Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 348/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 3
journal: Dz.U. 2016 poz 645
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie sędzia WSA Lidia Serwiniowska, sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (spr.), Protokolant Z-ca Kierownika Sekretariatu Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi L. F. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją Wojewody D. z dnia 9 czerwca 2016 r., nr [...]na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego w związku z art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 645 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania L. F. (zainteresowany, strona, skarżący) od decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 marca 2016 r. utrzymano w mocy decyzję pierwszoinstancyjną.

W motywach uzasadnienia tego orzeczenia podano, że w toku postępowania odwoławczego, na podstawie dokumentów załączonych do akt sprawy ustalono, że zainteresowany posiadający wykształcenie średnie, zawód wyuczony mechanik maszyn i urządzeń przemysłowych, w dniu 1 grudnia 2015 r. dokonał w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. rejestracji, jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. W dniu rejestracji został pouczony o prawach i obowiązkach wynikających z tytułu posiadania statusu osoby bezrobotnej, m.in. o konsekwencjach nieuzasadnionej odmowy przyjęcia odpowiedniej propozycji pracy.

W dniu 23 marca 2016 r. strona otrzymała skierowanie do pracy w firmie [...] sp. z o.o. z siedzibą w Z., na stanowisku mechanik utrzymania ruchu. W zgłoszeniu wolnego miejsca pracy wskazano, że praca miała być wykonywana we W., w systemie ciągłym, tj. 12 godzinnym dniu pracy, na podstawie umowy o pracę, w kwocie wynagrodzenia od 3000 zł do 4000 zł brutto. Pracodawca wymagał od kandydata wykształcenia zawodowego lub średniego technicznego.

Dalej ustalono, że w dniu 23 marca 2016 r. strona odmówiła przyjęcia propozycji pracy w firmie [...] sp. z o.o., na stanowisku mechanik utrzymania ruchu. Zainteresowany odmowę uzasadnił niskim wynagrodzeniem, podał, że oferta narusza jego poczucie sprawiedliwości społecznej, zasad moralnych i godności.

Podaną przez stronę przyczynę odmowy przyjęcia propozycji pracy organ pierwszej instancji uznał za nieuzasadnioną i orzekł o pozbawieniu strony statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 marca 2016 r.

Od wydanej decyzji strona złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie oraz o przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. W wyjaśnieniach odwołujący się podał, że proponowana praca jest szkodliwa i niebezpieczna, a wynagrodzenie za jej wykonywanie jest niskie. W ocenie strony, pozbawienie go statusu osoby bezrobotnej jest wysoce niesprawiedliwe i krzywdzące, ponieważ zgłaszał wcześniej w urzędzie pracy, że interesuje go szkolenie "Licencja maszynisty" i "Licencja na żebranie w każdym miejscu na obszarze Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego". Zainteresowany podkreślił swoją kilkunastoletnią bezdomność, brak odpowiedniej pracy i zły stan zdrowia.

Analizując powyższe okoliczności organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z przepisem art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy, lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres:

a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy,

b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy,

c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

Z powyższego wynika, zdaniem organu, że niezbędną przesłanką dla pozbawienia statusu bezrobotnego oraz prawa do zasiłku jest ustalenie, iż bezrobotny odmówił przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie, albo poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym i uczynił to bez uzasadnionej przyczyny. W orzecznictwie przyjmuje się, że uzasadnione przyczyny to okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu (np. nagła choroba lub inne nagłe zdarzenia), które uniemożliwiają bezrobotnemu przyjęcie zaproponowanej formy pomocy. Stwierdzenie, czy w konkretnej sprawie spełnione zostały przesłanki potwierdzające istnienie uzasadnionej przyczyny odmowy przyjęcia danej formy pomocy, określonej w ustawie, wymaga wnikliwego rozważenia całokształtu materiału zgromadzonego w sprawie, w tym również argumentacji bezrobotnego w celu ustalenia, czy przyczyna odmowy przyjęcia propozycji określonej formy pomocy była uzasadniona oraz czy sama forma pomocy była odpowiednia. W tym celu należy stwierdzić, czy okoliczności podane przez bezrobotnego mogą stanowić uzasadniony powód rezygnacji z oferty oraz rozważyć adekwatność zaproponowanej formy do stanu zdrowia, dotychczasowego doświadczenia zawodowego, nabytych umiejętności i wykształcenia bezrobotnego.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy organ zauważył, że stronie zaproponowano pomoc w formie pracy na stanowisku mechanik utrzymania ruchu i propozycja skierowana do odwołującego się była odpowiednia, gdyż uwzględniała posiadane przez niego wykształcenie mechanika maszyn i urządzeń przemysłowych oraz doświadczenie zawodowe (m.in. w pracy jako elektromonter i ślusarz) oraz stan zdrowia (tj. brak przeciwwskazań do wykonywania pracy na zaproponowanym stanowisku).

Podkreślono, że pracą odpowiednią w rozumieniu ustawowym jest nie tylko praca na stanowisku ostatnio wykonywanym, czy też w zawodzie wyuczonym, ale każda praca, do której bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe. Pracą odpowiednią w rozumieniu ustawowym jest praca na niższym stanowisku niż ostatnio zajmowane oraz praca nie wymagająca żadnych szczególnych kwalifikacji.

W ocenie organu, składane bezrobotnym oferty pracy nie muszą wprost odpowiadać oczekiwaniom bezrobotnego, zwłaszcza, że przedłożenie takiej, a nie innej oferty pracy wynika z możliwości, jakimi dysponuje urząd pracy. Nie zawsze możliwości te odpowiadają oczekiwaniom bezrobotnych, ich ambicjom, czy też celom zawodowym. Osoba pozostająca bez pracy nie musi rejestrować się w urzędzie pracy i wówczas nie ma obowiązku korzystania z usług pośrednictwa pracy. Status bezrobotnego zachowują jedynie osoby, które spełniają ustawowe warunki i wypełniają obowiązki nałożone przez powołaną ustawę, która w przypadku odmowy przyjęcia propozycji pomocy przewiduje, w cyt. przepisie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, określoną sankcję, tj. pozbawienie statusu osoby bezrobotnej. O treści wyżej powołanego przepisu art. 33 ust. 4 pkt 3 odwołujący się został poinformowany w dniu rejestracji.

Organ wskazał, że stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, przez odpowiednią pracę rozumie się zatrudnienie lub inną pracę zarobkową które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Mając powyższe na uwadze stwierdzono, że przedstawiona stronie propozycja pracy była odpowiednia, ponieważ:

- przedstawiono ofertę pracy we Wrocławiu i łączny czas dojazdu do miejsca pracy oraz z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin,

- proponowana praca podlegała ubezpieczeniom społecznym, a za jej wykonywanie zainteresowany osiągałby miesięcznie brutto co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy,

- przedłożono ofertę pracy, do wykonywania której zainteresowany miał wystarczające kwalifikacje.

W związku z powyższym stwierdzono, że zaproponowana stronie praca była odpowiednia w rozumieniu ustawowym.

Odnosząc się do zarzutów strony podniesionych w odwołaniu wyjaśnić należy, że obawy wynikające z tego, że przedłożono mu nieodpowiednią ofertę pracy, nie mogą zostać uznane za uzasadniony powód odmowy przyjęcia propozycji pracy. W orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że uzasadnioną przyczynę odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy stanowią jedynie wyjątkowe, obiektywnie istniejące i niezależne od bezrobotnego okoliczności, które uniemożliwiają bezrobotnemu przyjęcie, czy też wykonywanie oferowanej pracy. Wystąpienia takich okoliczności odwołujący się nie wywiódł, składając w dniu 23 marca 2016 r. oświadczenie o odmowie przyjęcia propozycji pracy. Argument zainteresowanego podany w odwołaniu, że zaproponowano mu pracę za zbyt niskie wynagrodzenie, nie może zostać uwzględniony. Proponowane przez pracodawcę wynagrodzenie stanowiła kwota stanowiąca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.

Zgodzić się należy, zdaniem organu odwoławczego, z organem pierwszej instancji, że swoją odmową przyjęcia propozycji pracy zainteresowany w dniu 23 marca 2016 r. wypełnił dyspozycję art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zatem orzeczenie o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 23 marca 2016 r. należy uznać za zgodne z obowiązującymi przepisami.

Zainteresowany w dniu rejestracji w urzędzie pracy potwierdził swoją zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia. Jeżeli stan zdrowia uniemożliwiał mu podjęcie pracy w zawodzie mechanika, to powinien na tę okoliczność przedłożyć odpowiednie zaświadczenie. Podkreślono też, że strona nie jest osobą niepełnosprawną, nie przedłożyła na tę okoliczność żadnego zaświadczenia, a więc była zdolna do podjęcia proponowanej pracy. Zgodnie bowiem z art. 2 ust. 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotny to osoba niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej. W związku z tym, że proponowana oferta pracy na stanowisku mechanika utrzymania ruchu była dla zainteresowanego odpowiednia, strona nie przedstawiła żadnych przeciwwskazań medycznych do jej wykonywania, dojazd środkami komunikacji zbiorowej nie przekraczał 3 godzin, również proponowane przez pracodawcę wynagrodzenie stanowiło kwotę w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy (od 1 stycznia 2016 r. minimalne wynagrodzenie wynosi 1.850 zł brutto), należało orzec o pozbawieniu zainteresowanego statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 marca 2016 r. Dodano, że brak statusu nie stanowi przeszkody w korzystaniu z ofert pracy i podjęciu zatrudnienia w przypadku znalezienia pracy.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu strona zarzuciła, że zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły zasady Konstytucji RP, tj. art. 31 ust. 2, art. 65, art. 32 ust. 1 i ust. 2 i art. 40. W ocenie skarżącego, zaskarżona decyzja narusza jego wolność poprzez zmuszanie jego osoby do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje, ograniczając swobodę wyboru i wykonywania określonego zawodu. Skarżący wskazał ponadto, że władze publiczne nie organizują oczekiwanych przez niego szkoleń zawodowych, ignorując jego kwalifikacje, życzenia i warunki osobiste. Zdaniem skarżącego, organy dyskryminują go z uwagi na jego niepełnosprawność, oferując zatrudnienie z wynagrodzeniem niższym niż wysokość wsparcia udzielonego przez władze publiczne osobom niepełnosprawnym i niższym, niż wynagrodzenie dla trenerów, doradców zawodowych, psychologów i terapeutów czy koszt zakupu psów policyjnych. Wskazał, że ustawa o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy uprzedmiotawia skarżącego, czyniąc z niego niewolnika. Skarżący podniósł także zarzut stronniczości w rozpatrzeniu odwołania poprzez nieustosunkowanie się do danych dotyczących kwot niskiego dochodu czy PKB na zatrudnionego we Wrocławiu oraz przedstawionych ofert pracy, których skarżący nie mógł przyjąć z uwagi na bezdomność i życie poniżej minimum egzystencji.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi powołując się na argumentację wyrażoną w zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty skargi organ wskazał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem organu, status osoby bezrobotnej nabywa się wskutek rejestracji w powiatowym urzędzie pracy na podstawie wniosku złożonego przez osobę zainteresowaną. Wobec tego nie jest to nakładany z urzędu obowiązek prawny, natomiast z chwilą przyznania statusu bezrobotnego, osoba zainteresowana jego utrzymaniem zobowiązana jest podporządkować się zasadom, na jakich jest on przyznawany. Organy administracji działają w tym przypadku na podstawie ustawy, a więc aktu, który zgodnie z Konstytucją może ustanawiać ograniczenie w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw (art. 31 § 3) jak i wyjątki od zasady wolności wyboru i wykonywania zawodu oraz wyboru miejsca pracy (art. 65 § 1). Organ rozpatrujący odwołanie ma orzekać na podstawie i w granicach prawa, a więc z uwzględnieniem przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z tego też względu bezprzedmiotowe są rozważania na temat wysokości oczekiwanego przez skarżącego wynagrodzenia jak i tego, czy przyjęte przez ustawodawcę pojęcie pracy odpowiedniej z wynagrodzeniem odpowiadającym minimalnemu wynagrodzeniu za pracę odpowiada realnym kosztom utrzymania. Z powyższych względów nie zasługuje na uwzględnienie, w ocenie organu, zarzut pominięcia przy rozpatrywaniu odwołania wyliczeń skarżącego ustalających kwotę niskiego dochodu, PKB na zatrudnionego we W.. W żaden sposób nie są związane ze sprawą kwestie braku możliwości przyjęcia ofert pracy z powodu bezdomności i życia poniżej minimum egzystencji, ponieważ jak wynika z treści odwołania, nie dotyczy to działań powiatowego urzędu pracy i utraty statusu osoby bezrobotnej przez skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 15 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji lub postanowienia następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z

2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a.

Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji wydanej przez organ I instancji Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie stwierdził, by naruszały one prawo. Skarga zatem nie mogła być uwzględniona.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia sprawy stanowi przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, powołanej wyżej. Zgodnie z jego treścią starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który odmówił bez uzasadnionej przyczyny przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub udziału w innej formy pomocy określonej w ustawie lub poddania się badaniom lekarskim lub psychologicznym, mającym na celu ustalenie zdolności do pracy lub udziału w innej formie pomocy określonej w ustawie; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia odmowy na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszej odmowy, b) 180 dni w przypadku drugiej odmowy, c) 270 dni w przypadku trzeciej i każdej kolejnej odmowy.

Z powyższego przepisu wynika, że uprawniony organ pozbawia bezrobotnego statusu bezrobotnego w przypadku nieuzasadnionej odmowy przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Pozbawienie statusu bezrobotnego może zatem mieć miejsce w sytuacji, gdy odmowa nastąpiła bez uzasadnionej przyczyny, a zaproponowana praca była pracą odpowiednią w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy słowo "pozbawia" wskazuje, że decyzja wydana na jego podstawie ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w przypadku wystąpienia przesłanek w nim wymienionych starosta zobowiązany jest wydać decyzję o pozbawieniu bezrobotnego statusu bezrobotnego.

Definicję "odpowiedniej pracy" zawiera art. 2 ust. 1 pkt 16 ustawy, zgodnie z którym ilekroć w ustawie jest mowa o odpowiedniej pracy - oznacza to zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, które podlegają ubezpieczeniom społecznym i do wykonywania których bezrobotny ma wystarczające kwalifikacje lub doświadczenie zawodowe lub może je wykonywać po uprzednim szkoleniu albo przygotowaniu zawodowym dorosłych, a stan zdrowia pozwala mu na ich wykonywanie oraz łączny czas dojazdu do miejsca pracy i z powrotem środkami transportu zbiorowego nie przekracza 3 godzin, za wykonywanie których osiąga miesięczne wynagrodzenie brutto, w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na pełny wymiar czasu pracy.

Użyte w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy pojęcie "uzasadniona przyczyna" jest pojęciem nieostrym. Ocena w tym zakresie podlega uznaniowości organu. Ustalenie treści owego pojęcia następuje na podstawie konkretnego stanu faktycznego sprawy. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych do uzasadnionych przyczyn zaliczyć należy okoliczności natury obiektywnej, niezależne od woli bezrobotnego, a więc przeszkody, na które bezrobotny nie miał wpływu (np. nagła choroba lub inne nagłe zdarzenia), które uniemożliwiają bezrobotnemu przyjęcie zaproponowanej formy pomocy.

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności faktycznych niniejszej sprawy stwierdzić należy, że wydając decyzje zaskarżonej treści organy rozpoznające sprawę nie uchybiły wyżej wskazanym przepisom prawa, nie uchybiły też przepisom postępowania.

Niesporne jest w niniejszej sprawie, że skarżący zarejestrowany został w Powiatowym Urzędzie Pracy we W. w dniu [...] grudnia 2015 r. jako bezrobotny. Decyzją Prezydenta W. z dnia [...] grudnia 2015 r., nr [...] orzeczono o uznaniu skarżącego z dniem 1 grudnia 2015 r. za osobę bezrobotną oraz odmówiono stronie przyznania prawa do zasiłku.

Z lektury akt sprawy niewątpliwie także wynika, że w dniu rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy, skarżący uprzedzony o odpowiedzialności karnej z art. 233 § 1 k.k. za składanie fałszywych zeznań, złożył oświadczenie, iż jest osobą zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującego w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej.

Skarżący wypełniając kartę rejestracyjną, dokonał w niej wpisu, iż przed zarejestrowaniem w urzędzie pracy pracował na stanowiskach pracy: elektromontera i ślusarza. Z dokonanych przez skarżącego wpisów do w/w karty jednoznacznie wynika, że skarżący posiadając wykształcenie średnie ogólne – ukończone Liceum Ogólnokształcące przy Centrum Kształcenia Ustawicznego we W. oraz ukończoną Zasadniczą Szkołę Zawodową w Szczecinie ma wyuczony zawód: mechanik maszyn i urządzeń przemysłowych.

Niesporne jest w sprawie, że w dniu 23 marca 2016 r. skarżącemu przedstawiono ofertę pracy na stanowisku "mechanik utrzymania ruchu" w firmie [...] sp. z o.o., z/s w Z.. W zgłoszeniu wolnego miejsca wskazano, że praca miała być wykonywana we W., w systemie ciągłym, tj. 12 godzinnym dniu pracy, na podstawie umowy o pracę, w kwocie wynagrodzenia 3.000 zł do 4.000 zł brutto. Pracodawca wymagał od kandydata wykształcenia zawodowego lub średniego.

W dniu 23 marca 2016 r. skarżącemu przedstawiono ofertę pracy oraz wszystkie warunki dotyczące zatrudnienia. Bezrobotny, choć spełniał wszystkie wymagania pracodawcy złożył jednak oświadczenie odmawiające przyjęcia propozycji pracy. Odmowę uzasadnił zbyt niskim wynagrodzeniem podając, że oferta narusza jego poczucie sprawiedliwości społecznej, zasad moralności i godności.

W świetle powyższych ustaleń, stwierdzić należy, że wbrew zarzutom skarżącego, przedstawiona skarżącemu w dniu 23 marca 2016 r. oferta zatrudnienia spełnia kryteria pracy odpowiedniej, gdy zaś podane przez skarżącego przyczyny odmowy jej przyjęcia nie można uznać za zasadne.

Podkreślić w sprawie należy, że skarżący w dniu rejestracji w urzędzie pracy potwierdził swoją zdolność i gotowość do podjęcia pracy, zaakceptował też prawa i obowiązki osoby bezrobotnej wynikające z posiadania statusu osoby bezrobotnej, w tym obowiązek przyjmowania propozycji odpowiedniej pracy. Trafnie organy zwróciły uwagę, że jeżeli stan zdrowia uniemożliwiał skarżącemu podjęcie proponowanej pracy to powinien złożyć odpowiednie zaświadczenie o niezdolności do pracy. Skoro skarżący takiego zaświadczenia nie złożył oznaczało to, że był zdolny do podjęcia pracy.

Sąd podziela pogląd organów, że wskazany przez stronę powód rezygnacji nie może zostać uznany za "uzasadnioną przyczynę" o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, na którą składają się jedynie wyjątkowe, obiektywnie istniejące a przede wszystkim niezależne od bezrobotnego okoliczności, jeżeli w istniejącym stanie faktycznym uzasadniają odmowę przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy.

Zdaniem Sądu organy zasadnie uznały, że skarżący nie podał wystarczających powodów przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy. Wskazanie powodu odmowy w postaci zbyt niskiego wynagrodzenia nie może stanowić "uzasadnionej przyczyny" w rozumieniu art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy. Podkreślenia wymaga, że przedłożone bezrobotnym oferty pracy nie muszą wprost odpowiadać oczekiwaniom bezrobotnego zwłaszcza, że przedłożenie takiej a nie innej oferty pracy wynika z możliwości jakimi dysponuje urząd pracy. Nie zawsze możliwości te odpowiadają oczekiwaniom bezrobotnych.

Wskazać przy tym należy, że w orzecznictwie prezentowany jest pogląd – podzielany w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że osoby rejestrujące się jako osoby bezrobotne (co nie jest czynnością obligatoryjną) muszą poddać się pewnym rygorom związanym z tym faktem. Nie mogą zatem dowolnie kształtować swojej sytuacji prawnej w tych ramach, jeżeli jest to sprzeczne z legalnym działaniem organu zatrudnienia. Organy zatrudnienia przedstawiają bezrobotnym propozycje pomocy w aktywnym poszukiwaniu pracy, oferty szkoleń lub prac dostępnych na rynku pracy, które należy przyjąć w razie ich zgodności z odpowiednimi przepisami. Natomiast nieuzasadniona odmowa skorzystania z tych świadczeń jest równoznaczna z rezygnacją z przynależności do kategorii osób bezrobotnych i korzystania z dobrodziejstw wynikających z posiadanego statusu, co w konsekwencji wiąże się z koniecznością poszukiwania zatrudnienia na własną rękę (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 8 lutego 2012 r., sygn. akt IV S.A./Wr 809/11, LEX nr 1123372).

Zdaniem Sądu - organy administracji, stosując w niniejszej sprawie art. 33 ust. 4 pkt 3 ustawy jako podstawę orzeczenia o utracie statusu osoby bezrobotnej właściwie wskazały w uzasadnieniu decyzji wykładnię tego przepisu oraz argumenty przemawiające za tym, że w rozpoznawanej sprawie ma on zastosowanie.

Podkreślenia wymaga, że przepisy ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy mają charakter bezwzględnie obowiązujący i nie przewidują jakichkolwiek możliwości odstąpienia od zasad przewidzianych w ustawie a tym samym nie dają organom administracji żadnych uprawnień do uznaniowego przyznawania statusu bezrobotnego.

Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów, stwierdzić należy, że orzekające w niniejszej sprawie organy - nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.. Organy prawidłowo dokonały oceny posiadanego przez skarżącego dotychczasowego doświadczenia zawodowego oraz posiadanych kwalifikacji, w konsekwencji zasadnie przyjmując, iż złożona skarżącemu w dniu 23 marca 2016 r. oferta zatrudnienia jest odpowiednią pracą.

W świetle powyższych ustaleń stwierdzić należy, że kontrola zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a do czego ograniczają się kompetencje sądu administracyjnego, jako że Sąd nie może oprzeć kontroli o kryterium słuszności czy sprawiedliwości społecznej, nie wykazała by zaskarżoną decyzja, jak poprzedzająca ją decyzja o organu I instancji wydana została z naruszeniem przepisów, o którym stanowi art. 145 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie mógł zatem uwzględnić skargi z braku uzasadnionych ku temu podstaw i wobec tego oddalił ją w myśl art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.