Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 783/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2007-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: *Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 156 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska Sędzia NSA Tadeusz Kuczyński (spraw.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków Protokolant Aleksandra Rygielska po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 17 stycznia 2007 r. sprawy ze skargi E. K. na decyzję Kierownika Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji; II. zasądza od Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na rzecz skarżącej kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. na podstawie art. 1 ust. 1 i art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 2 ustawy z dnia 31 maja 1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich (Dz. U. Nr 87, poz. 395 ze zm.) odmówił E. K. uprawnienia do wymienionego świadczenia.

W uzasadnieniu wskazano, że skoro strona doznała prześladowań nie objętych przepisami ustawy to należało odmówić przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego.

Pismem z dnia [...]r., zatytułowanym "odwołanie" E. K. wniosła od powyższej decyzji wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Podniosła, że w czasie wojny była dzieckiem i świadczenie pieniężne należy się jej za krzywdy doznane w tamtym okresie, zwłaszcza z powodu deportacji ojca (jedynego żywiciela rodziny).

Decyzją z dnia [...]r. Nr [...]Kierownik Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. utrzymał w mocy decyzję z dnia [...]r.

W uzasadnieniu wskazano, że represje określone w ustawie z dnia 31 maja

1996 r. o świadczeniu pieniężnym mają charakter bezpośredni i świadczenie nie może zostać przyznane za represje, którym podlegał ojciec strony.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu

E. K. wniosła o przyznanie jej świadczenia pieniężnego.

W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w W. wniósł o jej oddalenie z powodów podanych w uzasadnieniu decyzji ostatecznej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Analizując akta administracyjne przedmiotowej sprawy Sąd stwierdził, że wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy wniesiony przez E.K. datowany na dzień [...]r., zatytułowany "odwołanie" zawiera uchybienie formalne w postaci braku podpisu strony.

W rozdziale 10 kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego odwołań, brak jest bezpośredniej regulacji, jak winien postąpić organ odwoławczy w przypadku złożenia odwołania zawierającego uchybienie formalne, jak np. brak podpisu właściwych osób na tym odwołaniu, ale zgodnie z zasadą wyrażoną w przepisie art. 140 k.p.a. w sprawach nie uregulowanych w art. 136 do 139 w postępowaniu przed organem odwoławczym mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organem pierwszej instancji.

Należy wskazać, że do wniosków o ponowne rozpatrzenie sprawy stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji (art. 127 §3 k.p.a.).

W myśl przepisu art. 64 § 2 k.p.a., który należałoby stosować również do odwołań, jeżeli podanie nie czyni zadość innym wymaganiom ustalonym w przepisach prawa

(w tym przypadku brak było podpisu strony), należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w terminie 7 dni z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

Tymczasem w rozważanej sprawie organ odwoławczy, mimo wskazanego braku formalnego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, bez wzywania strony do jego usunięcia, decyzją z dnia [...]r. rozpatrzył sprawę orzekając o żądaniu strony.

Brak podpisu strony na wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy należy uznać za brak istotny, tzn. taki, którego nieusunięcie uniemożliwia nadanie wnioskowi dalszego biegu. W tej sytuacji stwierdzić należy, że decyzja organu odwoławczego wydana na podstawie odwołania zawierającego uchybienie formalne w postaci braku podpisu strony jest nieważna z przyczyny rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a).

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ odwoławczy stosując się do wszystkich przepisów kodeksu postępowania administracyjnego nada bieg wnioskowi o ponowne rozpatrzenie sprawy strony pod warunkiem uzupełnienia przez nią braków formalnych tego wniosku (podpisanie go przez osobę wnoszącą) i rozpozna sprawę zgodnie z regułami dotyczącymi postępowania odwoławczego (Rozdział 10 k.p.a.).

Wojewódzki Sąd Administracyjny nie wypowiadał się w tej sprawie w kwestii zarzutów skarżącej dotyczących odmowy przyznania uprawnienia do świadczenia pieniężnego, gdyż decyzja w tej sprawie jako nieostateczna i nieprawomocna nie podlega rozpoznaniu.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w związku art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego, orzeczono jak w sentencji.

O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.

Sąd nie orzekał w przedmiocie wykonania zaskarżonej decyzji, gdyż abstrahując od przymiotu wykonalności tego typu decyzji uprawniających stwierdzić należy, że decyzja nieostateczna, do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy (gdy wniesiono skutecznie odwołanie) nie posiada przymiotu wykonalności.