Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 895/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 53a ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, Sędzia WSA - Jolanta Bożek (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Protokolant - st. sekr. sąd. Agnieszka Groszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2011 r. sprawy ze skargi Y. H. R. A. reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych W. I. S. A. oraz H. R. A. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej; 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz Y. H. R. A. reprezentowanego przez przedstawicieli ustawowych W. I. S. A. oraz H. R. A. A. kwotę 540 zł (pięćset czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

W dniu 14.10.2010r. W. I. S. A. i H. R. A. A., przedstawiciele ustawowi małoletniego Y. H. R. A. wystąpili do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie małoletniemu Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na okres 2 lat na podstawie art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach. W motywach złożonego wniosku wskazali, jako okoliczność uzasadniającą zamieszkiwanie małoletniego na terytorium Polski, Jego integralny pobyt na tym terytorium wraz z rodzicami posiadającymi zezwolenie na pobyt rezydenta WE.

W dniu [...].12.2010r. decyzją Nr [...] Wojewoda [...] udzielił małoletniemu cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z terminem ważności do dnia 8.12.2012r. na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. W uzasadnieniu przedmiotowego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, iż brak jest prawnych możliwości do udzielenia małoletniemu Y. H. R. A. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony zgodnie z życzeniem Wnioskodawców, tj. na podstawie art. 53a ust.1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Od w/w rozstrzygnięcia w ustawowym terminie pełnomocnicy ustawowi Małoletniego wnieśli odwołanie do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i udzielenie małoletniemu Y. H. R. A. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a ust.1 pkt 4 w/w ustawy.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją [...].01.2011r. Nr [...] orzekł o utrzymaniu w mocy w/w decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego.

Powyższe rozstrzygnięcie zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargą z dnia 16 marca 2011r. (data stempla poczty na kopercie).

Jak wynika z ustalonego stanu faktycznego małoletni Y. H. R. A. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej od chwili narodzin wraz z rodzicami, W. I. S. A. i H. R. A. A. posiadającymi od 2006r. zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zatem pobyt małoletniego Cudzoziemca jest związany nierozerwalnie z pobytem Jego rodziców na terytorium Polski.

Art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące

Natomiast art. 54 ustawy określa, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7, udziela się członkowi rodziny cudzoziemca zamieszkującego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej:

1) na podstawie zezwolenia na osiedlenie się;

2) na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE;

3) posiadającego status uchodźcy;

3a) w związku z udzieleniem ochrony uzupełniającej;

4) co najmniej 2 lata na podstawie zezwoleń na zamieszkanie na czas oznaczony, w tym bezpośrednio przed złożeniem wniosku o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony dla członka rodziny – na podstawie zezwolenia wydanego na okres pobytu nie krótszy niż rok;

5) na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 17 i 18.

Zgodnie z art. 56 ust. 2 pkt 1 zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7, na okres do dnia, do którego udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony cudzoziemcowi, do którego zamierza przybyć lub przybył w celu połączenia z rodziną a jeżeli cudzoziemiec ten posiada zezwolenie na osiedlenie się, zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE lub status uchodźcy nadany w Rzeczypospolitej Polskiej – na okres 2 lat.

Stosownie do art. 53 ust 1 pkt 12 ustawy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Art. 53a ust. 1 pkt 4 stanowi, iż zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który wykaże, że zachodzą okoliczności inne niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53. ust. 1 ustawy o cudzoziemcach.

Mając na uwadze treść w/w przepisów ustawy o cudzoziemcach z dnia 13 czerwca 2003r. (Dz. U. z 2006r. Nr 224, poz. 1694 ze zm.) rodzice małoletniego wnosząc skargę domagali się:

1. uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców,

2. zasądzenia od Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych

W uzasadnieniu wskazali, że małoletni Y. R. A. jest ich synem, który urodził się w Polsce w czasie legalnego pobytu skarżących na terytorium RP i od tej chwili nieprzerwanie mieszka wraz z rodzicami oraz siostrą S. w Polsce. Od dnia narodzin ani skarżący ani ich syn Y. nigdy nie opuszczali terytorium RP i cały czas zamieszkują wspólnie. Nigdy zatem w relacjach skarżący, a ich syna nie nastąpiło rozdzielenie rodziny, które wymagałoby jej łączenia.

Zdaniem skarżących potraktowanie ich syna jako osoby przebywającej w Polsce w celu połączenia z rodziną i zastosowanie w jego sytuacji przepisu art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy stawia go bez żadnych racjonalnych powodów w dużo gorszej sytuacji niż inne dzieci Cudzoziemców urodzone na terytorium Polski i od urodzenia przebywające na tym terytorium wraz z rodzicami. Skarżący oraz ich córka przebywają na terytorium RP jako rezydenci długoterminowi WE. Naturalnym i oczywistym oczekiwaniem jest, aby ich najmłodsze dziecko przebywać mogło w Polsce na takim samym statusie jak jego rodzice i rodzeństwo. Mając jednak na uwadze treść przepisu art. 65 ust. 4 pkt 3 ustawy małoletni Y. poprzez to, że wydano mu zezwolenie na pobyt w Polsce na podstawie art. 53 ust.1 pkt 7 ustawy nie będzie mógł ubiegać się o status rezydenta długoterminowego WE, gdyż okres takiego pobytu nie zalicza się do okresu wymaganego dla nabycia statusu rezydenta długoterminowego WE. Gdyby rodzice Y. mieli inny status pobytu mógłby on bez przeszkód zaliczać swój pobyt w Polsce od chwili urodzenia do 5 letniego okresy pobytu wymaganego dla nabycia statusu rezydenta długoterminowego WE.

Gdyby zgodnie z wnioskiem skarżących uznano, że podstawą udzielenia ich synowi zezwolenia na pobyt powinien być przepis art. 53 a ust.1 pkt 4, okres takiego pobytu w Polsce podlegałby zaliczeniu na okres pobytu wymaganego do nabycia statusu rezydenta długoterminowego WE. Dodatkowo wskazali, że poprzednie zezwolenie na pobyt ich syna na terytorium RP wydane zostało właśnie na podstawie w/w przepisu, a nie art. 53 ust.1 pkt 7 ustawy.

W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podtrzymał stanowisko jakie zajął w motywach zaskarżonej decyzji, wskazując, że w przypadku małoletniego skarżącego zastosowanie miał art. 53 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 54 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Rodzice w/w przebywają bowiem na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego WE. Zatem pobyt ich syna jest ściśle związany z pobytem w Polsce jego rodziców. Z tego względu organy obu instancji prawidłowo zastosowały art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z literalnym brzmieniem w/w przepisu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jako członek rodziny cudzoziemca, o którym mowa w art. 54, przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub przebywa na terytorium w celu połączenia z rodziną. W ocenie organu odwoławczego w przypadku małoletniego skarżącego zachodzi druga z w/w przesłanek tzn. że przebywa on w Polsce w celu połączenia z rodziną.

W takim przypadku nie jest możliwe zastosowanie art. 53a ust. 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach, gdyż stosuje się go zdaniem organu w przypadkach innych niż określone w pkt 1-3 lub w art. 53 ust. 1. ustawy o cudzoziemcach. Tymczasem w sprawie niniejszej należało powołać się na art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy, co wykluczało dopuszczalność przywołania w podstawie prawnej art. 53a ust.1 pkt 4 dla oceny tego samego stanu faktycznego.

Nie było również możliwe zastosowanie art. 53 ust. 1 pkt 12 ustawy. Przeciwko dopuszczalności jego zastosowania przemawia przede wszystkim jego wykładnia językowa. W/w regulacja odnosi się do małoletnich dzieci cudzoziemca posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony. Z kolei powiązany z w/w regulacją art. 56 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zezwolenia udziela się małoletniemu, o którym mowa w art. 53. ust.1 pkt 12 na okres do dnia, do którego udzielono zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jego przedstawicielowi ustawowemu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), dalej: p.p.s.a., w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, które sprowadza się do sprawowania wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie.

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd doszedł do przekonania, iż wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia 24 stycznia 2011r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Niewątpliwym jest, że kwestią sporną w niniejszym postępowaniu była podstawa prawna wskazana w udzielonym Y. H. R. A. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Wskazana w treści decyzji przesłanka z art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach w sytuacji skarżących i ich syna nie zaistniała, gdyż nigdy nie doszło do rozdzielenia rodziny wymagającego jej połączenia.

Gdyby jak Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców przyjąć, że warunkiem wystarczającym do zastosowania przepisu art. 53 ust. 1 pkt 7 ustawy, mimo że małoletni urodził się w Polsce i cały czas przebywa z rodzicami jest to, że " Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że pobyt małoletniego Cudzoziemca jest integralnie związany z pobytem Jego rodziców na tym terytorium. Jednocześnie w przedmiotowej sprawie brak jest okoliczności przemawiających za zdaniem, że integralny pobyt skarżącego na terytorium Polski nie stanowi zasadniczej przesłanki do udzielenia Mu wnioskowanego zezwolenia". Treść tego przepisu, powinna być analogiczna do przepisu art. 53 ust. 1 pkt 12, który stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Gdyby sam fakt pobytu Cudzoziemca urodzonego w Polsce, będącego dzieckiem rodziców przebywających w Polsce jako rezydenci długoterminowi WE, był wystarczający do uzyskania przez niego zezwolenia, o którym mowa w art. 53 ust. 1 pkt 7, to pkt 7 powinien mieć brzmienie: "jest małoletnim dzieckiem cudzoziemca, posiadającego zezwolenie na pobyt rezydenta długoterminowego WE, urodzonym na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej". W ocenie Sądu prawidłowa była podstawa prawna powoła w decyzji Wojewody Zachodniopomorskiego z dnia 31 grudnia 2008r. o nr 30.2.TK.5141/906/2008 udzielająca zezwolenia na zamieszkanie małoletniemu obywatelowi Iraku Y. A. tj. art. 53a ust 1 pkt 4 ustawy o cudzoziemcach.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie i z mocy art. 145 § 1 ust.1 litera c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania postanowiono zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a.