Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 224/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2014-07-16 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Pozostawiono bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.
Powołane przepisy: article: art. 257, art. 239 pkt 1 lit. a
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski Po rozpoznaniu w dniu 16 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu T. K. od postanowienia referendarza Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 17 kwietnia 2014 r. w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym przyznanie z góry 120 zł na pokrycie kosztów postępowania w sprawie ze skargi T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia : odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym przyznanie z góry 120 zł na pokrycie kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Skarżący na urzędowym formularzu wniósł o przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym przyznania z góry 120 zł na pokrycie kosztów postępowania.

Skarżący w skardze złożył wniosek o zwolnienie w całości z kosztów postępowania sądowego, w tym o ustanowienie radcy prawnego z W. lub alternatywne zasądzenie 120 zł wynagrodzenia na jego rzecz celem pokrycia kosztów samodzielnego postepowania sądowego, w tym opłacenia porady prawnej ze strony zawodowego prawnika.

Zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 4 kwietnia 2014 r. skarżący został wezwany do złożenia wniosku o ustanowienie radcy prawnego na urzędowym formularzu.

Odnośnie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych na podstawie art. 6 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pouczono skarżącego, że w myśl art. 239 pkt 1 lit "a" tej ustawy jest zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych, z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie lub bezczynność organu albo przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej.

Natomiast odnośnie wniosku o ustanowienie radcy prawnego z Wałbrzycha wyjaśniono skarżącemu, że z treści art. 244 § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że jeżeli strona we wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazała konkretnego radcę prawnego, właściwa rada okręgowej izby radców prawnych, w miarę możliwości i w porozumieniu ze wskazanym radcą prawnym, wyznaczy radcę prawnego wskazanego przez stronę. W związku z powyższym wyjaśnieniem zwrócono się do skarżącego o wskazanie w terminie siedmiu dni konkretnego radcy prawnego z Wałbrzycha, którego w miarę możliwości mogłaby wyznaczyć, stosownie do powyższego art. 244 § 3 powołanej ustawy, właściwa rada okręgowej izby radców prawnych.

Skarżący na urzędowym formularzu złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i przyznanie - zamiast prawa pomocy - z góry kwoty 120 zł na koszty postępowania.

W uzasadnieniu wniosku wskazał, że prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Otrzymuje zasiłek z pomocy społecznej w kwocie 301 zł. Podał, że wydatki związane z utrzymaniem wynoszą: wyżywienie 400 zł, mieszkanie 300 zł, leki, środki higieny i czystości 200 zł. Ponadto 1500 zł miesięcznie przeznacza na koszty postepowania urzędniczego i sądowego. Podał, że posiada mieszkanie komunalne i ½ udziału w lokalu użytkowym i nie posiada innych nieruchomości oraz oszczędności, papierów i przedmiotów wartościowych.

Postanowieniem z dnia 17 kwietnia 2014 r. referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym odmówiła skarżącemu przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym przyznanie z góry 120 zł na pokrycie kosztów postępowania.

W dniu 20 maja 2014 r. strona skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie przyznanie mu żądanej pomocy jest dla niego krzywdzące, gdyż ponosi on znaczące koszty prowadzonej sprawy, a zwolnienie z kosztów w sprawie jest fikcją, i nie stać go na prowadzenie korespondencji i dojazdy do Sądów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) wniesienie w terminie sprzeciwu od wyżej wymienionego postanowienia spowodowało, iż utraciło ono moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.

Skarżący, na podstawie art. 239 pkt 1 lit "a" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), z którego wynika, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących pomocy i opieki społecznej - zwolniony z obowiązku ponoszenia wszelkich kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków).

Zatem merytorycznemu rozpoznaniu podlega wniosek o przyznanie prawa pomocy w pozostałym zakresie, który skarżący sformułował jako wniosek o przyznanie z góry kwoty 120 zł na pokrycie kosztów postępowania.

Zgodnie z art. 244 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Skarżący zaś w rozpoznawanej sprawie w rubryce nr 4 urzędowego formularza, obejmującej zakres wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazał, że zamiast pomocy prawnej żąda przyznania prawa pomocy poprzez przyznanie z góry kwoty 120 zł na pokrycie kosztów postępowania. W rubryce tej skarżący ponadto skreślił żądnie ustanowienia adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, co oznacza, że nie wnioskuje on przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie fachowego pełnomocnika.

Wniosek skarżącego o przyznanie - zamiast pomocy prawnej - z góry kwoty 120 zł na pokrycie kosztów postępowania nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ wspomniany przepis art. 244 § 1 ustawy nie przewiduje tego rodzaju formy prawa pomocy. Z treści tego przepisu wynika bowiem, że prawo pomocy obejmuje wyłącznie zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata lub radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego, przy czym strona wnioskująca o przyznanie prawa pomocy obowiązana jest wskazać w rubryce nr 4 urzędowego formularza w jakim zakresie, określonym w tej rubryce, żąda przyznania tego prawa.

Z tych względów, działając na podstawie art. 260 p.p.s.a., art. 245 § 1 i § 3 p.p.s.a. oraz art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.