Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1903/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-03-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Olga Żurawska – Matusiak, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant Asystent sędziego Mateusz Rogala, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 marca 2012 r. sprawy ze skargi K. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową 1) uchyla zaskarżoną decyzję, oraz utrzymaną nią w mocy decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] maja 2011 r. 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości 3) przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. J. G. kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) oraz z kwotą 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych i 20/100) stanowiącą 23% podatku od towarów i usług – tytułem pomocy prawnej świadczonej w urzędu.


UZASADNIENIE

[...] Komendant Wojewódzki Policji w K., działając na podstawie art. 18 ust. 4 w zw. z art. 20 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) oraz art. 104 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) - dalej: kpa, decyzją z dnia [...] maja 2011 r. nr [...], cofnął K. S. pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej do celów sportowych wydane decyzją Komendanta Wojewódzkiego Milicji Obywatelskiej w K. z dnia [...] marca 1973 r. nr [...].

Pismem z dnia [...] maja 2011 r. wymieniony złożył odwołanie od przedmiotowej decyzji.

Komendant Główny Policji po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a kpa, art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm.), decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] maja 2011 r.

W uzasadnieniu wymienionej decyzji organ wskazał, że w myśl art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności, które stanowiły podstawę do jego wydania. Komendant Główny Policji wyjaśnił, że w przypadku strony okolicznościami takimi była przynależność do sekcji strzeleckiej oraz czynne uprawianie strzelectwa sportowego znajdujące wyraz w uczestnictwie w treningach i zawodach strzeleckich. Podniósł, że pozwolenie na broń palną sportową zostało wydane K. S. w celu uprawiania strzelectwa sportowego, co czynił w ramach sekcji strzeleckiej LOK. Organ odwoławczy podał, że w toku prowadzonych czynności organ I instancji wystąpił do Klubu Sportowego "[...]" w S. o udzielnie informacji czy strona nadal pozostaje jego członkiem oraz czynnie uprawia strzelectwo sportowe, wystąpiono również o przesłanie wyciągu z rejestru pobytów K. S. na strzelnicy w okresie 2008-2010 r. Z uzyskanej odpowiedzi wynikało, że K. S. pozostaje członkiem Klubu, nie bierze jednak udziału w organizowanych przez niego zawodach strzeleckich (dot. 2009-2010) oraz nie figuruje w książce pobytu na strzelnicy w okresie od 2008 r. do 2010 r.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że sama przynależność do klubu sportowego nie jest warunkiem koniecznym udziału w rywalizacji sportowej, a tym samym przesłanką niezbędną do zachowania pozwolenia. W związku z powyższym Komendant Główny Policji uznał, że w przedmiotowej sprawie istotne znaczenie ma przede wszystkim okoliczność, czy strona uprawia strzelectwo sportowe, bo właśnie ta okoliczność w przeszłości zdecydowała o wydaniu jej pozwolenia na broń palną sportową.

Organ II instancji podniósł, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy nie potwierdza, by K. S. uprawiał obecnie w jakiejkolwiek formie – rekreacyjnie lub zawodowo sport strzelecki. Z akt sprawy wynika, że jedynym powodem, dla którego chce on zachować pozwolenie na broń sportową jest chęć obniżenia kosztów treningu niezbędnego do utrzymania jego sprawności strzeleckiej z broni myśliwskiej, że nie jest on zainteresowany współzawodnictwem sportowym w żadnej formie, w tym również rekreacyjnej, przewidzianej dla grupy powszechnej. Komendant uznał, że strona nie uprawia sportu strzeleckiego od 2004 r. i nie uczestniczy ani w zawodach organizowanych przez kluby sportowe, ani w zawodach PZŁ. Posiadanej broni bocznego zapłonu nie wykorzystuje więc do celu sportowego, do którego w 1973 r. wydano mu pozwolenie, używa jej natomiast do utrzymania formy strzeleckiej jako myśliwy, przy czym faktycznym powodem, dla którego korzysta z tej broni, a nie z broni myśliwskiej, jest relatywnie niższy koszt amunicji. Tym samym, w ocenie organu II instancji, brak jest podstaw do zachowania ww. pozwolenia na broń do celów sportowych, bowiem faktycznie celów takich nie realizuje.

Pismem z dnia 25 lipca 2011 r. K. S. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], wnosząc o jej zmianę.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym.

Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, jako wadliwa.

Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu, sformułowanego przez pełnomocnika skarżącego na rozprawie w dniu 30 marca 2012 r., tutejszy Sąd nie dopatrzył się przesłanek uzasadniających stwierdzenie nieważności skarżonej decyzji. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, z treści przepisu art. 52 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525) nie sposób skutecznie wywieść, iż do oceny istnienia okoliczności stanowiących podstawę wydania pozwolenia na broń, które to pozwolenie zostało wydane pod rządami ustawy wcześniejszej niż wyżej wskazana, nie można stosować przesłanek wskazanych w nowej ustawie z 1999 r.

Powyższy przepis wywołuje bowiem jedynie taki skutek, iż posiadacz pozwolenia na broń, które uzyskał pod rządami poprzedniej ustawy, z chwilą wejścia w życie ustawy z 1999 r. nie musi starać się ponownie o nowe pozwolenie na tą samą broń. Taka wykładnia art. 52 ustawy o broni i amunicji z 1999 r. wynika wprost z treści przedmiotowego przepisu. W sytuacji zaś, gdy wykładnia gramatyczna przepisu nie budzi wątpliwości, brak jest podstaw do tego, aby dokonywać jej wykładni systemowych, czy celowościowych. Nadto, za poprawnością wyżej zaprezentowanej wykładni przemawia również to, że omawiany przepis został umiejscowiony przez ustawodawcę w przepisach przejściowych. Z zasad legislacji oraz systematyki aktów prawnych wynika zaś w sposób niebudzący wątpliwości, iż przepisy przejściowe regulują jedynie wzajemne relacje dwóch norm prawnych – starej i nowej – na styku tych unormowań. Brak zaś jest podstaw ku temu, aby przepisy przejściowe interpretować w sposób rozszerzający, wywodząc, iż winny wywierać również skutek na ocenę szeroko pojętej zasadności pozostawienia danej osobie pozwolenia na broń.

W świetle powyższego, w ocenie tutejszego Sądu, badanie okoliczności dotyczących spełniania przez stronę wymogów prawnych umożliwiających jej posiadanie pozwolenia na broń, winno następować w oparciu o przepisy materialne obowiązujące w dacie wydawania decyzji. Organ zasadnie więc prowadził postępowanie pod kątem istnienia przesłanek z art. 18 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. 2004 r. Nr 52, poz. 525).

Przechodząc do meritum niniejszej sprawy wskazać należy, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy uzasadnienie skarżonej decyzji, spełniało wymogi art. 107 § 3 kpa. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.

Pierwsza część zdania zacytowanej normy prawnej wskazuje więc na to, iż ustalenie stanu faktycznego winno nastąpić w sposób stanowczy. Organ, po przeprowadzeniu postępowania dowodowego i po dokonaniu oceny zebranego materiału dowodowego, winien przedstawić w uzasadnieniu decyzji, stan faktyczny, jaki wyłonił się w wyniku dokonania powyższych czynności.

Konkludując, ustalenie stanu faktycznego nie może mieć charakteru hipotetycznego. Skoro bowiem ustawodawca w art. 107 § 3 kpa posłużył się sformułowaniem "fakty, które organ uznał za udowodnione", to nie może budzić wątpliwości, iż intencją prawodawcy było nałożenie na organ obowiązku ustalenia konkretnych faktów, a nie jedynie założeń, czy przypuszczeń.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy wskazać należy, iż uzasadnienie skarżonej decyzji nie spełnia ww. kryteriów. Nie zawiera bowiem przedstawienia ustalonego stanu faktycznego w zakresie objętym istotą sprawy.

Organ badając problematykę uprawiania przez stronę sportu strzeleckiego przytoczył w uzasadnieniu decyzji sprzeczne ustalenia. Wskazał, iż z analizy książki pobytu na strzelnicy za lata 2004-2010 wynika, iż skarżący nie uczestniczył w treningach na strzelnicy. Podał również, że według oświadczenia kierownika strzelnicy skarżący odbył w 2010 r. cztery treningi na strzelnicy. Samo jednakże przytoczenie efektów prowadzonego postępowania dowodowego nie jest równoznaczne z ustaleniem stanu faktycznego. Organ nie wskazał ostatecznie, którą wersję zdarzeń uznał za prawdziwą i z jakich motywów. Wobec zaś braku ustalenia w sposób stanowczy stanu faktycznego, rozważania merytoryczne organu jawią się jako przedwczesne. Nie jest bowiem wiadomym, czy zaistniały zdarzenia umożliwiające zastosowanie w sprawie konkretnych przepisów prawa materialnego.

W związku z powyższym, uznając, że skarżona decyzja narusza prawo, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270).

Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobowiązany do tego, aby zgodnie z wymogami art. 107 § 3 kpa ustalić w sposób stanowczy stan faktyczny sprawy. Dopiero bowiem wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, umożliwi prawidłową ocenę merytoryczną sprawy.

-----------------------

6