Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 569/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2018-03-06 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Utrzymano w mocy zarządzenie (art. 260 § 1 ustawy PoPPSA)
Powołane przepisy: article: art. 260 par. 1 w zw. z art. 257
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 6 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 6 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. H. i R. H. od zarządzenia referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 14 grudnia 2018 roku, sygn. akt II SA/Gd 569/16 w sprawie ze skargi M. H. i R. H. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 11 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia egzekucji w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego postanawia utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 31 maja 2017 r. M. H. i R. H. zwrócili się do Sądu o ustanowienie dla nich pełnomocnika z urzędu w celu sporządzenia i wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 21 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Gd 569/16.

Zgodnie z zarządzeniem referendarza sądowego z dnia 19 lipca 2017 r. doręczono skarżącym urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia, podpisania oraz nadesłania do sądu w terminie 7 dni – pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Jednocześnie, zgodnie z zarządzeniem referendarza sądowego z tej samej daty, wezwano skarżących do przedłożenia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania wezwania, następujących dokumentów: wyciągów z wszystkich posiadanych przez wnioskodawców osobistych rachunków bankowych oraz rachunków związanych z prowadzoną działalnością, w tym kont i lokat złotówkowych i dewizowych z ostatnich trzech miesięcy, ze szczególnym uwzględnieniem aktualnych sald rachunków i wysokości środków zgromadzonych na kontach lub lokatach, a także z uwzględnieniem zestawienia operacji na tych rachunkach we wskazanym okresie; zaświadczeń o wysokości dochodów wnioskodawców; nakazów podatkowych nieruchomości posiadanych przez wnioskodawców; oświadczeń w przedmiocie zarejestrowanych przez wnioskodawców pojazdów mechanicznych ze wskazaniem marki, modelu, i aktualnej wartości rynkowej pojazdu; przedstawienia rachunków dotyczących opłat, do których są zobowiązani w skali miesiąca. W wezwaniu tym pouczono skarżących, że niezastosowanie się do treści wezwania może być uznane za niewykazanie spełnienia przesłanek warunkujących przyznanie prawa pomocy

i skutkować może odmową jego przyznania.

Przesyłki zawierające powyższe wezwania skarżący otrzymali jednocześnie

w dniu 10 sierpnia 2017 r. a tym samym termin do przedłożenia wypełnionego

i podpisanego urzędowego formularza PPF upłynął skarżącym w dniu 17 sierpnia 2017 r. a termin do przedłożenia wymaganych dokumentów - w dniu 24 sierpnia 2017 r.

W odpowiedzi na powyższe wezwania skarżący, w piśmie z dnia 17 sierpnia 2017 r., złożyli wniosek o przesunięcie terminu przedłożenia wymaganych dokumentów oraz wypełnionego formularza PPF na drugą połowę września 2017 r.

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku - zarządzeniem z dnia 25 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Gd 569/16, wydanym na podstawie art. 257 w zw. z art. 258 § 2 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – w skrócie jako "p.p.s.a.", pozostawił wniosek skarżących o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Na zarządzenie referendarza sądowego skarżący wnieśli sprzeciw.

Rozpoznając wniesiony sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny

w Gdańsku zważył, co następuje:

Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie.

Referendarz sądowy, z uwagi na złożenie przez skarżących wniosku

o przyznanie prawa pomocy w piśmie z dnia 31 maja 2017 r., prawidłowo wezwał skarżących do nadesłania wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania.

Zgodnie z treścią art. 243 § 1 p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Przepis art. 252 § 1 p.p.s.a. stanowi zaś, że wniosek o przyznanie prawa pomocy powinien zawierać oświadczenie strony obejmujące dokładne dane o stanie majątkowym i dochodach, a jeżeli wniosek składa osoba fizyczna, ponadto dokładne dane o stanie rodzinnym oraz oświadczenie strony o niezatrudnieniu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Zgodnie zaś z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru.

Niezachowanie określonego w art. 252 § 2 p.p.s.a. wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu jest brakiem formalnym, o jakim mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., który podlega usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu, bez względu na to, czy wniosek złożyła osoba fizyczna, czy osoba prawna lub inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiwsa z 2008 r., z. 5, poz. 74).

Nienadesłanie przez skarżących wypełnionego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w wyznaczonym terminie skutkować musiało zatem pozostawieniem złożonego w piśmie z dnia 31 maja 2017 r. wniosku bez rozpoznania. Zgodnie bowiem z treścią art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu, lub którego braków strona nie uzupełniała w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Wyznaczony zaś skarżącym termin siedmiu dni na nadesłanie wypełnionego urzędowego formularza PPF jest terminem ustawowym i nie podlega skracaniu ani przedłużaniu.

W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku

- działając na podstawie art. 260 § 1 w związku z art. 257 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.