Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 786/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6532 Sprawy budżetowe jednostek samorządu terytorialnego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 28 lipca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia 26 marca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zmiany wieloletniej prognozy finansowej gminy Bytów na lata 2014-2028 postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Rada Miejska w [...] w dniu 26 marca 2014 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zmiany wieloletniej prognozy finansowej gminy [...] na lata 2014-2028. Na sesji Rady w dniu 26 marca 2014 r. wprowadzono do prognozy finansowej gminy [...] wydatek majątkowy w kwocie 360.000,- zł na lata 2014-2015 z przeznaczeniem na realizację przedsięwzięcia pod poz. nr 74 – opracowanie koncepcji architektonicznej oraz wielobranżowej dokumentacji budowlanej wykonawczej dla inwestycji "[...] Centrum Kultury".

W dniu 12 kwietnia 2014 r. W. K. ( dalej ,,Skarżący’’ ) skierował do Rady Miejskiej w [...] wezwanie o uchylenie ww. uchwały.

Rada Miejska w [...] nie zajęła stanowiska w sprawie ww. wezwania.

W dniu 3 lipca 2014 r. do tutejszego Sądu wpłynęła skarga na ww. uchwałę. Skarżący argumentował, że wniesienie przedmiotowej skargi jest uzasadnione

i konieczne ze względu na powagę sprawy, jakiej ona dotyczy.

Zdaniem Skarżącego organ miasta celowo milczeniem nie zamierza wydać na temat uchwały żadnego stanowiska, a w jego ocenie uchwała ta jest społecznie

i gospodarczo szkodliwa dla mieszkańców miasta [...] jak i całej gminy [...]. Zaznaczył, że organy miasta podjęły jego wezwanie o budowę stadionu, który

w dużej mierze rozwiązałby problemową rozbudowę Centrum Kultury w obecnym miejscu, albowiem to "nie w miejscu starego miasta należy inwestować".

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi argumentując swój wniosek zarzutem braku interesu prawnego po stronie Skarżącego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Podstawę prawną skargi Skarżącego wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na uchwałę Rady Miejskiej w [...] Nr [...] z dnia 26 marca 2014 r. stanowi art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym z dnia 8 marca 1990 r. (Dz.U. z 2013 r., poz. 594 ze zm.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego.

Ustawa o samorządzie gminnym wprowadza zatem trzy warunki, które muszą zostać spełnione, aby można było wnieść skargę na uchwałę rady gminy do sądu administracyjnego w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym: 1) zaskarżona uchwała musi być uchwałą podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej, 2) wniesienie skargi musi zostać poprzedzone bezskutecznym wezwaniem rady gminy do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, 3) skarżący musi wykazać, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie.

Zaskarżoną uchwałę należy zaliczyć do uchwał w sprawie z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Skarżący dopełnił również wymogu bezskutecznego wezwania do usunięcia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (pismo z dnia 12 kwietnia 2014 r.). Konieczne stało się zatem zbadanie legitymacji skarżącego do zaskarżenia przedmiotowej uchwały.

Stroną w postępowaniu toczącym się na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy

o samorządzie gminnym może być jedynie podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżoną uchwałą. Skarga złożona w trybie powyższego przepisu nie ma bowiem charakteru actio popularis, zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia.

Kryterium "naruszenia interesu prawnego", na którym oparta jest legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę lub zarządzenie organu gminy oznacza, że akt ten musi naruszać interes prawny skarżącego, który musi być własny, indywidualny

i oparty o konkretny przepis prawa powszechnie obowiązującego (por. wyrok NSA

z dnia 3 czerwca 1996 r., II SA 74/96, ONSA 1997, z. 2, poz. 89). W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle, co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 22 lutego 1984 r., I SA 1748/83). Przyjmuje się, że w postępowaniu administracyjnym interes ten musi być wywodzony przede wszystkim z przepisów prawa materialnego, natomiast

w postępowaniu sądowoadministracyjnym, może być on oparty także o przepisy prawa procesowego lub ustrojowego. Ze skargą może więc wystąpić, co do zasady, podmiot, który wykaże "związek między chronionym przez przepisy prawa materialnego interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej" (B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2003, s. 424).

Zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem obowiązek wykazania się nie tylko indywidualnym interesem prawnym lub uprawnieniem, ale także zaistniałym w dacie wnoszenia skargi naruszeniem tego interesu prawnego lub uprawnienia spoczywa na skarżącym. Musi on wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia (wyrok SN z dnia 7 marca 2003r., III RN 42/02, OSNP z 2004r., nr 7, poz. 114; por. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Skarżący musi zatem wykazać,

w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, LEX nr 194894, wyrok NSA

z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08).

Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., I OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995 r., II SA 1933/95, ONSA z 1996 r., nr 4, poz. 170).

Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego

a zaskarżoną uchwałą musi w dacie wniesienia skargi powodować następstwo

w postaci ograniczenia lub pozbawienia danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). Zaistnienia takiej sytuacji skarżący w niniejszej sprawie nie wykazał.

Wobec zatem brzmienia powołanego powyżej przepisu stwierdzić należy, że nie została spełniona przesłanka warunkująca skuteczne skierowanie skargi do sądu administracyjnego. Wniesienie bowiem do sądu administracyjnego skargi bez wykazania, że zaskarżona uchwała narusza interes prawny Skarżącego jest niedopuszczalne i skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 poz. 270, ze zm.), z którego wynika, że sąd odrzuca skargę, jeżeli jej wniesienie jest niedopuszczalne.

Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł jak w postanowieniu.