Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 609/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Finanse publiczne
Skarżony organ: Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 200, art. 205 § 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak, Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Protokolant st. specjalista - Anna Wiśniewska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 października 2019 r. sprawy ze skargi P. w O. na decyzję Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz P. w O. kwotę 4076 zł (słownie: cztery tysiące siedemdziesiąt sześć złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Parafii Rzymskokatolickiej pw. (...) w O. (dalej: Parafia, strona lub skarżąca) jest decyzja Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (dalej: Minister KiDN, organ odwoławczy lub II instancji) z (...) grudnia 2018 r. nr (...) uchylająca w całości decyzję (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków we W. (dalej: Konserwator Zabytków lub organ I instancji) z (...) maja 2017 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu przez stronę 15.269 zł wraz z odsetkami i orzekająca o zwrocie ww. kwoty jako pobranej w nadmiernej wysokości oraz określająca termin od którego należy liczyć odsetki. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym.

Konserwator Zabytków decyzją z (...) stycznia 2012 r. nr (...) udzielił stronie pozwolenia na wykonanie prac konserwatorskich przy polichromowanym stropie w nawie głównej kościoła filialnego p.w. św. (...) w S., zgodnie z programem, opracowanym przez konserwatora dzieł sztuki.

W związku z wnioskiem strony o udzielenie dotacji na renowację malowidła stropowego autorstwa (...) nad nawą główną w ww. kościele oraz informacją, że koszt realizacji I etapu w roku 2012 (55% całości zadania) wyniesie 110.000 zł w dniu (...) maja 2012 r. nr (...) (dalej: umowa z (...) maja 2012 r.) zawarto pomiędzy skarżącą a Konserwatorem Zabytków umowę mocą, której przyznano dotację na dofinansowanie prac konserwatorskich. Na podstawie tej umowy Konserwator Zabytków przyznał stronie dotację w wysokości 60.000 zł, co stanowiło 54,55 % wysokości nakładów koniecznych na I etap ww. prac. Dotacja została przyznana na wykonanie prac w terminie od dnia 14 maja do dnia 30 listopada 2012 r.

W związku z przekazaniem przez Parafię przy piśmie z (...) sierpnia 2012 r., dokumentów niezbędne do uruchomienia dotacji celowej, organ I instancji w dniu (...) września 2012 r. przekazał dotację w wysokości 60.000 zł. W dniu (...) listopada 2012 r. została sporządzona informacja o sposobie rozliczenia dotacji, w której wskazano, że Parafia przedłożyła dokumenty wymagane do rozliczenia dotacji, tj. potwierdzenie przelewu środków na konto wykonawcy prac konserwatorskich, umowę z wykonawcą prac konserwatorskich oraz dokumentację powykonawczą.

W wyniku przeprowadzonej przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej we W. kontroli (protokół z (...) listopada 2016 r.) ustalono, że ostatecznie Parafia zapłaciła za renowację malowidła stropowego kwotę 82.000 zł, co zdaniem ww. organu przesądza o tym, iż ww. dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości.

Pismem z (...) grudnia 2016 r. organ I instancji wezwał stronę do zapłaty kwoty 15.269 zł wraz z odsetkami jak dla zaległości podatkowych. W odpowiedzi na powyższe Parafia pismem z 9 stycznia 2017 r., poinformowała, że dotacja została wykorzystana w całości zgodnie z jej przeznaczeniem, gdyż kwotę 60.000 zł w całości wydatkowano na wykonanie prac konserwatorskich wskazanych w umowie.

Pismem z 25 stycznia 2017 r. Konserwator Zabytków zawiadomił stronę o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie zwrotu kwoty 15.269 zł wraz z odsetkami. Następnie decyzją z (...) maja 2017 r., organ I instancji orzekł o zwrocie przez stronę kwoty 15.269 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, naliczonymi począwszy od dnia przekazania dotacji na realizację I etapu prac konserwatorskich, tj. od dnia (...) września 2012 r.

W uzasadnieniu Konserwator Zabytków wskazał, że dotacja przyznana stronie w wysokości 60.000 zł, stanowiła 54,55 % wysokości nakładów koniecznych na realizację całego zadania. Procentowy udział dotacji w kosztach całego przedsięwzięcia, określony został na podstawie kosztorysu przedłożonego przez wykonawcę, precyzującego zarówno zakres zadania zaplanowanego na 2012 r., jak i jego koszt całkowity. Kwota 110.000 zł jako wysokość wynagrodzenia określona została ponadto w § 8 umowy z (...) kwietnia 2012 r. Pozostałą, brakującą kwotę 50.000 zł strona otrzymała z budżetu Marszałka Województwa (...).. W ramach realizacji zadania skarżąca zapłaciła wykonawcy prac konserwatorskich, w okresie od 5 czerwca 2012 r. do 1 października 2012 r. w 10 ratach kwotę 110.000 zł. Następnie, wykonawca prac, dnia 27 i 28 września 2012 r. dokonał wpłaty na rachunek bankowy Parafii, kwoty 28.000 zł, tytułem "Wpłata". Z materiału dowodowego wynika, zdaniem organu I instancji, że wykonawca prac ostatecznie otrzymał kwotę 82.000 zł, co z kolei wskazuje na pobranie przez stronę w tej kwocie dotacji w nadmiernej wysokości.

W wyniku rozpoznania odwołania Minister KiDN decyzją z (...) grudnia 2018 r. uchyli w całości decyzję organu I instancji i określił stronie kwotę 15.269 zł do zwrotu z tytułu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości oraz termin 14 listopada 2014 r., od którego nalicza się odsetki w wysokości jak dla zaległości podatkowych.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przywołał przepisy ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz.U. z 2019 r., poz. 869 ze zm., dalej: ufp) i wskazał, że z materiału dowodowego wynika, iż rzeczywisty koszt realizacji zadania wyniósł 82.000 zł, a nie 110.000 zł i był o 28.000 zł niższy niż kwota dotacji udzielonych łącznie z budżetu (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz z budżetu Województwa (...) . Tym samym dotację w wysokości 28.000 zł pobrano w kwocie wyższej niż niezbędna na finansowanie przedmiotowego zadania. Kwota ta nie stała się w żadnej mierze własnością Parafii, a równowartość 54,55 % tej kwoty powinna zostać zwrócona na rachunek Konserwatora Zabytków.

Organ II instancji stwierdził, że zaskarżonej decyzji nie można utrzymać w mocy, gdyż organ pierwszej instancji nie wskazał w rozstrzygnięciu, z jakiego tytułu następuje zwrot określonej części dotacji. W ocenie organu odwoławczego w sprawie ten zwrot winien nastąpić na skutek pobrania dotacji w nadmiernej wysokości, co organ I instancji jedynie wskazał w uzasadnieniu decyzji. Ponadto zdaniem Ministra KiDN w zaskarżonej decyzji w sposób nieprawidłowy określono termin, od którego należy naliczać odsetki. W dacie zawarcia umowy termin, od którego należało naliczać odsetki od dotacji podlegającej zwrotowi określał, tak jak i obecnie, art. 169 ust. 5 ufp. W związku z tym, odsetki od części dotacji podlegającej zwrotowi powinny być w sprawie naliczane od dnia stwierdzenia nienależnego pobrania dotacji, tj. od dnia (...) listopada 2016 r., stanowiącego datę sporządzenia protokołu kontroli przez inspektora kontroli skarbowej.

Pismem z 11 stycznia 2019 r. strona złożyła skargę na ww. decyzję wnosząc o jej uchylenie i uchylenie decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik spraw, a to:

1. art. 6, art. 7, art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., dalej: kpa) oraz art. 80 kpa w zw. art. 67 ufp poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, a ograniczenie się tylko do analizy zapisów na rachunku bankowym Parafii i wyprowadzenie z tej analizy wniosków niczym nie uzasadnionych, a w konsekwencji dokonanie zupełnie dowolnych, albowiem niemających oparcia w materiale dowodowym sprawy ustaleń, jakoby całkowity koszt realizacji I etapu prac konserwatorskich przy polichromowanym stropie aut. (...) w nawie głównej kościoła filialnego p.w. (...) w S., na które Konserwator Zabytków na mocy umowy z (...) maja 2012 r. udzielił stronie dotacji w wysokości 60.000 zł, wynosił tylko 82.000 zł, a także jakoby w dniach 27 - 28 września 2012 r. wykonawca tych prac "zwrócił" Parafii kwotę 28.000 zł z wcześniej zapłaconego mu wynagrodzenia za wykonanie tych prac, a nadto, że Parafia pobrała dotację w kwocie o 28.000 zł wyższej niż niezbędna na finansowanie przedmiotowego zadania, podczas gdy prawidłowo przeprowadzone postępowanie doprowadziłoby do prawidłowych ustaleń z zakresu stanu faktycznego, a to do tego, że rzeczywisty całkowity koszty przedmiotowych prac konserwatorskich wynosił 110.000 zł i wynagrodzenie w takiej wysokości wykonawca tych prac W. K. otrzymał od Parafii. W konsekwencji tych naruszeń Minister KiDN błędnie przyjął, że Parafia uzyskała od Konserwatora Zabytków dotację w nadmiernej wysokości i w konsekwencji powinna zwrócić kwotę 15.269 zł wraz z odsetkami;

2. art. 107 § 1 i 3, art. 11 kpa w zw. art. 140 kpa w zw. art. 67 ufp polegające na niewyjaśnieniu stronie zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy załatwieniu sprawy, w tym na jakiej podstawie Minister KiDN przyjął, że kwoty przelane przez wykonawcę robót konserwatorskich przedmiotowego stropu tytułem "wpłata" są zwrotem części wypłaconego mu przez Parafię wynagrodzenia za wykonanie tych prac, a nadto organ nie wyjaśnił na jakiej podstawie przyjął, że równowartość 54,55 % kwoty 28.000 zł strona powinna zwrócić na rachunek organu I instancji. Brak wskazania motywów takich ustaleń czyni zaskarżoną decyzję w istocie niemożliwą do zweryfikowania i tym samym wadliwą. Sposób sporządzenia uzasadnienia decyzji nie daje postaw do ustalenia jakie racje doprowadziły Ministra KiDN do wniosku, że doszło do pobrania dotacji w nadmiernej wysokości i w wysokości wyższej niż niezbędna na finansowanie przedmiotowego zadania, a nadto, że Parafia powinna zwrócić wskazaną przez Ministra KiDN część dotacji. Strona nie ma możliwości odtworzenia toku rozumowania organu wydającego decyzję oraz motywów tego rozstrzygnięcia. Ma to istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem tylko dotacja pobrana w nadmiernej wysokości w rozumieniu art. 169 ust. 1 pkt 2) ufp podlega zwrotowi do budżetu państwa, a nadto w wysokości określonej zgodnie z art. 169 ust. 4 tej ustawy;

II. prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to: art. 169 ust. 1 pkt 2) i art. 169 ust. 2 ufp polegające na ich niewłaściwym zastosowaniu i niezasadnym przyjęciu, że Parafia pobrała dotację w nadmiernej wysokości i w kwocie o 28.000 zł wyższej niż niezbędna na finansowanie przedmiotowego zadania, a nadto powinna zwrócić na rachunek organu I instancji kwotę 15.269 zł, podczas gdy w sprawie nie wystąpiły przesłanki określone w art. 169 ust. 2 ufp, których ziszczenie się pozwoliłoby na stwierdzenie, że Parafia pobrała dotację w nadmiernej wysokości.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:

Skargę należało uwzględnić.

Na wstępie wyjaśnić należy, że obowiązkiem organu administracji, wynikającym z zawartej w art. 7 kpa zasady prawdy obiektywnej, jest dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy. Organ administracji jest zobowiązany do podejmowania wszelkich kroków zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i powinien prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie obywateli do władz publicznych (por. wyrok NSA z 7 października 1983 r. SA/Lu 240/83, LEX nr 1688578). Obowiązek ten jest realizowany dzięki nakazowi zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia przez organ administracji całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 kpa). Wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego oznacza konieczność ustosunkowania się przez organ do wszystkich dowodów zebranych w sprawie (por. tezę drugą wyroku NSA z 15 grudnia 1995 r. SA/Lu 507/95, LEX nr 27107; wyrok NSA z 3 lutego 1999 r. IV SA 1010/97, LEX nr 48684; wyrok NSA z 4 marca 1999 r. IV SA 288/97, LEX nr 48135). Należy w tym miejscu zwrócić uwagę na dyspozycję art. 80 kpa, który nakazuje ocenę poszczególnych dowodów w kontekście całości materiału dowodowego. Oparcie rozstrzygnięcia tylko na niektórych dowodach i pominięcie innych jest niedopuszczalne (P. Przybysz Komentarz do art. 77 kpa, LEX 2019).

Należy również zauważyć, że zgodnie z art. 107 § 3 kpa uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z 12 maja 2000 r. sygn. akt I SA/Kr 856/98, LEX nr 43041). Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma zasadnicze znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 kpa, a realizowanej na mocy art. 107 § 3 ww. ustawy. Organ administracyjny jest zobowiązany tą zasadą do wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, aby w miarę możliwości doprowadzić do wykonania decyzji bez stosowania środków przymusu. Elementem decydującym o przekonaniu strony, co do trafności rozstrzygnięcia, jest uzasadnienie decyzji.

Zasada przekonywania niezostanie natomiast zrealizowana w sytuacji, gdy organ pominie milczeniem niektóre twierdzenia lub nie odniesie się do faktów istotnych dla danej sprawy. Obowiązkiem organu rozstrzygającego sprawę – w ramach motywowania podjętej decyzji – jest również ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez stronę w trakcie toczącego się postępowania. Odzwierciedlenie tego winno znaleźć się w uzasadnieniu decyzji.

Zarówno doktryna jak i orzecznictwo sądów administracyjnych akcentuje konieczność wyczerpującego odniesienia się w uzasadnieniu decyzji organu II instancji do całości zebranego materiału dowodowego oraz do wszystkich zarzutów podnoszonych przez strony w toku postępowania (por. np. P. Przybysz – Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz LEX 2017, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 12 kwietnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Po 979/16, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 23 marca 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1464/17, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 14 kwietnia 2005 r. sygn. akt III SA/Wa 180/05).

W wyroku z 20 grudnia 1999 r. sygn. akt IV SA 274/97 (LEX nr 48234), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że organ odwoławczy rozpoznaje sprawę ponownie merytorycznie w jej całokształcie. Oznacza to, że ma on obowiązek rozpoznać wszystkie żądania, wnioski i zarzuty strony oraz ustosunkować się do nich w uzasadnieniu swej decyzji. Wspomniane żądania, wnioski i zarzuty mogą być rzecz jasna zawarte także w złożonym przez stronę odwołaniu. Stąd obowiązkiem organu odwoławczego o podstawowym znaczeniu jest również przytoczenie w tym względzie treści odwołania oraz ustosunkowanie się do niego w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy przypomnieć należy, że w dniu (...) maja 2012 r została zawarta umowa pomiędzy Parafią a (...) Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków we W. na realizację I etapu prac konserwatorskich przy polichromowanym stropie aut. (...), w nawie głównej kościoła filialnego pw. (...) w S., obejmującego konserwację 36,37 m2 stropu od strony chóru, tj. sceny batalistycznej, dwóch scen z muzykującymi puttami nad emporą muzyczną oraz desek przyściennych wymienionych w latach XX-tych XX w. i zamalowanych brązową farbą olejną. Na podstawie ww. umowy przyznana została dotacje w wysokości 60.000 zł. Koszt całości ww. zadania miał wynieść 110.000 zł i na pozostałą część Parafia uzyskała dotację od (...) Urzędu Wojewódzkiego (50.000 zł).

Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził, że cyt. "stan faktyczny w niniejszej sprawie został przez organ ustalony w sposób prawidłowy. Z analizy rachunku bankowego Parafii jednoznacznie wynika, że w okresie od dnia 12 września 2012 r. do dnia 1 października 2012 r., Parafia wypłaciła wykonawcy prac konserwatorskich (...) łącznie kwotę 110.000 zł. W dniach 27 września - 28 września 2012 r. natomiast, wykonawca prac zwrócił Parafii łącznie kwotę 28.000 zł tytułem "Wpłata". Rzeczywisty koszt realizacji zadania wyniósł zatem 82.000 zł, a nie 110.000 zł, tzn. był o 28.000 zł niższy niż kwota dotacji udzielonych łącznie (...). Tym samym dotację pobrano w kwocie o 28.000 zł wyższej niż niezbędna na finansowanie przedmiotowego zadania. Kwota ta nie stała się w żadnej mierze własnością Parafii, a równowartość 54,55 % tej kwoty powinna zostać zwrócona na rachunek (...) Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków".

W ocenie sądu nieprawidłowo Minister KiDN wskazał, że stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. W sprawie, jak zasadnie zwróciła uwagę skarżąca, nie wiadomo na jakiej podstawie organ ustalił, że całkowity koszt realizacji I etapu prac konserwatorskich przy polichromowanym stropie aut. (...) wynosił tylko 82.000 zł. W sprawie, nie ulega wątpliwości, że wykonawca otrzymał 110.000 zł tytułem zapłaty za prace konserwatorskie. Niewątpliwe jest również, że tenże wykonawca przelał łącznie 28.000 zł na rzecz Parafii tytułem "Wpłata". Jednakże, w ocenie sądu, przedwczesne jest stwierdzenie organu wskazujące na to, że wpłatę wykonawcy w wysokości 28.000 zł należy traktować jako zwrot środków za realizację zadania. Organ II instancji na tę okoliczność nie przedstawił jakichkolwiek dowodów, czy też nie dokonał w tym zakresie analizy istniejącego materiału dowodowego. Tym samym, w tym zakresie decyzja Ministra KiDN nie poddaje się jakiejkolwiek kontroli. Sąd w tym miejscu wskazuje, że nie kwestionuje, iż taki stan faktyczny jak przyjęty w zaskarżonej decyzji mógł hipotetycznie mieć miejsce, jednakże organ tego w żaden sposób nie udowodnił, czy też nawet uprawdopodobnił. Rolą organu odwoławczego, była analiza całości materiału dowodowego i dokonanie rekonstrukcji stanu faktycznego, który byłby co najmniej zbliżony do rzeczywistego i w wypadku, gdyby organ ustalił, że materiał dowodowy jest niewystarczający do ustalenia stanu faktycznego, to winien ten materiał dowodowy uzupełnić.

Zdaniem sądu, o czym już wspomniano wyżej, podjęta decyzja, jest co najmniej przedwczesna. Słusznie bowiem zauważa skarżąca, że została ona podjęta tylko na podstawie niepełnej analizy rachunku bankowego Parafii. Organ II instancji nie ustalił jaki charakter miała dokonana przez wykonawcę robót dwukrotna wpłata na rachunek Parafii. Podkreślenia także wymaga, że również kontrolerzy UKS tego nie ustalili mimo szeroko prowadzonej kontroli. Kontrolerzy UKS przyjęli określony stan faktyczny, jednakże przyjęty przez kontrolerów stan faktyczny nie zwalniał organu od jego ponownego ustalenia i zrekonstruowania w decyzji na podstawie konkretnych dowodów znajdujących się w aktach. W sprawie tego ewidentnie zabrakło. A więc nadal nie wiemy, jaki charakter miała wpłata dokonana przez wykonawcę. Czy rzeczywiście była zwrotem środków, czy też wpłatą z innego tytułu łączącego wykonawcę z Parafią? Podkreślenia wymaga, że kontrolerzy próbowali przesłuchać wykonawcę robót, jednakże im się to nie udało. Organy orzekające, w tym w szczególności Minister KiDN zaniechał próby przesłuchania wykonawcy robót i dowolnie przyjął, że wpłacona kwota jest zwrotem za wykonane roboty. Co więcej w ocenie sądu charakter wpłat dokonanej przez wykonawcę, można było ustalić na kilka sposobów. Po pierwsze można było, o czym już była mowa wyżej, przesłuchać samego wykonawcę lub taż zwrócić się do Prokuratury Rejonowej w G. o informację, czy przesłuchano tego świadka i w wypadku jego przesłuchania o nadesłanie protokołu z tej czynności. W wypadku niemożności posłużenia się takim dowodem można było przesłuchać świadka Z. M., która to osoba zgodnie z zeznaniami ówczesnego proboszcza Parafii w 2012 r. ks. T. C. była zaangażowana zarówno w remont kościołów, jak i w rozliczenia z wykonawcami. Co więcej organ mógł również próbować zrekonstruować stan faktyczny na podstawie akt sprawy. Jednakże w takim wypadku winien uzupełnić akta, o co najmniej protokół przesłuchań księdza (który to dowód był przeprowadzony przez inspektorów UKS), a także winien dokonać szczegółowej analizy rachunku bankowego Parafii. Analiza ta winna odpowiedzieć na pytanie czy Parafia dysponowała środkami finansowymi na zapłatę za usługi wykonawcy, czy też nie posiadała środków i dokonywane wpłaty pozwoliły na zapłatę wykonawcy za jego usługi. Innymi słowy organ odwoławczy winien ustalić, czy Parafia na określony dzień posiadała wystarczające środki na zapłatę wykonawcy, czy też nie i dopiero ta wpłata wykonawcy (27 i 28 września 2012 r.) pozwoliła w całości uregulować należności za usługi świadczone przez W. K..

W tym miejscu należy wskazać, że sąd za organ nie mógł dokonać tych czynności, gdyż rolą sądu nie jest ustalanie stanu faktycznego sprawy, a jedynie jego kontrola. Co więcej sąd również nie jest w stanie ustalić, czy Parafia posiadała tylko jeden rachunek bankowy, co do którego organ zebrał określony materiał dowodowy, czy też posiadała w 2012 r. także inny rachunek, którego danych sąd nie posiada.

Mając powyższe na względzie Minister KiDN musi, w oparciu o dostępne mu środki dowodowe, jednoznacznie rozstrzygnąć, jaki charakter miała "Wpłata" dokonana na rachunek Parafii przez W. K., bowiem w zaskarżonej decyzji powyższych ustaleń zabrakło, co w ocenie sądu zakwalifikować należało jako dopuszczenie się przez organ naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, które to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem w ocenie sądu zarzuty skargi odnoszące się do naruszenia przepisów procedury administracyjnej, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy są zasadne.

Przedwczesne natomiast byłoby rozstrzyganie kwestii związanej z naruszeniem przepisów materialnych, tj. art. 169 ust. 1 pkt 2 i art. 169 ust. 2 ufp, gdyż w sprawie nie został ustalony w sposób prawidłowy stan faktyczny. Dopiero prawidłowe ustalenie stanu faktycznego spowoduje, że stanie się możliwe rozstrzygnięcie kwestii związanej z pobraniem dotacji w nadmiernej wysokości (wysokości wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania).

Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, Minister KiDN powinien uwzględnić przedstawione wyżej uwagi, w szczególności odnieść się w treści swej decyzji do wszystkich twierdzeń i zarzutów strony, które mogłyby mieć wpływ na treść wydanego w sprawie rozstrzygnięcia, a także dokonać ponownej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. W szczególności organ zobowiązany będzie ustalić charakter dokonanej przez wykonawcę robót wpłat. W tym zakresie organ odwoławczy, powinien przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające, które pozwoli na ustalenie charakteru tych dwóch wpłat na rachunek bankowy Parafii. W zależności od poczynionych ustaleń faktycznych, organ odwoławczy podejmie następnie stosowną decyzję w sprawie.

Mając na względzie powyższe sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej: ppsa) skargę uwzględnił i uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ppsa i w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.). Na łączną kwotę 4.076 zł składają się: wpis stosunkowy od skargi w wysokości 459 zł, koszty zastępstwa procesowego w wysokości 3600 zł i opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.