Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 568/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-10-18 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 d, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 1137
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Jakub Linkowski Protokolant st. sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 października 2016 r. sprawy ze skargi J. K. i A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę w całości


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2016 r., nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 2 ust. 35a, art. 64 ust. 1, 2, art. 64 d, art. 140 aa ust. 1, 3, 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 3 lit. c), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej "Prd") oraz art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2015 r. nr [...]o nałożeniu na A. P. - wspólnika spółki cywilnej prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] s.c. J. K., A. P. oraz J. K. - wspólnika spółki cywilnej prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą: [...] s.c. J. K., A. P. (dalej "skarżący" lub "strona") kary pieniężnej w wysokości [...]złotych.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym oraz prawnym.

W dniu [...] września 2015 r. w C. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli dwuosiowy pojazd marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową naczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował J. B., który wykonywał transport drogowy rzeczy w postaci części obrabiarki kopalnianej (ładunek podzielny) na trasie P. – R. w imieniu i na rzecz przedsiębiorcy S. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Handlowo - Produkcyjno - Usługowo - Transportowe S. S.. Załadowcą przedmiotowego ładunku byli skarżący. Rodzaj przewożonego ładunku został ustalony na podstawie dokumentu przewozowego WZ nr [...] z dnia [...] września 2015 r. oraz oględzin pojazdu potwierdzonych dokumentacją fotograficzną. Przebieg kontroli utrwalono protokołem nr [...] z dnia [...] października 2015 r.

W wyniku pomiarów kontrolowanego pojazdu członowego, stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm:

- nacisk pojedynczej osi napędowej [...] t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t) - przekroczenie o [...] t (przekroczenie o 27,39%),

- masa całkowita [...]t (po odjęciu błędu pomiaru w wysokości 2% zaokrąglonych w górę do 0,1 t) - przekroczenie o [...] (przekroczenie o 10,48%).

W związku z powyższym [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] października 2015 r. nałożył na stronę – jako załadowcę karę pieniężną w wysokości [...]złotych.

Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii VII, w pozostałych przypadkach. Naruszenie stwierdzono z uwagi na przekroczenie dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej pojazdu oraz przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej.

Skarżący odwołali się od powyższej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

Organ odwoławczy wydając zaskarżoną decyzję zauważył, że art. 140aa ust. 3 pkt 2 Prd, będący podstawą do nałożenia kary pieniężnej m.in. na załadowcę, jako przesłanki warunkowej odpowiedzialność wskazuje jedynie jego wpływ lub zgodę na powstanie naruszeń.

Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego zgromadzony w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do wydania przez organ I instancji decyzji nakładającej karę pieniężną. Przedmiotem przewozu był ładunek podzielny (części obrabiarki kopalnianej), których waga powinna być znana załadowcy. Stronę postępowania organ ustalił mając na uwadze treść dokumentu przewozowego WZ nr [...] z dnia [...] września 2015 r., okazanego przez kontrolowanego kierowcę, wyjaśnień samej strony postępowania – która na str. 2 odwołania wskazuje, że "była również załadowcą pojazdu wykonującego transport" oraz protokołu z przesłuchania w charakterze świadka kierowcy – M. B., który zeznał, że cały znajdujący się na pojeździe ładunek został załadowany przez pracowników firmy skarżących, zaś pojazd nie był ważony przed załadunkiem ani też po jego załadunku.

W ocenie organu odwoławczego nie można uznać, aby strona nie miała wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia, skoro sama dokonała załadunku ładunku podzielnego, którego waga winna być jej znana, co spowodowało przekroczenie parametrów na które podmiot wykonujący przejazd nie posiadał zezwolenia. Załadowca, mimo że nie ma możliwości ani uprawnień dotyczących wyboru i kontroli środka transportu, którym ładunek jest przemieszczany poza miejsce załadunku, to powinien zwrócić uwagę, czy pojazd po załadunku nie będzie powodował przekroczenia dopuszczalnych norm, a w szczególności dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Załadowca powinien zbadać możliwą dopuszczalną masę całkowitą pojazdu, na który dokonano załadunku, biorąc pod uwagę przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 2015 r. poz. 305). Tymczasem kontrola wykazała przekroczenie dopuszczalnych norm w zakresie nacisku na pojedynczej osi oraz masy całkowitej kontrolowanego pojazdu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zwrócił także uwagę na treść zeznań kierowcy, który jednoznacznie wskazał, że załadunku dokonano na terenie zakładu załadowcy. Załadowca nie podjął żadnych czynności na terenie załadunku celem weryfikacji nacisków osi oraz rzeczywistej masy całkowitej pojazdu - pomimo posiadania wiedzy na temat załadowanej ilości towaru, jak i rzeczywistej masy całkowitej pojazdu ( vide: dowód - dokument przewozowy WZ nr [...] z dnia [...] września 2015 r.). Z zeznań kierowcy pojazdu wynika ponadto, że załadowca odmówił wręcz kierowcy weryfikacji dmc i nacisków osi pojazdu tłumacząc to zbyt wysokimi kosztami jakie musiałby ponieść, albowiem w jego ocenie wystarczająca pozostawała dokumentacja techniczna z której wynikała masa przewożonego ładunku.

Organ odwoławczy podkreślił, że nawet brak przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej, wobec skali stwierdzonego przekroczenia dopuszczalnego nacisku na pojedynczej osi napędowej (27,39%), oznaczał i tak konieczność nałożenia przez organ kary pieniężnej w wymiarze określonym w przepisie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c) Prd, w wysokości [...] zł. Wskazał ponadto, iż nacisk na pojedynczej osi napędowej pojazdu w wielkości [...]t powodował, iż pojazd ten był pojazdem nienormatywnym na każdym rodzaju drogi po której mógł się poruszać, tj. do 8t, do 10 t, jak i w niniejszej sprawie do [...] t, zaś przekroczenie dmc pojazdu miało bezpośredni wpływ na przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi kontrolowanego pojazdu. Załadowca miał w ten sposób wpływ i godził się na powstanie naruszenia. Organ podkreślił, iż właściwą metodą prawidłowego ustalenia masy całkowitej pojazdu jest jego zważenie na zalegalizowanych przyrządach. Niewystarczającym jest ustalenie podjęte tylko na podstawie dokumentacji technicznej ładunku, która wskazuje co do zasady masę samego ładunku - nie uwzględnia zaś ciężaru innych dodatkowych elementów, jak palet, opakowań, łączeń itp. W ocenie organu odwoławczego, brak zainteresowania się zarówno dopuszczalnymi normami w tym zakresie jak i możliwościami technicznymi pojazdów (których dopuszczalne normy wynikają przecież z powszechnie obowiązujących i dostępnych norm prawnych) jest okolicznością jednoznacznie wskazującą, że skarżący godzili się w pełni na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Wypełnione zatem zostały przesłanki odpowiedzialności strony jako załadowcy, określone w art. 140aa ust. 3 pkt 2 Prd.

Mając na uwadze powyższe Główny Inspektor Transportu Drogowego stwierdził, że organ I instancji dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego i karę pieniężną w wysokości [...] złotych nałożył na stronę zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Strona wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2016 r. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) rażące naruszenie przepisów postepowania tj. art. 7 Kpa, poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i brak ustalenia bezspornie stanu faktycznego z którym skarżący mieliby się godzić bądź mieli wprost wpływ na przekroczenie dopuszczalnej masy pojazdu. Organ w przypadku braku bezspornych dowodów (jak to ma miejsce w niniejszej sprawie) winien umorzyć postępowanie i odstąpić od obciążania skarżących karą,

2) rażące naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 Kpa, poprzez brak zawiadomienia strony skarżącej o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i zgłoszenia żądań,

3) rażące naruszenie przepisów postepowania tj. art. 77 Kpa, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie ustaleń o przyczynieniu się skarżących do przeładowania transportu wobec braku istnienia bezspornie takich dowodów,

4) rażące naruszenie przepisów postepowania tj. art. 80 oraz art. 81 Kpa, poprzez uznanie, że okoliczności faktyczne zostały udowodnione, podczas gdy skarżący reprezentowani przez pełnomocnika nie mieli możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych przez organ dowodów,

5) naruszenie art. 140aa ust. 3 pkt 2 Prd poprzez brak wykazania niebudzących wątpliwości okoliczności i dowodów wskazujących, że skarżący mieli wpływ lub godzili się na naruszenie art. 140aa ust. 1 Prd.

Mając na uwadze wskazane wyżej uchybienia, skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i rozstrzygnięcie sprawy poprzez umorzenie postępowania lub uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja I instancji, nie naruszają przepisów prawa w sposób uzasadniający ich uchylenie.

Przedmiotowa sprawa dotyczy odpowiedzialności podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym – załadowcy, za przewóz ładunku podzielnego (elementów obrabiarki kopalnianej), pojazdem nienormatywnym.

Wskazać trzeba, iż odpowiedzialność załadowcy, jako podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym, wynika z art. 140aa ust. 3 pkt 2 Prd, zgodnie z którym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Jak wynika natomiast z art. 140aa ust. 1 Prd, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej. Pojazdem nienormatywnym jest, w świetle definicji art. 2 pkt 35a Prd, pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy.

Należy wyjaśnić, że w przypadku przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, zastosowanie mają art. 64 ust. 2 i art. 140ab ust. 2 Prd Zgodnie z art. 64 ust. 2 Prd, zabrania się przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I lub kategorii II. Dodać należy, że zgodnie z art. 2 pkt 35b Prd, ładunkiem podzielnym jest ładunek, który bez niewspółmiernie wysokich kosztów lub ryzyka powstania szkody, mógł być podzielony na dwa lub więcej mniejszych ładunków. W zakresie tej definicji mieści się ładunek w postaci materiałów budowlanych. W konsekwencji naruszenia zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunku podzielnego, określonego w art. 64 ust. 2 Prd, w świetle art. 140ab ust. 2 Prd, za przejazd pojazdem nienormatywnym nakłada się karę jak za przejazd bez zezwolenia. Ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia.

W świetle powyższej regulacji, załadowca ponosi odpowiedzialność niezależną od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd. Nie ponosi jednak odpowiedzialności za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego lecz, na podstawie art. 140aa ust. 3 pkt 2 Prd, za inne czynności związane z przewozem drogowym. Należy zauważyć, że w świetle brzmienia art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 Prd, ładunek nie może powodować przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej lub dopuszczalnej ładowności pojazdu, ponadto ładunek na pojeździe umieszcza się w taki sposób, aby nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

W niniejszej sprawie stwierdzono zarówno przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej, jak i przekroczenia dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu na drogę.

Podkreślenia wymaga, że zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym, za przejazd pojazdem nienormatywnym, znacznie różni się od odpowiedzialności podmiotu wykonującego przejazd. Podmiot wykonujący przejazd ponosi odpowiedzialność za przejazd pojazdem nienormatywnym i jest to odpowiedzialność na zasadzie ryzyka. Podmioty wykonujące inne czynności związane z przewozem drogowym – np. nadawca, załadowca lub spedytor ładunku, ponoszą odpowiedzialność za wpływ lub godzenie się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu i jest to odpowiedzialność na zasadzie winy. Pojęcie winy odnosi się do sfery zjawisk psychicznych, jako stosunku psychicznego sprawcy do dokonanego czynu. Oznacza to, że odpowiedzialność podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym uzależniona jest od posiadania przez niego świadomości, że przewoźnik naruszy obowiązki lub warunki związane z wykonywanym przez niego przejazdem, a mimo to temu nie przeszkodził ("godził się"), lub wręcz do tego się przyczynił ("miał wpływ"). Użycie przez ustawodawcę nieostrego kryterium "miał wpływ lub godził się" przy jednoczesnym braku wskazania konkretnych, oczekiwanych przez niego zachowań, powoduje, że na pewno sankcją za przejazd pojazdem nienormatywnym, objęte jest zachowanie mające znamiona zamiaru bezpośredniego wyrażającego się w chęci naruszenia norm prawnych, jak również prawdopodobnie w znacznej części przypadków – zachowanie o znamionach zamiaru ewentualnego wyrażające się w przewidywaniu możliwości czy wręcz konieczności przekroczenia norm prawnych i godzeniu się na to. Natomiast w odniesieniu do winy nieumyślnej możliwość zastosowania przedmiotowej sankcji będzie uzależniona od konkretnych okoliczności faktycznych, różnych w każdym indywidualnym przypadku (tak wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt II GSK 155/12).

W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości fakt, iż skarżący byli załadowcą elementów konstrukcyjnych obrabiarki kopalnianej, przewożonych zatrzymanym do kontroli pojazdem. Skarżący nie zakwestionowali faktu, iż dokonali na terenie ich przedsiębiorstwa załadunku towaru na pojazd odbiorcy towaru. Z zeznań kierowcy kontrolowanego pojazdu, złożonych w charakterze świadka w dniu kontroli także wynika, że załadunku ww. towaru dokonali pracownicy przedsiębiorstwa skarżących. Okoliczności te jednoznacznie wskazują, iż to na skarżących, jako załadowcy, ciążyły obowiązki wynikające z art. 61 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 Prd, czyli umieszczenie na pojeździe ładunku w takiej ilości, aby nie została przekroczona dopuszczalna masa całkowita pojazdu oraz w taki sposób, aby ładunek nie powodował przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

W ocenie Sądu, Skarżący nie wywiązali się z powyższych obowiązków. W szczególności nie mieści się w ramach należytej staranności bazowanie na samym wykazie materiałów składających się na dostawę, wraz z przypisaniem wag do poszczególnych składników transportu, zwłaszcza, że w niniejszej sprawie naruszenie dotyczyło nie tylko przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu, lecz również dopuszczalnego nacisku pojedynczej osi napędowej pojazdu. Znajomość bowiem, masy ładunku nie gwarantuje normatywności pojazdu co do nacisków poszczególnych osi pojazdu po jego załadowaniu. Tymczasem, z zeznań kierowcy zatrzymanego do kontroli pojazdu wynika, że po załadowaniu pojazdu przez pracowników skarżących, pojazd nie został zważony na jakiejkolwiek wadze. Okoliczności tej nie zakwestionowali skarżący, który stwierdził, że znając masę towaru, który został załadowany na pojazd nie mogli przypuszczać, że może dojść do przekroczenia masy całkowitej pojazdu, jak i nacisków na osie. Skarżący zatem, po dokonaniu załadunku pojazdu, nie znali nacisku osi tego pojazdu, a w konsekwencji nie mógł go też znać kierowca pojazdu.

W ocenie Sądu takie działanie skarżących, jako załadowcy, ograniczające się w istocie rzeczy do samego załadowania pojazdu, mieści się w zakresie przesłanek warunkujących odpowiedzialność podmiotu wykonującego inne czynności związane z przewozem drogowym, w tym załadowcy, za przejazd po drogach publicznych pojazdu nienormatywnego. Powyższe okoliczności, zdaniem Sądu, wskazują w sposób nie budzący wątpliwości, że skarżący, w niniejszej sprawie, co najmniej godzili się na to, że ładunek mógł spowodować przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi pojazdu na drogę.

Organ I instancji, nałożył na skarżących, na podstawie art. 140ab ust. 1 pkt 3 lit. c w związku z art. 140ab ust. 2 Prd, karę pieniężną, jak za przejazd bez zezwolenia kategorii VII, z czym zgodził się organ II instancji.

Wyjaśnienia wymaga, że ustawodawca nie przewidział odrębnej kary za naruszenie zakazu przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, a w konsekwencji za wykonywanie innych czynności związanych z przewozem drogowym pojazdem nienormatywnym ładunków podzielnych, lecz uregulował konstrukcję prawną polegającą na zastosowaniu kary jak za przejazd bez zezwolenia, bez sprecyzowania konkretnej kategorii zezwolenia.

Z art. 64 ust. 3, art. 64a-64g oraz z załącznika nr 1 do Prd wynika, że ustawodawca przewidział siedem kategorii zezwoleń, natomiast w art. 140ab ust. 1 pkt 1-3 Prd, uregulował wysokość kary pieniężnej za brak każdego z zezwoleń. Wyjaśnienia wymaga, że w niniejszej sprawie nie mogły mieć zastosowania zezwolenia kategorii I i kategorii II, jedyne zezwolenia wydawane w przypadku przewozu ładunku podzielnego, ponieważ zezwolenie kategorii I nie jest wydawane gdy rzeczywista masa całkowita jest większa od dopuszczalnej, natomiast zezwolenie kategorii II, jak stanowi art. 64b ust. 1 tej ustawy, jest wydawane na przejazd nienormatywnego pojazdu wolnobieżnego, ciągnika rolniczego albo zespołu pojazdów składającego się z pojazdu wolnobieżnego lub ciągnika rolniczego i przyczepy specjalnej.

Zgodnie natomiast z lp. 7 załącznika nr 1 do Prd, zezwolenie kategorii VII dotyczy pojazdów nienormatywnych o wymiarach oraz rzeczywistej masie całkowitej większych od wymienionych w kategoriach I-VI oraz o naciskach osi przekraczających wielkości przewidziane dla dróg o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi napędowej do 11,5 t. W niniejszej sprawie zostało stwierdzone naruszenie dotyczące nacisku pojedynczej osi napędowej przekraczające tą wartość.

W wyniku pomiarów kontrolowanego samochodu ciężarowego, stwierdzono nacisk na pojedynczej osi napędowej [...] t. Stwierdzono również, że przekroczenie dopuszczalnej wartości nacisku osi wynosiło [...]t (przekroczenie o ponad 20 %), co stanowi samoistną podstawę do nałożenia kary pieniężnej w wysokości 15 000 zł.

Z powyższych względów, Sąd uznał za niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego, tj.: art. 140aa ust. 1 ust. 2 oraz ust. 3 pkt. 2 Prd, poprzez ich zastosowanie w niniejszej sprawie.

Kontrolując zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji, Sąd doszedł do wniosku, że organy Inspekcji Transportu Drogowego rozstrzygające w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisów postępowania, w tym art. 7, art. 10, art. 77, art. 80 i art. 81 Kpa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, organy obu instancji zebrały i rozpatrzyły w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy. Jak wskazano powyżej organy Inspekcji Transportu Drogowego, rozstrzygające w sprawie prawidłowo ustaliły parametry wagowe pojazdu i przyczyny odpowiedzialności załadowcy. Argumentacja oraz ocena materiału dowodowego dokonana przez organy mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji I instancji, spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Organy obu instancji dokonały prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do przepisów prawa materialnego. Skarżący nie wskazali przy tym na jakiekolwiek istotne okoliczności sprawy, których wyjaśnienia organ administracji uniemożliwił w przeprowadzonym w tej sprawie postępowaniu.

Nie znajdując zatem podstaw do uwzględnienia skargi, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.