Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1857/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-05-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6191 Żołnierze zawodowi
Hasła tematyczne: Żołnierze zawodowi
Skarżony organ: Centralna Wojskowa Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę w części
Powołane przepisy: article: art. 151 i art. 58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: par. 1 pkt 1 i par. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 761
law: Rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz  właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 maja 2019 r. sprawy ze skargi T. J. na orzeczenie Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenie o zdolności do zawodowej służby wojskowej 1. oddala skargę w części dotyczącej zdolności do służby; 2. odrzuca skargę w pozostałym zakresie.


UZASADNIENIE

Centralna Wojskowa Komisja Lekarska (CWKL) w W. orzeczeniem z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania T. J., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, z późn. zm.), § 3 oraz § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie wojskowych komisji lekarskich oraz określenia ich siedzib, zasięgu działania i właściwości (Dz. U. z 2012 r. poz. 1013), a także § 7 pkt 1 i § 23 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach (Dz. U. z 2015 r. poz. 761, z późn. zm.), uchyliła orzeczenie Rejonowej Wojskowej Komisji Lekarskiej (RWKL) w W. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] i wydała nowe w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej stwierdzając kategorię Z – zdolny do zawodowej służby wojskowej (zał. nr 1, grupa II). W orzeczeniu określono ponadto związek poszczególnych chorób lub ułomności z czynną służbą wojskową: schorzenie wymienione w pkt 1 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą wojskową jako następstwo wypadku z dnia [...] kwietnia 2013 r. pozostającego w związku z tą służbą (orzeczenie RWKL w W. z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...]) oraz następstwo wypadku z dnia [...] marca 1996 r. pozostającego w związku z tą służbą (orzeczenie RWKL w O. z dnia [...] czerwca 1996 r. nr [...]). Schorzenie wymienione w pkt 2 rozpoznania pozostaje w związku ze służbą wojskową jako następstwo wypadku z dnia [...] czerwca 1996 r. pozostającego w związku z tą służbą (orzeczenie RWKL w O. z dnia [...] maja 1997 r. nr [...]). Schorzenia wymienione w pkt 3, 4 i 5 rozpoznania nie pozostają w związku ze służbą wojskową na podstawie rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 31 marca 2003 r. (Dz. U. Nr 62 poz. 567, z późn. zm.). Nie zaliczono orzekanego do żadnej grupy inwalidztwa z ogólnego stanu zdrowia, ani żadnej grupy inwalidztwa w związku ze służbą wojskową, jest zdolny do pracy.

W uzasadnieniu orzeczenia CWKL wskazała, że w dniu [...] kwietnia 2018 r. T. J. został skierowany przez Dowódcę Jednostki Wojskowej nr [...] W. do RWKL w W. w celu ustalenia stanu zdrowia przed zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej z przyczyn innych niż ze względu na stan zdrowia.

RWKL w W. w pkt 8 orzeczenia nr [...] rozpoznała u żołnierza: 1) ograniczenie ruchów w stawie skokowym prawym po przebytym złamaniu trójkostkowym, zwichnięciu w stawie skokowo - goleniowym leczonym operacyjnie z pozostawieniem materiału zespalającego upośledzające sprawność ruchową - § 75 pkt 3, 2) niewielkie ograniczenie ruchomości nadgarstka prawego po przebytym złamaniu wyrostka rylcowatego kości promieniowej prawej - § 75 pkt 2, 3) zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa szyjnego (C4 - C6) z zespołem bólowym - § 34 pkt 6, 4) stłuszczenie wątroby - § 44 pkt 13, 5) nadciśnienie tętnicze I okresu - § 39 pkt 1, 6) uszkodzenie rotatorów barku lewego nieznacznie upośledzające sprawność ruchową - § 77 pkt 2, stwierdzając kategorię Z – zdolny do zawodowej służby wojskowej (pkt 9 orzeczenia) i uznając związek ze służbą wojskową chorób ujętych w pkt 1, 2 i 5, a pozostałe schorzenia za choroby niepozostające w związku ze służbą wojskową.

Od powyższego rozstrzygnięcia T. J. złożył odwołanie wnosząc o uznanie jego niezdolności do zawodowej służby wojskowej z uwagi na pogorszenie sprawności kończyny dolnej prawej, która uniemożliwia mu chodzenie, bieganie powodując ciągłe dolegliwości bólowe.

Po analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej i przeprowadzonym w dniu [...] sierpnia 2018 r. badaniu USG stawu skokowego prawego oraz badaniu ortopedycznym stwierdzono, że uzyskane wyniki są zgodne z ustaleniami dokonanymi przez RWKL w W.

Zdaniem CWKL w W. zmiany pourazowe stawu skokowego prawego upośledzają sprawność kończyny dolnej prawej żołnierza w stopniu, który odpowiada kwalifikacji według § 75 pkt 3, a to z kolei jednoznacznie określa jego zdolność do zawodowej służby wojskowej (kategoria zdrowia "Z" - zał. 1 grupa II).

Odnosząc się do zarzutu T. J. co do nieuwzględnienia schorzenia wymienionego w pkt 8.6 (uszkodzenie rotatorów barku lewego nieznacznie upośledzające sprawność ruchową) jako pozostającego ze służbą wojskową, CWKL w W. wskazała, że było już ono przedmiotem oceny w orzeczeniu RWKL w W. nr [...] z dnia [...] czerwca 2017 r. w pkt 10, w którym ustalono, że choroba ta nie pozostaje w związku ze służbą wojskową. Żołnierz nie odwoływał się od tego orzeczenia. W aktach sprawy nie ma żadnych dokumentów wskazujących na istnienie związku pomiędzy rozpoznanym uszkodzeniem rotatorów barku lewego i służbą wojskową przez niego pełnioną.

W ocenie CWKL w W. zaskarżone orzeczenie RWKL w W. wymagało uchylenia, ponieważ w pkt 8.5 rozpoznano schorzenie, które u żołnierza nie występuje. Nadciśnienie tętnicze zostało ustalone w dniu [...] maja 2018 r. podczas konsultacji internistycznej, na podstawie jednego pomiaru ciśnienia tętniczego krwi, ze wskazaniem na jego diagnostykę. Podczas konsultacji kardiologicznej prowadzonej na zlecenie CWKL w W. w dniu [...] sierpnia 2018 r. w badaniu podmiotowym, przedmiotowym oraz na podstawie wyników EKG i ECHO serca nie stwierdzono nadciśnienia tętniczego wymagającego dalszej diagnostyki i leczenia. W związku z tym CWKL w W. w nowym orzeczeniu nie uwzględniała wcześniej rozpoznanej choroby układu krążenia.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T.J.wniósł o uchylenie orzeczenia CWKL w W. z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił :

1. nieuwzględnienie rozpoznanych schorzeń, a w szczególności wymienionych w pkt 1, 2, 3 i 5 w ustalaniu zdolności do zawodowej służby wojskowej w wyniku czego utrzymano w mocy orzeczenie w zakresie zdolny do zawodowej służby wojskowej - grupa II,

2. niewykonanie rzetelnych badań lekarskich w trakcie badań uzupełniających, na które został wezwany pismem z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...], co skutkowało błędnym określeniem kategorii zdrowia,

3. niezapoznanie się przez żadnego z lekarzy wchodzących w skład komisji wydającej zaskarżone orzeczenie oraz lekarza przyjmującego dokumenty z wynikami badań wywiadu,

4. dokonanie przez CWKL w W. zabiegu taktycznego polegającego na przeprowadzeniu postępowania w celu ostatecznego potwierdzenia określonej przez RWKL w W. kategorii zdrowia, co miało ukryć skandaliczny tryb i poziom badań prowadzący do wykrycia schorzeń, które faktycznie nie istnieją,

5. bezpodstawne przyjęcie, że schorzenie określone w pkt 5 orzeczenia nie pozostaje w związku z zawodową służbą wojskową jedynie na podstawie braku jego odwołania do jednego z poprzednich orzeczeń RWKL w W., bez próby wyjaśnienia sprawy pomimo zgłaszania tego faktu w trakcie badań realizowanych przez RWKL w W. (dwukrotnie) oraz CWKL w W.; równocześnie CWKL w W. odbiera skarżącemu prawo do zaskarżenia decyzji w sprawie ustalenia związku schorzenia ze służbą wojskową.

Skarżący wskazał, że do osiągnięcia wyników zgodnych z rzeczywistym stanem zdrowia badanego niezbędna jest właściwa diagnostyka wykorzystująca technikę medyczną i rzetelne badanie lekarskie z wywiadem i konsultacją traktujące każdego pacjenta indywidualnie. W jego ocenie orzeczenie CWKL w W. nie może jedynie potwierdzać wniosków komisji lekarskiej I instancji z zachowaniem pozorów szczegółowości badań, które w tym przypadku, przejawiają się opisywaniem wyników badań ortopedycznych podanych w uzasadnieniu orzeczenia CWKL w W.

Podał, że niezapewnienie rzetelnych i dokładnych badań lekarskich przejawiało się:

- brakiem konsultacji ortopedycznej, pomimo że na skierowaniu napisano iż powinny się odbyć badania z konsultacją,

- brakiem zainteresowania lekarza ortopedy próbami opisania jego dolegliwości, zwracania uwagi że pomiary zaniku mięśnia łydki lub obrzęku mogą być niemiarodajne, ponieważ były wykonywane rano w czasie gdy jego noga nie była zmęczona próbami chodzenia,

- stwierdzeniem przez lekarza ortopedę, że "więzadło trójgraniaste jest pogrubiałe i bez objawów niestabilności w badaniu dynamicznym..." tylko, że nie było badania dynamicznego,

- stwierdzeniem przez lekarza ortopedę, że ograniczenie zgięcia podeszwowego i supinacji na poziomie 10°... bez użycia żadnych narzędzi,

- dowodem na jedyne potwierdzanie wniosków z orzeczenia RWKL jest fakt, że w zaskarżonym orzeczeniu w pkt 2 rozpoznano "niewielkie ograniczenie ruchomości nadgarstka prawego po przebytym złamaniu wyrostka rylcowatego kości promieniowej prawej", tylko że ani w trakcie badań zlecanych przez RWKL w W. ani w trakcie badań uzupełniających zleconych przez CWKL w W. nie badano tego ograniczenia, skąd zatem stwierdzenie, że jest to ograniczenie niewielkie,

- niezbadaniem uszkodzenia rotatorów barku lewego, natomiast użyto określenia że skutkuje ono "nieznacznym" upośledzeniem sprawności ruchowej (pkt 5 orzeczenia).

Skarżący stwierdził, że oprócz zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa szyjnego ma również przepuklinę w odcinku kręgosłupa lędźwiowego, czego komisja nie rozpoznała. Schorzenia opisane w pkt 1 zaskarżanego orzeczenia uniemożliwiają mu funkcjonowanie ze względu na ograniczenia ruchów w stawie skokowym nogi prawej oraz dolegliwości bólowe. Ocenione jako "nieznaczne" ograniczenie ruchomości nadgarstka prawego uniemożliwia mu wykonywanie niektórych czynności manualnych, np. pompek, które są niezbędne podczas służby wojskowej.

Zaznaczył, że uszkodzenie rotatorów barku lewego powoduje okresowe dolegliwości mięśni wokół barku i lewej łopatki oraz całej lewej ręki, a także jej drętwienie. Lewa ręka jest wyraźnie słabsza. Do uszkodzenia rotatorów doszło w trakcie misji ONZ [...] w [...], gdzie pełnił służbę jako obserwator wojskowy. Trudno stwierdzić że to schorzenie nie ma związku ze służbą wojskową. Próby uzyskania dokumentacji medycznej od [...] skończyły się niepowodzeniem. Zaznaczył, że jest w stanie uzyskać dokumenty potwierdzające zabiegi jakim się poddawał prywatnie w trakcie pobytów w Polsce podczas trwania tej misji.

W odpowiedzi na skargę CWKL w W. wniosła o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym orzeczeniu.

Wojewódzki Sad Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2107, z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.); zwanej dalej P.p.s.a.

Skarga na orzeczenie CWKL z dnia [...] sierpnia 2018 r. uchylające zaskarżone orzeczenie RWKL w W. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] i wydające nowe w sprawie zdolności do pełnienia zawodowej służby wojskowej stwierdzając u T. J. kategorię Z – zdolny do zawodowej służby wojskowej w zakresie dotyczącym określenia inwalidztwa, związku stwierdzonych schorzeń ze służbą wojskową i zdolności do pracy jest niedopuszczalna i w tym zakresie podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., albowiem sprawa będąca przedmiotem zaskarżenia w tym zakresie nie należy do właściwości sądu administracyjnego.

Wojskowe komisje lekarskie orzekają w dwóch reżimach prawnych, stąd orzeczenia tych komisji dzielą się na dwie grupy (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2005 r., sygn. OSK 1203/04, publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Pierwsza grupa orzeczeń wojskowych komisji lekarskich obejmuje kwestię zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby wojskowej, jak i samej zdolności do służby wojskowej. Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach są wiążące dla organów rozstrzygających o powołaniu danej osoby do służby wojskowej lub o zwolnieniu z tej służby. Od takich orzeczeń służy skarga do sądu administracyjnego, gdyż orzeczenia te mają charakter decyzji rozstrzygających istotę sprawy - zdolność do służby wojskowej. Natomiast drugą grupę orzeczeń wojskowych komisji lekarskich stanowią orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą wojskową dla celów odszkodowawczych lub rentowych albo zaopatrzenia emerytalnego. Podstawę takich orzeczeń stanowią w obecnym stanie prawnym przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 33, z późn. zm.), ustawa z dnia 29 maja 1974 r. o zaopatrzeniu inwalidów wojennych i wojskowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2017 r. poz. 2193, z późn zm.), ustawa z dnia 11 kwietnia 2003 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadków i chorób pozostających w związku ze służbą wojskową (Dz. U. z 2017 r. poz. 1950), ustawa z dnia 10 grudnia 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych i ich rodzin (Dz. U. z 2019 r. poz. 289, z późn. zm.).

Te orzeczenia poddawane są kontroli przez sądy powszechne w ramach rozpoznawanych odwołań od decyzji o świadczeniach odszkodowawczych, rentowych lub z zaopatrzenia emerytalnego. Dzieje się tak dlatego, że decyzje administracyjne w tych sprawach wydawane są nie przez wojskowe komisje lekarskie, lecz przez inne organy (wojskowy organ emerytalny lub ZUS). Orzeczenia wojskowych komisji lekarskich w tych postępowaniach mają natomiast wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego jako jedna z przesłanek rozstrzygnięcia sprawy i nie podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego.

W świetle powyższego sąd administracyjny nie jest właściwy w sprawie skargi na orzeczenie wojskowej komisji lekarskiej w przedmiocie związku choroby ze służbą wojskową (patrz uchwała Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1999 r., sygn. akt III ZP 9/99, publik. OSNP 2000/5/167, postanowienie Składu Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 listopada 2000 r., sygn. akt OSA 1/100, publik. ONSA 2001/2/47, wyrok NSA z dnia 9 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1203/04, a także w wyroku z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2227/11).

Tym samym Sąd nie jest umocowany do wypowiadania się w przedmiocie związku ze służbą rozpoznanego u skarżącego schorzenia "uszkodzenia rotorów" barku, co postulowała strona w skardze.

Uznając za dopuszczalną skargę na orzeczenie CWKL w zakresie dotyczącym określenia zdolności do zawodowej służby wojskowej, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga w tym zakresie nie jest zasadna.

Stosownie do treści art. 5 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia zawodowej służby wojskowej ustala wojskowa komisja lekarska, która wydaje w tej sprawie orzeczenie. Zgodnie z art. 5 ust. 7 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, orzeczenie o zaliczeniu danego żołnierza lub innej osoby do jednej z kategorii, o których mowa w ust. 6, właściwe komisje lekarskie wydają na podstawie badania lekarskiego fizycznej i psychicznej zdolności tej osoby do służby w poszczególnych rodzajach Sił Zbrojnych rodzajach wojsk oraz na poszczególnych stanowiskach służbowych, z uwzględnieniem wyników badań specjalistycznych, a w razie potrzeby również obserwacji w podmiocie leczniczym.

Ponadto w przepisie art. 5 ust. 8 powołanej ustawy, ustawodawca zawarł upoważnienie dla Ministra Obrony Narodowej do wydania w porozumieniu z Ministrem Zdrowia, rozporządzenia regulującego orzekanie o zdolności fizycznej i psychicznej do pełnienia zawodowej służby wojskowej.

W § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 3 czerwca 2015 r. w sprawie orzekania o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz właściwości i trybu postępowania wojskowych komisji lekarskich w tych sprawach określono wykaz chorób lub ułomności uwzględniany przy orzekaniu o zdolności do zawodowej służby wojskowej oraz do służby poza granicami państwa. Natomiast § 2 rozporządzenia stanowi, że wykazy chorób lub ułomności, o których mowa w § 1 i 3, określa załącznik nr 1 do rozporządzenia. Wykaz chorób lub ułomności, o którym mowa w § 1 pkt 2, określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

Podkreślenia wymaga przy tym, że kontrola przez sąd administracyjny orzeczeń wojskowych komisji lekarskich o zdolności do zawodowej służby wojskowej, które obejmują zagadnienia wymagające wiedzy medycznej, sprowadza się do oceny prawidłowości postępowania w zakresie ustalenia stanu zdrowia orzekanego, a w szczególności prawidłowego zastosowania przepisów procesowych i materialnych.

W ramach tak pojętej kontroli, sąd administracyjny nie posiada uprawnień do weryfikacji medycznych ustaleń lekarzy orzekających w komisji i nie może dokonywać zmiany w tym zakresie, a tym samym zmiany kategorii zdolności do służby wojskowej. Do tego zaś w głównej mierze sprowadzają się zarzuty i wnioski skargi.

W ocenie Sądu zaskarżone orzeczenie CWKL odpowiada prawu. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zostało wydane po analizie dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej i przeprowadzonym w postępowaniu odwoławczym, zgodnie z dyspozycją § 23 ust. 2 powołanego rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2015 r., w dniu [...] sierpnia 2018 r. badaniu USG stawu skokowo-prawego, które wykazało: zmiany zwyrodnieniowe stawu skokowo-goleniowego, liczne blizny i zwapnienia, nierówne obrysy kostek z widocznym zespoleniem oraz zmianami bliznowatymi ścięgna mięśni strzałkowych, więzadło strzałkowo-skokowe przednie o nieprawidłowej, niejednorodnej echostrukturze, więzadło trójgraniaste pogrubiałe, bez objawów niestabilności w badaniu dynamicznym oraz badaniu ortopedycznym, w wyniku którego stwierdzono zanik mięśni łydki – 1 cm, obrzęk okolicy stawu skokowego około 3 cm, ograniczenie zgięcia podeszwowego i supinacji - 10°, staw skokowy stabilny. CWKL podkreśliła, że zmiany pourazowe stawu skokowo prawego upośledzają sprawność kończyny dolnej prawej żołnierza w stopniu, który odpowiada kwalifikacji wg. § 75 pkt 3, co oznacza zdolność do zawodowej służby wojskowej (kategoria Z, zał. 1 grupa II). Dopiero rozpoznanie u badanego schorzenia znacznie upośledzającego zdolność ruchową (§ 75 pkt 4) dawałoby podstawę do zakwalifikowania orzekanego do kategorii N, zaś dokonana przez komisję lekarską analiza dokumentacji medycznej, w tym zleconego dodatkowo badania USG wykonanego przez specjalistę ortopedę traumatologa wyklucza tak daleko idącą kwalifikację schorzenia stawu diagnozowanej kończyny. Wobec powyższego trudno uznać, co podnosiła strona w skardze, iż CWKL nie przeprowadziła właściwych badań diagnostycznych wobec zgłaszanych przez orzekanego zastrzeżeń zawartych w odwołaniu od orzeczenia organu I instancji.

Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, że CWKL w procesie orzeczniczym prawidłowo uznała, iż uzyskane wyniki są zgodne z ustaleniami dokonanymi przez RWKL w W., za wyjątkiem schorzenia określonego w pkt 8.5 orzeczenia komisji lekarskiej pierwszej instancji, które u skarżącego nie występuje. Zaznaczyła, że nadciśnienie tętnicze zostało ustalone w dniu [...] maja 2018 r. podczas konsultacji internistycznej, na podstawie jednego pomiaru ciśnienia tętniczego krwi, ze wskazaniem na jego diagnostykę. Podczas konsultacji kardiologicznej prowadzonej na zlecenie CWKL w W. w dniu [...] sierpnia 2018 r. w badaniu podmiotowym, przedmiotowym oraz na podstawie wyników EKG i ECHO serca nie stwierdzono nadciśnienia tętniczego wymagającego dalszej diagnostyki i leczenia. W związku z tym CWKL w W. w nowym orzeczeniu nie uwzględniała wcześniej rozpoznanej choroby układu krążenia. W związku z tym CWKL uchyliła zaskarżone orzeczenie RWKL w W. i wydała nowe uznając T. J. za zdolnego do służby. Taki tryb postępowania znajduje podstawę w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych.

Wbrew zatem twierdzeniu skarżącego, organ orzeczniczy prawidłowo przeprowadził postępowanie orzecznicze, bowiem należycie rozważył okoliczności i fakty istotne dla wyniku postępowania, ustalone na podstawie niezbędnych badań lekarskich, w wystarczający sposób zebrał i ocenił materiał dowodowy, a następnie w przekonywujący sposób uzasadnił swoje rozstrzygnięcie. Nie naruszył zatem przepisów postępowania ani przepisów prawa materialnego, w szczególności rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 3 czerwca 2015 r.

Reasumując, zdaniem sądu, organ opierając się na dokumentach zgromadzonych w toku postępowania miał wystarczające podstawy do zastosowania w stosunku do skarżącego kategorii Z zdolności do służby.

Z tego względu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę w punkcie 1 wyroku, a na mocy art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., odrzucił skargę w pozostałym zakresie w punkcie 2 wyroku.