Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2327/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-02-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.18 ust. 1 pkt. 2, ust. 5 pkt. 3 , 20, art. 15 ust. 1 pkt. 6
journal: Dz.U. 1999 nr 53 poz 549
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Zbigniew Rudnicki (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Protokolant Monika Bodzan po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lutego 2009 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lipca 2008 r., wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 5 pkt 3 oraz art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) oraz art. 268a K.p.a. cofnięto p. M. M. (dalej: stronie, skarżącemu) pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, przyznane na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 2000 r.

Organ I instancji wszczął postępowanie w sprawie cofnięcia stronie pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na uzyskanie informacji o toczącym się przeciwko niej postępowaniu karnym dotyczącym popełnienia przestępstwa z art. 278 § 1 kk.

W toku postępowania organ ustalił, że Sąd Rejonowy w B. wyrokiem z dnia [...] kwietnia 2008 r., sygn. akt [...], warunkowo umorzył na okres 1 roku próby, postępowanie karne w tej sprawie i orzekł wobec strony świadczenie pieniężne w kwocie 400 zł na rzecz Polskiego Czerwonego Krzyża Oddział w B. Wyrok uprawomocnił się dnia [...] kwietnia 2008 r. Strona była oskarżona o to, że w okresie od miesiąca stycznia 2007 r. do lipca 2007 r. w miejscowości R. gm. K., pow. B., woj. L., działając w krótkich odstępach czasu z góry powziętym zamiarem, w zamian za naprawę samochodu przyjmowała od T. S.: pasty do polerowania karoserii samochodów, lakiery w sprayu, papiery ścierne, ręczniki papierowe, taśmy lakiernicze, opony, szlifierki, pistolet do kleju o wartości przekraczającej [...] zł, zaś na podstawie towarzyszących okoliczności powinna i mogła przypuszczać, że rzeczy te pochodzą z przestępstwa kradzieży na szkodę firmy C. Sp. z o.o., tj. o czyn z art. 292 § 1 kk. w zw. z art. 12 kk.

Organ I instancji na podstawie powyższych okoliczności zakwalifikował stronę do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy i w konsekwencji wydał decyzję administracyjną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z dyspozycją tego przepisu organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa m.in. w art. 15 ust. 1 pkt 6, tj. osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem i za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Jak wynika z akt sprawy, strona popełniła przestępstwo przeciwko mieniu, czyli wprost wskazane przez ustawodawcę i stwarzające obawę użycia broni w sposób określony w powołanym przepisie prawa.

Ponadto organ I instancji w toku postępowania ustalił, iż strona zmieniła miejsce stałego pobytu i o fakcie tym w wymaganym ustawowo terminie nie zawiadomiła organów Policji, co organ uznał za dodatkową przesłankę do cofnięcia jej pozwolenia na broń na podstawie art. 18 i 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji.

Od decyzji tej odwołanie wniosła strona wnosząc o jej uchylenie. Zarzuciła organowi naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 pkt w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji polegające na przyjęciu, że warunkowe umorzenie toczącego przeciwko niej postępowania karnego o przestępstwo paserstwa wypełnia dyspozycję tych przepisów i daje podstawę do wydania na podstawie decyzji cofającej pozwolenia na broń. Powołała się na orzecznictwo sądów administracyjnych, z którego wynika, iż wyrok o warunkowym umorzeniu postępowania na podstawie art. 66 § 1 i § 2 oraz art. 67 § 1 kk. nie jest wyrokiem skazującym. Takie stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 grudnia 2003 r.; sygn. akt VI SA./Wa 1869/06, w którym stwierdził, że "Orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania nie jest wyrokiem skazującym, stanowiącym przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 o broni i amunicji. Warunkowo umarzając postępowanie karne sąd wyraża swoje przekonanie co do prognozy o zachowaniu się skarżącego w przyszłości także w tym zakresie, że nie naruszy on porządku prawnego" (Lex nr 302783). Podobnie w wyroku z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt VI SA/WA 1397/06, Sąd ten stwierdził, że "Wyrok warunkowo umarzający postępowanie nie jest wyrokiem skazującym, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji" (Lex nr 302773).

Stanowiska takie znajdują wsparcie w orzeczeniu NSA w Warszawie z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, z którego wynika, że "Jeżeli Sąd karny warunkowo umorzył postępowanie na 2 - letni okres próby, to tym samym założył, że oskarżony ponownie przestępstwa nie popełni oraz przyjął, że stopień niebezpieczeństwa społecznego nie jest znaczny. Wyrok ten nie będący wyrokiem skazującym, nie przesądza jeszcze o istnieniu obawy o której mówi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maj 1999 r. o broni i amunicji" (Lex 201429).

Ponadto strona wskazała na nieuzasadnione przyjęcie, że niepowiadomienie przez nią organów Policji w wymaganym ustawowo terminie o zmianie miejsca stałego pobytu w sytuacji, gdy oba miejsca stałego pobytu znajdują się terenie tej samej gminy i podlegają właściwości tego samego komisariatu Policji, może stanowić podstawę do cofnięcia jej pozwolenia na broń na podstawie art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji. Dodatkowo wyjaśniła, iż nieumyślny charakter przestępstwa, jakiego się dopuściła, jak również jej dotychczasowy sposób życia i postępowania oraz sposób przechowywania broni, nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku o istnieniu w stosunku do niej obawy, o której mowa w powołanych wyżej przepisach prawa.

Decyzją Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, po rozpatrzeniu odwołania p. M. M. od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lipca 2008 r. cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską utrzymano w mocy zaskarżoną decyzję.

Organ odwoławczy przede wszystkim ponownie wskazał, że strona popełniła przestępstwo przeciwko mieniu (art. 292 § 1 kk. - pasterstwo nieumyślne), a więc wprost wskazane przez ustawodawcę jako stwarzające obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Nie ma przy tym znaczenia, że nie została za nie skazana, bo sąd warunkowo umorzył postępowanie karne. Z samego brzmienia art. 66 § 1 kk. wynika, że warunkowe umorzenie postępowania może zostać orzeczone m.in. wówczas, gdy okoliczności popełnienia czynu nie budzą wątpliwości, chociaż wina nie jest znaczna. Nie jest zatem możliwe zastosowanie warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeżeli przestępstwo nie zostało popełnione - w takim przypadku możliwe jest tylko wydanie wyroku uniewinniającego.

Prawomocna ocena strony, wyrażona w wyroku umarzającym warunkowo postępowanie o czyn z art. 292 § 1 kk. stanowi tylko prognozę, iż nie popełni ona w przyszłości przestępstwa. Nie jest ona jednak równoznaczna z oceną, iż strona nie naruszy przepisów prawa administracyjnego określającego zasady bezpiecznego posiadania i używania broni, a tym samym nie stworzy takiego zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, które nie jest stypizowane w kodeksie karnym lub innych ustawach jako przestępstwo. Dlatego też prawomocny wyrok sądu warunkowo umarzający postępowanie karne nie wiąże organu Policji w ocenie postępowania strony w kontekście art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, tj. w ocenie czy ustalony stan faktyczny stwarza podstawę do wyciągnięcia wobec niej konsekwencji administracyjno-prawnych w postaci obligatoryjnego cofnięcia pozwolenia na broń. Przywołane przepisy nie nakazują udowodnienia, iż posiadacz pozwolenia wykorzysta broń w sposób w nich opisany, wystarczające jest bowiem domniemanie obawy takiego zachowania.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (np. wyrok z 19 września. 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2182/05) oraz Naczelnego Sądu Administracyjnego (np. wyrok z 7 listopada 2007 r., sygn. akt. II OSK 1432/06).

Od posiadaczy broni organy Policji wymagają rękojmi, że nie użyją broni w celu sprzecznym z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, nieskazitelnej postawy, a strona dopuszczając się przestępstwa przeciwko mieniu takiej postawie zaprzeczyła.

W rozpatrywanej sprawie obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wynika zatem z faktu, iż strona popełniła przestępstwo przeciwko mieniu, a więc takie, które sam ustawodawca zakwalifikował do czynów uzasadniających obawę użycia broni w sposób, o którym mowa w tym przepisie.

W zakresie ustalania przesłanek faktycznych i prawnych cofnięcia prawa do posiadania broni prawomocny wyrok sądu, potwierdzający fakt popełnienia przestępstwa (a taka sytuacja ma miejsce w rozpatrywanej sprawie) wiąże organy Policji w postępowaniu administracyjnym. Strona określone powyżej przestępstwo popełniła, a więc jako posiadacz tak szczególnego prawa, jakim jest pozwolenie na broń, utraciła wiarygodność co do zgodnego z prawem posiadania i używania broni w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji.

Ustawodawca stoi na stanowisku, iż osobom posiadającym pozwolenie na broń, które popełniają przestępstwa m.in. przeciwko mieniu, a takiego właśnie strona się dopuściła, prawo to winno być cofnięte na podstawie dyspozycji art. 18 ust. 1 pkt 2. Przepis ten ma charakter obligatoryjny, a zatem nie przewidziano innego sposobu rozstrzygnięcia sprawy. W takich przypadkach ustawodawca nadał więc priorytet interesowi społecznemu nad indywidualnym interesem obywatela.

W świetle powyższego, nawet takie okoliczności, jak pozytywna opinia o stronie w miejscu zamieszkania, jak również prawidłowe przechowywanie przez nią broni, nie mogą wpłynąć na inny, niż to uczynił organ I instancji, sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się do drugiej przesłanki wskazanej przez organ I instancji, tj. art. 18 ust. 5 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, Komendant Główny Policji dał wiarę wyjaśnieniom strony w tym zakresie i w ramach przysługujących uprawnień odrzucił jako przesłankę cofnięcia pozwolenia okoliczność, o której mowa w powołanym przepisie. Nie ma to jednak wpływu na sposób rozstrzygnięcia sprawy.

Odnosząc się natomiast do wskazanych w odwołaniu wyroków sądów administracyjnych organ odwoławczy wyjaśnił, iż dotyczą one konkretnych, jednostkowych spraw. Ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w tych wyrokach wiążą zatem sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia, tylko w tych właśnie sprawach.

Z przedstawionych względów argumenty strony zawarte w odwołaniu nie dają podstaw do zachowania jej pozwolenia na broń.

Skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie strona zarzucając zaskarżonej decyzji głównie naruszenie przepisów art. 15 ust. 1 pkt. 6 w zw. z art. 18 ust. 1 pkt. 2 ustawy o broni i amunicji, polegające na przyjęciu, że warunkowe umorzenie postępowania karnego o nieumyślne przestępstwo paserstwa z art. 292 § 1 w związku z art. 12 § 1 kk. wypełnia dyspozycję powołanych przepisów ustawy o broni i amunicji i daje podstawy do ich zastosowania i wydania na ich podstawie zaskarżonej decyzji, podczas gdy należyta ocena zebranego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności sytuacji procesowej skarżącego, wynikającej z faktu warunkowego umorzenia w stosunku do niego postępowania karnego winna prowadzić do wniosku, iż nie ma podstaw do zastosowania wobec niego powołanych przepisów.

Stawiając powyższy zarzut skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji w W. z dnia [...] września 2008 r, utrzymującej w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lipca 2008 r., o cofnięciu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej dla celów łowieckich.

W ocenie skarżącego, obie zaskarżone decyzje zostały wydane bez podstawy prawnej, a nadto w oparciu o błędną interpretację treści wyroku Sądu Rejonowego — VI Wydział Grodzki w B., a w konsekwencji z naruszeniem przepisu art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji oraz art. 18 ust. 5 pkt. 3 tej ustawy.

Według skarżącego, przepis art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji, który w powiązaniu z art. 18 ust. 1 pkt. 2 tej ustawy stanowił podstawę wydania zaskarżonej decyzji, odwołuje się do osób skazanych prawomocnym wyrokiem sądowym. Tymczasem wobec skarżącego nie zapadł wyrok skazujący, a Sąd Grodzki w B. warunkowo umorzył wobec niego postępowanie karne o przestępstwo nieumyślnego paserstwa, określonego w art. 292 § 1 kk. w zw. z art. 12 kk. Warunkowe umorzenie postępowania karnego na podstawie art. 66 § 1 i § 2 oraz art. 67 § 1 kk. nie jest prawomocnym skazaniem i nie może stanowić podstawy do stosowania powołanych wyżej przepisów ustawy o broni i amunicji, (vide: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 1 marca 2004 r., sygn. akt V KK 373/2003, publ. Lex, w którym Sąd ten stwierdza, iż "warunkowe umorzenie postępowania karnego, jako instytucja prawa karnego zamieszczona w Rozdziale VIII k.k. (art. 66-68) nie jest formą ani odmianą warunkowego skazania". Ponadto na poparcie swojej tezy skarżący przytoczył powołane już w odwołaniu orzeczenia sądów administracyjnych.

Według skarżącego, ani charakter przestępstwa, ani dotychczasowy sposób życia i postępowania skarżącego, ani sposób przechowywania broni, sprawdzony przez funkcjonariusza Policji z Komisariatu Policji w K., nie pozwalają na wyciągnięcie wniosku o istnieniu obawy użycia broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Nadto skarżący wskazał, że " Cofnięcie pozwolenia na broń winno być wydane po wszechstronnym i starannym zbadaniu, czy nie zachodzą przeciwwskazania, o których mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, albowiem przemawia za tym również ochrona nabytego uprawnienia" — wyrok WSA w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2006r, sygn. akt VI SA./WA 236/06 (Lex nr 222939). Podobnie w wyroku z dnia 24 stycznia 2007 r., sygn. akt. VI SA/WA 2026/06 Sąd ten podkreślił konieczność starannego i wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności, o których mowa w art. 15 ustawy o broni i amunicji, przemawiających za cofnięciem pozwolenia na posiadaną broń, gdyż wymaga tego ochrona praw już nabytych. (Lex nr 302631).

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie.

Po zapoznaniu się z wniesioną skargą Komendant Główny Policji podtrzymał stanowisko zajęte w decyzji z dnia [...] września 2008 r.

Stwierdził w związku z tym, że w rozpatrywanej sprawie przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego, jak i procesowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz.U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; dalej jako p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2008 r., utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w L. z dnia [...] lipca 2008 r., którą cofnięto skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej dla celów łowieckich.

Podstawowym powodem cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską było uznanie skarżącego prawomocnym wyrokiem sądu karnego za winnego zarzucanego mu czynu z art. 292 § 1 kk., stypizowanego jako przestępstwo przeciwko mieniu (pasterstwo nieumyślne), na karę grzywny, przy jednoczesnym warunkowym umorzeniu przez sąd na podstawie art. 66 § 1 i § 2 kk. oraz art. 67 § 1 kk postępowanie wobec skarżącego na okres próby 1 (jednego) roku.

Podstawowe pytanie prawne w rozpatrywanej sprawie sprowadza się do wyjaśnienia, czy określone wyżej przestępstwo z art. 292 § 1 kk., stypizowane jako przestępstwo przeciwko mieniu, gdzie sąd karny warunkowo umorzył postępowanie na roczny okres próby, może być uznane za przesłankę – w rozumieniu art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji – uzasadniającą obawę, że jego sprawca może użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a co za tym idzie – w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 powołanej ustawy – obligujące właściwy organ Policji do cofnięcia sprawcy pozwolenia na broń. Tak postawione pytanie wymaga w istocie wyjaśnienia dwóch kwestii:

1) znaczenia – jako przesłanki - w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń instytucji warunkowego umorzenia postępowania na podstawie powołanych wyżej przepisów Kodeksu karnego, oraz

2) zakresu, związanego z tym postępowania dowodowego prowadzonego przez właściwe organy Policji, zobligowane do cofnięcia pozwolenia na broń.

Jak wynika już choćby z wyroków sądów administracyjnych przytaczanych w sprawie przez stronę skarżącą i organy Policji orzekające w sprawie, stanowisko orzecznictwa administracyjnego jest w obu tych kwestiach podzielone.

Jeżeli chodzi o znaczenie warunkowego umorzenia postępowania karnego na podstawie art. 66 § 1 i § 2 kk. oraz art. 67 § 1 kk. dla postępowania w sprawach cofnięcia pozwolenia na broń, to należy zauważyć, że w wyroku NSA z dnia 21 września 2007 r., LEX nr 374359, stwierdza się, że "Organ administracji publicznej, analizując sprawę w aspekcie zaistnienia przesłanki do orzeczenia o cofnięciu pozwolenia na broń, nie jest związany taką okolicznością, iż w sprawie karnej zapadło orzeczenie o warunkowym umorzeniu, lecz jego decyzja o charakterze uznaniowym jest każdorazowo oparta na własnych ustaleniach i ocenie stanu faktycznego." Podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 26 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 2252/06, LEX nr 355463, stwierdzając, że "Wyrok warunkowo umarzający postępowanie karne nie przesądza o istnieniu obawy, o której mówi przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.)." Tenże Sąd w wyroku z dnia 25 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1580/06, LEX nr 338855, potwierdził, że "Fakt warunkowego umorzenia postępowania przez Sąd karny, nie ma w sprawie cofnięcie pozwolenia na broń zasadniczego znaczenia." Również w wyroku WSA w Warszawie z dnia 29 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1891/06, LEX nr 302607, stwierdzono, że "Fakt warunkowego umorzenia postępowania karnego, jeśli okoliczności popełnienia przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu, jak i wina sprawcy nie budzą wątpliwości, nie wyklucza go z katalogu osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji." Rozbudowując argumentację w tym zakresie w wyroku WSA z dnia 19 maja 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 2182/05, LEX nr 283285, uznano, że "Dopuszczenie się przez skarżącego czynu, w wyniku którego został wydany wyrok warunkowo umarzający postępowanie rodzi uzasadnioną obawę, że w takiej samej lub podobnej sytuacji może on korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowia innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego." Podobnie w wyroku NSA z dnia 21 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1219/06, LEX nr 374359, stwierdzono, że "Organ administracji publicznej, analizując sprawę w aspekcie zaistnienia przesłanki do orzeczenia o cofnięciu pozwolenia na broń, nie jest związany taką okolicznością, iż w sprawie karnej zapadło orzeczenie o warunkowym umorzeniu, lecz jego decyzja o charakterze uznaniowym jest każdorazowo oparta na własnych ustaleniach i ocenie stanu faktycznego." Bardziej stonowane stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1366/05, LEX nr 318325, stwierdzając, co następuje:

1. "Okoliczność, czy skarżący figuruje w rejestrze skazanych, nie ma znaczenia dla oceny cech osobowościowych posiadacza broni.

2. Warunkowe umorzenie postępowania karnego nie jest oczywiście równoznaczne z wyrokiem skazującym, ale zawiera w sobie - implicite - stwierdzenie popełnienia przestępstwa.

3. Strzelanie do zająca w okresie ochronnym - niezależnie od innych okoliczności - stanowi wystarczającą przesłankę podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń myśliwską."

Zdecydowanie odmienne stanowisko, będące w wyraźnej mniejszości, zajął NSA w wyroku z dnia 5 października 2005 r., sygn. akt II OSK 128/05, LEX nr 201429, uznając, że "Jeżeli sąd karny warunkowo umorzył postępowanie na 2-letni okres próby, to tym samym założył, że oskarżony ponownie przestępstwa nie popełni oraz przyjął, że stopień niebezpieczeństwa społecznego czynu nie jest znaczny. Wyrok ten, nie będący wyrokiem skazującym nie przesądza jeszcze o istnieniu obawy o której mówi art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji." Podobne stanowisko zajął WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 grudnia 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1869/06, LEX nr 302783, w którym uznał, że "Orzeczenie o warunkowym umorzeniu postępowania nie jest wyrokiem skazującym, stanowiącym przesłankę z art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. Warunkowo umarzając postępowanie karne sąd wyraża swoje przekonanie, co do prognozy o zachowaniu się skarżącego w przyszłości także w tym zakresie, że nie naruszy on porządku prawnego."

Jeżeli idzie natomiast o znaczenie skazania prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, jak też oskarżenie o popełnienie takich przestępstw, to w orzecznictwie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zdecydowaną przewagę ma pogląd, że stanowią one samodzielną przesłankę cofnięcia pozwolenia na broń, potwierdzającą wprost i bezpośrednio, bez potrzeby przeprowadzania dodatkowego postępowania dowodowego, że ich sprawca zalicza się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego (por. np. wyroki WSA w Warszawie: - z dnia 11 października 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1498/07, LEX nr 399281; - z dnia 10 listopada 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 1218/07, LEX nr 399251; - z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt 1507/07, LEX nr 399261; - z dnia 1 czerwca 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 617/07, LEX nr 356065; - z dnia 8 maja 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 194/07, LEX nr 344285; - z dnia 24 kwietnia 2007 r., sygn. akt VI SA/Wa 349/07, LEX nr 338881; - z dnia 8 marca 2007 r., sygn. aktVI SA/Wa 1574/06, LEX nr 322695; - z dnia 3 listopada 2006 r., sygn. akt VI SA/Wa 1620/06, LEX nr 302665).

Nie jest to jednak pogląd wyłączny, gdyż w jednym z ostatnich wyroków NSA w tym przedmiocie (z dnia 2 lutego 2009 r., sygn. akt II OSK 76/08) wprost stwierdzono, że cofnięcia pozwolenia na broń nie uzasadnia sam fakt skazania bądź też przedstawienie zarzutów o przestępstwo, lecz dopiero stwierdzenie, że posiadacz broni zalicza się do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Dostrzegając przedstawione różnice stanowisk w obu kwestiach należy zauważyć, że zgodnie z art. 11 p.p.s.a. ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. W komentarzach ( J. P. Tarno, Warszawa 2004; red. T. Woś, Warszawa 2005) podkreśla się, że związanie sądu administracyjnego skazującym wyrokiem karnym odnosi się tylko do faktu popełnienia przestępstwa, a zatem ogranicza się do sfery ustaleń faktycznych. "Sąd administracyjny jest związany jedynie zawartymi w sentencji wyroku skazującego ustaleniami okoliczności związanych ze sprawcą i typem przypisywanego mu czynu. Nie są dla sądu wiążące inne ustalenia sądu karnego co do okoliczności ubocznych, wykraczające poza opis czynu zabronionego, nawet jeśli mowa jest o nich w sentencji wyroku karnego (T. Woś, str. 125).

Prejudycjalność prawomocnego wyroku skazującego wydanego w postępowaniu karnym polega na związaniu sądu administracyjnego ustaleniami co do popełnienia przestępstwa. W tych dwóch postępowaniach, tj. karnym i administracyjnym – w kontekście cofnięcia prawa do posiadania broni, idzie jednak o inne kwestie. W postępowaniu karnym w rozpatrywanym tu przedmiocie rozstrzyga się o winie i karze za popełnienie przestępstw – w szczególności, choć nie wyłącznie – przeciwko zdrowiu, życiu i mieniu. Wyrok skazujący w tych sprawach upraszcza, co do zasady, a nawet wręcz ogranicza postępowanie dowodowe w sprawach o cofnięcie pozwolenia na broń. Sam jednak fakt wydania wyroku przez sąd karny, nawet jeżeli łączy się on z warunkowym umorzeniem postępowania, zawiera w sobie - implicite - stwierdzenie popełnienia przestępstwa (por. powołany wyżej wyrok NSA z dnia 22 listopada 2006 r., sygn. akt II OSK 1366/05, LEX nr 318325, zajmujący, w ocenie Sądu, kompromisowe stanowisko w sprawie znaczenia warunkowego umorzenia postępowania w sprawach o cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej).

W konsekwencji, w ocenie Sądu, właściwe organy Policji nie są uprawnione w tego rodzaju sprawach do bezpośredniego odwołania się do treści samego wyroku sądu karnego stwierdzającego popełnienie przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu i mieniu – bo miało tu miejsce warunkowe umorzenie postępowania, ale mają prawo – w płaszczyźnie prowadzonego postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni myśliwskiej – do oceny prognozy co do przyszłego zachowania się strony, stanowiącej konieczny element instytucji warunkowego umorzenia postępowania (tak Wyrok SN z dnia 3 października 2008 r., sygn. akt III KK 167/08, LEX nr 465878).

Z tego punktu widzenia należało uznać, że rację miał Komendant Główny Policji stwierdzając w niniejszej sprawie, że prognoza wyrażona w wyroku umarzającym warunkowo postępowanie o czyn z art. 292 § 1 kk., iż sprawca tego czynu nie popełni w przyszłości przestępstwa, nie jest równoznaczna z oceną, iż strona nie naruszy innych przepisów prawa w ogóle, a przepisów prawa administracyjnego określającego zasady bezpiecznego posiadania i używania broni w szczególności, a tym samym nie stworzy zagrożenia dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

W rozpatrywane sprawie Sąd uznał rację organu odwoławczego Policji, iż skarżący popełnionym czynem - niezależnie od faktu warunkowego umorzenia postępowania – zniweczył rękojmię, że nie użyje broni w celu sprzecznym z ochroną bezpieczeństwa i porządku publicznego, a także zaprzeczył postawie, jakiej prawo wymaga od osób posiadających pozwolenie na broń.

W związku z powyższym Sąd uznał, że zaskarżona decyzja co do zasady jest trafna, nie narusza prawa procesowego i materialnego i należy ją pozostawić w obrocie prawnym. Daje też ona skarżącemu, będącemu człowiekiem młodym (31 l.) szansę poprawy i możliwość ponownego wystąpienia w przyszłości o pozwolenie na broń palną myśliwską.

Ponadto oceniając zaskarżoną decyzję Sąd nie stwierdził żadnych innych uchybień, których istnienie powinien uwzględnić z urzędu.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.u. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.