Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1007/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania podatkowego w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 r. postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 1 sierpnia 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżąca J. R. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.

Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (odpisów: zeznania podatkowego PIT-36 za 2016 r., deklaracji VAT-7 za maj, czerwiec i lipiec 2017 r., wyciągów z księgi przychodów i rozchodów za okres od stycznia 2017 r. do lipca 2017 r., wyciągów z rachunków bankowych, dodatkowego oświadczenia z dnia 7 września 2017 r., zaświadczenia z dnia 24 sierpnia 2017 r., zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego z dnia 28 listopada 2016 r. i 1 sierpnia 2017 r., wezwań i monitów do zapłaty z dnia 21 i 24 sierpnia 2017 r. oraz 19 września 2014 r.) wynika, że wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą, jednakże nie uzyskuje z tego tytułu żadnego przychodu, ponosząc jedynie koszty. W okresie od stycznia do lipca br. prowadzona działalność przyniosła jej stratę w wysokości 1.138,20 zł. Wnioskodawczyni korzysta z pomocy finansowej rodziny, zamieszkuje wraz z rodzicami, którzy pokrywają w całości koszty utrzymania związane z eksploatacją zajmowanej nieruchomości, nie jest właścicielką żadnych nieruchomości, nie posiada jakichkolwiek oszczędności (salda prowadzonych dla niej rachunków bankowych są zerowe lub ujemne), papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś znaczne zobowiązania finansowe, w tym z tytułu niespłaconych kredytów przekazanych do windykacji w kwotach 254.320,85 zł i 1.213,97 zł (stan na dzień 24 i 21 sierpnia 2017 r.) oraz wierzytelności w kwotach 49.531,12 zł oraz 50.851,74 zł, dochodzone w drodze egzekucji komorniczych, w ramach których zajęto jej rachunki bankowe.

Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania.

Za taką oceną przemawia w szczególności brak dochodu oraz zasobów finansowych, z których wnioskodawczyni mogłaby pokryć koszty sądowe w niniejszej sprawie.

Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.