Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SAB/Gl 47/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-03-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Zobowiązano do wydania aktu
Powołane przepisy: article: art. 37, art. 217
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Bogucka, Sędziowie Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant Starszy referent Ewa Jędrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 lutego 2008 r. sprawy ze skargi J. R. na bezczynność Wojewody w przedmiocie wydania zaświadczenia w sprawie lokalizacji autostrady 1. zobowiązuje Wojewodę do wydania aktu rozstrzygającego wniosek skarżącego złożony w dniu [...] r., w terminie 14 dni od dnia doręczenia akt sprawy; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. J. R. zwrócił się do [...] Urzędu Wojewódzkiego Wydziału Rozwoju Regionalnego w K. o wydanie zaświadczenia stwierdzającego, czy cyt. "z decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i obejmującej zezwolenie na budowę dwupoziomowego skrzyżowania autostrady [...] z ulicą [...] w Z. wynika, że wyznaczono nową granicę terenu przeznaczonego na pas drogowy - w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego (§ 3 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. - Dz.U. Nr 43, póz. 430), inną niż granica ustalona decyzją Wojewody K. z dnia [...] r. o ustaleniu lokalizacji autostrady [...]". Wnioskodawca wskazał, iż zaświadczenie powinno się odnosić do odcinka granicy położonego na wysokości (w okolicy) nieruchomości oznaczonej numerami działek [...] i [...] na karcie mapy [...] obrębu M. Zaznaczył też, że w przypadku pozytywnej odpowiedzi prosi o wskazanie podstawy prawnej ustalenia takiej granicy i określenie jej położenia (odległości) w stosunku do zewnętrznej krawędzi rowu zaprojektowanego w sąsiedztwie tej nieruchomości. Poinformował nadto, iż jest współużytkownikiem wieczystym nieruchomości oznaczonej podanymi numerami działek, a zaświadczenie przedłoży właściwym organom, do których zwróci się o ustalenie przyczyn i okoliczności niezałatwienia przez Generalną Dyrekcję Dróg Krajowych i Autostrad wniosku strony z dnia [...] r. o nabycie tej nieruchomości.

Pismem z dnia [...] r. J. R. wniósł zażalenie na niezałatwienie przez Wojewodę S. sprawy w terminie do Ministra Budownictwa w W.

Pismem z dnia [...] r. J. R. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na bezczynność Wojewody S., wnosząc o wyznaczenie organowi temu 7-dniowego terminu na załatwienie wniosku z dnia [...] r. W uzasadnieniu wskazał, iż nie otrzymał ani żądanego zaświadczenia ani postanowienia o odmowie jego wydania.

Wojewoda S. wniósł o oddalenie skargi podając w uzasadnieniu, iż po otrzymaniu w dniu [...] r. wniosku o wydanie zaświadczenia pismem z dnia [...] r. udzielono skarżącemu stosownej odpowiedzi. Na wezwanie Sądu Wojewoda S. nadesłał kserokopię pisma, o którym mowa powyżej. Pismem tym, ustosunkowując się do zapytania czy wyznaczono nową granicę terenu przeznaczonego na pas drogowy poinformowano skarżącego, że decyzja zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę dwupoziomowego skrzyżowania autostrady [...] z ul. [...] w Z. została wydana w tych samych liniach rozgraniczających co decyzja o lokalizacji autostrady [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

W myśl natomiast art. 149 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi na bezczynność organów sąd zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa.

Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie formalnej dopuszczalności a następnie merytorycznej zasadności wniesionej przez J. R. skargi na bezczynność Wojewody S. doprowadziło w ocenie Sądu do ustalenia, że przedmiotowa skarga zasługuje na uwzględnienie.

W odniesieniu do formalnej dopuszczalności wniesionej skargi wskazać w tym miejscu należy, iż w myśl art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. W przypadku bezczynności organu administracji publicznej działającego jako organ I instancji środek taki stanowi kierowane do organu wyższego stopnia zażalenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. Dopiero zatem wyczerpanie trybu z art. 37 k.p.a. otwiera stronie niezadowolonej ze sposobu rozpoznania przez organ wyższego stopnia zażalenia na bezczynność organu I instancji możliwość wniesienia na bezczynność tę skargi do sądu administracyjnego.

Sąd stwierdza, że J. R., domagający się w trybie art. 217 § 2 k.p.a. wydania mu zaświadczenia co do ewentualnego wyznaczenia nowej granicy terenu przeznaczonego na pas drogowy, wyczerpał przysługujący mu środek zaskarżenia albowiem pismem z dnia [...] r. wniósł zażalenie na niezałatwienie w terminie sprawy przez Wojewodę S. do Ministra Budownictwa w W. W konsekwencji formalnie dopuszczalnym stało się wniesienie przez skarżącego skargi na bezczynność organu I instancji.

Odnosząc się natomiast do meritum sprawy Sąd stwierdza, że jak wynika z akt sprawy po otrzymaniu wniosku skarżącego z dnia [...] r. (złożonego w dniu [...] r.) Zastępca Dyrektora Wydziału w [...] Urzędzie Wojewódzkim w K., pismem z dnia [...] r., udzielił skarżącemu odpowiedzi poświadczającej, iż wbrew jego obawom nie wyznaczono nowej granicy terenu przeznaczonego na pas drogowy a tym samym obowiązują nadal ustalenia wynikające z decyzji o lokalizacji autostrady.

Zdaniem Składu Orzekającego pismo, o którym mowa powyżej, z uwagi na swą treść co do zasady stanowiło poświadczenie faktów i okoliczności, odnośnie których skarżący domagał się wydania mu stosownego dokumentu. Z uwagi jednak na to, iż akta sprawy nie zawierały dowodu doręczenia skarżącemu pisma z dnia [...] r. Sąd, w trakcie rozprawy w dniu 22 lutego 2008 r. postanowił wezwać Wojewodę S. do nadesłania, w ciągu 3 dni od daty otrzymania wezwania, potwierdzenia doręczenia J. R. pisma, o którym mowa, pod rygorem uznania, iż pismo to nie zostało doręczone. Sąd stwierdza, że pomimo doręczenia Wojewodzie S. wezwania w dniu [...] r. (dowód: zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki) oraz dodatkowego przesłania wezwania także faksem, w zakreślonym terminie Wojewoda S. nie udzielił odpowiedzi.

W konsekwencji uznać należało, iż Wojewoda S. nie doręczył stronie pisma z dnia [...] r., a tym samym od dnia złożenia przez J. R. przedmiotowego wniosku o wydanie zaświadczenia organ ten pozostaje w bezczynności.

W świetle przedstawionych wyżej wywodów należało uwzględnić skargę i na podstawie art. 149 § p.p.s.a. orzec jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono na wniosek skarżącego na podstawie art. 200 i 209 p.p.s.a.