Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 999/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-04-25 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Trelka, po rozpoznaniu w dniu 25 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. M. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi H. M. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2011 r. postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

H.M. (zwana dalej "Skarżącą") wniosła w niniejszej sprawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu wraz ze spółką za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za styczeń i luty 2011 r. W skardze zawarto również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Organu I instancji.

W uzasadnieniu wniosku Skarżąca podniosła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje wyrządzenie jej znacznej szkody oraz trudnych do odwrócenia skutków, bowiem obecnie znajduje się w bardzo trudnej sytuacji finansowej. Skarżąca wskazała, że samodzielnie wychowuje trójkę dzieci w wieku 15, 20 i 22 lat oraz jest jedynym żywicielem rodziny. Jest zatrudniona w przedszkolu jako nauczyciel kontraktowy z wynagrodzeniem zasadniczym 2 331 zł miesięcznie. Ponadto Skarżąca jest rozwiedziona oraz nieregularnie otrzymuje alimenty zasądzone od byłego męża na najmłodsze dziecko. Nie posiada środków ani składników majątku pozwalających na zapłatę należności objętych zaskarżoną decyzją. Skarżąca wskazała, że gdyby nie pomoc rodziny nie posiadałaby środków na bieżące potrzeby swoje oraz swoich dzieci.

Ponadto Skarżąca zaznaczyła, że systematycznie spłaca zaległości w podatku PIT i CIT (orzeczenie odpowiedzialności solidarnej ze spółką I. sp. z o.o.) w związku z uwzględnieniem jej wniosku o rozłożenie płatności powyższej zaległości na raty. Poza tym Skarżąca spłaca należności z ugody sądowej z dnia 8 listopada 2016 r. zawartej z wierzycielem I. sp. z o.o. W ocenie Skarżącej wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje pozbawienie jej oraz jej dzieci środków do życia, a także uniemożliwi realizację płatności zaległości podatku PIT i CIT. Skarżąca podkreśliła, że niedotrzymanie terminu płatności rat spowoduje, zgodnie z art. 259 § 1 Ordynacji podatkowej, wygaśnięcie decyzji z mocy prawa i naliczenie 100% odsetek za zwłokę, które liczone będą od następnego dnia po upływie terminu płatności, a w stosunku do niezapłaconych zaległości zostanie wszczęte postępowanie egzekucyjne. W sytuacji Skarżącej zapłata odsetek i kosztów postępowania egzekucyjnego jest szkodą znaczną, a skutki w postaci obowiązku zapłaty dodatkowych należności będą niemożliwe do odwrócenia, ponieważ nastąpi wygaśnięcie z mocy prawa decyzji prawomocnie przyznającej Skarżącej ulgę w sprawie dotyczącej zaległości w podatku PIT i CIT.

Skarżąca zwróciła uwagę, że wniesiona przez nią skarga jest uzasadniona, stąd też wyegzekwowanie należności, a następne ewentualne dochodzenie jej zwrotu będzie stanowić istotną uciążliwość dla Skarżącej, a także spowoduje utratę przyznanej Skarżącej ulgi w spłacie zaległości z tytułu podatku PIT i CIT. Do wniosku załączono m.in. kopię decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. w przedmiocie przyznania ulgi i rozłożenia na raty zapłaty zaległości w podatku PIT i CIT.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu sąd ocenia, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia przynajmniej jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku lub uzasadnienie go w sposób lakoniczny, sprowadzający się w gruncie rzeczy do przytoczenia przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, uniemożliwia sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą.

W postanowieniu z dnia 29 maja 2009 r., sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę

i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji

i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie Skarżąca wykazała, iż wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi jej znaczną szkodę lub spowoduje dla niej trudne do odwrócenia skutki. Dokonując oceny zasadności wniosku Skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, Sąd wziął pod uwagę wysokość zobowiązania podatkowego objętego zaskarżoną decyzją wraz z odsetkami i kosztami postępowania egzekucyjnego, tj. kwotę ok. 20 000 zł, która w zestawieniu z aktualną sytuacją finansową Skarżącej jest kwotą znaczną. Wobec powyższego, w ocenie Sądu wykonanie zaskarżonej decyzji mogłoby uniemożliwić Skarżącej zaspokajanie bieżących potrzeb jej i jej rodziny. Ponadto Sąd zauważa, że egzekucja wymienionej kwoty mogłaby spowodować, iż Skarżąca nie byłaby w stanie dokonywać płatności zaległości podatkowych rozłożonych na raty na podstawie decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w G. W konsekwencji powyższe spowodowałoby utratę przyznanej Skarżącej ulgi w spłacie zaległości z tytułu podatku PIT i CIT.

Wobec powyższych ustaleń, zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zaistniały podstawy do udzielenia Skarżącej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami.

Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Organu odwoławczego, jak i decyzji Organu I instancji. Zauważyć jednak należy, że decyzja Organu I instancji i tak nie podlega wykonaniu jako nieostateczna, toteż wniosek o wstrzymanie jej wykonania był zbędny. Wstrzymanie przez Sąd wykonania decyzji Organu II instancji oznacza zatem w niniejszej sprawie, że wykonaniu nie podlega także decyzja wcześniejsza.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji.