Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Ka 1392/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2004-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Łucja Franiczek Sędziowie NSA Bonifacy Bronkowski /spr./ Małgorzata Korycińska Protokolant st. sekr. sad. Małgorzata Orman po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 lipca 2004 r. sprawy ze skargi [...] Towarzystwa A w K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę o d d a l a s k a r g ę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane /obecnie Dz.U. Nr 207 z 2003 r. poz. 2016 ze zm. – zwanej dalej prawem budowlanym/, po rozpoznaniu wniosku M.K. Starosta [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i odmówił udzielenia pozwolenia na budowę "chatki góralskiej" – punktu handlowo-gastronomicznego na parceli nr [...] w U. przy ul. R., stojąc na stanowisku, że objęte wnioskiem zamierzenie inwestycyjne jest sprzeczne z treścią obowiązującego dla tego terenu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta U.

W odwołaniu od wskazanej decyzji M.K. podniosła, że wszystkie wymogi ustalone w decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zostały przez nią spełnione.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] uchylił w/w decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta [...] decyzją z dnia [...] nr [...] wydaną na podstawie art. 28 i art. 34 ust. 4 prawa budowlanego postanowił zatwierdzić przedłożony projekt architektoniczno-budowlany "chatki góralskiej" oraz udzielić M.K. pozwolenia na jej budowę. Uzasadnienie decyzji sprowadza się do lakonicznego zrelacjonowania dotychczasowego toku postępowania.

Od decyzji tej odwołanie wniósł [...] Towarzystwa A, podnosząc, że nie był informowany o przebiegu postępowania i w związku z tym nie mógł zająć stanowiska co do planowanej inwestycji, która może doprowadzić do uszkodzenia wodociągu doprowadzającego wodę do schroniska [...] na R., którego jest właścicielem oraz do zbiornika przeciwpożarowego. Stwierdził nadto, że jest właścicielem działki sąsiadującej z działką nr [...], na której budowa ma być realizowana. W konsekwencji wniósł o uchylenie pozwolenia na budowę.

Wojewoda [...] odwołania tego nie uwzględnił i zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną z powołaniem się na treść art. 138 § 1 pkt 1 Kpa w zw. z art. 28, art. 34 ust. 4 oraz art. 82 ust. 3 prawa budowlanego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdził, że o zgodności objętego postępowaniem zamierzenia inwestycyjnego przesądziła ostateczna decyzja Burmistrza Miasta U. o ustaleniu dla tego zamierzenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu /z dnia [...]/. Decyzją z dnia [...] SKO w B. odmówiło przy tym stwierdzenia jej nieważności, uznając, iż zamierzenie inwestycyjne nie jest sprzeczne z obowiązującym planem zagospodarowania przestrzennego. Nie zostało też wykazane aby planowana budowa naruszała uzasadniony interes odwołującego się Towarzystwa. Do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorka dołączyła wymagane dokumenty i uzgodnienia.

Na wskazaną decyzję Wojewody [...] skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyło A wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] oraz w/w decyzji Burmistrza miasta U. z dnia [...]. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że brak jest podstaw do twierdzenia, że planowana lokalizacja i budowa "chatki góralskiej" nie narusza jego uzasadnionych interesów a pozwolenie na budowę zostało wydane zgodnie z przepisami ustawy prawo budowlane. Podtrzymane zostało twierdzenie, że Towarzystwo zostało pozbawione możliwości udziału w postępowaniu administracyjnym.

Zdaniem skarżącego nie została też wyjaśniona należycie kwestia występującego zagrożenia uszkodzenia sieci wodociągowej, stanowiącej jego własność, zaopatrującego schronisko i zbiornik p.poż. Podniosło nadto skarżące Towarzystwo, że błędnie określono w zaskarżonej decyzji stronę wnoszącą odwołanie i błąd ten nie został dotychczas sprostowany.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i w ogólnym zarysie jego uzasadnienie. Dodatkowo stwierdził, że ze sporządzonego na aktualnej mapie /dla celów projektowych/ projektu zagospodarowania działki nie wynika aby przebiegał przez nią wodociąg, który ewentualnie mógłby być uszkodzony. W tym zakresie skarżące Towarzystwo nie naprowadziło oprócz własnych twierdzeń żadnych innych dowodów.

Na rozprawie sądowej dnia 14 lipca pełnomocnik inwestorki przyznał, że po działce objętej pozwoleniem na budowę przebiega wodociąg wykorzystywany przez skarżące Towarzystwo, którego przebieg nie został zinwentaryzowany w dokumentach geodezyjnych i dlatego nie został uwidoczniony na mapie, na której został sporządzony projekt zagospodarowania działki nr [...]. Według przedłożonej przez tego pełnomocnika mapy sytuacyjnej z inwentaryzacją tego wodociągu, z której dowód Sąd dopuścił na podstawie art. 106 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1270 – zwanej dalej ustawą p.s.a./, wodociąg ten będzie oddalony od projektowanego budynku o 6 m.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada co do zasady obowiązującemu prawu, a tylko pod tym względem podlega ona kontroli Sądu zgodnie z treścią art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153 poz. 1269/. W pierwszej kolejności nie można podzielić stanowiska skarżącego Towarzystwa, że "zostało ono wyłączone" z uczestniczenia w postępowaniu jako strona, a to w sytuacji gdy doręczono mu decyzję organu I instancji, od której też wniosło odwołanie, w rozpoznaniu którego została wydana zaskarżona decyzja. Nie jest również zasadne twierdzenie skarżącego, iż z naruszeniem treści art. 7, 75 § 1 i art. 77 § 1 Kpa organy orzekające nie dały wiary jego twierdzeniu, że po działce inwestorki przebiega użytkowany przez skarżące Towarzystwo wodociąg. Należy bowiem zważyć, że na etapie postępowania administracyjnego twierdzenie to nie zostało poparte żadnym z dowodów o jakich mowa w art. 75 § 1 Kpa, natomiast organy orzekające dysponowały opracowanym na aktualnej mapie do celów projektowych, planem zagospodarowania działki inwestorki, na której wodociąg ten nie został zinwentaryzowany. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a w szczególności w świetle treści mapy sytuacyjnej, której skarżące Towarzystwo nie kwestionowało, a z której dowód Sąd dopuścił na rozprawie w dniu 14 lipca 2004 r., nie można podzielić także zarzutu naruszenia zaskarżoną decyzją treści art. 5 ust. 1 pkt 6 i ust. 2 w zw. z art. 35 ust. 1 i 2 prawa budowlanego. W sytuacji, gdy jak wynika z przedmiotowej mapy sytuacyjnej, objęty pozwoleniem na budowę budynek będzie usytuowany 6,5 m od wodociągu, z którego korzysta skarżące Towarzystwo, brak jest zdaniem Sądu jakichkolwiek podstaw do twierdzenia, że przy realizacji budowy wodociąg ten zostanie uszkodzony. Twierdzenia tego skarżące Towarzystwo z żaden zresztą sposób nie udowodniło. Tym bardziej nie wykazano aby takie położenie budynku naruszało jego uzasadniony interes w rozumieniu w/w przepisów. Należy bowiem dodatkowo zauważyć, że oprócz prawa posiadania skarżące Towarzystwo nie wykazało się żadnym innym prawem do tego wodociągu usytuowanego przy tym na działce inwestorki. Nie zostało też w najmniejszym stopniu wykazane, że realizacja spornej inwestycji wpłynie niekorzystnie na dotychczasowy sposób eksploatacji tego wodociągu.

Skoro wyżej omówione zarzuty skargi okazały się chybione, a Sąd nie stwierdził z urzędu naruszenia zaskarżoną decyzją prawa, które mogłoby mieć wpływ na wynik sprawy, to skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy p.s.a. w zw. z art. 96 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153 poz. 1271/. Jakkolwiek bowiem za oczywiście uzasadniony należy uznać zarzut skarżącego Towarzystwa co do niewłaściwego oznaczenia w zaskarżonej decyzji strony, której odwołanie rozpoznano, to uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c ustawy p.s.a. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie może bowiem ulegać wątpliwości, że decyzją tą rozstrzygnięto odwołanie skarżącego Towarzystwa. Ta oczywista omyłka przy oznaczeniu podmiotu wnoszącego odwołanie powinna być bezwzględnie usunięta w drodze sprostowania /art. 113 § 1 Kpa/, czego dotychczas organ odwoławczy nie uczynił. Co więcej w ogóle się do tego zarzutu nie ustosunkował, na co słusznie zwrócono uwagę w skardze. Jak już jednak stwierdzono uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy.

Sprostowania decyzji w omawianym zakresie dokona Wojewoda [...] po otrzymaniu akt administracyjnych.