Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 145/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-05-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6212 Równoważnik za brak lokalu mieszkalnego i za remont lokalu mieszkalnego
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust. 1, art. 89, art. 92 ust. 1, art. 107 ust. 1
journal: Dz.U. 2007 nr 43 poz 277
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
article: par. 1 ust. 1 pkt 1-6, par. 2 ust. 1 pkt 1, par. 9 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 2002 nr 100 poz 918
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Pisula – Dąbrowska Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Iwona Maciejuk (spr.) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 maja 2016 r. sprawy ze skargi J. N. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji przyznającej prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego – oddala skargę –


UZASADNIENIE

J. N., funkcjonariusz Komendy Miejskiej Policji w [...],

w służbie stałej od dnia [...] lutego 1998 r., wraz z żoną, synem i córką zamieszkiwał

w spółdzielczym własnościowym lokalu mieszkalnym położonym w [...] przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 38,60 m2, w tym pow. mieszkalnej 26,00 m2, do którego posiadał tytuł prawny. Od 1996 r. otrzymywał równoważnik pieniężny za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego w wysokości uwzględniającej przysługujące normy zaludnienia. Od roku 2007 do 2013 r. tego świadczenia pieniężnego dokonywana była na podstawie corocznie wydawanej przez Komendanta Miejskiego Policji w [...] decyzji administracyjnej.

K. i J. małżonkowie N. aktem notarialnym Repertorium [...] z dnia [...] sierpnia 2011 r. sprzedali dotychczas zajmowany lokal mieszkalny położony w [...] przy ul. [...].

Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2011 r. J. N. wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w [...] o przyznanie pomocy finansowej na uzyskanie lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] o powierzchni użytkowej 63,06 m2.

W dniu [...] sierpnia 2011 r. aktem notarialnym Repertorium [...] nabyli lokal mieszkalny położony w [...] przy ul. [...].

Decyzją Nr [...] z dnia [...] października 2011 r. Komendant Miejski Policji

w [...] przyznał zainteresowanemu pomoc finansową w kwocie 17.060,00 zł na wskazany we wniosku cel.

Oświadczeniem mieszkaniowym z dnia [...] stycznia 2012 r. J. N. zwrócił się do Komendanta Miejskiego Policji w [...] o ustalenie uprawnień do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz jego wysokości od dnia [...] sierpnia 2008 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r. W jego ocenie przedmiotowe świadczenie pieniężne mu przysługuje, albowiem ówcześnie posiadany lokal mieszkalny przy ul. [...] w [...] od dnia [...] lipca 2007 r., tj. narodzin córki J. do dnia nabycia nowego lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...] nie zapewniał przysługujących jemu i jego rodzinie należnych norm zaludnienia.

Decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Komendant Miejski Policji

w [...] przyznał równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego w wysokości dla policjanta posiadającego rodzinę za okres od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia

[...] sierpnia 2011 r. Organ powołał jako podstawę prawną m.in. art. 107 ust.1 ustawy

o Policji.

[...] Komendant Wojewódzki Policji wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji nr [...]

z dnia [...] stycznia 2012 r. Komendanta Miejskiego Policji w [...], a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. stwierdził nieważność decyzji nr [...]

z dnia [...] stycznia 2012 r. Stwierdził, że decyzja rażąco narusza art. 92 ust. 1 ustawy

o Policji oraz § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm.), a także § 2 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 919 z późn. zm.).

Komendanta Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie decyzję organu I instancji. W ocenie KGP decyzja Nr [...]

z dnia [...] stycznia 2012 r. rażąco narusza art. 107 ust. 1 ustawy o Policji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 16 kwietnia 2015 r. sygn. akt II SA/Wa 1351/14 uchylił decyzję Komendanta Głównego Policji

oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...]z dnia [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził,

że niedopuszczalna była eliminacja ostatecznej decyzji z obrotu prawnego w oparciu o całkowicie różne podstawy prawne.

[...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją nr [...] z dnia [...] września 2015 r. stwierdził nieważność ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. Komendanta Miejskiego Policji w [...]. W jego ocenie badana decyzja rażąco narusza postanowienia art. 92 ust. 1 ustawy o Policji, przepis § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U, Nr 100, poz. 918 z późn. zm.), § 2 pkt 2 rozporządzenia MSWiA z dnia 28 czerwca 2002 r. (Dz. U. Nr 100, poz. 919 z późn. zm.) oraz regulację prawną zawartą w art. 107 ust. 1 powołanej ustawy pragmatycznej.

Komendant Główny Policji, po rozpatrzeniu odwołania J. N., decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji nr [...] z dnia [...] września 2015 r.

W uzasadnieniu wskazał, że objęta kontrolą nadzorczą decyzja Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. oparta została na przepisie art. 88 ust. 1, art. 89, 92 ust. 1, art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 1- 6, § 2 ust. 1 pkt 1 i § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji

z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania powyższej decyzji, policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. W świetle przepisu § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem policjanta przeniesionego do służby

w innej miejscowości.

Powołany przepis wyklucza przyznanie policjantowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli policjant otrzymał już pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu.

KGP wskazał, że Komendant Miejski Policji w [...] decyzją nr [...]

z dnia [...] października 2011 r. przyznał J.N. pomoc finansową

w wysokości 17.060,00 zł na uzyskanie lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ul. [...], zgodnego z przysługującymi zainteresowanemu normami zaludnienia.

Zarówno w dniu [...] stycznia 2012 r. (tj. ubiegania się przez stronę o równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego) jak i w dniu [...] stycznia 2012 r. (tj. wydania decyzji przyznającej zainteresowanemu przedmiotowe świadczenie pieniężne) stan faktyczny sprawy wykluczał tego rodzaju rozstrzygnięcie, albowiem przyznana w dniu [...] października 2011 r. J.N. pomoc finansowa uniemożliwiała przyznanie mu równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Komendant Miejski Policji [...], wbrew regulacji prawnej zawartej w § 1 ust.2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego w inny sposób, nieprawidłowy, nie wynikający z postanowień powołanego przepisu przyznał stronie na podstawie decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego od dnia [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] sierpnia 2011 r.

Nieprawidłowość ta stanowiła naruszenie prawa, tj. § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. i miała cechy rażące, albowiem pozostawała w sprzeczności z brzmieniem powyższego przepisu.

Zasadnie w ocenie KGP [...] Komendant Wojewódzki Policji stwierdził,

że decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. wydana została z rażącym naruszeniem także

art. 107 ust. 1 ustawy o Policji.

KGP powołując się na art. 92 ust. 1 ustawy o Policji wskazał, że postępowanie

w przedmiocie ustalenia prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego wszczyna się na wniosek (oświadczenie) strony, a zatem decyzja

o przyznaniu przedmiotowego świadczenia pieniężnego może dotyczyć okresu od dnia złożenia wniosku, a nie sprzed daty jego złożenia. decyzja przyznająca równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego ma charakter decyzji konstytutywnej. Z akt sprawy nie wynika, aby Pan J. N. przed dniem [...] stycznia 2012 r.,

tj. złożenia oświadczenia mieszkaniowego miał ustalone prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej, która miałaby walor ostateczności. Komendant Główny Policji podzielił stanowisko [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji, iż przepis art. 107 st. 1 ustawy o Policji zawarty

w rozdziale 9 tej ustawy nie dotyczy spraw zawartych w rozdziale 8 ustawy tj. "Mieszkania funkcjonariuszy Policji", a więc nie ma zastosowania do kwestii uregulowanych w tym rozdziale.

KGP stwierdził jednocześnie, że brak jest podstaw do twierdzenia, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji w [...] rażąco narusza postanowienia § 2 pkt 2 rozporządzenia MSWiA w sprawie (...) przyznania policjantowi równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego, skoro przedmiotem badania w postępowaniu o stwierdzenie nieważności jest ostateczna decyzja o przyznaniu stronie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego.

Niezależnie od powyższego, organ stwierdził jednakże, iż w rozpoznawanej sprawie wystąpiła przesłanka do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., albowiem decyzja ta w sposób rażący narusza postanowienia § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, wydanego na podstawie przepisu art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, jak również przepis art. 107 ust. 1 ustawy pragmatycznej, a więc obarczona jest wadą wymienioną w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, a jej skutków społeczno-gospodarczych nie można zaakceptować z punktu widzenia wymagań praworządności.

Decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi J. N., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] września 2015 r. i zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, pełnomocnik zarzucił:

1. naruszenie art. 8 k.p.a., art. 16 k.p.a. oraz art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez nieuprawnione jego zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji,

2. naruszenie art. 156 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP.

W uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że w dacie wydania korzystnej dla skarżącego decyzji nr [...] organ postępowania prezentował zupełnie odmienny, niż obecnie, pogląd prawny w kwestii zasadności przyznawania przedmiotowych świadczeń pieniężnych. Wówczas to, organ administracji stał na stanowisku, że przyznanie świadczenia jest jak najbardziej zasadne, także za okres poprzedzający datę tego typu decyzji. Zmiana interpretacji prawnej stosowanej przez organ nastąpiła po dacie wydania korzystnej dla odwołującego decyzji Nr [...], co wynika z utrwalonych

w aktach sprawy opinii Zespołów Prawnych KWP w [...] oraz KGP, przyjętych do stosowania przez organy Policji. W tym zakresie skarżący w całości podtrzymuje dotychczasowe stanowisko o niekonsekwencji organu administracji stosującego

w jednej sprawie odmienne wykładnie przepisów i naruszeniu zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej.

Niedopuszczalne jest w ocenie pełnomocnika, aby skarżący - będący stroną słabszą w stosunku prawnym łączącym strony - ponosił negatywne konsekwencje zmiany interpretacji przepisów prawa przez organ i jego pracowników, bądź też za popełnione przez nich błędy w stosowaniu prawa. Z tego względu zdaniem pełnomocnika całkowicie zasadny jest podniesiony w petitum zarzut naruszenia art. 8 k.p.a., jak również naruszenia jednej z podstawowych zasad demokratycznego państwa prawa, jaką jest ochrona praw nabytych, eksponowana w orzecznictwie TK.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, przywołując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna.

Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest instytucją stanowiącą wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 ustawy z dnia

14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267), zwanej dalej k.p.a. Z tego względu może mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych

w art. 156 § 1 k.p.a. Ewentualne zaistnienie wad, o których mowa w tym przepisie ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy, istniejącego w dacie wydania decyzji kwestionowanej w postępowaniu nieważnościowym.

Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, iż o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony, oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze – skutki, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa ma miejsce wówczas, gdy istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (v. wyrok NSA z dnia 28 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1888/10, Lex nr 1069632; wyrok NSA z dnia 18 lipca 1994 r. sygn. akt V SA 535/94, ONSA 1995, nr 2, poz. 91; wyrok NSA z dnia 21 października 2010 r. sygn. akt I OSK 28/10, orzeczenia.nsa.gov.pl).

W ocenie Sądu, zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji odpowiadają prawu. W sprawie tej decyzje wydały właściwe organy.

Prawidłowo organy obu instancji zastosowały w tej sprawie przepis art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. stwierdzając, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. obarczona jest wadą kwalifikowanego naruszenia prawa, co spowodowało konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc.

Poddana ocenie organu w postępowaniu nieważnościowym decyzja Komendanta Miejskiego Policji w [...] nr [...] z dnia [...] stycznia 2012 r. oparta została na przepisie art. 97 ust. 5, art. 88 ust. 1, art. 89, 92 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 z późn. zm.) oraz § 1 ust. 1 pkt 1- 6, § 2 ust. 1 pkt 1 i § 9 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego (Dz. U. Nr 100, poz. 918

z późn. zm.).

Zasadnie organy stwierdziły, że decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. przyznająca skarżącemu, za okres sprzed złożenia wniosku, prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego rażąco narusza przepis § 1 ust. 2 pkt 2 powołanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania

i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz art. 107 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 z późn. zm.).

Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r., policjantowi przysługuje równoważnik pieniężny, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej.

Stosownie zaś do § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych

i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, równoważnika pieniężnego

za brak lokalu mieszkalnego nie przyznaje się policjantowi w służbie stałej, jeżeli otrzymał pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu na podstawie odrębnych przepisów, z wyjątkiem policjanta przeniesionego do służby w innej miejscowości.

Zasadnie organy nadzoru stwierdziły, że powołany przepis wyklucza przyznanie policjantowi równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, jeżeli otrzymał on już pomoc finansową na uzyskanie lokalu mieszkalnego lub domu.

W sprawie jest bezsporne, że policjantowi decyzją z dnia [...] października 2011 r. przyznana została pomoc finansowa na uzyskanie lokalu mieszkalnego odpowiadającego normom zaludnienia.

Już powyższe powoduje, że Komendant Miejski Policji w [...] przyznając decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego rażąco naruszył prawo, tj. powołany wyżej przepis rozporządzenia. Oczywistość tego naruszenia i jego charakter nie budzi żadnych wątpliwości. Wbrew bowiem wyraźnej

i jednoznacznej treści § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia, organ przyznał decyzją administracyjną prawo do świadczenia, które nie przysługiwało.

Trafnie organy nadzoru wskazały przy tym, że decyzja przyznająca prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego ma charakter konstytutywny. Postępowanie w tego rodzaju sprawie wszczyna złożenie wniosku. Nie można więc przyznać prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego za okres sprzed dnia złożenia wniosku. Zasadnie zatem organy nadzoru stwierdziły rażące naruszenie przepisu art. 107 ust. 1 ustawy o Policji, do którego zastosowania w tej sprawie nie miał podstaw Komendant Miejski Policji w [...].

W dniu [...] stycznia 2012 r., a zatem w dniu złożenia wniosku o przyznanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, policjant miał zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Posiadał lokal mieszkalny odpowiadający normom zaludnienia w miejscu pełnienia służby, a zatem przyznanie prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego rażąco naruszało również art. 92 ust. 1 ustawy o Policji,

co trafnie wskazał [...] Komendant Wojewódzki Policji.

Sąd podzielił ustalenie Komendanta Głównego Policji, że brak było natomiast podstaw do uznania, że decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. rażąco narusza § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i szczegółowych zasad przyznawania, odmowy przyznania, cofania i zwracania przez policjantów równoważnika pieniężnego za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. Decyzja poddana kontroli w postępowaniu nadzorczym nie rozstrzygała bowiem o prawie do równoważnika za remont lokalu mieszkalnego.

Wszelkie zarzuty skargi Sąd uznał za nieuzasadnione. Podniesiona w skardze kwestia niekonsekwencji organu pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Zarzut,

że w dacie wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. organ prezentował zupełnie odmienny pogląd prawny niż obecnie jest o tyle nietrafny, że w postępowaniu nadzorczym rozstrzygały organy wyższego stopnia, a nadto istotą sprawy nie jest kwestia wyrażenia odmiennego poglądu prawnego ale prawidłowość zastosowania powołanych już wyżej przepisów prawa. Opinie Zespołów Prawnych nie stanowią źródła prawa. Podstawę prawną decyzji stanowią przepisy powszechnie obowiązującego prawa, które stosują organy władzy publicznej. Sąd wskazuje też, że powołany przez pełnomocnika skarżącego wyrok NSA z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 98/09 wydany został w odmiennym stanie faktycznym i nie znajduje odniesienia do niniejszej sprawy.

W ocenie Sądu, w sprawie niniejszej nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów władzy w rozumieniu przepisu art. 8 k.p.a., albowiem przyznanie decyzją prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego – wbrew jasnym przepisom prawa – a następnie zgodne z prawem doprowadzenie do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc nie może być kwalifikowane jako naruszenie powołanej zasady.

Zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Wobec oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa

a rozstrzygnięciem, którego skutki są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, wyeliminowanie decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. z obrotu prawnego ze skutkiem ex tunc nie narusza przepisu art. 8 k.p.a. Nadto, zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie rozstrzygają żadnych innych kwestii poza kwestią wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. z rażącym naruszeniem prawa. Sąd nie podziela też sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia zasady ochrony praw nabytych. Uprawnienie do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przysługuje po spełnieniu warunków przewidzianych przez prawo. Przyznanie prawa do świadczenia za okres, w którym uprawnienie nie istniało (nie przysługiwało), nie stanowi o naruszeniu zasady ochrony praw nabytych. Niezasadny jest tym samym zarzut naruszenia art. 156 k.p.a. w zw. z art. 2 Konstytucji RP, jak też art. 16 k.p.a.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie,

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) orzekł, jak w wyroku.