Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 886/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne: Uprawnienia do wykonywania zawodu
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 134 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit a, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 12 ust. 2, art. 14 ust. 3 pkt 2, art. 16 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1202
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
article: par. 5 ust. 4 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2014 poz 1278
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2018 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] w przedmiocie uprawnień budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz skarżącego R. S. kwotę 200 zł (słownie dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego.


UZASADNIENIE

VI SA/Wa 886/18

U Z A S A D N I E N I E

Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów RP (dalej "Komisja", "organ odwoławczy") decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...], na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów oraz inżynierów budownictwa (Dz. U. z 2016 r., poz. 1725), dalej "ustawa o samorządach zawodowych", w związku z § 4 ust. 1 pkt 1 Regulaminu postępowania kwalifikacyjnego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej (załącznik do uchwały nr O-38-IV 2014, Krajowej IARP z dnia 16 października 2014 r. ze zm. - dalej "regulamin") oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 11 ust. 1 ustawy o samorządach zawodowych - po rozpatrzeniu odwołania R. S. - utrzymał w mocy decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów RP (dalej "Izba Architektów", "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] odmawiającą R. S. nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie, bez przeprowadzania egzaminu.

Do wydania niniejszej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

R. S. ("skarżący", "strona") w dniu [...] września 2017 r. złożył do Izby Architektów wniosek o nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie.

Po przeprowadzeniu w dniu 29 września 2017 r. pierwszego etapu postępowania kwalifikacyjnego zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2014 r., poz. 1278, dalej "rozporządzenie") Izba Architektów decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. odmówiła skarżącemu nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie, bez przeprowadzania egzaminu.

Organ I instancji wskazał, że skarżący nie spełnia warunków w zakresie przygotowania zawodowego niezbędnego do uzyskania uprawnień budowlanych wskazanych w złożonym wniosku. Przygotowanie zawodowe strony w zakresie wykształcenia nie odpowiada w ocenie organu I instancji wymaganiom przepisu § 5 ust. 2 i ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia oraz załącznika nr 2 do rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 września 2011 r. w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów weterynarii i architektury (Dz. U. z 2011 r., poz. 1233) z powodu braków w posiadanym wykształceniu odpowiednim dla uzyskania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł skarżący wnosząc o jej uchylenie. W odwołaniu podniósł, iż zaskarżona przez niego decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, tj.:

- § 5 ust. 2 oraz § 5 ust. 4 rozporządzenia,

- art 12 ust. 3a pkt 1 ustawy - Prawo budowlane,

- § 4 ust. 1 pkt 1 regulaminu;

- art. 9, art. 10 § 1, art. 12 § 1 i 2, art. 35 § 1 i 3, art. 36 § 1 k.p.a.

Po ponownej analizie materiału dowodowego w zakresie podniesionych przez stronę zarzutów, Komisja II stopnia zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. utrzymała w mocy decyzję Izby Architektów.

Komisja wskazała, iż stosownie do treści art. 12 ust. 2 Prawa budowlanego na etapie kwalifikowania wykształcenia kandydata do uzyskania uprawnień budowalnych w specjalności architektonicznej, konieczne jest dokonanie indywidualnej oceny poziomu uzyskanego wykształcenia w świetle przepisów powszechnie obowiązujących, które regulują minimalny poziom wykształcenia niezbędny do wykonywania zawodu architekta w ograniczonym zakresie.

Komisja wskazała, iż nie ulega wątpliwości, że w niniejszej sprawie znajdzie zastosowania art. 14 ust 3 pkt 2 Prawa budowalnego, który stanowi, że uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie mogą być nadane osobie która ukończyła studia pierwszego stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub studia drugiego stopnia na kierunku pokrewnym dla danej specjalności.

Wykaz kierunków studiów wyższych odpowiednich i pokrewnych dla danej specjalności został określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Zgodnie z tym załącznikiem, kierunkiem studiów wyższych odpowiednim dla uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie jest architektura lub architektura i urbanistyka. Natomiast kierunkiem studiów wyższych pokrewnym dla uprawnień budowlanych we ww. zakresie jest kierunek studiów w zakresie budownictwa.

Następnie Komisja wskazała, iż zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, kwalifikowania i weryfikacji wykształcenia jako odpowiedniego lub pokrewnego dla danej specjalności oraz zakresu uprawnień budowlanych, komisja kwalifikacyjna dokonuje poprzez stwierdzenie zgodności ukończonego kierunku studiów z kierunkiem studiów odpowiednim lub pokrewnym dla specjalności uprawnień budowlanych określonym w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Kwalifikowania i weryfikacji dokonuje się na podstawie dyplomu, suplementu do dyplomu albo wypisu z przebiegu studiów, potwierdzonego przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni.

W ocenie organu odwołujący ukończył jednolite studia magisterskie na kierunku budownictwo na Wydziale Budownictwa i Architektury Politechniki [...] w [...], zatem studia te należy uznać za pokrewne dla specjalności architektonicznej, jednak przedmioty kierunkowe, które objęte zostały zakresem studiów skarżącego, obejmowały 390 godzin na łączną sumę 3480 godzin zajęć - co stanowi 11,2%, a zatem nie został spełniony wymóg 1/3 ilości zajęć kierunkowych w odniesieniu do programu studiów.

Zdaniem organu odwoławczego ustawodawca uzależnił nadanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej, w tym przypadku uprawnień w ograniczonym zakresie, od wymogu ukończenia odpowiednich studiów oraz wymogu posiadania wiedzy i umiejętności. Program studiów pokrewnych musi spełniać minimum programowe kształcenia właściwe dla kierunku architektura określone w przepisach § 5 ust. 4 pkt 2, ust. 5 pkt 1 i 2 rozporządzenia.

Komisja podkreśliła, że punkty ECTS oznaczają standardy kształcenia i odzwierciedlają nakład pracy studenta potrzebny do osiągnięcia założonych w programie studiów efektów kształcenia, czyli co student powinien wiedzieć, rozumieć i potrafić zrobić po pomyślnym zakończeniu procesu kształcenia. Przepisy dotyczące standardów kształcenia architektów zawarte są w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 29 kwietnia 2011r. w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów weterynarii i architektury (Dz. U. nr 2017 poz. 1233).

Ponieważ odwołujący, będący absolwentem studiów jednolitych na kierunku budownictwo, wnioskował o uprawnienia ograniczone w specjalności architektonicznej, badanie programu studiów w zakresie spełnienia ustawowego minimum programu tych studiów właściwego dla kierunku architektura Komisja odniosła do standardów kształcenia dla studiów I i II stopnia architektury określonych w załączniku nr 2 do ww. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Są to standardy dotyczące treści kierunkowych, minimalnej liczby godzin zajęć zorganizowanych oraz minimalnej liczby punktów ECTS - grupa treści kierunkowych to 990 godzin zajęć odpowiadająca 98 punktów ECTS - wymagane minimum programowe to 330 godzin zajęć odpowiadające 33 punktom ECTS.

Komisja, po analizie treści kształcenia zawartych w suplemencie do dyplomu, w odniesieniu do standardów określonych w zał. nr 2 do ww. rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego wyliczyła, że zebrane przez stronę 27 pkt ECTS stanowi jedynie 27,6% wymaganych na kierunku architektura 98 pkt ECTS, co nie spełnia wymogu wskazanego w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia.

Następnie Komisja podkreśliła, że zawarte w suplemencie do dyplomu informacje dotyczące posiadanych kwalifikacji oraz uprawnień zawodowych są dla postępowania kwalifikacyjnego istotne, nikt bowiem lepiej niż uczelnia nie oceni przygotowania absolwenta do wykonywania właściwego zawodu w oparciu o realizację programu studiów ustalonych przez uczelnię.

Reasumując, Komisja stwierdziła, iż zgodnie z pkt V ppkt 2 Suplementu do dyplomu skarżącego, wydanego w dniu 18 lipca 2011 r. przez Dziekana Wydziału Budownictwa i Architektury Politechniki [...] w [...] skarżący - po odbyciu odpowiedniej praktyki ma możliwość uzyskania pełnych uprawnień do wykonawstwa i projektowania w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, mostowej i drogowej pozwalających pełnić samodzielne funkcje techniczne w budownictwie.

Pomimo zawartych w pkt IV informacji o treści studiów i osiągniętych wynikach - brak jest odniesienia do specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie, wynika to bowiem z faktu, iż wiedza uzyskana z zakresu przedmiotów kierunkowych studiów architektonicznych, podobnie jak wiedza z zakresu instalacji budowlanych, służyć ma zrozumieniu udziału inżyniera budownictwa-konstruktora w procesie sporządzania projektów architektoniczno-budowlanych na zasadach wskazanych w art 20 ust. 1 pkt 1a Prawa budowlanego, lecz w żadnym przypadku wiedza ta nie może stanowić podstawy do samodzielnego sporządzania tych projektów nawet w ograniczonym zakresie.

Ponieważ skarżący nie spełnia jednocześnie warunku określonego w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia, brak jest podstaw do uznania jego wykształcenia jako właściwego dla dopuszczenia do egzaminu w Izbie Architektów RP.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący – R. S., zaskarżając powyższą decyzję w całości.

Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie:

- § 5 ust. 2 oraz § 5 ust. 4 pkt 1 i 2 rozporządzenia,

- art. 12 ust. 3a pkt 1 Prawa budowlanego;

- art. 6 i 7, art. 7a § 1 k.p.a.

poprzez niezastosowanie się do powyższych przepisów, przez co nie ustalono wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie. Wniósł jednocześnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z ich powodu naruszenia, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, oraz zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi wskazał m. in., że zaskarżona decyzja wydana została na wybiórczo powoływanych podstawach prawnych, przez co nie zostały dokonane wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy.

Skarżący podniósł, iż organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji powinien zastosować § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia w połączeniu z § 5 ust. 4 pkt 1 oraz uwzględnić interpretację alternatywy łącznej spójnika "lub".

Skarżący wskazał, iż zgodnie z wykładnią języka polskiego oraz zasadami logiki należy stwierdzić, że wykształcenie uznane jest za spełnione w przypadku spełnienia samego pkt 1, ewentualnie pkt 1 i 2, ewentualnie samego pkt 2.

Analiza załącznika nr 2 do rozporządzenia wskazuje, że dla wnioskowanych przez niego uprawnień do projektowania w ograniczonym zakresie dla specjalności architektonicznej wymagane jest ukończenie studiów w zakresie budownictwa biorąc pod uwagę, iż ukończył takie studia (wskazał, iż ukończył kierunek budownictwo, po którym uzyskał tytuł mgr inż. budownictwa), spełnia, co najmniej wymóg opisany w § 5 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia.

Skarżący wskazał następnie, iż zgodnie z § 5 ust. 2 rozporządzenia, weryfikacji wykształcenia, również dokonuje się w jego przypadku poprzez stwierdzenie zgodności ukończonego kierunku z kierunkiem pokrewnym opisanym w załączniku nr 2 rozporządzenia, z którego wynika że dla wnioskowanych przez niego uprawnień wymagane jest ukończenie kierunku w zakresie budownictwa. Nie było zatem podstaw do analizy jego wykształcenia w odniesieniu do rozporządzania Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie standardów kształcenia dla kierunków studiów weterynarii i architektury. Prawidłowy sposób weryfikacji wykształcenia wynika również z art. 12 ust. 3a pkt 1 Prawa budowlanego.

Nadto skarżący wyraził zdziwienie dlaczego w błędnej analizie jego wykształcenia, w stosunku do standardów kształcenia na kierunku architektura pominięto przedmioty z grupy treści podstawowych, na które składają się przedmioty z zakresu matematyki, geometrii wykreślnej, fizyki budowli, mechaniki budowli, oraz szereg przedmiotów w formie projektowania i ćwiczeń z grupy treści kierunkowych. Wskazał, iż gdyby zostało to poprawnie uwzględnione, wynik analizy byłby dla niego dużo korzystniejszy.

Reasumując skarżący podniósł, że brak odniesienia w suplemencie do dyplomu o możliwości uzyskania uprawnień w specjalności architektonicznej oraz powoływanie się na Statut Izby Architektów RP (uchwała) nie stanowi powodu do odmowy nadania uprawnień w tej specjalności, gdyż zgodnie z Konstytucją RP ograniczenia dostępu do zawodu określa ustawa. Wskazał, iż należy zauważyć, że zgodnie z ustawą o samorządach zawodowych na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 8 pkt 4 Izba Architektów nadaje uprawnienia budowlane oraz zrzesza osoby posiadające uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej zgodnie z ustawą Prawo budowlane, na podstawie, której powstało rozporządzenie w sprawie samodzielnych funkcji technicznych opisujące sposób kwalifikowania.

W odpowiedzi na skargę Krajowa Komisja Kwalifikacyjna Izby Architektów RP wniosła o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302), dalej "p.p.s.a.", Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.

Rozpoznając sprawę w świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Organ wydając zaskarżoną decyzję przyjął, iż skarżący nie spełnia warunków w zakresie przygotowania zawodowego niezbędnego do uzyskania uprawnień budowlanych wskazanych w złożonym przez niego wniosku z dnia [...] września 2017 r.

Okoliczność ta stała się podstawą odmowy nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania w ograniczonym zakresie, bez przeprowadzania egzaminu.

Jak stanowi art. 12 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202) samodzielne funkcje techniczne w budownictwie, określone w ust. 1 pkt 1-5, mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań związanych z wykonywaną funkcją.

W myśl zaś art. 14 ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo budowlane uzyskanie uprawnień budowlanych w specjalności do projektowania w ograniczonym zakresie wymaga ukończenia studiów pierwszego stopnia na kierunku odpowiednim dla danej specjalności lub ukończenia studiów drugiego stopnia na kierunku pokrewnym dla danej specjalności, odbycia rocznej praktyki przy sporządzaniu projektów, odbycia rocznej praktyki na budowie.

Zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy Prawo budowlane Minister właściwy do spraw budownictwa, lokalnego planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia: rodzaje i zakres przygotowania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, sposób stwierdzania posiadania tego przygotowania, ograniczenia zakresu uprawnień budowlanych, wykaz kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego dla danej specjalności, wykaz specjalizacji wyodrębnionych w ramach poszczególnych specjalności, a także sposób przeprowadzania i zakres egzaminu, zasady odpłatności za postępowanie kwalifikacyjne oraz zasady wynagradzania członków komisji egzaminacyjnej.

Powyższa delegacja ustawowa stanowiła podstawę wydania rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia 11 września 2014 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie, którego załącznik nr 2, zawiera wykaz kierunków studiów wyższych odpowiednich i pokrewnych dla danej specjalności.

Zgodnie z treścią § 5 ust. 4 pkt 1 i 2 ww. rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Rozwoju w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie - wymóg ukończenia studiów na kierunku odpowiednim lub pokrewnym dla poszczególnych specjalności uprawnień budowlanych uznaje się za spełniony, jeżeli:

1) nazwa kierunku studiów jest zgodna z określeniem zakresu kierunku studiów, wskazanym w załączniku nr 2 do rozporządzenia, lub

2) informacje zawarte w suplemencie do dyplomu albo wypisie z przebiegu studiów potwierdzonym przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni wskazują, iż nie mniej niż jedna trzecia programu studiów określonego w punktach ECTS, o których mowa w ustawie z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym, lub liczbie godzin zajęć obejmuje zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów.

Wnioskujący o nadanie określonych uprawnień budowlanych nie musi zatem spełniać ww. warunków łącznie, gdyż takiego wymogu nie można wyinterpretować z treści powołanych przepisów rozporządzenia. Do takiego wniosku prowadzi użycia spójnika "lub", który na gruncie logiki formalnej jest charakterystyczny dla tzw. alternatywy nierozłącznej. Spójnik ten w sensie logicznym (matematycznym) może być stosowany tylko w jednym znaczeniu, tj. zgodnie z którym A lub B oznacza: A, B, A+B.

Dopiero zatem gdyby ustalono, że skarżący nie spełnia przesłanki wskazanej w pkt 1 w § 5 ust. 4 rozporządzenia, organ byłby zobligowany do zbadania spełniania wymogu wskazanego w ust. 4 pkt 2 ww. paragrafu, tj. zbadania treści suplementu do dyplomu albo wypisu z przebiegu studiów potwierdzonym przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej uczelni pod kątem jaka część programu studiów określonych w pkt ECTS lub liczbie godzin zajęć obejmowała zajęcia kształtujące wiedzę i umiejętności odnoszące się do zakresu kierunku studiów.

Skład orzekający w niniejszej sprawie podziela w tym zakresie pogląd wyrażony w wyroku WSA w Warszawie z dnia 19 maja 2016 r., VI SA/Wa 2012/15, w którym Sąd dokonując analizy przepisu § 5 pkt. 4 rozporządzenia wskazał, że organ jest najpierw zobligowany do dokonania analizy czy został spełnione przez kandydata wymóg posiadania odpowiedniego wykształcenia. W tym celu organ dokonuje porównania nazwy ukończonego kierunku studiów z określeniem zakresu kierunku studiów wskazanym w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Podobnie wypowiedział się tut. Sąd w wyroku z dnia 4 października 2018 r., VI SA/Wa 1077/18.

W niniejszej sprawie ze względu na uprawnienia, o które ubiega się skarżący, organy prawidłowo przyjęły, że zastosowanie znajdzie Ip. 2 załącznika nr 2 do rozporządzenia, gdzie określa się, że kierunkami odpowiednimi dla specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie są architektura lub architektura i urbanistyka, zaś kierunkiem studiów wyższych pokrewnych dla danej specjalności jest kierunek studiów w zakresie budownictwa.

Wykaz ten stanowiący integralną część rozporządzenia zawiera taksatywne wyliczenie kierunków wykształcenia odpowiedniego i pokrewnego. Wyliczenie taksatywne oznacza, że niedopuszczalna jest rozszerzająca interpretacja podczas ustalania, czy wykształcenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnień budowlanych jest wykształceniem odpowiednim dla danej specjalności budowlanej bądź jej pokrewnym (por. A. Despot - Mładanowicz, Komentarz do art. 14 ustawy - Prawo budowlane, stan prawny na dzień 1 kwietnia 2018 r., wyd. LEX)

W niniejszej sprawie podzielić należało argumentację strony skarżącej, że nie było konieczności dokonywania weryfikacji, czy skarżący spełnia także drugi warunek określony w § 5 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia albowiem ukończony przez niego kierunek (tj. budownictwo na Politechnice [...]) stanowi kierunek studiów wyższych pokrewny dla specjalności uprawnień budowlanych architektonicznych w ograniczonym zakresie, wobec czego odwołujący spełnił wymóg z pkt 1 zawartego § 5 ust. 4 rozporządzenia.

Przyjmując zatem powyższą wykładnię, wskazać należy, że skarżący spełnił wymóg ukończenia studiów drugiego stopnia na kierunku pokrewnym dla danej specjalności, o którym mowa w art. 14 ust. 3 pkt 2 lit. a ustawy Prawo budowlane.

Dalej idąca ocena Sądu jest w tej sprawie niemożliwa, jako że uzyskanie uprawnień budowlanych w określonych specjalnościach wymaga, stosownie do art. 14 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, spełnienia łącznie dwóch przesłanek, tj. uzyskania określonego wykształcenia oraz odbycia praktyki. Kwestii związanych z praktyką w postępowaniu administracyjnym w ogóle nie badano, Sąd zaś w czynnościach tych nie może zastępować organu.

Z powyższych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, o kosztach natomiast orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 1 ww. ustawy.