Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2392/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-02-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6033 Zajęcie pasa drogowego (zezwolenia, opłaty, kary z tym związane)
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 77 § 4, art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 138 § 1 pkt 1, art. 8, art. 107 § 3, art. 11
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art.39 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 1a, art.39 ust. 1 pkt 1, art. 39 ust. 3 pkt 1, art. 39 ust. 7, art. 22 ust. 2, art. 22 ust. 2a, art. 22 ust. 2c
journal: Dz.U. 2020 poz 470
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wegner Sędziowie Sędzia WSA Dorota Dziedzic-Chojnacka (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 lutego 2021 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację napowietrznej linii światłowodowej w pasie drogowym oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest decyzja Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad ("GDDKiA" lub "organ") z [...] września 2020 r. Skarżona decyzja została wydana na podstawie art. 39 ust. 3 w związku z art. 39 ust. 1a i art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 470, ze zm., dalej: "udp") oraz art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, ze zm., dalej: "kpa"). Skarżoną decyzją z [...] września 2020 r. GDDKiA po rozpatrzeniu złożonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] ("skarżąca" lub "strona") wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy utrzymał w mocy decyzję własną z [...] maja 2020 r. w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na lokalizację, w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], w miejscowości [...], gmina [...], napowietrznego kabla światłowodowego wraz z przyłączami, na istniejącej podbudowie słupowej – w zakresie 20 napowietrznych skrzyżowań z drogą krajową nr [...] w rejonie posesji nr [...].

W uzasadnieniu skarżonej decyzji organ podniósł, że po rozpatrzeniu złożonego przez stronę wniosku z 8 kwietnia 2020 r. o wydanie zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym drogi krajowej nr [...], w miejscowości [...], gmina [...], napowietrznego kabla światłowodowego wraz z przyłączami, na istniejącej podbudowie słupowej – w zakresie 20 napowietrznych skrzyżowań z drogą krajową nr [...] w rejonie posesji nr [...] GDDKiA wydał decyzję z [...] maja 2020 r., na mocy której odmówił wydania zezwolenia na lokalizację ww. napowietrznej linii światłowodowej.

Decyzję tę zaskarżyła strona, składając wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Utrzymując zaskarżoną decyzję w mocy, organ podniósł, że przepisy udp, regulując kwestie związane z korzystaniem z dróg publicznych różnych kategorii i zarządzaniem nimi, mają służyć ochronie samych dróg i urządzeń z drogą związanych oraz stworzeniu warunków optymalnie bezpiecznego i wygodnego ruchu drogowego.

GDDKiA wskazał, że art. 39 ust. 1 pkt 1 udp zawiera generalną zasadę, zgodnie z którą zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności przepis ten zabrania lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Natomiast zgodnie z art. 39 ust. 1a udp powyższego przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się m.in. do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2019 r. poz. 2460) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

W przypadku wniosku o zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury telekomunikacyjnej będzie miał zastosowanie art. 39 ust. 3 pkt 1 udp, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg.

Organ podniósł, że wniosek strony dotyczy budowy napowietrznej sieci światłowodowej. Kable światłowodowe miałyby być podwieszone na istniejących słupach, przechodząc poprzecznie w poprzek ww. drogi krajowej w 20 miejscach na odcinku ok. 1,6 km. W ocenie GDDKiA zlokalizowanie napowietrznego kabla światłowodowego z wykorzystaniem 20 przejść poprzecznych, nad jezdnią drogi krajowej nr [...], na krótkim odcinku tj. wynoszącym ok. 1,6 km, zwiększa ryzyko wystąpienia sytuacji niebezpiecznych w ruchu drogowym odbywającym się na tej drodze. Podwieszenie linii światłowodowych wiąże się, w przypadku wystąpienia niekorzystnych zjawisk atmosferycznych (np. silnych wiatrów lub marznących deszczów), z ich zrywaniem, co może powodować tarasowanie drogi, a w konsekwencji wpływać na zaistnienie niebezpiecznych zdarzeń komunikacyjnych (np. wypadków, kolizji).

GDDKiA podniósł, że skutki zmian klimatycznych, zwłaszcza wzrost temperatury, częstotliwość i nasilenie zjawisk ekstremalnych na przełomie ostatnich kilkudziesięciu lat pogłębiają się. Polska, z uwagi na swoje położenie w Europie, przejściowość klimatu, a także zróżnicowanie ukształtowania powierzchni, jest szczególnie narażona na występowanie ekstremów pogodowych. Zmiany klimatu w naszym kraju związane są z dużą zmiennością temperatury powietrza, systematycznie rosnącą temperaturą oraz zmieniającym się charakterem opadów w ciepłej porze roku (opady są bardziej gwałtowne, krótkotrwałe i intensywne). Huragany i porywiste wiatry, deszcze nawalne i gradobicia powodują szkody między innymi w funkcjonowaniu infrastruktury drogowej. Organ wskazał, że coraz częstsze anomalie pogodowe zagrażają infrastrukturze nadziemnej. W 2018 r. w kraju odnotowano łącznie 636 podobnych zjawisk, wobec 124 w 2008 r. (zob. European Severe Weather Database). Zdaniem organu, bezpieczeństwo dostaw internetu szerokopasmowego można poprawić, zakopując światłowód pod ziemią (por. "Sieć do zmiany. Jak zreformować polski sektor dystrybucji energii elektrycznej", R. Tomaszewski, Polityka Insight, Warszawa, listopad 2019 r.).

GDDKiA podniósł ponadto, że napowietrzna infrastruktura techniczna jest narażona również na działanie takich zjawisk meteorologicznych jak szadź i gołoledź, występujące w Polsce sezonowo od października do kwietnia. Zgodnie z Atlasem Zagrożeń Meteorologicznych Polski opracowanym przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowy Instytut Badawczy w 2014 r. w Krakowie, szadź będąca osadem atmosferycznym w postaci kryształków lodu, tworzy się między innymi na wyziębionych powierzchniach przewodów telekomunikacyjnych. Zagrożenie związane z osadzaniem się szadzi dotyczy obciążenia powstałą masą lodową, na co wpływa czas utrzymywania się warunków sprzyjających występowaniu szadzi czy też powodujących zaleganie już narosłego osadu. Ryzyko wzrasta, jeżeli po depozycji szadzi następuje opad, ponieważ osad zwiększa powierzchnię recepcyjną linii napowietrznych, ułatwiając gromadzenie się na nich świeżo spadłego, często mokrego śniegu. W przypadku opadu deszczu zagrożenie może być jeszcze większe, gdyż przy odpowiednio niskiej temperaturze powietrza nastąpi przyrost warstwy oblodzenia, a tym samym ciężaru całego osadu, co sprzyja zjawisku zrywania napowietrznych kabli. Natomiast gołoledź jest osadem lodu, na ogół jednorodnym i przezroczystym. Organ podniósł, powołując się na wskazane poniżej źródło, że: "Gołoledź jest jednym ze zjawisk meteorologicznych niosących ze sobą zagrożenia w wielu sektorach gospodarki oraz powodujących utrudnienia w działalności ludzkiej. Podstawowe zagrożenia i zniszczenia to oblodzenie dróg oraz chodników, uszkodzenia drzewostanu i linii napowietrznych oraz oblodzenie statków powietrznych w locie i na powierzchni ziemi. Zniszczenia mogą być spotęgowane przez uprzednio występujące zjawisko szadzi lub opady śniegu, które poprzez gromadzenie się na liniach napowietrznych i słupach zwiększają ich powierzchnię i powodują dodatkowe osadzanie marznącego opadu (Atlas Zagrożeń Meteorologicznych Polski opracowany przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowy Instytut Badawczy, Kraków, 2014 r. s. 152, dostępny [w:] https://www.imgw.pl/badania-nauka/publikacje-ksiazkowe/atlas-zagrozen-meteorologicznych-polski)".

W związku z powyższym GDDKiA zaznaczył, że prawdopodobieństwo wystąpienia warunków sprzyjających tworzeniu się szadzi w okresie: październik - kwiecień w regionie, którego dotyczy przedmiotowy wniosek inwestora (na południowy wschód od [...] w kierunku [...]), wynosi 20-30%, zaś średnia roczna liczba dni z obserwacją szadzi wynosi od 0,1 do 5,0. W przypadku gołoledzi prawdopodobieństwo wystąpienia warunków sprzyjających tworzeniu się gołoledzi w okresie: październik - kwiecień, na przedmiotowym terenie, wynosi 8-12%, zaś średnia roczna liczba dni z obserwacją gołoledzi wynosi od 3,1 do 6,0.

Zdaniem organu, powyższe anomalie pogodowe mogą powodować zrywanie napowietrznej infrastruktury technicznej. Zerwana i zalegająca na drodze sieć napowietrzna uniemożliwia komfortowe korzystanie z drogi oraz może wpływać na wzrost ryzyka wystąpienia niebezpiecznych zdarzeń. Organ wskazał, że w związku z pełnieniem funkcji zarządcy drogi GDDKiA posiada z urzędu dane dotyczące zgłoszeń oraz usuwania z pasa drogowego dróg krajowych zerwanych sieci infrastruktury technicznej. GDDKiA wskazał, że w roku 2018 na terenie administrowanym przez Rejon w [...] GDDKiA (droga ekspresowa [...], miejscowość [...]w wyniku działania czynników atmosferycznych, miało miejsce uszkodzenie dwóch przewodów napowietrznej linii średniego napięcia poprzez ich zerwanie.

Organ podniósł, że dodatkowo przyszła eksploatacja napowietrznych linii kablowych zlokalizowanych poprzecznie nad jezdnią, w bliskiej odległości od siebie, w tym usuwanie ewentualnych awarii, nie będzie mogło być realizowane w sposób niepowodujący ograniczeń w ruchu drogowym i istotnie wpłynie na obniżenie bezpieczeństwa tego ruchu.

Mając na uwadze powyższe GDDKiA wskazał, że dopuszcza zastosowanie jednego przejścia poprzecznego pod drogą krajową nr [...], ale z wykorzystaniem technologii przewiertu lub zlokalizowanie kabla światłowodowego napowietrznie wzdłuż drogi krajowej nr [...] z zastosowaniem jednego przejścia poprzecznego nad ww. drogą krajową. W zawiadomieniu z [...] lipca 2020 r., wystosowanym na podstawie art. 79a kpa, organ poinformował stronę o wskazanych możliwościach lokalizacji sieci światłowodowej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]. Organ podniósł, że art. 79a kpa stanowi uszczegółowienie zawartej w art. 10 kpa zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, a konkretnie wynikającego z niej obowiązku umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Na organ nałożony został dodatkowy obowiązek polegający na wskazaniu stronie zależnych od niej przesłanek, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z jej żądaniem (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wyd. 6, Warszawa 2020). Zdaniem organu, zastosowanie przez inwestora jednego z dwóch rozwiązań zaproponowanych przez zarządcę drogi zapewniłoby maksymalny poziom bezpieczeństwa na analizowanym odcinku drogi krajowej nr [...], który został zakwalifikowany zarządzeniem nr 7 GDDKiA z 2 marca 2020 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego klasy GP, przenosząc na odcinku [...] - [...] ruch tranzytowy (udział samochodów ciężarowych 396 poj./dobę). Strona nie udzieliła odpowiedzi na powyższe zawiadomienie z [...] lipca 2020 r., nie odniosła się również do rozwiązań zaproponowanych przez GDDKiA.

Organ podniósł, że na gruncie niniejszej sprawy planowana przez stronę inwestycja dotyczy zwiększenia dostępności szerokopasmowej sieci internetowej dla terenu objętego wnioskiem. Wzrost zapotrzebowania na dostęp do Internetu o wysokich przepustowościach oraz rozwoju nowoczesnej gospodarki cyfrowej jest istotnym z punktu widzenia interesu społecznego aspektem, niemniej jednak działania zarządcy drogi krajowej nr [...] muszą być zgodne z utrzymaniem wymaganego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym na tej drodze. Dlatego GDDKiA widzi możliwość lokalizacji przedmiotowej sieci telekomunikacyjnej podziemnie (z wykorzystaniem technologii przewiertu) w poprzek drogi lub napowietrznie, ale z wykorzystaniem jednego przejścia poprzecznego i poprowadzenia linii telekomunikacyjnej wzdłuż jezdni (w zakresie 20 przejść poprzecznych nad drogą krajową nr [...]), co już wyżej wskazano. Zdaniem organu, zastosowanie tego typu rozwiązań zminimalizuje ryzyko powstawania niebezpiecznych sytuacji na drodze w przeciwieństwie do podwieszenia światłowodu poprzecznie nad jezdnią w 20 miejscach. Skoro więc organ ustalił, że telekomunikacyjna sieć napowietrzna wpłynie niekorzystnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego, to mając na uwadze treść art. 39 ust. 3 pkt 1 udp, odmówił niniejszą decyzją udzielenia przedmiotowego zezwolenia.

Decyzję GDDKiA zaskarżyła strona. Zarzuciła jej naruszenie:

1. art. 39 ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 39 ust. 1a udp w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 127 § 1 pkt 1 kpa poprzez błędne utrzymanie w mocy decyzji z [...] maja 2020 r., odmawiającej udzielenia skarżącej zezwolenia na lokalizację napowietrznego kabla światłowodowego, na istniejącej podbudowie słupowej oraz podziemnego kabla światłowodowego w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] gm. [...] z uwagi na wadliwe uznanie, że:

- wnioskowana lokalizacja telekomunikacyjnego kabla światłowodowego (napowietrznego) na istniejącej podbudowie słupowej oraz podziemnego kabla światłowodowego w pasie drogowym stanowi zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, podczas gdy umieszczenie na istniejącej podbudowie słupowej linii światłowodowej obok umieszczonej tam infrastruktury technicznej innych gestorów (linie energetyczne, linie telekomunikacyjne) w sposób spełniający wszystkie wymogi warunków technicznych nie spowoduje zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego;

- wnioskowana lokalizacja telekomunikacyjnej linii światłowodowej zwiększy ryzyko wystąpienia sytuacji niebezpiecznych w ruchu drogowym, a usuwanie ewentualnych awarii istotnie wpłynie na obniżenie bezpieczeństwa tego ruchu, podczas gdy odmawiając wydania zezwolenia, nie można powołać się ogólnie na bezpieczeństwo i wskazać należy na konkretne i rzeczywiste zagrożenie w ruchu drogowym, czego organ w niniejszej sprawie nie uczynił;

2. art. 39 ust. 1a, ust. 3 pkt 1 udp w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa, poprzez brak wskazania konkretnych zagrożeń w ruchu drogowym w przypadku lokalizacji napowietrznej linii światłowodowej na istniejącej podbudowie słupowej realizowanej w związku z projektem w ramach Działania l.l. Programu Operacyjnego Polska Cyfrowa "Wyeliminowanie terytorialnych różnic w możliwości dostępu do szerokopasmowego Internetu o wysokich przepustowościach" współfinansowanego przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, podczas gdy odmowa wydania zezwolenia na lokalizację infrastruktury telekomunikacyjnej stanowi wyjątek, co oznacza, że organ zobowiązany jest wskazać konkretnie, na czym będzie polegało zagrożenie w ruchu drogowym, związane z takim a nie innym umieszczeniem w pasie drogowym planowanych urządzeń i infrastruktury telekomunikacyjnej;

3. art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez:

- utrzymanie w mocy decyzji w sytuacji niewykazania przez organ, że inwestycja strony polegająca na lokalizacji w pasie drogowym przyłączy światłowodowych na istniejących slupach oraz podziemnego kabla światłowodowego spowoduje zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz naruszy wymagania wynikające z przepisów odrębnych;

- dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nieprawidłowe uznanie, że dowodem w sprawie przesądzającym o konieczności negatywnego rozpatrzenia wniosku strony są opracowania o charakterze naukowym dotyczące anomalii pogodowych, podczas gdy dowodem może być wyłącznie analiza sporządzona na potrzeby konkretnego postępowania w indywidualnej sprawie;

- przekroczenie przez zarządcę drogi przy wydawaniu inkryminowanej decyzji granic uznania administracyjnego, przy jednoczesnym zignorowaniu obowiązku organu uwzględnienia słusznego interesu strony realizującej istotny społecznie cel publiczny, skutkujące odmową udzielenia zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury telekomunikacyjnej;

- zaniechanie przez organ poczynienia wszystkich istotnych ustaleń faktycznych w sprawie, w tym pominięcie oceny map załączonych do wniosku, co doprowadziło do wydania rozstrzygnięcia wydawanego wyłącznie wówczas, gdy istnieje realne zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, gdy tymczasem materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie potwierdza wystąpienia zagrożenia, co stoi w jawnej sprzeczności z nałożonym na organ administracji obowiązkiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej;

- dokonanie dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego z przekroczeniem dopuszczonych prawem granic swobody, błędną ocenę dowodów i oparcie się na hipotetycznych założeniach;

- sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób nieodpowiadający wymogom wskazanego przepisu procedury administracyjnej, w szczególności organ oparł swoje uzasadnienie na ogólnych stwierdzeniach pasujących do każdej decyzji odmownej, bez skonfrontowania ze stanem faktycznym aktualnie występującym na omawianym odcinku drogi.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji GDDKiA z [...] września 2020 r., jak również poprzedzającej jej decyzji organu z [...] maja 2020 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącej od organu zwrotu kosztów postępowania wedle norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Art. 39 ust. 1 pkt 1 udp zawiera generalną zasadę, zgodnie z którą zabrania się dokonywania w pasie drogowym czynności, które mogłyby powodować niszczenie lub uszkodzenie drogi i jej urządzeń albo zmniejszenie jej trwałości oraz zagrażać bezpieczeństwu ruchu drogowego. W szczególności przepis ten zabrania lokalizacji w pasie drogowym obiektów budowlanych, umieszczania urządzeń, przedmiotów i materiałów niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego.

Zgodnie z art. 39 ust. 1a udp powyższego przepisu ust. 1 pkt 1 nie stosuje się m.in. do umieszczania, konserwacji, przebudowy i naprawy infrastruktury telekomunikacyjnej w rozumieniu ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. - Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. z 2019 r. poz. 2460) oraz urządzeń służących do doprowadzania lub odprowadzania płynów, pary, gazu, energii elektrycznej, w tym punktów ładowania stanowiących część infrastruktury ładowania drogowego transportu publicznego, oraz urządzeń związanych z ich eksploatacją, a także do innych czynności związanych z eksploatacją tej infrastruktury i tych urządzeń, jeżeli warunki techniczne i wymogi bezpieczeństwa na to pozwalają.

W przypadku wniosku o zezwolenie na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury telekomunikacyjnej (tak jak w przedmiotowej sprawie) będzie miał zastosowanie art. 39 ust. 3 pkt 1 udp, zgodnie z którym w szczególnie uzasadnionych przypadkach lokalizowanie w pasie drogowym obiektów budowlanych lub urządzeń niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub potrzebami ruchu drogowego oraz reklam, może nastąpić wyłącznie za zezwoleniem właściwego zarządcy drogi, wydawanym w drodze decyzji administracyjnej - zezwolenie nie jest wymagane w przypadku zawarcia umowy, o której mowa w ust. 7 lub w art. 22 ust. 2, 2a lub 2c. Jednakże właściwy zarządca drogi może odmówić wydania zezwolenia na umieszczenie w pasie drogowym urządzeń i infrastruktury, o których mowa w ust. 1a, wyłącznie, jeżeli ich umieszczenie spowodowałoby zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, naruszenie wymagań wynikających z przepisów odrębnych lub miałoby doprowadzić do utraty uprawnień z tytułu gwarancji lub rękojmi w zakresie budowy, przebudowy lub remontu dróg.

Wniosek strony dotyczy budowy napowietrznej sieci światłowodowej. Kable światłowodowe miałyby być podwieszone na istniejących słupach wzdłuż oraz w poprzek ww. drogi krajowej (20 przejść nadziemnych), na odcinku ok. 1,6 km. W ocenie GDDKiA zlokalizowanie napowietrznego kabla światłowodowego z wykorzystaniem 20 przejść poprzecznych, nad jezdnią drogi krajowej nr [...], na krótkim odcinku tj. wynoszącym ok. 1,6 km, zwiększa ryzyko wystąpienia sytuacji niebezpiecznych w ruchu drogowym odbywającym się na tej drodze. Podwieszenie linii światłowodowych wiąże się, w przypadku wystąpienia niekorzystnych zjawisk atmosferycznych (np. silnych wiatrów lub marznących deszczów), z ich zrywaniem, co może powodować tarasowanie drogi, a w konsekwencji wpływać na zaistnienie niebezpiecznych zdarzeń komunikacyjnych (np. wypadków, kolizji). GDDKiA podniósł ponadto, że skutki zmian klimatycznych, zwłaszcza wzrost temperatury, częstotliwość i nasilenie zjawisk ekstremalnych na przełomie ostatnich kilkudziesięciu lat pogłębiają się. Polska, z uwagi na swoje położenie w Europie, przejściowość klimatu, a także zróżnicowanie ukształtowania powierzchni, jest szczególnie narażona na występowanie ekstremów pogodowych. Zmiany klimatu w naszym kraju związane są z dużą zmiennością temperatury powietrza, systematycznie rosnącą temperaturą oraz zmieniającym się charakterem opadów w ciepłej porze roku (opady są bardziej gwałtowne, krótkotrwałe i intensywne). Huragany i porywiste wiatry, deszcze nawalne i gradobicia powodują szkody między innymi w funkcjonowaniu infrastruktury drogowej. Organ wskazał, że coraz częstsze anomalie pogodowe zagrażają infrastrukturze nadziemnej. W 2018 r. w kraju odnotowano łącznie 636 podobnych zjawisk, wobec 124 w 2008 r. Zdaniem organu, bezpieczeństwo dostaw Internetu szerokopasmowego można poprawić, zakopując światłowód pod ziemią.

GDDKiA podniósł ponadto, że napowietrzna infrastruktura techniczna jest narażona również na działanie takich zjawisk meteorologicznych jak szadź i gołoledź, występujące w Polsce sezonowo od października do kwietnia. Organ podniósł, że szadź, będąca osadem atmosferycznym w postaci kryształków lodu, tworzy się między innymi na wyziębionych powierzchniach przewodów telekomunikacyjnych. Zagrożenie związane z osadzaniem się szadzi dotyczy obciążenia powstałą masą lodową, na co wpływa czas utrzymywania się warunków sprzyjających występowaniu szadzi czy też powodujących zaleganie już narosłego osadu. Ryzyko wzrasta, jeżeli po depozycji szadzi następuje opad, ponieważ osad zwiększa powierzchnię recepcyjną linii napowietrznych, ułatwiając gromadzenie się na nich świeżo spadłego, często mokrego śniegu. W przypadku opadu deszczu zagrożenie może być jeszcze większe, gdyż przy odpowiednio niskiej temperaturze powietrza nastąpi przyrost warstwy oblodzenia, a tym samym ciężaru całego osadu, co sprzyja zjawisku zrywania napowietrznych kabli. Natomiast gołoledź jest osadem lodu, na ogół jednorodnym i przezroczystym. Organ podniósł, że gołoledź również może spowodować utrudnienia w działalności ludzkiej poprzez m.in. uszkodzenia linii napowietrznych. Zniszczenia mogą być spotęgowane przez uprzednio występujące zjawisko szadzi lub opady śniegu, które poprzez gromadzenie się na liniach napowietrznych i słupach zwiększają ich powierzchnię i powodują dodatkowe osadzanie marznącego opadu.

Powyższe ogólne rozważania dotyczące tychże niebezpieczeństw GDDKiA odniósł do rejonu, w którym miała być zrealizowana budowa światłowodu objętego wnioskiem. Organ w tym kontekście podniósł, że prawdopodobieństwo wystąpienia warunków sprzyjających tworzeniu się szadzi w okresie: październik - kwiecień w regionie, którego dotyczy przedmiotowy wniosek inwestora (na południowy wschód od [...] w kierunku [...]), wynosi 20-30%, zaś średnia roczna liczba dni z obserwacją szadzi wynosi od 0,1 do 5,0. W przypadku gołoledzi prawdopodobieństwo wystąpienia warunków sprzyjających tworzeniu się gołoledzi w okresie: październik - kwiecień, na przedmiotowym terenie, wynosi 8-12%, zaś średnia roczna liczba dni z obserwacją gołoledzi wynosi od 3,1 do 6,0.

Zdaniem organu, powyższe anomalie pogodowe mogą powodować zrywanie napowietrznej infrastruktury technicznej. Zerwana i zalegająca na drodze sieć napowietrzna uniemożliwia komfortowe korzystanie z drogi oraz może wpływać na wzrost ryzyka wystąpienia niebezpiecznych zdarzeń. Organ wskazał, że w związku z pełnieniem funkcji zarządcy drogi GDDKiA posiada z urzędu dane dotyczące zgłoszeń oraz usuwania z pasa drogowego dróg krajowych zerwanych sieci infrastruktury technicznej. GDDKiA wskazał, że w roku 2018 na terenie administrowanym przez Rejon w [...] GDDKiA (droga ekspresowa [...], miejscowość [...]), w wyniku działania czynników atmosferycznych, miało miejsce uszkodzenie dwóch przewodów napowietrznej linii średniego napięcia poprzez ich zerwanie.

Organ podniósł, że dodatkowo przyszła eksploatacja napowietrznych linii kablowych zlokalizowanych poprzecznie nad jezdnią, w bliskiej odległości od siebie, w tym usuwanie ewentualnych awarii, nie będzie mogło być realizowane w sposób niepowodujący ograniczeń w ruchu drogowym i istotnie wpłynie na obniżenie bezpieczeństwa tego ruchu.

Sąd powyższe ustalenia organu uznaje za prawidłowe.

Wbrew twierdzeniom strony, organ w przedmiotowej sprawie nie dokonał abstrakcyjnej oceny dowodów zgormadzonych w sprawie, ale odniósł posiadane przez siebie jako zarządcę dróg dane oraz dodatkowo powołał się na opracowania naukowe dotyczące zmian klimatu i ilości dni z szadzią (średnia roczna liczba dni z obserwacją szadzi wynosi od 0,1 do 5,0) lub gołoledzią (średnia roczna liczba dni z obserwacją gołoledzi wynosi od 3,1 do 6,0) do konkretnej sprawy i konkretnego rejonu. Organ przeanalizował ryzyko wystąpienia zagrożeń dla bezpieczeństwa ruchu drogowego dla konkretnego rejonu, gdzie ma być posadowiona inwestycja. Na obszarze terenowym zarządzanym przez GDDKiA Rejon w [...] jest położona bowiem miejscowość [...], gdzie strona planuje zrealizować swoją inwestycję. W tym rejonie w roku 2018 miały miejsca - w wyniku działania czynników atmosferycznych - uszkodzenia dwóch przewodów napowietrznej linii średniego napięcia poprzez ich zerwanie. Dodatkowo w odpowiedzi na skargę GDDKiA podniósł, iż tylko na drogach krajowych zarządzanych przez ten organ (na terenie całego kraju) ilość występowania tego typu sytuacji, tj. uszkodzenia/zerwania napowietrznych sieci technicznych w wyniku działań atmosferycznych jest o wiele większa. I tak w latach 2010-2020 doszło do uszkodzenia 405 napowietrznych sieci telekomunikacyjnych oraz 385 napowietrznych sieci elektroenergetycznych, co po zsumowaniu wynosi aż 790 przypadków. Wskazane przez zarządcę drogi kwestie dotyczące zagrożenia bezpieczeństwa ruchu drogowego nie są więc abstrakcyjne, a dotyczą realnych zdarzeń, z jakimi organ ma do czynienia w pasach dróg pozostających w jego zarządzie, ze szczególnym uwzględnieniem specyfiki miejsca inwestycji. Zwiększające się prawdopodobieństwo uszkodzenia napowietrznych sieci technicznych spowodowane jest zmianami klimatycznymi, jakie zachodzą na przestrzeni ostatnich lat. Powyższe zostało zaakcentowane w dokumentacji naukowej sporządzonej przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowy Instytut Badawczy w 2014 r. w Krakowie, tj. Atlasem Zagrożeń Meteorologicznych Polski. Argumenty z opracowań Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowego Instytutu Badawczego są informacjami naukowymi sporządzonymi przez instytucję specjalizującą się w zagrożeniach atmosferycznych. Zdaniem Sądu organ mógł się na powyższe dane z tego opracowania powołać. Strona w skardze nie podważyła skutecznie prawdziwości tych danych.

Art. 77 § 4 kpa stanowi, że fakty powszechnie znane oraz fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Niemniej fakty znane organowi z urzędu należy zakomunikować stronie. Zdaniem Sądu, fakty dotyczące częstotliwości wypadków znajdujących się nad drogami krajowymi linii napowietrznych zarówno w rejonie inwestycji, jak i ogólnopolskie dane, są faktami znanym organowi z urzędu. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby organ szkoły dopełnił obowiązku zakomunikowania tego stronie, jednakże nie było to zdaniem Sądu naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Strona bowiem nie zakwestionowała skutecznie podanych przez organ danych, o których ten – jako zarządca dróg krajowych – posiada najlepszą wiedzę.

Z kolei faktami powszechnie znanymi są, zdaniem Sądu, dane obrazujące stan klimatu i pogody na terenie planowanej inwestycji, potwierdzone dodatkowo danymi z dokumentacji naukowej sporządzonej przez Instytut Meteorologii i Gospodarki Wodnej Państwowy Instytut Badawczy w 2014 r. w Krakowie, tj. Atlasem Zagrożeń Meteorologicznych Polski.

Jak wskazuje M. Sadowska w Karpiuk Mirosław (red.), Krzykowski Przemysław (red.), Skóra Agnieszka (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz do art. 61-126. Tom II, opublikowano: Wyd.UW-M 2020; "Fakty powszechnie znane, tzw. fakty notoryjne powszechnie, to fakty zgodne z obiektywną rzeczywistością; są to okoliczności zdarzenia, czynności lub stany, które powinny być znane każdemu rozsądnemu i mającemu doświadczenie życiowe człowiekowi (wyrok SN z dnia 12 maja 2000 r., II UKN 540/99, LEX nr 49141; wyrok SN z dnia 5 lutego 2002 r., II CKN 894/99, LEX nr 54453). W świetle zasady prawdy obiektywnej, za fakty notoryjne mogą być uznane tylko te fakty, które odpowiadają rzeczywistości i którym nie można zaprzeczyć. Kryterium oceny, czy dany fakt ma charakter faktu powszechnie znanego, musi więc być obiektywne, a nie subiektywne. Zbiór faktów powszechnie znanych jest nieograniczony, przy czym źródła wiadomości o faktach notoryjnych mogą być różne. Często strony, jak również organ nie mają nawet świadomości, z jakiego źródła uzyskali informację o fakcie notoryjnym. Strona czy organ, powołując się na fakt powszechnie znany także nie ma obowiązku wskazywania źródła wiedzy o tym fakcie. Niemniej o uznaniu określonego faktu za fakt powszechnie znany nie przesądza źródło wiedzy o tym fakcie, lecz rodzaj faktu, który charakteryzuje się tym, że wiadomość o nim powinien powziąć z różnych źródeł każdy rozsądny i mający doświadczenie życiowe mieszkaniec miejscowości, w której znajduje się siedziba organu. Dotyczy to więc ogólnie znanych wydarzeń historycznych, politycznych, zjawisk ekonomicznych, przyrodniczych itp.".

Stan pogody w danej miejscowości jest zjawiskiem przyrodniczym, znanym każdemu rozsądnemu i mającemu doświadczenie życiowe człowiekowi, mieszkającemu w danej miejscowości. Fakt, że klimat się zmienia, jest również faktem notoryjnym. Wskazane przez organ fakty, poparte literaturą naukową, nie wymagały dodatkowych dowodów.

Sąd podkreśla przy tym, że w skarżonej decyzji GDDKiA wskazał, że dopuszcza zastosowanie jednego przejścia podziemnego kablem światłowodowym pod drogą krajową nr [...] z wykorzystaniem technologii przewiertu (zamiast 20 przejść napowietrznych) lub zlokalizowanie kabla światłowodowego napowietrznie wzdłuż drogi krajowej nr [...] z zastosowaniem jednego przejścia poprzecznego nad ww. drogą krajową. W zawiadomieniu z [...] lipca 2020 r., wystosowanym na podstawie art. 79a kpa, organ poinformował stronę o wskazanych możliwościach lokalizacji sieci światłowodowej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...]. Zdaniem organu, zastosowanie przez inwestora jednego z dwóch rozwiązań zaproponowanych przez zarządcę drogi zapewniłoby maksymalny poziom bezpieczeństwa na analizowanym odcinku drogi krajowej nr [...], który został zakwalifikowany zarządzeniem nr 7 GDDKiA z 2 marca 2020 r. w sprawie klas istniejących dróg krajowych, do dróg głównych ruchu przyspieszonego klasy GP, przenosząc na odcinku [...] - [...] ruch tranzytowy (udział samochodów ciężarowych 396 poj./dobę). Strona nie udzieliła odpowiedzi na powyższe zawiadomienie z [...] lipca 2020 r., nie odniosła się również do rozwiązań zaproponowanych przez GDDKiA.

Zdaniem Sądu ustalenia organu zawarte w skarżonej decyzji są prawidłowe. Jeżeli jest możliwe zastosowanie innego sposobu umieszczenia sieci telekomunikacyjnej w pasie drogi krajowej, należącej do dróg głównych ruchu przyspieszonego klasy GP, a metoda ta jest bezpieczniejsza dla ruchu drogowego, to organ, biorąc pod uwagę całokształt okoliczności sprawy, może, zdaniem Sądu, odmówić udzielenia zezwolenia na lokalizację w pasie drogowym drogi krajowej napowietrznego kabla światłowodowego w wersji proponowanej przed stronę, która jest mniej bezpieczna dla ruchu drogowego. Zdaniem Sądu nie sprzeciwia się temu cytowany wyżej art. 39 ust. 3 w związku z art. 39 ust. 1a udp.

W okolicznościach niniejszej sprawy Sąd pragnie przypomnieć, że inwestor planował podwieszenie poprzecznie w 20 miejscach nad jezdnią drogi krajowej nr [...] sieci telekomunikacyjnej na krótkim odcinku tj. wynoszącym ok. 1,6 km. Zaproponowane przez organ rozwiązanie w postaci zmniejszenia podwieszeń poprzecznych nad drogą sieci jest w tym kontekście logiczne, racjonalne i ma na celu ograniczenie niebezpieczeństwa.

Odnosząc się do argumentu o istniejącej już w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] napowietrznej sieci technicznej, na istniejącej podbudowie słupowej, wskazać należy, że – jak podniósł organ w odpowiedzi na skargę - sieć ta powstała jednakże w innych okolicznościach faktycznych i prawnych. Jak wynika bowiem z rejestru prowadzonego przez Oddział w [...] Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad od 2012 r. do dnia dzisiejszego nie została wydana zgoda na lokalizację linii energetycznych/ światłowodowych, przechodzących poprzecznie nad drogą krajową nr [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Uznając stanowisko pełnomocnika skarżącej za słuszne, zarządca drogi byłby zobowiązany do udzielania zezwolenia na lokalizację napowietrznych sieci technicznych, na istniejącej w pasie drogowym drogi krajowej nr [...] podbudowie słupowej, podczas gdy każda kolejna infrastruktura napowietrzna przechodząca poprzecznie nad jezdnią zwiększałaby prawdopodobieństwo jej zerwania i wystąpienia sytuacji powodującej zagrożenie w ruchu drogowym. Taka argumentacja jest, w ocenie Sądu, nie do przyjęcia. Jak wskazano bowiem powyżej, nie można dodatkowo mnożyć zagrożeń już istniejących poprzez dodawanie kolejnych linii napowietrznych tylko dlatego, że zainstalowane już są wcześniejsze linie, tym bardziej, że istnieją rozwiązania technologiczne, których strona nie zakwestionowała, które mogą ograniczyć zbędne ryzyka. Być może zastosowanie innych rozwiązań wiąże się z droższą inwestycją, jednak nie można zarzucić organowi, że bezzasadnie blokuje budowę sieci szerokopasmowej.

Sąd podkreśla, że Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie z dnia 2 marca 1999 r. (Dz. U. z 2016 r., poz. 124, ze zm.) stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2020 r., poz. 1333, ze zm.). Przepisy techniczno-budowlane w nim zawarte, stosuje się do projektowania, budowy (rozbudowy, odbudowy) i przebudowy dróg publicznych oraz umieszczania infrastruktury technicznej niezwiązanej z drogą. Rozporządzenie jest aktem prawnym niższej rangi w stosunku do udp. W wyniku natomiast prawidłowych ustaleń dokonanych przez GDDKiA umieszczenie 20 napowietrznych przejść w pasie drogowym w poprzek jezdni wpłynie negatywnie na prowadzony na drodze krajowej nr [...] ruch drogowy. By natomiast zminimalizować ryzyko wystąpienia zdarzeń lub wypadków drogowych w związku z zerwaniem lub uszkodzeniem sieci, organ widział możliwość jej zlokalizowania poprzecznie pod drogą krajową nr [...], ale z wykorzystaniem technologii przewiertu lub wzdłuż drogi krajowej nr [...] przy zastosowaniu jednego przejścia poprzecznego nad ww. drogą krajową. W wyniku powyższego zostanie zagwarantowany wymagany poziom bezpiecznego prowadzenia ruchu drogowego na tej drodze, strona natomiast zrealizuje planowaną inwestycję. Sąd uznaje za słuszną intencję organu, którą było zapewnienie maksymalnego poziomu bezpieczeństwa w ruchu drogowym na przedmiotowym odcinku drogi krajowej.

Niezasadne okazały się także zarzuty naruszenia prawa procesowego. Sąd wskazuje, iż przepisy art. 7, 77 § 1 i 80 kpa dotyczą prowadzonego przez organ postępowania dowodowego. Organ postępowanie to prowadził zasadniczo w sposób prawidłowy (z wyjątkiem wskazanego powyżej naruszenia art. 77 § 4 kpa, które jednak nie miało wpływu na wynik sprawy), właściwie zebrał dowody w sprawie i ocenił na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Ocena ta była zaś oceną swobodną, ale nie dowolną. Sąd wskazuje także, iż powoływany przez stronę art. 7 kpa ustanawia tzw. zasadę prawdy obiektywnej. Zgodnie z tym przepisem: "W toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli". W ocenie Sądu organ nie naruszył także powołanej zasady kpa.

Nie został naruszony art. 138 § 1 pkt 1 kpa. Skoro bowiem organ uznał za prawidłową swoją poprzednią decyzję, to konsekwencją tego było utrzymanie jej w mocy.

Nie została także naruszona zasada zaufania do władzy publicznej z art. 8 kpa. Skarżąca nie wykazała bowiem, aby organ uczynił jakiekolwiek działania, które by tą zasadę naruszały.

Niezasadny jest także zarzut naruszenia tzw. zasady przekonywania zawartej w art. 11 kpa. Organ wskazał podstawę prawną rozstrzygnięcia i opisał, dlaczego podjął określonej treści decyzję. To, że strona się z nim nie zgadza, nie stanowi o naruszeniu art. 11 kpa.

Nie został również naruszony art. 107 § 3 kpa, określający wymogi konstrukcyjne decyzji administracyjnej, z tego tylko powodu, że nie uwzględnia poglądów przedstawionych przez skarżącą. Skarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, a organ w jej uzasadnieniu szczegółowo odniósł się do wszelkich zarzutów strony. Tylko na marginesie Sąd wskazuje, iż naruszenie art. 107 § 3 kpa może tylko w wyjątkowych sytuacjach skutkować uchyleniem skarżonej decyzji. Decyzja może być bowiem uchylona w przypadku takich naruszeń prawa procesowego, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy. Ewentualne braki w uzasadnieniu decyzji zasadniczo nie mają wpływu na wynik sprawy. Sąd podziela pogląd, że nawet ewentualne naruszenie przepisu art. 107 § 3 kpa, polegające nie tyle na braku uzasadnienia co do spornych kwestii, ile na jego lakoniczności przy prawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, nie stanowi przesłanki do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. (vide wyrok NSA z 13 lipca 2006 r. sygn. I OSK 1087/05). Ponadto zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa nie może być skuteczny w sytuacji, gdy z treści uzasadnienia samo przez się wynika, że dotyczy ono materii podnoszonych przez stronę (vide wyrok NSA z 25 listopada 2016 r., sygn. II OSK 1462/15).

Podsumowując, zasadniczo naruszenie art. 107 § 3 kpa może być skuteczne wówczas, jeżeli uzasadnienie uniemożliwia prześledzenie toku rozumowania organu, ustalonego przez niego stanu faktycznego. Nie można zwalczać na podstawie art. 107 § 3 kpa ustaleń faktycznych poczynionych przez organ, z którymi skarżąca się nie zgadza, tym bardziej, że w niniejszej sprawie ustalenia te są prawidłowe. Zarzut naruszenia art. 107 § 3 kpa uznać zatem należy za bezzasadny. Organ wyjaśnił przy tym zasadność swojego rozstrzygnięcia, nie naruszając zasady przekonywania z art. 11 kpa. To, że skarżąca nie podziela poglądu organu, nie stanowi o naruszeniu przez organ art. 107 § 3 kpa. czy wspomnianych wcześniej innych przepisów kpa.

Konkludując, Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przez organ przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ani naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

W związku z niezasadnością skargi oraz brakiem stwierdzenia z urzędu innych naruszeń prawa, skutkujących uchyleniem skarżonej decyzji, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił.