Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 814/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2022-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: *Stwierdzono bezczynność organu
Powołane przepisy: article: art. 4 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2020 poz 2176
law: Ustawa z dnia  6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogumiła Kalinowska Sędziowie Sędzia WSA del. Tomasz Judecki (sprawozdawca) Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi K. T. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 czerwca 2022 r. I. stwierdza, że Burmistrz Miasta i Gminy B. dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2022 r.; II. stwierdza, że bezczynność o której mowa w pkt. I nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; III. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Burmistrza Miasta i Gminy B. do wydania aktu lub dokonania czynności; IV. oddala dalej idącą skargę; V. zasądza od Burmistrza Miasta i Gminy B. na rzecz strony skarżącej kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

K. T. (dalej jako: "skarżący") zaskarżył do Sądu bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy B. (dalej jako: "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 2 czerwca 2022 r.

Skarżona bezczynność organu miała miejsce w następującym stanie faktycznym.

Z przedłożonych przez organ akt administracyjnych i treści skargi wynika, że skarżący wnioskiem z dnia 2 czerwca 2022 r. (data wpływu na skrzynkę elektroniczną organu 2 czerwca 2022 r.), zwrócił się do organu z prośbą o udostępnienie informacji publicznej. We wniosku z dnia 7 marca 2022 r. zwrócił się o udzielenie informacji dotyczącej:

"1. udzielenie odpowiedzi na pytanie - czy Burmistrz G. (lub jakikolwiek organ jednostki samorządu terytorialnego Gmina B.) zlecał w okresie od dnia 1 października 2019 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. wykonanie pomiarów lub dokumentacji geodezyjnej dla jakichkolwiek nieruchomości w obrębach K., B., L. (gm. B.).

2. wskazanie wszystkich zleceń Burmistrza G. (lub jakiegokolwiek organu jednostki samorządu terytorialnego Gmina B.) na wykonanie pomiarów lub dokumentacji geodezyjnej dla obr. K., B., L. (gm. B.) w okresie od dnia 1 października 2019 r. do dnia 1 czerwca 2022 r., z uwzględnieniem: numeru ID zgłoszenia pracy; obrębu ewidencyjnego oraz numerów działek ewidencyjnych objętych dokumentacją geodezyjną; imienia i nazwiska geodety oraz jego wynagrodzenia za wykonanie zlecenia w konkretnej sprawie.

3. przesłanie skanów zleceń, o których mowa w pkt. 2 powyżej".

Wiosek złożył drogą elektroniczną na adres email: [...]. Wskazał sposób i formę udostępnienia wnioskowanej informacji – elektronicznie na podany we wniosku adres email.

Pismem z dnia 7 czerwca 2022 r., wysłanym elektronicznie na wskazany przez skarżącego adres email w dniu 15 czerwca 2022 r., organ stwierdził: "iż Burmistrz Miasta i Gminy B. w okresie od 01 października 2019 r. do 01 czerwca 2022 r. nie zlecał wykonania pomiarów lub dokumentacji geodezyjnej dla jakichkolwiek nieruchomości położonych w obrębach K., B. oraz L.".

Dalszych czynności organ dokonywał już po wniesieniu skargi z dnia 2 sierpnia 2022 r. złożonej za pośrednictwem poczty (data wniesienia 3 sierpnia 2022 r. według daty stempla pocztowego).

Skarżący w skardze do Sądu zarzucił organowi, że ten nie udzielił żądanej informacji publicznej objętej jego wnioskiem z dnia 2 czerwca 2022 r. Wyjaśnił, że we wniosku pytał się o zlecenia dokonane nie tylko przez organ (Burmistrza B.), ale o jakikolwiek organ jednostki samorządu terytorialnego gminy B.. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 oraz art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudzielenie wnioskowanej informacji.

Mając na uwadze sformułowane zarzuty wniósł o:

1) zobowiązanie organu do udzielania informacji publicznej objętej wnioskiem z dnia 2 czerwca 2022 r. w pełnym zakresie;

2) stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszaniem prawa;

3) wymierzenie organowi grzywny w wysokości jednokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w 2021 r.;

4) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania.

W odpowiedzi z dnia 23 sierpnia 2022 r. organ wniósł o oddalenie skargi. Wskazał, że w odpowiedzi udzielonej skarżącemu w piśmie z dnia 15 czerwca 2022 r., z uwagi na awarię wewnętrznego sytemu elektronicznego obiegu dokumentacji w Urzędzie, wniosek nie został przekazany do wydziałów Urzędu mogących posiadać wiedzę o żądanej informacji. Dlatego skarżącemu została udzielona błędna informacja, w niepełnym brzmieniu. Wadliwość systemu została naprawiona i wdrożono środki zaradcze, aby w przyszłości nie wystąpił podobny problem.

Do odpowiedzi na skargę organ załączył decyzję administracyjną z dnia 22 sierpnia 2022 r., wydaną na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, którą po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2022 r. organ odmówił udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę skarbową w zakresie jego pkt. od 1 do 3. W uzasadnieniu wyjaśnił, że jako organ podatkowy prowadzi postępowanie podatkowe w sprawie ustalenia wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego wobec podatników – właścicieli nieruchomości położonych w obrębach K., L. i B.. Uznał, że żądane informacje stanowią integralną część akt podatkowych konkretnego podatnika, więc ich treść objęta jest tajemnicą skarbową, do której uzyskania skarżący nie jest uprawniony.

Z kolei pismem procesowym z dnia 5 grudnia 2022 r. organ poinformował Sąd, że w dniu 17 października 2022 r. skarżącemu została jednak udzielona informacja publiczna i w pełnym zakresie w jakim wnioskował. W załączeniu przesłał pismo z dnia 17 października 2022 r., adresowane na podany przez skarżącego adres email, którym udzielił informacji publicznej żądanej w jego wniosku z dnia 2 czerwca 2022 r. W zakresie pytania z punktu 1. wniosku z dnia 2 czerwca 2022 r. wyjaśnił, że okresie od dnia 1 października 2019 r. do dnia 1 czerwca 2022 r. zlecił wykonanie pomiarów i dokumentacji geodezyjnej dla nieruchomości we wskazanych obrębach. W zakresie pytania z punktu 2. i 3. wniosku z dnia 2 czerwca 2022 r. wskazał, że udzielił trzech zleceń podając kolejno ich: numer, datę, adresata (jego firmę, imię i nazwisko geodety), rodzaj i zakres prac przez podanie obrębu ewidencyjnego oraz numerów działek ewidencyjnych objętych pracą oraz wynagrodzenie za pracę, a ponadto przesłał skany udzielonych zleceń.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r. poz. 329 - dalej jako: "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu w przypadkach określonych w pkt 1-4a (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). Uwzględniając skargę na bezczynność, sąd – stosownie do art. 149 § 1 p.p.s.a. – zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności (pkt 1); zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa (pkt 2); stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania (pkt 3). Jednocześnie, co wynika z art. 149 § 1a p.p.s.a., sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Przedmiotem skargi w kontrolowanej sprawie jest bezczynność w sprawie udzielenia informacji publicznej udzielanej na zasadach i w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020 r. poz. 2176 z późn. zm. – dalej jako: "u.d.i.p.).

U.d.i.p. reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy jej stosowania oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej.

Stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych.

Pojęcie informacji publicznej ma szeroki charakter i odnosi się do wszelkich spraw publicznych również wówczas, gdy wiadomość ta nie została wytworzona przez podmioty publiczne, a jedynie odnosi się do nich. Prawo dostępu do informacji publicznej obejmuje prawo żądania udzielenia informacji o określonych faktach i stanach istniejących w chwili udzielania informacji. Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej zawiera przepis art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in. informacje o danych publicznych w tym treść i postać dokumentów urzędowych w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć; dokumentacja przebiegu i efektów kontroli oraz wystąpienia, stanowiska, wnioski i opinie podmiotów ją przeprowadzających; treść orzeczeń sądów powszechnych, Sądu Najwyższego, sądów administracyjnych, sądów wojskowych, Trybunału Konstytucyjnego i Trybunału Stanu; stanowiska w sprawach publicznych zajęte przez organy władzy publicznej i przez funkcjonariuszy publicznych w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego; treść innych wystąpień i ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej; informacja o stanie państwa, samorządów i ich jednostek organizacyjnych (art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p.). Zgodnie z art. 6 ust. 2 u.d.i.p., "dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy".

W zakresie przedmiotowym art. 6 ust. 1 u.d.i.p. znalazły się również informacje o zasadach funkcjonowania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym informacje o majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego (art. 6 ust. 1 pkt 5 lit. c u.d.i.p.). Z tego wynika, że informacją publiczną jest także wiadomość wytworzona lub odnoszona do gospodarowania mieniem publicznym. Informację publiczną stanowią w szczególności informacje dokumentujące fakt lub sposób dysponowania majątkiem publicznym i wydatkowania funduszy publicznych.

Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów przyjąć należy, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa (uchwała NSA z dnia 9 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 8/13, publik. CBOSA).

Natomiast podmiotami zobowiązanymi do udostępnienia informacji w świetle u.d.i.p. są m. in. władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.d.i.p.

Należy w tym miejscu wskazać, że u.d.i.p. przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. Wskazać należy, że na gruncie przepisów u.d.i.p. brak jest jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku o udzielenie informacji publicznej, poza utrwaleniem go w formie pisemnej. Przy czym za wniosek pisemny uznaje się również zapytanie przesłane pocztą elektroniczną. Jedyne czego należy wymagać dotyczy tego, by wniosek nie był anonimowy.

W analizowanej sprawie ze skargi na bezczynność adresat złożonego wniosku z dnia 2 czerwca 2022 r. – Burmistrz Miasta i Gminy B. - jest bezspornie organem władzy publicznej (organem wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego). Należy do kręgu podmiotów zobowiązanych do udzielania informacji publicznych, o których mowa w art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zatem została spełniona przesłanka podmiotowa ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Analizując spełnienie przesłanki przedmiotowej z ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd zauważył, że w kontrolowanej sprawie skarżący wnioskiem z dnia 2 czerwca 2022 r. zwracał się o udostępnienie informacji publicznej w postaci udzielenia odpowiedzi na zadane konkretne pytania oraz przesłania konkretnych dokumentów.

Nie ma wątpliwości, że żądana informacja, jest w ocenie Sądu, typowym rodzajem informacji publicznej w rozumieniu art. 6 ust. 1 u.d.i.p., gdyż dotyczy spraw publicznych związanych z wykonywaniem przez organ wykonawczym jednostki samorządu terytorialnego jego zadań ustawowych.

Jest informacją publiczną to, czy organ zlecał dokonanie pomiarów geodezyjnych i operatów powykonawczych, w jakim zakresie, jakiemu kontrahentowi zlecił wykonanie tych prac oraz za jakie wynagrodzenie. Są to informacje odnoszące się do wykonywania zadań i dysponowania majątkiem publicznym gminy B. podlegającym zasadom transparentności. Informację publiczną stanowią w szczególności fakty odnoszące się do dysponowania majątkiem publicznymi i wydatkowania funduszy publicznych, w tym wysokość kosztów poniesionych na określone cele oraz dane kontrahenta wykonującego zlecone prace. Jest informacją publiczną także żądanie przesłania kopii dokumentów urzędowych jakimi są udzielone przez organ zlecenia wykonania prac: pomiarów geodezyjnych i operatów powykonawczych.

Przechodząc kolejno do zbadania zasadności wywiedzionej skargi w kontrolowanej sprawie o bezczynność stwierdzić należy, że na gruncie u.d.i.p. bezczynność podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej w zakresie dostępu do informacji publicznej jest wówczas, gdy podmiot zobowiązany nie podejmuje żadnych działań wobec wniosku o udzielenie takiej informacji lub odmawia udzielenia informacji w nieprzewidzianej dla tej czynności formie prawnej, względnie nie podejmuje innej czynności uzasadnionej przepisami powołanej ustawy. Publiczny charakter żądanych przez skarżącego informacji oraz fakt, iż jego wniosek został skierowany do podmiotu zobowiązanego do udostępnienia informacji publicznej (do organu władzy publicznej), determinowały konieczność załatwienia żądania w trybie przewidzianym przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Obowiązkiem organu było zatem, w ustawowym 14-dniowym terminie, udostępnienie informacji publicznej będącej w jego posiadaniu w formie czynności materialno-technicznej (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.), ewentualnie wydanie decyzji o odmowie jej udostępnienia (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.), bądź powiadomienie wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji publicznej w wyznaczonym terminie i o przyczynach opóźnienia i nowym terminie wydania informacji, nie dłuższym niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku w tej sprawie (art. 13 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie poinformowanie o przeszkodach technicznych w udzieleniu informacji w żądanej formie (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.), ewentualnie poinformowanie wnioskodawcy: że danej informacji nie posiada (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.), że żądana informacja nie jest informacją publiczną bądź, że istnieje odrębny tryb dostępu do tej informacji (art. 1 ust. 2 u.d.i.p.) albo wnioskowane dane są dostępne w publikatorze.

Naruszenie tych obowiązków prowadzi do stanu bezczynności (por. NSA w wyroku z dnia 7 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4455/21, publ. CBOSA).

W ocenie Sądu ocena działań organu podjętych w celu załatwienia wniosku skarżącego o udostępnienie informacji publicznej z dnia 2 czerwca 2022 r. uzasadnia zarzut jego bezczynności.

Wniosek skarżącego o udostępnienia żądanych informacji publicznych wpłynął bowiem do organu w dniu 2 czerwca 2022 r.

Organ udzielił prawidłowo żądanej informacji, tak jak tego żądał skarżący, dopiero po wniesieniu skargi, pismem z dnia 17 października 2022 r. Tym samym organ naruszył termin na udzielenie informacji publicznej wynikający z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. Organ pozostawał zatem w bezczynności w zakresie udzielenia informacji żądanej we wniosku z dnia 2 czerwca 2022 r., gdyż w ustawowym 14-dniowym terminie nie udzielił żądanej informacji publicznej. Z kolei udzielona ww. terminie 14-dniowym, pismem z dnia 10 czerwca 2022 r., odpowiedź o rzekomo braku udzielenia zleceń wykonania pomiarów lub dokumentacji geodezyjne okazała się być wadliwą, co przyznał sam organ.

Na dzień wywiedzenia skargi organ pozostawał zatem w zwłoce (bezczynności), o czym Sąd orzekł w pkt I sentencji wyroku.

Dalej Sąd zauważa, że w zakresie bezczynności stwierdzonej w pkt. I sentencji wyroku, po wniesieniu skargi, jak z akt sprawy wynika, organ w pierwszej kolejności wydał decyzję administracyjną z dnia 22 sierpnia 2022 r., którą odmówił udostępnienia informacji publicznej z uwagi na tajemnicę skarbową. Jednak pismem procesowym z dnia 5 grudnia 2022 r. organ poinformował Sąd, że w dniu 17 października 2022 r. skarżącemu została udzielona informacja publiczna i w pełnym zakresie w jakim wnioskował. Jako dowód przesłał w załączeniu pismo z dnia 17 października 2022 r. skierowane na podany przez skarżącego adres email. Z jego treści, opisanej szczegółowo w części historycznej uzasadnienia wyroku Sądu wynika, że organ udzielił skarżącemu informacji publicznej w zakresie żądanym w jego wniosku z dnia 2 czerwca 2022 r. Z tego powodu bezprzedmiotowe stało się orzekanie o zobowiązaniu organu do jej udzielenia. Sąd umorzył więc postępowanie w tym zakresie. Opisana okoliczność przesądza bowiem o konieczności umorzenia postępowania na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. - w zakresie żądania skargi zobowiązania organu do udzielenia spornej informacji, o czym Sąd orzekł w pkt III sentencji wyroku. W sytuacji bowiem gdy zarzucany, stwierdzony stan bezczynności ustał po dniu wniesienia skargi, ale przed jej rozpoznaniem i rozstrzygnięciem przez sąd, postępowanie sądowoadministracyjne, w części obejmującej zobowiązanie do załatwienia sprawy, o jakim mowa w art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a.

Jednocześnie - w ocenie Sądu - stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Zachowanie podmiotu zobowiązanego w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą u.d.i.p. Natomiast rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego lekceważenia wnioskodawcy i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak i w razie ewidentnego niestosowania przepisów prawa. Istota rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości jego oczywistość. Taka sytuacja szczególna w badanej sprawie nie zaistniała. Z tych też względów Sąd, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., orzekł jak w pkt II sentencji wyroku, bo zaskarżona bezczynność, stwierdzona w pkt I sentencji wyroku Sądu, nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa.

Z tych samych powodów jak wyżej wymienione Sąd nie uwzględnił wniosku skargi o wymierzenie organowi grzywny. Jak wynika z art. 149 § 2, w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., w przypadku uwzględnienia skargi na bezczynność lub przewlekłość sąd może z urzędu lub na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości pięciokrotnego przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzednim. W orzecznictwie wyraża się przy tym słuszny pogląd, że tego rodzaju orzeczenie ma charakter represyjny i powinno być zastosowane w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy (tak NSA w wyroku z 18 października 2017 r., sygn. akt II OSK 1769/17, publ. CBOSA). W kontrolowanej sprawie taka sytuacja nie miała miejsca. Z tego powodu Sąd orzekł jak w pkt IV sentencji wyroku.

Sąd zwraca w tym miejscu uwagę, że podjęte orzeczenie nie przesądza o zamknięciu skarżącemu możliwości dochodzenia roszczeń. Stwierdzenie bezczynności otwiera bowiem drogę do dochodzenia w procesie cywilnym ewentualnego odszkodowania i zadośćuczynienia (art. 4171 § 3 K.c., w zw. z art. 448 K.c.). Wówczas będzie on zobligowany udowodnić w kontradyktoryjnym procesie fakt poniesienia szkody i jej wysokość, związek przyczynowy między szkodą a zwłoką organu oraz doznanie ewentualnej krzywdy (art. 6 K.c.), zaś Skarb Państwa będzie miał zapewnione pełne prawo do obrony swych racji (tak WSA w Łodzi w wyroku z 9 czerwca 2022 r., sygn. akt III SAB/Łd 42/22, publ. CBOSA).

O należnych stronie skarżącej kosztach postępowania (pkt V sentencji wyroku) orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. uwzględniając poniesione przez stronę skarżącą celowe koszty w łącznej kwocie 100 zł, na którą składają się kwota wpis od skargi (100 zł).

W myśl art. 119 pkt 4 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Na podstawie tego przepisu Sąd rozpoznał sprawę bez wyznaczania rozprawy.