Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 150/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2016-04-20 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do złożenia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marta Laskowska – Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego - w zakresie wniosku skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi p o s t a n a w i a odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W dniu 11 lutego 2016 r. (data nadania) skarżąca A. S., reprezentowana przez swojego ojca – J. S., wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...]., znak: [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia tej skargi.

W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik wskazał, że nie odwołał się od decyzji w terminie ze względu na "brak zaufania do sądów oraz ze względu na zdrowie ojca". Podniósł, że skarżąca jest teraz przekonana, że "obecnie przy pomocy polityków jej sprawa zostanie rozstrzygnięta na jej korzyść".

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Bezspornie skarżąca uchybiła terminowi do wniesienia skargi w niniejszej sprawie – zaskarżona decyzja została bowiem doręczona jej pełnomocnikowi w dniu 23 grudnia 2015r. (k.11 akt admin.), zaś skargę do Sądu nadała dopiero w dniu 11 lutego 2016r., a więc po upływie 30 - dniowego terminu do jej wniesienia, wskazanego w art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r., poz.270), zwanej dalej P.p.s.a.

W świetle art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 P.p.s.a.), zaś spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek sąd odrzuca (art. 88 P.p.s.a.). Jeżeli natomiast na podstawie okoliczności sprawy nie da się jednoznacznie ustalić, czy termin określony w art. 87 P.p.s.a. został zachowany, należy rozpoznać wniosek o przywrócenie terminu merytorycznie (zob. postanowienie NSA z dnia 28 czerwca 2006r., II OZ 661/06).

Wprawdzie odrzucając wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności, sąd nie musi określić dokładnej daty dziennej ustania przyczyny jego uchybienia, gdyż ważne jest, aby ustalił, że przyczyna uchybienia terminu ustała wcześniej, niż na siedem dni przed złożeniem wniosku o przywrócenie terminu do jej dokonania (zob. postanowienie NSA z dnia 13 października 2010r., I OZ 769/10), to jednak z uwagi na lakoniczne wskazanie w niniejszej sprawie przyczyn uchybienia terminowi ("brak zaufania do sądów" i "zdrowie ojca") i brak ich uzasadnienia, nie da się wykluczyć, że przyczyny te (w szczególności zdrowie pełnomocnika) ustały najpóźniej w ciągu siedmiu dni od złożenia wniosku; w konsekwencji nie jest możliwe jednoznaczne stwierdzenie, że 7 - dniowy termin, o którym mowa w powołanym przepisie, nie został zachowany. Niedopuszczalne było zatem w tej sytuacji odrzucenie tego wniosku na podstawie art. 88 P.p.s.a.

Rozpatrując natomiast wniosek merytorycznie stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie.

W świetle art. 87 § 2 P.p.s.a. na stronie spoczywa obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu. To strona powinna zatem uwiarygodnić, że zachowała należytą staranność przy podejmowaniu czynności, a więc że tylko z przyczyn od niej niezależnych, nie zachowała terminu. W literaturze i orzecznictwie przyjmuje się, że przesłanka braku winy w uchybieniu terminu powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (por. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04). Usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności to zatem tylko takie, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności, nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności (por. T. Woś [red.]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005, s. 333). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (zob. postanowienie NSA z dnia 20 stycznia 2015r., II GZ 896/14).

Powyższe dotyczy również pełnomocnika, jeśli strona jest przez niego reprezentowana.

Rozpatrując niniejszą sprawę stwierdzić należy, że pełnomocnik skarżącej nie wykazał żadnych konkretnych okoliczności, które uprawdopodabniałyby brak jego winy i winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi.

O braku winy, w powyższym rozumieniu, nie świadczy ogólnie sformułowany "brak zaufania do sądów" czy "zdrowie ojca". Nie wykazano w szczególności czy stan zdrowia ojca, a więc pełnomocnika reprezentującego skarżącą, był w okresie uprawniającym do wniesienia skargi na tyle poważny, że uniemożliwiał zachowanie ustawowego terminu i czy również sama skarżąca z przyczyn od niej niezależnych nie mogła wnieść skargi osobiście bądź za pomocą innych osób.

Brak jest więc przesłanek uzasadniających przywrócenie terminu do wniesienia skargi, dlatego Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.