Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 2163/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-03-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie sędzia WSA Aneta Trochim-Tuchorska, sędzia WSA Anna Wesołowska (sprawozdawca), Protokolant specjalista Robert Powojski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 marca 2014 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru podatku od nieruchomości na 2013 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) stwierdza, że uchylona decyzja nie może być wykonana w całości.


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2013 r. Burmistrz [...] ustalił Skarżącemu, J. K. wymiar podatku od nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...] na 2013 r. w kwocie 65 zł. Do opodatkowania przyjęto: budynki mieszkalne o pow. 56,65 m2 oraz grunty pozostałe o pow. 60.33 m2.

W odwołaniu od tej decyzji Skarżący argumentował, że nie posiada "gruntów pozostałych".

Decyzją z [...] sierpnia 2013 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ przytoczył treść przepisów art. 2 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 2 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej: "u.p.o.l.".

Wskazał, że z danych zawartych w ewidencji gruntów oraz księgach wieczystych nr [...] oraz [...] Skarżący jest współwłaścicielem wraz z Z. K. lokalu nr 80 w budynku położonym w [...] przy ul. [...]. Powierzchnia lokalu wynosi 56,65 m2. Z własnością lokalu związany jest udział w nieruchomości wspólnej - w tym w gruncie, na którym posadowiony jest budynek - wynoszący 5665/351796.

Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 5 u.p.o.l. jeżeli wyodrębniono własność lokali, obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości od gruntu oraz części budynku stanowiących współwłasność ciąży na właścicielach lokali w zakresie odpowiadającym częściom ułamkowym wynikającym ze stosunku powierzchni użytkowej lokalu do powierzchni użytkowej całego budynku. Wskazany wyżej ułamek wyraża stosunek powierzchni lokalu (56,65) do powierzchni użytkowej całego budynku (3517,96). Powierzchnia gruntu pod budynkiem wynosi 3747 m2, w związku z tym na Skarżącego przypada 5665/351796 x 3747 = 60,33.

W związku z powyższym Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że organ I instancji przyjął słusznie do opodatkowania prawidłową powierzchnię lokalu (budynki mieszkalne) oraz gruntu (grunty pozostałe).

Pismem z 21 sierpnia 2013 r. Skarżący wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję.

Uzasadniał, że nie posiada "gruntów pozostałych", natomiast posiada lokal, który został przekształcony z prawa lokatorskiego na własnościowe w 1990 r. Wskazał, że mieszka w tzw. "wyodrębnionej osobnej części działki", co potwierdza treść aktu notarialnego. Przedmiotowy lokal jest jego własnością, natomiast wszystko to co jest na zewnątrz lokalu należy do [...] Spółdzielni Mieszkaniowej i nie stanowi jego własności. Skarżący zakwestionował więc opodatkowanie go z tego tytułu.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniosło oddalenie skargi.

W pismach procesowych z dnia 9 września 2013 r. oraz 15 stycznia 2014 r. Skarżący powtórzył swoją wcześniejszą argumentację. Wskazał, że zgadza się na opłacenie podatku od własności lokalu, natomiast kwestionuje podatek od tzw. "gruntów pozostałych" uznając go w istocie za haracz.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje :

Skarga jest zasadna.

Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że SKO utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji z uwagi przyjmując za podstawę ustaleń faktycznych "dane zawarte w ewidencji gruntów oraz księgach wieczystych".

Stosownie do brzmienia art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2010 r., nr 193, poz. 1287), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. (Dz. U. nr 38 poz. 454), treść wypisu z rejestru gruntów, kartoteki budynków, kartoteki lokali oraz rejestru budynków i rejestru lokali obejmuje m.in. nazwisko i imię osoby, która wykonała dokument, oraz jej podpis, pieczęć urzędowa organu, podpis osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej przez ten organ oraz data złożenia podpisu.

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak wynika z dalszych przepisów ustawy, prowadzenie ewidencji gruntów należy do zadań starosty (art. 7d ust. 1 powołanej ustawy).

Zgodnie z par. 51 ust. 1 Rozporządzeniem Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z 29 marca 2001 r. (Dz. U. nr 38 poz. 454, zwanego dalej Rozporządzeniem), starosta udostępnia dane ewidencyjne w formie: 1) komputerowych wydruków mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, o których mowa w § 22-32 rozporządzenia, 2) wypisów z rejestrów i kartotek, 3 ) wyrysów z mapy ewidencyjnej, 4) plików komputerowych, 5) informacji przekazywanych ustnie i wizualnie.

Jak wskazano w ust. 2 powołanego paragrafu, wymiana danych ewidencyjnych pomiędzy ewidencją a innymi ewidencjami i rejestrami publicznymi, a także udostępnianie danych ewidencyjnych w postaci plików komputerowych odbywa się według szczegółowych zasad określonych w załączniku nr 4 do rozporządzenia.

Stosownie do załącznika nr 5 Rozporządzenia, treść wypisu z rejestru gruntów, kartoteki budynków, kartoteki lokali oraz rejestru budynków i rejestru lokali obejmuje m.in. nazwisko i imię osoby, która wykonała dokument, oraz jej podpis, pieczęć urzędowa organu, podpis osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej przez ten organ oraz data złożenia podpisu.

W aktach administracyjnych przekazanych sądowi nie znajduje się wypis z ewidencji gruntów dotyczący spornego lokalu oraz związanego z nim prawa, jak twierdzą organy podatkowe, udziału w prawie własności gruntu, na którym posadowiony jest budynek. W aktach znajdują się nie opatrzone żadną pieczęcią czy podpisem wydruki komputerowe zatytułowane "zawiadomienie o zmianach" jak również "wykaz dokonanych zmian w danych rejestru gruntu" i "wykaz dokonanych zmian w rejestrze lokali".

Powstaje więc pytanie, czy powyższe wydruki uznać należy za dokumenty urzędowe, o których mowa w art. 194 § 1 O.p., które stanowić mogą podstawę rozstrzygnięcia.

W ocenie sądu na tak postawione pytanie należy udzielić odpowiedzi przeczącej. W § 52 ust. 1 Rozporządzenia mowa jest o sposobach udostępniania danych ewidencyjnych, przy czym jedynie w odniesieniu do sposobów przekazywania danych określonych 2, 3 i 4 przewidziane zostały w dalszych postanowieniach Rozporządzenia warunki zapewniające ustalenie, że przekazane dane zgodne są z ewidencją.

W odniesieniu do wypisów z ewidencji gruntów wskazano, że treść wypisu z rejestru gruntów, kartoteki budynków, kartoteki lokali oraz rejestru budynków i rejestru lokali obejmuje m.in. nazwisko i imię osoby, która wykonała dokument, oraz jej podpis, pieczęć urzędowa organu, podpis osoby reprezentującej organ lub osoby upoważnionej przez ten organ oraz data złożenia podpisu (załącznik nr 5 do Rozporządzenia).

Dla autoryzacji danych przekazywanych w formie plików komputerowych, zapisanym zgodnie z formatem SWDE, z obliczonymi sumami kontrolnymi wystarczający jest dokument zawierający: a) nazwę pliku komputerowego, b ) rozmiar pliku komputerowego w bajtach, c) ilość linii komentarza i ilość znaków w komentarzach, d) ilość znaków w poszczególnych sekcjach, e) ilość rekordów w poszczególnych sekcjach, f) zbiór obliczonych dla pliku i poszczególnych sekcji sum kontrolnych.

Wobec powyższego, znajdujące się w aktach wydruki komputerowe zatytułowane "zawiadomienie o zmianach" jak również "wykaz dokonanych zmian w danych rejestru gruntu" i "wykaz dokonanych zmian w rejestrze lokali" uznać należy za nie spełniające ani wymogów dotyczących wypisów z rejestru gruntów ani też wymogów dotyczących przekazywania danych w formie plików komputerowych.

Wydruki te nie mogą więc być uznane za dokumenty urzędowe, to jest dokumenty sporządzone w formie określonej przepisami prawa przez powołane do tego organy władzy publicznej i stanowiące dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone.

Oznacza to, że SKO rozpatrując odwołanie podzieliło ustalenia, co do przedmiotu opodatkowania na podstawie wydruków komputerowych, które nie mogą zostać uznane za potwierdzające dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków.

Działanie takie stanowiło naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej i skutkuje niemożnością podzielenia przez sąd ustaleń faktycznych, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji.

Rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy drugiej instancji uzupełni postępowanie dowodowe o wypis z ewidencji gruntów i budynków dotyczący przedmiotowej nieruchomości, spełniający wymogi określone ustawą prawo geodezyjne i kartograficzne a następnie rozpatrzy odwołanie Skarżącego.

Z uwagi na powyższe, uznając, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania to jest art. 122 i 187 par. 1 O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) uchylił zaskarżoną decyzję, orzekając o zakresie w jakim nie może być ona wykonana stosownie do art. 152 p.p.s.a.