Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 286/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-04-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Asesor WSA Danuta Szydłowska Protokolant Anna Mruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi P. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji (dalej KGP) decyzją z dnia [...] maja 2006 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji w W. z dnia [...] marca 2006 r., którą organ ten, działając na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 i art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity - Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., cofnął P. C. pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej, przyznane na mocy decyzji Komendanta Policji z dnia [...] stycznia 2000 r.

W świetle powołanego wyżej przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6 tej ustawy. Z kolei art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy przewiduje, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Stosownie natomiast do art. 20 ustawy, cofnięcie pozwolenia na broń, dopuszczenia do posiadania broni (...) następuje w drodze decyzji administracyjnej.

U podstaw podjętego w tej sprawie rozstrzygnięcia legły następujące ustalenia.

P. C. został w postępowaniu karnym oskarżony o to, że w dniu [...] grudnia 2004 r. w miejscowości C. kierował samochodem osobowym marki [...]. nr rej. [...], będąc w stanie nietrzeźwości (0,51 mg/dm3 i 0,53 mg/dm3 ) w wydychanym powietrzu, to jest o czyn z art. 178 a § 1 kodeksu karnego (dalej k.k.). Według tego przepisu, kto znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2. Wyrokiem nakazowym z dnia [...] marca 2005 r. sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w B. uznał P. C. za winnego popełnienia zarzucanego mu w/w czynu i za to wymierzył mu karę grzywny w wysokości 60 stawek dziennych. Orzekł też m.in. karę zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z wyłączeniem pojazdów określonych w kategorii "C" na okres jednego roku. Powzięcie przez organy Policji informacji o wydaniu w/w wyroku stanowiło podstawę do wszczęcia z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie cofnięcia P. C. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej.

Zdaniem organu orzekającego w pierwszej instancji, naruszenie porządku prawnego w stanie nietrzeźwości, podważa domniemanie, że osoba ta będzie użytkowała broń w sposób zgodny z interesem porządku publicznego. Popełnienie umyślnego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, w stanie nietrzeźwości, świadome narażenie nie tylko swojego życia i zdrowia, ale także innych uczestników ruchu drogowego rodzi obawę, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

P. C., dalej skarżący, wniósł odwołanie od decyzji Komendanta Policji w W. z dnia [...] marca 2006 r., wnosząc o jej uchylenie. Nie kwestionując wyroku Sądu zarzucił wydanej decyzji subiektywność i brak zastosowania przesłanek obiektywnych stanu faktycznego, podkreślał, iż został skazany za przestępstwo przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji a nie za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Podnosił, że Sąd uznał, iż jego zachowanie nie budzi obawy na przyszłość bowiem pozostawił mu uprawnienia z kategorii "C", tj. prawo prowadzenia pojazdów mechanicznych pojazdami ciężarowymi. Podkreślał, iż nie miał i nie ma problemów z alkoholem a dotychczasowe życie potwierdza, iż jest osobą odpowiedzialną. Wskazał, iż karę orzeczoną przez Sąd wykonał.

Organ odwoławczy, KGP, po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Akceptując stanowisko organu pierwszej instancji wskazał, iż organ Policji jest związany wyrokiem sądu powszechnego skazującym posiadacza pozwolenia na broń za przestępstwo. Przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy ma charakter obligatoryjny, determinując sposób rozstrzygnięcia sprawy. Przestępstwo popełnione przez P. C. polegające na prowadzeniu pojazdu mechanicznego w ruchu lądowym w stanie nietrzeźwości w istocie rzeczy, pośrednio godzi w życie lub zdrowie człowieka. Prowadzenie samochodu w stanie nietrzeźwości świadczy o dużej nieodpowiedzialności, bowiem strona popełniając ten czyn narażała na uszczerbek życie i zdrowie swoje i innych uczestników ruchu drogowego. Nawet jeśli osoba posiadająca pozwolenie na broń nie popełniła przestępstwa wymienionego w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy, to wobec niezamkniętego w tym przepisie katalogu przestępstw, skazanie prawomocnym wyrokiem za inne przestępstwa niż wymienione, może rodzić uzasadnioną obawę, o której stanowi przepis. Organ podkreślił, iż prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości stanowi plagę społeczną prowadzącą do tragicznych następstw. KGP wskazał, iż wyjaśnienia strony, iż jechała tylko po parkingu są mało wiarygodne w świetle wydanego wyroku, zaś podporządkowanie się wyrokowi sądu nie ma wpływu na rozstrzygnięcie. Organ podkreślił, iż upływ 15 miesięcy od daty skazania nie zmienia faktu, iż w świetle prawa P. C. jest osobą karaną za przestępstwo z art. 178 a § 1 k.k.

P. C. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. Ponowił zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczące: skazania go za inne przestępstwo niż wymienione w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, pozostawienia przez sąd uprawnienia z kategorii "C", zarzutu subiektywizmu i braku zastosowania obiektywnych przesłanek przy ocenie stanu faktycznego. Skarżący powtórzył, iż nie ma problemów alkoholowych, jest osobą odpowiedzialną oraz posiada dobra opinię w związku łowieckim. Zarzucił, iż zaskarżona decyzja została wydana w wyniku zastosowania wykładni rozszerzającej; podniósł, powołując się na załączoną do skargi notatkę prasową, że nawet osobom odsiadującym wyroki w zakładach karnych nie cofa się posiadanych pozwoleń na broń.

W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Odnosząc się do zarzutu skarżącego o zastosowaniu rozszerzającej wykładni i dodatkowym ukaraniu go za popełnione przestępstwo wskazał, iż decyzja administracyjnoprawna jest konsekwencją jego zachowania, wynikającą z obligatoryjnego charakteru art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

W myśl art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Kontrolując zaskarżoną decyzję z punktu widzenia powyższych zasad sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez ten organ ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zdaniem Sądu organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Nie doszło również do naruszenia praw skarżącego jako strony toczącego się postępowania. Skarżący prawidłowo został zawiadomiony o wszczęciu postępowania (pismo z dnia [...] grudnia 2005 r.) oraz o możliwości czynnego w nim uczestniczenia.

Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowi przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, zgodnie z którym właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 – 6. Natomiast stosownie do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 tej ustawy, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Sformułowanie art. 18 ust. 1 "cofa pozwolenie na broń" jest kategoryczne. Oznacza ono obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1-6. W przypadku skarżącego zaistniała przesłanka przewidziana w pkt 6 ust.1 art. 15 ustawy. A zatem w świetle cytowanych przepisów uzasadniona obawa użycia broni w celach sprzecznych

z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, przez skarżącego posiadającego pozwolenie na broń wynikała z faktu uprzedniego skazania go prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo określone w art.178a § 1 kodeksu karnego. Fakt skazania skarżącego P. C. wyrokiem karnym w niniejszej sprawie jest bezsporny. Skarżący skazany został wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w B. z dnia [...] marca 2005 r. za przestępstwo określone w art.178a § 1 k.k. polegające na tym, iż skarżący w dniu [...] grudnia 2004 r. kierował samochodem osobowym marki [...], będąc w stanie nietrzeźwości.

Trafnie zatem organy Policji przyjęły, iż skarżący dopuszczając się popełnienia wskazanego przestępstwa, za które został skazany prawomocnym wyrokiem należy do katalogu osób o których mowa w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni

i amunicji. Albowiem skarżący wobec rodzaju naruszenia prawa, których się dopuścił nie daje gwarancji, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Dopuścił się bowiem czynu, za który został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu, godzącego bezpośrednio w ochronę porządku publicznego. Podkreślić należy, iż przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego – prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne

o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty (niewyczerpujący). Nie sposób więc podzielić rozumowania skarżącego, że skoro przestępstwo, za które został prawomocnie skazany nie należy do wymienionych tam wprost kategorii czynów zabronionych, to przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 nie znajduje do niego zastosowania. Zauważyć bowiem wypada, iż czyn objęty przepisem art. 178 a § 1 k.k., usytuowany jest wprawdzie w rozdziale XXI k.k., zatytułowanym "Przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji", jednak przedmiotem ochrony tego przepisu jest życie i zdrowie człowieka. Tego rodzaju zachowanie (tj. prowadzenie pojazdu mechanicznego

w stanie nietrzeźwości) często wywołuje tragiczne skutki w postaci wypadków powodujących śmierć i kalectwo ludzi. Niewątpliwie broń jest towarem szczególnie reglamentowanym; a dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Dopuszczenie się przez skarżącego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości (okoliczność stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu) rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Ponadto co podkreśla się w orzecznictwie "kwestia posiadania broni palnej, z uwagi na skutki - często nieodwracalne - jakie powoduje jej użycie, ma ogromne znaczenie dla stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nie może być realniej zarysowana obawa, że posiadacz broni palnej użyje tej broni "w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego" niż skazujący wyrok sądowy i to niezależnie od wymiaru kary"(wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2003.01.14 sygn. akt III SA 1173/01 LEX nr 126764).

Dotychczasowa opinia, na którą powołuje się skarżący została zniweczona poprzez popełnienie wskazanego przestępstwa i skazania za nie prawomocnym wyrokiem sądu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.