Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SA/Wr 511/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Olga Białek Sędziowie Sędzia WSA Alicja Palus (sprawozdawca) Sędzia WSA Anna Siedlecka Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Biłous po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi W. S. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego, czterolokalowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] – wydaną po uprzednim uchyleniu przez organ odwoławczy decyzji podjętej w tej sprawie z jednoczesnym przekazaniem jej do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji - Prezydent W. działając na podstawie art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm. i art. 104 kodeksu postępowania administracyjnego zatwierdził projekt budowlany i udzielił A. Spółce z o.o. Spółce komandytowej pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, czterolokalowego przy ul. K. we W. (działka nr 18/5, 47, AM-5, obręb Z.).

Opisana powyżej decyzja została w toku instancyjnym zaskarżona odwołaniami wniesionymi przez kilkanaście osób, dysponujących statusem strony prowadzonego postępowania, w tym przez W.S. i B.P..

Odwołujący się wskazywali przede wszystkim, że całość planowanej inwestycji w sposób rażący narusza strukturę zamieszkania lokalnej społeczności oraz istniejący, spójny układ uwarunkowany historycznie. Ponadto zarzucili m.in. naruszenie przez organ orzekający o pozwoleniu na budowę przepisu § 14 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 z późn. zm.) poprzez zaakceptowanie w projekcie niespełniających wymagań określonych w tym rozporządzeniu dojścia i dojazdu do przedmiotowego budynku oraz szerokości chodnika. Zakwestionowali też przewidziane w zatwierdzonym projekcie rozwiązania dotyczące miejsca na gromadzenie odpadów stałych, zabezpieczeń przeciwpożarowych oraz wentylacji w garażu, pomieszczeniu technicznym i pomieszczeniach na poddaszu, które nie są wyposażone w okna.

Po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego Wojewoda D. decyzją z dnia [...] Nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił m.in., że przedłożony projekt budowlany odpowiada wymogom formalnym, a przewidziane w nim rozwiązania projektowe są zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej W. dnia [...] r. Nr [...]. Z argumentacji zawartej w uzasadnieniu wynika również, że Wojewoda D. orzekając wówczas w sprawie nie podzielił podnoszonych przez odwołujących się zarzutów, dotyczących naruszenia przez organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji konkretnych przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Decyzja Wojewody D., omówiona powyżej została uchylona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 550/12), wydanym w sprawie ze skargi W. S. i B. P..

W motywach wyroku Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo ocenił zgodność przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz przepisami z zakresu ochrony zabytków. Sąd uznał także za bezzasadne zarzuty skarżących dotyczące niedostatecznej szerokości dojścia i dojazdu do projektowanego budynku oraz wadliwego przyjęcia klasy odporności ogniowej tego budynku. Zastrzeżenia Sądu wzbudził natomiast brak wyjaśnień dotyczących klasy odporności ogniowej podziemnej części przedmiotowego budynku, której w projekcie przypisano funkcję garażu. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że organ odwoławczy pominął kwestię, iż na rysunku zawierającym rzut garażu znajduje się doklejony fragment przedstawiający 4 pojemniki na śmieci, przy czym z akt sprawy nie wynika, kto i kiedy dokonał takiego uzupełnienia projektu. Sąd uznał, że na podstawie tak uzupełnionego projektu nie można także ustalić, w jaki sposób powyższe miejsce zostanie wydzielone od strony wjazdu do garażu. Sąd wskazał również na brak wyjaśnień odnośnie zaprojektowania powyższego miejsca gromadzenia odpadków stałych zgodnie z wymogami określonymi przepisem § 22 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z uwagi na powyższe, Sąd, podkreślając, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy, zobowiązał organ odwoławczy do wyjaśnienia powyższych kwestii w ponownie prowadzonym postępowaniu, z zastosowaniem trybu art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego, dającego możliwość przeprowadzenia uzupełniającego postępowania wyjaśniającego.

Dodatkowo w uzasadnieniu Sąd wówczas orzekający wyjaśnił, że nie jest uprawniony – oceniając prawidłowość udzielonego inwestorowi pozwolenia na budowę do badania ewentualnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, jakich miałby dopuścić się inwestor realizując przedmiotową inwestycję, wskazując jednocześnie, że te kwestie poddane są odrębnej regulacji przepisów art. 50-51 ustawy – Prawo budowlane, wcześniej powoływanej, stanowiących normy zadaniowe organów nadzoru budowlanego stosownie do przepisu art. 83 ust. 1 wskazanej ustawy.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia w toku postępowania prowadzonego w tej sprawie wniosku o powołanie biegłego geodety na okoliczność ustalenia szerokości działki oraz dróg dojazdowych, odwołując się w przedstawionej w tym zakresie argumentacji do przepisu art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Wobec kasacyjnego wyroku Wojewoda D. – stosując się do wskazań Sądu zawartych w jego uzasadnieniu – przeprowadził ponownie postępowanie odwoławcze, w toku którego postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 136 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 35 ust. 3 ustawy - Prawo budowlane, nałożono na inwestora obowiązek doprowadzenia przedłożonej dokumentacji do zgodności z obowiązującymi przepisami w zakresie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez:

- uzgodnienie projektu budowlanego pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych - § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz. U. z 2002 r., nr 210, poz. 1792) w związku z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., nr 122, poz. 851 ze zm.), w odniesieniu do § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.);

- spełnienie wymagań podstawowych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego - w odniesieniu do § 268 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

- doprowadzenie projektu do zgodności z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie przewidzianym przepisem § 147 ust. 2.

Po uzupełnieniu przez inwestora w dniu 10 marca 2014 r. przedmiotowego wniosku, organ odwoławczy pismem z dnia 10 kwietnia 2014 r. powiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz składania pisemnych i ustnych wyjaśnień dotyczących rozpatrywanej sprawy. Korzystając z tego uprawnienia D. O. oświadczył w dniu 25 kwietnia 2014 r., że powstanie przedmiotowego budynku wielorodzinnego zacienia częściowo działkę i budynek których jest współwłaścicielem, co obniża wartość jego nieruchomości w sposób znaczny.

Po analizie uzupełnionych przez inwestora dokumentów, postanowieniem z dnia [...] r., nr [...], nałożono ponownie na inwestora obowiązek usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym w następującym zakresie:

1. zapewnienia uzgodnienia wyżej wymienionego projektu przez rzeczoznawcę ds. sanitarnohigienicznych - w celu doprowadzenia projektu do zgodności z przepisami art. 33 ust. 2 pkt 1 uzgodnienie projektu budowlanego pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych - § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 listopada 2002 r. w sprawie rzeczoznawców do spraw sanitarnohigienicznych (Dz. U. z 2002 r., nr 210, poz. 1792) w związku z art. 3 pkt 2a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., nr 122, poz. 851 ze zm.), w odniesieniu do § 22 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., nr 75, poz. 690 ze zm.) w każdym z przedłożonych egzemplarzy;

2. doprowadzenie projektu do zgodności z wymogami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2012 r. poz. 462 ze zm.) w zakresie przewidzianym przepisem § 8 ust. 1;

Jednocześnie organ pouczył, że wszelkie zmiany naniesione na rysunkach projektu powinny być parafowane przez osobę upoważnioną, oraz zwrócił cztery egzemplarze projektu budowlanego.

Inwestor wykonał nakazane czynności w dniu 14 maja 2014 r.

Po dokonaniu tych czynności wyjaśniających Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 82 ust. 3 ustawy – Prawo budowlane uchylił zaskarżoną decyzję (tj. decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...]) w całości i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił A. sp. z. o.o. sp. k. z siedzibą we W. pozwolenia na budowę dla inwestycji oznaczonej jako budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego, czterolokalowego przy ul. K. we W., działka nr 18/5, 47, AM-5, obręb Z., kategoria obiektu: XIII, zgodnie z projektem budowlanym opracowanym przez wymienione w osnowie decyzji osoby, dysponujące uprawnieniami projektowymi w specjalności: architektonicznej, konstrukcyjno-budowlanej, sieci cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych oraz instalacyjno – inżynieryjnej sieci elektrycznej.

Ponadto w decyzji organ orzekający zamieścił klauzule dotyczące szczególnych warunków zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych, stosowanie do przepisu art. 36 ust. 1 oraz art. 42 ust. 2 i 3 ustawy – Prawo budowlane, wcześniej powoływanej, obowiązków inwestora i kierownika budowy, a ponadto określił – poprzez oznaczenie nieruchomości – obszar oddziaływania przedmiotowego obiektu, powołując się przepis art. 28 ust. 2 wskazanej powyżej ustawy.

W jej uzasadnieniu Wojewoda D. przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w tej sprawie, uwzględniając podjęte w niej czynności orzecznicze, a ponadto wskazał na postępowania prowadzone w innym przedmiocie w odniesieniu do inwestycji objętej udzielonym pozwoleniem na budowę.

W tym kontekście organ odwoławczy wyjaśnił, że pismem z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla miasta W. zawiadomił strony postępowania o wszczęciu postępowania w sprawie robót budowlanych związanych z budową budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. K. we W..

W toku tego postępowania organ nadzoru budowlanego stwierdził, że inwestor odstąpił od zatwierdzonego projektu budowlanego w zakresie przebudowy nawierzchni wewnętrznej drogi dojazdowej, budową nawierzchni ukształtowania terenu oraz rampy zjazdowej do garażu, jednakże podstawą do powyższego odstąpienia była uzyskana przez inwestora ostateczna decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], którą zatwierdzono projekt budowlany zamienny.

Następnie Wojewoda D. wyjaśnił, że decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] r. nr [...] nakazano inwestorowi zaniechanie dalszych robót budowlanych, ze wskazaniem, że kontynuacja tych robót będzie możliwa po uzyskaniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Powyższa decyzja została następnie utrzymana w mocy decyzją D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Wojewoda D., podał też w uzasadnieniu, że działając na wniosek B. P. i W. S., wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], o czym pismem z dnia [...] r. zawiadomił strony i uczestników postępowania.

W dalszej części uzasadnienia organ odwoławczy zwrócił uwagę, że wobec kasacyjnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 550/12) podjętego w tej sprawie, orzeka w warunkach wynikających z treści art. 153 powołanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem postępowania.

Następnie motywując podjęte w sprawie rozstrzygnięcie Wojewoda D. wskazał, że zgodnie z brzmieniem art. 35 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska,

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi,

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń, sprawdzeń, oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia ze względu na specyfikę projektowanego obiektu budowlanego, a także zaświadczenia, o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego,

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego.

Jednocześnie wyjaśnił, że przepis art. 35 ust. 3 tej samej ustawy, stanowi iż w razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.

Natomiast w razie spełnienia wymagań opisanych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a także tych zawartych w art. 32 ust. 4 ustawy (złożenie wniosku w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także złożenia oświadczenia, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane) właściwy organ, w myśl art. 35 ust. 4 ustawy, nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Wojewoda D. podał następnie, że analizując ponownie w postępowaniu odwoławczym, wniosek inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego czterolokalowego z garażami wewnętrznymi przy ul. K. we W. stwierdził, że w aktach znajduje się prawidłowo sporządzone oświadczenie inwestora o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Przedłożony do zatwierdzenia projekt budowlany, sporządzony został i sprawdzony przez osoby posiadające stosowne uprawnienia i aktualne na dzień powstania projektu zaświadczenia. Do projektu dołączono także oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Projekt zawiera odpowiednie określenie warunków przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, do sieci gazowej, do sieci dystrybucyjnej energetycznej [...], oraz zapewnienie dostawy wody, odbioru ścieków, odprowadzenia wód deszczowych do istniejącej kanalizacji deszczowej w ul. K..

W projekcie znajduje się wydana z upoważnienia Prezydenta W. decyzja Kierownika Działu Ewidencji Zarządu Dróg i Utrzymania Miasta nr [...] z dnia [...] r. uzgadniająca lokalizację zjazdu z drogi publicznej. Do projektu dołączono również decyzję Miejskiego Konserwatora Zabytków nr [...] z dnia [...] r., zmienioną decyzją nr [...] z dnia [...] r., którą udzielono A. sp. z o.o. sp. k., pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych polegających na budowie budynku wielorodzinnego w zespole zabytkowym: Zespół Urbanistyczny osiedla Z., wpisanym do rejestru zabytków pod nr [...]

Analiza przedmiotowego projektu (co potwierdził WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wr 550/12) wykazuje zgodność z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Z. we W., przyjętego uchwałą Rady Miejskiej W. w dniu [...] r., nr [...]. Działka zainwestowania znajduje się na terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem MN-11, którego podstawowym przeznaczeniem jest zabudowa mieszkaniowa o niskiej intensywności. Oznacza to, zgodnie z definicją zawartą w § 2 ust. 2 pkt 1 planu, że na terenie tym można zlokalizować budynek wielorodzinny zawierający nie więcej niż 4 mieszkania. W § 19 ust. 2 pkt 2 i 3 zawierającym ustalenia szczególne dla terenu o symbolu MN-11 przewidziano na działce nr 18/5 lokalizację wolnostojącego budynku mieszkalnego z liczbą kondygnacji nie większą niż 2, bez uwzględnienia poddasza użytkowego, wysokość zabudowy mierzona od poziomu terenu do najwyższego gzymsu nie może przekroczyć 8 m, a mierzona od poziomu terenu do najwyższego punktu dachu nie może przekraczać 14 m.

Projektowany budynek mieszkalny w układzie symetrycznym zawiera 4 mieszkania. Miejsca postojowe w ilości 8 stanowisk, umieszczono w garażu podziemnym. Gabarytami, wysokością kondygnacji nie przekracza parametrów sąsiedniego budynku wielorodzinnego przy ul. F..

Projektowany budynek jest budynkiem wolnostojącym o dwóch kondygnacjach mieszkalnych i poddaszu użytkowym. Wysokość od poziomu terenu do gzymsu wynosi 8 m, a od poziomu terenu do kalenicy dachu wynosi 13,40 m co spełnia wymagania zawarte w planie.

Wojewoda D. wskazał również w uzasadnieniu, że jak wynika z wyliczeń zawartych w pkt 6 projektu (bilans terenu), spełnione są też zasady zagospodarowania terenu zawarte w § 8 ust. 2 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego według których wprowadza się maksymalną powierzchnię zabudowy działki do 30% powierzchni działki a 70% niezabudowanej powierzchni działki należy przeznaczyć na zieleń.

W § 5 ust. 2 pkt 1 uchwały planistycznej wprowadzono wymóg uzyskania zezwolenia właściwego Konserwatora Zabytków na wszelkie działania inwestycyjne, m.in. nowe inwestycje – ze względu na objęcie terenu osiedla ścisłą ochroną konserwatorską przez wpisanie do rejestru zabytków i ten warunek został przez inwestora spełniony.

Badając następnie przedmiotowy projekt pod względem zgodności z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.), Wojewoda D. stwierdził, że odległość projektowanego budynku od granicy działki spełnia wymagania przepisu § 12 tego rozporządzenia, zgodnie z którym budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż 4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy, w najwęższym miejscu projektowany budynek znajduje się w odległości 4,1 m od granicy działki.

Ponadto zdaniem organu orzekającego analiza załączonej do projektu tzw. linijki słońca wykazała, że przedmiotowy budynek spełnia normy zawarte w § 13 i 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż nie zacienia sąsiednich budynków mieszkalnych a także nie zakłóca naturalnego ich oświetlenia (każdy z sąsiednich budynków w godzinach od 7 do 17 ma zapewnione minimum 3 godziny nasłonecznienia). W ocenie Wojewody D. należy zauważyć, że oświadczenie złożone przez D. O. (o przesłanianiu nieruchomości sąsiedniej) nie jest poparte żadną dokumentacją i nie ma odzwierciedlenia w zebranym materiale dowodowym. Z reguły każda inwestycja prowadzona w zwartej zabudowie powoduje uciążliwości i utrudnienia dla sąsiedztwa, co jednak nie oznacza, że wydanie w takiej sytuacji pozwolenia na budowę narusza prawo (wyrok NSA IV SA 2090/96, Lex nr 43775).

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił również, że do przedmiotowego budynku zapewniono dojście i dojazd od drogi publicznej o szerokości 4 m., przy czym szerokość jezdni wynosi 3 m i uznał, że analiza akt sprawy wykazuje, że zaskarżona decyzja jest zgodna zarówno z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jak i z obowiązującymi przepisami prawa materialnego.

W dalszej argumentacji Wojewoda D. – odnosząc się do zarzutów skarżących w kwestii spełnienia przez projekt warunków przeciwpożarowych, wyjaśnił, że projektowany budynek posiada kategorią zagrożenia ludzi ZL IV. Klasa odporności pożarowej to D, dla której to według § 216 ust. 1 rozporządzenia wcześniej powoływanego główna konstrukcja nośna powinna charakteryzować się nośnością ogniową R 30 a strop odpornością ogniową R EI 30.

Przedłożony i uzupełniony przez inwestora (na podstawie postanowienia Wojewody D.) projekt budowlany, wykazuje, że główna konstrukcja nośna budynku spełnia klasę R 30 a stropy są w klasie odporności ogniowej R E I 30. Strop nad garażem – będącym odrębną strefą pożarową PM, jest wykonany w klasie odporności ogniowej R E160. Przewody wentylacji grawitacyjnej z garażu obudowane są na całej wysokości ponad strefą garażu obudową w klasie odporności E I 30, co spełnia wymagania zawarte w § 268 ust. 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (brak konieczności stosowania klap odcinających).

Natomiast oceniając zasadność zarzutów dotyczących składowania odpadów stałych, organ odwoławczy po uzyskaniu wyjaśnień inwestora i analizie przedłożonego projektu, ustalił, że pojemniki na śmieci będą przechowywane wewnątrz budynku w odrębnym pomieszczeniu dostępnym z garażu. Pomieszczenie to posiada: wentylację grawitacyjną, posadzkę powyżej poziomu nawierzchni dojazdu środka transportowego, ściany i podłogi zmywalne, punkt czerpania wody, kratkę ściekową w posadzce i sztuczne oświetlenie. Do pomieszczenia tego jest doprowadzone utwardzone dojście po pochylni łączącej garaż z drogą wewnętrzną (nachylenie pochylni 15%).

Zdaniem Wojewody D. kwestia składowania odpadów stałych w analizowanym projekcie spełnia wymagania zawarte w § 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a projekt został uzgodniony przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych. Dodatkowo organ orzekający zauważył, że wbrew zarzutom zawartym w odwołaniu przedłożony do zatwierdzenia projekt nie narusza przepisu § 70 powoływanego wcześniej rozporządzenia.

Organ odwoławczy nie podzielił również formułowanego w toku postępowania zarzutu dotyczącego braku zapewnienia prawidłowej wentylacji mechanicznej lub grawitacyjnej w pomieszczeniach przeznaczonych na pobyt ludzi i wyjaśnił, że z rysunków zawartych w projekcie wynika, że pomieszczenia w przedmiotowym budynku, posiadają prawidłową wentylację grawitacyjną. Pomieszczenia na poddaszu nie posiadające okien, posiadają otwory nawiewne i wywiewne w drzwiach i w ściance działowej.

W zakończeniu uzasadnieniu Wojewoda D. stwierdził, że ponowna analiza sprawy wykazała, iż przedmiotowa inwestycja jest zgodna z obowiązującymi przepisami prawa materialnego, zatem należało orzec jak w sentencji.

Prawidłowość decyzji wydanej w postępowaniu odwoławczym zakwestionował W. S. poprzez skargę skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W petitum skargi – zaskarżając decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w całości – W. S. zarzucił organowi przy jej podejmowaniu:

1. rażące naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. naruszenie art. 7 i art. 8 kpa poprzez niepodjęcie dostatecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji naruszenie słusznego interesu stron oraz zasady pogłębiania zaufania uczestników postępowania do władzy publicznej,

2. rażące naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 77 w zw. z art. 7 kpa to poprzez brak przeprowadzenia oraz rozpatrzenia wyczerpująco całego materiału postępowania dowodowego, a to poprzez pominięcie szczególnie istotnych kwestii dla wyniku przedmiotowej sprawy,

3. rażące naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 73 § 1 kpa, poprzez brak możliwości czynnego udziału w sprawie strony skarżącej, brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak i braku możliwości wglądu w akta sprawy,

4. rażące naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 73 § 1 kpa poprzez pominięcie organizacji społecznej [...] w toczącym się postępowaniu administracyjnym, która w niniejszym postępowaniu została uczestniczyła na prawach strony, a to poprzez brak możliwości czynnego udziału w sprawie, niedoręczanie korespondencji, brak możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, jak i braku możliwości w akta sprawy,

5. rażące naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 10 § 1 kpa w zw. z art. 40 § 2 kpa, poprzez pominięcie pełnomocnika strony skarżącej w przebiegu postępowania administracyjnego, a to poprzez brak doręczania jakichkolwiek pism w sprawie, co w konsekwencji uniemożliwiło wypowiedzenie się stronie co do zebranych dowodów jak i materiałów przed wydaniem przedmiotowej decyzji,

6. rażące naruszenie prawa procesowego mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie art. 77 § 1 w zw. z art. 80 kpa poprzez niewywiązanie się z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, w wyniku czego została wydana błędna decyzja w przedmiotowej sprawie,

7. rażące naruszenie art. 78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w zw. z art. 15 kpa poprzez pozbawienie strony dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oraz możliwości obrony swych praw, a to poprzez brak przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Prezydenta Miasta W.,

8. rażące naruszenie § 14 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75. poz. 690 ze zm.), poprzez nieuwzględnienie iż, niespełnione zostały warunki techniczne jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez pominięcie dojazdów oraz dojść do budynków,

9. rażące naruszenie art. 36 ust. 1 pkt 11 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami z dnia 23 lipca 2003 r. (Dz. U. Nr 162. poz. 1568), poprzez dokonanie bez wymaganego pozwolenia konserwatorskiego zmian w wyglądzie zewnętrznym budynku, a to poprzez zaprojektowanie okien w piwnicy, na który to projekt powinno być udzielone pozwolenie konserwatorskie,

10. rażące naruszenie art. 36a ust. 1 w zw. z art. 36a ust. 5 pkt 2 Ustawy Prawo Budowlane z dnia z dnia 7 lipca 1994 r. (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409), poprzez istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego bez uzyskania decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, a to poprzez zaprojektowanie ścian konstrukcyjnych w piwnicy budynku, które to ściany zmieniły charakterystyczne parametry obiektu budowlanego, dla której to czynności powinien był zostać sporządzony projekt branży konstrukcyjnej, który to projekt winien zostać zatwierdzony po uprzednim uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę,

11. rażące naruszenie art. 13 w zw. z art. 57 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75. poz. 690 ze zm.), poprzez brak dopływu światła słonecznego do sąsiednich nieruchomości budynkowych, co w konsekwencji powoduje ich pełne zacienienie,

12. rażące naruszenie art. 22 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75. poz. 690 ze zm.), poprzez brak miejsca na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, z możliwością ich segregacji, jak i utwardzonego dojścia do tychże pojemników oraz brak dostępu dla osób niepełnosprawnych do miejsca gromadzenia odpadów,

13. rażące naruszenie art. 69 ust. 3 i 5 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75. poz. 690 ze zm.), poprzez wskazanie w projekcie budowlanym 12 stopni schodów o wysokości 15, 16 cm oraz szerokości 30 cm, przy czym maksymalna dopuszczalna ilość schodów to 10, minimalna wymagana szerokość 35 cm, a wysokość 13,5 cm. Ponadto schody schodzą na głębokość 182 cm,

14. rażące naruszenie art. 70 oraz art. 71 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75. poz. 690 ze zm.), poprzez błędne obliczenie rzędnych przed pochylnią oraz na jej końcu od strony garażu,

15. rażące naruszenie art. 102 ust. 6 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75. poz. 690 ze zm.), poprzez brak zabezpieczonej przed zamarzaniem instalacji przeciwpożarowej wymaganej przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej,

16. rażące naruszenie przepisu art. 275 § 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.), poprzez zastosowanie klasy odporności ogniowej garażu jako "C", pomimo iż dla garażu zawsze odpowiednia jest klasa "PM". Powołując się na tak sformułowane zarzuty W. S. wniósł o:

1. Uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Wojewody D. oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji,

2. W przypadku nieuwzględnienia żądania z pkt. 1, o uchylenie zaskarżonej decyzji Wojewody D. w całości oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania,

3. Przeprowadzenie dowodów wskazanych w treści niniejszej skargi na okoliczności w niej wskazane,

4. Powołanie oraz przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu geodezji, na okoliczność dokonania prawidłowych pomiarów nieruchomości, w tym w szczególności pomiarów schodów, pochylni, odległości nieruchomości od działek sąsiednich oraz szerokości drogi dojazdowej,

5. Zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Jednocześnie na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 02.153.1270), skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ II instancji.

W uzasadnieniu skargi przedstawiona została szczegółowa argumentacja, stanowiąca rozwinięcie zarzutów zawartych w skardze.

Wojewoda D. w odpowiedzi na skargi doręczonej Sądowi w dniu

28 lipca 2014 r. wniósł o oddalenie skargi i odwołał się do treści uzasadnienia decyzji zaskarżonej, podając dodatkowo, że zarzuty skarżącego nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Ponadto organ wyjaśnił – odnosząc się do zarzutu skarżącego pozbawienia go możliwości obrony swoich praw poprzez pominięcie pełnomocnika, że akta sprawy zwrócone po podjęciu orzeczenia przez Sąd nie zawierały pełnomocnictwa dla radcy prawnego R. W., a skarżący w trakcie zapoznawania się z materiałem sprawy w dniu 24 kwietnia 2014 r. również nie przedłożył do akt takiego pełnomocnictwa ani nie poinformował o ustanowieniu pełnomocnika w przedmiotowej sprawie.

Wojewoda D. wskazał również w odpowiedzi na skargę, że Stowarzyszenie [...] nie jest stroną przedmiotowego postępowania, zatem zarzut jego pominięcia w toku czynności procesowych jest niezasadny.

Ponadto postanowieniem z dnia [...] r. Nr [...] (doręczonym Sądowi w dniu 8 sierpnia 2014 r.) Wojewoda D. nie uwzględnił wniosku zawartego w skardze i odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W toku postępowania sądowoadministracyjnego do akt sprawy złożone zostały w dniach: 5 listopada 2014 r. i 30 grudnia 2014 r. pisma procesowe uczestnika postepowania A. Sp. z o.o. Sp. k., reprezentowanego przez pełnomocnika oraz w dniu 1 grudnia 2014 r. pismo procesowe skarżącego z dnia 28 listopada 2014 r. oznaczone jako "odpowiedź na pismo uczestnika postępowania".

W piśmie procesowym z dnia 5 listopada 2014 r. pełnomocnik inwestora – A. Sp. z o.o. Sp. k. - wniosła o oddalenie skargi oraz o oddalenie wniosków dowodowych w niej zawartych dotyczących przesłuchania uczestników postępowania oraz powołania biegłego geodety wobec ich ustawowej niedopuszczalności oraz o dopuszczenie dowodu z dokumentów wskazanych w pkt. 3 niniejszego pisma procesowego.

Pełnomocnik uczestnika postępowania odniosła się również do zarzutów przedstawionych w skardze, wskazując, że część z nich Sąd w składzie poprzednio orzekającym w sprawie uznał za niezasadne. Pełnomocnik zwróciła też uwagę, że Wojewoda D. przeprowadzając ponownie postępowanie odwoławcze zastosował się do wszystkich wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 maja 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 550/12), oraz że ustawowo jest uprawniony do merytorycznego orzekania w sprawie nie naruszając zasady dwuinstancyjności.

Stwierdził ponadto, że niezasadne są podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia przepisów techniczno – budowlanych, na co wskazuje w sposób jednoznaczny decyzja z dnia [...] r. Nr [...] o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu, udzielone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W., której ostateczność stwierdzona została zaświadczeniem tego organu wydanym w dniu [...] r. Dodatkowo pełnomocnik podała, że w toku postępowania dotyczącego pozwolenia na użytkowanie właściwy organ bada zgodność realizowania inwestycji z zatwierdzonym projektem architektoniczno- budowlanym oraz ustaleniami i warunkami pozwolenia na budowę, stosownie do przepisów art. 59a ust. 2 pkt 1, 2 ustawy – Prawo budowlane, podkreślając przy tym, że w uzasadnieniu ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie organ stwierdził jednoznacznie dokonanie przez inwestora w trakcie budowy wyłącznie zmian nieistotnych w odniesieniu do zatwierdzonego projektu budowlanego.

W treści pisma pełnomocnik inwestora wyjaśniła również, że przedmiotowy budynek nie jest obiektem zabytkowym, tylko jest usytuowany w obszarze objętym ochroną konserwatorską, co skutkowało koniecznością uzgodnienia projektu budowlanego z Miejskim Konserwatorem Zabytków w zakresie przeznaczenia działki pod zabudowę, parametrów zagospodarowania działki oraz gabarytów i charakteru projektowanego obiektu. Pozwolenie organu konserwatorskiego w tym zakresie zostało uzyskane i nie wymagało zmiany.

Pełnomocnik wskazała również – odnosząc się do zarzutów skargi – na analizę nasłonecznienia przedstawioną przez projektanta, z której wynika, że żaden z sąsiednich budynków nie jest zacieniony w godzinach pomiędzy 9-16.

Zwróciła przy tym uwagę, że kwestia ta była oceniana i rozważana przez organ odwoławczy, co wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji.

Wyjaśniła również, że prawidłowe jest rozwiązanie projektowe przyjęte dla miejsca przeznaczonego na gromadzenie odpadów stałych, bowiem w postępowaniu odwoławczym – stosowanie do wskazań Sądu zawartych w wyroku poprzednio wydanym w sprawie – inwestor doprowadził do zgodności projektu w tym zakresie z obowiązującymi przepisami prawa.

W treści pisma pełnomocnik Spółki za niezasadny uznała również zarzut skarżącego dotyczący parametrów i ilości schodów zewnętrznych, wskazując, że uwagi formułowane w skardze odnoszą się do stopni przy murze oporowym, a nie schodów zewnętrznych, które zostały zaprojektowane w sposób zgodny z przepisami wykonawczymi.

Za niezasadne pełnomocnik uznała również zarzuty skargi odnoszące się do pochylni i zaprojektowanego jej spadku. Wskazała, ze podane przez skarżącego rzędne przyjęte w projekcie dotyczą ukształtowania terenu wokół budynku, a nie pochylni przy garażu, podając dodatkowo, że spadek pochylni jest prawidłowy, a kwestia ta była parokrotnie badana przez organy nadzoru budowlanego.

W omawianym piśmie pełnomocnik uczestnika postępowania stwierdziła też, że w związku z interwencjami W. S. sposób realizowania przedmiotowej inwestycji był kilkakrotnie kontrolowany przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. i przytoczyła obszerny fragment uzasadnienia decyzji tego organu z dnia [...] r. Nr [...] nakazującej inwestorowi zaniechanie dalszych robót budowlanych do czasu uzyskania pozwolenia na budowę.

W zakończeniu pisma pełnomocnik Spółki odniosła się do zarzutów skarżącego dotyczących przyjętej dla budynku i garażu podziemnego klasy odporności ogniowej uznając je za niezasadne. W przedstawionych w tym zakresie wyjaśnieniach wskazała na prawidłowość przyjętych dla obu części inwestycji klas odporności pożarowej – odpowiednio – D i C, oraz na brak wymogu posiadania przez garaż podziemny odrębnej instalacji pożarowej ze względu na ilość stanowisk postojowych nie przekraczającą liczby 10 miejsc, odwołując się do regulacji zawartych w powoływanym wcześniej rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 7 czerwca 2010 r. w sprawie ochrony przeciwpożarowej budynków, innych obiektów budowlanych i terenów i rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej.

W. S. w piśmie procesowym z dnia 28 listopada 2014 r. (doręczonym Sądowi w dniu 1 grudnia 2014 r.) przedstawił odpowiedź na pismo uczestnika postępowania z dnia 5 listopada 2014 r.

Zaprzeczył wszystkim twierdzeniom podniesionym w nim przez pełnomocnika inwestora i wniósł o:

- dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. decyzji Wojewody D. nr [...] z dnia [...] r., która to decyzja została wydana po złożeniu skargi do tut. Sądu, na okoliczność wydania zaskarżonej decyzji Wojewody D. NR [...] z dnia [...]r. w oparciu o decyzję Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...], której to decyzji Wojewoda D. w dniu [...] r. stwierdził nieważność,

- dopuszczenie oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów, tj. decyzji PINB nr [...] z dnia [...] r. oraz decyzji DWINB nr [...] z dnia [...] r., na okoliczność wykonywania prac budowlanych bez stosownego ostatecznego pozwolenia na budowę,

- oddalenie wniosków uczestnika postępowania o dopuszczenie dowodu uzupełniającego z dokumentów, tj. ostatecznej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] oraz zaświadczenia nr [...] z dnia [...] r., podtrzymując jednocześnie wszystkie wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Oświadczył też, że zarzuty skargi są całkowicie uzasadnione, w tym zarzut niezapewnienia mu czynnego udziału w postępowaniu poprzez pominięcie pełnomocnika, który był prawidłowo umocowany do działania oraz zarzut uniemożliwienia uczestniczenia w postępowaniu organizacji społecznej [...], która nie była zawiadamiana o czynnościach podejmowanych w sprawie.

Ponadto w piśmie skarżący zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja została wydana na podstawie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] zmieniającej ostateczną decyzję tego organu z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. Sp. z o.o., Sp. k. pozwolenia na budowę, usuniętej z obrotu prawnego poprzez stwierdzenie jej nieważności decyzją Wojewody D. z dnia [...] r. Zdaniem skarżącego – wskazującego na uchwałę Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. (sygn. akt I OPS 2/12) – taka sytuacja obliguje do uchylenia zaskarżonej decyzji jako wydanej przy uwzględnieniu decyzji nieważnej.

W treści pisma W. S. wskazał również, że w trakcie realizowania inwestycji dokonano odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego w układzie wewnętrznych ścian działowych oraz przekrojów elementów nośnych w obrębie garażu, a takie odstępstwa należy kwalifikować jako istotne, które skutkują koniecznością uzyskania przed ich dokonaniem projektu zamiennego branży konstrukcyjnej, co potwierdza przywołany wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Ponadto – zdaniem skarżącego – wobec stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. zmieniającej pozwolenie na budowę prace zrealizowane na jej podstawie, w tym usytuowanie wjazdu do garażu podziemnego, jego parametry i parametry drogi dojazdowej, powinny być traktowane jako zrealizowane samowolnie.

Skarżący zakwestionował także twierdzenia uczestnika postępowania o niezacieniowaniu przez przedmiotowy obiekt sąsiednich budynków, zarzucając jednocześnie, że budynek usytuowany przy ul. F. został całkowicie pozbawiony naturalnego oświetlenia, co sygnalizowano organowi odwoławczemu w piśmie z dnia 25 kwietnia 2014 r. skierowanym przez mieszkańców tego budynku, wskazując przy tym na usytuowanie przedmiotowego budynku w sposób naruszający obowiązujące normy odległościowe.

W dniu 30 grudnia 2014 r. doręczone zostało Sądowi pismo uczestnika postępowania A. Sp. z o.o., Sp. k., w którym pełnomocnik Spółki podjęła polemikę z twierdzeniami skarżącego zawartymi w piśmie z dnia 28 listopada 2014 r. Pełnomocnik wyjaśniła w nim m.in., że decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. nie stanowiła podstawy decyzji zaskarżonej, bowiem Wojewoda D. przed podjęciem orzeczenia w sprawie prowadził samodzielnie postępowanie wyjaśniające stosując się do wszystkich wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 31 maja 2013 r.

W treści pisma pełnomocnik Spółki przedstawiła też obszerne rozważania dotyczące takiej sytuacji, w której decyzja zostaje wydana na podstawie innej decyzji, czyli relacji uwzględnionej w przepisie art. 145 § 1 pkt 8 kodeksu postępowania administracyjnego, wyjaśniając jednocześnie, że pomiędzy zaskarżoną decyzją, a decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. taka zależność nie istnieje.

Ponadto pełnomocnik ponownie uznała za chybione zarzuty dotyczące istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu budowlanego, wskazując przy tym, że niezasadność tych zarzutów wykazana została w postępowaniach prowadzonych przez organy nadzoru budowlanego, a przyjęta przez te organy ocena robót i ich zgodność z prawem przestawiona została w decyzjach, mających cechy ostateczności i prawomocności. Pełnomocnik dodatkowo zwróciła uwagę, że decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. orzekająca o pozwoleniu na użytkowanie przedmiotowego obiektu została wydana po stwierdzeniu przez Wojewodę D. nieważność decyzji Prezydenta W. zmieniającej pozwolenie na budowę.

Na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. – przeprowadzonej po wcześniejszym odraczaniu na wnioski składane przez pełnomocników uczestnika postępowania i skarżącego rozpraw wyznaczonych w sprawie w dniach: 23 października 2014 r., 17 listopada 2014 r. i 20 stycznia 2015 r. – pełnomocnik skarżącego oświadczył, że popiera skargę i wnioski w niej zawarte, natomiast pełnomocnik uczestnika postępowania A. Sp. z o.o., Sp. k. wniosła o oddalenie skargi.

Obecny na rozprawie uczestnik postępowania D. O. oświadczył, że popiera skargę i wnosi o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podał również, że jest współwłaścicielem nieruchomości przy ul. K., oraz że objęta skargą inwestycja zacienia jego ogród i część budynku, a także budynki znajdujące się przy ul. L. i F., co obniża wartość tych nieruchomości.

Postanowieniem wydanym na rozprawie Sąd oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze, w piśmie procesowym pełnomocnika uczestnika postępowania z dnia 5 listopada 2014 r. oraz w piśmie strony skarżącej z dnia 28 listopada 2014 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny podejmując orzeczenie w sprawie uwzględnił następujące okoliczności faktyczne i prawne:

Należy przede wszystkim wyjaśnić, że w przepisie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) ustawodawca zastrzegł, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej), formułując w ten sposób generalne kryterium wiążące sądy administracyjne w pełnym zakresie ich kognicji. Jednoznaczność tej zasady sprawia, że wojewódzki sąd administracyjny w toku podjętych czynności rozpoznawczych dokonuje oceny co do zgodności kontrolowanej decyzji (innego aktu lub czynności) z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania lub tryb podjęcia aktu albo czynności będącej przedmiotem zaskarżenia. Wiążące są przy tym przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu. Uchylenie decyzji administracyjnej albo stwierdzenie jej nieważności następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mających istotny wpływ na wynik sprawy.

Mając na względzie wskazane powyżej kryterium legalności Wojewódzki Sąd Administracyjny po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych nie znalazł podstaw dla stwierdzenia naruszenia prawa, procesowego i materialnego w rozpoznawanej sprawie, mimo rozważenia w toku dokonywanych czynności przepisu art. 134 § 1 powołanej wcześniej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), z którego wynika, że Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Zaskarżona decyzja podjęta została przy uwzględnieniu przepisów powoływanej wcześniej ustawy – Prawo budowlane.

Należy ona do sfery materialnego prawa administracyjnego, co podporządkowuje czynności procesowe, w tym orzecznicze podejmowane w sprawie o tym przedmiocie przepisom kodeksu postępowania administracyjnego.

W treści przepisu art. 15 tej ustawy procesowej zawarta została – jako jedna z zasad ogólnych procedury administracyjnej – zasada dwuinstancyjności, znajdująca gwarancję w przepisie art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zasada ta w postępowaniu administracyjnym realizowana jest poprzez odwołanie lub inny środek zaskarżenia przysługujący uprawnionemu podmiotowi w zwyczajnym trybie weryfikacyjnym, który skutecznie wniesiony gwarantuje rozpoznanie sprawy, załatwionej przez organ administracji publicznej pierwszej instancji po raz drugi przez właściwy organ wyższego stopnia i wykonanie rozstrzygnięcia tego organu.

Katalog rodzajów orzeczeń, jakie może zastosować w sprawie organ odwoławczy określony został w przepisie art. 138 kpa. Treść tego przepisu wskazuje, że organ odwoławczy dysponuje zarówno kompetencjami kontrolnymi, jak i merytorycznymi, przy czym wobec przyjętej koncepcji zasady dwuinstancyjności i jej istoty powinnością organu odwoławczego jest rozpatrzenie na nowo sprawy, w której wniesiono odwołanie w jej całokształcie, co wymaga wyczerpującego i wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich istotnych jej okoliczności. Tylko prawidłowe czynności organu odwoławczego w tym zakresie umożliwiają podjęcie prawidłowego rozstrzygnięcia w warunkach określonych w art. 138 kpa, a motywy rozstrzygnięcia powinny być wyczerpująco przedstawione w uzasadnieniu, zgodnie z wymogami zawartymi w art. 11 i art. 107 § 3 kpa.

Organowi odwoławczemu nie wolno natomiast ograniczyć się do kontroli prawidłowości zaskarżonej w toku instancyjnym decyzji, czy oceny zasadności argumentów i zarzutów przedstawionych w odwołaniu (np. wyrok NSA z dnia 14 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1313/98, Lex nr 48725).

W ocenie Sądu organ odwoławczy orzekając w rozpoznawanej sprawie – wbrew zarzutom skargi – nie naruszył prawa w omawianym powyżej zakresie i nie uchybił ustawowym obowiązkom.

Należy przede wszystkim zwrócić uwagę, że w przepisie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, powołanym w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji ustawodawca upoważnił organ odwoławczy uchylający zaskarżoną w toku instancyjnym decyzję w całości albo w części do jednoczesnego orzekania w tym zakresie co do istoty sprawy. Przyznał też organowi odwoławczemu przepisem art. 136 kpa prawo do przeprowadzenia na żądanie strony lub z urzędu dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecenia przeprowadzenia tego postępowania organowi, który wydał decyzję.

Podejmując zaskarżoną decyzję Wojewoda D. skorzystał ze wskazanych powyżej ustawowych możliwości, nie przekraczając zakresu uprawnień określonych przez ustawodawcę. Istotne jest przy tym, że modyfikując postępowanie wyjaśniające zastosował się w sposób bezwzględny do wskazań Sądu co do dalszego postępowania zawartych w uzasadnieniu prawomocnego wyroku z dnia 31 maja 2013 r. (sygn. akt II SA/Wr 550/12), uchylającym decyzję poprzednio wydaną w tej sprawie w postępowaniu odwoławczym.

W tych okolicznościach nie można zarzucić organowi odwoławczemu naruszenia zasady dwuinstancyjności poprzez podjęcie orzeczenia – po uchyleniu decyzji pierwszoinstancyjnej – co do istoty sprawy, a nie orzeczenia o jednoczesnym przekazaniu jej do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zamieszczonych w skardze zarzutów naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 kpa, uznając, że stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w sposób zgodny z dyspozycją ustawową, materiał sprawy zebrano w sposób wyczerpujący, rozpatrzono go i oceniono stosownie do wskazań ustawodawcy, a na staranność czynności organu orzekającego wskazuje szczegółowa, wyczerpująca i spójna argumentacja przedstawiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Zdaniem Sądu na akceptację nie zasługiwały również zarzuty formułowane przez skarżącego w odniesieniu do przepisów art. 10 § 1, art. 73 § 1 i art. 40 § 2 kpa. Z materiału sprawy nie wynika, aby organizacja [...] była dopuszczona do udziału w prowadzonym w tej sprawie postępowaniu jurysdykcyjnym, zatem zarzut pozbawienia jej możliwości uczestniczenia w czynnościach procesowych pozbawienia prawa do zapoznania się z materiałem sprawy i wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów jest niezasadny.

Materiał sprawy upoważnia również do stwierdzenia, że organ odwoławczy w toku prowadzonego w sprawie postępowania nie uchybił wskazanym powyżej przepisom procesowym także w odniesieniu do skarżącego. Z akt sprawy wynika, że do skarżącego (i pozostałych uprawnionych podmiotów) skierowane było zawiadomienie w trybie art. 10 § 1 i art. 81 kpa, skarżący miał zagwarantowaną możliwość skorzystania z uprawnienia regulowanego przepisem art. 73 § 1 kpa, natomiast zarzut pozbawienia skarżącego właściwej ochrony procesowej poprzez pominięcie pełnomocnika jest chybiony, bowiem doręczone Sądowi akta administracyjne nie zawierają dokumentu pełnomocnictwa, ani nie stwarzają podstaw do uznania, że skarżący ustanowił pełnomocnika, upoważnionego do reprezentowania go w administracyjnym postępowaniu instancyjnym, czy w postępowaniu odwoławczym prowadzonym po kasacyjnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 31 maja 2013 r., wydanym w tej sprawie. Wbrew twierdzeniom skarżącego pełnomocnictwo złożone do akt sądowoadministracyjnych nie jest włączane do akt administracyjnych, zwracanych właściwemu organowi po uprawomocnieniu się wyroku, zatem Wojewoda D. prawidłowo uznawał w toku postępowania W.S. za podmiot działający samodzielnie i wobec niego – jako adresata – dokonywał czynności doręczenia.

Ponadto Sąd uznał za właściwe w tym kontekście wyjaśnić, że postępowanie administracyjne zakończone zaskarżoną decyzją dotyczyło możliwości uwzględnienia – w obowiązujących warunkach prawnych – wniosku A. Sp. z o.o. sp. k. we W. o udzielenie pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, czterolokalowego przy ul. K. we W. (dz. nr 18/5, 47, AM-5, obręb Z.).

W sprawie o tak określonym przedmiocie poza oceną Sądu pozostawały – co wyjaśnił również w uzasadnieniu prawomocnego wyroku Sąd w składzie poprzednio orzekającym tj. w dniu 31 maja 2013 r. – twierdzenia o odstąpieniu przez inwestora od zatwierdzonego (uchyloną wówczas przez Sąd decyzją) projektu budowlanego. Okoliczność taka – jak uprzednio też Sąd wyjaśnił – wymaga ustalenia w odrębnym postępowaniu administracyjnym, prowadzonym przez właściwy instancyjnie organ nadzoru budowlanego, a konsekwencje materialno-prawne stwierdzenia tego faktu zostały przez ustawodawcę uregulowane. Nie jest to natomiast kwestia, która może być uwzględniona przy orzekaniu o pozwoleniu na budowę, które następuje w ściśle określonych warunkach ustawowych.

Tworzy je w sposób zasadniczy przepis art. 32 ust. 4 powoływanej poprzednio ustawy – Prawo budowlane, z którego wynika:

"Pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto:

"1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

1 a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23a ustawy z dnia marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane;

2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane"

oraz przepis art. 35 ust. 1-4 tej ustawy, stanowiący, że:

"1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza:

1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;

2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;

3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6;

4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.

2. (uchylony).

3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę.

4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę."

Istotne przy tym jest, że kategoryczne stwierdzenie ustawodawcy zawarte w treści przepisu art. 35 ust. 4 powyżej przywołanego oznacza, że przy orzekaniu przez właściwy organ o pozwoleniu na budowę została wyeliminowana uznaniowość w jakimkolwiek zakresie, a spełnienie przez wnioskodawcę – potencjalnego inwestora – warunków ustawowo określonych obliguje organ administracji architektoniczno-budowlanej do pozytywnego orzeczenia, czyli wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Taka koncepcja ustawodawcy powoduje, że decyzja o pozwoleniu na budowę jest kwalifikowana jako decyzja związana.

W toku prowadzonych w tej sprawie czynności ocennych Sąd podzielił stanowisko Wojewody D., przyjęte przy orzekaniu, uznając, że wnioskodawca spełnił wszystkie przesłanki wymagane dla udzielenia pozwolenia na budowę z jednoczesnym zatwierdzeniem projektu budowlanego, co wyłączało możliwość podjęcia odmownego rozstrzygnięcia.

Należy też zwrócić uwagę, że Sąd w składzie obecnie rozpoznającym sprawę orzekał w warunkach wynikających z przepisu art. 153 powoływanej wcześniej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w myśl którego: "Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia".

Uwzględniając fakt uprzedniego orzekania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w odniesieniu do przedmiotowego wniosku należy wskazać, że w uzasadnieniu wyroku wówczas wydanego (prawomocnego) uchylającego decyzję Wojewody D. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta W. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. Sp. z o.o., Sp. k. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego, czterolokalowego przy ul. K. we W. (dz. nr 18/5, AM-5, obręb Z.), Sąd stwierdził zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz uzyskanym przez inwestora pozwoleniem organu konserwatorskiego.

Ponadto Sąd za zgodną z przepisami techniczno-budowlanymi uznał przyjętą w projekcie klasę "D" odporności pożarowej budynku, stwierdzając jednocześnie brak konieczności doprowadzenia do niego drogi pożarowej o utwardzonej nawierzchni, umożliwiającej dojazd pojazdów jednostek ochrony przeciwpożarowej o każdej porze roku.

Sąd ocenił również jako prawidłowe – odpowiadające wymaganiom określonym w § 14 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie – przyjęte w projekcie parametry dojścia i dojazdu do wnioskowanego budynku, podzielając jednocześnie stanowisko organu odwoławczego wskazującego, że rozporządzenie to nie określa wymagań dotyczących szerokości chodnika. (Sąd obecnie orzekający zwrócił uwagę, że wskazywana przez skarżącego szerokość chodnika nie mniejsza niż 1,5 m jest przyjęta wyłącznie w przepisie § 44 ust. 3 Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie – Dz. U. Nr 43, poz. 430 z późn. zm. – dla chodnika odsuniętego od jezdni z jednoczesnym dopuszczeniem zmniejszenia do 1,0 m, jeżeli chodnik jest przeznaczony wyłącznie do ruchu pieszych, a zasadniczo prawodawca wskazuje w § 44 ust. 1 rozporządzenia, że chodnik powinien mieć szerokość dostosowaną do ruchu pieszych).

W uzasadnieniu wyroku poprzednio wydanego w sprawie Sąd uznał również, że projekt architektoniczno-budowlany, który jest przedkładany do zatwierdzenia przy udzielaniu pozwolenia na budowę nie określa szczegółowych rozwiązań dotyczących m.in. konstrukcji i parametrów wentylacji czy dojść do kominów, które są objęte szczegółowymi projektami branżowymi, a przede wszystkim projektem wykonawczym.

Z przedstawionych w uzasadnieniu motywów wyroku wynika, że uchylając zaskarżoną wówczas decyzję Sąd za nieprawidłowo ocenione uznał przyjęte w projekcie rozwiązanie dotyczące miejsca na gromadzenie odpadów stałych, przewidywanego na poziomie garażu podziemnego, wskazując jednocześnie na wadliwość projektu w tym zakresie, a ponadto zakwestionował sposób odniesienia się organu odwoławczego w zaskarżonej wówczas decyzji do kwestii klasy odporności pożarowej podziemnej części projektowanego budynku o zamierzonej w projekcie funkcji garażu.

W tak określonych warunkach faktycznych i opisanych wcześniej warunkach prawnych Sąd w składzie obecnie orzekającym nie był uprawniony do dokonywania ponownej oceny okoliczności i kwestii, uznanych przez Sąd w poprzednio wydanym w sprawie wyroku za odpowiadające przepisom prawa.

Uwzględniając natomiast ówczesne zastrzeżenia Sądu i wskazania, co do dalszego postępowania należy wyjaśnić, że przewidziane w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie budowlanym miejsce na gromadzenie odpadów stałych spełnia warunki określone w przepisie § 22 ust. 2 pkt 2 powoływanego wcześniej rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Wyodrębnione w budynku miejsce na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych jest specjalnie do tego przeznaczonym pomieszczeniem zamkniętym posiadającym zmywalne ściany i podłogi, punkt czerpalny wody, kratkę ściekową, wentylację grawitacyjną oraz sztuczne oświetlenie. Jest też dostępne dla osób niepełnosprawnych. Projektowane rozwiązanie zostało uzgodnione pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych w dniu 7 marca 2014 r., zatem po weryfikacji projektu dokonanej w toku uzupełniającego postępowania dowodowego, dokonywanego w ponownie prowadzonym postępowaniu odwoławczym.

W ocenie Sądu w sposób prawidłowy uwzględniono też w przedmiotowym projekcie rozwiązanie dotyczące bezpieczeństwa przeciwpożarowego podziemnej części budynku o funkcji garażu. W sposób wyczerpujący kwestia ta została wyjaśniona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z materiału sprawy wynika, że przyjęte w tym zakresie przez projektanta założenia są zgodne z przepisami techniczno-budowlanymi, w tym przepisami § 209, § 212, § 268 ust. 5 i § 275 powołanego powyżej rozporządzenia. W odniesieniu do garażu, którego strop i ściany stanowią odrębną strefę pożarową PM przyjęto klasę odporności pożarowej C i wykonano je w klasie odporności ogniowej REI60. (Główna konstrukcja nośna wykonana jest w klasie odporności R 30, a stropy w klasie REI30). W klasie odporności ogniowej EI30 wykonana została obudowa przewodów wentylacji grawitacyjnej z garażu na całej wysokości ponad jego strefą, a takie rozwiązanie powoduje brak konieczności stosowania klap odcinających. Dodatkowo należy też zwrócić uwagę, że wobec zaprojektowania w podziemnej części budynku – garażowej liczby miejsc postojowych nie przekraczającej 10 stanowisk (8), część ta nie wymagała zapewnienia odrębnej instalacji pożarowej, a projekt uzgodnienia przez rzeczoznawcę d/s przeciwpożarowych.

Zdaniem Sądu materiał sprawy, w tym graficznie przedstawiona analiza nasłonecznienia uprawniają do stwierdzenia, że projektowany obiekt nie narusza przepisów § 13 i § 60 rozporządzenia wcześniej powoływanego, zapewniając sąsiednim budynkom naturalne oświetlenie (minimum 3 godziny nasłonecznienia) w przedziale czasowym 7-17.

Sąd nie dopatrzył się też w zatwierdzonym zaskarżoną decyzją projekcie budowlanym zarzucanej przez skarżącego niezgodności parametrów zaprojektowanych schodów zewnętrznych z przepisami § 69 i ust. 3 i 5 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z części rysunkowej projektu wynika, że liczba stopni schodów zewnętrznych przy wejściu do budynku, zaprojektowanych jako jednobiegowe nie przekracza 10, szerokość stopni wynosi 35 cm, a wysokość nie przekracza 0,17 m spełniając warunek określony w § 68 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia.

W ocenie Sądu niezasadny jest również sformułowany w pkt. 14 skargi zarzut błędnego obliczenia rzędnych przed pochylnią oraz na końcu płaszczyzny ruchu od strony garażu z powołaniem się na przepisy § 70 i § 71 powołanego powyżej rozporządzenia, na których rażące naruszenie skarżący wskazuje. Zważyć należy, że na rysunkach projektu zatwierdzonego ujawniona została rzędna terenu wokół budynku jako rzędna charakterystyczna, wymagana przepisami rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. Nie są to rzędne odnoszące się do płaszczyzny ruchu pochylni. Niezależnie od tego należy zwrócić uwagę, że przepisy § 70 i § 71 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, z których skarżący wyprowadza omawiany zarzut dotyczą wskaźników nachylenia pochylni oraz parametrów odnoszących się do ich elementów konstrukcyjnych.

Ponadto Sąd uznał za celowe wyjaśnić, że skarżący niewłaściwie postrzega relację pomiędzy decyzją zaskarżoną, a decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. Nr [...] zmieniającą w określonej w osnowie tej decyzji części ostateczną decyzję tego organu z dnia [...] r. Nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą A. Sp. z o.o., Sp. k. pozwolenia na budowę przedmiotowego obiektu, której nieważność stwierdził Wojewoda D. decyzją z dnia [...] r. Nr [...].

Sugerowana przez skarżącego zależność decyzji zaskarżonej od decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., opisanej powyżej, jest – zdaniem Sądu twierdzeniem błędnym. Wprawdzie w dacie podejmowania zaskarżonej decyzji przez Wojewodę D. decyzja zmieniająca pierwotne pozwolenie na budowę udzielone inwestorowi pozostawała w obrocie prawnym, ale fakt ten nie miał żadnego wpływu na czynności podejmowane przez organ orzekający w postępowaniu odwoławczym, dokonywane ustalenia faktyczne i ocenę wszystkich istotnych w sprawie okoliczności. Powinnością organu w prowadzonym ponownie postępowaniu odwoławczym było wydanie decyzji w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia wnioskowanego pozwolenia na budowę przy zastosowaniu wskazanych wcześniej w uzasadnieniu wyroku przepisów ustawy – Prawo budowlane. Pozytywne dla wnioskodawcy - potencjalnego inwestora - rozstrzygnięcie uwarunkowane jest spełnieniem przesłanek ustanowionych w przepisie art. 35 ust. 1-4 ustawy – Prawo budowlane wcześniej przywoływanym, które jednocześnie określają przedmiot i zakres czynności ocennych właściwego instancyjnie organu administracji architektoniczno-budowlanej.

Oznacza to, że Wojewoda D. był zobligowany m.in. do dokonania oceny zgodności przyjętych w przedłożonym do zatwierdzenia projekcie budowlanym rozwiązań projektowych z obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i przepisami techniczno-budowlanymi, (w zakresie, w którym tej zgodności nie stwierdził Sąd w składzie poprzednio orzekającym w sprawie), niezależnie od tego, czy którekolwiek nich było wcześniej uwzględnione jako element wniosku o zmianę udzielonego pierwotnie pozwolenia na budowę. Kryterium decydującym była bowiem jego zgodność z przepisami, a oceny w tym przedmiocie dokonywał samodzielnie organ prowadzący postępowanie jurysdykcyjne w drugiej instancji. Wobec przedmiotu sprawy i sytuacji, kiedy nie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania, poza zakresem dokonywanych przez organ prowadzący postępowanie rozważań i ocen pozostawały wszystkie okoliczności i zdarzenia nie uwzględnione przez ustawodawcę w przepisach art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1-4 ustawy – Prawo budowlane.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że Wojewoda D. podejmując zaskarżoną decyzję prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego nie uchybiając przy tym zasadom procedury administracyjnej i stosownie do przepisu art. 151 powoływanej poprzednio ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.