Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SAB/Kr 127/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2017-07-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezydent Miasta
Treść wyniku: stwierdzono, że organ dopuścił się bezczynności oraz zobowiązano ten organ do wydania w tej sprawie aktu lub podjęcia czynności
stwierdzono że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa
Powołane przepisy: article: art 1 , 2 , 5 , 10 , 13-15 , 16 -17 i 23
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art 149 , 200 , 205
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Tuszyńska Sędziowie: Sędzia WSA Aldona Gąsecka - Duda (spr.) Sędzia WSA Mariusz Kotulski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 lipca 2017 r. sprawy ze skargi P. C. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 23 marca 2017 r. I. stwierdza, że Prezydent Miasta K. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku P. C. z dnia 23 marca 2017 r. o udostępnienie informacji publicznej oraz zobowiązuje ten organ do wydania w tej sprawie aktu lub podjęcia czynności, w terminie 14 dni; II. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. zasądza Prezydenta Miasta K. na rzecz P. C. kwotę 597,00 (pięćset dziewięćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Postępowanie sądowoadministracyjne w niniejszej sprawie zostało wszczęte na skutek skargi P.C. na bezczynność Prezydent Miasta K. w sprawie rozpatrywanej pod znakiem: [...] , dotyczącej wniosku z dnia 23 marca 2017 r. o udostępnienie formacji publicznej.

Skarżąca zarzucała, organowi naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 61 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej poprzez brak udzielenia informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, których dotyczył;

- art. 4 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej z zw. z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nie wykonanie wynikającego z tych przepisów obowiązku organu do udostępnienia informacji publicznej;

- art. 10 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak udostępnienia informacji publicznej na wniosek, w sytuacji gdy informacja publiczna, o której udostępnienie skarżąca wnioskowała, nie została umieszczona w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta K;

- art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak jego zastosowania i niewykonanie ciążącego na organie obowiązku udostępnienia informacji publicznej w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku,

Ponadto zdaniem skarżącej doszło do naruszenie przepisu postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 16 ust. 1 u.d.i.p., poprzez zaniechanie wydania decyzji administracyjnej, w sytuacji gdy nie dokonuje się udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 23 marca 2017 r.

Z uwagi na powyższe P.C. domagała się stwierdzenie, że dopuszczenie się bezczynności przez organ w sprawie rozpatrzenia wniosku z dnia 23 marca 2017 r. miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania go do udostępnienia informacji publicznej zgodnie z przedmiotowym wnioskiem w wyznaczonym terminie, a także zasądzenia na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł oraz kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego.

Przedstawiając stan faktyczny sprawy P.C. podała, że na podstawie art. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 3b i pkt 5c u.d.i.p., w dniu 23 marca 2017 r. wystąpiła do organu z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej, który zawierał 16 pytań ( powołanych dalej kolejno w uzasadnieniu skargi). Wniosek skierowany został do Urzędu Miasta K. Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców. W dniu 7 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącej w drodze korespondencji e-mail otrzymał odpowiedź organu, iż wnioskowane informacje, oprócz danych osobowych pracowników Urzędu Miasta K. , zostały opublikowane na witrynie Biuletynu Informacji Publicznej Miasta K, a informacja umieszczona w BIP nie podlega udostępnieniu w trybie na wniosek. Pomimo wniosku o doręczenie odpowiedzi zarówno drogą e-mailową, jak i drogą pocztową, organ z nieznanych przyczyn odstąpił od doręczenia odpowiedzi na piśmie. Organ nie udzielił wówczas odpowiedzi na pozostałe zapytania zawarte we wniosku, czego również nie uczynił do dnia wniesienia niniejszej skargi. Następnie pełnomocnik skarżącej otrzymał decyzję Prezydenta Miasta K. z dnia 10 kwietnia 2017 r., zgodnie z którą organ odmówił skarżącej dostępu do informacji publicznej w zakresie pytania numer 10: "Na jakie nazwiska wydano karty płatnicze, które zostały zarejestrowane w aplikacji Uber celem dokonywania płatności za przejazdy pracowników Urzędu Miasta K. ?" oraz pytania numer 12: Jeżeli karty płatnicze, które zostały zarejestrowane w aplikacji [...] celem dokonywania płatności za przejazdy pracowników Urzędu Miasta K. zostały wydane na nazwiska pracowników Urzędu Miasta K. jako służbowe karty płatnicze, proszę o udzielenie informacji: kiedy służbowe karty płatnicze zostały wydane; przez kogo służbowe karty płatnicze zostały wydane; jakie numery nadano służbowym kartom płatniczym ?"

Mając na uwadze, że organ nie udzielił w Biuletynie Informacji Publicznej odpowiedzi na wszystkie pytania zadane przez skarżącą we wniosku z dnia 23 marca 2017 r., a także nie wydał co do tych pytań decyzji o odmowie dostępu do informacji publicznej, to tym samym dopuścił się bezczynności w sprawie rozpatrzenia wniosku w pozostałym zakresie, tj.:

- w zakresie pytania numer 1, dotyczącego dokumentowania wydatków za usługi

świadczone przez kierowców zarejestrowanych w aplikacji Uber;

- w zakresie pytania numer 4, dotyczącego podstawy prawnej dokonywanych rozliczeń za przejazdy zamówione poprzez aplikację Uber;

- w zakresie pytania numer 6, dotyczącego ilości przejazdów świadczonych przez

kierowców zarejestrowanych w aplikacji Uber na rzecz pracowników organu w 2016 r. oraz w pierwszym kwartale 2017 r.;

- w zakresie pytania numer 7, dotyczącego kwoty środków publicznych przeznaczonych na zapłatę rachunków za przejazdy (w Biuletynie Informacji Publicznej Organ zamieścił wyłącznie dane dotyczące wydatków na przejazdy zamówione w pozanormatywnym czasie pracy);

- w zakresie pytania numer 8, dotyczącego właścicieli telefonów komórkowych,

z których dokonywane są zamówienia przejazdów poprzez aplikację Uber;

- w zakresie pytania numer 9, dotyczącego osób, na które zarejestrowane są karty SIM telefonów komórkowych, z których dokonywane są zamówienia przejazdów poprzez aplikację Uber;

- w zakresie pytania numer 11, dotyczącego wniosków pracowników organu o wydanie służbowej karty płatniczej oraz kserokopii upoważnień Skarbnika Miasta (Głównego Księgowego) do wydania służbowej karty płatniczej;

- w zakresie pytania numer 12, dotyczącego numerów służbowych kart płatniczych, za pomocą których organ dokonuje płatności za zamówione poprzez aplikację Uber przejazdy;

- w zakresie pytania numer 13, dotyczącego osób korzystających ze służbowych kart płatniczych wydanych na nazwiska pracowników organu;

- w zakresie pytania numer 15, dotyczącego wydania kserokopii upoważnień do przeprowadzania kontroli wydanych dla pracowników organu;

- w zakresie pytania numer 16, dotyczącego podstawy prawnej udostępniania administratorom profilu "Związek Zawodowy [...] Taksówkarzy" na portalu społecznościowym Facebook informacji o toczących się postępowaniach przeciwko kierowcom zarejestrowanym w aplikacji Uber oraz dotyczącego udostępnienia ewentualnych wniosków administratora w/w profilu o udostępnienie informacji publicznej.

W dalszej części uzasadnienia skargi P.C. rozwijała podnoszone na wstępie zarzuty dla wykazania podstaw do stwierdzenia bezczynności organu. Do skargi dołączyła w celach dowodowych poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie wniosku z 23 marca 2017 r. z załącznikiem , decyzji z 10 kwietnia 2017 r., a także wydruk odpowiedzi otrzymanej poprzez e-mail z 7 kwietnia 2017 r.

W odpowiedzi na skargę Prezydenta Miasta K. wskazywał, że nie podziela zawartej w niej argumentacji albowiem odpowiedź na wniosek z 23 marca 2017 r. o udzielenie informacji publicznej została udzielona w formie elektronicznej 7 kwietnia 2017 r., co czyni zadość wymogom formalnym dotyczącym pisemnej formy udzielenia odpowiedzi. Informacje dotyczące kierowców świadczących usługi przewozu osób zlecanych za pomocą mobilnej aplikacji Uber i czynności służbowych podjętych wobec tych kierowców zostały opublikowane w Biuletynie Informacji Publicznej Urzędu Miasta K. , zakładka "Na skróty" —> TAXI przepisy, egzaminy http://[...]

W aktach przedstawionych przez organ, w zakresie dotyczącym niniejszej sprawy, dostępny jest wniosek skarżącej, odpowiedź organu z 7 kwietnia 2017 r., decyzja z 10 kwietnia 2017 r., od której złożono odwołanie, a także decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 29 maja 2017 r., znak: [...] , utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 – 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która w myśl art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz.U. z 2017, poz. 1369, oznaczana dalej jako p.p.s.a. ) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. Z uwagi na treść art. 17 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw ( Dz. U. z 2017 r., poz. 935), którą znowelizowano między innymi przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. ), stan faktyczny niniejszej sprawy należy oceniać na podstawie przepisów dotychczasowych, tj. obowiązujących w dacie wniesienia skargi.

W sprawie niniejszej z uwagi na przedmiot zaskarżenia należy mieć na uwadze przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednol. Dz. U. z 2016 r., poz. 1764 - zwana dalej w skrócie u.d.i.p.), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania oraz ponownego wykorzystania (art. 1 – 2a u.d.i.p.). Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wnika z art. 3 § 2 pkt 4 i 8 p.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Obowiązujące przepisy nie przewidują terminu do złożenia skargi na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. W takim przypadku, w myśl obowiązujących w dacie złożenia skargi przepisów, nie istnieje też powinność uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia bezczynności, ani wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Oceniając dalej przesłanki dopuszczalności skargi należy podzielić trafne tezy wyrażone m.in. wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SAB/Ol 22/13 ( zam. zb. LEX nr 1313643), w którym wskazano, że przypadku, gdy podmiot wezwany uznaje, że żądana informacja nie stanowi w istocie informacji publicznej, Sąd zobligowany jest do rozpoznania wniesionej skargi i rozstrzygnięcia, czy rzeczywiście wnioskodawca może domagać się udostępnienia interesujących go danych.

Stwierdzenie, że żądana informacja nie jest informacja publiczną, stanowi zatem przesłankę prowadzącą do oddalenia skargi, a nie do jej odrzucenia.

W świetle powyższego, w niniejszej sprawienie nie zachodziły przesłanki do odrzucania skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 albo pkt 6 p.p.s.a.

Skarga została złożona przez podmiot i przeciwko podmiotowi, który posiada zdolność sądową oraz zdolność do czynności procesowych, nie jest dotknięta brakami formalnymi lub fiskalnymi.

Okoliczności te nie były kwestionowane, jak również z urzędu nie stwierdzono żadnych przesłanek uzasadniających odrzucenie skargi z innych przyczyn, o których mowa w art. 58 § 1 p.p.s.a.

W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się trafnie ( m.in. T. Woś (w: T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie..., 2010, s. 70, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1067/08, Lex Omega nr 491969 – nadal aktualne), że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wtedy, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub prowadził postępowanie, ale mimo istnienia ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo nie podjął stosownej czynności. Dla zasadności skargi na bezczynność nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określony akt nie został podjęty lub czynność dokonana, a w szczególności, czy bezczynność została spowodowana zawinioną albo też niezawinioną opieszałością organu, czy też wiąże się z jego przeświadczeniem, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinny zostać dokonane.

Stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z treścią art. 149 §1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego ( art. 149 § 1b p.p.s.a.). W myśl art. 149 § 2 p.p.s.a. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

W wypadku braku podstaw do uwzględnienia skargi podlega ona oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

Specyficzna sytuacja, uniemożliwiająca wydanie wyroku co do istoty sprawy w zakresie zobowiązania organ do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa ma miejsce wówczas, gdy w toku postępowania sądowoadmnistracyjnego przed dniem orzekania w sprawie ze skargi na bezczynność albo przewlekłość zostanie stwierdzony fakt wydania przez organ administracji publicznej decyzji, postanowienia lub też innego aktu, albo podjęcia stosownej czynności choćby z przekroczeniem terminów ustawowych. Stan taki nie zachodzi w niniejszej sprawie.

Skarga w niniejszej sprawie dotyczy bezczynności organu w udostępnieniu informacji publicznej.

W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. został określony podstawowy, otwarty katalog podmiotów zobowiązanych do udostępnienia informacji publicznej, zaś z jego treści wstępnej wynika w ogólnym ujęciu, że zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. Stosownie zaś do art. 4 ust. 3 u.d.i.p., obowiązane do udostępniania informacji publicznej są podmioty, o których mowa w ust. 1 i 2, będące w posiadaniu takich informacji. Z art. 3 u.d.i.p. wynika, że:

1. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienia do:

1) uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego;

2) wglądu do dokumentów urzędowych;

3) dostępu do posiedzeń kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów.

2. Prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do niezwłocznego uzyskania informacji publicznej zawierającej aktualną wiedzę o sprawach publicznych.

Pojęcie informacji publicznej określa ustawodawca w art. 1 ust. 1 u.d.i.p. i art. 6 u.d.i.p. Zgodnie z art. 1 tej ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie, jednak przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Przepis art. 6 u.d.i.p. wprowadza przykładowy katalog informacji i dokumentów stanowiących informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. W myśl art. 10 ust. 1 ,u.d.i.p. informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Artykuł 7 - 12 u.d.i.p. normuje sposób oraz formę udostępniania informacji publicznej. Termin udostępnienia informacji publicznej na wniosek został określony w art. 13 ust. 1-2 u.d.i.p., który stanowi w ust. 1, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku ( art. 13 ust. 2). Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku ( art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się ( art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom ( art. 15 ust. 1 u.d.i.p.). Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek ( art. 15 ust. 2 u.d.i.p.).

Niemniej jednak art. 5 u.d.i.p. stanowi, że :

1. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych.

2. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji, oraz przypadku, gdy osoba fizyczna lub przedsiębiorca rezygnują z przysługującego im prawa.

2a. Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o przymusowej restrukturyzacji.

3. Nie można, z zastrzeżeniem ust. 1, 2 i 2a, ograniczać dostępu do informacji o sprawach rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa, w szczególności w postępowaniu administracyjnym, karnym lub cywilnym, ze względu na ochronę interesu strony, jeżeli postępowanie dotyczy władz publicznych lub innych podmiotów wykonujących zadania publiczne albo osób pełniących funkcje publiczne - w zakresie tych zadań lub funkcji.

4. Ograniczenia dostępu do informacji w sprawach, o których mowa w ust. 3, nie naruszają prawa do informacji o organizacji i pracy organów prowadzących postępowania, w szczególności o czasie, trybie i miejscu oraz kolejności rozpatrywania spraw.

W ślad za powołanymi regulacjami, z których wnika możliwość nieuwzględnienia wniosku pomimo posiadania informacji publicznej, art. 16 u.d.i.p. przewiduje, że :

1. Odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji.

2. Do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że:

1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni;

2) uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji.

Zgodnie z treścią art. 17 ust. 1 i 2 u.d.i.p. :

1. Do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio.

2. Wnioskodawca może wystąpić do podmiotu, o którym mowa w ust. 1, o ponowne rozpatrzenie sprawy. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołania.

Odnosząc powyższe ogólne uwagi do stanu faktycznego niniejszej sprawy za bezsporne w świetle twierdzeń stron należy uznać, że informacja żądana we wniosku skarżącej, jest informacją publiczną, a Prezydent Miasta K. należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udostępnienia takich informacji. Skarżąca określała informacje żądane we wniosku, jako informację publiczną. Organ nie kwestionował takiej kwalifikacji w prowadzonej korespondencji, odsyłał dla ich uzyskania do BIP, zaś nadto nie zgłaszał w tym kierunku zarzutów w odpowiedzi na skargę.

Powyższa kwalifikacja nie budzi zastrzeżeń również w ramach przeprowadzanej kontroli wywołanej wniesieniem skargi, przy czym z uwagi na stanowisko stron analizę tego zagadnienia pozostawia się poza szerszymi rozważaniami.

We wniosku z dnia 23 marca 2017 r., adresowanym do Urzędu Miasta K. Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców Stanowisko ds. Transportu Licencjonowanego, P.C. (reprezentowania przez r. pr. P.R. ) zwróciła się na podstawie art. 2 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt. 3b i pkt 5c u.d.i.p., w związku ze wszczętymi przez Prezydenta Miasta K. postępowaniami sprawdzającymi wobec kierowców, w tym zarejestrowanych w aplikacji Uber, o udzielenie pisemnej odpowiedzi na 16 pytań. Wniosek skarżącej został też rozbudowany o uzasadnienie mające wskazywać, że żądane w nim informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. W części wstępnej przedmiotowego wniosku, przy oznaczeniu wnioskodawcy i jego reprezentacji, wskazano adres do korespondencji. Niezależnie od tego, wobec sporządzenia wniosku na papierze firmowym Kancelarii P.R. i Współpracownicy, podano w nim jako typowe oznaczenie: analogiczny adres, numer telefonu, e-mail, NIP i Regon. Ponadto końcowa część pisma zawiera prośbę o przesłanie wnioskowanych informacji na wskazany powyżej adres korespondencyjny, jak również na adres e-mail, który podano także w tym miejscu.

Wniosek wpłynął do Urzędu Miasta K. 24 marca 2017 r. (o czym świadczy stosowna prezentata ), a organ załatwiał go dwuetapowo.

Po pierwsze, w dniu 7 kwietnia 2017 r., na adres e-mail, organ wysłał wiadomość, w której poinformował w odpowiedzi na wniosek skarżącej o udzielenie informacji publicznej w sprawie kierowców świadczących usługi przewozu osób zlecanych za pomocą aplikacji Uber, że wnioskowane informacje – oprócz danych osobowych pracowników Urzędu Miasta K. – znajdują się na witrynie Biuletynu Informacji Publicznej Miasta K. zakładka "Na skróty" —> TAXI przepisy, egzaminy. Nadmienił, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej ( Dz. U. z 2016 r., poz. 1764) – informacja publiczna opublikowana w BIP nie podlega udostępnieniu w trybie na wniosek. Wyjaśnił ponadto, że w kwestii wnioskowanych informacji dotyczących danych osobowych pracowników Urzędu Miasta K. , którym zostały wydane karty płatnicze oraz ich numerów – zostanie wydana odrębna decyzja administracyjna.

Po drugie Prezydenta Miasta K. decyzją z dnia 10 kwietnia 2017 r., znak: [...] po rozpatrzeniu wniosku P.C. z dnia 23 marca 2017 r. o udostepnienie informacji publicznej – danych osobowych pracowników Urzędu Miasta K. , którym zostały wydane służbowe karty płatnicze oraz ich numerów, odmówił udostepnienia tej informacji publicznej.

Poza kontrolą wywołaną wniesieniem niniejszej skargi pozostaje kwestia legalności powyższej decyzji, która jest zaskarżalna do organu drugiej instancji. Kontrolę sądową uruchamia bowiem dopiero skarga na decyzję organu odwoławczego. Fakt wydania decyzji z dnia 10 kwietnia 2017 r., znak: [...] ma w sprawie niniejszej takie znaczenie, że w części objętej rozstrzygnięciem Prezydenta Miasta K. nie można by było organowi postawić skutecznie zarzutu bezczynności, gdyby wydał decyzje w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Niemniej jednak nieterminowe wydanie decyzji - zapadłej i doręczonej pełnomocnikowi P.C. jeszcze przed wniesieniem niniejszej skargi - nie jest przedmiotem zarzutów i nie w tym skarżąca upatruje bezczynności organu.

W zakresie objętym kontrolą należy zauważyć, że jak wynika z Biuletynu Informacji Publicznej Urzędu Miasta K. pod adresem strony: [...] zakładka: Licencje i egzaminy taxi ( w wersji z daty udzielenia odpowiedzi na wniosek 7 kwietnia 2017 r.) Wydział Ewidencji Pojazdów i Kierowców Stanowisko ds. Transportu Licencjonowanego zamieścił tam następujące informacje, mające w ocenie organu stanowić odpowiedź na pytania wniosku :

1. Dane statystyczne za 2015 r. dot. egzaminów i licencji taxi.

2. Informacje dot. wykonywania usług przewozowych taksówką.

3. Aktualne akty prawne dot. wykonywania transportu drogowego taksówką.

4.Materiały pomocne w wykonywaniu usług transportowych taksówką (do samodzielnego sporządzenia i/lub wydruku).

5. Informacje dot. egzaminów w zakresie transportu drogowego taksówką.

6. Informacja w sprawie kierowców świadczących usługi przewozu osób, zlecanych za pomocą mobilnej aplikacji Uber.

Powyższe informacje zostały szerzej rozbudowane, przy czym w zakresie pkt 1-5 pozostają one bez istotnego związku z pytaniami 1-16, zawartymi we wniosku skarżącej z dnia 23 marca 2017 r. o udostepnienie informacji publicznej.

Taki związek z przedmiotowym wnioskiem, aczkolwiek w zakresie węższym, niż zadane w nim pytania, mają natomiast informacje z pkt 6., w sprawie kierowców świadczących usługi przewozu osób, zlecanych za pomocą mobilnej aplikacji Uber. Na treść pkt 6. składają się liczne informacje (przykładowo - terminarz rozpraw prowadzonych w [...] sądach wobec kierowców Ubera; wykaz mandatów karnych, skarbowych nałożonych przez urzędy skarbowe na kierowców Uber za popełnienie wykroczeń skarbowych z art. 60 Kodeksu karnego skarbowego i inne), z których w stanie faktycznym sprawy istotne są następujące :

" Prezydent Miasta K. (oraz osoby działające z upoważnienia prezydenta miasta) w opisanym wyżej zakresie wykonuje obowiązujące przepisy prawa. Każdy odpłatny przewóz osób, bez względu na sposób zamówienia i realizacji tej usługi, a także metodę płatności za nią (np. bezgotówkową) – podlega ustawom: o transporcie drogowym, o podatku od towarów i usług w zakresie stosowania kas fiskalnych oraz o informowaniu o cenach towarów i usług. Pracownicy Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców zamówili poza pozanormatywnym czasie pracy, za pomocą mobilnej aplikacji Uber zainstalowanej w różnorodnych pod względem własności telefonach komórkowych typu smartfon, z wykorzystaniem służbowych kart płatniczych wydanych przez [...] S.A. w dniach 15.03.2016 r., 17.06.2016 r. i 03.09.2016 r. oraz kart telefonicznych SIM typu pre-paid (nr [...]) ), w 2015 r. - 2 usługi przewozowe osób, w 2016 roku - 85 usług, w 2017 roku - 4 usługi, za które pracownicy otrzymali wynagrodzenie, odpowiednio: 102,51 zł, 2.416,54 zł, 166,66 zł, których koszt wynosił, odpowiednio: 30,93 zł, 986,33 zł, 40,66 zł, ze środków budżetowych Urzędu Miasta K. dział [...] , zadanie: [...] , zadanie: "Nadzór nad działalnością regulowaną i transportem drogowym", rozliczanych na podstawie potwierdzeń płatności, o których mowa w Regulaminie korzystania z usług Uber dostępnym na stronie https://www.uber.com/legal/terms/pl/, ewidencjonowanych w księgach rachunkowych Urzędu Miasta K. za pomocą systemu księgowego."

Wyłączając z rozważań pytania, co do których wydana została decyzja Prezydenta Miasta K. z dnia 10 kwietnia 2017 r., znak: [...] , należy stwierdzić, że w pozostałości informacje w BIP nie stanowią pełnej odpowiedzi na pytania o fakty z zakresu informacji publicznej, będące przedmiotem zainteresowania skarżącej. Widocznym jest bowiem, że wniosek zmierza do uzyskania odpowiedzi na pytania o podstawy i zasady korzystania przez pracowników Urzędu Miasta K. z usług przewozu osób zlecanych za pomocą mobilnej aplikacji Uber ( pytania 1-15), a nie do uzyskania odpowiedzi na pytania w sprawie kierowców świadczących usługi przewozu osób, zlecanych za pomocą mobilnej aplikacji Uber. Nadto o ile w komunikacie z BIP można odnaleźć niektóre z żądanych przez skarżąca informacji o faktach, to są one jednak podawane zawężająco w relacji do pytań i niejako przy okazji zasadniczego wątku, jaki w pkt 6. stanowi sprawa kierowców świadczących usługi przewozu osób zlecanych za pomocą mobilnej aplikacji Uber, a nie sprawa pracowników Urzędu Miasta K. korzystających z takich usług w celach, które powinny być uzasadnione pełnieniem obowiązków służbowych. Nadto dane urzędowe w BIP z zakresu informacji publicznej ograniczono wyłącznie do czynności kontrolnych, a także niektórych tylko zadań, nadto podjętych przez pracowników jednego tylko wydziału (Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców) i wyłącznie do zleceń w poza pozanormatywnym czasie pracy, z pominięciem takowych realizowanych w godzinach pracy, co nie stanowi pełnej odpowiedzi na poszczególne pytania:

1) Czy Urząd Miasta K. dokumentuje wydatki poniesione na zapłatę rachunków pracowników Urzędu Miasta K. za usługi świadczone przez kierowców zarejestrowanych w aplikacji Uber ? - albowiem nie jest wiadomym, czy analogicznie jak podano w informacji z BIP dokumentowane są w ogóle wydatki pozostałych pracowników Urzędu Miasta K. zatrudnionych poza Wydziałem Ewidencji Pojazdów i Kierowców, w normatywnym i pozanormatywnym czasem pracy;

2) Jeśli Urząd Miasta K. dokumentuje wydatki poniesione na zapłatę rachunków za usługi świadczone przez kierowców zarejestrowanych w aplikacji Uber na rzecz pracowników UMK, to w jaki sposób ? - albowiem nie jest wiadomym, czy analogicznie co do sposobu, jak podano w informacji z BIP, dokumentowane są wydatki dotyczące pozostałych pracowników Urzędu Miasta K. zatrudnionych poza Wydziałem Ewidencji Pojazdów i Kierowców, w normatywnym i pozanormatywnym czasem pracy;

3) Czy podstawą uiszczenia zapłaty (a tym samym wydania środków publicznych) jest "paragon", o których mowa w pkt. 4.6 umowy dostępnej na stronie http://t.uber.com/umowa, tj. rachunek otrzymywany na adres e-mail właściciela konta w aplikacji Uber ? - albowiem nie jest wiadomym, czy analogicznie jak podano w informacji z BIP, w stosunku do wszystkich pracowników Urzędu Miasta K. chodzi o potwierdzenia płatności, o których mowa w Regulaminie korzystania z usług Uber dostępnym na stronie https://www.uber.com/legal/terms/pl/, ewidencjonowanych w księgach rachunkowych Urzędu Miasta K. za pomocą systemu księgowego;

4) Jeżeli Urząd Miasta K. rozlicza zamówione za pomocą aplikacji Uber przejazdy na podstawie "paragonów", o których mowa w pkt. 4.6 umowy dostępnej na stronie http://t.uber.com/umowa, jaka jest podstawa prawna dokonywania takich rozliczeń mając na uwadze fakt, że nie stanowią one paragonów fiskalnych w rozumieniu przepisów prawa ani też innego równoważnego dokumentu ? – na to pytanie brak odpowiedzi, przy czym nie jest to pytanie o treść obowiązującego prawa, lecz o fakty które powinny wynikać ze stosowanych przepisów;

5) Jeżeli Urząd Miasta K. nie rozlicza zamówionych za pomocą aplikacji Uber przejazdów na podstawie "paragonów", o których mowa w pkt. 4.6 umowy dostępnej na stronie http://t.uber.com/umowa, to jakie dokumenty stanowią podstawę uiszczenia zapłaty (a tym samym wydania środków publicznych z budżetu miasta K) ? - albowiem nie jest wiadomym, czy analogicznie jak podano w informacji z BIP, w stosunku do wszystkich pracowników Urzędu Miasta K. chodzi o potwierdzenia płatności, o których mowa w Regulaminie korzystania z usług Uber dostępnym na stronie https://www.uber.com/legal/terms/pl/, ewidencjonowanych w księgach rachunkowych Urzędu Miasta K. za pomocą systemu księgowego;

6) Ile przejazdów świadczonych przez kierowców zarejestrowanych w aplikacji Uber zamówili pracownicy Urzędu Miasta K. w całym roku 2016 oraz w pierwszym kwartale 2017 roku ? – albowiem brak odpowiedzi na temat pozostałych pracowników Urzędu Miasta K. zatrudnionych poza Wydziałem Ewidencji Pojazdów i Kierowców, w normatywnym i pozanormatywnym czasem pracy;

7) Jaka kwota środków publicznych została przeznaczona na zapłatę rachunków za przejazdy pracowników Urzędu Miasta K. za usługi świadczone przez kierowców zarejestrowanych w aplikacji Uber w całym roku 2016 oraz w pierwszym kwartale 2017 roku ? - albowiem brak odpowiedzi na temat kwoty środków przeznaczonej na zapłatę rachunków za przejazdy publicznych pozostałych pracowników Urzędu Miasta K. zatrudnionych poza Wydziałem Ewidencji Pojazdów i Kierowców, w normatywnym i pozanormatywnym czasem pracy;

8) Czyją własność stanowią telefony komórkowe, z których dokonywane są zamówienia przejazdów zamówionych przez aplikację Uber ? Proszę o wskazanie imion i nazwisk właścicieli (lub nazw podmiotów) - albowiem brak odpowiedzi co do pozostałych pracowników Urzędu Miasta K. zatrudnionych poza Wydziałem Ewidencji Pojazdów i Kierowców i w tym zakresie nie wydano też decyzji;

9) Na jakie osoby zarejestrowane są karty SIM telefonów komórkowych, z których

dokonywane są zamówienia przejazdów przez aplikację Uber ? Proszę o wskazanie imion i nazwisk właścicieli (lub nazw podmiotów) - albowiem brak odpowiedzi co do pozostałych pracowników Urzędu Miasta K. zatrudnionych poza Wydziałem Ewidencji Pojazdów i Kierowców i w tym zakresie nie wydano też decyzji, przy czym nie można uznać, że taka informacja nie jest informacja publiczną, lecz informacją wewnętrzną, co znajduje choćby potwierdzenie w treści informacji BIP, gdzie opublikowano analogiczne dane związane z kontrolami przeprowadzonymi przez pracowników jednego wydziału;

11) Jeżeli karty płatnicze, które zostały zarejestrowane w aplikacji Uber celem dokonywania płatności za przejazdy pracowników Urzędu Miasta K. zostały wydane na nazwiska pracowników Urzędu Miasta K. jako służbowe karty płatnicze, proszę o przesłanie:

a) kserokopii wniosków pracowników Urzędu Miasta K. o wydanie służbowej karty płatniczej;

b) kserokopii upoważnień Skarbnika Miasta / Głównego Księgowego / osoby przez niego upoważnionej do wydania służbowej karty płatniczej - albowiem brak podstaw do uznania, że tej części wniosku dotyczy decyzja, a dane osobowe mogły zostać zanonimizowane;

12) Jeżeli karty płatnicze, które zostały zarejestrowane w aplikacji Uber celem dokonywania płatności za przejazdy pracowników Urzędu Miasta K. zostały wydane na nazwiska pracowników Urzędu Miasta K. jako służbowe karty płatnicze, proszę o udzielenie

informacji:

a) kiedy służbowe karty płatnicze zostały wydane;

b) przez kogo służbowe karty płatnicze zostały wydane;

c) jakie numery nadano służbowym kartom płatniczym – albowiem brak podstaw do uznania, że tej części wniosku dotyczy decyzja, a dane osobowe mogły zostać zanonimizowane;

13) Jeżeli karty płatnicze, które zostały zarejestrowane w aplikacji Uber celem dokonywania płatności za przejazdy pracowników Urzędu Miasta K. zostały wydane na nazwiska pracowników Urzędu Miasta K. jako służbowe karty płatnicze, proszę o udzielenie informacji, czy z w/w kart płatniczych celem zamówienia przejazdów przez aplikację Uber korzystają wyłącznie pracownicy, na których nazwiska te karty zostały wydane? Jeśli nie, jakie inne osoby korzystały bądź korzystają z tych kart płatniczych? Proszę o wskazanie imion i nazwisk tych osób. – albowiem takiej informacji nie udzielono w żadnym zakresie i nie wydano decyzji;

14) Mając na uwadze, że część przejazdów pracowników Urzędu Miasta K. zamówionych przez aplikację Uber odbyła się poza godzinami pracy Urzędu Miasta K. , proszę o udzielenie informacji, czy pracownicy Urzędu Miasta K. otrzymali z tego tytułu wynagrodzenie za pracę w godzinach nadliczbowych? Jeśli tak, jaka była łączna kwota wynagrodzenia wypłaconego pracownikom Urzędu Miasta K. z tego tytułu odpowiednio w 2015 roku, 2016 roku oraz w pierwszym kwartale 2017 roku ? - albowiem brak odpowiedzi co do pozostałych pracowników Urzędu Miasta K. zatrudnionych poza Wydziałem Ewidencji Pojazdów i Kierowców;

15) Czy zamawianie przez pracowników Urzędu Miasta K. przejazdów za pomocą aplikacji Uber było związane z prowadzeniem czynności kontrolnych na podstawie przepisów art. 85 i nast. ustawy o transporcie drogowym? Jeśli tak, proszę o przesłanie kserokopii wydanych dla pracowników Urzędu Miasta K. upoważnień do przeprowadzenia kontroli. - albowiem brak odpowiedzi co do pozostałych pracowników Urzędu Miasta K. zatrudnionych poza Wydziałem Ewidencji Pojazdów i Kierowców.

Z informacji w BIP nie wynika zatem w szczególności, a do tego zmierzają pytania wniosku 1-15, czy poza wymienionymi tam wprost kontrolami oraz wydatkami z nimi związanymi pracownicy Urzędu Miasta K. z innego tytułu dokonywali zamówień usług świadczonych przez kierowców zarejestrowanych w aplikacji Uber, na jakich powyższe odbywało się zasadach jak płacono, jak dokumentowano i jak rozliczano takie wydatki, jak również czy związane to było wyłącznie z dokonywaniem czynności służbowych, a jeżeli tak – to w ramach jakich zadań.

W BIP brak również informacji mogących stanowić odpowiedź na pytanie 16., tj. na jakiej podstawie prawnej Urząd Miasta K. udostępnia taksówkarzom prowadzącym profil "Związek Zawodowy [...] Taksówkarzy" na portalu społecznościowym Facebook ([...]/) informacje o toczących się przed Prezydentem Miasta K. i właściwymi Urzędami Skarbowymi postępowaniach przeciwko kierowcom zarejestrowanym w aplikacji Uber ? Jeśli w/w informacje zostały udostępnione w trybie dostępu do informacji publicznej, proszę o przedłożenie kserokopii przedmiotowych wniosków (wraz z prezentatą dokumentującą datę wpływu wniosku do Urzędu Miasta K )". Organ na to pytanie również nie udzielił odpowiedzi oraz nie wydał decyzji.

Słusznie wskazuje skarżąca z powołaniem się na tezy uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lutego 2015 r., sygn. akt l OSK 1011/14, że brak udostępnienia informacji publicznej w terminie stanowi o zaistnieniu bezczynności organu, przy czym bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej ma miejsce nie tylko, gdy w terminie wskazanym w art. 13 u.d.i.p. adresat wniosku w ogóle nie rozpoznaje otrzymanego podania, ale także wówczas gdy udziela informacji niebędącej przedmiotem wniosku lub informacji niepełnej, niejasnej, czy niewiarygodnej oraz gdy odmawia jej udzielenia w nieprzewidzianej do tej czynności formie, ponadto nie informuje strony o tym, że nie posiada wnioskowanej informacji.

Takich wyjaśnień o nieposiadaniu dalej idących informacji, niż opublikowane na stronach BIP organ nie udzieli ani skarżącej, ani też w odpowiedzi na skargę.

Powołane wyżej okoliczności nakazują uwzględnienie skargi, której zarzuty są zasadne, o czy orzeczono w pkt I. sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a.

Rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty ( tak NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894 ).

Takich cech, tj. oczywistości w naruszeniu prawa, nie sposób przyjąć w kontrolowanym stanie faktycznym. Z przedstawionych akt wynika, że organ nie ignorował i nie pomijał milczeniem wniosku skarżącej. Nadto działanie skarżącej, które podejmowane przez profesjonalnego pełnomocnika mogło - choć nie powinno - być mylące co do zakresu wniosku, skoro został on zaadresowany nie do Prezydenta Miasta K. , lecz jego biura (urzędu Miasta K. ) oraz do konkretnego wydziału (Wydziału Ewidencji Pojazdów i Kierowców). Organ działał w efekcie błędnie, ale w terminie określonym w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. W opisanej sytuacji brak jest podstaw do stwierdzenia, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, czy też przesłanek do nakładania sankcji przewidzianych w art. 149 § 2 p.p.s.a. O nałożenie takich sankcji finansowych skarżąca nie wnosiła zresztą w skardze.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w pkt II. sentencji wyroku, na podstawie art. 149 § 1 i 1a p.p.s.a.

Podstawę prawną orzeczenia o kosztach postępowania sądowoadministracyjnego, zawartego w pkt III. sentencji wyroku, stanowi art. 200 p.p.s.a. oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. W myśl tych przepisów, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony ( art. 205 § 2 p.p.s.a.). W sprawie niniejszej wykazane koszty postępowania obejmują uiszczony wpis od skargi ( 100 zł), wynagrodzenie adwokata ( 480 zł) i opłaty od pełnomocnictwa ( 17 zł).