Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 291/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2015-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.  151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 16 par. 1, art. 156 par. 1, art. 145 par. 1, art. 107 par. 1, 2, 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Joanna Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2015r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 stycznia 2015r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej.

W uzasadnieniu wymienionego na wstępie rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją z dnia 22.09.2014r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej Prezydenta Miasta z dnia [...] o ustaleniu – na wniosek P. – warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią garażową w kondygnacji podziemnej, na działkach nr ewid.: A, B, C w granicach terenu oznaczonego na załączniku graficznym literami ABCDEF-A.

Z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją Kolegium wystąpiła W., zarzucając organowi:

- brak odniesienia się do wszystkich uwag zawartych we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji,

- brak podpisu i oznaczenia decyzji na załączniku znajdującym się w aktach sprawy zatytułowanym "wykaz stron postępowaniu"

- brak dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej.

Kolegium, wydając opisane na wstępie rozstrzygnięcie, powtórzyło swoją poprzednią argumentację, podkreślając że w decyzji ostatecznej wykazano łączne spełnienie przez planowaną inwestycję wymogów sformułowanych w art. 61 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.) oraz jej zgodność z przepisami odrębnymi. W tym zakresie wskazano, że Prezydent Miasta ustalił, stosownie do postanowień art. 54 pkt 2 ww. ustawy, wszystkie wymienione w tym przepisie warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych. Oceniając zgodność z prawem ustalenia przez organ I instancji warunków i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy Kolegium stwierdziło, że w tym zakresie nie doszło do naruszenia prawa. Reasumując stwierdzono, że decyzja z dnia [...] nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. – wobec czego brak jest podstaw do uchylenia decyzji Kolegium z dnia [...] odmawiającej stwierdzenia jej nieważności. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku podpisu organu w części decyzji ostatecznej oznaczającej strony postępowania Kolegium przytoczyło treść art. 107 § 1 K.p.a., wykazując że kwestionowana decyzja ostateczna nie narusza zasad określonych w tym przepisie. Za nieuzasadnione uznano także stanowisko W. odnośnie braku dostępu terenu inwestycji do drogi publicznej – z uwagi na zapewnienie tego dostępu przez działki oznaczone nr ewid.: D i E, których właścicielem jest Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta. Ponadto uznano, że podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie może być decyzja dotycząca podziału nieruchomości (terenu inwestycji), gdyż rozstrzygnięcie to nie mogło być przedmiotem oceny w niniejszym postępowaniu.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. decyzję Kolegium z dnia [...] wniosły W. oraz W. W uzasadnieniu powołano się na uprzednio wydaną decyzję Prezydenta Miasta Kielce z dnia 28.01.2011r. nr 39/11, ustalającą warunki zabudowy dla działek oznaczonych nr ewid.: A, B, C, wskazując że jeżeli decyzja z dnia [...] "nie została skierowana do stron postępowania (mieszkańców bloku A), to – decyzja 39/11 z dnia 28.01.2011r. została skierowana do osób niebędących stronami w sprawie – wobec tego albo decyzja 416/2013 nie została skierowana do wszystkich stron, albo decyzja 39/11 jest decyzją nieważną". Skarżące zwróciły także uwagę na wydanie przez organ I instancji postanowienia z dnia 2.06.2014r. o sprostowaniu oczywistej omyłki w decyzji własnej z dnia [...] (w zakresie dotyczącym szerokości elewacji frontowej). W konsekwencji powyższe sprostowanie stanowi integralną cześć decyzji organu I instancji – w związku z czym w ocenie skarżących powinno być rozpoznawane przez Kolegium łącznie ze sprawą której to sprostowanie dotyczy, tj. ze sprawą zakończoną wydaniem decyzji z dnia [...] W skardze podniesiono także kwestię braku dostępu ww. działek do drogi publicznej – z uwagi na decyzję podziałową nieruchomości. Końcowo zarzucono Prezydentowi Miasta brak podpisania wykazu stron postępowania do decyzji z dnia 28.01.2011r. oraz [...]

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 27.04.2015r. tut. Sąd odrzucił skargę W.– z uwagi na brak usunięcia braków fiskalnych i formalnych skargi.

Pismem z dnia 7.08.2015r. uczestnik – P. wniosło o oddalenie skargi, przyłączając się do stanowiska Kolegium. W uzasadnieniu wskazano, że strona skarżąca, powołując się na art. 156 §1 pkt 2 K.p.a., nie precyzuje i nie uzasadnia przekonująco, na czym polegać ma rażące naruszenie prawa dokonane ww. decyzją ostateczną. Zarzuty skargi wskazują raczej na interes o charakterze czysto faktycznym, wynikającym z niechęci lub obaw dotyczących realizacji jakichkolwiek nowych inwestycji budowlanych na działkach nr A, B, C. Odnosząc się do argumentacji W. o braku zapewnienia stronom możliwości udziału w postępowania i określeniu stron postępowania, strona wskazała, że w takim wypadku właściwym środkiem kwestionowania decyzji administracyjnej powinien być wniosek o wznowienia postępowania – który już złożono (sprawa tut. Sądu o sygn. akt II SA/Ke 493/15). Uczestnik wskazał także na bezzasadność stanowiska skarżącej w zakresie w jakim powołuje się na uchylenie przez Kolegium postanowienia organu I instancji z dnia 2.06.2014r. o sprostowaniu omyłki w decyzji z dnia [...] Postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2.09.2014r., uchylające w/w postanowienie jest bowiem ostateczne, kończąc zarazem postępowania w tej sprawie. Jednocześnie skutkiem wydania powyższego ostatecznego postanowienia jest obowiązywanie decyzji Prezydenta Miasta w brzmieniu pierwotnym – sprzed sprostowania. W konsekwencji, zdaniem uczestnika, brak podstaw do wywodzenia z wydania postanowienia o sprostowaniu jakiejkolwiek wady postępowania, która mogłaby być zakwalifikowana jako rażące naruszenie prawa. Końcowo, powołując się na art. 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wskazano, że skarżąca nie ma również racji w zakresie, w jakim zarzuca wadliwość decyzji z uwagi na brak zapewnienia dostępności komunikacyjnej działek. Nieuprawnione jest zarazem stwierdzenie, że dostęp do drogi publicznej przez drogę wewnętrzną jest zależny jeszcze od zgody właściciela lub wykazania przez inwestora dodatkowego tytułu prawnego, z którego wynikać ma uprawnienie do korzystania z drogi wewnętrznej, (wyrok WSA w Krakowie z dnia 6.11.2014r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 1131/14. publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl/).

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270), zwanej dalej ustawą P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 ustawy P.p.s.a. sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną.

Rozpatrując skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności decyzji organu odwoławczego.

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję własną o odmowie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] o ustaleniu warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego z częścią garażową w kondygnacji podziemnej na działkach nr ewid. A, B, C.

Na wstępie rozważań prawnych podkreślić trzeba, że fundamentalną w polskiej procedurze administracyjnej zasadą wynikającą z art. 16 § 1 K.p.a. jest zasada stabilności ostatecznych decyzji administracyjnych (por. wyrok SN z dnia 1.01.1991r., sygn. akt III ARN 41/90, OSAP nr 11). Z zasady tej wynika, że wzruszenie każdej ostatecznej decyzji administracyjnej, niezależnie od trybu jej podjęcia, może nastąpić jedynie wyjątkowo, tylko w przypadkach przewidzianych w K.p.a. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądowym postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest odrębnym postępowaniem, w którym organ nadzoru bada zaistnienie przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. Organ orzekający w takim postępowaniu nie jest natomiast władny rozstrzygać sprawy administracyjnej co do jej istoty, gdyż postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji nie może zastępować postępowania prowadzonego w sprawie w trybie zwykłym. Organ właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji działa zatem wyłącznie jako organ kasacyjny – z czym wiążą się jego ograniczone kompetencje w zakresie kontroli takiego rozstrzygnięcia.

W doktrynie i orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że w postępowaniu nadzorczym prowadzonym w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej właściwy organ bada, czy w dacie wydawania kwestionowanej decyzji istniała przesłanka będąca przyczyną stwierdzenia nieważności tego rozstrzygnięcia. Innymi słowy, organ orzekający bada czy w dacie wydania decyzji zaistniała jedna z przesłanek o jakich mowa w art. 156 § 1 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która:

1) wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości;

2) wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa;

3) dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną;

4) została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie;

5) była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały;

6) w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą;

7) zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa.

Odnosząc się do rażącego naruszenia prawa, o jakim mowa w art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., wskazać trzeba, że o spełnieniu przesłanki można mówić wyłącznie w sytuacji, gdy proste zestawienie treści decyzji z treścią przepisu prowadzi do wniosku, że pozostają one ze sobą w jawnej sprzeczności (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 11.05.1994r. o sygn. akt III SA 1705/93, W. 1994, nr 42, s. 16). Jeżeli przepis prawa dopuszcza możliwość rozbieżnej jego interpretacji, to wybór jednej z nich nie może być oceniony jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nawet wówczas, gdy zostanie ona później uznana za nieprawidłową albo, co zdarza się częściej, inna interpretacja zostanie uznana za słuszniejszą (por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 18.06.1997r. o sygn. akt III SA 422/96, glosa 1998, nr 10, s. 29).

Postępowanie nadzorcze w niniejszej sprawie zostało wszczęte przez Kolegium z uwagi na wniosek W. (k. 88-82 tomu III akt administracyjnych), w której wymienionej na wstępie decyzji ostatecznej o ustaleniu warunków zabudowy postawiono zarzuty:

1. rażącego naruszenia prawa, bądź wady powodującej jej nieważność z mocy prawa,

2. skierowania do osoby niebędącej stroną w sprawie,

3. braku dostępu mieszkańców bloku [...] do treści decyzji ostatecznej – z uwagi na jej doręczenie tylko jednemu członkowi ich Zarządu.

W tym miejscu podkreślić trzeba, że pomimo bardzo obszernej treści przedmiotowego wniosku – opisującego stan faktyczny sprawy od 2007r. oraz rozmaite konstrukcje prawne dotyczące ustalania warunków zabudowy i podziału nieruchomości – jedynym przepisem prawa, którego zastosowanie expressis verbis zakwestionowano w kontekście wydania decyzji ostatecznej z dnia [...], był art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012r. poz. 647 ze zm.). Mianowicie, w tym zakresie wskazano że "inwestor otrzymał warunki zabudowy pomimo, że tak naprawdę działki [...] nie mają dostępu do drogi publicznej, a jedynie do drogi wewnętrznej (której dwie pierwsze działki, od ul. [...] należą do prywatnego właściciela p. Kruka). Nie został więc spełniony podstawowy warunek zapisany w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym" (str. 5 i 11 wniosku).

Odnosząc się do powyższych twierdzeń W. należy przytoczyć art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia warunków, wśród których wymieniono dostęp terenu do drogi publicznej (pkt 2). Rzeczywiście, wydanie warunków zabudowy dla działki, która w sposób oczywisty byłaby pozbawiona dostępu do drogi publicznej, stanowiłoby istotne naruszenie ww. przepisu – co wyczerpywałoby przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 8.03.2012r. o sygn. akt II SA/Po 1040/11, LEX nr 1138735). Z taką sytuacją nie mamy jednakże do czynienia w niniejszej sprawie. Dostęp do planowanej inwestycji został bowiem zapewniony przez działki oznaczone nr ewid.: D i E, których właścicielem jest Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta. Jakkolwiek akta sprawy potwierdzają, że nastąpiło zbycie prawa użytkowania wieczystego ww. działek – to przedmiotowa okoliczność nie może przesądzać o stwierdzeniu nieważności kwestionowanej decyzji ostatecznej, zwłaszcza że właścicielem ww. działek nadal pozostaje Skarb Państwa. Jednocześnie zauważyć trzeba – na co słusznie zwrócił uwagę uczestnik – że zgodnie z art. 2 pkt 14 ustawy z o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć bezpośredni dostęp do tej drogi albo dostęp do niej przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przez dostęp do drogi publicznej należy rozumieć alternatywnie - albo bezpośredni dostęp do tej drogi, albo dostęp pośredni przez drogę wewnętrzną lub przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej (por. wyrok NSA z dnia 13.02.2014r. o sygn. akt II OSK 2196/12, LEX nr 1497924). Podkreślić przy tym trzeba, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z dostępem do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej – co W. potwierdza w cyt. wyżej fragmencie wniosku. W konsekwencji, odnosząc się do zarzutów skargi, należy przytoczyć stanowisko NSA, przedstawione w wyroku z dnia 8.10.2008r. o sygn. akt II OSK 1163/07, LEX nr 529365: "dostęp do drogi publicznej za pośrednictwem drogi wewnętrznej jest sam w sobie wystarczający. Podmiot posiadający dostęp do drogi wewnętrznej nie musi posiadać dodatkowego tytułu prawnego uprawniającego go do korzystania z tej drogi. Za wystarczające do przyjęcia, iż działka ma dostęp do drogi publicznej uznać należy sam fakt położenia nieruchomości przy drodze wewnętrznej".

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy wyjaśnić, że dla uznania, iż wystąpiło kwalifikowane naruszenie prawa, konieczne jest stwierdzenie jaki konkretny przepis został naruszony i wykazanie, iż miało ono charakter rażący. Należy jednocześnie wykazać, dlaczego konkretne naruszenie prawa oceniono jako rażące, przy czym o rażącym naruszeniu prawa można mówić w przypadku norm prawnych nie budzących wątpliwości interpretacyjnych. Spór co do wykładni przepisu prawa materialnego nie może stanowić przesłanki do uznania, że decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa i stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 10.09.2010r. o sygn. akt II OSK 1334/09, LEX nr 741383). Okoliczności tych strona skarżąca nie wykazała, zaś zaprezentowana przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w argumentacja o przeciwnej treści jest spójna, przekonywująca i zgodna tak z obowiązującymi przepisami, jak i cyt. wyżej orzecznictwem. W tym zakresie prawidłowo bowiem zwrócono uwagę na wykazanie w kwestionowanej decyzji ostatecznej spełnienia przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu;

2) teren ma dostęp do drogi publicznej;

3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego;

4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1;

5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

Wskazać także trzeba, iż obszar analizowany został wyznaczony zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, zaś jego rozszerzenie uzasadniono na str. 6 decyzji ostatecznej – na które to okoliczności słusznie zwróciło uwagę Kolegium.

Jednocześnie, jak wynika z akt administracyjnych, decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta (k. 116 tomu II akt administracyjnych) ustalił – stosownie do postanowień art. 54 pkt 2 w zw. z art. 64 ust. 1 ww. ustawy – warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, w zakresie, dotyczącym:

- warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego,

- ochrony środowiska, przyrody i krajobrazu oraz ochrony dziedzictwa kulturowego i zabytków oraz dóbr kultury współczesnej,

- obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji,

- wymagań dotyczące ochrony interesów osób trzecich,

- wymagań dotyczących granic i sposobów zagospodarowania terenów lub obiektów podlegających ochronie, ustalonych na podstawie odrębnych przepisów.

Określono przy tym rodzaj inwestycji oraz linie rozgraniczające teren inwestycji, wyznaczone na mapie w odpowiedniej skali – stosownie do art. 54 pkt 1, 3 ww. ustawy.

Odnośnie wymogów rozporządzenia nr 5/2005 Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Krakowie z dnia 26.08.2005r. to zostały one ustalone w pkt 8 ww. decyzji. Jeśli chodzi zaś o podnoszone przez Wspólnotę kwestie dotyczące: konieczności przekładania sieci, zacieniania oraz zbyt bliskiego usytuowania projektowanego budynku, to zagadnienia te będą stanowić przedmiot badania właściwych organów na etapie uzyskiwania pozwolenia na budowę. Z tych też względów wskaźniki nowej zabudowy zostały ustalone nie w sposób sztywny, ale w przedziałach liczbowych (jako maksymalne).

Analizując powyższe brak podstaw by stwierdzić – jak chce tego strona skarżąca – że kwestionowana decyzja ostateczna została wydana z rażącym naruszeniem prawa, bądź zawiera wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa. W niniejszej sprawie nie zostały spełnione także pozostałe przesłanki określone w art. 156 § 1 K.p.a.

Odnosząc się do argumentacji W. o braku podpisania – w kwestionowanej decyzji ostatecznej – wykazu stron postępowania, zarzut ten należy ocenić jako bezzasadny, jako że rozstrzygnięcie to spełnia wszystkie wymogi, jakie dla decyzji administracyjnej ustanawia art. 107 § 1, 2, 3 K.p.a. Co się zaś tyczy zastrzeżeń zgłaszanych przez skarżącą odnośnie decyzji dotyczącej podziału nieruchomości, to rozstrzygnięcie to nie mogło być w niniejszej sprawie przedmiotem postępowania nadzwyczajnego, które ogranicza się do decyzji Prezydenta Miasta o ustaleniu warunków zabudowy z dnia [...]

Co się zaś tyczy zarzutu o skierowaniu – bądź nie – kwestionowanej decyzji ostatecznej do osób niebędących stronami w sprawie to należy wyjaśnić, że kwestia doręczenia decyzji (wprowadzenia jej do obrotu prawnego) ma charakter wyłącznie procesowy. W konsekwencji w świetle art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a. w związku z art. 107 § 1 k.p.a. nieważność postępowania nie będzie zachodzić w sytuacji, gdy organ administracji rozstrzygnął decyzją o prawach i obowiązkach strony postępowania, jednakże decyzję tę doręczył – bądź nie – innemu podmiotowi nieposiadającemu interesu prawnego (por. wyrok NSA z dnia 5.03.2013r., II OSK 2079/11, LEX nr 1305541. Jednocześnie, jak wynika ze zwrotnego poświadczenia odbioru ww. decyzji ostatecznej, rozstrzygnięcie to zostało doręczone R. w dniu 24.10.2015r. (k. 122 tomu II akt administracyjnych). Odnośnie argumentacji o tym, że mieszkańcy bloku [...] nie mieli możliwości zapoznania się z treścią ww. decyzji ostatecznej, wskazać trzeba że zarzut ten nie może być rozpoznany w postępowaniu nieważnościowym, lecz w postępowaniu wznowieniowym. Jak wynika bowiem z art. 145 § 1 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Mając na uwadze, że Kolegium prawidłowo ustaliło stan faktyczny, a następnie w sposób niewadliwy dokonało subsumpcji tego stanu faktycznego do wynikających z art. 156 K.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności, brak jest podstaw by przyjąć, że proces decyzyjny stosowania tego przepisu przebiegł nieprawidłowo i zarazem, aby wieńcząca go zaskarżona decyzja była wadliwa.

Skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy P.p.s.a.