Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 627/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 30 ust 5, ust 7,
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Mirosława Kowalska ( spr.), Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Protokolant St. sekr. sąd. Agnieszka Foks - Skopińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 maja 2011 r. sprawy ze skargi Z. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru wykonania robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2010r., nr [...], znak: [...] Prezydent [...], działając na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U z 2006 r. nr 156, poz. 1118 ze zm.), wniósł sprzeciw odnośnie robót budowlanych polegających na: "Zagospodarowaniu terenu dla potrzeb działalności handlowej, ogrodzenia terenu, wykonania parkingu dla 10 miejsc, ustawieniu kontenerowych budynków magazynowych i przenośnych boksów handlowych na okres 120 dni od daty zgłoszenia (na płytach betonowych MON), częściowym utwardzeniu terenu płytami MON i kostką brukową oraz ustawieniu stołów handlowych" na terenie dz. nr ew. [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]

W uzasadnieniu decyzji Prezydent [...] wskazał, że inwestor, Z. złożył w dniu [...] września 2010r., zgłoszenie którego przedmiotem jest zorganizowanie targowiska na działce o powierzchni ponad 6000 m², na której ma zostać ustawionych 48 boksów handlowych, 36 zespołów stołów handlowych oraz 67 obiektów magazynowych. Powierzchnię handlową inwestor określił na 2088 m2.

Analizując złożoną dokumentację organ pierwszej instancji uznał, że zakres planowanych robót może spowodować znaczne pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych oraz zwiększenie ograniczeń i uciążliwości dla terenów sąsiednich. Wynika to m.in. z faktu zaplanowania jedynie 10 miejsc postojowych na własnej działce. Stwierdzenie projektanta, iż pozostałe miejsca parkingowe wynikające z bilansu zapewnia parking budynku sklepu [...] nie znajdują potwierdzenia w złożonych dokumentach. Ponadto, projektowane miejsce gromadzenia odpadów stałych jest niezgodne z warunkami określonymi w § 23 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Z ilości proponowanych stanowisk handlowych (stoły handlowe) oraz liczby kontenerów handlowych wynika, że na terenie targowiska będzie prowadziło działalność kilkaset osób (nie licząc klientów) i w związku z tym planowane zaplecze parkingowe i sanitarne jest niewystarczające, co spowoduje pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych oraz zwiększenie uciążliwości dla terenów sąsiednich. Tym samym inwestor, dla przedmiotowej inwestycji, powinien uzyskać pozwolenie na budowę.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł Z., reprezentowany przez pełnomocnika, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie art. 30 ust. 2, art. 30 ust. 7 pkt 3, 4 ustawy Prawo budowlane.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r., nr [...], znak: [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż celem przepisu art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane jest stworzenie odpowiednich mechanizmów prawnych pozwalających w sposób właściwy chronić dobra o najdonioślejszym charakterze i z tego też względu już w razie potencjalnego ich zagrożenia zobowiązuje inwestora do przejścia przez weryfikację właściwą dla inwestycji wymagających pozwolenia na budowę. Nie oznacza to że inwestycja nie będzie mogła zostać zrealizowana w ogóle, bądź konieczne będzie dokonanie jej modyfikacji. Oznacza to, konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem wszystkich podmiotów, których interesy mogą być zagrożone i poddanie planowanej inwestycji kontroli pod względem zgodności z przepisami prawa. Jeżeli w jej wyniku okaże się, że obawy dotyczące zagrożenia dóbr, o których mowa w art. 30 ust. 7 ustawy Prawo budowlane były niezasadne, a inwestycja spełnia wymogi stawiane jej przez przepisy prawa, to brak będzie przeszkód do wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Organ drugiej instancji wskazal, na zakres zgłoszonych robót – związanych z zagospodarowaniem terenu dla potrzeb działalności handlowej. Podkreslił, że inwestor planuje zorganizowanie targowiska na działce o powierzchni ponad 6000m2, na której planowane jest rozmieszczenie 48 boksów handlowych, 36 zespołów stołów handlowych oraz 67 obiektów magazynowych. Powierzchnię handlową inwestor określił na 2088m². Ponadto inwestor określając zapotrzebowanie na miejsca parkingowe w ilości 53, zaprojektował jedynie 10 miejsc postojowych w obrębie własnej działki. Pozostałe 43 miejsca parkingowe inwestor zaprojektował na terenie parkingu sklepu [...], co nie znalazło potwierdzenia w złożonych dokumentach.

Zdaniem organu drugiej instancji skala i liczba planowanych obiektów budowlanych uzasadnia zaistnienie przesłanek określonych w art. 30 ust. 7 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane i dla przedmiotowej inwestycji powinno być wydane pozwolenie na budowę, tym samym zasadne było wniesienie sprzeciwu przez Prezydenta [...] w drodze zaskarżonej decyzji.

Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2010 r. Z., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dochodząc uchylenia zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania. Decyzji zarzucono naruszenie: 1) art. 30 ust. 6 ustawy Prawo budowlane poprzez zaniechanie wyjaśnienia jakie okoliczności faktyczne zdaniem organu świadczą o spełnieniu przesłanek z tego przepisu, uzasadniających wniesienie przez organ sprzeciwu wobec zgłoszonego zamierzenia inwestycyjnego, 2) art. 7 i 77 k.p.a., poprzez zaniechanie rozważenia okoliczności podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, przemilczenie dowodów przedłożonych w odwołaniu przez stronę skarżącą, 3) art. 30 ust. 7 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, że przesłanki wymienione w tym przepisie samodzielnie uzasadniają wniesienie przez organ sprzeciwu względem zgłoszonej inwestycji, w sytuacji, gdy powołany przepis odnosi się wyłącznie do przesłanek nałożenia na inwestora obowiązku uzyskania zezwolenia na wykonanie obiektu lub robót budowlanych.

W uzasadnieniu ww. zarzutów wskazano, że zaskarzona decyzja została wydana z przekroczeniem uznania adminiastracyjnego i ma arbitralny charakter. Organ odwoławczy wydajac zaskarżoną decyzję nie odniósł się do zarzutów zawartych w odwołaniu i bezkrytycznie powtórzył argumentację zawartą w decyzji organu pierwszej instancji.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Rzeczą Sądu, w niniejszym postępowaniu, było stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269), dokonanie kontroli zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji pod względem zgodności z prawem - prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji odpowiadają przepisom prawa.

W niniejszej sprawie Wojewoda [...] uznał za zasadny sprzeciw do zgłoszenia zamiaru wykonania przez Z., robót budowlanych polegających na: "Zagospodarowaniu terenu dla potrzeb działalności handlowej, ogrodzenia terenu, wykonania parkingu dla 10 miejsc, ustawieniu kontenerowych budynków magazynowych i przenośnych boksów handlowych na okres 120 dni od daty zgłoszenia (na płytach betonowych MON), częściowym utwardzeniu terenu płytami MON i kostką brukową oraz ustawieniu stołów handlowych" na terenie dz. nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...]. Jednocześnie ww. decyzjami nałożono na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie robót budowlanych określonych w przedmiotowym zgłoszeniu.

Jako podstawę prawną decyzji organów I i II instancji wskazano art. 30 ust. 7 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z treścią ww. przepisu właściwy organ może nałożyć w drodze decyzji obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonych robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszyć ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub spowodować pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych, czy wprowadzić, utrwalić, zwiększyć ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich.

W ocenie Sądu, organy administracji architektoniczno-budowlanej zasadnie uznały i wyczerpująco uzasadniły, konieczność uzyskania dla przedmiotowych robót budowlanych, decyzji pozwolenia na wykonanie tych robót budowlanych.

Sąd podziela stanowisko organów obu instancji - realizacja inwestycji planowanej przez inwestora nie może odbyć się na podstawie zgłoszenia. Tym samym, zgłoszony sprzeciw, w odniesieniu do zgłoszenia, jest zasadny.

Dyspozycja przepisu art. 30 ust. 7 pkt 3 i 4 ustawy Prawo budowlane przewiduje, dla organu administracji architektoniczno-budowlanej, uprawnienie do zaostrzenia wymagań stawianych zamierzeniom budowlanym realizowanym, co do zasady w formie zgłoszenia.

Możliwość zwolnienia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia nie ma bezwzględnego charakteru. Organ może nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub na wykonanie określonych robót budowlanych. Możliwość taka zależy od sytuacji, w której planowane zamierzenie budowlane pogorszy warunki zdrowotno-sanitarne, czy wprowadzi, utrwali, zwiększy ograniczenia lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Ocena takich negatywnych skutków inwestycji pozostaje w granicach uznania administracyjnego i powinna zostać należycie wykazana przez organ administracji w decyzji zgłaszającej sprzeciw.

Analizując przesłanki do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub wykonanie robót, można wskazać, że przez pogorszenie warunków zdrowotno-sanitarnych rozumie się sytuację w której inwestor nie zapewni tych warunków bądź na budowie bądź po zrealizowaniu zamierzenia budowlanego. W tej sytuacji konieczność uzyskania pozwolenia na budowę wiąże się z większą kontrolą ze strony organu, zarówno przez konieczność sporządzenia projektu budowlanego jak i np. planu bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (BIOZ), bądź innych obowiązków.

Przesłanka ta została należycie uzasadniona przez organy obu instancji. Powtórzmy, przedmiotem spornej inwestycji jest utworzenie targowiska na powierzchni ponad 6000 m², z 48 boksami handlowymi, 67 obiektami magazynowymi i 53 stanowiskami parkingowymi, przy czym inwestor zaplanował jedynie 10 miejsc parkingowych w obrębie własnej działki. Pozostałe miejsca postojowe zostały zaplanowane na terenie parkingu sklepu [...]. Powierzchnia handlowa określona została na 2088 m². Inwestor zamierza ponadto utwardzić teren targowiska płytami betonowymi typu MON.

Bezsprzecznie, przy takim zamierzeniu budowlanym jakie wskazano w zgłoszeniu i w załączonej dokumentacji, istnieje możliwość pogorszenia warunków zdrowotno-sanitarnych - zarówno na etapie realizacji inwestycji jak i dalszego użytkowania targowiska. Zasadnie organy wskazały na powierzchnię targowiska ponad 6000 m², jego powierzchnię handlową 2088 m², fakt zaplanowania na terenie targowiska tylko 10 miejsc postojowych, i tylko 6 toalet. Także znaczne zagęszczenie stołów handlowych oraz boksów handlowych umieszczonych przy ogrodzeniu targowiska, nie ułatwi komunikacji na terenie targowiska zarówno pracującym tam kupcom, jak i klientom. Utwardzenie terenu szczególnie tak olbrzymiej powierzchni (wynosi 78 % ternu (4 783 m²) terenu objętego inwestycją), litymi betonowymi płytami typu MON, również wpłynie, na stosunki wodne i możliwość gromadzenia się innych płynnych zanieczyszczeń na terenie targowiska.

W ocenie Sądu, zgłoszony sprzeciw znajduje uzasadnienie także, gdy zważyć na możliwości wprowadzenia, utrwalenia, zwiększenia ograniczeń lub uciążliwości dla terenów sąsiednich. Także w tym kontekście, rozmiary zamierzenia budowlanego oraz niedostateczne zapewnienie warunków sanitarno-zdrowotnych, parkingowych, a także komunikacyjnych na terenie targowiska, może przyczynić się do zwiększenia uciążliwości dla otoczenia. Funkcjonowanie targowiska może mieć wpływ na zwiększenia ruchu pojazdów i pieszych, na warunki sanitarne, na terenie samego targowiska ale i w jego otoczeniu.

Powyższe przesłanki prawidłowo zostały omówione w decyzjach w szczególności w decyzji organu pierwszej instancji.

Odnosząc się do argumentów skarżącej Spółki, podniesionych w skardze, należy stwierdzić, że są one bezzasadne.

Jak omówiono to wyżej, organy administracji obu instancji wykazały zasadność wniesienia sprzeciwu oraz nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie robót określonych w zgłoszeniu. Wbrew temu, co podnosi skarżący podstawę prawną decyzji organu pierwszej instancji stanowi także art 30 ust. 5 ustawy Prawo budowlane. Przepis ten określa możliwości wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, natomiast ust. 7 ww. przepisu jest jego bezpośrednim uzupełnieniem. W tej sytuacji zarzut o naruszeniu art. 30 ust. 7 jest bezzasadny.

Mając na uwadze powyższą argumentację Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).