Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1473/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ), art. 4 pkt 22, art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. b), art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2140
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pawłowska Sędzia WSA Grażyna Śliwińska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi P. N. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

P. N. (dalej jako: "skarżący", "strona", "przedsiębiorca") złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] maja 2020 roku nr [...]. Decyzją tą Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "organ", "GITD") utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...] lipca 2019 r., nr [...]nakładającą na stronę karę pieniężną w wysokości 4 000 złotych wobec okazania przez kierowcę formularza jazdy podczas wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego osób, który nie zawiera wpisanych wszystkich kierowców.

Jako podstawę prawną wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256, zwanej dalej "kpa"), art. 4 pkt 22, art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. b), art. 92a ust. 1, 3 i 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2140, zwanej dalej "utd"), art. 12 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady z (WE) nr 1073/2009 z 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.Urz.UE.L 2009 Nr 300. str. 88), art. 10, art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 12 umowy z 14 kwietnia 2000 r. w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa [...]) (Dz.Urz.UE.L 2002 Nr 321, str. 13) oraz lp. 2.14.1 załącznika nr 3 do utd.

Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

W punkcie kontrolnym [..] (kierunek [...]) na autostradzie [...] [...] czerwca 2019 r. zatrzymano pojazd marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował A. K.. Pojazdem wykonywany był w imieniu przedsiębiorcy międzynarodowy transport drogowy osób z W. (Polska) do B. (Niemcy). Pasażerami byli uczniowie [...] nr [...] w W.. Kierujący okazał do kontroli m. in. wypis z licencji nr [....] na wykonywanie międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób oraz książkę nr [...] "Formularze podróży". Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [....]. Stwierdzono okazanie przez kierowcę formularza jazdy podczas wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego osób, który nie zawiera wpisanych wszystkich kierowców.

Postępowanie administracyjne zakończyło się wydaniem przez [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego decyzji z [...] lipca 2019 r. nr [...] nakładającej na stronę karę pieniężną wysokości 4000 złotych tytułem popełnienia naruszenia z lp. 2.14.1 załącznika nr 3 do utd.

Strona złożyła odwołanie. Zarzuciła, że zgodnie z zamówieniem złożonym przez przedsiębiorcę E. Z., miejscem odjazdu miała być [...], a miejscem docelowym miejscowość B., ul. [...] T.. Na miejsce odjazdu nie zgłosił się komplet uczestników, dlatego ich skompletowanie miało się odbyć w miejscowości B.. Strona wskazała, że celem uniknięcia popełnienia naruszeń czasu pracy kierowców oddelegowała do tego zlecenia dodatkowego kierowcę, A. K.. Zarzuciła, że kontrola drogowa trwała 1 godzinę i 42 minuty, tj. od godz. 11:53 do godz. 13:35. Zarzuciła organowi, że niewłaściwie przepisał nazwę książki zawierającej formularze jazdy. Kontrolujący nie mieli podstaw, aby uznać, że był to przewóz międzynarodowy, skoro grupa miała opłacony pobyt w B.. Skarżący zarzucił kontrolującym, że nie przedłożyli zgromadzonych dowodów osobom uczestniczącym w kontroli. Wnosił o przedstawienie podstawy prawnej, wymagającej wpisania w formularzu jazdy danych wszystkich kierowców. Wnosił o uchylenie nałożonej kary i umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość.

GITD w uzasadnieniu, po rozpoznaniu odwołania, wskazał na podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz stan faktyczny pozwalający na jej zastosowanie. Ponownie ustalił, jak organ I instancji, że pojazdem marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], który był [...] czerwca 2019 r., na autostradzie [...], poddany kontroli w punkcie [...] (kierunek [...]), wykonywany był międzynarodowy transport drogowy osób z W. (Polska) do B. (Niemcy). Pasażerami byli uczniowie [...]w W.. Kierowca A. K. okazał do kontroli m. in. wypis z licencji [...] na wykonywanie międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób oraz książkę nr [..] "Formularze podróży". Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...].

Podczas kontroli przesłuchano kierowcę A. K. w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało, że jest zatrudniony na stanowisku kierowcy u strony od około 3 dat. Autobusem o nr rej. [...] wykonywał w dniu [..] r. międzynarodowy transport drogowy 33 osób uczniów [...] z W. do B.. Z zeznań świadka wynika też, że samochodem osobowym dojechał z L. do Punktu Poboru Opłat [...] (kierunek [....]), gdzie zamienił się z kierowcą L. K.. Kierowca ten,y rozpoczął w dniu kontroli jazdę tym autobusem o nr rej. [...] w C. z parkingu przedsiębiorstwa, następnie zabrał grupę z [...] w W. i dalej prowadził pojazd, do czasu zamiany ze świadkiem na [...]. Świadek zeznał, że do kontroli okazał książkę nr [...] "Formularze podróży" wydaną kontrolowanemu przedsiębiorcy. Potwierdził, że na formularzu nr [...] brak było wypełnionej pozycji dotyczącej kierowców (brak nazwisk i imion). W książce nie było wypełnionego innego formularza dla tego przewozu. Kierowca zeznał, że formularz przejazdu chciał wypełnić na stacji [...] na autostradzie [...] 5 km [...], gdyż miał być tam dowieziony jeszcze jeden pasażer. Świadek oświadczył, że taki sposób prowadzenia pojazdu, z zamianą kierowców, polecił wykonać jemu i L. K. przedsiębiorca, gdyż zabrakłoby świadkowi czasu na przejazd z L. do B. i miejscowości B. na odpoczynek.

Organ ustalił, że w aktach sprawy znajduje się formularz przejazdu nr [...] dotyczący przewozu z [...] czerwca 2019 r., w którym wpisano numer rejestracyjny autobusu ([...]), dane przewoźnika ([...]) i liczbę pasażerów (36). Brak było w formularzu wskazania danych kierowców (nazwisk i imion), określenia rodzaju usługi oraz tras przejazdu, rodzaj usługi, zgodnie z obowiązującymi przepisami, na które się powołał: Rozporządzenia (WE) nr 1073/2009 oraz umowy w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa [...]), sporządzonej w Brukseli 11 grudnia 2000 r. (Dz.U.UE.L.2002.321.13, zm. Dz.U.UE.L.2012.8.38). Umowa ta została przyjęta przez Polskę i ogłoszona w Monitorze Polskim 19 grudnia 2001 r. pod Nr 46, poz. 743. Kierowca powinien okazać do kontroli formularz jazdy zawierający wszystkie wymagane obowiązującymi przepisami dane: rodzaj usługi; główna trasa przejazdu; przewoźnik lub przewoźnicy uczestniczący w świadczeniu usługi.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał przewóz z dnia kontroli za przewóz międzynarodowy osób będący przewozem okazjonalnym, niewymagającym zezwolenia. Charakter przewozu został ustalony na podstawie zeznań kierowcy A. K., którym organ dał wiarę, bowiem znajdują one potwierdzenie w materiale dowodowym. Potwierdzają one charakter przewozu wykonywanego [...] czerwca 2019 r. autobusem o nr rej. [...], jako międzynarodowego transportu drogowego. Zdaniem organu, kierowca w sposób szczegółowy opisał przebieg kontrolowanego zadania przewozowego, dlatego też nie uznał za wiarygodne podniesionych w odwołaniu argumentów skarżącego o realizowaniu przewozu osób na trasie [...].

Uznał, że przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Odpowiedzialność administracyjna skonstruowana jest na zasadzie ryzyka i oznacza, że nieważne jest, czy podmiot, który ma być ukarany zawinił, czy też nastąpiło określone zdarzenie.

Wskazał też, że w rozpatrywanej sprawie art. 189f kpa nie stosuje się z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 kpa, która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych dotyczących m.in. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa kpa w tym zakresie nie stosuje się.

W przypadku decyzji administracyjnych o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a utd w zw. z art. 93 ust. 1 utd okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione są w art. 92c ust. 1 pkt 1 utd. a w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku - także w art. 92b ust. 1 utd.

Organ odwoławczy ocenił, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c utd. Stwierdził, że z art. 92c ust. 1 pkt 1 utd wprost wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 utd spoczywa na stronie postępowania. Jego zdaniem, strona nie przedłożyła wiarygodnych dowodów na potwierdzenie, by w sprawie zaistniały okoliczności wyłączające jej odpowiedzialność za popełnienie naruszenia. Strona ograniczyła się wyłącznie do przedstawienia w odwołaniu tez kwestionujących własną odpowiedzialność.

Na ww. decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił naruszenie:

naruszenie przepisów prawa materialnego tj. Artykuł 12 ust. 1 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 oraz umowy [...] sporządzonej w Brukseli 11 grudnia 2000 r. w spraw ie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami Dz.U. 2003 r. 114 poz. 1076 poprzez błędną wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie, a w konsekwencji uznanie przez organ II instancji, że zasadne jest wymierzenie kary w wysokości 4 000,- zł z tytułu okazania przez kierowcę formularza jazdy podczas wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego osób. który nie zawiera wpisanych wszystkich kierowców;

naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogły mieć wpływ na wynik postępowania w sprawie , tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 35, art. 36, art. 75, art. 77, art. 85 kpa - poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w szczególności poprzez niewyjaśnienie: czy wykonywany przejazd spełniał wszystkie przesłanki ujęte w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) 1073/2009 z dnia 21 października 2009 r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 oraz umowy [...] sporządzonej w Brukseli 11 grudnia 2000 r. w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami Dz.U. 2003 nr 114 poz. 1076, aby go uznać za przejazd międzynarodowy, pomimo braku tzw. "zamkniętych drzwi", niesporządzenie protokołu oględzin pojazdu na okoliczność ilości przewożonych pasażerów w chwili rozpoczęcia kontroli i po skompletowaniu grupy, czy opisane w przedmiotowej decyzji naruszenie było wynikiem czynników zależnych od firmy, czy były raczej wynikiem przesłanek egzoneracyjnych odnoszących się do okoliczności o charakterze obiektywnym - takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie ich przewidzieć lub też był błędem interpretacji kierowcy. Zarzucił niezapewnienie mu możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia co do zebranych dowodów oraz niepoinformowanie o przedłużaniu postępowania.

Na podstawie powyższych zarzutów wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy – ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.").

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Skarżący zarzucił organowi zarówno naruszenie przepisów procesowych, jak i norm prawa materialnego. Naruszenie procedury miało polegać na niezapewnieniu mu możliwości czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia co do zebranych dowodów oraz niepoinformowanie o przedłużaniu postępowania. Jednakże nawet gdyby skarżący miał rację, to do uchylenia decyzji z powodu naruszenia procedury administracyjnej dochodzi wyłącznie wówczas, jeśli naruszenie to miałoby istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący na takie okoliczności się nie powołuje. Nie wskazuje także na dowody, których złożenie było mu uniemożliwione. Skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania pismem wysłanym [...] czerwca 2019r (k.20 a.s.) i pouczony o prawach wynikających z art. 10§1 kpa. Istotnie, po przekazaniu odwołania [...] sierpnia 2019r., organ odwoławczy przesuwał termin jego rozpatrzenia trzykrotnie: postanowieniami z [...] września 2019r., [...] grudnia 2019r. i postanowieniem z [...] marca 2020r., zanim [...] maja 2020r. wydał zaskarżoną decyzję. Okoliczność ta, mimo naruszenia procedury – nie ma wpływu na rozstrzygnięcie.

Natomiast podnoszone kwestie niesporządzenia protokołu oględzin pojazdu na okoliczność ilości przewożonych pasażerów w chwili rozpoczęcia kontroli i po skompletowaniu grupy – nie mają znaczenia w sprawie, ponieważ były bezsporne.

Podobnie nieskuteczne, z punku widzenia braku istotnego wpływu na wynik sprawy są zarzuty naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 35, art. 36, art. 75, art. 77, art. 85 kpa - poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w szczególności poprzez niewyjaśnienie: czy wykonywany przejazd spełniał wszystkie przesłanki materialne.

Tymczasem, zdaniem Sądu, organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i dokonał ich logicznej oceny pod subsumpcję obowiązującego w tej dacie prawa materialnego.

Jeśli bowiem chodzi o zarzuty naruszenia norm prawa materialnego w rozpoznawanej sprawie, to organ prawidłowo uznał, że skarżący dopuścił się naruszenia art. 12 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1073/2009 z 21 października 2009r. w sprawie wspólnych zasad dostępu do międzynarodowego rynku usług autokarowych i autobusowych i zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 (Dz.Urz.UE. L.2009, Nr 300, str.88), art. 10, art. 11 ust. 1 i 2 oraz art. 12 umowy z 14 kwietnia 2000r. w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa [...]) (Dz.Urz.UE. L.2002 Nr 321, str. 13) w związku z art. 87 ust. 1 pkt 2 lit. b utd.

Ma rację organ, że stwierdzone podczas kontroli naruszenie przepisów o transporcie drogowym powstało w wyniku wykonywania [...] czerwca 2019 r. w imieniu przedsiębiorcy międzynarodowego transportu drogowego osób z W. do B. i okazaniu przez kierowcę formularza jazdy, który nie zawierał wpisanych wszystkich kierowców.

Obowiązek kierowcy posiadania i okazania wymaganych dokumentów wynika z art. 87 ust. 1 pkt 2b utd. Stanowi on, że podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto (...) wykonując przewóz drogowy osób (...) przy wykonywaniu międzynarodowych przewozów wahadłowych lub okazjonalnych - odpowiednie zezwolenie lub formularz jazdy,(...).

Stosownie do art. 12 ust. 1 - 3 Rozporządzenia (WE) nr 1073/2009, które ma zastosowanie do międzynarodowego autobusowego i autokarowego przewozu osób na terytorium Wspólnoty przez przewoźników zarobkowych lub pracujących na potrzeby własne, mających siedzibę w państwie członkowskim zgodnie z jego ustawodawstwem, przy użyciu pojazdów zarejestrowanych w tym państwie członkowskim, usługi okazjonalne, z wyjątkiem usług, o których mowa w art. 5 ust. 3 akapit drugi, są wykonywane na podstawie formularza przejazdu. Stosownie do ust. 2, przewoźnik wykonujący usługi okazjonalne wypełnia formularz przejazdu przed każdym przejazdem. Zgodnie z ust. 3, formularz przejazdu zawiera co najmniej następujące informacje:

rodzaj usługi;

główna trasa przejazdu;

przewoźnik lub przewoźnicy uczestniczący w świadczeniu usługi.

W sprawie znajduje zastosowanie także umowa w sprawie międzynarodowych okazjonalnych przewozów pasażerów autokarami i autobusami (umowa Interbus), sporządzona w Brukseli 11 grudnia 2000 r. (Dz.U.UE.L.2002.321.13, zm. Dz.U.UE.L.2012.8.38). Umowa ta została przyjęta przez Polskę i ogłoszona w Monitorze Polskim 19 grudnia 2001 r. pod Nr 46, poz. 743 i stanowi źródło prawa powszechnie obowiązującego, a tym samym ma także zastosowanie w niniejszej sprawie. Potwierdza to stanowisko także art. 1 ust. 1 umowy [...] regulujący zakres zastosowania i mówiący, że postanowienia niniejszej Umowy mają zastosowanie do przewozów podróżnych i ładunków, pochodzących z lub przeznaczonych na terytorium jednej Umawiającej się Strony, w tranzycie przez to terytorium oraz między państwem trzecim a terytorium drugiej Umawiającej się Strony i na odwrót, wykonywanych pojazdami zarejestrowanymi na terytorium jednej z Umawiających się Stron.

Według art. 10 ww. umowy [...] wykonywanie przewozów, o których mowa w art. 6, odbywać się będzie na podstawie dokumentu kontrolnego wydanego przez właściwe władze lub przez inną upoważnioną jednostkę Umawiającej się Strony, w której przewoźnik ma swoją siedzibę. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. umowy dokument kontrolny będzie miał formę książki zawierającej 25 formularzy jazdy, każdy w dwóch egzemplarzach, dających się odłączyć. Dokument kontrolny będzie zgodny ze wzorem przedstawionym w załączniku 3 do niniejszej umowy,

W myśl ust. 2 każda książka oraz znajdujące się w niej formularze jazdy są oznaczone numerami. Formularze jazdy są również ponumerowane kolejnymi numerami od 1 do 25.

Zgodnie z art. 12 ust. 1 umowy [...] książka, o której mowa w art. 11, będzie wystawiona na przewoźnika, nie będzie mogła być przekazywana. Oryginał formularza jazdy będzie przechowywany w autobusie lub w autokarze przez cały czas trwania przewozu, którego dotyczy (ust. 2). Przewoźnik będzie odpowiedzialny za dopilnowanie dokładnego i poprawnego wypełnienia formularzy jazdy (ust. 3). W pkt 3 formularza wyraźnie zaznaczono, że wpisania wymaga nazwisko kierowcy lub kierowców. W sytuacji, w której przewóz realizuje więcej niż jeden kierowca, należy wpisać wszystkich kierowców.

Według art. 92a ust. 1 ww. ustawy podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3).

Stosownie do art. 92a ust. 7 pkt 1 utd wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy.

W lp. 2.14.1 załącznika nr 3 do utd jednoznacznie wskazano sankcję za naruszenie polegające na niewpisaniu wszystkich kierowców w formularz jazdy. Norma ta stanowi bowiem, że okazanie przez kierowcę formularza jazdy podczas wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego osób, który nie zawiera wpisanych wszystkich kierowców sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 4000 złotych.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, formularz przejazdu nr [....] dotyczący przewozu z .[...] czerwca 2019 r. zawierał numer rejestracyjny autobusu ([...]), dane przewoźnika ([...]) i liczbę pasażerów (36). Natomiast brak było w formularzu wskazania danych kierowców (nazwisk i imion), określenia rodzaju usługi oraz tras przejazdu.

Bezspornym jest zatem, a skarżący temu nie przeczył, że okazany do kontroli formularz jazdy zawierał braki. Zdaniem Sądu, okoliczność ta uzasadniała nałożenie na stronę sankcji określonej w lp. 2.14.1 załącznika nr 3 do utd.

Z taką kwalifikacją naruszenia nie zgadza się skarżący, który twierdził, że w dniu kontroli przewóz dzieci odbywał się na terenie Polski na trasie [...], a nie - jak uznał organ, na trasie międzynarodowej [...].

W ocenie Sądu, stanowisku przewoźnika przeczą zeznania kierowców oraz zebrany w sprawie materiał dowodowy. Wynika z nich, że [...] czerwca 2019 r. miał miejsce przewóz międzynarodowy osób, będący przewozem okazjonalnym, niewymagającym zezwolenia. Z zeznań kierowcy A. K., przesłuchanego w charakterze świadka wynika, że autobusem o nr rej. [...] wykonywał w dniu kontroli międzynarodowy transport drogowy 33 osób z miejscowości W. (Polska) do miejscowości B. (Niemcy). Zeznał on w sposób precyzyjny trasę przewozu, wykonane przystanki (między innymi B. i G.) i ich zasadność. Co istotne, wyjaśnił - w szczególności zasadność zatrzymania pojazdu w miejscowości B., która nie była miejscem docelowym wykonywanego przewozu. W miejscowości tej zaplanowany został odpoczynek i miął być zabrany ostatni pasażer. Powyższa okoliczność nie przemawia za przyjęciem trasy przejazdu [...], skoro zlecony przejazd dotyczył w istocie B. jako miejsca docelowego.

Powyższe dowodzi, że trudno uznać stanowisko przewoźnika, o docelowym miejscu postoju w B., za wiarygodne. Miejscowość B. nie była bowiem miejscem docelowym wykonywanego przewozu. Przewoźnik nie poparł takiego stanowiska żadnymi wiarygodnymi dowodami. Zdaniem Sądu, by uniknąć odpowiedzialności "skrócił" zamówiony przejazd międzynarodowy [...] na dwie trasy, w tym krajową [...].

W ocenie Sądu, nie ma możliwości uznania, wobec ustawowej penalizacji obowiązku wpisania do formularza wszystkich kierowców, ww. naruszenia jedynie za "nieścisłość". Brak powyższego w istocie stanowi pominięcie informacji pozwalającej na rejestr przebiegu przejazdu. Z zeznań kierowcy A. K. wynika, że samochodem osobowym dojechał z L. do Punktu Poboru Opłat [...] (kierunek [...]), gdzie zamienił się z kierowcą L. K.. Z zeznań tego świadka wynikało, że L. K. rozpoczął w dniu kontroli jazdę autobusem o nr rej. [...]w miejscowości C. (parking przedsiębiorstwa), następnie zabrał grupę w W. i dalej prowadził pojazd do czasu zamiany ze świadkiem na [...]. Świadek potwierdził, że kontrolującym okazał książkę nr [...]"Formularze podróży" wydaną przedsiębiorcy. Zeznał także, że na formularzu nr [...] brak było wypełnionej pozycji dotyczącej kierowców: A. K. oraz L. K., czyli kierowców, którzy w tym dniu prowadzili pojazd na zaplanowanej trasie [...] Kierowca nie okazał również innego wypełnionego formularza dla tego przewozu lub innej wypełnionej książki. Z jego zeznań wynika również, że formularz przejazdu miał zostać wypełniony na stacji [...] na autostradzie [...] 5 km [...]. Co więcej oświadczył, że taki sposób prowadzenia pojazdu - z zamianą kierowców - polecił załodze autobusu przedsiębiorca, gdyż zabrakłoby mu "czasu na przejazd z L., do B. i B. na odpoczynek". (zeznania A.Z. K. k.26-26v. akt adm.)

Reasumując, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z obowiązującymi przepisami i nie zachodzą przesłanki uzasadniające ich uchylenie, zaś zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy uznać za kompletny i wyczerpujący. Pozwalał organom na wydanie decyzji zgodnie z obowiązującymi przepisami. Ponadto w uzasadnieniach decyzji wskazano okoliczności i fakty, które zostały udowodnione, na których oparł się organ wydając swoje rozstrzygnięcie.

W konkluzji nie można więc zgodzić się ze wskazanymi w skardze naruszeniami prawa procesowego i podnoszonym przez przewoźnika niewystarczającym w wielu aspektach przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego.

Z tych wszystkich względów Sąd skargę oddalił na mocy art. 151 p.p.s.a. orzekając w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U.2020.1842 t.j.).