Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SO/Łd 3/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-03-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 0002
Hasła tematyczne: Wymierzenie grzywny
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: Orzeczono o wymierzeniu grzywny
Powołane przepisy: article: art.54, art 55
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 21 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

II SO/Łd 3/21 P O S T A N O W I E N I E Dnia 10 marca 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Adamczewski po rozpoznaniu w dniu 10 marca 2021 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku M. M. o wymierzenie Burmistrzowi Miasta T. grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej postanawia: 1. wymierzyć Burmistrzowi Miasta T. grzywnę w kwocie 100 (sto) złotych; 2. zasądzić od Burmistrzowi Miasta T. na rzecz M.M. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. dc


UZASADNIENIE

II SO/Łd 3/21

UZASADNIENIE

W dniu 22 grudnia 2020 r. do Urzędu Miasta w T. wpłynęła skarga M.M. adresowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na bezczynność Burmistrza Miasta T. Przedmiotem skargi było nieudzielenie informacji publicznej na wniosek M. M. z 21 października 2020 r. w zakresie wniosków mieszkańców oraz wniosków inwestorów w związku z uchwałą Rady Miejskiej w T. z 6 października 2020 r. (Nr [...]) w sprawie przystąpienia do zmiany studium warunków i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T. oraz załącznikiem do niniejszej uchwały w postaci "Analizy zasadności przystąpienia do zmiany studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy T.".

Pismem z 12 stycznia 2021 r. M. M. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi o wymierzenie grzywny w trybie art. 55 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.] za nieprzekazanie skargi na bezczynność organu w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

W odpowiedzi na powyższe organ wyjaśnił, że przekazanie skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę do właściwego sądu nastąpiło 21 stycznia 2021 r. drogą tradycyjną, a więc w terminie trzydziestu dni od jej otrzymania (art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a.). Ponadto organ uwzględnił w całości żądanie skarżącego i udostępnił informację publiczną skarżącemu 27 stycznia 2021 r. W takim stanie faktycznym wprawdzie organ pozostawał w bezczynności co do udostępnienia informacji publicznej, ale po otrzymaniu skargi informacja została skarżącemu udzielona.

Organ zauważył, że w przypadku skarg z zakresu udostępniania informacji publicznej, jak wynika z art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 z późn. zm.) [dalej: ustawa o informacji publicznej] przekazanie akt wraz z odpowiedzią na skargę nastąpić powinno w terminie 15 dni od otrzymania skargi. W ocenie organu zwłoka była nieznaczna - wyniosła zaledwie 15 dni. Przekazanie skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę po terminie nie było zamierzone, było to działanie wyłącznie nieumyślne, do tej sytuacji przyczynił się zwyczajnie czynnik ludzki, m.in. realizacja obowiązków pod presją czasu, nadmierne nałożenie się w danym czasie obowiązków służbowych, jak również dodatkowe zadania związane ze stanem epidemii.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny jest zasadny.

Na wstępie wskazać należy, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi - art. 54 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) [dalej: ustawa p.p.s.a.]). Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia (art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a.). W rozstrzyganej sprawie skarga na bezczynność dotyczy udostępnienia informacji publicznej, a w myśl art. 21 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2020 r., poz. 2176 z późn. zm.) [dalej: ustawa o informacji publicznej] – przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi. Przepis art. 21 pkt 1 ustawy o informacji publicznej stanowi lex specialis w stosunku do przepisu art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a.

Zatem obowiązkiem organu było przekazanie skargi na bezczynność najpóźniej do 7 stycznia 2021 r. (przy uwzględnieniu brzmienia przepisu 83 § 2 ustawy p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy).

W razie niezastosowania się przez organ do obowiązku przekazania w terminie skargi, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 55 § 1 ustawy p.p.s.a.).

W tym miejscu podkreślić należy, że każda skarga do sądu administracyjnego wszczyna postępowanie sądowoadministracyjne i tylko sąd jest uprawniony do rozpoznania sprawy sądowoadministracyjnej. Innymi słowy, to sąd, a nie organ administracji jest dysponentem skargi i to rolą sądu jest ocena, czy w danej sprawie bezczynność miała miejsce, czy też nie. Zatem bez względu na to, że organ pozostaje w przekonaniu, że załatwił wniosek o udostępnienie informacji publicznej, jego obowiązkiem było przekazanie skargi na bezczynność do sądu wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie określonym w ustawie o dostępie do informacji publicznej.

Grzywna, o jakiej mowa w art. 55 § 1 ustawy p.p.s.a. ma charakter mieszany, tj. dyscyplinująco-restrykcyjny, a wyłączną, materialnoprawną przesłanką wymierzenia tejże grzywny jest niewypełnienie obowiązku przekazania skargi wraz z odpowiedzią na skargę i aktami administracyjnymi do sądu. W tej sytuacji przyczyny, które spowodowały nieprzekazanie sądowi skargi pozostają bez znaczenia w sprawie wymierzenia grzywny, mogą mieć jedynie wpływ na jej wysokość.

Na podstawie akt sprawy II SAB/Łd 9/21 ze skargi M. M. na bezczynność Burmistrza Miasta T. w przedmiocie informacji publicznej Sądowi z urzędu wiadomo, że skarga ta wpłynęła do organu 22 grudnia 2020 r. Okoliczność tę potwierdził także organ w swojej odpowiedzi na wniosek o ukaranie grzywną. Z uwagi na to, że piętnasty dzień terminu, o którym mowa w art. 21 pkt 1 ustawy o informacji publicznej wypadał w 6 stycznia 2021 r. organ winien był przekazać skargę do sądu wraz z aktami i odpowiedzią na skargę najpóźniej do 7 stycznia 2021 r. Przekazanie skargi za pośrednictwem Poczty Polskiej nastąpiło dopiero 21 stycznia 2021 r., zaś na wezwanie Sądu do wykonania obowiązku zgodnie z § 3 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z 27 maja 2019 r. w sprawie szczegółowego sposobu oraz szczegółowych warunków przekazywania skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę do sądu administracyjnego (Dz.U. z 2019 r., poz. 1003) przekazania skargi sporządzonej w formie dokumentu elektronicznego do elektronicznej skrzynki podawczej sądu dokonano 9 lutego 2021 r. (również ta okoliczność znana jest Sądowi na podstawie akt sprawy II SAB/Łd 9/21).

Niewywiązanie się z obowiązku przekazania skargi do sądu w terminie wynikającym z ustawy uzasadnia wymierzenie organowi grzywny, bowiem wyłączną przesłanką orzeczenia o wymierzeniu grzywny jest niewypełnienie obowiązków wynikających z art. 54 § 2 ustawy p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 ustawy o informacji publicznej. Ustalenie wysokości wymierzonej grzywny pozostawione zostało uznaniu sądu, a jedynie jej górną granicę określono w art. 154 § 6 ustawy p.p.s.a., który stanowi, że grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (w roku 2020 wyniosło ono 5.167,47zł, zgodnie z komunikatem Prezesa GUS z 9 lutego 2021 r.)

W niniejszej sprawie określając wysokość grzywny należało uwzględnić to, że zwłoka w przekazaniu skargi w prawidłowej formie do Sądu wyniosła 33 dni. Sąd wziął jednak także pod uwagę wyjaśnienia organu złożone w odpowiedzi na skargę, że "przekazanie skargi wraz z aktami i odpowiedzią na skargę po terminie nie było zamierzone, było to działanie wyłącznie nieumyślne, do tej sytuacji przyczynił się zwyczajnie czynnik ludzki, m.in. realizacja obowiązków pod presją czasu, nadmierne nałożenie się w danym czasie obowiązków służbowych, jak również dodatkowe zadania związane ze stanem epidemii".

Na marginesie wskazać jedynie wypada, że podniesione przez organ argumenty, co do załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej, będą podlegały ocenie przy rozpoznawaniu przez sąd skargi na bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z tych powodów sąd uwzględniając okoliczności sprawy uznał, iż grzywna w kwocie 100 zł jest adekwatna do stopnia naruszenia obowiązku ciążącego na organie i jednocześnie spełni cele, dla których została ustanowiona.

Z przedstawionych wyżej względów, na podstawie art. 55 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. art. 154 § 6 tej ustawy, orzeczono jak w punkcie pierwszym postanowienia.

O kosztach postępowania rozstrzygnięto w punkcie drugim postanowienia na podstawie art. 200 powoływanej ustawy p.p.s.a.

dc