Spółki znajduje się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego. Okoliczność ta skutkuje tym, że skarżąca Spółka jako właściciel w/w działki oznaczonej nr 4/3, nie mogła być uznana za stronę w postępowaniu o pozwolenie na budowę.

Skoro skarżącej nie przysługiwał status strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, to nie można przyjąć, że pominięcie udziału Spółki T. w tym postępowaniu stanowi przesłankę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

Nie jest trafne powoływanie się strony skarżącej na postępowanie zakończone wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, jak i postępowanie związane z wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (...), z tej to przede wszystkim przyczyny, że postępowanie dotyczące pozwolenia na budowę jest odrębnym postępowaniem od poprzedzającego go postępowania ustaleniu warunków zabudowy, gdy nadto w postępowaniu dotyczącym warunków zabudowy, krąg stron wyznacza się na podstawie art. 28 k.p.a., jak i szczególna jest regulacja dot. stron postępowania w sprawie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Z tego też powodu zarzut naruszenia art. 149 § 2 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego nie można było uznać za zasadny.

W ocenie Sądu organ II instancji prawidłowo zebrał i ocenił w sprawie materiał dowodowy, wystarczający do podjęcia zaskarżonej decyzji, wziąwszy przy tym pod uwagę istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i prawne.

Wbrew zarzutom skargi, zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwalał na przyjęcie, że skarżącej Spółce nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o wydanie dla Spółki K. S.A. przedmiotowego pozwolenia na budowę /przebudowę/.

Za niezasadne tym samym należało uznać twierdzenie strony skarżącej, że w sytuacji stwierdzenia przez organ, iż wniosek został złożony przez podmiot nie posiadający statusu strony, nie było podstaw do umorzenia wznowionego postępowania.

W świetle poczynionych ustaleń – w okolicznościach niniejszej sprawy – nie było możliwe podjęcie rozstrzygnięcia określonego w art. 151 k.p.a..

Uwzględniając powyższe, należało stwierdzić, że zasadnym było – po wcześniejszym wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania - umorzenie wznowionego postępowania w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a., skoro okazało się, że skarżąca Spółka - podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania, nie ma przymiotu strony upoważniającego do takiego żądania (art. 147 k.p.a.),

Uwzględniając powyższe, Sąd uznał, że decyzja Wojewody D. nie narusza przepisów prawa, a to obliguje do oddalenie skargi na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.