Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 2530/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-06-23 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6111 Podatek akcyzowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2, art. 258 § 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Konrad Łukaszewicz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi A. K.-L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) marca 2015 r. Nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: przyznać prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

A. K.-L. wystąpiła z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskodawczyni wskazała, iż gospodarstwo domowe prowadzi z córką, posiada mieszkanie o pow. 61,3 m2 oraz samochód osobowy, natomiast nie posiada innych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W rubryce 10 wniosku oświadczyła, iż osiąga dochód w wysokości 1.930 zł miesięcznie z tytułu wynagrodzenia za pracę. W uzasadnieniu podniosła, iż aktualnie przebywa na zwolnieniu lekarskim z uwagi na ciążę, korzysta z pomocy rodziców, bez której nie byłaby w stanie utrzymać siebie i córki. Oświadczyła, iż jej mąż płaci alimenty w wysokości około 800 zł miesięcznie. Wskazała także, iż posiada zobowiązania finansowe z tytułu zaciągniętych kredytów.

Rozpoznając wniosek zważyć należało, co następuje:

Prawo pomocy stanowi wyjątek od zasady ponoszenia przez stronę kosztów związanych z jej udziałem w postępowaniu sądowym i może zostać przyznane osobie fizycznej w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.)).

W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż dokonując oceny niniejszego wniosku wzięto z urzędu pod uwagę informacje oraz oświadczenia wnioskodawczyni złożone we wcześniejszych postępowaniach o prawo pomocy, jakie toczyły się w tutejszym Sądzie, dla przykładu w sprawach o sygn. akt V SA/Wa 2499/14, V SA/Wa 311/15, V SA/Wa 415/15, czy V SA/Wa 684/15. Ustalono wówczas ponad to, co wynika z oświadczeń złożonych w niniejszej sprawie, iż skarżąca nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z mężem, pomoc finansowa od rodziców jest doraźna i zależy od sytuacji w danym miesiącu, jej wysokość jest różna i nie w każdym miesiącu – od 500 do 2.000 zł. Informacje te mają zatem znaczenie przy rozpoznawaniu wniosku złożonego w niniejszej sprawie.

W konsekwencji przyjąć należało, iż wnioskodawczyni – na której utrzymaniu pozostaje małoletnia córka i która spodziewa się kolejnego dziecka – nie posiada wystarczających dochodów na pokrycie kosztów sądowych we wszystkich zainicjowanych sprawach. Wysokość jej dochodu pozwala na zaspokojenie jedynie niezbędnych potrzeb życiowych, zaś z uwagi na ciążące na niej zobowiązania z tytułu zaciągniętych kredytów, korzysta ona z finansowej pomocy rodziców. Wzięto pod uwagę i to, że nie posiada zasobów pieniężnych, oszczędności ani przedmiotów wartościowych, zaś środki zgromadzone na rachunku bankowym zostały zajęte w związku z prowadzonym postępowaniem egzekucyjnym. Nie bez znaczenia pozostawała też ilość spraw sądowych zainicjowanych przez skarżącą i związany z tym obowiązek opłacenia wpisów sądowych. Okoliczności te przemawiają za uznaniem wnioskodawczyni za osobę, dla której poniesienie kosztów sądowych w niniejszej sprawie, jak też w pozostałych postępowaniach z jej skarg, mogłoby spowodować uszczerbek w niezbędnym utrzymaniu.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w sentencji postanowienia.