Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 860/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2017-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 7 ust. 1
journal: Dz.U. 2015 poz 1551
law: Ustawa z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. NSA Jacek Surmacz Sędziowie WSA Jarosław Szaro WSA Kazimierz Włoch / spr./ Protokolant ref. staż. Joanna Kulasa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2017 r. spraw ze skarg A. R. na decyzje Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2016 r. - nr [...] w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2015 rok, - nr [...] w przedmiocie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2015 rok, oddala skargi.


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami z dnia [...] września 2016r. Nr [...] oraz [...], Dyrektor Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w R., po rozpatrzeniu odwołania A.R. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz nr [...] w sprawie przyznania płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na 2015 rok – utrzymał w mocy wymienione decyzje organu I instancji.

W przeprowadzonym postępowaniu ustalono, że ubiegając się o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oraz płatności ONW na 2015 rok, wnioskodawca zadeklarował jedną działkę rolną o oznaczeniu A położoną na działce ewidencyjnej nr 1164, o łącznej powierzchni 21,05 ha, do przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (zazielenianie), płatności dodatkowej (redystrybucyjnej), a także płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW).

Następnie zaś, pismem z dnia 9 marca 2016r., zwrócił się o wstrzymanie wszelkich dopłat na dzierżawców działki nr 1164 o powierzchni 10 ha, twierdząc iż przejęli oni dzierżawę nielegalnie oraz zapowiadając, że zarząd wspólnoty złoży własny wniosek o dopłaty bezpośrednie toteż skarżący wycofuje swój wniosek.

Organ I instancji poinformował skarżącego, że cofnięcie wniosku o dopłaty musi nastąpić zgodnie z obowiązującymi przepisami, a w związku ze stwierdzonym konfliktem, wezwał obie strony tj. skarżącego oraz K.C. do złożenia wyjaśnień w kwestii posiadania, na dzień 31 maja 2015r., zadeklarowanej przez obu producentów działki nr 1164 oraz do złożenia dokumentów potwierdzających ten fakt.

Obaj producenci rolni oświadczyli, że użytkują rolniczo przedmiotową działkę, natomiast z protokołów z zebrań Zarządu Wspólnoty Gruntowej w K. z dnia: 21 marca 2015 r., 30 marca 2015 r., 14 maja 2015 r. oraz decyzji Zarządu Wspólnoty Gruntowej z dnia 30 marca 2015 r., wynika, że wspólnota zrezygnowała z usług skarżącego (protokół z dnia 30 marca 2016 r.), sporną zaś działkę wydzierżawiła na 2 lata K.C. oraz wyraziła zgodę aby złożyła ona wniosek o dopłaty do ARiMR.

Organ zawiadomił skarżącego o zakończeniu postępowania w sprawie dotyczącej przyznania płatności oraz poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz prawie do wypowiedzenia się w przedmiocie zebranych dowodów i materiałów oraz o prawie do zgłoszenia żądań. W piśmie z dnia 6 czerwca 2016r. skarżący poinformował, że nie składał do zarządu wspólnoty rezygnacji w sprawie przyznania płatności obszarowych dla nieruchomości wspólnoty gruntowej, a ponadto zgłosił zarzuty do protokołu z zebrania zarządu wspólnoty z dnia 30 marca 2015 r. oraz oświadczył, że wniosek o przyznanie płatności na 2015 r. złożył świadomie zgodnie z § 10 statutu spółki. Wniósł także o "podjęcie stosownych czynności wyjaśniających z zawiadomieniem organów ścigania".

Wobec tego, stwierdzając że wnioskodawca nie był posiadaczem zgłaszanej działki na dzień 31 maja 2015r. organ I instancji wykluczył przedmiotową działkę rolną z płatności a decyzją z dnia 3 czerwca 2016 r., nr [...] w sprawie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego odmówił skarżącemu przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenianie oraz płatności redystrybucyjnej, oraz nałożył sankcję wieloletnią na jednolitą płatność obszarową w kwocie 9 550,39 zł a także sankcję wieloletnią na płatność redystrybucyjną w kwocie 3 583,13 zł.

W odwołaniu od powyżej decyzji, skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 7, 8 i 77 k. p. a. w związku z niewyjaśnieniem stanu faktycznego i prawnego sytuacji zaistnienia sytuacji podwójnego złożenia wniosków o dopłaty bezpośrednie do nieruchomości gruntowej, wskazując na nieprawidłowe działanie Zarządu Wspólnoty Gruntowej wsi K. , na skutek którego doszło do bezprawnego zawarcia umowy dzierżawy z K.C. , co spowodowało sytuację podwójnego ubiegania się o dopłaty do tej samej działki oraz do pozbawienia wnioskodawcy dopłat bezpośrednich. Wskazał, że przedmiotowa działka użytkowana jest przez członków wspólnoty od wielu lat poprzez wypasanie bydła, bieżące opłacanie podatków, wykaszanie chwastów oraz pozyskiwanie drewna.

Po rozpatrzeniu odwołania i przeanalizowaniu materiału dowodowego zebranego w sprawie organ odwoławczy stwierdził, że rozstrzygnięcie organu I instancji w niniejszej sprawie jest prawidłowe i nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania.

Powołując się na treść art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (tekst jednolity: Dz. U. z 2015 r., poz. 1551), statuującego warunki przyznawania płatności bezpośrednich oraz art. 43 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 (Dz. U. UE. L nr 347 z 2013 r" str. 608), określającego wymogi dla przyznania płatności na zalesianie, organ uznał że skarżący nie spełnił warunków przyznawania wnioskowanych płatności. Podkreślił, że celem opisanych płatności jest finansowe wspieranie producentów rolnych, czyli osób, które faktycznie uprawiają grunty rolne nawet, gdy nie są ich właścicielami. Dopłaty do gruntów rolnych przysługują wyłącznie ich faktycznym posiadaczom, niezależnie od tytułu prawnego. Jeżeli więc właściciel czy dzierżawca gruntów nie jest jednocześnie ich posiadaczem, nie przysługują mu dopłaty. Płatności może otrzymać jedynie posiadacz będący faktycznym użytkownikiem gruntów rolnych, faktycznym producentem rolnym. Jak ustalono w toku postępowania, skarżący nie był posiadaczem zgłoszonego do płatności spornego gruntu na dzień 31 maja 2015r.

W związku ze stwierdzoną nieprawidłowością dotyczącą podwójnej deklaracji spornej działki nr 1164, organ odwoławczy po przeanalizowaniu materiałów dowodowych stwierdził, że wnioskodawca świadomie zadeklarował grunty niespełniające podstawowych wymagań do przyznania płatności, a zadeklarowana we wniosku powierzchnia stanowiła 100 % przekroczenie powierzchni faktycznie stwierdzonej. Zgodnie zatem z art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 roku uzupełniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. UE L 181 z 2014 r., s. 48) stanowi to podstawę do odmówienia płatności oraz nałożenia na rolnika kary administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Biorąc pod uwagę stawkę płatności JPO do 1 ha w 2015 roku w wysokości 453,70 zł, oraz stwierdzoną różnicę pomiędzy obszarem zadeklarowanym a zatwierdzonym - 21,05 ha, wysokość sankcji wyliczono na kwotę 9 550,39 zł.

W kwestii wyliczenia płatności za zazielenianie, w oparciu o art. 7 ust. 1 i 2 i art. 8 ust. 1 ustawy o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, organ stwierdził że skarżący nie spełnił minimalnego wymagania do otrzymania płatności bezpośrednich wobec czego płatności te zostały mu również odmówione.

Zgodnie z treścią art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 roku uzupełniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności oraz do kar administracyjnych mających zastosowanie do płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz zasady wzajemnej zgodności (Dz.U. UE L 181 z 2014 r., s. 48), który stanowi, jeżeli różnica między powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę między powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Wobec tego przekroczenie przez wnioskodawcę powierzchni zadeklarowanej we wniosku o 100 % skutkowało odmówieniem jednolitej płatności i nałożeniem sankcji w kwocie 3 583,13 zł wynikającej z iloczynu powierzchni przekroczenia oraz stawka płatności dodatkowej do 1 ha w 2015 roku - 171,73 zł.

Kwoty powyższe, zgodnie z art. 19 ust. 3 rozporządzenia (UE) nr 640/2014, będą potrącane z płatności realizowanych przez Agencję w ciągu 3 kolejnych lat kalendarzowych a jeżeli przyznane w tych latach płatności nie pozwolą na pełną kompensację kwoty kary administracyjnej, pozostałe saldo zostanie anulowane.

W przedmiocie płatności ONW, organ stwierdził że wnioskodawca nie spełnił wymogów do jej przyznania, określonych w § 2 ust. 1 Rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz. U. z dnia 16 marca 2015 r. poz. 364), wobec czego opisaną na wstępie decyzją z dnia 8 września 2016r. odmówił przyznania płatności, nakładając jednocześnie na wnioskodawcę karę administracyjną w kwocie 3 767,95 zł. odpowiadającej iloczynowi stwierdzonej różnicy pomiędzy obszarem zgłoszonym do płatności a obszarem stwierdzonym oraz stawki płatności ONW, na podstawie art. 19 ust 2 rozporządzenia nr 640/2014.

Po rozpatrzeniu odwołań skarżącego, organ odwoławczy uznając odwołania za bezzasadne i utrzymując w mocy zaskarżone decyzje, podkreślił że celem przepisów o płatnościach zarówno ONW jak i w ramach systemów wsparcia bezpośredniego jest finansowe wspieranie producentów rolnych, czyli osób, które faktycznie uprawiają grunty rolne nawet, gdy nie są ich właścicielami. Dopłaty do gruntów rolnych przysługują zatem wyłącznie ich faktycznym posiadaczom, niezależnie od tytułu prawnego. Jeżeli więc właściciel czy dzierżawca gruntów nie jest jednocześnie jego faktycznym posiadaczem, nie przysługują mu dopłaty.

Odnosząc się do stanu faktycznego stwierdzonego w sprawie, organ podkreślił prawidłowość procedowania organu I instancji, który prawidłowo ustalił oraz rozpatrzył cały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie.

Zgodnie bowiem z art. 29 ust. 2 Rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 809/2014 z dnia 17 lipca 2014 r. wykazanie niezgodności w trakcie kontroli krzyżowych obligowało organ do wszczęcia procedury wyjaśniającej fakt faktycznego użytkowania zgłoszonej nieruchomości. Ciężar udowodnienia faktycznego użytkowania gruntu wskazanego do przyznania płatności, obciążał wnioskodawcę, organ zaś nie miał obowiązku poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności.

Porównując regulacje w zakresie warunków i trybu przyznawania, wypłaty oraz zwracania pomocy finansowej w ramach działań i poddziałań objętych programem rozwoju obszarów wiejskich ustawy z dnia ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t. j. Dz. U. z 2015 r. poz. 349) z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a., organ podkreślił że obowiązek organu został ograniczony jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę. Na organach nie ciąży natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności. Ustawodawca zdecydował się bowiem na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w części 2 art. 7 k.p.a., nakazującej organom administracji publicznej podjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Konsekwencją odejścia od zasady prawdy obiektywnej jest również rezygnacja z zasady postępowania dowodowego, wyrażonej w art. 77 k.p.a. (wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r. II GSK 810/11). Zgodnie bowiem z art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r., w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie stoi na straży praworządności; jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy wskazany przez stronę.

W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe decyzje

W odpowiedzi na skargi organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skargi są bezzasadne.

Zgodnie z materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie przez organy, Skarżący złożył w dniu 28 kwietnia 2015r. do Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2005rl., w którym zadeklarował jedną działkę rolną o oznaczeniu A położoną na działce ewidencyjnej nr 1164 do przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności z tytułu praktyk rolniczych korzystnych dla klimatu i środowiska (zazielenianie) i płatności dodatkowej (redystrybucyjnej) o łącznej powierzchni 21,05 ha.

W trakcie kontroli przedmiotowego wniosku stwierdzono, że wniosek odnośnie przyznania płatności odnośnie zadeklarowanej przez skarżącego działki złożyła również K.C.

Art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatności w ramach systemu wsparcia bezpośredniego (tj. Dz.U. z 2015r., poz. 1551), jednolita płatność obszarowa, płatność za zalesienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej płatnościami obszarowymi, są przyznawane do powierzchni działki rolnej:

1) położonej na gruntach będących kwalifikującymi się hektarami w rozumieniu art. 32 ust. 2 rozporządzenia nr 1307/2013, zwanych dalej kwalifikującymi się hektarami,

2) będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku, w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności;

3) o powierzchni nie mniejszej niż 0,1 ha;

4) nie większej jednak niż maksymalny kwalifikowany obszar, o którym mowa w art. 5 ust.2 lit. a rozporządzenia nr 640/2014, określony w systemie identyfikacji działek rolnych, o którym mowa w przepisach o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności.

Z tego względu pierwszorzędne znaczenie dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie miało ustalenie kto był posiadaczem spornej działki w dniu 31 maja 2015r. Dopłaty do gruntów rolnych przysługują bowiem wyłącznie faktycznym ich posiadaczom, a jednocześnie użytkownikom. Dla uzyskania dopłat, nie wystarczy samo posiadanie, samoistne lub zależne w rozumieniu Kodeksu cywilnego, ale również konieczne jest rolnicze wykorzystywanie działek rolnych.

To skarżący miał obowiązek udowodnić fakt posiadania i użytkowania rolniczego zadeklarowanej działki, czego nie zdołał uczynić.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 wyżej cyt. ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji stosuje się przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według ust. 2 w postępowaniu w sprawach dotyczących płatności jednolitej obszarowej, w płatności za zazielenienie, płatności dla młodych rolników, płatności dodatkowej, płatności związanych do powierzchni upraw, płatności związanych do zwierząt i płatności dla małych gospodarstw zwanych dalej "płatnościami bezpośrednimi", oraz płatności niezwiązanej do tytoniu, określonych w przepisach organ administracji publicznej:

1) stoi na straży praworządności;

2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy,

3) udziela stronom na ich żądanie niezbędnych pouczeń, co do okoliczności faktycznych i prawnych które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania;

4) zapewnia stronom na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania i na ich żądanie przed wydaniem decyzji umożliwia im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; przepisu art. 81 K.p.a. nie stosuje się. Zgodnie z ust. 3 strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu o którym mowa w ust. 2 są obowiązane przedstawiać dowody oraz zdawać wyjaśnienie co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajenia czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. W art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, ustawodawca zdecydował się na odejście od zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w art. 7 K.p.a., bowiem obowiązek organu został ograniczony do rozpatrzenia materiału dowodowego wskazanego we wniosku oraz innych dokumentach dołączonych przez wnioskodawcę i innych uczestników postępowania. Wobec powyższych to skarżącego obciąża obowiązek udowodnienia faktu posiadania i użytkowania rolniczego spornej działki w dniu 31 maja 2015r. Tymczasem to organy wykazały, że przedmiotową działkę posiadała i użytkowała rolniczo K.C., w oparciu o protokół z dnia 14 maja 2015r. Zarządu Spółki dla Zagospodarowania Wspólnoty Gruntowej Wsi K., z którego wynikało, że Skarżący i K.C. złożyli wnioski o wydzierżawienie serwitutu na dwa lata i Zarząd Uchwałą wyraził zgodę na wydzierżawienie jej K.C.. W tych okolicznościach Skarżący nie spełnił warunku określonych w art. 8 ust. 1 pkt 1 wyżej cyt. ustawy z dnia 5 lutego 2015r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego do przyznania jednolitej płatności obszarowej, płatności za zazielenienie, oraz płatności dodatkowe. W niniejszej sprawie obszar zadeklarowany do jednolitej płatności obszarowej wynosił 21,05 ha, natomiast obszar zatwierdzony, 0,00ha, tak więc różnica pomiędzy tymi obszarami wyniosła 100%. Zgodnie z art. 19 ust. 2 rozporządzenia delegowanego Komisji UE nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014r. uzupełniającego rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 w odniesieniu do zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli oraz warunków odmowy lub wycofania płatności bezpośrednich, wsparcia rozwoju obszarów wiejskich oraz z zasady wzajemnej zgodności (Dz. U. U.L 181 z 2014r.). Jeżeli równica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do jednolitej płatności obszarowej a powierzchnią stwierdzoną przekracza 50% płatność zostaje odmówiona, a na rolnika nakłada się karę administracyjną w wysokości przypadającej na różnicę pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną do wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Wyliczona według tych zasad kara administracyjna odnośnie jednolitej płatności obszarowej wyniosła 9.550,39 zł a odnośnie płatności dodatkowej redystrybucyjnej 3 583,13 zł. W przypadku płatności na zazielenienie, odmówiono jej przyznania jednakże bez przyznania kary administracyjnej. Fakt braku posiadania spornej działki w dniu 31 maja 2015r. i wykorzystywania jej rolniczego był też przyczyną odmowy przyznania Skarżącemu płatności ONW. Art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015r. o Wspieraniu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (tj. Dz.U. z 2015r. poz. 349) stanowi, że strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu o którym mowa w ust. 1 obowiązane są przedstawiać dowody oraz zdawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek. Ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego wywodzi skutki prawne. Natomiast art. 4 powyższej ustawy stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy K.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej; ale przepisu art. 81 K.p.a. nie stosuje się. Zgodnie zaś z § 2 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami", objętego Programem Rozwoju obszarów wiejskich na latach 2014-2020 (Dz.U. z dnia 16 marca 2016r., poz. 364) płatność ONW przysługuje rolnikowi w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylającego rozporządzenie Rady (UE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (UE) nr 73/2009 (Dz.Urz. UEL 347 z 20 grudnia 2013r. z późn. zm.), zwanemu dalej rolnikiem jeżeli spełnia:

1) warunki określone w art. 31 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1305/2013 z dnia 17 grudnia 2013r. w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz obszarów wiejskich EFROW (i uchylającego rozporządzenie Rady UE nr 1688/2005 Dz.Urz. UEL 347 z 20 grudnia 2013r. z późn. zm.) zwanego dalej rozporządzeniem 1305/2013;

2) łączna powierzchnia użytków rolnych w rozumieniu art. 2 ust. 1 akapit 2 lit. f rozporządzenia nr 1305/2013, zwany dalej użytkami rolniczymi, położonymi na obszarach górskich lub na innych obszarach charakteryzujących się szczególnymi ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami, zwanych dalej obszarem ONW na których jest prowadzona działalność rolnicza w rozumieniu art. 4 ust. 1 lit. c rozporządzenia nr 1307/2013 posiadanych w dniu 31 maja roku w którym został złożony wniosek o przyznanie tej płatności wynosi co najmniej 1 ha;

3) został mu nadany nr identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności. Ponieważ różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną do powyższej płatności wynosiła 100%, w oparciu o art. 19 ust. 2 Komisji (UE) nr 640/2014 z dnia 11 marca 2014 roku odmówiono przyznania płatności ONW a także zastosowano sankcje w kwocie 767,95zł.

W niniejszej sprawie organy nie naruszyły prawa materialnego jak i procesowego. Sam fakt nierzetelnego postępowania ze Skarżącym przez Zarząd Wspólnoty Gruntowej i Wsi K. , na który powołuje się Skarżący nie mogą mieć w tej sprawie żadnego znaczenia.

Z uwagi na powyższe skargi jako bezzasadne podlegały oddaleniu w oparciu o art. 151 P.p.s.a.