Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 773/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2008-04-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art 134§1 art 145§1pkt1 litb art 135,art 152,art 200,art 205§2 Ppsaart3 pkt1,2,3,4 art29ust1,art48 ust2 pkt1litb,art32konstytucjiRP,atr 145§1 kpa
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Teza: I uchylenie  zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koszalinie

II stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu,

III zasądzenie od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie na rzecz skarżących kwotę 1.237 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania

TEZY

I uchylenie  zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koszalinie

II stwierdzenie, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu,

III zasądzenie od Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie na rzecz skarżących kwotę 1.237 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Sędziowie Sędzia NSA Henryk Dolecki (spr.),, Sędzia WSA Maria Mysiak, Protokolant Joanna Białas-Gołąb, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 kwietnia 2008 r. sprawy ze skargi Z. i J. U. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki I uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] Nr [...], II stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, III zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżących kwotę [...] ( [...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w S., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn.

Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Z. i J. U. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] znak [...], nakazującej rozbiórkę kontenerowej stacji paliw o pojemności 5000 l, wybudowanej na działkach nr [...]i [...] w, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji podano, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. po stwierdzeniu braku możliwości legalizacji kontenerowej stacji paliw, wydał decyzję na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

Odwołanie od tej decyzji złożyli inwestorzy Z. i J. U., wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania, ewentualnie przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Skarżący zarzucili naruszenie prawa materialnego:

- art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego poprzez nakazanie rozbiórki zbiornika bezciśnieniowego na olej napędowy, dla którego nie jest wymagane uzyskanie decyzji

o pozwoleniu na budowę;

- art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego poprzez uznanie zbiornika bezciśnieniowego na olej napędowy za tymczasowy obiekt budowlany, który może znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska;

- § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, poprzez zastosowanie przepisów rozporządzenia do zbiornika, który nie jest przeznaczony do dystrybucji oleju napędowego.

Skarżący stwierdzili, że organ I instancji nie wskazał podstawy prawnej, według której do posadowienia przedmiotowego zbiornika wymagane jest pozwolenie na budowę, tym samym błędnie zastosował przepis art. 48 Prawa budowlanego, bezpodstawnie nakazując rozbiórkę zbiornika, który nie jest kontenerową stacją paliw, ponieważ nie jest przeznaczony do dystrybucji oleju napędowego, ani obiektem budowlanym.

Ponadto podnieśli, że powołany w uzasadnieniu decyzji, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31.08.2005 r., OSK 1922/04, nie jest obowiązującym

w Polsce prawem i nie może stanowić podstawy prawnej decyzji administracyjnej,

a organ administracji publicznej winien swoje rozstrzygnięcia opierać na przepisach prawa powszechnie obowiązujących. Zakwestionowali również uznanie zbiornika za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko i stwierdzili, że skoro przedmiotowy zbiornik ma pojemność 5000 m3, tym samym nie stanowi przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska.

Organ II instancji odnosząc się do podniesionych zarzutów stwierdził, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie dokonał w dniu 30 listopada 2006 r. oględzin i ustalił, że na działkach nr [...] i [...] w S. B. nr [...] została wybudowana kontenerowa stacja paliw (bezciśnieniowy zbiornik do magazynowania oleju napędowego i innych cieczy palnych zaliczonych do produktów naftowych III klasy), o pojemności 5000 m3, typu Fuelmaster FM5000, długości 2,7 m, szerokości 2,23 m i wysokości 2,38 m.

Po uzyskaniu informacji, iż Gmina B. nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oraz informacji Wójta Gminy B., iż inwestorzy Z. i J. U., nie zwracali się z wnioskami

o wydanie decyzji o warunkach zabudowy oraz o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji dotyczącej przedmiotowego zbiornika na olej napędowy na powyższej nieruchomości, organ powiatowy wydał zaskarżoną decyzję.

Z akt sprawy wynika, że posadowienie przenośnego dystrybutora paliw ze zbiornikiem na olej napędowy o pojemności 5000 l Fuelmaster w myśl instrukcji producenta wymaga spełnienia wymogów zarówno w zakresie ochrony środowiska

i przepisów przeciwpożarowych, jak i co do odległości od budynków, ogrodzeń, dróg publicznych, naturalnych źródeł wody i studzienek kanalizacyjnych. Ponadto producent zaleca posadowienie zbiornika na płaskiej, równej, stabilnej powierzchni wykonanej z niepalnego materiału. Prawo budowlane nie definiuje "przenośnego dystrybutora paliw ze zbiornikiem". Należy zatem odwołać się do terminologii przyjętej w rozporządzeniu Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. z 2005 r., Nr 243 poz. 2063). Stosownie do § 1 pkt 4 tego rozporządzenia, zbiorniki i urządzenia do wydawania paliw umieszczone naziemnie, o konstrukcji umożliwiającej jej przemieszczanie, określone są jako stacja kontenerowa. Obiekty kontenerowe są zaś sklasyfikowane jako tymczasowe obiekty budowlane (art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego).

Zbiornik, jak i wolnostojące urządzenie techniczne, w myśl art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane, jest obiektem budowlanym. Zgodnie z art. 3 pkt 5 tej ustawy, jest nim także obiekt nie połączony trwale z gruntem. Budową jest wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, które może polegać na usytuowaniu w danym miejscu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy. Określona rzecz może stać się obiektem budowlanym po usytuowaniu jej w określonym miejscu z uwagi na jej przeznaczenie i sposób użytkowania. Oznacza to, że usytuowanie zbiornika na paliwo o pojemności 5000 l w określonym miejscu stanowiło budowę obiektu budowlanego.

Ponadto § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada

2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, stanowi, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać m.in. instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny. W myśl § 5 ust. 2 lit.h tego rozporządzenia, szczegółowymi uwarunkowaniami, związanymi z kwalifikowaniem przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionego w § 3, do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko jest m.in. usytuowanie przedsięwzięcia ze zwróceniem uwagi na możliwe zagrożenie środowiska - zwłaszcza przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolność samooczyszczania się środowiska i odnawianie się zasobów naturalnych, walory przyrodnicze i krajobrazowe oraz uwarunkowania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego uwzględniające m.in. gęstość zaludnienia.

Przedmiotowa inwestycja jest położona w terenie o gęstej zabudowie mieszkalnej, złożonej z budynków jednorodzinnych. Takie usytuowanie obiektu może znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów o ochronie środowiska, zatem przed jego posadowieniem należało uzyskać decyzję właściwego organu o środowiskowych uwarunkowaniach inwestycji oraz decyzję o pozwoleniu na budowę. Inwestor decyzji takich nie uzyskał.

Przepis art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego pozwala zalegalizować powstałą samowolę budowlaną, jeśli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno - budowlanych w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. Zgodność z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdzić można na podstawie zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bądź ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu.

Skoro inwestor nie posiada ostatecznej, w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a Gmina B. nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to legalizacja przedmiotowej inwestycji jest niemożliwa i ma zastosowanie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, w myśl którego właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Szczecinie złożyli Z. i J. U. wnosząc o jej uchylenie w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 1, art. 3 pkt 3, 5, 6, 7, art. 28 ust. 1, art. 29 ust. 1 pkt 12, art. 29 ust. 2 pkt 15, art. 30 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 48 ust. 1, art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006 r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.)

- § 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r.

w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej

i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 243, poz. 2063)

- art. 46 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2, art. 46 ust. 2 ustawy 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2006 r., Nr 129, poz. 902 ze zm.)

- § 3 ust. 1 pkt 35, § 5 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573).

Nadto skarżący zarzucili naruszenie przepisów proceduralnych mających istotny wpływ na wynik postępowania:

- art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 19, art. 97 § 1 pkt 4, art. 100 § 1, art. 106 § 1, art. 107 § 3 kpa.

Zdaniem skarżących zasadniczą kwestią w sprawie jest to czy postawienie zbiornika Fuelmaster 5000 podlega przepisom prawa budowlanego. Jeżeli nie, to decyzje organów obu instancji zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa i winny być uchylone.

Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący wskazali, że zbiornik jest urządzeniem technicznym przeznaczonym do przechowywania i wydawania oleju napędowego na potrzeby własne użytkownika - firmy prowadzonej przez skarżących,

a przed umieszczeniem zbiornika nie były wykonywane żadne prace (roboty budowlane) dostosowujące teren do jego umieszczenia.

Prawo budowlane zawiera reguluje dotyczące obiektów budowlanych określonych w art. 3 pkt 1. Ponadto w art. 3 pkt 5 zawarta jest definicja "tymczasowego obiektu budowlanego". Przepisy budowlane definiują też pojęcie "budowy". W związku z tym, aby Prawo budowlane miało zastosowanie w sprawie, muszą być wykonywane roboty budowlane w stosunku do obiektu budowlanego. Brak choćby jednej z tych przesłanek uniemożliwia jego zastosowanie. Przedmiotowy zbiornik został postawiony na placu, nie wykonywano żadnych prac związanych z planowanym postawieniem zbiornika, następnie podłączono zbiornik do prądu za pomocą przedłużacza. Nie wykonywano więc ani robót budowlanych, ani prac montażowych. Tym samym w sprawie brak podstaw do zastosowania przepisów Prawa budowlanego. Zbiornik nie jest ani obiektem budowlanym, ani tymczasowym obiektem budowlanym. Brak też podstaw do zakwalifikowania zbiornika Fuelmaster 5000 jako kontenerowej stacji paliw, ponieważ są to całkiem różne kategorie pojęciowe. Stacje kontenerowe mają zdecydowanie większe pojemności, inną technologię wykonania, wielość rodzajów paliwa, większą wydajność pomp, a także dodatkowe elementy, które nie występują

w przedmiotowym zbiorniku, stanowiącym rzecz ruchomą. W konsekwencji, jeżeli przedmiotowemu zbiornikowi nie można przypisać statusu stacji kontenerowej, to zbiornik ten nie mieści w zakresie definicji tymczasowego obiektu budowlanego, tym samym nie stosuje się do niego przepisów Prawa budowlanego.

Ponadto, skarżący podnieśli, że organ II instancji naruszył zasadę wyrażoną

w art. 7 kpa, gdyż nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy. Z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika czy przedmiotowy zbiornik Fuelmaster zakwalifikowano jako budowlę czy jako tymczasowy obiekt budowlany. Stanowi to naruszenie art. 107 § 3 kpa. Tak, więc decyzje organów obu instancji wydane zostały z rażącym naruszeniem prawa, albowiem wydano je w sprawie, w której w ogóle nie powinno wydawać się decyzji.

Skarżący zarzucili również, że organ II instancji, błędnie przyjął, iż umieszczenie zbiornika na placu skarżących, podłączenie go prądu, a następnie korzystanie z niego, jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy Prawo ochrony środowiska. Nie zostały bowiem spełnione przesłanki o których mowa art. 46 ust. 1 i 2 oraz art. 51 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy. Poza tym § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko ( Dz. U. Nr 257, poz. 2573) stanowi, iż sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienione w § 2 ust. 1 pkt 22, z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny. Powołany przepis nie zawiera ustawowego nakazu sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko, a to czy taki raport jest konieczny w sprawie stwierdza w drodze postanowienia, stosownie do art. 51 ust. 2 Prawa ochrony środowiska, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, a nie organy nadzoru budowlanego. Dlatego organ II instancji dopuścił się rażącego naruszenia prawa dokonując oceny okoliczności nie podlegających ocenie przez ten organ. Naruszono art. 6, 8, 19 kpa, a także art. 106 § 1 kpa przez pominięcie prawem wymaganego rozstrzygnięcia organu właściwego w sprawach ochrony środowiska. Ponadto na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 kpa organ powinien zawiesić postępowanie i na podstawie art. 100 § 1 kpa wystąpić do właściwego organu o wydanie postanowienia rozstrzygającego czy przedmiotowe przedsięwzięcie może znacząco oddziaływać na środowisko i wymaga sporządzenia odpowiedniego raportu. Tym samym naruszono art. 97 § l pkt 4 kpa oraz art. 100 § l kpa.

Organ II instancji naruszył też art. 107 § 3 kpa, ponieważ nie wyjaśnił, dlaczego postawienie przez skarżących zbiornika na paliwo uznał za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, a także na podstawie jakich przesłanek uznał, iż w rozpoznawanej sprawie powinien być sporządzony raport o oddziaływaniu na środowisko. Uzasadnienie decyzji organu II instancji jest bardzo enigmatyczne i w żaden sposób nie umożliwia skarżącym odczytania pobudek działania organu, co z kolei narusza art. 8 i 11 kpa.

Z uwagi na brak jednoznacznej kwalifikacji przedmiotowego zbiornika przez organ II instancji, skarżący podnieśli, iż w przypadku uznania przez organ, że zbiornik ten jest tymczasowym obiektem budowlanym, to w myśl art. 29 ust. 1 pkt 12 Prawa budowlanego, nie jest wymagane zezwolenie na budowę, lecz dokonanie zgłoszenia, stosownie do art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego chyba, że przedmiotowy obiekt zostanie zakwalifikowany jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Nawiązując do argumentacji wskazującej, iż przedmiotowy zbiornik nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko, należy przyjąć, iż skarżący winni dokonać zgłoszenia, co z kolei implikuje, iż podstawą decyzji nakazującej rozbiórkę winien być art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego. Tym samym rażąco naruszono prawo.

W odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie nie znajdując podstaw do zmiany swego stanowiska.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny ma obowiązek badania zgodności zaskarżonych aktów organów administracji publicznej wyłącznie z punktu widzenia ich legalności, a więc z punktu widzenia ich zgodności z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DzU Nr 103, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Mając powyższe na względzie zauważyć należy, że argumentacja skarżących, iż przedmiotowy obiekt nie jest obiektem budowlanym, jest bezpodstawna. Przesądzają o tym przepisy Prawa budowlanego (art. 3 pkt 1, 3, 5, 9, a także pośrednio art. 29 ust. 1). Poza tym w orzecznictwie sądowo-administracyjnym ugruntowany jest pogląd, że budową jest wykonywanie obiektu budowlanego określonym miejscu, przy czym może to polegać na usytuowaniu obiektu, którego konstrukcja została wykonana poza miejscem budowy, np. zbiorniki, urządzenia techniczne. Tak więc fakt, że określony obiekt budowlany został wykonany w znacznej części lub w całości w innym miejscu, a następnie przeniesiony i usytuowany w innym nie uzasadnia wniosku, że nie jest to budowa rozumiana jako wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Dana rzecz, np. zbiornik, kontener może stać się obiektem budowlanym po usytuowaniu w określonym miejscu ze względu na przeznaczenie i sposób użytkowania. Oznacza to, że usytuowanie zbiornika na paliwo o określonej pojemności, w określonym miejscu stanowi budowę obiektu budowlanego (zob. Prawo budowlane, Komentarz (red.) Z. Niewiadomski, Warszawa 2006, s. 56; wyrok NSA z 31 VIII 2005 r., OSK 1922/04).

Skargę w rozpatrywanej sprawie należało jednak uwzględnić, lecz z innych przyczyn niż w niej podane. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K., Sąd uwzględnił wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 grudnia 2007 r., P 37/06,

w którym orzeczono, że art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. "b" i art. 48 ust. 3 pkt 1 ustawy

z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane w częściach obejmujących wyrażenie "w dniu wszczęcia postępowania", są niezgodne z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą sprawiedliwości społecznej oraz z art. 32 ust. 1 Konstytucji. Wyrok ten oznacza, że w odniesieniu do samowoli budowlanych dokonanych na terenach, dla których nie ma obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zgodność samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego z tzw. porządkiem planistycznym, która jest warunkiem legalizacji, może być stwierdzona również decyzją o warunkach zabudowy uzyskaną przez inwestora także po wszczęciu postępowania rozbiórkowego.

W rozpatrywanej sprawie niewątpliwym jest, iż przywołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego znajduje zastosowanie do sytuacji skarżących. Z treści zaskarżonej decyzji wynika bowiem, iż zasadności wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu wzniesionego przez Z. i J. U., organy obu instancji upatrywały w niemożności zalegalizowania wykonanej inwestycji, albowiem przedmiotowe obiekty postawiono na terenie, na którym w chwili prowadzenia postępowania rozbiórkowego nie było obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego, a inwestor nie dysponował ostateczną w dacie wszczęcia tego postępowania decyzją o warunkach zabudowy. W ocenie organów obu instancji przesądzało to o niespełnieniu wymogu,

o którym mowa w art. 48 ust. 2 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo budowlane.

Orzeczenie przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności przepisu, na podstawie którego wydana została zaskarżona decyzja, stanowi przesłankę wznowienia postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 145a § 1 kpa. Zgodnie z tym przepisem, można żądać wznowienia postępowania w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja. Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" P.p.s.a., decyzja podlega uchyleniu, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania.

W związku z tym, iż w rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 145a § 1 kpa, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" w związku z art. 135 P.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

O wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia wyroku orzeczono stosownie do przepisu art. 152 P.p.s.a., natomiast o kosztach postępowania w myśl art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a