Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 769/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2019-01-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6138 Utrzymanie czystości i porządku na terenie gminy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Prawo miejscowe
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność aktu prawa miejscowego w części
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 2 pkt 6
journal: Dz.U. 2017 poz 1289
law: Ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 17 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie przyjęcia regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miasta stwierdza nieważność paragrafu 40 załącznika do zaskarżonej uchwały.


UZASADNIENIE

Prokurator Rejonowy (dalej: "Prokurator", "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Miejskiej nr VIII/86/2015 z dnia 17 czerwca 2015 r. w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miasto (dalej: "Uchwała"), domagając się stwierdzenia nieważności przepisów § 40 załącznika do zaskarżonej uchwały.

Zaskarżonej uchwale zarzucono naruszenie przepisów prawa, tj.: istotne naruszenie przepisów art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2017 r. poz. 1289 z późn. zm.) - poprzez przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i zakazanie w przepisie § 40 załącznika do zaskarżonej uchwały wyprowadzania psów na boiska i place zabaw dla dzieci rzez cały rok oraz na plaże i kąpieliska w okresie od 1 maja do 30 września, tj. określenie obowiązków osób trzymających zwierzęta domowe w sposób zbyt daleko idący, niż przewidział to i upoważnił radę ustawodawca w art. 4 ust. 2 pkt 6 w/wym. ustawy.

Uzasadniając podniesione zarzuty Prokurator stanął na stanowisku, że treść regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy będącego aktem prawa miejscowego zgodnie z art. 94 Konstytucji RP powinna być ustanowiona na podstawie i w granicach zawartych w ustawie. Oznacza to konieczność ścisłego przestrzegania zakresu wynikającej z przepisu ustawy delegacji do wydania takiego aktu, dokładnego zastosowania dyrektyw wiążących lokalnego prawodawcę, a także zakaz powtarzania i modyfikowania, jak też naruszania obowiązujących przepisów ustawowych.

Biorąc pod uwagę powyższe skarżący wskazał, że regulamin utrzymania czystości i porządku nie może wykraczać poza materie przewidziane w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. Przepis ten ściśle określa zakres spraw, które mogą być przedmiotem unormowania uchwały rady gminy. Nie daje on prawa radzie gminy ani do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w przywołanym przepisie, ani podejmowania regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Regulacja powołanego przepisu art. 4 ust. 2 u.c.p.g. ma charakter wyczerpujący, a zatem uchwalając na jego podstawie regulamin czystości i porządku, rada powinna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do enumeratywnie wymienionych w ustawie zagadnień.

Wszelkie odstępstwa od katalogu sformułowanego w art. 4 ust. 2 u.c.p.g. przesądzają o naruszeniu przepisu upoważniającego, jak i konstytucyjnej zasady praworządności w zakresie legalności aktu prawa miejscowego, co stanowi istotne naruszenie prawa, którego skutkiem jest stwierdzenie jego nieważności w całości bądź w części.

Uchwała Rady Miejskiej z dnia 17 czerwca 2015 r. Numer VIII/86/2015 w sprawie przyjęcia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy Miasto wykracza poza zakres delegacji ustawowej.

W § 40 załącznika do zaskarżonej uchwały - Rada Miejska wprowadziła zakaz wyprowadzania psów na boiska i place zabaw dla dzieci przez cały rok oraz na plaże i kąpieliska w okresie od 1 maja d0 30 września.

W ocenie Prokuratora, ustawodawca nie upoważnił rady gminy do sformułowania zakazu wprowadzenia zwierząt domowych na określone tereny, lecz do ustalenia sposobu postępowania ze zwierzętami domowymi w taki sposób, by ich pobyt na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku nie był uciążliwy oraz nie zagrażał przebywającym tam osobom (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II OSK 2058/11). Uchwała określa zatem obowiązki osób trzymających zwierzęta domowe w sposób zbyt daleko idący wobec treści upoważnienia dla organu stanowiącego gminy, wynikającego z art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. Zakazanie wprowadzania zwierząt domowych na dane tereny jest środkiem nadmiernie ograniczającym swobodę poruszania się i przebywania w określonym miejscu. Taka swoboda przysługuje wszystkim obywatelom, w tym właścicielom zwierząt domowych. Cel ustawy, a pośrednio również regulaminu, jakim jest dążenie do utrzymania czystości i porządku w gminie nie pozwala na wprowadzenie tak daleko idących zakazów.

W tym stanie rzeczy, zaskarżona uchwała istotnie narusza art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. poprzez przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego i zakazanie w przepisie § 40 załącznika do zaskarżonej uchwały - wyprowadzania psów na boiska i place zabaw dla dzieci rzez cały rok oraz na plaże i kąpieliska w okresie od 1 maja do 30 września, a zatem określenie obowiązków osób trzymających zwierzęta domowe w sposób zbyt daleko idący, niż przewidział to i upoważnił radę gminy ustawodawca w art. 4 ust.2 pkt. 6. u.c.p.g.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska wniosła o oddalenie skargi w całości.

Zdaniem organu zaskarżona uchwała została podjęta zgodnie z obowiązującymi przepisami, a jej treść nie uchybia przepisom ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. z 2018 r. poz. 1454 z późn. zm.).

Zgodnie z treścią art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy określa szczegółowe zasady dotyczące obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Przepis zawarty w § 40 załącznika do zaskarżonej uchwały, stanowiący realizację dyspozycji art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy stanowi, że zabrania się wyprowadzania psów na boiska i place zabaw dla dzieci przez cały rok oraz na plaże i kąpieliska w okresie od 1 maja do 30 września. Nie ulega wątpliwości, że takie tereny, jak boiska, place zabaw, plaże i kąpieliska stanowią obszary przestrzeni publicznej, przeznaczone do wspólnego użytku przez mieszkańców. Obecność psów na tych obszarach wiąże się zarówno z koniecznością rozwiązania problemu zanieczyszczania tych terenów przez zwierzęta, jak również generuje uciążliwości i zagrożenia dla ludzi.

Boiska i place zabaw są obiektami przeznaczonymi głównie dla dzieci. Możliwość wprowadzania na te obiekty psów prowadziłaby do sytuacji, w której znaczna część dzieci przestałaby z nich korzystać ze względu na poczucie zagrożenia (własne, jak również ze strony ich opiekunów). Małe dzieci boją się przebywać w pobliżu obcych im zwierząt, szczególnie dużych lub głośnych psów. Ponadto, dzieci bawiące się na boiskach lub placach zabaw zazwyczaj zachowują się głośno, ekspresyjnie, szybko się przemieszczają, nierzadko wykonują różnego rodzaju gwałtowne ruchy. Takie zachowania, charakterystyczne dla bawiących się dzieci, mogą zostać przez znajdujące się w pobliżu psy odczytane jako zachowania agresywne, co z kolei może wywołać u psów różne reakcje, w tym również reakcje agresywne w stosunku do dzieci. Argumentacja związana z obawami o bezpieczeństwo dzieci korzystających z placów zabaw i boisk, na których miałyby przebywać psy, była często podnoszona przez mieszkańców. W związku z powyższym, w trakcie prac nad regulaminem utrzymania czystości i porządku, Rada Miejska decydowała o zasadności ustanowienia zakazu wprowadzania psów na tereny boisk i placów zabaw dla dzieci.

Zakaz wprowadzania psów na plaże i kąpieliska w okresie od maja do końca września każdego roku uzasadniony jest dodatkowo koniecznością zapewnienia tym obiektom ochrony przed zanieczyszczeniem. Obecność psów na plażach i kąpieliskach wpływa na poziom utrzymywanej w tych miejscach higieny. Nawet bowiem w przypadku, gdy właściciele psów realizują obowiązek sprzątania pozostawionych przez zwierzęta odchodów, nie są w stanie zapobiec przedostawaniu się bakterii i zanieczyszczeń w nich zawartych do gruntu (np. piasek na plaży) i wody w kąpielisku. Osoby korzystające z plaży (w tym również dzieci) mają bezpośrednią styczność z piaskiem (gruntem), który - w przypadku umożliwienia wprowadzania psów na plażę - może zostać zanieczyszczony m.in. zwierzęcym moczem. Właściciele psów nie mają bezwzględnego wpływu na zachowanie swoich podopiecznych, jak również nie są w stanie usunąć takich zanieczyszczeń z plaży lub wody w kąpielisku.

Dodatkowo organ wskazał, że w zakresie kąpielisk, ustawodawca w ustawie z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1566 ze zm.) wprowadził liczne wymagania m.in. dotyczące obowiązku badania jakości wody w kąpieliskach. Umożliwienie wprowadzania psów na teren kąpielisk w okresie, w którym korzystają z nich ludzie, może znacznie wpłynąć na pogorszenie jakości wody w kąpieliskach. To z kolei może doprowadzić do sytuacji, w której ludzie nie będą mogli korzystać z kąpielisk - jeżeli jakość wody w kąpielisku zostanie sklasyfikowana jako niedostateczna, kąpielisko nie będzie mogło funkcjonować (art. 47 ustawy).

Wyżej przedstawiona argumentacja w sposób jednoznaczny wskazuje, że ustanowienie zakazu wprowadzania psów na boiska i place zabaw dla dzieci oraz na plaże i kąpieliska (w oznaczonym okresie) nie stanowi przekroczenia upoważnienia ustawowego z art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g. Nałożone w § 40 załącznika do zaskarżonej uchwały na właścicieli psów obowiązki odpowiadają celom wskazanym w art. 4 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., tj. ochronie przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku, przez co nie mogą być taktowane jako przekraczające zakres upoważnienia ustawowego.

Nie można zgodzić się z zawartymi w skardze twierdzeniami, jakoby zakazanie wprowadzania zwierząt na tereny boisk, placów zabaw dla dzieci, plaż i kąpielisk stanowiło środek nadmiernie ograniczający swobodę poruszania się i przebywania w określonym miejscu. Zaskarżona uchwała nie zakazuje wstępu na teren wyżej wymienionych obiektów właścicielom psów, ale jedyne zabrania wprowadzania tam zwierząt.

W przypadkach, których dotyczy zakaz ustanowiony w § 40 załącznika do zaskarżonej uchwały, nie istnieje możliwość ustalenia przez organ stanowiący gminy sposobu postępowania ze zwierzętami domowymi w taki sposób, by ich pobyt na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku nie był uciążliwy i nie zagrażał przebywającym tam osobom. Każdorazowo bowiem wprowadzenie zwierzęcia na teren boiska lub placu zabaw dla dzieci może zakończyć się wypadkiem spowodowanym nieprzewidzianym zachowaniem się psa wobec bawiących się dzieci. Na terenach plaż i kąpielisk nie istnieje możliwość zapobieżenia zagrożeniom higienicznym spowodowanym obecnością zwierząt domowych w inny sposób niż wprowadzenie kreślonej treści zakazów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 P.p.s.a. stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (pkt 5) oraz akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej (pkt 6).

Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, sąd stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności (art. 147 § 1 P.p.s.a.). Unormowanie to nie określa, jakiego rodzaju naruszenia prawa są podstawą do stwierdzenia przez sąd nieważności uchwały; doprecyzowanie przesłanek określających kompetencje sądu administracyjnego w tym względzie następuje w ustawach samorządowych.

Zgodnie z art. 91 u.s.g. uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne (ust. 1). W przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, że uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa (ust. 4).

W orzecznictwie sądowoadminstracyjnym przyjmuje się, że do istotnych wad uchwały, których wystąpienie skutkuje stwierdzeniem jej nieważności, zalicza się naruszenie przepisów wyznaczających kompetencję organów samorządu do podejmowania uchwał, naruszenie podstawy prawnej podjętej uchwały, naruszenie przepisów prawa ustrojowego oraz prawa materialnego poprzez wadliwą ich interpretację oraz przepisów regulujących procedury podejmowania uchwał (zob. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 27 czerwca 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 452/17, LEX nr 2312916 i przywołane tam wyroki i pozycje z doktryny: wyrok NSA z dnia 8 lutego 1996 r. sygn. akt SA/Gd 327/95, OwSS 1996, Nr 3, poz. 90; wyrok NSA z dnia 11 lutego 1998 r. sygn. akt II SA/Wr 1459/97, OwSS 1998, Nr 3, poz. 79, wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2007 r. sygn. akt IV SAAA/a 2296/06, LEX nr 320813; Z. Kmieciak, M. Stahl, Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego, Samorząd terytorialny 2001/1-2, s. 102).

Stosownie do art. 87 ust. 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są na obszarze działania organów, które je ustanowiły, akty prawa miejscowego. Art. 94 Konstytucji RP stanowi z kolei, że organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.

Powyższa zasada konstytucyjna znalazła odzwierciedlenie w art. 40 ust. 1 u.s.g., w myśl którego - na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy.

Z powyższych regulacji wynika, że Rada ma uprawnienie do uchwalania aktów prawa miejscowego regulujących określone sfery życia społeczności lokalnej w ściśle wyznaczonych przepisami prawa granicach przedmiotowych. Materia regulowana wydanym przez organ aktem normatywnym ma wynikać z upoważnienia ustawowego i nie może przekraczać zakresu tego upoważnienia. Potwierdza to treść § 143 w zw. z § 115 ZTP, z których wynika, że w akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w przepisie upoważniającym (upoważnieniu ustawowym).

Materialnoprawną podstawę zaskarżonej uchwały stanowią przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, w brzmieniu nadanym ustawą w dniu podjęcia uchwały (Dz. U. z 2017 r., poz.1289 zwanej w skrócie "u.c.p.g. lub ustawą").

Delegację ustawową dla podjęcia zaskarżonej uchwały stanowi art. 4 ust. 1 u.c.p.g. Przepis ten upoważnia radę do uchwalenia, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy w zakresie określonym w art. 4 ust. 2 ww. ustawy.

Regulamin wydany na podstawie art. 4 ust. 1 u.c.p.g. określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku w zakresie wyznaczonym przepisami art. 4 ust. 2 pkt 1-8 tej ustawy, to jest:

1) wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących:

a) prowadzenie we wskazanym zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych, w tym powstających w gospodarstwach domowych, odpadów niebezpiecznych, odpadów wielkogabarytowych i odpadów z remontów,

b) uprzątanie błota, śniegu, lodu i innych zanieczyszczeń z części nieruchomości służących do użytku publicznego,

c) mycie i naprawy pojazdów samochodowych poza myjniami i warsztatami naprawczymi;

2) rodzaju i minimalnej pojemności urządzeń przeznaczonych do zbierania odpadów komunalnych na terenie nieruchomości oraz na drogach publicznych, warunków rozmieszczania tych urządzeń i ich utrzymania w odpowiednim stanie sanitarnym, porządkowym i technicznym, przy uwzględnieniu:

a) średniej ilości odpadów komunalnych wytwarzanych w gospodarstwach domowych bądź w innych źródłach,

b) liczby osób korzystających z tych urządzeń;

3) częstotliwości i sposobu pozbywania się odpadów komunalnych i nieczystości ciekłych z terenu nieruchomości oraz z terenów przeznaczonych do użytku publicznego;

4) maksymalnego poziomu odpadów komunalnych ulegających biodegradacji dopuszczonych do składowania na składowiskach odpadów;

5) innych wymagań wynikających z gminnego planu gospodarki odpadami;

6) obowiązków osób utrzymujących zwierzęta domowe, mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku;

7) wymagań utrzymywania zwierząt gospodarskich na terenach wyłączonych z produkcji rolniczej, w tym także zakazu ich utrzymywania na określonych obszarach lub w poszczególnych nieruchomościach;

8) wyznaczania obszarów podlegających obowiązkowej deratyzacji i terminów jej przeprowadzania.

Przyznane radzie kompetencje do uchwalenia przedmiotowego regulaminu ograniczone zostały do ustalenia w tymże regulaminie jedynie szczegółowych zasad utrzymania czystości i porządku na terenie gminy i w zakresie ściśle określonym w ustawie. Jeżeli katalog spraw, w zakresie których ustawodawca upoważnił radę do określenia szczegółowych zasad postępowania jest zamknięty, to organ ten może dokonywać regulacji prawnych tylko w takim zakresie, w jakim został do tego upoważniony.

Elementy wskazane w wymienionym art. 4 ust. 2 u.c.p.g., mają charakter wyczerpujący, nie jest zatem dopuszczalna wykładnia rozszerzająca zastosowania tego przepisu w odniesieniu do innych kwestii, które nie zostały w nim wymienione (wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r., sygn. akt II OSK 2012/12). Art. 4 ust. 2 u.c.p.g. nie daje radzie prawa do stanowienia aktów prawa miejscowego regulujących zagadnienia inne niż wymienione w tym przepisie, jak również nie pozwala na podejmowanie regulacji w inny sposób niż wskazany przez ustawodawcę, gdyż oznaczałoby to wykroczenie poza zakres delegacji ustawowej. Poza tym należy mieć na uwadze, że wymienione w art. 4 ust. 2 ww. ustawy elementy regulaminu utrzymania czystości i porządku mają charakter obligatoryjny. Uchwalając regulamin rada winna zawrzeć w nim postanowienia odnoszące się do wszystkich enumeratywnie wymienionych w powołanym przepisie zagadnień. Określając zakres owych zagadnień ustawodawca nie posłużył się bowiem sformułowaniem "w szczególności", "może określić", lecz użył pojęcia "regulamin określa" (vide wyrok NSA z dnia 9 września 2014 r. w sprawie II OSK 654/14; wyrok NSA z dnia 8 listopada 2012 r. w sprawie II OSK 2012/12; wyroki WSA w Gliwicach z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie II SA/GI 465/14; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 23 października 2013 r. w sprawie IV SA/Po 748/13; wyrok WSA w Szczecinie z dnia 18 kwietnia 2013 r. w sprawie Ił SA/Sz 238/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Odnosząc się do zarzutu skargi Sąd stwierdził, że w § 40 załącznika do zaskarżonej uchwały stwierdzono, że "Zabrania się wyprowadzania psów na boiska i place zabaw dla dzieci rzez cały rok oraz na plaże i kąpieliska w okresie od 1 maja do 30 września."

Wskazany przepis narusza art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy. Regulamin w tym zakresie, stanowi bowiem jednoznaczne przekroczenie delegacji ustawowej zawartej w przywołanym przepisie. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko wyrażone przez NSA w uzasadnieniu wyroku z 17 listopada 2015 r., sygn. II OSK 618/14, że nakładanie w uchwale rady miasta obowiązków na właścicieli utrzymujących zwierzęta domowe jest co do zasady zgodne z celem art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy. Nie sposób jednak z treści art. 4 ust. 2 pkt 6 wywieść upoważnienia do wprowadzenia generalnego zakazu, którego adresatem są osoby utrzymujące zwierzęta domowe, wyprowadzania zwierząt domowych m.in. na tereny placów zabaw i urządzonych miejsc przeznaczone do zabaw dla dzieci, placówek handlowych i gastronomicznych, cmentarzy. Delegacja ustawowa wynikająca z przepisu art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy uprawnia radę do określenia w regulaminie wymagań w zakresie utrzymania czystości i porządku na terenie nieruchomości obejmujących m.in. obowiązki osób utrzymujących zwierzęta domowe i mających na celu ochronę przed zagrożeniem lub uciążliwością dla ludzi oraz przed zanieczyszczeniem terenów przeznaczonych do wspólnego użytku. Zwrócić należy uwagę, że ustawodawca nie upoważnił rady do sformułowania zakazu wprowadzania zwierząt na określone tereny, lecz do ustalenia sposobu postępowania ze zwierzętami domowymi w taki sposób, by ich pobyt na terenie przeznaczonym do wspólnego użytku nie był uciążliwy oraz nie zagrażał przebywającym tam osobom.

W orzecznictwie sądów administracyjnych prezentowany jest trafny pogląd, że przepis art. 4 ust. 2 pkt 6 ustawy nie daje radzie kompetencji do określenia całkowitego zakazu wpuszczania lub wprowadzania zwierząt domowych do określonych miejsc. Istotą regulacji w tym zakresie winno być określenie obowiązków osób utrzymujących zwierzęta w taki sposób, by zapewnić ochronę przed zagrożeniami lub uciążliwościami dla ludzi, nie zaś wprowadzenie całkowitego zakazu wstępu zwierząt do określonych miejsc (por. np. wyroki WSA w Poznaniu: z 27 listopada 2013 r., sygn. IV SA/Po 789/13; z 27 listopada 2014 r., sygn. IV SA/Po 646/14; z 7 października 2015 r., sygn. IV SA/Po 576/15, z 17 grudnia 2015 r., sygn. IV SA/Po 824/15).

Mając na uwadze powyższe wywody Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.