Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 319/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2018-07-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2015 poz 541
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
article: art. 138
journal: Dz.U. 2017 poz 1260
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jednoloty

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) Protokolant st.sekr.sąd. Mariola Kaczmarek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lipca 2018 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2016 r. nr [...], II. umarza postępowanie administracyjne , III. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako SKO lub Kolegium) decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 12. 10. 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz. U. z 2015 roku, poz. 1659) art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania A. C. (dalej jako strona lub skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta P. z dnia [...] września 2016r. nr [...] w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy kat. B, T dokument nr: [...] druk nr [...], wydanego dnia [...] marca 2004 r. przez Prezydenta Miasta P. do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje w zakresie posiadanych uprawnień, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

Rozstrzygnięcia zapadły w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Komendant Wojewódzki Policji w P. przesłał dnia 21.03.2005r do Urzędu Miasta P. wniosek (l.dz. [...]) o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji skarżącego, w związku z przekroczeniem dopuszczalnego limitu 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Suma uzyskanych przez skarżącego w okresie od 22.03.2004r. do 25.08.2004 r. punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego (popełnione wykroczenia) wyniosła 26 punktów karnych.

Prezydent Miasta P. (dalej też jako Prezydent lub organ I instancji), działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 541, dalej: ustawa zmieniająca) w brzmieniu zgodnym z ustawą z dnia 16 grudnia 2015 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 poz. 2183, dalej p.r.d.) oraz art. 104 k.p.a. decyzją z dnia 23 września 2016r. nr [...] orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B, T, dokument nr: [...] druk nr [...], wydanego dnia 17.03.2004 r. przez Prezydenta Miasta P.. Zatrzymanie prawa jazdy nastąpiło na okres - do czasu uzyskania pozytywnego wyniku egzaminu kontrolnego sprawdzającego kwalifikacje w zakresie posiadanych uprawnień. Organ zobowiązał jednocześnie skarżącego do dostarczenia do Wydziału Komunikacji Urzędu Miasta P. dokumentu prawa jazdy. Decyzji nadany został rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 k.p.a.

A. C. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika złożył w ustawowym terminie odwołanie, w którym wniósł o uchylenie decyzji i wywiódł, że decyzja organu I instancji została wydana bezpodstawnie i pochopnie a nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności jest nieuzasadnione i z prawnego punktu widzenia bezpodstawne.

Zdaniem Odwołującego zaskarżona decyzja jest wadliwa zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym. W ocenie odwołującego decyzja (oznaczona identycznie jak decyzja Prezydenta Miasta P. o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji) została wydana mimo, że uprzednia decyzja tego samego organu z dnia [...].09.2016 r. o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest nieprawomocna a od jej bytu zależy możliwość wydania kolejnej decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Decyzja o zatrzymaniu prawa jazdy, dodatkowo zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności, jest co najmniej przedwczesna i co do zasady obarczona tymi samymi wadami co decyzja z [...].09.2016r. Decyzja wydana w takim trybie narusza szereg istotnych przepisów procedury administracyjnej jak nr art. 9 i 11 kpa.

Decyzją SKO w P. z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] utrzymano w mocy zaskarżona decyzję.

W uzasadnieniu Kolegium wskazało że zatrzymanie prawa jazdy z powodu przekroczenia dopuszczalnej liczby punktów odbywa się na innej podstawie prawnej niż cofnięcie prawa jazdy w związku z niezgłoszeniem się na egzamin sprawdzający kwalifikacje. Cofnięcie prawa jazdy następuje w trybie art. 103 ustawy o kierujących pojazdami, który to przepis prawa przewiduje, że Starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku: d) niezgłoszenia się we wskazanym terminie na egzamin państwowy który miał być przeprowadzony w trybie art. 49 ust. 1 pkt 2 i pkt 3 lit. b;

Okoliczność, czy decyzja o skierowaniu na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy jest ostateczna nie ma żadnego znaczenia dla zatrzymania prawa jazdy w związku z przekroczeniem liczby 24 punktów karnych i nie można uznać, że rozpatrywana w tym postępowaniu decyzja Prezydenta Miasta P. z dnia [...].09.2016r. nr [...] jest przedwczesna. Ze znajdującego się w aktach I instancji wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia 21.03.2005r. l.dz. [...] w sposób jednoznaczny wynika że Pan A. C. w okresie od 22.03.2004r. do 25.08.2004r. naruszył wielokrotnie przepisy ruchu drogowego za które to naruszenia otrzymał łącznie 26 punktów karnych. Punkty karne nałożone zostały za wymienione wykroczenia: w dniu 22.03.2004r. w P. przy ul. [...], skarżący prowadząc samochód osobowy spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym - kolizję drogową uzyskując 6 pkt (kwalifikacja prawna czynu: art. 86 § 1 k.w., mandat kredytowany), natomiast w dniu 25.08.2004r. w P. przy ul. [...] I prowadząc samochód osobowy spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego - kolizję drogową: nieustąpienie pierwszeństwa pieszemu znajdującemu się na oznakowanym przejściu oraz niezastosowanie się do sygnalizacji świetlnej, uzyskując 20 punktów.

Organ dodał, że Komenda Wojewódzka Policji w P. w piśmie z dnia 10.08.2016r. l.dz. [...] potwierdziła popełnienie przez Pana A. C. wykroczeń wykazanych we wniosku a ponadto poinformowała, że skarżący na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w P., który uprawomocnił się dnia 25.01.2005 r. został uznany winnym wykroczenia z 25.08.2004 r. i ukarany grzywną w wysokości [...] zł. W powyższym piśmie potwierdzono, że wniosek z dnia 21.03.2005r. nr [...] pozostaje zasadny.

Według SKO Prezydent Miasta P. prawidłowo ocenił stan faktyczny i prawny sprawy, oraz wydał decyzję spełniającą wymogi art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20.03.2015r. o zmianie ustawy Kodeks kamy oraz niektórych innych ustaw. W sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący w okresie jednego roku przekroczył dopuszczalną liczbę punktów karnych z powodu wykroczeń o których mowa wyżej, co uzasadniało zatrzymanie dokumentu prawa jazdy. Przekroczenie dopuszczalnej liczby 24 punktów karnych wywołuje skutki w prawie administracyjnym. Znaczny upływ czasu od dnia zdarzenia (wykroczenia) w ocenie Kolegium nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej. Zgodnie z art. 130 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym, punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisanego ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba, że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 1 ust. 1 pkt 3 – 20 punktów.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, A. C. wniósł o uchylenie decyzji SKO i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta P. oraz zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący zarzucił naruszenie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, a także art. 35 1 k.p.a.

Zdaniem skarżącego wątpliwości budzi już sama dopuszczalność wydania decyzji o zatrzymaniu jego prawa jazdy w oparciu o przepis, który nie obowiązywał w dniu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych przez skarżącego za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Podstawą do przeprowadzenia postępowania w niniejszej sprawie stanowił wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z 21.03.2005 r. o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami z uwagi na przekroczony limit punktów karnych. W dniu wydania decyzji organu I instancji skarżącemu w systemie punktowym nie tylko nie była przypisana liczba punktów większa niż 24, ale o ogóle nie figurował on w systemie punktowym w związku z czym skarżący wnosi o wystąpienie przez Sąd z zapytaniem do Komendanta Wojewódzkiego Policji w P., czy na dzień 23.09.2016 skarżący figurował w systemie punktowym, a jeżeli tak. to z jaką liczba punktów.

W ocenie skarżącego obecnie nie istnieje podstawa do tego by mógł w ogóle przystąpić do egzaminu sprawdzającego kwalifikacje do kierowania pojazdami. Decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...].01.2018 r., [...], została bowiem uchylona decyzja Prezydenta Miasta P. z 05.09.2016r.} nr [...], o skierowaniu skarżącego na powyższy egzamin. W uzasadnieniu tej ostatniej decyzji SKO wskazano przy tym jakoby sprawa skierowania skarżącego na taki egzamin została już wcześniej rozstrzygnięta decyzją Prezydenta Miasta P. z [...].04.2005 r., nr [...], która to decyzja miała być rzekomo doręczona skarżącemu w tym samym dniu, tj. [...].04.2005 r. Skarżący zdecydowanie zaprzecza jakoby taka decyzja została jemu doręczona. Skoro zaś doręczenia tej decyzji nie było, to nie można przyjąć, aby funkcjonowała ona w obrocie prawnym.

Skarżący zwrócił uwagę również na fakt wydania decyzji po 12 latach od otrzymania punktów karnych, co w jego ocenie jest sprzeczne z zasadą szybkości postepowania wynikającą z art. 35 k.p.a.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie i podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podało, że art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r., poz. 541) przewiduje te same konsekwencje przekroczenia punktów karnych co wcześniejszy przepis art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Decyzja wydana na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 w/w ustawy ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że organ obowiązany jest wydać decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, gdy stwierdzi przekroczenie przez kierującego, w ciągu roku limitu 24 punktów z powodu naruszenia przepisów ruchu drogowego.

Obecny na rozprawie w dniu 4 lipca 2018 r. pełnomocnik skarżącego podał, że skazanie za wykroczenie z 2004 r. uległo zatarciu, punkty zostały wycofane i obecnie nieuzasadnionym jest zatrzymywanie prawa jazdy. Dodał, że dokument prawa jazdy został odebrany skarżącemu w 2012 r. i wtedy dowiedział się o decyzji z 2005 r. o cofnięciu uprawnień.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Skargę należało uwzględnić aczkolwiek nie wszystkie wskazane w niej zarzuty były uzasadnione.

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada zatem, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia obowiązujących w dacie wydania skarżonego aktu przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.".

Sąd uwzględnia skargę i uchyla zaskarżony akt, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy z uwagi na przekroczenie liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący dopuścił się naruszenia przepisów ruchu drogowego w okresie od 22 marca 2004r. do 25 sierpnia 2004r. za co otrzymał 26 punktów karnych. Wniosek Komendanta Policji o sprawdzeniu kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami z uwagi na przekroczony limit punktów karnych został złożony 21 marca 2005 r. (k. 1 akt administracyjnych I instancji). Postępowanie w sprawie zatrzymania prawa jazdy było prowadzone na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (przywoływana w tekście jako "ustawa zamieniająca") i zostało wszczęte przez organ 5 września 2016 r. (k.53 akt adm. I instancji).

Na wstępie rozważań należy wskazać, że przepis, na podstawie którego zastosowano sankcję zatrzymania prawa jazdy (art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej) wszedł w życie 18 maja 2015 r. W dniu popełnienia wykroczeń przez skarżącego obowiązywał art. 138 ust. 1 w zw. Z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit g prawa o ruchu drogowym, który przewidywał, że w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, starosta wydawał decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy. W/w art. 138 p.r.d. został uchylony z dniem wejścia w życie ustawy o kierujących pojazdami, tj. z dniem 19 stycznia 2013 r. (art. 125 pkt 14 w zw. z art. 139 ustawy o kierujących pojazdami).

Dodać trzeba, że względem rozwiązań określonych w art. 7 ust. 5 pkt 5 ustawy zmieniającej nie przewidziano żadnych przepisów intertemporalnych.

W sprawie podlegało więc rozważeniu, czy organy prawidłowo zastosowały w wskazany wyżej art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej.

Sąd podzielając stanowisko wyrażone w orzecznictwie uznał, że organy stosując ten przepis naruszyły zasadę niedziałania prawa wstecz. Zastosowały bowiem przepis, który wszedł w życie 18 maja 2015r. do zdarzeń, które miały charakter zamknięty i wystąpiły w 2004 r.

W niniejszej sprawie, wobec popełnienia przez kierowcę naruszeń przepisów ruchu drogowego w czasie, gdy obowiązywały przepisy przyznające organom kompetencję do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy (gdy kierowca przekroczy dopuszczalną liczbę punktów), które następnie zostały uchylone i przez 28 miesięcy nie obowiązywały oraz wobec braku przepisów przejściowych w ustawie wprowadzającej ponownie taką możliwość, należy zastosować wypracowane przez doktrynę i judykaturę reguły intertemporalne. Przede wszystkim zasadą jest działanie ustawy nowej na przyszłość, gdyż przy braku odmiennej regulacji przepisy nowe nie mogą mieć wstecznego oddziaływania (lex retro non agit). Nowa ustawa wyjątkowo tylko może ingerować w dawniej powstałe stosunki prawne, przy czym skutki zdarzeń prawnych podlegają ocenie na podstawie norm obowiązujących z daty zdarzenia (por. S. Grzybowski w: Prawo cywilne. Zarys części ogólnej, Warszawa 1978 r., str. 65-66).

W uchwale z dnia 10 kwietnia 2006 r., I OPS 1/06, Naczelny Sąd Administracyjny wyraził pogląd, że nowa ustawa, w braku przepisów przejściowych, ma zastosowanie do stanów aktualnych, ale i zdarzeń wcześniej powstałych, jeśli nadal trwają, a bezpośrednie stosowanie nowych przepisów przede wszystkim odnosi się do zastanych w dniu wejścia ich w życie stosunków prawnych. Rozróżnić bowiem należy retrospektywność (kiedy nowe przepisy regulują też stany wcześniejsze, ale otwarte, w toku, niezakończone ostatecznie) oraz retroaktywność przepisów (oddziaływanie wsteczne na stany wcześniejsze, lecz zamknięte, czyli zakończone - załatwione).

W ocenie Sądu z uwagi na brak przepisów intertemporalnych, a także racji przemawiających za stosowaniem nowej ustawy do zdarzeń, które miały miejsce kilkanaście lat wcześniej (wykroczenia miały miejsce w 2004 r.) nie było podstaw do retrospektywnego stosowania ustawy nowej. Stan faktyczny w niniejszej sprawie będący podstawą naliczenia 26 punktów karnych nie miał charakteru otwartego, ciągłego, lecz zamknięty. Zamknięty on został bowiem w dacie dokonania wykroczenia w ruchu drogowym za które punkty karne zostały przyznane. Możliwość zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy zmieniającej wystąpiłaby jedynie wówczas, gdyby wprawdzie część naruszeń w ruchu drogowym miała miejsce przed wejściem w życie nowych przepisów, lecz zdarzenia (bądź zdarzenie) powodujące przekroczenie liczby 24 punktów karnych musiałyby już wystąpić w czasie, gdy art. 7 ust. 1 pkt 5 obowiązywał. Przyjęcie wobec tego stanowiska, że w kontrolowanej sprawie znajduje zastosowanie regulacja przewidziana w art. 7 ust. 1 pkt. 5 ustawy zmieniającej, która weszła w życie dnia 18 maja 2015 r., prowadzi do naruszenia zasady lex retro non agit.

To, że wydanie decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy skarżącemu było przewidziane w dacie złożenia wniosku w oparciu o art. 138 ust. 1 p. r. d. nie wpływa na treść rozstrzygnięcia Sądu. Przepis ten przestał obowiązywać z dniem 19 stycznia 2013 r., następnie przez ponad 28 miesięcy do 18 maja 2015r. nie było w tym zakresie żadnej regulacji. Wydanie więc na jego podstawie decyzji obecnie dotknięte byłoby wadą nieważności z uwagi na wydanie jej na podstawie przepisu nieobowiązującego. Należy dodatkowo podkreślić, że postępowanie w niniejszej sprawie zostało przez organ wszczęte dopiero 5 września 2016 r., pod rządami art. 7 ust. 1 pkt 5, który - jak wcześniej wskazano- nie może znaleźć zastosowania. Postępowanie nie zostało wszczęte kiedy obowiązywał art. 138 ust. 1 p.r.d. tj. do dnia 19 stycznia 2013 r. W ocenie Sądu podobieństwo regulacji przy zakazie retroaktywności i braku podstaw do retrospektywności nie stanowi o możliwości zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wprowadzenie do porządku prawnego art. 7 ust. 1 pkt 5 wprawdzie nie pogorszyło sytuacji skarżącego, w odniesieniu do regulacji z art. 138 ust. 1 p.r.d. pod rządami której dopuścił się naruszeń. W okresie tym jednak organ nie wszczął postępowania. Wszczął go po okresie, w którym nie było żadnych regulacji i nie ma racji przemawiających obecnie za stosowaniem nowych przepisów do zamkniętych zdarzeń z okresu, w którym te nowe przepisy nie obowiązywały. Zdaniem Sądu w realiach niniejszej sprawy brak jest podstaw do stosowania uchylonego art. 138 czy obowiązującego art. 7 ust. 1 pkt 5.

Z uwagi na powyższe tj. brak podstawy prawnej do wydania decyzji w tym przedmiocie, decyzje obu instancji podlegały uchyleniu, a postępowanie administracyjne należało umorzyć jako bezprzedmiotowe.

Na marginesie jedynie wskazać można, że nie jest tak, że wobec skarżącego nie zostaną wyciągnięte żadne konsekwencje za złamanie przepisów w ruchu drogowym. Te same organy orzekały również o cofnięciu skarżącemu uprawnień kierowania pojazdami. Sprawa w tym zakresie, jak wynika z akt adm. nie została zakończona (vide: wyrok WSA w Poznaniu z 22 marca 2016r., III SA/Po 637/15). sam organ II instancji wskazał, że przedmiotowa sprawa nie jest zależna od innych postępowań, np. skierowania na egzamin kontrolny czy skierowania na badania psychologiczne.

W związku z stwierdzeniem naruszenia zasady niedziałania prawa wstecz pozostałe zarzuty podnoszone w skardze pozostają bez znaczenia. Nie ulega wątpliwości, że skarżący figuruje w systemie punktowym ze statusem 6 tj. osoba, której cofnięto uprawnienia pokierowania pojazdami. Przy tym Starosta nie ma podstaw do weryfikacji informacji o ilości punktów wskazanych przez policję. Bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie pozostawał zarzut naruszenia art. 35 k.p.a.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 p.p.s.a uchylił decyzje obu instancji i na podstawie art. 145 § 3 p.p.s.a. w zw. z art.105 1 k.p.a. umorzył postępowanie administracyjne. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. i w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. 2018. 265). Na koszty składały się: uiszczony wpis w kwocie [...]zł. Koszty zastępstwa procesowego – [...] zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa.