Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 931/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 1 par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 2107
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - tekst jedn.
article: art. 3 par. 1, art. 145 par. 1 pkt 1 lit c, art. 135, art. 200, art. 205 par. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 7, art. 77 par. 1, art. 80, art. 156 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 7a ust. 1-2, art. 14 ust. 1 pkt 1, art. 14 ust. 2, art. 82g, art. 82h ust. 1 pkt 17, art. 82h ust. 4, art. 82i ust. 1 lit. c
journal: Dz.U. 2021 poz 919
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
journal: Dz.U.UE.L 2009 nr 300 poz 51 art. 2 pkt 5, art. 4 ust. 1, art. 3 ust. 1 lit. b i d, art. 4 ust. 4, art. 6 ust. 1 lit. a-b, art. 5 ust. 2a, art. 2 pkt 5
law: Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) NR 1071/2009 z dnia 21 pażdziernika 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące  warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Tekst mający znaczenie dla EOG)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędziowie: Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak – Osetek (spr.) Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2021 r. sprawy ze skargi A. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2021 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzająca ją decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2020 r. 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz strony skarżącej A. P. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 12 listopada 2019 r., ok. godz. 15:45 w okolicy miejscowości S. na drodze gminnej nr [...], funkcjonariusz Policji przeprowadził kontrolę pojazdu marki [...] o nr rej. [...].

Kierowcą kontrolowanego pojazdu był M. F. który wykonywał przewozy na rzecz przedsiębiorcy M. W wyniku kontroli stwierdzono wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie okazał wypisu z licencji, a jedynie jego kopię (naruszenie Lp.1.2.załącznika nr 4 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym m (Dz. U. z 2019 r. poz.2140 ze zm.) dalej "u.t.d." lub "ustawa o transporcie drogowym" oraz nie posiadał dokumentów w postaci wykresówki, zapisów odręcznych, wydruków, bądź danych z karty kierowcy dokumentujących jego aktywność za 28 dni poprzedzających dzień kontroli. (naruszenie Lp. 1.7 załącznika nr 4 do u.t.d.-brak innego dokumentu o którym mowa w art.87 u.t.d.).

Na podstawie art. 93 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym Komenda Miejska Policji w B., pismem z dnia 13 listopada 2019 r. przekazała protokół kontroli nr [...] z dnia [...].11.2019 r., wraz z pozostałymi dokumentami z przeprowadzonej kontroli, Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego w B. dalej "WITD" lub "organ".

WITD w dniu 12 grudnia 2019 r., wystąpił do Starostwa Powiatowego w W., o wskazanie osoby zarządzającej w przedsiębiorstwie M.. Zgodnie z uzyskaną odpowiedzią, zarządzającym jest A. P. dalej "Strona " lub "Skarżący".

Skarżący pismem z dnia 9 stycznia 2020 r., został zawiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia kary pieniężnej oraz poinformowany o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a także o możliwości przedstawienia przesłanek z art. 92c ustawy o transporcie drogowym.

W odpowiedzi strona przesłała oświadczenie że nie była osobą zarządzającą w przedsiębiorstwie M..

Wezwaniem z dnia 27 stycznia 2020 r., organ zobowiązał stronę do przesłania potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii świadectwa pracy, wypowiedzenia umowy bądź innego dokumentu potwierdzającego zakończenie roli zarządzającego. W aktach sprawy (k.41,49) znajduje się kserokopia umowy przesłanej i poświadczonej za zgodność z oryginałem przez Stronę. Organ w toku prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie znalazł podstaw do zastosowania wobec strony art. 92c ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 2.Organ wskazał również, że z treści regulacji ustawy o transporcie drogowym jasno wynika, iż obok podmiotu wykonującego przewóz drogowy drugim podmiotem, który powinien tak zorganizować pracę kierowców aby nie dochodziło do naruszeń, jest zarządzający transportem, bowiem to na nim spoczywa obowiązek takiej organizacji przewozów.

W trakcie postępowania organ ustalił również, źe zgodnie z danymi widniejącymi w Krajowym Rejestrze Elektronicznym Przedsiębiorców Transportu Drogowego (KREPTD), strona widnieje jako zarządzający we wskazanym przedsiębiorstwie. W ocenie organu okazanie przez Skarżącego umowy terminowej, nie wyklucza, iż strony umowy mogły zawrzeć kolejne umowy terminowe bądź bezterminowe. Strona do dnia wydania decyzji w dalszym ciągu widniała jako zarządzający i mimo twierdzeń, iż nie jest zarządzającym, nie podjęła żadnych czynności mających na celu wykreślenie z rejestru KREPTD bądź w Starostwie.

Mając powyższe ustalenia na uwadze WTD, decyzją z [...] czerwca 2020 r., nr [...] nałożył na A. P. karę pieniężną w wysokości 1.000 zł tytułem popełnienia naruszeń z lp. 1.2 oraz 1.7. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Odwołanie od tej decyzji złożył A. P. i wniósł o uchylenie decyzji organu I instancji, wskazując, iż decyzja została skierowana do osoby, która nie jest stroną postępowania.

Główny Inspektor Transportu Drogowego dalej - "GITD’’ decyzją z dnia [...] stycznia 2021 r.,nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy, wskazując jako podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia przepisy :art. 4 pkt 22 lit. 1, art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 87 ust. 1 pkt. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92b, art. 92c u.t.d. oraz Ip. 1.2, Ip. 1.7 załącznika nr 4 do u.t.

Odnosząc się do wyjaśnień strony organ odwoławczy wskazał, że o zmianie osoby zarządzającej transportem winien poinformować przedsiębiorca, jednak w sytuacji gdy przedsiębiorca nie poinformuje organu o zmianie zarządzającego transportem lub o jego utracie winien to zrobić sam zarządzający transportem. W przedmiotowej sprawie zgodnie z danymi uzyskanymi od organu, który udzielił przedsiębiorcy M., licencji na wykonywanie transportu drogowego, tj. Starostwa Powiatowego w W. na dzień 12 grudnia 2019 r. osobą zarządzającą transportem u ww. przedsiębiorcy był A. P., zamieszkały w W., ul. [...] 51 m. 98, [...] W.

W ocenie organu odwoławczego z uwagi na to, że po zakończeniu pierwszej umowy strony mogły zawrzeć drugą umowę, do czasu powiadomienia organu licencyjnego o zmianie zarządzającego dane podane do organu pozostają aktualne. Skarżący nie przedstawił żadnych dowodów świadczących, że poinformował organ licencyjny o zakończeniu świadczenia pracy dla przedsiębiorcy M. jako zarządzający. Organ odwoławczy podniósł również, że dopóki skarżący nie poinformuje organu licencyjnego o zaprzestaniu wykonywania funkcji zarządzającego transportem i tym samym widnieje w zgłoszeniu jako zarządzający transportem ponosi odpowiedzialność, za naruszenia powstałe w powyższym okresie, które są wynikiem nieprawidłowo sprawowanej funkcji zarządzającego transportem. Organ wskazał, źe obowiązek zgłoszenia zmiany osoby zarządzającego transportem wynika z art. 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (pub. Dz.U.UE.L2009.300.51; dalej powoływane jako "rozporządzenie 1071/2009" lub "rozporządzenie" który stanowi, że przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) rozporządzenia. Zatem w sytuacji gdy organ został poinformowany, że zarządzającym u przedsiębiorcy jest A. P. i informacja ta nie została zmieniona, przez przedsiębiorcę lub zarządzającego, a jedynie rozwiązaniu uległa umowa pisemna na podstawie której zarządzający pełni swoje obowiązki - to nie można przyjąć automatycznie, że A. P. nie wykonuje zadań zarządzającego transportem. Może bowiem wykonywać te obowiązki na podstawie umowy ustnej. Zgodnie bowiem z art. 7a ust.3 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym, do wniosku o udzielenie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego dołącza się oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 będę pełnić rolę zarządzającego transportem" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby albo oświadczenie osoby uprawnionej na podstawie umowy do wykonywania zadań zarządzającego transportem w imieniu przedsiębiorcy, że spełnia warunki, o których mowa w art. 4 ust. 2 lit. c rozporządzenia 1071/2009, oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby. Zatem aby przyjąć za udowodnione, że A. P. nie jest już osobą zarządzającą transportem - powinien złożyć w organie oświadczenie, że takiej funkcji nie pełni. Ponieważ rozporządzenie 1071/2009 nie wymaga by umowa z zarządzającym musiała być zawarta w formie pisemnej, tym samym aby uwolnić się od odpowiedzialności na podstawie załącznika nr 4 zarządzający musi złożyć oświadczenie do właściwego organu, że zarządzającym nie jest. W przedmiotowej sprawie zarówno przedsiębiorca jak i zarządzający nie poinformowali organu licencyjnego o zmianie osoby zarządzającej transportem.

GITD nie znalazł również podstaw do zastosowania w sprawie art. 92 b u.t.d. bowiem

ustawodawca daje możliwość zastosowania tegoż zapisu tylko w przypadku gdy podczas kontroli zostały stwierdzone naruszenia dotyczące czasu pracy kierowców. W niniejszej sprawie takie naruszenia nie miały miejsca.

W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie brak było też podstaw do zastosowania brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia, wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokument acją czasu pracy kierowców.

W niniejszej sprawie strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Skargę od tej decyzji do Sądu wniósł A. P. i zarzucił: naruszenie przepisów prowadzące do wydania decyzji z rażącym naruszeniem

prawa tj.

1. Naruszenie art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), zwanej dalej "k.p.a." lub "Kodeks postępowania administracyjnego" w związku z art. 4 ust. 2 lit. b rozporządzenia 1071/2009 w związku z art. 156 § 1 pkt 4 w zw. z art. 189 b k.p.a. poprzez błędne oznaczenie strony postępowania i skierowanie decyzji do podmiotu niebędącego stroną postępowania.

2. art. 77 § 1 i art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego

- przez ich niezastosowanie polegające na wyciągnięciu dowolnych, nieznajdujących oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym wniosków co do ustalenia zarządzającego transportem

3. Naruszenie art. 6 Kodeksu postępowania administracyjnego, w związku z działaniem organu bez podstawy prawnej, poprzez twierdzenie, że "w sytuacji gdy przedsiębiorca nie poinformuje organu o zmianie zarządzającego transportem lub jego utracie winien to zrobić sam zarządzający transportem.

Naruszenie przepisów prawa procesowego w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.:

4. Brak odniesienia organu do art. 189 f k.p.a.

Wskazując na powyższe naruszenia skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności lub uchylenie decyzji organów obydwu instancji i zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. Zm)., dalej " p.p.s.a"., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznawanej sprawie sądowa kontrola zaskarżonej w sprawie decyzji wykazała, iż zaskarżona decyzja GITD oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art.145 § 1pkt 1 lit. c) p.p.s.a.

Przedmiotem kontroli sądu w sprawie niniejszej jest decyzja o nałożeniu na Skarżącego jako zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie "[...] ., kary pieniężnej w wysokości 1.000 zł, tytułem popełnienia przez kierowcę tego przedsiębiorstwa naruszeń wskazanych w lp. 1.2. oraz 1.7. załącznika nr 4 do ustawy o transporcie drogowym.

Spór sprowadza się do rozstrzygnięcia kwestii, czy przewidziana przepisami ustawy o transporcie drogowym kara pieniężna za tego rodzaju naruszenie, mogła być nałożona na Skarżącego. Zasadniczo nie jest kwestionowane samo naruszenie tych przepisów, a więc sąd jedynie stwierdza, że w tym zakresie organy wykazały wykonywanie przewozu drogowego przez kierowcę, który nie okazał w trakcie kontroli wypisu z licencji oraz nie posiadał dokumentów w postaci wykresówek, zapisów odręcznych, wydruków, bądź danych z karty kierowcy dokumentujących jego aktywność za 28 dni poprzedzających dzień kontroli.

Odnośnie natomiast kwestii ponoszenia odpowiedzialności za te naruszenia wskazać należy, że definicja osoby zarządzającej transportem została zawarta w rozporządzeniu 1071/2009. Zgodnie z definicją legalną zawartą w art. 2 pkt 5 rozporządzenia, zarządzający transportem oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną - zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b i d) (tj. cieszy się dobrą reputacją i posiada wymagane kompetencje zawodowe) i która:

a) w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa;

b) ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz

c) posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty.

Przepis art. 4 ust. 4 rozporządzenia stanowi, że przedsiębiorca powiadamia właściwy organ o wyznaczeniu zarządzającego lub zarządzających transportem.

Następnie wskazać należy, że zgodnie z art. 7a ust. 1 u.t.d., zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego oraz licencji wspólnotowej udziela się na wniosek przedsiębiorcy złożony w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej za pomocą środków komunikacji elektronicznej (...). Ustęp 2 tego przepisu określa co taki wniosek powinien zawierać. Zgodnie z pkt 7 wniosek ten powinien zawierać między innymi imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer certyfikatu kompetencji zawodowych osoby zarządzającej transportem, o której mowa w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (...). Nadto zgodnie z ustępem 3 pkt 1 do wniosku dołącza się oświadczenie osoby zarządzającej transportem następującej treści: "Oświadczam, że zgodnie z art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 będę pełnić rolę zarządzającego transportem" oraz kopię certyfikatu kompetencji zawodowych tej osoby (...) oraz zgodnie z pkt 6 lit. a informację z Krajowego Rejestru Karnego o niekaralności za przestępstwa w dziedzinach określonych w art. 6 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, wymienione w art. 5 ust. 2a a także zgodnie z pkt 7 oświadczenie zarządzającego transportem o niekaralności za poważne naruszenie, o którym mowa w art. 6 ust. 1 lit. b rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, w tym najpoważniejsze naruszenie określone w załączniku IV do rozporządzenia (WE) nr 1071/2009.

Zgodnie z art. 14 ust. 1 pkt 1 u.t.d., przewoźnik drogowy jest obowiązany zgłaszać w formie pisemnej, w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji wspólnotowej, zmiany danych, o których mowa w art. 7a, nie później niż w terminie 28 dni od dnia ich powstania. Jeżeli zmiany, o których mowa w ust. 1, obejmują dane zawarte w zezwoleniu na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, przedsiębiorca jest obowiązany wystąpić z wnioskiem o zmianę treści zezwolenia lub licencji (art. 14 ust. 2 ustawy).

Dalej należy wskazać, że osoba uprawniona do zarządzania transportem w przedsiębiorstwie wpisywana jest do Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, który został utworzony w oparciu o przepisy art. 82g i następne ustawy o transporcie drogowym. Na podstawie art. 82h ust. 1 pkt 17 ustawy, w ewidencji przedsiębiorców gromadzi się dane określające także imię i nazwisko osoby zarządzającej transportem oraz datę i miejsce urodzenia, adres zamieszkania, rodzaj posiadanego certyfikatu posiadanych kompetencji zawodowych, numer posiadanego certyfikatu kompetencji zawodowych, datę wydania tego certyfikatu, kraj wydania certyfikatu kompetencji zawodowych oraz ewentualną datę utraty dobrej reputacji. Zgodnie z art. 82h ust. 4 ustawy, w rejestrze odnotowuje się zmiany danych gromadzonych w ewidencjach, o których mowa w ust. 1-3. Dane o których mowa między innymi w art. 82h ust. 1 (a więc też dane dotyczące osoby zarządzającej transportem) przekazuje do ewidencji starosta właściwy dla siedziby przedsiębiorcy, niezwłocznie po zgłoszeniu przez przewoźnika drogowego zmiany danych na podstawie art. 14 ust. 1 (...) - art. 82i ust. 1 lit. c ustawy.

Z powyższych przepisów wynika, że zarządzającym transportem może być sam przewoźnik drogowy, jeżeli prowadzi działalność gospodarczą jako przedsiębiorca będący osobą fizyczną. Natomiast, jeżeli sam przedsiębiorca nie spełnia wymogu posiadania kompetencji zawodowych, może wyznaczyć zarządzającego transportem na podstawie odrębnej umowy. Z taką sytuacją mamy do czynienia w sprawie niniejszej. Informacje dotyczące osoby zarządzającej transportem dołączane są przez przewoźnika do wniosku o wydanie zezwolenie a następnie dane w tym zakresie muszą być aktualizowane przez przewoźnika.

W przedmiotowej sprawie organy dokonały następujących ustaleń w zakresie odpowiedzialności Skarżącego jako zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie M. Z jednej strony organy posiadały informację ze Starostwa Powiatowego w W. z 12 grudnia 2019 r. o tym, że jako zarządzający transportem w przedsiębiorstwie M. był zgłoszony A. P. (k.12. akt adm.). W aktach sprawy znajduje się pozwolenie na wykonywanie zawodu przewożnika drogowego w zakresie rzeczy dla R. J. ( k.4 akt adm.) w którym, jak zarządzający transportem wskazany jest A. P.. Z drugiej strony organy posiadały kopię umowy o zarządzanie transportem zawartą pomiędzy skarżącym a przewoźnikiem zawartą jak wskazuje Skarżący na czas określony od 1 stycznia do 31 grudnia 2016 r.

Poza tym organy obu instancji, nie przeprowadziły żadnego postępowania dowodowego, nawet nie przesłuchały Strony i R. J. (Przedsiębiorcy),na okoliczność czasookresu obowiązywania umowy i rzeczywistego pełnienia przez Skarżącego funkcji zarządzającego transportem. W przypadku decyzji wydanych w sprawie, organy oparły się wyłącznie na informacji pochodzącej ze Starostwa Powiatowego. Z kolei za nie mającą wpływu na ocenę czy skarżący pełnił obowiązki zarządzającego transportem w przedsiębiorstwie M. uznano okoliczność zawarcia umowy o zarządzanie transportem. Odmówiono mocy dowodowej tej umowie z taką argumentacją, że żaden przepis rozporządzenia (UE) nr 1071/2009 nie zawiera bezwzględnego wymogu zawarcia z zarządzającym umowy na piśmie. Wystarczające jest powierzenie wykonywania obowiązków zarządzającego w formie ustnej bądź dorozumianej.

Zdaniem sądu w sprawie niniejszej organy naruszyły art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przepis art. 7 k.p.a. nakazuje organom administracji podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (zasada prawdy obiektywnej). Zasada ta jest realizowana przede wszystkim przez przepisy normujące postępowanie dowodowe, zwłaszcza przez art. 77 § 1 k.p.a., nakazujący organom administracji zebranie i rozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, oraz art. 80, nakazujący ocenę faktu udowodnienia poszczególnych okoliczności na podstawie całego materiału dowodowego.

Przede wszystkim w świetle powyższych rozważań ogólnych dotyczących osoby zarządzającej transportem, stwierdzić należy, że wpisy w rejestrze przedsiębiorców nie mają charakteru konstytutywnego. Rejestr ma jedynie charakter informacyjny. Aktualność zawartych w nim informacji zależy od przewoźnika, gdyż to na nim spoczywa obowiązek informowania o zmianach. Twierdzenie, że skoro uprawniony organ nie potwierdził zmiany osoby zarządzającej, to przyjąć należy że na dzień kontroli to był nią skarżący, nie może być uwzględnione. Nie ma bowiem w sprawie niniejszej pewności, że na datę udzielenia informacji przez organ – 12 grudnia 2019 r. była ona aktualna. Umowa z przedsiębiorcą wręcz przeczy twierdzeniom organu w tym zakresie. Zdaniem Sądu, dwa dowody(zezwolenie na transport drogowy oraz pismo ze Starostwa), na które powołuje się organ, nie dowodzą , że po 31 grudnia 2016 r. strony zawarły kolejną umowę w jakiejkolwiek formie. Organy jednak nawet nie przesłuchały Strony ani R. J. (przedsiębiorcy) na okoliczność czasookresu obowiązywania umowy. Istotnie w treści art. 2 pkt 5 rozporządzenia, definiującego zarządzającego transportem, mowa jest o umowie bez wskazania jej formy - "wyznaczona przez przedsiębiorcę na podstawie umowy inna osoba fizyczna". W dalszej części tej definicji mowa jest o zarządzaniu w sposób rzeczywisty i ciągły. Zdaniem sądu, gdyby w sprawie wykazano, że skarżący zarządzał transportem w przedsiębiorstwie przewoźnika w sposób rzeczywisty i ciągły na podstawie bezspornych i jednoznacznych okoliczności faktycznych, to można byłoby podzielić stanowisko organu, że umowa o zarządzanie transportem na piśmie na czas określony nie ma znaczenia, bo wyznaczenie zarządcy nastąpiło w sposób dorozumiany. W okolicznościach faktycznych sprawy niniejszej nie sposób jednak pominąć umowę zawartą pomiędzy stronami, której postanowienia, powinny być przedmiotem postępowania dowodowego organu.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że zgromadzony materiał dowodowy nasuwa wiele wątpliwości, a już na pewno nie pozwalał na przyjęcie wersji organu i obciążenie odpowiedzialnością za stwierdzone naruszenia skarżącego jako zarządzającego transportem w dniu kontroli.

Z tych wszystkich względów Sąd uznał zarzuty naruszenia przepisów postępowania podniesione w skardze za zasadne. Sąd nie stwierdził nieważności decyzji na podstawie art.156 § 1pkt 4 k.p.a., bowiem, nie wszystkie istotne w sprawie okoliczności faktyczne zostały wyjaśnione. Rozpoznając sprawę ponownie organy przeprowadzą postępowanie dowodowe zgodnie z oceną prawną wyrażoną przez Sąd uzupełniając zebrany materiał dowodowy przede wszystkim o dowód z przesłuchania Strony i Przedsiębiorcy – R. J., na okoliczność zawartych umów przez Skarźącego oraz pełnionej funkcji zarządzającego transportem w rozumieniu rozporządzenia 1071/2009.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylono decyzje organów obydwu instancji. Konsekwencją uwzględnienia skargi było orzeczenie o obowiązku zwrotu przez organ na rzecz skarżącego poniesionych przez niego kosztów postępowania sądowego -na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a., które obejmują wpis sądowy w wysokości 100 zł.