Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1113/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-08-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 18 ust. 1 pkt 2 art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a
journal: Dz.U. 2020 poz 955
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji  - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki (spr.), Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Agnieszka Góra – Błaszczykowska, , specjalista Monika Gieroń, Protokolant, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 sierpnia 2020 r. sprawy ze skargi M. G. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celu łowieckiego oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], Komendant Główny Policji - działając na podstawie przepisów art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. - dalej: "k.p.a.") oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 284 ze zm.) - po rozpatrzeniu odwołania M.G. (dalej także: "skarżący" lub "strona skarżąca") od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], cofającej skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich - utrzymał w mocy w/w decyzję organu pierwszej instancji.

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym:

W dniu [...] września 2018 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.

Powodem wszczęcia postępowania była informacja, która wpłynęła do Komendy Wojewódzkiej Policji w [...], z treści której wynikało, że w dniu [...] lipca 2018 r. uprawomocnił się wyrok Sądu Rejonowego w [...],[...] Wydziału [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., wydany w sprawie sygn. akt [...], na mocy którego M.G. został uznany winnym popełnienia przestępstwa umyślnego z art. 178a ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1444 ze zm. - dalej także: "K.k."), tj. o czyn popełniony umyślnie, za co skazany został na karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę 40 zł.(vide: odpis wyroku - k. 102 akt administracyjnych).

O fakcie wszczęcia postępowania administracyjnego organ pierwszej instancji zawiadomił stronę skarżącą, pouczając ją o przysługujących jej w toku tego postępowania prawach.

W wyniku analizy zgromadzonego materiału dowodowego, Komendant Wojewódzkiego Policji w [...] - działając na podstawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji oraz art. 268a k.p.a. - decyzją z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Wojewódzki Policji w [...], powołując się na powyższy wyrok Sądu Rejonowego w [...],[...] Wydziału [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., wydany w sprawie sygn. akt [...] - stwierdził jednoznacznie, iż w przypadku skarżącego zaistniały przesłanki do zastosowania przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, który stanowi, że właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, została skazana prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Mając na względzie powyższe, Komendant Wojewódzki Policji w [...] uznał, że w ustalonym w toku przeprowadzonego postępowania administracyjnego stanie faktycznym bezspornie należy stwierdzić, że skarżący jednoznacznie wypełnia przesłanki zawarte w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, albowiem jako osoba skazana za przestępstwo umyślne nie może posiadać przedmiotowego pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.

W piśmie z dnia [...] lutego 2019 r. skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący podniósł, że mimo wyrażenia woli w formie pisemnej o skorzystaniu z przysługujących skarżącemu uprawnień, wynikających z art. 10 k.p.a., nie został skutecznie poinformowany o możliwości realizacji tego uprawnienia procesowego. Skarżący zarzucił, że brak korespondencji w tym zakresie spowodował, iż nie mógł on wnieść wyjaśnień w odniesieniu do zebranego w sprawie materiału dowodowego, a które to wyjaśnienia - w ocenie skarżącego - miałyby istotny wpływ na wydane rozstrzygnięcie.

W wyniku analizy zarówno zarzutów odwołania, jak i ponownej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Komendant Główny Policji - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy w/w decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.

W uzasadnieniu wydanej decyzji Komendant Główny Policji stwierdził, iż po ponownym przeprowadzeniu postępowania i analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do uchylenia bądź zmiany zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy, powołując się na brzmienie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - zauważył, że ustawodawca jednoznacznie rozstrzygnął, iż przesłankę zagrożenia wskazanego w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a cyt. ustawy uzasadnia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne. Zdaniem organu odwoławczego, w takich przypadkach przestępstwo nie musi mieć bezpośredniego związku z bronią, zaś organ Policji nie musi podejmować jakichkolwiek dodatkowych czynności dowodowych potwierdzających istnienie wspomnianego zagrożenia.

Ponadto, Komendant Główny Policji stwierdził, że z uwagi na fakt, iż przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 ustawy o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, uznać należy, że organy Policji mają obowiązek cofnąć pozwolenie na posiadanie broni palnej w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz tego typu uprawnienia należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a cyt. ustawy, a więc skazanych za przestępstwo umyślne.

Organ odwoławczy uznał, że takim właśnie przestępstwem jest czyn, za popełnienie którego prawomocnie skazany został skarżący, tj. przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 K.k. (polegające na tym, że ten kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2). W konsekwencji, organ odwoławczy stwierdził, że fakt powyższego skazania był wiążący dla organów Policji w sprawie cofnięcia stronie skarżącej pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przepisu art. 10 § 1 k.p.a., organ odwoławczy zauważył, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - nie znajduje on uzasadnienia w zgromadzonym materiale dowodowym, wskazując, że pomimo czynionych przez operatora pocztowego prób, skarżący nie odbierał kierowanej do niego korespondencji. Organ odwoławczy wskazał, że organ pierwszej instancji przychylił się do wniosku skarżącego z dnia [...] grudnia 2018 r. dot. wyznaczenia nowego terminu na umożliwienie zapoznania się z aktami oraz wskazania nowego adresu do doręczeń. Pomimo tego, jak zauważył organ odwoławczy, skarżący nie odebrał kierowanej do niego korespondencji, co spowodowało w konsekwencji, że zgodnie z art. 44 § 2 k.p.a., organ pierwszej instancji uznał, iż korespondencja została skutecznie doręczona stronie skarżącej.

W piśmie z dnia [...] maja 2019 r. skarżący, działając za pośrednictwem organu odwoławczego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r.

Wnosząc w petitum skargi o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz decyzji organu pierwszej instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, a także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, skarżący zarzucił Komendantowi Głównemu Policji naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9, a także art. 10 § 1 k.p.a. - poprzez ich błędną [pic]wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przejawiające się w uniemożliwieniu stronie skarżącej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, a co za tym idzie pozbawienie strony skarżącej prawa do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca stwierdziła, iż nie sposób zgodzić się ze stanowiskiem wyrażonym przez Komendanta Głównego Policji, iż złożenie wyjaśnień przez skarżącego w odniesieniu do przedmiotowego stanu faktycznego oraz prawnego nie miałoby żadnego wpływu na wydanie spornego rozstrzygnięcia. Skarżący stwierdził, że gwarantowana w art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału strony w postępowaniu obliguje organ prowadzący do stworzenia stronie pewnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie swoich interesów (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 maja 2009 r., sygn. akt V SA/Wa 2741/08). Skarżący podkreślił jednocześnie, że prawu strony do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym towarzyszy obowiązek organu prowadzącego to postępowanie zawiadomienia strony o wszczęciu bądź prowadzeniu postępowania, prawie strony dostępu w tym czasie do akt sprawy, prawie do zgłaszania dowodów, obowiązku zawiadamiania strony o terminie i miejscu przeprowadzania dowodów, prawie strony do wypowiadania się przed wydaniem decyzji. Według skarżącego, zapewnienie stronom czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym nie może sprowadzać się [pic]jedynie do zawiadomienia o wszczęciu postępowania, ale musi zasada ta również znaleźć swój wyraz we wszystkich czynnościach postępowania. Skarżący podkreślił, że konkretyzacja zasady czynnego udziału strony w postępowaniu została uszczegółowiona w art. 79 k.p.a. i art. 81 k.p.a. (vide: wyrok Wojewódzkiego[pic] Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 sierpnia 2012r., sygn. akt IV SA/Wr 237/12).

Ponadto, skarżący podniósł, iż organ ma obowiązek pouczyć stronę o prawie zapoznania się z aktami i złożenia końcowego oświadczenia, a także powinien w pewnych sytuacjach nawet wstrzymać się od wydania decyzji do czasu złożenia tego oświadczenia w wyznaczonym terminie (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 grudnia 2007 r., sygn. akt II SA/Kr 569/07). Według skarżącego, brak takiego oświadczenia w aktach sprawy oraz dowodu, że organ prowadzący postępowania odpowiednio pouczył stronę o przysługującym jej prawie, prowadzi bezpośrednio do wniosku, że organ prowadzący postępowania naruszył obowiązek art. 10 § 1 k.p.a. (vide: wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 kwietnia 2007 r., sygn. akt V SA/Wa 411/07).

Niezależnie od powyższego, skarżący zauważył, że wyrok Sądu Rejonowego w [...], wydany w sprawie sygn. akt [...], ulegnie zatarciu w dniu [...] lipca 2019 r., co ma o tyle znaczenie, o ile zważy się, iż zgodnie z treścią art. 106 K.k., z chwilą zatarcia skazania uważa się je za niebyłe a wpis o skazaniu usuwa się z rejestru skazanych. W tej sytuacji, skarżący stwierdził, że skutkiem zatarcia skazania jest więc fakt, że za niebyłe uważa się nie tylko skazanie, lecz również samo popełnienie przestępstwa.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia [...] czerwca 2019 r. skarżący, podtrzymują w całości swoje dotychczasowe stanowisko i zarzuty zawarte w skardze, ustosunkował się do przedstawionej przez organ odwoławczy argumentacji zawartej w odpowiedzi na skargę, zrzucając jej brak uzasadnienia w stanie faktycznym i prawnym przedmiotowego postępowania.

Ponadto, skarżący przedstawił swoje stanowisko w piśmie procesowym z dnia [...] lipca 2019 r., zarzucając organom Policji obu instancji istotne naruszenie przepisów postępowania administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 - dalej także: "P.p.s.a.").

W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga M. G. nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...], nie narusza przepisów prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Komendant Główny Policji, wydając decyzję z dnia [...] kwietnia 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lutego 2019 r., nr [...], cofającą skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich - nie dopuścił się naruszenia norm procedury administracyjnej, w tym przede wszystkim przepisów art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu mogącym mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Ponadto, w ocenie Sądu, wydając sporną decyzję administracyjną, Komendant Główny Policji nie dopuścił się również naruszenia norm prawa materialnego, w tym przede wszystkim nie naruszył mających zasadnicze znaczenie w niniejszej sprawie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji.

W konsekwencji, Sąd stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - Komendant Główny Policji, a także Komendant Wojewódzki Policji w [...], prawidłowo interpretując regulację prawną wyrażoną w przepisach art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, zasadnie przyjęli, że ustalenia faktyczne poczynione w toku postępowania administracyjnego dają wystarczającą i jednoznaczną zarazem podstawę do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.

Sąd uznał, że przyjmując powyższe stanowisko, organy Policji obu instancji prawidłowo oceniły zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, ustosunkowując się jednocześnie do wszelkich wątpliwości i argumentów strony skarżącej podniesionych w toku postępowania administracyjnego.

Na wstępie rozważań merytorycznych dotyczących oceny legalności spornej decyzji Komendanta Głównego Policji, należy wyraźnie zaznaczyć, że prawo do posiadania broni palnej nie należy w Polsce do wolności i praw obywatelskich zagwarantowanych w Konstytucji RP. Jest to uprawnienie ściśle reglamentowane, również w zakresie korzystania z prawa przyznanego już wcześniej ostateczną decyzją administracyjną. Warunki uzyskania pozwolenia na broń i jej posiadania winny być badane w sposób restrykcyjny, a możliwość cofnięcia pozwolenia nie może być postrzegana jako zamach na swobody obywatela, lecz jako działanie prewencyjne, prowadzące do zapewniania szeroko rozumianego bezpieczeństwa.

Warto zauważył, że w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 listopada 2009 r., sygn. akt II OPS 4/09, podkreślono, że pozwolenie na broń palną jest uprawnieniem wyjątkowym, będącym atrybutem władztwa państwowego i z tego względu jego posiadacz musi być osobą dającą rękojmię, że swoim postępowaniem nie zagrozi bezpieczeństwu lub porządkowi publicznemu.

Mając na względzie potrzebę ścisłej ustawowej reglamentacji pozwoleń na broń palną, podyktowaną względami bezpieczeństwa i porządku publicznego, w ustawie z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji przyjęto m.in. regulację zawartą w art. 18 ust. 1 pkt 2 tego aktu normatywnego.

Stosownie do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, organy Policji uprawnione są do podjęcia decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6.

Przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a cyt. ustawy stanowi, że pozwolenia na broń nie wydaje się osobom stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, w tym skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Analiza tego przepisu prowadzi do wniosku, że wyraża on potrzebę wyeliminowania sytuacji, w których pozwolenie na broń może być przyznane osobom mogącym jej użyć niezgodnie z celem, któremu jej posiadanie ma służyć. Głównym celem takiej regulacji jest zapewnienie kontroli organów Policji nad przyznawaniem pozwoleń na broń. Z tego względu organy Policji posiadają uprawnienia w zakresie odmowy przyznawania pozwoleń na posiadanie broni oraz cofania pozwoleń wcześniej wydanych w sytuacji, gdy posiadanie przez konkretną osobę broni mogłoby przynieść negatywny skutek w postaci wystąpienia zagrożenia interesu bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Za nadrzędny cel przyświecający ustawodawcy przy wprowadzeniu do systemu prawnego takiego unormowania należy uznać zatem ochronę bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Nie ulega wątpliwości, że przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, określający negatywne przesłanki wyłączające możliwość wydania pozwolenia na broń, mający charakter bezwzględnie wiążący, w zestawieniu z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy, oznacza, że cofnięciu podlega pozwolenie na broń wydane m.in. osobom, którym z określonych w tym przepisie przyczyn pozwolenie takie nie powinno być w ogóle wydane. Zastosowanie przez organy Policji powołanych przepisów jest zatem obligatoryjne w każdym przypadku, gdy strona należy do kategorii osób, o których mowa art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a, czyli stanowiącym zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, w szczególności zaś skazanych prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub umyślne przestępstwo skarbowe.

Tak więc przepis ten ma zastosowanie do osób skazanych za którekolwiek z przestępstw w nim wskazanych.

W rozpoznawanej sprawie skarżący skazany został prawomocnym wyrokiem za przestępstwo umyślne z art. 178a § 1 kk, polegające na tym, że ten kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym, podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do lat 2 (vide: odpis prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w [...],[...] Wydziału [...] z dnia [...] stycznia 2018 r., sygn. akt [...] - k. [...] akt administracyjnych).

W tej sytuacji, uznać należy, że skoro w myśl aktualnie obowiązującego art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo umyślne, to osoba taka nie daje gwarancji należytego i bezpiecznego posługiwania się bronią palną w przyszłości.

Mając na względzie powyższe ustalenia, uznać należy, iż organy Policji obu instancji, bez potrzeby dokonywania jakichkolwiek dodatkowych ustaleń, miały pełne podstawy do postawienia tezy, iż zaszła podstawa zastosowania normy prawnej określonej w dyspozycji przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji oraz wydania w jej oparciu decyzji administracyjnej w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej do celów łowieckich.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 781/16 (LEX nr 2442801) wskazał wyraźnie, że w przepisie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy z 1999 r. o broni i amunicji ustawodawca rozstrzygnął, iż wypełnia przesłankę zagrożenia sam fakt skazania za przestępstwo umyślne, zaś do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń, wystarczy zatem ustalenie przez organ Policji, że osoba posiadająca pozwolenie na broń lub ubiegająca się o takie pozwolenie, jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ww. ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł jednocześnie, że dyspozycja przepisu art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1999 r. o broni i amunicji ma charakter obligatoryjny, a więc organy Policji mają obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w każdym przypadku ujawnienia, iż posiadacz pozwolenia na broń należy do grupy osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. tej ustawy, gdyż ustawodawca nie przewidział bowiem możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził ponadto, że skazanie za każde przestępstwo umyślne sankcjonowane jest orzeczeniem o cofnięciu pozwolenia na broń.

Ustosunkowując się do zarzutów skargi, należy podzielić stanowisko Komendanta Głównego Policji, że - wbrew zastrzeżeniom strony skarżącej - nie doszło w niniejszej sprawie do naruszenia przez organ Policji pierwszej instancji przepisu art. 10 § 1 k.p.a., albowiem zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie potwierdza, że skarżący został prawidłowo powiadomiony o toczącym się postępowaniu, a następnie prawidłowo powiadomiony o możliwości końcowego zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji.

Sądu uznał ponadto, że organy Policji obu instancji prawidłowo zbadały wszelkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, przeprowadzając przy tym wszelkie dowody służące właściwemu ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa (art. 8 § 1 k.p.a.).

Prowadząc postępowanie w kontekście zastosowania przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a ustawy o broni i amunicji, organy Policji wszechstronnie wyjaśniły wszelkie istotne okoliczności dotyczące analizowanej sprawy, jak również wyjaśniły w sposób precyzyjny i jednoznaczny zarazem, dlaczego - w świetle powołanych wyżej przepisów - zaszły obligatoryjne podstawy do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej.

Sąd uznał jednocześnie, że zarówno Komendant Wojewódzki Policji w [...], jak i - na etapie postępowania odwoławczego - Komendant Główny Policji, nie dopuścili się również obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), opierając swoje rozstrzygnięcia na całym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym.

W ocenie Sądu, uznać należy również, że poprzez pełne uzasadnienie faktyczne i prawne wydanych decyzji, organy Policji obu instancji nie naruszyły normy postępowania administracyjnego wyrażonej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a., w stopniu, który mógłby mieć jakikolwiek istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy.

Biorąc powyższe pod uwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.