Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 950/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-01-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 115 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 179 poz 1750
law: Ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych
article: art. 268 a
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie sędzia NSA Paweł Miładowski (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Krupiński Protokolant Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1736/08 w sprawie ze skargi M. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 kwietnia 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 1736/08 po rozpoznaniu skargi M.B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej skargę oddalił.

W uzasadnieniu orzeczenia Sąd wskazał, że mjr M.B. służbę wojskową pełnił od 1980 r. W związku z rozformowaniem jednostki wojskowej, w której oficer pełnił zawodową służbę wojskową, został on decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] (punkt 2) z dnia [...] lipca 2002 r. zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i przeniesiony do rezerwy kadrowej.

W okresie pozostawania w rezerwie kadrowej wymieniony oficer nie został wyznaczony na stanowisko służbowe. W związku z tym Szef Sztabu Generalnego WP rozkazem nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., zwolnił oficera z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lipca 2005 r. Po rozpatrzeniu odwołania zainteresowanego, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2005 r. utrzymał w mocy wymieniony rozkaz Szefa Sztabu Generalnego WP.

Wyrokiem z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1153/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę mjr M.B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r., zaś wyrokiem z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1265/06 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną wniesioną przez zainteresowanego od wymienionego wyroku.

W dniu [...] kwietnia 2008 r. mjr rez. M.B. wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. i poprzedzającego go rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lutego 2005 r.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku, Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2008 r., wydaną na podstawie art. 157 § 3 k.p.a., odmówił wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionych decyzji wskazując, że sprawa zwolnienia mjr M.B. z zawodowej służby wojskowej wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe po upływie odpowiedniego okresu pozostawania w rezerwie kadrowej została zakończona prawomocnym wyrokiem sądu administracyjnego, a zatem korzysta z powagi rzeczy osądzonej.

Zachowując termin ustawowy do wniesienia środka odwoławczego zainteresowany złożył pismo z dnia [...] maja 2008 r., dotyczące różnych kwestii, w tym niezwiązanych z rozstrzygnięciem decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2008 r. Z treści tego pisma organ wywnioskował, że zainteresowany zakwestionował wymienioną decyzję, na co wskazywał podniesiony przez niego zarzut "bezprawności" tej decyzji. Jednak wobec niejasności wniosku strony, wezwano M.B. w trybie art. 64 § 2 k.p.a. do usunięcia braku formalnego co do treści pisma, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, przez sprecyzowanie żądania w stosunku do decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2008 r. Zachowując zakreślony termin, mjr rez. M.B. wskazał w piśmie z dnia [...] lipca 2008 r. m.in., że żąda "wydania decyzji stwierdzającej nieważność rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lutego 2005 r.". Oficer podniósł przy tym, że decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2008 r. została podpisana przez osobę nieposiadającą stosownego upoważnienia organu.

Rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2008 r. organ wydał w dniu [...] października 2008 r. decyzję nr [...] utrzymując w mocy własną decyzję. Zdaniem organu, oddalenie przez Naczelny Sąd Administracyjny skargi kasacyjnej odwołującego się od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1153/05 oznacza, że wyrok ten jest prawomocny, a sprawa której on dotyczy korzysta z powagi rzeczy osądzonej. Niedopuszczalne jest zatem podważanie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r., jak również poprzedzającego ją rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lutego 2005 r., w drodze postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej.

Odnosząc się do zarzutu wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2008 r. z naruszeniem przepisów o właściwości Minister wskazał, że zgodnie z art. 157 § 1 k.p.a., organem właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. jest ten Minister. Upoważnieniem z dnia 28 grudnia 2007 r., wydanym na podstawie art. 268a k.p.a., Minister Obrony Narodowej (w pkt 2 ppkt 2 tego upoważnienia) przekazał Sekretarzowi Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej kompetencje do wydawania w imieniu Ministra Obrony Narodowej decyzji i postanowień w pierwszej instancji w sprawach byłych żołnierzy zawodowych zajmujących stanowiska służbowe do stopnia etatowego pułkownika włącznie, dotyczących m.in. wniosków o stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznych wydanych przez Ministra Obrony Narodowej. Mając powyższe na uwadze Minister stwierdził, iż skarżona decyzja z dnia [...] maja 2008 r. została wydana przez właściwy organ, a Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej, podpisując tę decyzję, działał z upoważnienia tego organu.

Pozostałe zaś kwestie poruszone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] maja 2008 r. dotyczą innych spraw, a zatem nie mogły być rozpatrywane w postępowaniu z wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji zwalniającej zainteresowanego z zawodowej służby wojskowej.

Decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] października 2008 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez M.B. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący w skardze wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, stwierdzenie nieważności rozkazu Szefa Sztabu Generalnego WP z dnia [...] lutego 2005 r. i decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego z dnia [...] maja 2005 r. oraz zobowiązanie Ministra Obrony Narodowej do dostarczenia skarżącemu "decyzji ostatecznie regulujących moje (skarżącego) prawa materialne" oraz "decyzji w sprawie naprawienia szkód spowodowanych wieloletnią bezczynnością i działaniem przestępczym wysokich rangą oficerów podejmujących decyzje w sprawach dotyczących skarżącego". W uzasadnieniu skargi M.B. przedstawił przebieg starań o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji o zwolnieniu go z zawodowej służby wojskowej oraz wskazał na bezprawne, jego zdaniem, działania organów wojskowych oraz sądów administracyjnych i powszechnych w postępowaniach przez niego zainicjowanych. Odnosząc się zaś do przedmiotu skargi zainteresowany podniósł, że Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej gen. Czesław Piątas bezprawnie podpisał w imieniu Ministra decyzję z dnia [...] maja 2008 r. oraz podejmując zaskarżoną decyzję Minister nie uwzględnił wszystkich okoliczności sprawy, m.in. pominął liczne zaniedbania i niezgodne z prawem działania organów wojskowych względem skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do wniosku strony o wydanie decyzji regulujących "prawa materialne" i "naprawienie szkód" względem skarżącego, organ stwierdził, iż nie dotyczą one meritum przedmiotowej sprawy, zaś wskazane w skardze oskarżenia są gołosłowne.

W powołanym na wstępie wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej p.p.s.a.) skargę oddalił.

W uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pierwszej kolejności odniósł się do zarzutu skargi, dotyczącego wydania decyzji z dnia [...] maja 2008 r. przez organ nieuprawniony podnosząc, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, zarzut ten nie jest zasadny. Z art. 268a k.p.a. wynika bowiem, że organ administracji może upoważnić na piśmie pracowników kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych. Przedmiotową decyzję podpisał Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej Czesław Piątas, na podstawie upoważnienia z dnia 28 grudnia 2007 r. "do wydawania w imieniu Ministra Obrony Narodowej decyzji i postanowień w I instancji w sprawach żołnierzy zawodowych i byłych żołnierzy zawodowych, zajmujących stanowiska służbowe (pozostających w rezerwie kadrowej albo dyspozycji) do stopnia etatowego pułkownika (komandora) włącznie oraz byłych kandydatów na żołnierzy zawodowych dotyczących wniosków o stwierdzenie nieważności, wznowienia postępowania oraz uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznych - wydanych przez Ministra Obrony Narodowej, lub dyrektora departamentu Ministerstwa Obrony Narodowej właściwego do spraw kadr", - pkt 1 ppkt 2 upoważnienia opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Obrony Narodowej z 2008 r. Nr 5, poz. 56. Przedmiotowe upoważnienie posiada walor dokumentu urzędowego i stanowi dowód na to, co zostało w nim stwierdzone. Nie ma zatem podstaw do kwestionowania poprawności wydanej w taki sposób decyzji.

W dalszej części uzasadnienia Sąd pierwszej instancji wskazał, że zgodnie z treścią art. 170 p.p.s.a., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Przepis ten dotyczy prawomocności materialnej orzeczenia, która polega na związaniu tym orzeczeniem takich podmiotów, jak wszystkie strony postępowania oraz sąd, który wydał to orzeczenie, oraz inne sądy i inne organy państwowe. Gwarantuje to zachowanie spójności i logiki działania organów państwowych, a w konsekwencji zasada wyrażona w tym przepisie zapobiega funkcjonowaniu w obrocie prawnym rozstrzygnięć, których nie można pogodzić w całym systemie sprawowania władzy. Zatem wszystkie wymienione w powyższym przepisie podmioty muszą brać pod uwagę fakt istnienia prawomocnego orzeczenia sądowego oraz jego treść i są nim związane.

Sąd podniósł przy tym, że decyzje objęte wnioskiem były przedmiotem rozstrzygnięcia sądu administracyjnego. Wymienione orzeczenia zostały poddane kontroli sądowej przez dwie instancje. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1256/06 oddalił skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1153/05 oddalającego skargę M.B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. Organ podkreślił, że Sąd administracyjny badał nie tylko zarzuty przedstawione w sprawie przez stronę, bowiem zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd nie jest związany zarzutami skargi i z urzędu ma obowiązek badania decyzji pod kątem wystąpienia w decyzji wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Oznacza to, że Sąd badał także, czy w sprawie nie wystąpiły okoliczności, które uzasadniałyby stwierdzenie nieważności badanych decyzji. W prawomocnym wyroku Sądu takich okoliczności nie stwierdzono, zatem w myśl art. 170 p.p.s.a., wyrok ten jest wiążący dla strony postępowania, w tym organu i sądu orzekającego w niniejszej sprawie.

Zdaniem Sądu pierwszej instancji stanowisko Ministra Obrony Narodowej w niniejszej sprawie jest prawidłowe. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie przyjął, że organ nie może wszcząć postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, która wyrokiem sądu administracyjnego uznana została za zgodną z prawem. Choć nie ma wprost przepisu, z którego wynikałby zakaz wszczynania postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, która była przedmiotem kontroli przez sąd administracyjny, a wynikiem tego postępowania było oddalenie skargi, to jednak w takiej sytuacji nie zachodzi potrzeba dokonywania oceny zaistnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Skoro bowiem ocena została już przez Sąd dokonana, to bezprzedmiotowe jest wszczynanie i prowadzenie postępowania nadzorczego przez organ, który powinien sprawę załatwić szybko kierując się zasadą ekonomiki procesowej.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł pełnomocnik skarżącego M.B. zaskarżając tenże wyrok w całości i zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez:

1. naruszenie art. 28 § 1 p.p.s.a. przejawiające się w jego błędnej wykładni, oraz naruszenie § 2 i § 22 ust 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk (Dz.U. z 2004r., nr 108, poz. 1144 ze zm.) "przez niedostrzeżenie, że organem właściwym do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby wojskowej żołnierza przeniesionego do rezerwy kadrowej przez Ministra, jest Szef Sztabu Generalnego". Z przepisów powyższych w sposób oczywisty wynika, że organem tym jest Minister Obrony Narodowej, a skarżący nigdy nie podlegał i nigdy nie służył w komórkach podległych Szefowi Sztaby Generalnego, a zatem naruszenie przepisów postępowania jest bezsporne,

2. naruszenie art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a. - oraz art. 170 ust. 3 w zw. z art. 44 ust 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2003 r. Nr 179, poz.1750 ze zm.) tj. zaniechania wezwania organu do uzupełnienia braku formalnego tj. spełnienia przez stronę przeciwną, okazania doręczenia skarżącemu decyzji o wyznaczeniu na stanowisko z dniem 1 lipca 2004 r. przez Ministra Obrony Narodowej jako przełożonego skarżącego.

W konkluzji kasator wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, i uchylenie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. oraz poprzedzającego ją rozkazu personalnego Szefa Sztabu Generalnego,

2. zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów poniesionych przed Sądem pierwszej instancji.

Autor skargi kasacyjnej argumentował, że w uzasadnieniu wyroku brak jest odpowiedzi na "fundamentalne pytania i istotę skargi dotyczące faktycznego stanu prawnego". Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wyjaśnił "podległości żołnierza, powodów bezczynności w zakresie realizacji jego ustawowych praw, zastosowania do zwolnienia przepisów ustawy, którą go nie objęto, wreszcie wydania rozkazu o zwolnieniu z zawodowej służby wojskowej przez nieuprawnionego do tego funkcjonariusza publicznego".

W dalszej części skargi kasacyjnej podniesiono, że Sąd pierwszej instancji nie dokonał zgodnej z prawem kontroli postępowania administracyjnego tj. rozkazu nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r., zwalniającego skarżącego z zawodowej służby wojskowej.

Wnoszący skargę kasacyjną podważył również prawidłowość wydanego przez Ministra Obrony Narodowej upoważnienia dla Sekretarza Stanu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

Wobec tego, że w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny dokonał kontroli zaskarżonego wyroku w zakresie wyznaczonym podstawami skargi kasacyjnej.

Skarga kasacyjna złożona w niniejszej sprawie opiera się na zarzucie naruszenia przepisów postępowania tj. art. 28 § 1 p.p.s.a. w zw. z § 2 i 22 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie wyznaczenia żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowy i zwalniania z tych stanowisk (Dz.U. z 2004 r., nr 108, poz. 1144 ze zm.) oraz art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a. oraz art. 170 ust. 3 w zw. z art. 44 ust. 1 ustawie o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U. z 2003 r., Nr 179, poz. 1750 ze zm.)

Zarzuty te, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie zasługują na uwzględnienie.

Zgodnie z treścią art. 115 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, aktualnego na dzień wydania decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r., zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 4, 6, 7, 9 lit. a, pkt 10 i 16 oraz art. 112 tej ustawy, następuje decyzją Ministra Obrony Narodowej - w odniesieniu do żołnierzy zawodowych, o których mowa w art. 44 ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do pozostałych żołnierzy zawodowych decyzją Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Jednocześnie art. 44 ust. 1 ww. ustawy dotyczy stanowisk służbowych o stopniach etatowych pułkownika (komandora) i generałów (admirałów) oraz stanowisk na które Minister Obrony Narodowej wyznacza na podstawie przepisów odrębnych ustaw, a także na stanowiska wymienione w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 46 ust. 1 pkt 2, tj. rozporządzeniu Ministra Obrony Narodowej z dnia 15 kwietnia 2004 r. w sprawie trybu wyznaczania żołnierzy zawodowych na stanowiska służbowe i zwalniania z tych stanowisk.

Wobec faktu, że na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, przed przeniesieniem do rezerwy kadrowej, major M.B. nie posiadał stopnia etatowego wymienionego w ww. przepisach, organem właściwym do zwolnienia go z zawodowej służby wojskowej był Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Podnieść przy tym należy, na co zwrócił także uwagę Sąd pierwszej instancji, iż kwestia właściwego organu do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu skarżącego ze służby wojskowej była już przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej. W sprawie ze skargi M.B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2005 r. utrzymującą w mocy rozkaz Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego z dnia [...] lutego 2005 r. o zwolnieniu skarżącego z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] lipca 2005 r. zarówno Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 12 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 1153/05, jak i Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2007 r., sygn. akt I OSK 1265/06 oddalającego skargę kasacyjną, stwierdziły w sposób jednoznaczny, że organem właściwym w pierwszej instancji do zwolnienia M.B. z zawodowej służby wojskowej był Szef Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Wobec wyraźnego odniesienia się do ww. kwestii przez Sądy obu instancji, które nie znalazły podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, wyrok w zakresie wyżej omówionym jest wiążący zarówno dla stron postępowania jak i dla sądów orzekających w niniejszej sprawie.

Tym samym zarzut skargi kasacyjnej dotyczący "niedostrzeżenia, że organem właściwym do wydania rozkazu personalnego o zwolnieniu ze służby wojskowej żołnierza przeniesionego do rezerwy kadrowej przez Ministra, jest Szef Sztabu Generalnego", nie zasługuje na uwzględnienie.

Niezasadnym jest również zarzut naruszenia art. 49 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 37 § 1 p.p.s.a. - oraz art. 170 ust. 3 w zw. z art. 44 ust 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych tj. zaniechania wezwania organu do uzupełnienia braku formalnego tj. spełnienia przez stronę przeciwną, okazania doręczenia skarżącemu decyzji o wyznaczeniu na stanowisko z dniem [...] lipca 2004 r. przez Ministra Obrony Narodowej jako przełożonego skarżącego. Wezwanie organu do okazania skarżącemu doręczenia decyzji o wyznaczeniu na stanowisko z dniem [...] lipca 2004 r. przez Ministra Obrony Narodowej jako przełożonego skarżącego nie dotyczy meritum sprawy o stwierdzenie nieważności decyzji w przedmiocie zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, tym bardziej, iż jak wskazano wyżej decyzje o zwolnieniu M.B. z zawodowej służby wojskowej zostały poddane kontroli sądowoadministracyjnej, w wyniku której Sądy obu instancji stwierdziły, że odpowiadają one prawu, o czym była mowa wyżej.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej postawionego w jej uzasadnieniu a dotyczącego nieprawidłowo, zdaniem kasatora, wydanego przez Ministra Obrony Narodowej upoważnienia dla Sekretarza Stanu, Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu pierwszej instancji w tym zakresie.

Z art. 268a k.p.a. wynika, że organ administracji może upoważnić na piśmie pracowników kierowanej przez siebie jednostki organizacyjnej do załatwiania spraw w jego imieniu, w tym do wydawania decyzji administracyjnych. Przedmiotową decyzję podpisał Sekretarz Stanu w Ministerstwie Obrony Narodowej Czesław Piątas. Umocowanie prawne do jej podpisania w imieniu Ministra Obrony Narodowej przez wymienionego "pracownika" wynika z wydanego przez tego Ministra, na podstawie art. 268a k.p.a., upoważnienia z dnia 28 grudnia 2007 r. opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Ministerstwa Obrony Narodowej z 2008 r. Nr 5, poz. 56.

Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.