Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1588/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6535 Odpowiedzialność za naruszenie dyscypliny finansów publicznych
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2013 poz 168
law: Ustawa z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Dariusz Zalewski, Protokolant st. spec. - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2015 r. sprawy ze skargi W.G. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] października 2014r., nr [...] w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej przez W.G., dalej: "Skarżący" lub "Strona" do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych, dalej: "GKO" lub "organ II instancji" z dnia [...] października 2014 r. nr [...].

Orzeczeniem tym, GKO, po rozpoznaniu odwołania Strony:

1. uchyliła orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych przy Regionalnej Izbie Obrachunkowej w B., dalej: "RIO" lub "organ I instancji" z [...] marca 2014 r., sygn. akt: [...],[...] orzekające uznać Skarżącego winnym naruszenia dyscypliny finansów publicznych w zakresie określonym w pkt 1 ppkt 2 tego orzeczenia i w tym zakresie uniewinniła Stronę od czynu określonego w art. 18 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz.U. z 2013 r., poz. 168), dalej "u.o.n.d.f.p.", polegającego na niesporządzeniu i nieprzekazaniu sprawozdań budżetowych Rb-27S i Rb-28S Rb-NDS, Rb-50, Rb-N oraz Rb-Z,

2. utrzymała w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w zakresie, w którym uznano Skarżącego winnym naruszenia dyscypliny finansów publicznych za czyn określony w art. 17 ust. 1 pkt 5 u.o.n.d.f.p., tj. nieprzekazanie w dniu [...] maja 2011 r. do publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenia o zamówieniu w postępowaniu o "Udzielenie kredytu długoterminowego na kwotę 1.776.655,00 zł z przeznaczeniem na spłatę wcześniej zaciągniętych zobowiązań z tytułu kredytów i pożyczek", co stanowiło naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 40 ust. 3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 907 ze zm.), dalej "p.z.p." oraz w zakresie obciążenia Strony kosztami postępowania.

3. uchyliła orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej w zakresie wymierzenia Skarżącemu kary nagany i wymierzyła karę upomnienia.

Zaskarżone orzeczenie GKO zostało wydane w następującym stanie faktycznym.

W dniu [...] sierpnia 2011 r. między Gminą P. reprezentowaną przez W.G., a Bankiem [...] została zawarta umowa nr [...] na udzielnie kredytu obrotowego nieodnawialnego nominowanego w złotych polskich. Umowa ta była poprzedzona procedurą zamówienia publicznego. W toku postępowania - w dniu [...] maja 2011 r. - dokonano ustalenia wartości przedmiotu zamówienia na kwotę 900.000 zł dokonując stosownego zapisu w protokole postępowania.

Ogłoszenie o zamówieniu zostało zamieszczone w dniu [...] maja 2011 r. w Biuletynie Zamówień Publicznych. Natomiast mimo obowiązku wynikającego z art. 11 ust. 1 pkt 2 i pkt 7 oraz art. 40 ust. 3 p.z.p. w związku z § 1 pkt 2 lit. a, obowiązującego w czasie udzielania zamówienia, rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2009 r. w sprawie kwot wartości zamówień oraz konkursów, od których jest uzależniony obowiązek przekazywania ogłoszeń Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, nie dokonano przekazania ogłoszenia do publikatora unijnego.

Ponadto stwierdzono, że w październiku 2012 r., po upływie wyznaczonego terminu, przekazano sprawozdania budżetowych jednostki tj. sprawozdania zbiorcze Rb-27S, Rb-28S, Rb-N i Rb-Z oraz sprawozdania Rb-NDS i Rb-50.

Regionalna Izba Obrachunkowa w B. oraz [...] Urząd Wojewódzki w B. pismami z [...] stycznia 2013 r. oraz z [...] lutego 2013 r. zawiadomiły Rzecznika Dyscypliny Finansów Publicznych w B. o okolicznościach wskazujących na naruszenie dyscypliny finansów publicznych przez W.G. pełniącego w czasie naruszenia przepisów funkcję Wójta Gminy P..

W odpowiedzi na dwa wnioski Rzecznika o ukaranie, Przewodniczący Regionalnej Komisji Orzekającej zarządził o łącznym rozpatrzeniu spraw przeciwko Skarżącemu.

Regionalna Komisja Orzekającej orzeczeniem z [...] marca 2014 r. uznała Stronę odpowiedzialną za naruszenie dyscypliny finansów publicznych w zakresie czynu polegającego na nieprzekazaniu w dniu [...] maja 2011 r. do publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenia o zamówieniu publicznym w postępowaniu o "Udzielenie kredytu długoterminowego na kwotę 1.776.655,00 zł, z przeznaczeniem na spłatę wcześniej zaciągniętych zobowiązań, z tytułu kredytów i pożyczek" oraz czynu polegającego na niesporządzeniu i nieprzekazaniu w terminie sprawozdań budżetowych.

Komisja nie dała wiary wyjaśnieniom Strony, iż w rzeczywistości wartość przedmiotu zamówienia wynosiła 300.000 zł i kształtowała się poniżej progów przewidujących obowiązek publikowania ogłoszenia w publikatorach unijnych. Zdaniem Komisji szacunek kwoty zamówienia na 900.000 zł został potwierdzony ceną wybranej oferty Banku [...] S.A. na kwotę 846.518 zł oraz zawarciem z oferentem umowy kredytu. Komisja nie dała w tym zakresie wiary wyjaśnieniom świadka A.J. ze względu na zmieniające się zeznania i ich niespójność z dowodami z dokumentów. Organ I instancji wskazał, iż fakt powierzenia obowiązków w zakresie sprawozdawczości głównemu księgowemu nie zwalniał Kierownika jednostki z odpowiedzialności.

Z orzeczeniem tym nie zgodził się Skarżący. Wniósł o zmianę orzeczenia i uniewinnienie, albo jego uchylenie i przekazanie sprawy do Komisji I instancji celem ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił RIO naruszenie prawa materialnego wskazując, iż nie powinien być uznany odpowiedzialnym za czyn związany z nieprawidłowościami w udzieleniu zamówienia publicznego, skoro czynem karalnym jest nieprawidłowość (działanie lub zaniechanie niezgodne z przepisami o zamówieniach publicznych), a nie udzielenie zamówienia publicznego poprzedzone tą nieprawidłowością.

Składający odwołanie zarzucił również RIO naruszenie przepisów postępowania przez niedopuszczenie świadka, który mógłby wyjaśnić, kto był odpowiedzialny za oszacowanie wartości zamówienia publicznego oraz, kto był odpowiedzialny za sprawdzenie, czy dokumenty przetargowe zostały przygotowane poprawnie. Podtrzymał pogląd, że w protokole doszło do omyłki. Wartość zamówienia została oszacowana na kwotę 78.146,00 euro czyli 300.002,49 zł zaś, w innej części protokołu wpisano kwotę 900.000 zł i ta kwota została zapisana błędnie.

W zakresie nieterminowego składania sprawozdań Strona zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, przez niedopuszczenie świadka K.O., która mogłaby wskazać zakres dokumentów pozostawionych przez J.D., główną księgową, oraz czynności podejmowane przez Stronę w celu złożenia sprawozdań w terminie.

Po rozpoznaniu odwołania organ II instancji uwzględnił je w zakresie zarzutów związanych z przypisaniem odpowiedzialności za nieterminowe składanie sprawozdań budżetowych.

GKO stwierdziła, że zasadnie Skarżący podważył prawidłowość oddalenia wniosku dowodowego o przesłuchanie K.O.. W ocenie GKO niezbędne było ustalenie, jakie możliwości wyegzekwowania wykonania sprawozdań budżetowych miała w okolicznościach sprawy Strona. Ustalenie rzeczywistych możliwości Skarżącego, szczegółów dotyczących tego, jaki był dostęp do dokumentów księgowych będących podstawą do sporządzanych sprawozdań i jakie czynności Strona podejmowała jest ustaleniem faktycznym istotnym dla przypisania odpowiedzialności. Z tego względu GKO zdecydowała się dopuścić dowód z wyjaśnień świadka K.O..

GKO uznała, że organ I instancji poprawnie oddalił wniosek dowodowy z przesłuchania świadka A.J., ponieważ okoliczność, która miałaby podlegać dowodzeniu nie miała znaczenia dla sprawy. Organ II instancji zwrócił uwagę, że czynem, za który przypisano odpowiedzialność Skarżącemu i który był przedmiotem stawianych zarzutów było zaniechanie zamieszczenia ogłoszenia o zamówieniu publicznym w publikatorze unijnym. Przedmiotem sprawy nie było zatem oszacowanie przedmiotu zamówienia. GKO wskazała, że organy orzekające nie miały kompetencji do oceny, czy określenie wartości przedmiotu zamówienia zostało przeprowadzone prawidłowo. Podkreśliła, że zamawiający dysponował dużym zakresem swobody w zakresie szacowania przedmiotu zamówienia, a dalsze czynności w toku procedury zamówienia stanowiły konsekwencję dokonanego szacunku. W ocenie organu II instancji w sprawie istotne było, że zamawiający zawarł umowę z oferentem, którego oferta zbliżała się do wskazywanej kwoty 900.000 zł, a więc wielokrotnie przekraczała rzekomą wartość szacunku, tj. 300.000 zł. Nie miało znaczenia, kto określił wartość zamówienia, ponieważ nie była to czynność objęta znamionami czynu zabronionego.

GKO nie podzieliła dokonanej przez RIO oceny czynu polegającego na niezłożeniu w terminie sprawozdań budżetowych. GKO potwierdziła, że sprawozdania budżetowe jednostki zostały złożone z opóźnieniem. Jednakże dla przypisania odpowiedzialności konieczne było ustalenie winy sprawcy, a więc obiektywnej zarzucalności czynu. W sprawie nie było między stronami sporne, iż Strona zachowała się zgodnie z obowiązkami, tj. zidentyfikowała, iż jednostka ma złożyć sprawozdania i wydała stosowne polecenia służbowe. Wprawdzie zachowanie Skarżącego nie przyniosło oczekiwanego skutku w postaci rzeczywistego przekazania dokumentów, lecz same obowiązkowe czynności formalne Skarżący podjął. Fakt, iż polecenie służbowe nie zostało wykonane w ustawowym terminie był efektem niezgodnego z prawem działania głównej księgowej połączonego z bezprawnym zabraniem kodów dostępu do programu umożliwiającego sporządzenia sprawozdań, uniemożliwieniem innym pracownikom dostępu do dokumentacji księgowej oraz nagłym zwolnieniem lekarskim Skarżącego, które wyeliminowało go z możliwości skutecznego oddziaływania na podległych pracowników. Skarżący zatrudnił innego pracownika, zlecił mu sporządzenie sprawozdań oraz polecił głównej księgowej przekazanie dokumentacji. Nawet przy dołożeniu najwyższej staranności Skarżący nie mógł przewidzieć, że główna księgowa zachowa się w sposób sprzeczny z obowiązkami i przepisami prawa.

W skardze na orzeczenie GKO, Skarżący wniósł o uchylenie pkt 2 i 3 orzeczenia GKO z dnia [...] października 2014 r. w zakresie, w którym uznano Skarżącego winnym naruszenia dyscypliny finansów publicznych i wymierzono karę upomnienia oraz w zakresie orzeczenia o kosztach postępowania.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie:

1. art. 17 ust. 1 pkt 5 u.o.n.d.f.p. w związku z art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 40 ust. 3 p.z.p. polegające na zastosowaniu tych przepisów, w sytuacji gdy nie dotyczyły postępowania Strony,

2. art. 89 ust. 3 pkt 1 u.o.n.d.f.p., poprzez oddalenie wniosku dowodowego w sytuacji, gdy okoliczności podlegające dowodzeniu (kto był odpowiedzialny za przygotowanie dokumentów przetargowych i jaka była faktyczna kwota szacunku wartości zamówienia) miały istotne znaczenie na wynik sprawy,

3. art. 76 ust. 3 u.o.n.d.f.p., poprzez przyjęcie winy Skarżącego w sytuacji, gdy niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść Strony.

Uzasadniając skargę wyjaśnił, że zawarta w dniu [...] sierpnia 2011 r. między Gminą P., a Bankiem [...] umowa na udzielnie kredytu obrotowego nieodnawialnego nominowanego w złotych polskich została poprzedzona procedurą zamówienia publicznego. W toku postępowania, w dniu [...] maja 2011 r., skarbnik Gminy oraz pracownik zajmujący się zamówieniami publicznymi oszacowali wartość przedmiotu zamówienia na kwotę 78.146 euro dokonując stosownego zapisu w protokole postępowania. Jednocześnie błędnie zapisano równowartości zamówienia w złotych przyjmując, iż odpowiada 900.000 zł, zamiast 300.000 zł. W ocenie Skarżącego nie budzi wątpliwości, iż w wyżej wspomnianym protokole doszło do omyłki pisarskiej. Wartość zamówienia została oszacowana na kwotę 78.146 euro, czyli 300.002,49 zł, zaś w inną cześć protokołu wpisano kwotę 900.000 złotych i to ta kwota została zapisana błędnie. Ogłoszenie o zamówieniu zostało zamieszczone w dniu [...] maja 2011 r. w Biuletynie Zamówień Publicznych. W ocenie Skarżącego nie powinien on zostać uznany winnym nieprzekazania ogłoszenia do Urzędu Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich, ponieważ przy oszacowaniu takim jak zostało dokonane (78.146 euro) nie było takiego obowiązku.

W ocenie Strony organy naruszyły również przepisy postępowania tj. prawo do obrony, ponieważ nie dopuściły do złożenia zeznań przez świadka, który mógłby wyjaśnić, kto był odpowiedzialny za przygotowanie dokumentów przetargowych i jaka była faktyczna kwota szacunku wartości zamówienia. Zdaniem Skarżącego dokonanego szacunku kwoty zamówienia na wyższą wartość nie może potwierdzać cena złożonej oferty Banku [...] S.A., ponieważ w chwili ogłoszenia zamówienia Strona nie wiedziała, ile i na jakie wartości złożą oferty przyszli wykonawcy zamówienia.

Ponadto, Skarżący wskazał, że organy orzekające nie dokonały wyczerpującej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Poczynienie przez pracownika przeprowadzającego postępowanie o zamówienie publiczne zapisu oszacowania wartości zamówienia 78.146 euro oraz wpisanie mylne 900.000 zł (zamiast 300.000 zł) stanowiło "nie dającą się usunąć wątpliwością". GKO nie usunęła tej wątpliwości, zwłaszcza gdy nie dopuściła pracownika do złożenia zeznań jako świadek na rozprawie.

W odpowiedzi na skargę GKO wniosła o oddalenie skargi podtrzymując argumentację faktyczną i prawną zawartą w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sprowadzają się do kontroli legalności zaskarżonego orzeczenia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenia, czy organ orzekający w sprawie prawidłowo zinterpretował i zastosował przepisy prawa materialnego w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego.

Badając zaskarżone orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o Naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych we wskazanym zakresie Sąd uznał, że nie narusza ono przepisów prawa materialnego, a w toku postępowania nie zostały naruszone przepisy proceduralne w stopniu mogącym mieć istoty wpływ na wynik sprawy.

Oceniając podniesione w skardze zarzuty Sąd stwierdza, że nie jest zasadny zarzut naruszenia przez organy orzekające art. 17 ust. 1 pkt 5 u.o.n.d.f.p. oraz art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 oraz art. 40 ust. 3 p.z.p., poprzez ich zastosowanie wobec Skarżącego.

Stosownie do art. 17 ust. 1 pkt 5 u.o.n.d.f.p. jest niezgodne z przepisami o zamówieniach publicznych nieprzekazanie do ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej lub niezamieszczenie w Biuletynie Zamówień Publicznych ogłoszenia o zamówieniu, ogłoszenia o zmianie ogłoszenia o zamówieniu lub ogłoszenia o udzieleniu zamówienia.

Zgodnie z art. 11 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 p.z.p. ogłoszenia, o których mowa w ustawie publikuje się w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej, jeżeli są przekazywane Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej. Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej ogłoszenia przekazuje się, zgodnie z wzorami określonymi w rozporządzeniu Komisji (WE) nr 1564/2005 z dnia 7 września 2005 r. ustanawiającym standardowe formularze do publikacji ogłoszeń w ramach procedur udzielania zamówień publicznych zgodnie z dyrektywami 2004/17/WE i 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 257 z 01.10.2005, str. 1), jeżeli wartość zamówienia lub konkursu jest równa lub przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 8. Stosownie do art. 11 ust. 8 Prezes Rady Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, kwoty wartości zamówień oraz konkursów, od których jest uzależniony obowiązek przekazywania ogłoszeń Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej, mając na względzie obowiązujące w tym zakresie przepisy prawa Unii Europejskiej.

Na podstawie art. 40 ust. 3 p.z.p. jeżeli wartość zamówienia jest równa lub przekracza kwoty określone w przepisach wydanych na podstawie art. 11 ust. 8, zamawiający przekazuje ogłoszenie o zamówieniu Urzędowi Publikacji Unii Europejskiej.

Główna Komisja Orzekająca utrzymując w mocy orzeczenie Regionalnej Komisji Orzekającej uznające, że Skarżący jest odpowiedzialny za naruszenie dyscypliny finansów publicznych, w zakresie czynu polegającego na nieprzekazaniu w dniu [...] maja 2011 r. do publikacji w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej ogłoszenia o zamówieniu publicznym nie naruszyła powołanych przez Skarżącego przepisów ustawy o naruszeniu dyscypliny finansów publicznych oraz Prawa zamówień publicznych.

Organy orzekające prawidłowo ustaliły, że Skarżący w czasie zarzucanego naruszenia dyscypliny finansów publicznych pełnił funkcję Wójta Gminy P..

Stwierdzić również należy, że w sprawie nie było sporne, że dla usług, których kwota jest równa lub przekracza wyrażoną w złotych równowartość kwoty 193.000 euro istniał obowiązek przekazania ogłoszenia Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich zgodnie z obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, tj. w dniu [...] maja 2011 r., § 1 pkt 2 lit a rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2009 r. w sprawie kwot wartości zamówień oraz konkursów, od których jest uzależniony obowiązek przekazywania ogłoszeń Urzędowi Oficjalnych Publikacji Wspólnot Europejskich (Dz. U. z 2009 r. Nr 224, poz. 1795).

Sąd stwierdza, że organy orzekające prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Nie było sporne, że w protokole postępowania o udzielenie zamówienia wskazano kwotę 900.000 zł. Zauważyć należy, że Gmina P. zawarła umowę z oferentem, którego oferta zbliżała się do kwoty 900.000 zł. Sąd podziela ocenę organów orzekających, że zawarcie umowy z oferentem proponującym cenę 846.518 zł wskazuje na rzeczywistą kwotę dokonanego szacunku. W konsekwencji, informacja o zamówieniu w postępowaniu o "Udzielenie kredytu długoterminowego na kwotę 1.776.655,00 zł z przeznaczeniem na spłatę wcześniej zaciągniętych zobowiązań z tytułu kredytów i pożyczek" winna się znaleźć w publikatorze wspólnotowym.

Podzielić należy ustalenia organów orzekających, zgodnie z którymi czynem, za który przypisano Skarżącemu odpowiedzialność i który był przedmiotem stawianych zarzutów było zaniechanie zamieszczenia ogłoszenia o zamówieniu publicznym w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej. Podkreślić należy, że przedmiotem sprawy i istotą zarzutu nie było oszacowanie przedmiotu zamówienia, a dla przypisania odpowiedzialności nie miało znaczenia, kto określił wartość zamówienia, gdyż nie była to czynność objęta znamionami czynu zabronionego.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 89 ust. 3 pkt 1 u.o.n.d.f.p. Przepis ten stanowi, że wniosek dowodowy może zostać oddalony, jeżeli okoliczność, która ma zostać udowodniona, nie ma znaczenia dla sprawy. W ocenie Skarżącego organy orzekające oddaliły wniosek dowodowy o przesłuchanie świadka A.J., pomimo że świadek mógłby wyjaśnić, kto był odpowiedzialny za oszacowanie wartości zamówienia publicznego oraz kto był odpowiedzialny za sprawdzenie poprawności przygotowania dokumentów przetargowych. W tym zakresie powtórzyć należy, iż czynem, za który przypisano odpowiedzialność i który był przedmiotem stawianych zarzutów było zaniechanie - przy oszacowaniu takim jak zostało dokonane - zamieszczenia odpowiedniego ogłoszenia. W konsekwencji przeprowadzenie dowodu, co do okoliczności wskazanych we wniosku dowodowym nie miałoby znaczenia dla sprawy.

W rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 76 ust. 3 u.o.n.d.f.p., który stanowi, że niedające się usunąć wątpliwości rozstrzyga się na korzyść obwinionego. W ocenie Skarżącego taką okolicznością było "poczynienie przez pracownika przeprowadzającego postępowanie o zamówienie publiczne zapisu oszacowania wartości zamówienia 78.146 euro oraz wpisanie mylne 900.000 zł (zamiast 300.000 zł)". Podkreślić należy, że w rozpoznawanej sprawie w istocie nie była to okoliczność, która decydowałaby o postawieniu Skarżącemu zarzutu naruszenia dyscypliny finansów publicznych za czyn polegający na nieprzedstawieniu do publikacji ogłoszenia o postępowaniu w sprawie zamówienia publicznego.

W ocenie Sądu organy orzekające wyczerpująco zgromadziły a następnie oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Przeprowadzona analiza informacji wynikających ze zgromadzonych dowodów nie pozwoliła przyjąć, że oznaczenie wartości szacunkowej zamówienia na kwotę 900.000 zł nastąpiło omyłkowo. Z tą kwota koresponduje wartość zawartej ostatecznie umowy oraz zgłoszonej w postępowaniu oferty.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.