Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 855/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2019-12-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 602  ceny
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Stwierdzono niezgodność z prawem zaskarżonego aktu
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 2 pkt 15
journal: Dz.U. 2013 poz 594
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym - tekst jednolity.
article: art. 3 ust. 2 pkt 2, art. 24 ust. 1
journal: Dz.U. 2006 nr 123 poz 858
law: Ustawa z dnia 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków - tekst jednolity
article: par. 5 pkt 7
journal: Dz.U. 2006 nr 127 poz 886
law: Rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków  rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków
article: art. 178 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Beata Kozicka, Protokolant Specjalista Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2019 r. ze skargi Prokuratora Rejonowego [...] w B. na uchwałę Rady Miejskiej w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie taryfy za zbiorowe zaopatrzenie w wodę stwierdza niezgodność z prawem załącznika do zaskarżonej uchwały z dnia [...] r. nr [...] w części: [...].


UZASADNIENIE

Zaskarżoną uchwałą nr [...] z [...] r. Rada Miejska w B. zatwierdziła w § 1 ust. 1 "Taryfę za zbiorowe zaopatrzenie w wodę oraz za zbiorowe odprowadzanie ścieków na ternie gmin: B., J., W. na 2014 r." , która stanowiła załącznik do uchwały (§ 1 ust. 2). Jako podstawę prawną wskazała art. 3 ust. 2 pkt 2 i art. 24 ust. 1 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (tj. Dz.U. z 2006 r. poz. 123 poz. 858, dalej ustawa) oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. z 2013 r. poz. 594 ze zm., dalej usg), a także w związku z porozumieniami zawartymi z dniu [...] r. pomiędzy miastem B. a gminami W. i J. oraz wnioskami "A" SA z siedzibą w B. złożonym [...] r. zmienionym autopoprawką z [...] r. Zgodnie z § 2 wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi Miasta, a w myśl § 3 uchwała weszła w życie z dniem podjęcia.

W części [...] załącznika do uchwały określono wysokość stawek opłat za przyłączenie do urządzeń wodociągowych - kanalizacyjnych będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikających z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług, zgodnie z § 5 pkt 7 rozporządzenie Ministra Budownictwa z dnia 28 czerwca 2006 r. w sprawie określania taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków (Dz.U. nr 127 poz. 886, dalej rozporządzenie) określono stawkę opłaty w kwocie 101,85 zł netto powiększoną o aktualnie obowiązujący podatek od towarów i usług.

Skargą z 7 sierpnia 2019 r. Prokurator Rejonowy [...] w B. (dalej skarżący, Prokurator) wniósł na podstawie art. 50 § 1 i art. 53 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwana dalej ppsa) oraz art. 5 ustawy z 28 stycznia 2016 r. Prawo o Prokuraturze (Dz.U. 2017 r., poz.1767) skargę na powyższą uchwałę w części dotyczącej załącznika nr 1 część [...] określającego wysokość stawki opłat za przyłączenie do urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych jako wydanej z naruszeniem prawa - art. 24 ust. 6 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dniu 27 listopada 2013 r. oraz art. 18 ust. 2 pkt 15 oraz art. 19 usg poprzez wprowadzenie w Taryfie odpłatności za przyłączenie nieruchomości do sieci wodociągowej i sieci kanalizacyjnej. Podkreślił, że minister Budownictwa wydając akt wykonawczy w postaci wskazanego rozporządzenia z 28 czerwca 2008 r. przekroczył zakres umocowania ustawowego. Art. 23, art. 25 oraz art. 27 ust. 2 ustawy nie dają bowiem podstawy do przyjęcia w § 5 pkt 7 rozporządzenia, że taryfa winna określać stawkę opłaty za przyłączenie do urządzeń wodno-kanalizacyjnych będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikającą z kosztów prób technicznych. Na podstawie art. 147 § 1 ppsa wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem wskazanej pozycji taryfy, która stanowi załącznik do zaskarżonej uchwały. Jako potwierdzenie zasadności skargi wskazał wyrok WSA w Gliwicach z 25 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/GL 289/18.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 ppsa, bowiem zaskarżona uchwała nie jest prawem miejscowym i skarga została wniesiona z przekroczeniem terminu wynikającego z art. 53 § 3 tej ustawy ewentualnie oddalenie skargi w całości. Wskazał na nowelizację art. 53, która obowiązuje od 7 kwietnia 2017 r. a termin 6 miesięcy obowiązujący uprzednio upłynął 26 maja 2014 r. samo rozporządzenie zostało uchylone dopiero 3 marca 2018 r. wprowadzeniem nowego rozporządzenia Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z 27 lutego 2018 r. w sprawie taryf, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryfy oraz warunków rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzenie ścieków (Dz. U. z 2018 r., poz. 472), w którym nie wskazano opłaty za przyłączenie urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych. Zatem w dacie podejmowania uchwały przepis rozporządzenia miał moc obowiązującą i na taka ocenę nie może mieć wpływu stanowisko wyrażone w przywołanym przez skarżącego wyroku WSA z 25 czerwca 2018 r. nadto, godni z art. 94 ust. 2 usg ustawa traci moc z dniem orzeczenia o jej niezgodności z prawem a tym samym orzeczenie nie będzie stanowiło postawy do żądania zwrotu uiszczonych opłat. Nadto obowiązywała tylko w roku 2014. Organ wskazał również na postępowanie nadzorcze,, które zostało umorzone [...] 2014 r., po udzieleniu wyjaśnień przez Prezydenta Miasta.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Przypomnieć należy, ze zakres kontroli administracji publicznej sprawowanej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (czyli akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej) - art. 3 § 2 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tj. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. dalej ppsa). Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 ppsa). Zgodnie z art. 147 § 1 tej ustawy sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 ppsa, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Prokurator zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w B. w części, tj. załącznik do uchwały część [...] określający wysokość stawki opłat za przyłączenie do urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikających z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług.

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej uchwały stanowił m.in. art. 24 ust. 1 ustawy w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej uchwały, który stanowi, że taryfy podlegają zatwierdzeniu w drodze uchwały rady gminy, z wyjątkiem taryf zmienionych w związku ze zmianą stawki podatku od towarów i usług. Ponadto w myśl ar. 18 ust. 2 pkt 15 usg do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji tego organu niż wymienione we wcześniejszych punktach art. 15 ust. 2. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 3 usg zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy: wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz.

Należy wskazać, że skład orzekający rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w wyroku WSA w Gliwicach z 25 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 289/18 oraz wyroku z 26 czerwca 2019 r. w sprawie III SA/GL 309/19 czy wyroku z 31 stycznia 2018 r. w sprawie I SA/Bd 970/17 (publ. COSA) dotyczący charakteru prawnego zaskarżonego aktu. Uchwała nie jest aktem prawa miejscowego. Status taki posiadał wyłącznie Regulamin (art.19 ust. 1 ustawy). Do charakteru uchwał w sprawie zatwierdzenia taryf za zbiorowe zaopatrzenie w wodę odniósł się Naczelny Sąd Administracyjny już w wyroku z 24 maja 2007 r. sygn. akt II OSK 256/07 wyjaśniając, że fakt, iż dotyczą one wyłącznie stosunków między przedsiębiorstwami wodociągowo-kanalizacyjnymi a właściwym organem gminy powoduje, że nie można uznać ich za akt o charakterze generalnym. Dokonywane przez rady gmin (miasta), w drodze uchwały wydanej w oparciu o art. 24 ust. 1 ustawy z 7 czerwca 2001 r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, zatwierdzenie taryf, dotyczących opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i odprowadzanie ścieków - zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego - nie jest bowiem kierowane do mieszkańców gmin i nie rozstrzyga bezpośrednio o ich prawach i obowiązkach. Stosunki odbiorców usług komunalnych z ww. przedsiębiorstwami z uwagi na umowne ich uregulowanie mają charakter cywilnoprawny. Tego rodzaju uchwały są jednak uchwałami z zakresu administracji publicznej (wyroki publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżona uchwała nie podlegała opublikowaniu w wojewódzkim dzienniku urzędowym.

Wobec powyższego uchwała jest aktem kierownictwa wewnętrznego, a nie jest aktem prawa miejscowego (por. wyrok NSA: z 18 maja 2016 r. sygn. akt: II GSK 1150/16, WSA w Krakowie z 22.11.2010 r. II SA/Kr 851/10, WSA w Poznaniu z 26.09.2012 r., IV SA/Po 587/12). Z art. 18 ust. 2 pkt 15 usg wynika, że do wyłącznej właściwości rady gminy należy stanowienie w innych niż wymienione we wcześniejszych punktach art. 15 ust. 2, sprawach zastrzeżonych ustawami do kompetencji tego organu. Z kolei, w art. 24 ust. 1 i 5 ustawy (w jego brzmieniu obowiązującym do 11 grudnia 2017 r.) ukształtowano kompetencję organu stanowiącego gminy do zatwierdzania taryf. Uchwała o zatwierdzeniu taryf albo o odmowie takiego zatwierdzenia jest podejmowana w terminie 45 dni od dnia złożenia wniosku, przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego.

Zdaniem tut. Sądu, wymieniony w uchwale przepis art. 24 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków dotyczy zatwierdzania taryf rozumianych jako zestawienie ogłoszonych publicznie cen i stawek opłat za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków oraz warunki ich stosowania (art. 2 pkt 12 ustawy), nie zawiera natomiast podstawy do nakładania jednorazowych opłat za przyłączenie (pierwsze i każde dodatkowe) do sieci wodociągowej, czy kanalizacyjnej. Wprawdzie art. 15 ust. 2 cyt. wyżej ustawy stanowi, że osoba ubiegająca się o przyłączenie nieruchomości do sieci zapewnia realizację przyłączenia do tych sieci na własny koszt, a rada gminy ma stosownie do brzmienia art. 19 ust. 1 cyt. ustawy uchwalić regulamin dostarczania wody i odprowadzania ścieków obowiązujący na terenie gminy, którego jednym z elementów jest określenie przez organ stanowiący gminy "warunków przyłączenia do sieci" (art. 19 ust. 2 pkt 4 cyt. ustawy), to przepis ten nie daje radzie gminy kompetencji do wprowadzania odpłatności za przyłączenie poszczególnych nieruchomości do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej (por. glosa W. Chróścielewski, J.P. Tarno do wyroku NSA z 13 grudnia 2000r., sygn. akt II SA 2320/00, publ. OSP 2002/6/75). Z faktu, że sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę należą do zadań własnych gminy nie wynika jeszcze kompetencja dla organu stanowiącego gminy do wprowadzania opłat za podłączenie do sieci od podmiotów chcących z niej korzystać (wyrok WSA w Krakowie z 27.09.2005 r., II SA/Kr 1028/04). Nie zmienia tego faktu także okoliczność, że zgodnie z § 5 pkt 7 rozporządzenia taryfy zawierają m.in. stawkę opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych, będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikającą z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług. Rozporządzenie to jako akt podustawowy nie może stanowić podstawy do nakładania obowiązku normatywnego nieznajdującego podstaw w przepisach rangi ustawowej. Podkreślić przy tym należy, że przepisy wskazanego rozporządzenia należy interpretować w kontekście upoważnienia do jego wydania zawartego w art. 25 ustawy, zgodnie z którym "Minister właściwy do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa określi, w drodze rozporządzenia, wzór wniosku o zatwierdzenie taryf oraz niezbędny zakres informacji zawartych w uzasadnieniu taryf, biorąc pod uwagę: 1) zestawienie cen i stawek opłat; 2) kalkulację opłat; 3) plan, o którym mowa w art. 21 ust. 1; 4) informacje finansowe zawierające sprawozdania finansowe."

Nadto stwierdzić należy, że regulacje w zakresie wzoru wniosku nie mogą stanowić podstawy do nakładania obowiązków (w tym finansowych) na adresatów działań administracji (por. w tej kwestii wyrok NSA z 19.08.2010 r., II OSK 893/10). W orzecznictwie ugruntowany jest bowiem pogląd, że jednostronne nakładanie na obywateli jakichkolwiek obowiązków, w tym opłat, nie jest dopuszczalne bez wyraźnego upoważnienia ustawowego (por. wyrok NSA z 13.12.2000 r., II SA 2320/00, CBOSA).

Z art. 84 Konstytucji wynika, że obywatel jest obowiązany do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych przewidzianych wyłącznie ustawą, a żaden przepis ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzeniu ścieków, ani też innej ustawy nie dawał radzie gminy prawa do wprowadzania opłat za podłączenie do sieci wodociągowej. Takie stanowisko zdecydowanie przeważa w orzecznictwie sądów administracyjnych (zob. wyroki NSA z dnia: 17 maja 2002 r., I SA 2793/01, 25 listopada 2004 r., OSK 821/04; 6 kwietnia 2006 r., II OSK 19/06; 3 marca 2009 r., II OSK 1459/08; 6 marca 2012 r., II OSK 2697/11; 21 czerwca 2013 r., II OSK 905/12; oraz wyroki WSA z dnia: 1 sierpnia 2006 r., II SA/Wr 378/06; 1 sierpnia 2010 r., II SA/Ke 709/10; 21 czerwca 2011 r., II SA/Bd 388/11; 17 grudnia 2013 r., II SA/Lu 438/13; 15 stycznia 2015 r., II SA/Lu 182/14; 20 stycznia 2015 r., II SA/Lu 167/14;).

Wskazać też należy, że już w wyroku z 19 sierpnia 2010 r., sygn. akt II OSK 893/10 NSA wyraził stanowisko, że § 5 pkt 7 został wprowadzony do rozporządzenia z przekroczeniem delegacji ustawowej wskazując, iż regulacje w zakresie wzoru wniosku nie mogą stanowić podstawy do nakładania obowiązków (w tym finansowych) na adresatów działań administracji (zob.: wyrok WSA w Olsztynie z 4.01.2018 r. sygn. akt II SA/Ol 961/17). Zasadne zatem jest stwierdzenie, że nastąpiło w tym zakresie przekroczenie delegacji ustawowej do wydanie tego rozporządzenia.

Nie ma bowiem wątpliwości, że zakres umocowania ukształtowany w art. 23, art. 25 oraz w art. 27 ust. 2 ustawy, nie dawał jednak podstaw do przyjęcia, tak jak to miało miejsce w § 5 pkt 7 rozporządzenia w sprawie taryf, że taryfy zawierają stawkę opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowo – kanalizacyjnych, będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikającą z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług. Z art. 25 wspomnianej wcześniej ustawy wynika bowiem delegacja ustawowa dla właściwego ministra do określenia, w drodze rozporządzenia, wzoru wniosku o zatwierdzenie taryf oraz niezbędnego zakresu informacji zawartych w uzasadnieniu taryf, z uwzględnieniem czynników wskazanych w tym przepisie. Natomiast, w art. 27 ust. 2 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i o zbiorowym odprowadzaniu ścieków nałożono na ministra właściwego do spraw budownictwa, planowania i zagospodarowania przestrzennego oraz mieszkalnictwa powinność określenia warunków prowadzenia rozliczeń za zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków, biorąc pod uwagę wyposażenie nieruchomości w przyrządy i urządzenia pomiarowe. Z kolei, w art. 23 wspomnianej ustawy obciążono tego samego ministra obowiązkiem określenia, w drodze rozporządzenia, szczegółowe sposoby określania taryf, w tym, kryteria ustalania niezbędnych przychodów, alokację kosztów na taryfowe grupy odbiorców usług oraz kryteria różnicowania cen i stawek opłat (por. art. 23 ust. 1 ustawy). Jednocześnie, w ust. 2 tego przepisu, ustawodawca wskazał na czynniki, które powinny być brane pod uwagę przez ministra podczas formułowania rozporządzenia. Dokonano tego nawiązując do kryteriów wskazanych w art. 23 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i o zbiorowym odprowadzaniu ścieków.

Analizując wskazany wyżej przepis ustawy (przede wszystkim jego ust. 1 i 2, bo one odnoszą się do materii kalkulowania opłat, łatwo zauważyć, że brak w nim podstaw do sformułowania dyspozycji ujętej przez ministra w § 5 pkt 7 rozporządzenia w sprawie taryf. Ten przepis aktu wykonawczego, w odpowiedzi na skargę wskazywany był zaś jako podstawa prawna dla wprowadzenia w taryfie akceptowanej przez Radę Miejską stawki opłaty za przyłączenie do urządzeń wodociągowo – kanalizacyjnych, będących w posiadaniu przedsiębiorstwa. Warto w szczególności zwrócić uwagę na to, że taryfy zatwierdzane na mocy uchwały organu stanowiącego gminy (przychody przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego) są determinowane przez marżę zysku, koszty zakupu wody lub koszty wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych niebędących w posiadaniu tego podmiotu, czy przez przypisanie kosztów budowy urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych do poszczególnych taryfowych grup odbiorców oraz przez średniodobową i maksymalną wielkość zużycia wody i ilość wprowadzanych ścieków. Analizując art. 23 ustawy nie można natomiast znaleźć podstaw do twierdzenia, że jedną ze stawek opłat zamieszczonych w taryfie mogła być, jak to ma miejsce w § 5 pkt 7 rozporządzenia w sprawie taryf, opłata za przyłączenie do urządzeń wodociągowo – kanalizacyjnych, będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikająca z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usług.

Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w tej kwestii w wyroku WSA w Gliwicach z 25 czerwca 2018 r. sygn. akt III SA/Gl 289/18.

Należy też przypomnieć, że kontrola sądowa obejmuje m.in. uchwały. Jednocześnie na mocy art. 178 ust. 1 Konstytucji, sędziowie są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji i ustawom. Oznacza to, że rozpoznając zaskarżony do sądu akt lub czynność organów administracji publicznej, sąd może odmówić zastosowania przepisu rangi podustawowej - przepisów wykonawczych do ustawy (nie samej ustawy), jeżeli uzna, że przepisy te są niezgodne z Konstytucją lub ustawą zwykłą. Nie oznacza to, że przepisy, których zastosowania, jako niezgodnych z Konstytucją czy ustawą odmówił sąd, są usuwane z obrotu prawnego, a jedynie to, że w konkretnej sprawie, zakwestionowany przez sąd przepis nie może być stosowany przez organy administracji. W konsekwencji zaś zgodnie z art. 153 ppsa ocena prawna zawarta w wyroku sądu jest wiążąca zarówno dla organu administracji, który wydał zaskarżony akt, jak i dla sądu, który ewentualnie w przyszłości może orzekać w sprawie (zob.: wyrok NSA z 21.09.2007r., I OSK 1037/07, LEX nr 382158, wyrok WSA w Bydgoszczy z 31.01.2018, I SA/Bd 970/17). Powyższe nie dotyczy oceny ustawy pod względem zgodności z Konstytucją, co jest zastrzeżone do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.

Zdaniem Sądu art. 18 ust. 2 pkt 15 usg wskazuje na wyłączną właściwość rady gminy w innych sprawach zastrzeżonych innymi ustawami do kompetencji rady gminy a art. 7 ust. 1 pkt 3 tej ustawy wymienia część zadań własnych gminy.

Podkreślić należy, że podstawę prawną do wydania uchwały w zaskarżonej części nie stanowią przepisy rozporządzenia, zwłaszcza, w którym Minister Budownictwa, wydając wspomniany akt wykonawczy przekroczył zakres swojego umocowania ale analiza przytoczonego przepisu ustawy, która wskazuje na brak podstaw do sformułowania dyspozycji ujętej przez ministra w § 5 pkt 7 rozporządzenia w sprawie taryf. Jednocześnie taryfy zatwierdzane na mocy uchwały organu stanowiącego gminy (przychody przedsiębiorstwa wodociągowo – kanalizacyjnego) są determinowane przez marżę zysku, koszty zakupu wody lub koszty wprowadzania ścieków do urządzeń kanalizacyjnych niebędących w posiadaniu tego podmiotu, czy przez przypisanie kosztów budowy urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych do poszczególnych taryfowych grup odbiorców oraz przez średniodobową i maksymalną wielkość zużycia wody i ilość wprowadzanych ścieków. Wobec tego jako jedna ze stawek opłat zamieszczonych w taryfie nie może być ujmowana - jako należność za przyłączenie do urządzeń wodociągowo – kanalizacyjnych, będących w posiadaniu przedsiębiorstwa, wynikająca z kosztów przeprowadzenia prób technicznych przyłącza wybudowanego przez odbiorcę usługi.

W swojej skardze Prokurator zakwestionował wprawdzie legalność załącznika w części [...]. Z treści skargi wynika jednak, że obiektem jego zastrzeżeń jest część [...]. Stawka opłat za przyłączenie urządzeń wodociągowo- kanalizacyjnych. Biorąc to pod uwagę, a także uwzględniając wszystkie przywołane wcześniej okoliczności, Sąd orzekł o niezgodności z prawem załącznika do uchwały w zaskarżonej części. Stało się tak na podstawie art. 147 § 1 ppsa w zw. z art. 94 ust. 1 i 2 usg.