Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 2185/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-08-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Insfrastruktury i Budownictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 73  ust. 1
journal: Dz.U. 1998 nr 133 poz 872
law: Ustawa z dnia 13 października 1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Chaciński Sędziowie WSA Magdalena Durzyńska WSA Joanna Skiba (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Katarzyna Krynicka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 sierpnia 2018 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie nabycia z mocy prawa własności nieruchomości oddala skargę


UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...] po rozpatrzeniu odwołania K. S. – utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r., nr [...] stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Miasto [...] prawa własności nieruchomości położonej w K., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...]ha, zajętą pod drogę publiczną gminną ul [...].

Zaskarżona decyzja wydana została w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną sprawy.

Pismem z dnia 28 lipca 2015 r. Burmistrz Miasta [...] wystąpił do Wojewody [...] o stwierdzenie nabycia z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Miasto [...] prawa własności nieruchomości położonej w K., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną gminną ul [...].

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] stwierdził nabycie z dniem 1 stycznia 1999 r. z mocy prawa przez Miasto [...] prawa własności przedmiotowej nieruchomości.

Minister Infrastruktury i Budownictwa, po rozpatrzeniu odwołania K. S., decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] uchylił ww. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji Minister Infrastruktury i Budownictwa wskazał, iż organ wojewódzki w ponownie prowadzonym postępowaniu powinien jednoznacznie ustalić zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną na dzień [...] grudnia 1998 r., jak również władanie publicznoprawne w tej dacie.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] stwierdził nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r., przez Miasto [...] prawa własności nieruchomości położonej w K., obręb [...], oznaczonej jako działka nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną gminną ul. [...].

Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. wniósł K. S., kwestionując zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną na dzień [...] grudnia 1998 r., jak również władanie publicznoprawne w tej dacie.

Minister Infrastruktury i Budownictwa decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...]) po rozpatrzeniu odwołania K. S. – utrzymał w mocy powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017r., w uzasadnieniu wskazując, że z księgi wieczystej nr [...], prowadzonej przez Sąd Rejonowy w [...] wynika, iż prawo własności przedmiotowej nieruchomości w dniu [...] grudnia 1998 r. przysługiwało K. S. Aktualnie prawo własności również przysługuje K. S.

W konsekwencji stwierdzono, iż w dniu 31 grudnia 1998 r. ww. nieruchomość nie stanowiła własności Skarbu Państwa, bądź jednostki samorządu terytorialnego.

Podkreślono, iż jedną z przesłanek zastosowania art. 73 ust. 1 ustawy - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną jest zajęcie danej nieruchomości pod drogę publiczną i wskazano, że zgodnie z uchwałą nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lutego 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg do kategorii dróg gminnych oraz lokalnych miejskich na terenie województwa l. ul. [...] została zaliczona do kategorii dróg publicznych lokalnych miejskich.

Na podstawie art. 103 ust. 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r przedmiotowa droga stała się drogą publiczną gminną.

Przestrzenny zasięg działania ww. art. 73 ust. 1 w odniesieniu do zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną determinowany jest zajęciem tej nieruchomości, we wskazanej w przepisie dacie, pod urządzenie techniczne, stanowiące zorganizowaną całość funkcjonalną, podporządkowaną utrzymaniu i eksploatacji ciągów ruchu pojazdów i pieszych, a więc spełniającego definicję pasa drogowego (art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1995 r. o drogach publicznych).

O przestrzennych granicach zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną rozstrzyga zatem stan jej urządzenia w dniu 31 grudnia 1998 r. bądź sposób korzystania z niej. W przypadku dróg publicznych od dawna istniejących, granice zajęcia pod drogę odpowiadają granicom jej urządzenia w ramach normatywnie zdefiniowanego pasa drogowego, a więc jezdnie wraz z poboczami, zatokami, ciągami dla pieszych, rowami odwadniającymi i pasem izolacyjnym.

Wskazano, iż ze znajdującej się w aktach sprawy mapy do celów prawnych wpisanej do ewidencji materiałów państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego Starosty [...] w dniu [...] maja 2017 r. pod nr [...] oraz sprawozdania technicznego z dnia [...] kwietnia 2017 r sporządzonych przez geodetę uprawnionego J. K. wynika, iż nieruchomość oznaczona jako działka nr [...] była w dniu [...] grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną gminną ul. [...].

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu od decyzji z dnia [...] lipca 2017 r. Minister wskazał, iż ww. mapa, obejmująca swoim zakresem przedmiotową nieruchomość i granice drogi publicznej wraz z naniesioną adnotacją potwierdzoną przez osobę posiadającą uprawnienia zawodowe w zakresie geodezji i kartografii, iż przedstawia ona stan na dzień 31 grudnia 1998 r., w ocenie organu stanowi jednoznaczny dowód ziszczenia się w sprawie przesłanki zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną na dzień [...] grudnia 1998 r.

Następnie podkreślono, iż kolejną z przesłanek zastosowania art. 73 jest przesłanka władania przez podmiot publiczny.

Z treści znajdującego się w aktach sprawy oświadczenia J. M. z dnia [...] kwietnia 2012 r. będącego w latach 1995 - 2008 r. Kierownikiem Miejskiego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej i Zarządu Dróg w [...] wynika, że przedmiotowa nieruchomość na dzień [...] grudnia 1998 r pozostawała we władaniu publicznoprawnym, albowiem na zlecenie Urzędu Miasta [...] wykonano korektę wjazdu na ul. [...] w K.

Powyższe koresponduje w ocenie organu ze znajdującymi się w aktach sprawy spójnymi oświadczeniami z dnia 6 października 2016 r. złożonymi przez mieszkańców nieruchomości sąsiednich, z których jednoznacznie wynika, iż ul. [...] w K. pozostawała we władaniu publicznoprawnym na dzień [...] grudnia 1998r., polegającym w szczególności na zimowym utrzymaniu drogi, w tym jej odśnieżaniu, jak również okresowym sprzątaniu ulicy.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Ministra Infrastruktury i Budownictwa, należy uznać, iż zarządca drogi wykonywał cyklicznie czynności faktyczne dotyczące drogi publicznej, w pasie której znajduje się przedmiotowy grunt, w okresie przed dniem 1 stycznia 1999 r. Dlatego też, zdaniem organu odwoławczego, udowodniono w wystarczającym stopniu przesłankę związaną z pozostawaniem działki nr [...] we władaniu publicznoprawnym w rzeczonym okresie.

Skargę na powyższą decyzję Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] października 2017 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. wniósł K. S. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1. Art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną w zw. z art. 111 § 1 Kpa poprzez doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji dopiero w 2015r., podczas gdy powinna być doręczona mu najpóźniej na 14 dni przed datą 31 grudnia 2005r. czyli datą upływu terminu, w którym było możliwe domaganie się odszkodowania. W ocenie skarżącego, organy administracji nie powinny wszczynać postępowań w oparciu o art. 73 ww. ustawy po upływie ww. terminu. Wynika to z ducha prawa i zasad praworządności wyrażonych w ustawie zasadniczej. Skarżący uważa, że decyzja Wojewody [...] dąży do pozbawienia skarżącego własności bez słusznego odszkodowania, co narusza art. 21 Konstytucji RP oraz art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Konwencji Praw Człowieka.

2. Art. 7 kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych związanych ze sprawą, a w szczególności jednoznaczne ustalenie czy przedmiotowa część nieruchomości w dniu [...] grudnia 1998r. była zajęta pod drogę publiczną, jak również czy pozostawała we władaniu Skarbu Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego;

3. Art 77 kpa poprzez niezgromadzenie w sprawie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, pozwalającego na stwierdzenie okoliczności istotnych dla sprawy, w szczególności poprzestanie na mało wiarygodnych i niewiele wnoszących do sprawy dokumentach przedłożonych przez Burmistrza Miasta [...] pismami z dnia 31 stycznia 2017r. oraz z dnia 22 maja 2017r., w tym oświadczeń mieszkańców ul. [...] w K. o mało wiarygodnej treści, sporządzonych w 28 lat po wybudowaniu drogi w czynie społecznym.

4. art. 138 § 2 KPA poprzez nie wzięcie w pełni pod uwagę wytycznych z decyzji Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] czerwca 2016r. uchylającej decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2016r., w której to decyzji organ odwoławczy wskazał, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy a czego organ I instancji nie wziął pod uwagę.

W związku z powyższym, strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2017 r. i zasądzenie kosztów postępowania sądowego wedle norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi przytoczono argumenty na poparcie w/w zarzutów, m. in. wskazując, iż organy administracji nie powinny wszczynać postępowań w oparciu o art. 73 ustawy po upływie terminu umożliwiającego staranie się odszkodowania za utratę własności nieruchomości. Wynika to z ducha prawa i praworządności wyrażonych w ustawie zasadniczej. Skarżący uważa, że decyzja ta jak i decyzja II instancji dąży do pozbawienia skarżącego własności bez słusznego odszkodowania, co narusza art. 21 Konstytucji RP oraz art. 1 Pierwszego Protokołu Dodatkowego do Konwencji Praw Człowieka. Skarżący do dnia otrzymania decyzji wywłaszczającej nie posiadał nawet wiedzy o tym, że jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości, więc nie miał także wiedzy, że mógł w ustawowym terminie wystąpić o stosowne odszkodowanie.

Ponadto wskazano, iż postępowanie zostało przeprowadzone jednostronnie, bez uwzględnienia twierdzeń skarżącego i wniosków dowodowych, w tym przesłuchania go w charakterze strony oraz przeprowadzenia dowodu z zeznań świadków. Dokumentacja złożona przez Burmistrza Miasta [...] pozostawia wiele do życzenia, jeśli chodzi o jej wiarygodność i zawartość oraz nie pozwala na jednoznaczne ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.

W odpowiedzi na skargę Minister Infrastruktury i Budownictwa wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z U. z 2017 r. poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do zbadania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.

Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów uznać należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie.

Decyzją tą Minister Infrastruktury i Budownictwa utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2017 r. stwierdzającą nabycie z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez Miasto [...] własności nieruchomości położonej w [...], oznaczonej jako działka ew. nr [...] o pow. [...] ha, zajętej pod drogę publiczną, tj. drogę gminną – ul. [...].

Materialnoprawną podstawą decyzji był art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. - Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz.U. Nr 133, poz. 872 ze zm.), zgodnie z którym nieruchomości pozostające w dniu [...] grudnia 1998r. we władaniu Skarbu Państwa lub jednostek samorządu terytorialnego, nie stanowiące ich własności, a zajęte pod drogi publiczne, z dniem 1 stycznia 1999r. stają się z mocy prawa własnością Skarbu Państwa lub własnością jednostek samorządu terytorialnego za odszkodowaniem.

Jak trafnie zauważył organ odwoławczy w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji, powołany przepis określa trzy przesłanki, od spełnienia których uzależnione jest nabycie przez Skarb Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. prawa własności gruntów. Są to: zajęcie nieruchomości pod drogę publiczną w dniu [...] grudnia 1998 r., władanie nią w tej dacie przez Skarb Państwa lub właściwą jednostkę samorządu terytorialnego oraz nie przysługiwanie Skarbowi Państwa lub jednostce samorządu terytorialnego prawa własności do nieruchomości.

W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje to, że ul. [...] w dniu [...] stycznia 1998 r. stanowiła własność osoby fizycznej – K. S. Okoliczności te nie budzą również wątpliwości Sądu i znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w aktach sprawy dokumentach.

Istotą sporu jest natomiast to, czy w dniu [...] grudnia 1998 r. działka nr [...] posiadała status drogi publicznej i czy znajdowała się ona w faktycznym władaniu jednostki samorządu terytorialnego.

W tym stanie rzeczy wyjaśnić należy, że przestrzenne granice zajęcia nieruchomości pod drogę publiczną, do których odnosi się art. 73 ust. 1 powołanej ustawy determinuje stan faktyczny istniejący na gruncie, a więc sposób jego zagospodarowania pozwalający na zakwalifikowanie go do definicji pasa drogowego w rozumieniu art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. - o drogach publicznych (Dz.U. Nr 14, poz. 60 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia w życie ustawy z dnia 13 października 1998 r. Pasem drogi jest zaś zgodnie z tym przepisem wydzielony pas terenu, przeznaczony do ruchu lub postoju pojazdów oraz do ruchu pieszych, wraz z leżącymi w jego ciągu obiektami inżynierskimi, placami, zatokami postojowymi oraz znajdującymi się w wydzielonym pasie terenu chodnikami, ścieżkami rowerowymi, drogami zbiorczymi, drzewami i krzewami oraz urządzeniami technicznymi związanymi z prowadzeniem i zabezpieczeniem ruchu. Zważyć przy tym należy, że w świetle ww. przepisu analogicznie jak "pas drogi" zdefiniowane zostało pojęcie "droga". Zatem stan faktyczny istniejący na gruncie w dniu [...] grudnia 1998 r. winien być oceniany przez pryzmat tej definicji. W rozpoznawanej sprawie dokumentami obrazującym stan zajęcia nieruchomości drogą publiczną na dzień [...] grudnia 1998 r. są: mapa przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego w dniu [...] maja 2017 r. oraz sprawozdanie techniczne z dnia [...] kwietnia 2017 r. sporządzony przez geodetę uprawnionego J. K., z których wynika, że działka nr [...] była w dniu [...] grudnia 1998 r. zajęta pod drogę publiczną. Dokumenty te potwierdzają, zdaniem Sądu, zajętość na koniec 1998 r. nieruchomości w ramach normatywnie zdefiniowanego w art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, pasa drogowego drogi publicznej. Zaznaczyć należy, że skarżący nie przedstawił dowodów, które mogłyby podważać powyższe ustalenia geodety. Zgodnie natomiast z art. 42 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2016.1629 ze zm. ) osoby wykonujące samodzielne funkcje w dziedzinie geodezji i kartografii są obowiązane wykonywać swoje zadania z należytą starannością, zgodnie z zasadami współczesnej wiedzy technicznej i obowiązującymi przepisami prawa. Podkreślić również należy, iż mapa sporządzona przez uprawnionego geodetę w oparciu o dokumentację geodezyjną przyjęta do Państwowego Zasobu Geodezyjnego i Kartograficznego stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 Kpa, a zatem stanowi dowód tego, co zostało w niej stwierdzone przez uprawnionego geodetę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 maja 2013 r., I OSK 2/12 publik.CBOIS). Stosownie do treści art. 76 § 1 Kpa dokumenty urzędowe sporządzone w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w ich zakresie działania stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone. W myśl zaś art. 76 § 2 Kpa przepis § 1 stosuje się odpowiednio do dokumentów urzędowych sporządzanych przez organy jednostek organizacyjnych lub podmioty, w zakresie poruczonych im z mocy prawa lub porozumienia spraw wymienionych w art. 1 pkt 1 i 4. Zwiększona moc dowodowa dokumentu urzędowego sprowadza się do przyjęcia dwóch domniemań, a mianowicie prawdziwości (autentyczności) oraz zgodności jego treści z prawdą (wiarygodności). W tych realiach przeciwne twierdzenia skarżącego niż wynikające z ww. dowodów, nie mogą odnieść skutku.

Zgodnie natomiast z uchwałą Nr [...] Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] lutego 1987 r. w sprawie zaliczenia dróg publicznych na terenie województwa [...] do kategorii dróg lokalnych miejskich oraz dróg gminnych, ulica [...] została zaliczona do dróg lokalnych miejskich. Natomiast na podstawie art. 103 ust.2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. dotychczasowe drogi lokalne miejskie stały się z dniem 1 stycznia 1999 r. drogami publicznymi gminnymi.

Trafne jest również stanowisko organów, że w niniejszej sprawie została spełniona ostatnia z przesłanek z art. 73 ust. 1 ustawy z 13 października 1998 r., dotycząca władania gruntem przez jednostkę samorządu terytorialnego w dniu [...] grudnia 1998 r. Dla jej spełnienia istotne jest bowiem jedynie to, by jednostka ta wykonywał faktyczne czynności w doniesieniu do nieruchomości zajętej pod drogę publiczną związane z utrzymaniem jej nawierzchni, zapewnieniem przejezdności, naprawami, remontami i.t.p., a nie posiadanie nieruchomości w rozumieniu przepisów kodeksu cywilnego. Taką wykładnię użytego w ww. przepisie zwrotu normatywnego "pozostające we władaniu" konsekwentnie akceptuje orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok NSA z 21.08.2002 r. sygn. akt I SA 1441/00 Lex nr 137831; wyrok WSA w Warszawie z 22.05.2006 r. sygn. akt I SA/Wa 375/09, Lex nr 563402). Przy czym w przypadku urządzenia drogi na gruncie prywatnym, który to grunt nie został jednocześnie zagospodarowany przez właściciela w sposób uniemożliwiający realizacji czynności związanych z zarządem drogi, istnieje domniemanie, że zarządca drogi wykonywał nad nią władztwo w formach określonych w ustawie o drogach publicznych. Z kolei wykonywanie przez zarządcę drogi czynności potwierdzających publicznoprawne władanie nieruchomością w realiach niniejszej sprawy potwierdzają dodatkowo przywołane przez organ odwoławczy, a znajdujące się w aktach dowody w postaci oświadczenia J. M. z dnia [...] kwietnia 2012 r., będącego w latach 1995-2008 Kierownikiem Miejskiego Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej i Zarządu Dróg w [...], z którego wynika, iż działka nr [...] na dzień [...] grudnia 1998 r. była we władaniu Miasta [...], gdyż na zlecenie Urzędu Miasta [...] wykonano korektę wjazdu na ulice [...] w K. Ponadto ze sprawozdania technicznego geodety z dnia [...] kwietnia 2017 r. wynika, że w drodze istnieje linia energetyczna, sieć wodociągowa, gazowa i telekomunikacyjna oraz kanalizacja sanitarna. Powyższe urządzenia zostały zinwentaryzowane przed 1998 r. Również z oświadczeń M. L., J. P., B. R., E. S. i L. T.( mieszkańców ul. [...]) wynika, że ulica [...] była przez służby miejskie odśnieżana i sprzątana. Powyższe dowody w ich wzajemnym powiązaniu wskazują, że to podmiot publiczny, a nie były właściciel nieruchomości, był odpowiedzialny i zobowiązany - w myśl ustawy o drogach publicznych - za prawidłowe utrzymywanie drogi, jak też koordynowanie wszelkich robót w tym pasie oraz ich finansowanie (por. art. 23 ust. 4 i 6 ustawy o drogach w brzmieniu obowiązującym w dniu 31 grudnia 1998 r.).

Skoro zatem przedmiotowa działka, stanowiąca w dniu [...] grudnia 1989 r. własność osoby fizycznej, zajęta była w tej dacie drogą publiczną – gminną to stosownie do art. 73 ust. 1 powołanej ustawy stała się ona z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. własnością gminy, na obszarze której jest położona.

Wykazanie przesłanek materialnoprawnych uzasadniało wydanie decyzji deklaratoryjnej, zwłaszcza że skarga koncentruje się na zagadnieniu odszkodowania za przejęcie własności gruntu zajętego pod drogę, które w sprawie nie wystąpiło i nie było jej przedmiotem. Postępowanie nie dotyczyło wszak odszkodowania, a przejścia prawa własności gruntu zajętego pod drogę z mocy prawa na rzecz podmiotu publicznoprawnego nią władającego. Zatem nie można tu badać zasadności zarzutów dotyczących terminu wszczęcia postępowania potwierdzającego nabycie własności jak i mechanizmu informacyjnego dotyczącego stanu prawnego nieruchomości, a już na pewno treści przepisów (te są ogólnie dostępne) i terminu do zgłoszenia żądania w tym przedmiocie. Prawo przewiduje odszkodowanie, warunkując je pewnymi zdarzeniami i terminem. W niniejszej sprawie ocena sądu dotyczyła jedynie oceny spełnienia bądź nie przesłanek określonych w ww. art. 73 ustawy z dnia 13 października 1998 r. w stosunku do działki nr [...].

W toku rozpoznawania i rozstrzygania sprawy nie doszło również w ocenie Sądu do istotnego naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, stan faktyczny sprawy został bowiem, wbrew temu co sugeruje pełnomocnik skarżącego, wyjaśniony zgodnie z uregulowaną w art. 7 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej w sposób umożliwiający zastosowanie norm prawa materialnego, a sam materiał dowodowy zgromadzony w aktach został poddany właściwej ocenie, co znalazło wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2018 r. poz. 1302) orzekł, jak w wyroku.