Wyrok WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 769/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędziowie WSA Ewa Janowska – spr. WSA Elżbieta Naumowicz Protokolant St. inspektor sądowy Katarzyna Stec po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 lutego 2012 r. sprawy ze skargi K. W. na decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 7 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie obowiązku meldunkowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta Kluczborka, w wyniku ponownie przeprowadzonego postępowania, decyzją z dnia 11 sierpnia 2011 r., nr [...], podjętą na podstawie art 104 § 1 K.p.a. oraz art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r.

o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2000 r., Nr 139, poz. 993 ze zm.) orzekł o wymeldowaniu K. W. z pobytu stałego w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji na wstępie wskazał, że powołany jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przepis art. 15 ust. 2 ustawy

o ewidencji ludności i dowodach osobistych ma charakter porządkowy i określa, że organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania. Organ podkreślił, że głównym celem wskazanej regulacji jest, aby rejestracja osoby w danym miejscu była zgodna ze stanem faktycznym. Celowi temu służy uprawnienie organów administracji do wydania decyzji o wymeldowaniu osoby bez jej oświadczenia w sytuacji, o której mówi art. 15 ust. 2 cytowanej ustawy. Organ zaznaczył, że z woli ustawodawcy zameldowanie jest tylko rejestracją pobytu i nie rodzi żadnych skutków prawnych do lokalu. Oznacza to, że organ ma możliwość uporządkowania ewidencji w sytuacji, gdy osoba opuściła lokal

i nie wymeldowała się.

Organ I instancji wyjaśnił, że w dniu 17 marca 2011 r. wszczęto na wniosek G. W. postępowanie o wymeldowanie z pobytu stałego w [...] nr [...] K. W. W ocenie organu, nie budził wątpliwości fakt, że K. W. nie zamieszkuje we wskazanej nieruchomości a swoje centrum życiowe skoncentrował w [...], gdzie dokonał zameldowania czasowego. Organ uznał, że okoliczność opuszczenia przez K. W. dotychczasowego miejsca pobytu stałego potwierdzają zeznania świadków oraz kontrola meldunkowa przeprowadzona przez Straż Miejską w [...]. Jednocześnie organ I instancji wywodził, że zgodnie z treścią art. 6 ust. 1 przedmiotowej ustawy pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, miejscem pobytu stałego jest lokal, w którym dana osoba zamieszkuje, w którym znajduje się jej centrum życiowe, osobiste i majątkowe. Zamieszkiwanie w lokalu polega natomiast na stałym korzystaniu z jego urządzeń, nocowaniu, spędzaniu wolnego czasu oraz zaspakajaniu swoich funkcji życiowych. Organ przyjął za bezsporne opuszczenie dotychczasowego miejsca pobytu osoby, która się do tego przyznaje. Zaznaczając raz jeszcze, że wymeldowanie K. W. nie narusza jego praw do własności nieruchomości, które to prawa nie są obecnie przez niego w pełni wykorzystywane bowiem jak wynika z zebranego materiału dowodowego, nie zamieszkuje pod podanym adresem.

Z decyzją organu I instancji nie zgodził się K. W. wnosząc odwołanie, w którym stwierdził, że nie wyrażał zgody na wymeldowanie go z pobytu stałego w miejscowości [...] nr [...]. Zarzucił, że przeprowadzone postępowanie po raz kolejny nie wyjaśniło sprawy w sposób wymagany przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Postępowanie zostało ograniczone do zgromadzenia dowodów z oświadczeń stron, przy czym nie została wyjaśniona kwestia dobrowolności i trwałości opuszczenia przez K. W. nieruchomości w [...]. Podniósł, że został zmuszony do opuszczenia przedmiotowego lokalu a sformułowanie, że jakoby "sam oświadczył o skoncentrowaniu swego centrum życiowego w [...]" jest rażącym nadużyciem. Odwołujący zakwestionował sposób odczytania przez organ jego "e-maila" skierowanego do żony, jak i wniosków wyprowadzonych z treści tego listu. Argumentował, że zeznania świadków nie są wiarygodne, ponieważ były to między innymi zeznania bliskiego współpracownika G. W. Wywodził, że nie przeprowadzono oględzin nieruchomości, by wnikliwie wyjaśnić stan faktyczny sprawy. Dodał, że uzasadnienie decyzji nie odpowiada wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Na zakończenie poddał w wątpliwość możność rzetelnego przeprowadzenia postępowania przez urzędników miejskich w [...], skoro nawet w wydawanych decyzjach pozwalają sobie na rażące błędy we wskazaniu dat, faktów oraz nazwisk, co prowadzi do manipulowania stanem faktycznym, tak aby pasował do raz podjętej decyzji.

Wojewoda Opolski decyzją z dnia 7 października 2011 r., nr [...], wydaną na podstawie art 138 § 1 pkt 1 K.p.a., po rozpatrzeniu odwołania K. W. od decyzji Burmistrza Miasta Kluczborka z 11 sierpnia 2011 r. w sprawie jego wymeldowania z pobytu stałego w [...] – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy zgodził się, że materialnoprawną podstawę wymeldowania osoby z dotychczasowego miejsca pobytu stałego decyzją administracyjną (w sytuacji, gdy osoba sama nie wypełniła obowiązku meldunkowego) określa przepis art 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych. Po przytoczeniu treści ww. przepisu organ II instancji wyjaśnił, że prawidłowe rozstrzygnięcie indywidualnej sprawy

w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest od dokładnego ustalenia stanu faktycznego, czyli wyjaśnieniu czy nastąpiło trwałe i dobrowolne opuszczenie przez osobę lokalu. Ustalając te okoliczności należy brać pod uwagę zarówno element przedmiotowy, a więc faktyczne opuszczenie miejsca pobytu stałego, jak i element podmiotowy, tzn. zamiar stałego związania się z innym miejscem pobytu, urządzenia

w nim swego trwałego centrum życiowego. Wojewoda dodał, że przy ustalaniu zamiaru nie można jednak poprzestać tylko na oświadczeniach zainteresowanej osoby. Dlatego dla oceny istotne znaczenie ma ustalenie, czy okoliczności istniejące w sprawie potwierdzają wolę osoby zainteresowanej, czy też pozostają z nią w sprzeczności. Do okoliczności tych należy między innymi: sposób opuszczenia lokalu, koncentracja interesów życiowych w innym miejscu, a także obiektywna możliwość realizacji woli przebywania w nim.

Odnosząc powyższe do realiów rozpatrywanej sprawy organ odwoławczy stwierdził, że dobrowolność i trwałość opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu przez K. W. potwierdzają: jego oświadczenie zawarte w protokole z dnia 19 czerwca 2010 r. ("w dniu 16 czerwca 2010 r. opuściłem dom w [...] wraz ze spakowanymi pojedynczymi rzeczami wyjechałem do innego miasta, w którym mieszkam do dnia dzisiejszego. Przez pół roku zamieszkiwałem w mieszkaniu po mojej babci, a obecnie zamieszkuję z konkubiną w jej mieszkaniu"), wydruk korespondencji (e-mail) pomiędzy G. W. a K. W., pismo Komendanta Straży Miejskiej w [...] (... w trakcie kontroli nie zauważono rzeczy oraz śladów bytności K. W.) a także zeznania świadków T. P. i W. F. Równocześnie organ odwoławczy zwrócił uwagę, że K. W. nie podjął żadnych środków prawnych w celu usunięcia przeszkody w dostępie do mieszkania, natomiast w trakcie trwania postępowania zameldował się na pobyt czasowy w [...] przy ul. [...].

Mając na uwadze przedstawione ustalenia stanu faktycznego oraz dokonując wykładni przywołanego przepisu art 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, Wojewoda Opolski nie znalazł podstaw do zmiany decyzji organu

I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ II instancji zaznaczył, że jego zdaniem, zeznaniom świadka T. P. nie można odmówić waloru wiarygodności, a odwołujący może domagać się odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania, składając stosowne zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa do organów prokuratury lub Policji.

Sumując swoje wywody Wojewoda zaakcentował, że przepisy przedmiotowej ustawy wskazują na typowo rejestracyjny charakter ewidencji ludności. Zameldowanie lub wymeldowanie jest czynnością materialno-techniczną polegająca na rejestracji stanu faktycznego. Ewidencja ludności gromadzi dane o miejscu faktycznego zamieszkiwania i pobytu osób, nie rozstrzyga spraw życiowych i bytowych, dlatego kwestie nie są przedmiotem rozważań czynionych przez organ odwoławczy. Celem postępowania o wymeldowanie jest jednie doprowadzenie do zgodności pomiędzy stanem faktycznym a zapisami w ewidencji ludności, a w konsekwencji usunięcie tzw. fikcji meldunkowej.

W skardze do Sądu K. W. zakwestionował decyzję Wojewody Opolskiego z dnia 7 października 2011 r., nr utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta Kluczborka o wymeldowaniu go z pobytu stałego w lokalu w [...] nr [...], podnosząc, że nie zgadza się z jej treścią, albowiem organ nie wykazał w przeprowadzonym postępowaniu znamion dobrowolności i trwałości opuszczenia przez niego przedmiotowego lokalu.

W uzasadnieniu skargi ponowił zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, po czym dodał, że z jego strony opuszczenie domu w [...] było decyzją czasową ze względu na dobro dzieci, a czas powrotu uzależniony był od zachowania żony. Uważał, że powrót został mu uniemożliwiony przez żonę, która wyrzuciła na śmietnik wszystkie jego rzeczy. Nie mógł skorzystać z ochrony Policji, bo wówczas żona twierdziła, że jest agresywny, a zastraszone dzieci milczały. Z tych powodów uznał zeznania strażników za niemające znaczenia w sprawie, skoro jego rzeczy zostały uprzednio usunięte z przedmiotowego lokalu. Równocześnie uznał zeznania świadka W. F., mieszkającego w innej części wsi, za nieistotne

w sprawie. Natomiast dowodził, że ewentualne zeznania bezpośredniego sąsiada nieruchomości nr [...] – proboszcza, mogłyby pomóc w wyjaśnieniu stanu faktycznego, zaś dowód ten nie został przeprowadzony przez organ. Nie godził się z argumentem

o niepodejmowaniu kroków prawnych w celu usunięcia przeszkody w dostępie do mieszkania. Wskazał, że toczy się sprawa rozwodowa, która rozstrzygnie wiele poruszanych w niniejszej sprawie kwestii, a po jej zakończeniu wytoczy G. W. inne procesy z powództwa cywilnego. Podał, że jest szantażowany oraz zastraszany przez żonę, która między innymi uniemożliwia mu kontakt z dziećmi. Zarzucił błąd w interpretacji jego oświadczeń, bowiem nigdy nie posługiwał się słowami - "centrum życiowe skoncentrował w [...]".

Wojewoda Opolski w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, prezentując argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

W piśmie procesowym z dnia 19 grudnia 2011 r. skarżący ponownie zakwestionował dowód z zeznań świadka T. P., zarzucając, że protokół sporządzony z przesłuchania świadka nie jest ważny w sensie formalno-prawnym z uwagi na brak podpisu osoby przyjmującej zeznanie.

Na rozprawie przed Sądem K. W. oświadczył, że w toku procesu rozwodowego ustalono jego sposób kontaktowania się z dziećmi, tak, że mają się odbywać co drugi tydzień jego miejscu zamieszkania. Wyjaśnił, że domagał się kontaktów z dziećmi w domu w [...], lecz jego wniosek został przez sąd cywilny oddalony. Podał, że nie wnosił sprawy o ochronę naruszonego posiadania, ponieważ podział majątku jest możliwy również po rozwodzie, zaś dom w [...] stanowi przedmiot wspólności małżeńskiej. Dodatkowo wyjaśnił, że jest przedstawicielem na województwo [...] firmy handlowej, która ma swoją siedzibę w [...].

Jednocześnie skarżący okazał postanowienie Prokuratora Rejonowego

w [...] z 14 grudnia 2011 r. (sygn. akt [...]) o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie uszkodzenia ciała K. W., który w wyniku celowego potrącenia przez samochód kierowany przez G. W. doznał obrażenia w postaci stłuczenia dłoni lewej, które to obrażenia ciała spowodowały naruszenie czynności ciała na czas nie przekraczający dni 7 oraz pismo Komendanta Powiatowego Policji w [...] z 21 października 2011 r, stanowiące odpowiedź na jego skargę z dnia 25 września 2011 r. w sprawie interwencji domowej.

Opisane wyżej dokumenty, postanowieniem Sądu zapadłym na rozprawie, na zasadzie art. 106 § 3 P.p.s.a. zostały dopuszczone jako dowody w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność ich wykładni oraz prawidłowość przyjętej procedury.

Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej P.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję administracją następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie niewystąpienia wskazanych uchybień, na mocy art. 151 P.p.s.a skarga podlega oddaleniu.

W niniejszej sprawie skarga wniesiona została na decyzję Wojewody Opolskiego utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji o wymeldowaniu skarżącego

z miejsca pobytu stałego.

Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych zasad kontrola wykazała, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna, odpowiadają przepisom prawa.

Materialną podstawę prawną w niniejszej sprawie stanowi ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.) – zwana dalej ustawą. Zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy, pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Stosownie do tego, uznanie pobytu za stały uzależnione jest od łącznego spełnienia określonych przez ustawodawcę przesłanek tj.: faktycznego przebywania pod określonym adresem oraz jednoczesnego zamiaru stałego pobytu w tym miejscu połączonego z wolą koncentracji w nim swoich spraw życiowych. Sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości pod oznaczonym adresem nie przesądza zatem o stałym jego charakterze. Musi on wystąpić łącznie z fizycznym przebywaniem w oznaczonym miejscu. Przez "zamiar" należy przy tym rozumieć nie tylko wolę wewnętrzną, ale również wolę dającą się określić na podstawie obiektywnych możliwych do stwierdzenia okoliczności.

Zwrócić też trzeba uwagę, że zarówno zameldowanie jak i wymeldowanie jest aktem rejestracji danych dotyczących pobytu określonej osoby, charakteru tego pobytu, bądź jego ustania w dotychczasowym miejscu, służącym zbieraniu i aktualizowaniu danych o miejscu pobytu osób fizycznych, zgodnie z rzeczywistym i aktualnym stanem faktycznym. W myśl bowiem art. 9 ust. 2b ustawy, zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu. Analogicznie zatem przyjąć należy, że wymeldowanie służy potwierdzeniu faktu opuszczenia miejsca pobytu stałego. Dokonywane jest ono zazwyczaj w drodze czynności materialno – technicznej, która to nie ma cech aktu administracyjnego i nie kończy postępowania w konkretnej sprawie. Wydanie aktu administracyjnego w tym zakresie ustawodawca przewidział jedynie w przypadku wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się.

Podstawę prawną wymeldowania osoby z pobytu stałego bez jej wyraźnego oświadczenia woli o dokonaniu wymeldowania stanowi przepis art. 15 ust. 2 ustawy,

w myśl którego organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad trzy miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Stosownie do powołanej regulacji jedyną przesłanką wymeldowania osoby z miejsca pobytu stałego jest opuszczenie przez nią miejsca, w którym była zameldowana na pobyt stały.

W rezultacie "opuszczenie" miejsca pobytu stałego, jako niezbędna przesłanka wymeldowania określona w art. 15 ust. 2 ustawy, rozumiane jest jako zaniechanie posiadania lokalu będącego dotychczasowym miejscem stałego pobytu i dobrowolne wyprowadzenie się do innego mieszkania. Rezygnacja z prawa do przebywania

w lokalu może przy tym nastąpić w sposób wyraźny, poprzez złożenie odpowiedniego

w tym zakresie oświadczenia, jak również poprzez odpowiednie zachowanie, które

w sposób niebudzący wątpliwości wyraża wolę danej osoby.

Stosownie do powyższego, postępowanie w sprawie dokonania wymeldowania,

w oparciu o art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, czy osoba powzięła zamiar fizycznego opuszczenia swojego dotychczasowego miejsca pobytu stałego i czy ten zamiar zrealizowała.

W orzecznictwie sądowym wypracowane zostało stanowisko, zgodnie z którym

o opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, dającym podstawę do wymeldowania, można mówić także wówczas, gdy dana osoba, która opuściła lokal wskutek przeszkód stawianych przez jego właściciela (tj. wbrew własnej woli), nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, których podjęcie doprowadziłoby do uznania działań dysponenta lokalu za bezprawne (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2005 r., sygn. akt II OSK 127/05, LEX nr 201427; z dnia 13 września 2006 r., sygn. akt II OSK 1069/05, LEX nr 360269), a także kiedy opuszczenie lokalu jest konsekwencją wykonania wyroku orzekającego eksmisję (por. wyrok NSA z dnia 6 października 2006r., sygn. akt II OSK 65/05, LEX nr 188693), bądź też samego wyroku orzekającego eksmisję (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2009r., sygn. akt II OSK 1895/07 - niepubl.).

W świetle przedstawionych uwag, analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, zdaniem Sądu uznać w niniejszej sprawie należało, że prawidłowo zaskarżoną decyzją organ orzekł o wymeldowaniu skarżącego z miejsca pobytu stałego.Dostrzec przede wszystkim należy, że przeprowadzona w postępowaniu wyjaśniającym kontrola meldunkowa, jak i wyjaśnienia stron, korespondencja w formie elektronicznej potwierdziły, że skarżący nie przebywa w spornym lokalu, i co więcej, brak w nim śladów jego obecności w postaci rzeczy osobistych. Okoliczność ta potwierdzona została również w zeznaniach świadków, według których skarżący nie przebywa pod adresem zameldowania. Fakt opuszczenia lokalu mieszkalnego, nie był przy tym kwestionowany przez skarżącego, który wręcz potwierdził, że opuścił dom

w [...] i wyjechał do innego miasta, w którym mieszka do dnia dzisiejszego oraz oświadczył, że przez pół roku zamieszkiwał w mieszkaniu po swojej babci, obecnie zamieszkuje z konkubiną w jej mieszkaniu. Oznacza to, że w stosunku do skarżącego zaistniała przesłanka warunkująca wymeldowanie.

Jednocześnie też w toku postępowania wyjaśniającego nie zostało ujawnione, aby skarżący podejmował skuteczne środki prawne umożliwiające mu powrót do mieszkania, co wyłączało możliwość uznania przez organy, że opuszczenie lokalu nastąpiło wbrew jego woli. Jak słusznie uznano w zaskarżonej decyzji, za działania takie nie mogły być uznane prowadzone z inicjatywy skarżącego: tj. interwencja Policji 23 września 2011 r., która doprowadziła do dobrowolnego opuszczenia mieszkania przez skarżącego.

Zdaniem Sądu, skuteczne skorzystanie przez stronę z przysługujących jej środków prawnych umożliwiających powrót do mieszkania nie oznacza bowiem formalnego wystąpienia przez stronę o stosowną ochronę prawną do właściwych organów, lecz uzasadnione prawnie wystąpienie, w wyniku którego właściwe organy uznały za bezprawne działanie dysponenta lokalu, polegające na usunięciu z niego osoby zameldowanej. Stąd, w ocenie Sądu, skarga na działanie funkcjonariuszy Policji wniesiona przez K. W. w dniu 21 października 2011 r., nie może zostać uznana za podjęcie działań prawnych umożliwiających powrót do mieszkania, potwierdzała bowiem, że skarżący domagał się kontaktów z dziećmi.

Stosownie do powyższych wywodów, nawet gdyby uznać za wiarygodne twierdzenie skarżącego, że opuszczenie mieszkania nie było jego zamiarem i został

z niego usunięty wbrew swej woli w wyniku utrudnień w postaci wymiany zamku

i usunięcia jego rzeczy, to okoliczności te nie miałyby w sprawie istotnego znaczenia. Jak już wcześniej wskazano, za równoznaczną z dobrowolnym opuszczeniem lokalu należy bowiem uznać sytuację, w której osoba w nim zameldowana pomimo opuszczenia go wbrew swojej woli nie podjęła skutecznych środków prawnych umożliwiających powrót do mieszkania. Tym samym też, nie skorzystanie z tych środków, bądź ewentualnie skorzystanie, ale bezskutecznie powoduje, że brak jest podstaw prawnych do utrzymania fikcji meldunkowej. W takiej sytuacji sama wola dalszego zamieszkiwania w lokalu nie jest wystarczająca do uznania, że nie doszło do dobrowolnego opuszczenia lokalu.

Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, słusznie przyjęto w zaskarżonej decyzji, że wobec skarżącego spełniona została przesłanka z art. 15 ust. 2 ustawy,

w postaci opuszczenia miejsca pobytu stałego. Zaakcentować przy tym należy, że zaistniała ona na skutek okoliczności faktycznego opuszczenia mieszkania przez skarżącego oraz niepodjęcia przez niego skutecznych środków prawnych umożliwiających powrót do lokalu, czy też o ochronę posiadania, bądź wystąpienia

o odszkodowanie za utracone (zniszczone) rzeczy osobiste, co wpłynęło na ocenę "dobrowolności jego opuszczenia".

W tym miejscu podkreślić należy, że podany przez skarżącego rodzaj zatrudnienia i charakter wykonywanej pracy także nie potwierdzają okoliczności o braku zerwania więzi z lokalem w [...]. Zaakcentować również przyjdzie, że sam skarżący na rozprawie potwierdził jedynie fakt alimentacji dzieci, nie zaprzeczył zarzutom, iż nie przyczyniał się do starań o utrzymanie w należytym stanie posesji w [...], jak i nie partycypował w kosztach utrzymania domu.

Wbrew zarzutom skarżącego nie można przy tym uznać, że postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie przeprowadzone zostało z naruszeniem zasad postępowania administracyjnego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy.

Zauważyć przyjdzie, że w celu wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy organy podjęły działania zmierzające do ustalenia, czy w sprawie zaistniała, wynikająca z art. 15 ust. 2 ustawy, przesłanka opuszczenia przez skarżącego lokalu mieszkalnego. W tym też zakresie dokonana została kontrola meldunkowa, jak również przesłuchano strony, świadków i dokonano oceny stanu lokalu mieszkalnego.

Wobec zarzutów skargi, nie można zarzucić organom, aby uznanie za wiarygodne zeznania świadka T. P., z uwagi na brak w protokole

z czynności przesłuchania świadka podpisu osoby dokonującej tej czynności, stanowiło uchybienie proceduralne mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zgodzić się przyjdzie ze skarżącym, że protokół z przesłuchania świadka winien być sporządzony tak, aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, kto i w jakim charakterze był przy tym obecny, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwagi zgłosiły obecne osoby – art. 68 § 1 K.p.a. Protokół odczytuje się wszystkim obecnym, biorącym udział w czynności urzędowej, które następnie powinny protokół podpisać – art. 68 § 2 K.p.a.

Zważyć jednak przyjdzie, że w aktach administracyjnych znajduje się protokół

z przesłuchania świadka T. P. podpisany przez inspektor E. B., a organ odwoławczy nie sygnalizował uchybień w sposobie przeprowadzenia dowodu, jak i w sprawie nie zakwestionowano, że ww. była urzędnikiem dokonującym przedmiotowej czynności. Ewentualne zatem późniejsze podpisanie protokołu jest uchybieniem służbowym popełnionym przez urzędnika, nie może jednak przesądzać o wykazaniu niespełnienia w sprawie przesłanek z art 15 ust. 2 przedmiotowej ustawy. Nadto należy podnieść, że inne dowody, w tym zeznania świadka W. F., mieszkańca tej samej wsi, kontrola meldunkowa z 28 marca 2011 r. nie potwierdziły stanowiska skarżącego o stałym zamieszkiwaniu pod adresem w [...] nr [...]. Dodatkowo zauważyć warto, że dowody przedłożone przez skarżącego na rozprawie przed Sądem w dniu 23 lutego 2012 r. nie potwierdzają okoliczności podniesionych przez niego, tzn. faktu zamiaru stałego zamieszkiwania w [...], a jedynie mogą potwierdzać istnienie konfliktu rodzinnego pomiędzy skarżącym a uczestniczką postępowania sądowoadministracyjnego – G. W.. Natomiast kwestie związane ze sposobem sprawowania władzy rodzicielskiej, orzekania o ustaniu (bądź nie) więzi pomiędzy małżonkami, prowadzenia przez nich wspólnego gospodarstwa, wykraczają poza ramy rozpatrywanej przez organy sprawy o wymeldowanie i zakres kompetencji organów w tej sprawie.

Wobec powyższego, na mocy art. 151 P.p.s.a., oddalono skargę.