Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 2157/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-11-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska (spr.) Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska Asesor sąd. Lilianna Drewniak-Żaba Protokolant sekr.sąd. Katarzyna Bela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 listopada 2004r. sprawy ze skargi J.H. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2002r. Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu; o d d a l a s k a r g ę. /-/ L.Drewniak-Żaba /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Wójt Gminy W. decyzją z dnia [...] maja 2002r. wydaną na podstawie art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 i 3, art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) i ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. zatwierdzonego uchwała Nr V/27/94 Rady Gminy W. z dnia 2 grudnia 1994r. (Dz.Urz.Woj.Konińskiego nr 31 z 1994r.) – odmówił ustalenia, dla J. i B. H., warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na budowę domku letniskowego na działce nr ewid. [...] położonej w obrębie miejscowości S. gmina W.

W uzasadnieniu podano, że teren zamierzonej inwestycji w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego gminy W. jest przeznaczony:

- w części od strony północnej na całej szerokości i głębokości około 35 m jako "10.19 Teren upraw polowych. Projektuje się rezerwę terenu pod obiekty związane z obsługa turystyki, gastronomii i sportu",

- w pozostałej części działka przeznaczona jest jako rolna i częściowo znajduje się w stumetrowym pasie ochronnym od brzegu jeziora, w którym obowiązuje zakaz lokalizacji wszelkich obiektów kubaturowych.

Wnioskodawcy wskazali, że domek letniskowy zamierzają zlokalizować na części działki oznaczonej w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego symbolem 10.19, czyli na terenie upraw polnych, z rezerwą pod teren przeznaczony na obsługę turystyki. Do czasu szczegółowego przeznaczenia w miejscowym planie sposobu zagospodarowania tej rezerwy, całość terenu oznaczona symbolem 10.19 traktowana jest jako teren rolny. Na takim terenie nie można lokalizować domków letniskowych. Ponadto Zespół Parków Krajobrazowych Województwa W. wyraził negatywną opinię o zamierzonej inwestycji, gdyż "Program Ochrony P. Parku Krajobrazowego" nie przewiduje tworzenia nowych terenów zabudowy letniskowej.

J. B. w odwołaniu zarzucił, że zaskarżona decyzja została wydana bez należytego wyjaśnienia sprawy oraz stoi w sprzeczności z innymi decyzjami administracyjnymi wydanymi w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości:

- na mocy decyzji z dnia [...] grudnia 1999r. nr [...] skarżący został zobowiązany do uiszczenia podatku od nieruchomości, przy przyjęciu do wymiaru podatku, że działka nr [...] jest gruntem letniskowym,

- decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2001r. Starosta K. zatwierdził projekt budowy i wydał Energetyce pozwolenie na budowę przyłącza kablowego nn do działki rekreacyjnej nr [...] w S., powołując się na decyzję Wójta Gminy W. z dnia [...] grudnia 2000r. o ustaleniu dla tego zadania warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

Zatem zachodzi dualizm w traktowaniu przedmiotowej nieruchomości przez ten sam organ administracyjny.

Zdaniem skarżącego "powoduje to powstanie stanu, w którym obywatel zobligowany jest do ponoszenia stosownych ciężarów finansowych związanych z posiadaniem nieruchomości o określonym statusie, a jednocześnie pozbawiony jest możliwości realizacji uprawnień wynikających z tego statusu". Nadto odnośnie przedmiotowej działki inny podmiot uzyskał warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oraz pozwolenie na budowę.

Takie postępowanie organów administracji samorządowej narusza jedną z fundamentalnych reguł postępowania administracyjnego, jaką jest zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa.

Faktycznym powodem niemożności sporządzenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego jest brak środków finansowych. Jednak trudna sytuacja finansowa Gminy W. nie może być czynnikiem uniemożliwiającym zgodne z prawem korzystanie przez obywatela z nabytej przez niego i opłacanej nieruchomości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie uwzględniło tych argumentów i decyzją z dnia [...] lipca 2002r. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Wójta Gminy W. W uzasadnieniu powołano się na – wynikające z art. 40 ust. 1, art. 43 i art. 46a ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994r. – konieczność konfrontowania wniosku o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Warunkiem koniecznym dla ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu jest zgodność wnioskowanego zamierzenia inwestycyjnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nadto miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest przepisem gminnym i wiąże organ administracji publicznej rozstrzygający o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 7 cytowanej ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 8 cytowanej ustawy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może, w zależności od potrzeb, ustalać szczególne warunki zagospodarowania terenu, w tym zakaz zabudowy, wynikające z potrzeb ochrony środowiska przyrodniczego, kulturowego i zdrowia ludzi, prawidłowego gospodarowania zasobami przyrody oraz ochrony gruntów rolnych i leśnych. Takie szczególne warunki zostały ustalone w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy W. z 1994r. W celu ochrony czystości wód jezior wprowadzono pas nadbrzeżny szerokości 100 m wolny od lokalizacji wszelkich obiektów budowlanych. EW takim właśnie pasie ochronnym znajduje się część działki skarżącego, zaś co do pozostałej części jego działki nr [...] w miejscowym planie obowiązuje zapis: "Teren upraw polowych. Projektuje się rezerwę terenu pod obiekty związane z obsługą turystyki, gastronomii i sportu"

Z powyższego wynika, że lokalizacja domu letniskowego – i to zarówno w jednej, jak i drugiej części działki nr [...] – nie jest zgodna z aktualnie obowiązującymi ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Powyższa decyzja jest przedmiotem skargi wniesionej przez J. H. do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o uchylenie decyzji z uwagi na naruszenie art. 7 i 8 kpa. Skarżący ponowił argumenty powołane w odwołaniu, a wśród załączników dołączonych do skargi ujawnił między innymi wydanie przez Wójta Gminy W.: postanowienia z dnia [...] czerwca 2001r. o zawieszeniu w trybie art. 45 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym postępowania wszczętego wnioskiem H. i M. K. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu pod budowę domku letniskowego na działce nr [...] położonej w miejscowości S. oraz dwóch zaświadczeń (z dnia [...] maja 1999r. i z dnia [...] lutego 2002r.) odnośnie przeznaczenia w obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego gminy W. terenu, na którym położona jest działka skarżącego nr [...].

Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi. Ponad argumentację przytoczoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśniło, iż z uzasadnienia postanowienia Wójta Gminy W. z dnia [...] czerwca 2001r. o zawieszeniu postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wszczętego na wniosek innych osób i odnośnie innej działki nie można wyprowadzać wniosku o nieaktualności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1994r., stanowiącego podstawę prawną zaskarżonej decyzji. Przywołane przez skarżącego inne decyzje Wójta Gminy W. czy Starosty K. nie mają wpływu na rozstrzygnięcie sprawy, bowiem jedyną przesłanką ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu są ustalenia miejscowego planu oraz przepisy szczególne, o ile wiążą się z wnioskowanym zamierzeniem inwestycyjnym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu – właściwy do rozpoznania sprawy na podstawie art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) - zważył, co następuje:

Spór prawny w rozpoznawanej sprawie dotyczy tego, czy zamierzona przez skarżącego inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

W takiej bowiem sytuacji nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, to znaczy wskazania, że dany teren może być wykorzystywany w planowany przez inwestora sposób (art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1997r. o zagospodarowaniu przestrzennym – t.jedn. Dz.U. z 1999r. Nr 15, poz. 139 ze zm., obowiązujący w dacie wydania zaskarżonej decyzji).

Skarżący oraz jego żona B. H. wystąpili w marcu 2002r. o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu "na budowę domku letniskowego na działce nr ewid. [...] położonej w miejscowości S. gm. W.". Nie jest przez skarżącego kwestionowane ustalenie organów administracyjnych, iż w planie zagospodarowania przestrzennego gminy W. – zatwierdzonym uchwała nr V/27/94 Rady Gminy w W. z dnia 2 grudnia 1994r., ogłoszonym w Dz.Urz. Województwa Konińskiego nr 31 z dnia 14 grudnia 1994r. – teren, na którym zlokalizowana jest działka nr [...] oznaczony symbolem 10.19 R/UT "Teren upraw polowych. Projektuje się rezerwę terenu pod obiekty związane z obsługą turystyki, gastronomii i sportu". Nadto część działki znajduje się w 100 metrowym nadbrzeżnym pasie ochronnym wolnym od lokalizacji wszelkich obiektów budowlanych, wprowadzonym w celu ochrony czystości wód jezior.

Potwierdza to trafność stanowiska organów orzekających odnośnie niezgodności zamierzonej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego z 1994r. Plan ten obowiązywał w chwili wydawania zaskarżonej decyzji (art. 87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym). Informacja Wójta gminy W., zawarta z uzasadnieniem dołączonego do skargi postanowienia z dnia [...] czerwca 2001r. o zawieszeniu postępowania do czasu opracowania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, została doprecyzowana przez Wójta w zaświadczeniu z dnia [...] lutego 2002r., także dołączonym do skargi (k.5 akt sądowych). Stwierdza się tam, że nie opracowano do chwili obecnej planu szczegółowego na rezerwę terenu pod obiekty związane z obsługą turystyki, gastronomii i sportu, z uwagi na brak środków finansowych.

Cytowane zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy W. zostały w zaskarżonej decyzji prawidłowo zinterpretowana. Działka nr [...] leży na terenie upraw polowych, a gdyby nawet jej część zaplanowano jako "rezerwę terenu pod obiekty związane z obsługa turystyki, gastronomii i sportu", to domek letniskowy do takich obiektów nie może być zaliczony.

To, że wcześniej ustalono na przedmiotowej działce warunki zabudowy i zagospodarowania oraz udzielono Energetyce S.A. pozwolenia na budowę dla innej inwestycji nie daje podstawy do odmiennej wykładni cytowanego zapisu planu, gdyż chodziło tam o budowę przyłącza kablowego.

Określenie, w innych decyzjach i wezwaniach do zapłaty podatku od nieruchomości, przedmiotowej działki jako rekreacyjnej nie nadaje jej takiego charakteru. Strukturę funkcjonalno-przestrzenna danego obszaru określa bowiem miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, to znaczy akt prawa miejscowego (art. 7 i art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym).

Z powyższych względów, skoro zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione, skargę należało oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) i dlatego orzeczono jak w sentencji.

/-/ L.Drewniak-Żaba /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska

MarK