Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2545/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 3 pkt 7; art. 389 pkt 1; art. 398 ust. 3 i ust. 4
journal: Dz.U. 2020 poz 310
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
article: art. 145 § 1 pkt 1 lit a i c; art. 135; art. 200; art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Grzegorz Rząsa (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Anna Sękowska asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska po rozpoznaniu w dniu 5 lutego 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. z siedzibą w [...] na postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] października 2020 r., Nr [...], znak: [...] w przedmiocie zwrotu wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] lutego 2020 r., [...]; 2. zasądza od Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie na rzecz [...] S.A. z siedzibą w [...] kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Prezesa Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej: "Prezes PGWWP" lub "organ II instancji") z [...] października 2020 r., Nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] (dalej: "Dyrektor RGZGW" lub "organ I instancji") z [...] lutego 2020 r., [...] zwracające wniosek [...] S.A. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych na odcinku trasy kolejowej, od stacji [...] do stacji [...] na okres 20 lat.

II. Zaskarżone postanowienie zostało oparta na następujących ustaleniach faktycznych i ocenach prawnych.

II.1. Pismem z 11 października 2018 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, zawnioskowała o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na:

a. usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do rowu kolejowego, istniejącym wylotem znajdującym się w km [...] tego rowu i w km [...] linii kolejowej [...];

b. usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do rzeki [...], istniejącym wylotem znajdującym się w km [...] rzeki - brzeg prawy i w km [...] linii kolejowej [...];

c. usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do rzeki [...], istniejącym wylotem znajdującym się w km [...] rzeki - brzeg lewy i w km [...] linii kolejowej [...];

d. usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do zbiornika infiltracyjno-odparowującego, istniejącym wylotem znajdującym się w km [...] - [...] linii kolejowej [...];

e. usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do zbiornika infiltracyjno-odparowującego, istniejącym wylotem znajdującym się w km [...] - [...] linii kolejowej [...];

f. usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do studni chłonnej, istniejącym wylotem znajdującym się w km [...] linii kolejowej [...];

g. usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do studni chłonnej, istniejącym wylotem znajdującym się w km [...] linii kolejowej [...]

- na odcinku trasy kolejowej od stacji [...] do stacji [...] na okres 20 lat.

II.1.1. Z uwagi na braki formalne wniosku, Dyrektor RGZGW pismem z 19 października 2018 r., [...] wezwał skarżącą do ich uzupełnienia, tj. do jednoznacznego wskazania jaki zakład ubiega się o uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego, przedłożenia oryginału lub urzędowo poświadczonego odpisu pełnomocnictwa upoważniającego pełnomocnika do reprezentowania spółki [...] S.A., przedłożenia poświadczenia wniesienia opłaty za wydanie wszystkich pozwoleń wodnoprawnych oraz uzupełnienie części opisowej i graficznej operatu wodnoprawnego.

II.1.2. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika, pismem z 29 października 2018 r. poinformowała, że uzupełniony operat wodnoprawny wraz z pełnomocnictwem zostanie przesłany do urzędu w terminie późniejszym niż określono w wezwaniu oraz przedstawiła swoją interpretację dotyczącą uiszczania opłaty za pozwolenia wodnoprawne, odmawiając jednocześnie jej wniesienia. Kolejnym pismem z 14 listopada 2018 r. skarżąca przedłożyła uzupełniony operat wodnoprawny i kopię pełnomocnictwa.

II.1.3. Dyrektor RGZGW postanowieniem z [...] listopada 2018 r., [...] odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych na odcinku trasy kolejowej od stacji [...] do stacji [...] na okres 20 lat na wniosek [...] S.A. Zakład [...].

II.1.4. Na skutek wniesionego zażalenia, Prezes PGWWP postanowieniem z [...] kwietnia 2019 r., Nr [...] uchylił postanowienie Dyrektora RGZGW z [...] listopada 2018 r., [...] o odmowie wszczęcia przedmiotowego postępowania, podnosząc w uzasadnieniu swojego postanowienia, że organ I instancji nie powinien wydawać postanowienia w trybie art. 61a § 1 k.p.a., ale pozostawić podanie bez rozpoznania w trybie art. 64 k.p.a.

II.1.5. W związku z ww. postanowieniem Prezesa PGWWP, Dyrektor RGZGW pismem z 10 maja 2019 r., [...] poinformował spółkę, o pozostawieniu podania z dnia 11 października 2018 r. bez rozpoznania.

II.1.6. Pismem z 25 czerwca 2019 r. spółka wniosła ponaglenie na bezczynność Dyrektora RGZGW przy rozpatrywaniu wniosku spółki o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych i roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych na odcinku trasy kolejowej od stacji [...] do stacji [...] na okres 20 lat.

II.1.7. Postanowieniem z [...] lipca 2019 r., [...] Prezes PGWWP nie stwierdził by Dyrektor RGZGW pozostawał w bezczynności.

II.1.8. W następstwie wniesionej skargi na bezczynność, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 16 października 2019 r., II SAB/Po 197/19 zobowiązał Dyrektora RGZGW do dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku oraz stwierdził, że Dyrektor RGZGW dopuścił się bezczynności lecz bezczynność ta nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu wyroku Sąd podkreślił, że w przedmiotowej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 4 września 2019 r., IV SA/Wa 1426/19 stwierdził nieważność postanowienia Prezesa PGWWP z [...] kwietnia 2019 r. uchylającego postanowienie organu I instancji oraz poprzedzającego je postanowienia Dyrektora RGZGW z [...] listopada 2018 r. o odmowie wszczęcia postępowania. W motywach rozstrzygnięcia WSA w Warszawie wskazał, że organ I instancji wobec prezentowanego przez siebie stanowiska co do terminu uiszczenia opłaty od wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego, tj. przyjęciu, że na podstawie art. 398 ust. 9 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2020 r., poz. 310; dalej: "Prawo wodne") poświadczenie wniesienia opłaty za zgodę wodnoprawną dołącza się do wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego - powinien zastosować art. 261 § 1 k.p.a. i wyznaczyć skarżącej termin do uiszczenia tej należności, a następnie - w przypadku ich nieuiszczenia - zwrócić wniosek, wydając postanowienie na podstawie art. 261 § 2 k.p.a. Sąd zauważył, że nieuiszczenie opłaty nie stanowi braku formalnego wniosku, a jego brak fiskalny.

II.1.9. Dyrektor RGZGW na podstawie art. 261 § 1 k.p.a. wezwał spółkę w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma do uiszczenia brakującej opłaty za wydanie wszystkich wnioskowanych pozwoleń wodnoprawnych w wysokości 1302 zł i przedłożenia tut. organowi potwierdzenia jej wniesienia.

II.1.10. W odpowiedzi na wystosowane wezwanie, pismem z 3 lutego 2020 r. spółka poinformowała, że Dyrektor RGZGW źle zinterpretował treść wyroku WSA w Poznaniu z 16 października 2019 r., II SAB/Po 197/19, a skarżąca uiszczając brakującą opłatę za wydanie wszystkich wnioskowanych pozwoleń wodnoprawnych postąpiłaby niezgodnie z tym wyrokiem.

II.2. Postanowieniem z [...] lutego 2020 r., [...] Dyrektor RGZGW zwrócił podanie spółce. Argumentując swoje rozstrzygnięcie organ I instancji wskazał, że za udzielenie zgód wodnoprawnych, o których mowa w art. 388 ust. 1 pkt 1-3 ustawy Prawo wodne, tj. wydanie pozwolenia wodnoprawnego, przyjęcie zgłoszenia wodnoprawnego, wydanie oceny wodnoprawnej - ponosi się opłatę. Za wydanie pozwolenia wodnoprawnego na dzień złożenia wniosku opłata wynosiła 217 zł. Dyrektor RGZGW podniósł, że WSA w Warszawie w swoim wyroku z 4 września 2019 r., IV SA/Wa 1426/19 stwierdził, że nieuiszczenie opłaty za zgodę wodnoprawną stanowi brak fiskalny w rozumieniu art. 261 § 1 k.p.a. W myśl tego przepisu, jeżeli strona nie wpłaciła należności tytułem opłat i kosztów postępowania, które zgodnie z odrębnymi przepisami powinny być uiszczone z góry, organ administracji publicznej prowadzący postępowanie wyznaczy jej termin do wniesienia należności. Termin ten nie może być krótszy niż 7 dni, a dłuższy niż 14 dni. W przypadku, gdy w wyznaczonym terminie należności nie zostaną uiszczone, organ ma obowiązek wydać podlegające zaskarżeniu postanowienie o zwrocie podania lub zaniechaniu czynności. Jak wskazał Dyrektor RGZGW, w przedmiotowym przypadku wobec nieuiszczenia we wskazanym terminie należności w pełnej wysokości, organ obowiązany był do dokonania zwrotu podania.

II.3. Prezes PGWWP postanowieniem z [...] października 2020 r., Nr [...] utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora RGZGW z [...] lutego 2020 r., [...]. Organ II instancji zwrócił uwagę, że podstawowym zagadnieniem, w rozpatrywanej sytuacji jest wyjaśnienie pojęcia "tożsamości rodzajowej" pozwoleń wodnoprawnych, o którym mowa w art. 398 ust. 4 ustawy Prawo wodne, gdyż od wyjaśnienia tego pojęcia zależy ocena, czy opłata w przedmiotowej sprawie została uiszczona w całości, czy też jedynie w części i czy uzupełnienie przez spółkę żądanej przez organ I instancji kwoty było zasadne. Faktem jest, iż w przepisach ustawy Prawo wodne nie wyjaśniono wprost, co oznacza "tożsamość rodzajowa", o której mowa w art. 398 ust. 4 tej ustawy, jednak organ II instancji stoi na stanowisku, iż intencją ustawodawcy było wskazanie, że w przypadku, gdy jedno działanie wymaga uzyskania pozwolenia na podstawie kilku przepisów jednocześnie, wówczas pobierana powinna być jedna opłata za to pozwolenie. Zdaniem Prezesa PGWWP, takie podejście potwierdza słownikowe znaczenie słowa "tożsamy" - zgodnie ze Słownikiem języka polskiego PWN oznacza ono «niczym się nieróżniący, taki sam lub ten sam». W związku z tym, Prezes PGWWP stwierdził, że nie sposób przyznać, aby błędnym było uznanie przez organ, że odprowadzanie wód opadowych różnymi wylotami do różnych odbiorników stanowi różne usługi wodne - jest to ten sam charakter usługi, jednak z uwagi na odrębne lokalizacje każdy przypadek odprowadzania wymaga uzyskania odrębnego pozwolenia na usługę wodną. Zdaniem organu II instancji, wnioskowany sposób korzystania z wód w ramach usług wodnych w odrębnych lokalizacjach podlega każdorazowo indywidualnej ocenie w kontekście uregulowań zawartych w art. 399 ustawy Prawo wodne, a ocena ta w każdym przypadku zakończyć może się dwojako, tj. udzieleniem bądź odmową udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Organ II instancji podniósł, że w analizowanej sprawie wnioskodawca uiścił opłatę w wysokości 217 zł, a zatem za wydanie jednego pozwolenia wodnoprawnego. Jednak, jak zwrócił uwagę organ II instancji, w załączonym do wniosku operacie wodnoprawnym, na stronie 4-5, wskazano cel i zakres zamierzonego korzystania z wód, z którego wynika, że dotyczy on odprowadzania wód opadowych i roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych za pomocą 7 wylotów, dla każdego z tych wylotów określono powierzchnię zlewni odwadnianą przez ten wylot, a także ilość odprowadzanych wód opadowych lub roztopowych wyrażoną w l/s i w m3/rok. Na stronie 12-13 operatu jako zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód przyjęto obszar wyznaczony odcinkami trasy kolejowej [...] pomiędzy stacjami [...] – [...] objętymi odwodnieniem z uwzględnieniem 7 wylotów, tj. wylotu do rowu CB, dwóch wylotów do studni chłonnych, dwóch wylotów do zbiorników infiltracyjno-odparowujących, wylotu do rzeki [...] zlokalizowanego na prawym brzegu i wylotu do rzeki [...] zlokalizowanego na lewym brzegu. Mając na uwadze powyższe zapisy zawarte w operacie wodnoprawnym, Prezes PGWWP stwierdził, że organ I instancji zasadnie uznał, że w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją w której w jednej decyzji ma zostać wydanych więcej niż jedno pozwolenie wodnoprawne i że pozwolenia te nie są tożsame rodzajowo. Stosownie zatem do przepisów art. 398 ust. 4 ustawy Prawo wodne opłatę o której mowa w ust. 3 należało pomnożyć przez liczbę tych pozwoleń wodnoprawnych. Organ I instancji wezwał spółkę do przedłożenia dowodu uiszczenia pełnej opłaty za wszystkie wnioskowane pozwolenia, tj. brakującej kwoty 1302 zł, jednakże opłata ta nie została przez skarżącą uiszczona. W rezultacie, Prezes PGWWP stwierdził, że organ I instancji mając podstawy do zastosowania przepisu art. 261 § 2 k.p.a., uznał za zasadne dokonanie zwrotu podania spółce. Idąc dalej, organ II instancji, odnosząc się do zarzutów skarżącej wskazał, że nie znajdują one uzasadnienia. Wydany w przedmiotowej sprawie wyrok WSA w Poznaniu z 16 października 2019 r., IV SAB/Po 197/19 rozstrzygał bowiem wyłącznie o bezczynności organu przy pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o udzielenie przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego. W wyroku tym Sąd zwrócił jednak uwagę na wydany również w tej sprawie przez WSA w Warszawie wyrok z 4 września 2019 r., sygn. akt: IV SA/Wa 1426/19 wskazujący, że zastosowanie przez Dyrektora RGZGW zarówno art. 64 § 2 k.p.a. (w odniesieniu do opłaty), jak i art. 61a § 1 k.p.a. należało uznać za rażąco wadliwe. Organ II instancji podkreślił także, że wywód poczyniony przez WSA w Poznaniu w ww. wyroku z 16 października 2019 r. w kwestii możliwości zastosowania w sprawie przepisu art. 398 ust. 17 i 18, w zw. z art. 398 ust. 3 ustawy Prawo Wodne był, jak to określił sam Sąd, wyrażony ubocznie. Niemniej jednak, zdaniem Prezesa PGWWP przywołane przez Sąd ww. przepisy będą miały zastosowanie w sytuacji, gdy brak dowodu uiszczenia opłaty w wymaganej wysokości zostanie stwierdzony przez organ już w toku postępowania administracyjnego. Wówczas organ po zakończeniu postępowania, tj. po wydaniu decyzji w sprawie udzielenia wnioskowanych pozwoleń wodnoprawych, ustali wysokość zobowiązania na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r., poz. 1325; dalej: "Ordynacja podatkowa"). Zgodnie bowiem z art. 398 ust. 17 ww. ustawy, do opłat za wydanie pozwolenia wodnoprawnego stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują Wodom Polskim. Prezes PGWWP wskazał również, że w myśl art. 21 § 1 pkt 1 ustawy Ordynacja podatkowa, zobowiązanie podatkowe (w przedmiotowym przypadku - opłata za wydanie pozwolenia wodnoprawnego) powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, tj. z dniem złożenia wniosku o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Natomiast zgodnie z art. 47 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, termin płatności podatku - zobowiązania (orzeczonego niniejszą decyzją) wynosi 14 dni od dnia doręczenia decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego. W przypadku, gdy zainteresowany nie uiści wymaganej należności zgodnie z otrzymaną decyzją, dochodzić jej należy w trybie egzekucji administracyjnej. Mając na uwadze powyższe, Prezes PGWWP stwierdził, że organ I instancji zasadnie dokonał zwrotu wniosku spółki z 11 października 2018 r., o wydanie pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną obejmującą odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych do wód lub do urządzeń wodnych na odcinku trasy kolejowej od stacji [...] do Stacji [...], na okres 20 lat.

III.1. Pismem z 9 listopada 2020 r., skarżąca wywiodła skargę na postanowienie Prezesa PGWWP z [...] października 2020 r., Nr [...], zarzucając przedmiotowemu rozstrzygnięciu naruszenie art. 398 ust. 4 ustawy Prawo wodne, polegające na błędnym uznaniu, że "pozwolenia wodnoprawne tożsame rodzajowo" oznaczają, że odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych różnymi wylotami stanowi różne usługi wodne i każdy taki przypadek odprowadzania wymaga uzyskania odrębnego pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, podczas gdy prawidłowa wykładnia prowadzi do wniosku, że zastosowanie winna mieć zasada "jedna podstawa prawna, jeden rodzaj pozwolenia wodnoprawnego, jednokrotna opłata 217 zł", co doprowadziło do naruszenia art. 261 § 2 k.p.a., poprzez zwrot podania, w sytuacji gdy brak było ku temu podstaw. W oparciu o powyższe zarzuty, skarżąca wniosła o:

1) uchylenie postanowienia Prezesa PGWWP z [...] października 2020 r., Nr [...];

2) rozważenie przez Sąd uchylenia postanowienia Dyrektora RGZGW z [...] lutego 2020 r., [...];

3) zasądzenie od organu na rzecz spółki kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych;

Skarżąca podniosła, że jej wniosek o udzielenie pozwolenia wodnoprawnego dotyczył odprowadzania do urządzeń wodnych lub wód - studni chłonnych, zbiorników infiltracyjno-odparowujących, rowu CB i rzeki [...], wód opadowych lub roztopowych z odcinka trasy kolejowej od stacji [...] do stacji [...], istniejącymi siedmioma wylotami. Powyższy wniosek dotyczył udzielenia jednej zgody wodnoprawnej na odprowadzanie wód opadowych lub roztopowych za pomocą siedmiu wylotów, uchodzących do czterech różnych odbiorników, tj. do: rzeki [...]; rowu CB; studni chłonnych; zbiorników infiltracyjno-odparowujących. Uzasadnione było więc wnioskowanie o wydanie jednego rodzaju pozwolenia wodnoprawnego. Zdaniem skarżącej, powyższa konkluzja w żaden sposób nie uzasadnia stanowiska o konieczności adekwatnej multiplikacji opłaty za udzielenie pozwolenia wodnoprawnego, określonej treścią art. 398 ust. 3 ustawy Prawo Wodne. Jak bowiem wynika z treści art. 398 ust. 4 ww. ustawy, jeżeli w jednej decyzji wydano co najmniej dwa pozwolenia wodnoprawne, które nie są tożsame rodzajowo, opłatę o której mowa w ust. 3 mnoży się przez liczbę tych pozwoleń wodnoprawnych, przy czym maksymalna wysokość opłaty nie może przekroczyć 4340 zł. Wnioskując a contrario, udzielenie w jednej decyzji administracyjnej jednorodzajowych pozwoleń wodnoprawnych przy odprowadzaniu wód odpadowych lub roztopowych kilkoma wylotami do różnych odbiorników, nie rodzi obowiązku poniesienia więcej niż jednej opłaty z tego tytułu (art. 398 ust. 4 Prawa wodnego). Skarżąca wskazała, że jakkolwiek ustawodawca wprost nie rozstrzyga o tym, co należy rozumieć przez jednorodzajowe pozwolenia wodnoprawne, tym nie mniej ocen w tym zakresie można jednak bez trudu dokonać, analizując treść art. 389 Prawa wodnego, który w swej treści wymienia poszczególne kategorie działań wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Dodała przy tym, że odprowadzanie do wód lub urządzeń wodnych wód opadowych lub roztopowych istniejącymi wylotami - o takie pozwolenia wodnoprawne wnosiła skarżąca - stanowi usługę wodną w myśl art. 35 ust. 3 pkt 7 Prawa wodnego. Pozwolenia te mają charakter jednorodzajowy, bowiem zostały ujęte w jednej kategorii - stosownie do art. 389 pkt 1 Prawa wodnego. Skarżąca wskazała, że ustalając jednorodzajowość pozwoleń wodnoprawnych należy posiłkować się treścią art. 389 oraz art. 390 powyższej ustawy, w którym enumeratywnie (choć nie w sposób zamknięty) określono kategorie działań wymagających uzyskania tej formy zgody wodnoprawnej (art. 388 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego). Kwestię tę zobrazować można stwierdzeniem "jedna podstawa prawna, jeden rodzaj pozwolenia wodnoprawnego, jednokrotna opłata 217 zł". Odnosząc się do argumentacji Prezesa PGWWP wskazującej, iż zaskarżone rozstrzygnięcie zapadło na skutek zastosowania się do wytycznych zawartych we wskazanych na wstępie orzeczeniach sądów administracyjnych, spółka oświadczyła, że w żadnym ze wspomnianych wyroków wojewódzki sąd administracyjny nie wypowiedział się odnośnie do dalszego sposobu prowadzenia postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jakkolwiek przywołał art. 261 k.p.a., tym nie mniej odniósł go do prezentowanego przez organ II instancji stanowiska, nie oceniając jego zgodności z przepisami, albowiem nie stanowiło to przedmiotu skargi.

III.2. W odpowiedzi na skargę Prezes PGWWP wniósł o oddalenie skargi.

III.3. Pismem z 25 stycznia 2021 r. skarżąca podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie wskazując równocześnie na zmianę praktyki Prezesa PGWWP w 2021 r. w podobnych sprawach.

IV. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

IV.1. Skarga zasługuje na uwzględnienie.

IV.2. Istota sporu, między stronami sprowadza się do zagadnienia stosowania zasady kumulacji opłat za wydanie pozwoleń wodnoprawnych. Zgodnie z art. 398 ust. 4 ustawy Prawo Wodne, jeżeli w jednej decyzji wydano co najmniej dwa pozwolenia wodnoprawne, które nie są tożsame rodzajowo, opłatę o której mowa w art. 398 ust. 3 ustawy Prawo wodne, mnoży się przez liczbę tych pozwoleń wodnoprawnych, przy czym maksymalna wysokość opłaty nie może przekroczyć 4340 zł. Ustawodawca nie rozstrzygnął o tym, co należy rozumieć przez tożsame rodzajowo pozwolenie wodnoprawne. Prezes PGWWP w zaskarżonym postanowieniu koncentruje się na pojęciu "tożsamości" pozwoleń wodnoprawnych, nie dostrzegając jednak, że wymóg tożsamości odnosi się wyłącznie do rodzaju zezwolenia. Bez znaczenia w takim przypadku jest zatem to, że wniosek o wydanie zezwoleń na odprowadzenie wód opadowych lub roztopowych dotyczy różnych lokalizacji. Pamiętać bowiem należy, że rodzaj pozwolenia dotyczy charakteru prawnego pozwolenia prawnego, a nie jego uwarunkowań faktycznych. Takie rozumienie pojęcia "tożsamości rodzajowej" przedstawionej organ prowadziłoby bowiem do sytuacji, w której chodziłoby nie tylko o tożsamość rodzajową pozwolenia wodnoprawnego, ale także o jego identyczność zarówno pod względem prawnym jak i faktycznym (por. np. wyrok NSA z 12 stycznia 2021 r., III OSK 3382/21, CBOSA). W tym miejscu należy wskazać, że w art. 389 Prawa wodnego wskazano poszczególne kategorie działań, wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, w tym m.in. usługi wodne (art. 389 pkt 1 ustawy Prawo Wodne). Odwołanie się do art. 389 Prawa wodnego jest jednak, zdaniem Sądu, jeszcze niewystarczającego do przyjęcia, że mamy do czynienia z tożsamością rodzajową zezwoleń wodnoprawnych. W przepisie art. 389 Prawa wodnego wskazano bowiem w sposób ogólny zakresy korzystania z wód wymagające wydania pozwolenia wodnoprawnego, które to zakresy w innych przepisach Prawa wonnego podlegają jeszcze uszczegółowieniu (kategoryzacji). Przykładowo, nie jest możliwe wydanie zezwolenia wodnoprawnego ogólnie na "usługę wodną" lub "szczególne korzystanie z wód". Rozstrzygniecie organu w tej materii musi jeszcze m. in. zawierać, obok oczywiście innych elementów wymaganych przez przepisy Prawa wodnego, uszczegółowienie poprzez wskazanie kategorii danego zakresu korzystania z wód. W odniesieniu do usług wodnych tego rodzaju kategoryzacji ustawodawca dokonał w art. 35 ust. 3 Prawa wodnego. W przepisie tym, w pkt 7, przewidziano kategorię usług wodnych w postaci odprowadzania do wód lub do urządzeń wodnych - wód opadowych lub roztopowych, ujętych w otwarte lub zamknięte systemy kanalizacji deszczowej służące do odprowadzania opadów atmosferycznych albo w systemy kanalizacji zbiorczej w granicach administracyjnych miast. Należy odnotować, że również w powołanym wyżej wyroku NSA z 12 stycznia 2021 r. odwołano się do łącznej analizy art. 389 oraz art. 35 ust. 3 pkt 7 Prawa wodnego. Skoro zatem wniosek skarżącej o wydanie pozwolenia wodnoprawnego obejmował siedem tożsamych rodzajowo usług wodnych, to brak było podstaw do żądania od skarżącej odrębnej opłaty od każdego z tych zezwoleń. Powyższe uchybienie organu miało istotny wpływ na wynik sprawy, co uzasadnia uchylenie postanowień organów obu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 p.p.s.a.

IV.3. Rozpoznając sprawę ponowienie organ I instancji będzie miał na uwadze powyższe oceny prawne Sądu.

IV.4. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te składają się wpis od skargi (100 zł), wynagrodzenie pełnomocnika (480 zł) oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł).

IV.5. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.

-----------------------

10