Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 736/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2009-01-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne: Celne prawo
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 211 § 1 i § 3
journal: Dz.U. 1997 nr 23 poz 117
law: Ustawa z dnia 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędziowie Sędzia WSA Mirella Łent Asesor sądowy Ewa Kruppik – Świetlicka (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Winiecka po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 29 grudnia 2008 r. sprawy ze skargi M. J. i V. M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę


UZASADNIENIE

I SA/Bd 736/08

UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w T. uchylił w części zastosowanej podstawy prawnej decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...]., którą określono V.M. oraz M. J. kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości [...] zł .

W uzasadnieniu organ powołał się na następujący stan faktyczny:

W dniu [...]. funkcjonariusze posterunku policji w G., dokonując czynności służbowych na terenie warsztatu samochodowego należącego do M. J., ujawnili samochód osobowy marki [...] [...] o n-rze nadw.[...] i roku prod. [...], bez tablic rejestracyjnych. Poza pojazdem zabezpieczono kopię dokumentu Fahrzeugbrief z adnotacją o wymeldowaniu ujawnionego pojazdu z terenu Niemiec w dniu [...].

W trakcie postępowania ustalono, iż V. M., na stałe zamieszkująca w Niemczech, pozostawiła samochód, zlecając M. J. jego naprawę. Następnie, opuszczając polski obszar celny i wyjeżdżając do Niemiec zabrała ze sobą krótkoczasowe tablice rejestracyjne.

Naczelnik Urzędu Celnego w B., decyzją nr[...]z dnia [...]r., w oparciu o art. 210 ustawy - Kodeks celny, określił V. M., jako osobie, która dokonała nielegalnego wprowadzenia oraz M. J. jako osobie, która weszła w posiadanie nielegalnie wprowadzonego towaru i przy zachowaniu należytej staranności mogła się dowiedzieć, że jest to towar wprowadzony nielegalnie, kwotę wynikającą z długu celnego za powyższy pojazd.

Pismami z dnia [...]. Strony wniosły odwołania od powyższej decyzji wnioskując o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania w sprawie.

Decyzją nr [...] [...] z dnia [...]. Dyrektor Izby Celnej w T. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W konsekwencji jej zaskarżenia, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 maja 2006r., o sygn. akt I SA/Bd 181/06, uchylił decyzję wydana przez organ II instancji w stosunku do każdej ze stron postępowania.

Rozpatrując ponownie sprawę w postępowaniu odwoławczym Dyrektor Izby Celnej w T. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. nr [...] z dnia [...]. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi.

Naczelnik Urzędu Celnego w B. po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...]., na podstawie art. 211 Kodeksu celnego stwierdził postanie długu celnego w stosunku do towaru w postaci samochodu osobowego stanowiącego przedmiot niniejszej sprawy, za dłużników solidarnych w sprawie uznając V. M., która usunęła towar spod dozoru celnego oraz M. J., który wszedł w posiadanie przedmiotowego auta, i który wiedział lub przy zachowaniu należytej staranności mógł się dowiedzieć, że był to towar usunięty spod dozoru celnego.

W odwołaniu M. J. wniósł o jej uchylenie w całości i o umorzenie postępowania. Strona zarzuciła organom błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na nieuwzględnieniu wszystkich dowodów oraz błędną wykładnię przepisów , konsekwencją której było przyjęcie, że samochód został usunięty spod dozoru celnego, a nawet gdyby uznać że rzeczywiście tak było, że skarżący wiedział o tym lub pomagał w jego usunięciu.

Dyrektor Izby Celnej w T. ponownie dokonując analizy zebranego materiału dowodowego wskazał, że na podstawie art. 26 ustawy z dnia 19.03.2004r. - Przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623 ze zm.),iż w wypadkach, gdy dług powstał przed dniem uzyskania przez RP członkostwa w Unii Europejskiej, do spraw dotyczących długu celnego stosuje się przepisy dotychczasowe, tzn. ustawę - Kodeks celny ". (tekst jednolity: Dz. U. Nr 75 z 2001 r., poz. 802 ze zm.) i wydane na jej podstawie rozporządzenia wykonawcze.

W związku z tym, że z okoliczności faktycznych przedmiotowej sprawy wynika, iż dług celny powstał przed 1 maja 2004r., należało zastosować przepisy prawa celnego obowiązujące przed akcesją Polski do Unii Europejskiej.

Organ wskazał, że bezspornie V. M. jako osoba mająca miejsce zamieszkania poza polskim obszarem celnym - wprowadziła na ten obszar samochód osobowy marki [...] o n-rze nadw. [...] i roku produkcji [...], w sposób legalny, korzystając z przywilejów uproszczonej - ustnej odprawy czasowej z całkowitym zwolnieniem od cła przewidzianej przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 listopada 2003r. w sprawie gospodarczych procedur celnych (Dz. U. Nr 201, poz. 1955 ze zm.).Organ podniósł, że w myśl art. 2 § 2 Kodeksu celnego każde wprowadzenie powoduje z mocy prawa powstanie nie tylko uprawnień lecz także obowiązków przewidzianych w przepisach prawa celnego. Takim obowiązkiem, który nałożony został przez przepisy prawa celnego w przedmiotowej sprawie na skarżącą była konieczność powrotnego wywozu przedmiotowego samochodu z Polski lub też nadania mu innego przeznaczenia celnego za zgodą organu najpóźniej w dniu, w którym skarżąca opuszczała polski obszar celny. Organ wskazał, że warunek ten wynika wprost z § 114 ust. 3 wyżej cytowanego rozporządzenia w sprawie gospodarczych procedur celnych.

Wprowadzony na polski obszar celny samochód osobowy, stosownie do treści art. 35 § 1 i § 3 Kodeksu celnego, podlegał dozorowi celnemu, co oznacza, że zmiana osoby dysponenta tego pojazdu oraz wyjazd osoby uprawnionej do korzystania z procedury odprawy czasowej nie może następować bez zawiadomienia o tych faktach organów celnych. Dlatego zdaniem organu w sprawie mamy do czynienia z usunięciem towaru spod dozoru celnego, bowiem poza sporem jest fakt, że skarżąca wyjeżdżając powrotnie za granicę pozostawiła przedmiotowy samochód M. J., nie zawiadamiając przy tym organów celnych, zarówno o swoim wyjeździe z Polski jak i o przekazaniu auta innej osobie. W opinii organu zasadnie uznano za dłużników solidarnie w tej sprawie osobę, która była uprawniona do korzystania z procedury odprawy czasowej oraz osobę, która pojazd przyjęła. Natomiast skarżącego organ uznał za osobę, która przyjmując auto do naprawy i dokonując już w nim wstępnych czynności naprawczych, pomógł – współuczestniczył w usunięciu pojazdu spod dozoru mimo tego, że wiedział, iż ma do czynienia z pojazdem niekrajowym. Stanowi o tym m.in. to, że samochód ten do dnia jego wprowadzenia na posesję skarżącego posiadał niemieckie tablice rejestracyjne, a ponadto, że otrzymał kserokopię niemieckiego - nie zaś polskiego dokumentu rejestracyjnego (Fahrzeugbrief) zatem wiedział o tym, że pojazd ten nie ma w Polsce uregulowanej sytuacji prawnej.

Skarżący nie kwestionuje faktu opuszczenia Polski przez skarżącą tj. przez osobę uprawnioną i pozostawienia wówczas auta na terenie tego kraju. Uzasadnia to tym, że pojazd uległ uszkodzeniu, a wyjazd jej związany był m.in. z jego zarejestrowaniem. Wskazuje również, że pozostawiając to auto, wywiozła za granicę krótkoczasowe tablice rejestracyjne.

W związku z tym organ stwierdził, że przedmiotowy samochód został usunięty spod dozoru celnego wskazując, iż z usunięciem spod dozoru jest każde działanie lub zaniechanie, którego skutkiem jest nawet czasowe uniemożliwienie lub utrudnienie organom celnym możliwości dostępu do towarów objętych dozorem celnym. (dr Wojciech Morawski, "Powstanie długu celnego wskutek usunięcia towaru spod dozoru celnego", Monitor Prawa Celnego i Podatkowego 11/2006, s. 428-432).

Organ wskazał, że stosownie do treści art. 145 § 1 Kodeksu celnego, procedura odprawy czasowej pozwala na wykorzystywanie na polskim obszarze celnym towarów niekrajowych przeznaczonych do powrotnego wywozu bez dokonywania żadnych zmian, z wyjątkiem zwykłego zużycia wynikającego z używania tych towarów, z całkowitym lub częściowym zwolnieniem od należności celnych przywozowych i bez stosowania wobec nich środków polityki handlowej.

Z kolei podjęcie się naprawy towaru niekrajowego podlega rygorom określonym w przepisach prawa celnego regulujących procedurę uszlachetnienia czynnego oraz uzyskania wymaganego w tym zakresie stosownego pozwolenia organów celnych (art. 90 § 1 Kodeksu celnego).

Takie zachowanie skarżących w opinii organu wypełnia wszelkie przesłanki zawarte w treści przepisu art. 211 § 3 pkt 2 Kodeksu celnego, by na tej podstawie uznać ich za dłużników. Organ wskazał, że zgodnie z jego treścią dłużnikami są osoby, które uczestniczyły w usunięciu towaru spod dozoru celnego i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że towar został usunięty spod dozoru celnego.

W okolicznościach przedmiotowej sprawy do wypełnienia należytej staranności, o której stanowi przywołany przepis prawa celnego, wystarczyłoby upewnienie się co do legalności w zakresie podjęcia się czynności naprawy pojazdu niekrajowego poprzez uzyskanie choćby telefonicznej informacji celnej, czy jest to dopuszczalne.

W przypadku nieprzyjęcia przedmiotowego samochodu do warsztatu przez skarżącego , uniemożliwione zostałoby usunięcie tego pojazdu spod dozoru celnego, w związku z czym Dyrektor Izby Celnej stoi na stanowisku, iż skarżący nie jest dłużnikiem z tego powodu jaki wskazał Naczelnik Urzędu Celnego w B. w zaskarżonej decyzji, tj. na podstawie art. 211 § 3 pkt 3 Kodeksu celnego poprzez posiadanie towaru usuniętego spod dozoru celnego, lecz na podstawie art. 211 § 3 pkt 2, wg którego dłużnikami są osoby, które uczestniczyły w usunięciu towaru spod dozoru celnego i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć, że towar został usunięty spod dozoru celnego i w tym zakresie organ ten dokonał zmiany podstawy prawnej w decyzji organu celnego I instancji.

Organ wskazał, ze w związku z tym podstawa prawna zaskarżonej decyzji wymagała uzupełnienia w zakresie zastosowanego w sprawie konkretnego przepisu rozporządzenia Rady Ministrów z 15 października 1997r. w sprawie określenia szczegółowych zasad i trybu określania niepreferencyjnego pochodzenia towarów, sposobu jego dokumentowania oraz listy towarów, których pochodzenie musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia (Dz. U. Nr 130, poz. 851 ze zm.).

Organ wskazał, ze zgodnie z treścią § 11 ust. 1 w/w rozporządzenia pochodzenie towarów wymienionych w Wykazie nr 3 musi być udokumentowane świadectwem pochodzenia. Natomiast ustęp 2 ww. § 11 wskazuje, że dowodem pochodzenia towarów innych niż określone w ust. 1 może być:

1) świadectwo pochodzenia,

2) faktura, specyfikacja towarów, kontrakt, świadectwo jakości lub inny dokument urzędowy, o ile w dokumentach tych jest umieszczony zapis o kraju pochodzenia towaru,

3) trwałe oznaczenie kraju pochodzenia na towarze.

Naczelnik Urzędu Celnego w B. przyjmując stawkę celną do obliczenia należności celnych w przywozie, ustalił pochodzenie przedmiotowego auta w oparciu o jego numer identyfikacyjny VIN, zdaniem organu należało uzupełnić wydaną decyzję w tym zakresie, że zastosowano w sprawie § 11 ust. 2 pkt 3 tego rozporządzenia.

Ponadto w związku z tym, że w przedmiotowej sprawie przyjęto, iż zgodnie z art. 211 § 2 Kodeksu celnego, dług celny powstał z chwilą usunięcia towaru spod dozoru celnego, zastosowano art. 222 § 1 Kodeksu celnego, który stanowi, że kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest obliczana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towarów w chwili powstania długu celnego. Organ podniósł, że sprawa rozpatrywana jest w kontekście usunięcia towaru spod dozoru celnego, to w sytuacji tej nie znajduje zastosowania przyjęty do podstawy prawnej zaskarżonej decyzji art. 150 § 1 Kodeksu celnego. Treść tego przepisu z kolei stanowi, iż w razie powstania długu celnego w stosunku do towarów przywożonych kwota takiego długu będzie obliczana według elementów kalkulacyjnych z dnia przyjęcia zgłoszenia o objęcie ich procedurą odprawy czasowej, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej. Tak więc podstawę prawną decyzji uzupełniono również o art. 221 Kodeksu celnego, który odnosi się do odpowiedzialności solidarnej dłużników. Uzupełnienie to ma charakter jedynie sygnalizacyjny, nie wymagało przytoczenia treści tego przepisu, bowiem zawarte zostało w uzasadnieniu prawnym zmienianej decyzji.

W skardze do tut. Sądu skarżący działając przez pełnomocnika wniósł o uchylenie decyzji obu instancji dotyczących stwierdzenia powstania długu celnego wskutek usunięcia towaru spod dozoru celnego i określające kwotę wynikającą z długu celnego w wysokości [...] PLN. Oraz o zasadzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa według przedstawionego wykazu;

Zaskarżonym rozstrzygnięciom zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na ustaleniu iż , samochód marki BMW będący przedmiotem postępowania został usunięty spod dozoru celnego, konsekwencją czego było powstanie długu celnego.

W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że bezsprzeczne jest to, iż samochód osobowy m-ki [...] wjechał na polski obszar celny legalnie. Kwestią sporną jest to , czy po kolizji ( na skutek której niemożliwe było jego dalsze użytkowanie) przekazanie samochodu do naprawy w celu usunięcia jej skutków - jest usunięciem towaru spod dozoru celnego?

Zdaniem pełnomocnika przywołana w uzasadnieniu decyzji teza wyroku NSA z dnia 27.10.2000r. (sygn. akt V SA 2796/99) nie ma w przedmiotowej sprawie uzasadnionego zastosowania. W niniejszej sprawie nie doszło do przekazania innej ( nieuprawnionej) osobie samochodu w celu używania. Samochód został przekazany tylko i wyłącznie w celu usunięcia skutków powstałej na polskim obszarze celnym kolizji drogowej, a dodatkowo dla wyeliminowania ewentualnego ryzyka użycia go przez osobę nieuprawnioną skarżąca zabrała tablice rejestracyjne, co spowodowało że poruszanie się takim samochodem było niemożliwe. Gdyby uznać, za prawidłową wykładnię przepisów zastosowaną przez organ celny (w zakresie usunięcia spod dozoru celnego spowodowanego przekazaniem pojazdu innej osobie) to w zasadzie w większości przypadków związanych z wprowadzeniem na polski obszar celny samochodu dochodziłoby do usuwania takiego samochodu spod dozoru celnego. Przykładowo taką sytuacją byłoby zostawienie samochodu na parkingu strzeżonym ( nawet na kilka godzin!) - tj. wydanie innej osobie w celu przechowania, zostawienie samochodu w warsztacie w celu wymiany żarówki, zostawienie samochodu w myjni samochodowej i.t.p. Ponadto w przedmiotowej sprawie zauważyć należy że skarżąca nie przywiozła samochodu na polski obszar celny w celu jego naprawy tylko konieczność naprawy wyniknęła na skutek kolizji drogowej w Polsce. Odnosząc się do opuszczenia przez skarżącą Polski zauważyć należy, że nie było to związane z chęcią pozostawienia nieuprawnionej osobie samochodu do używania na terenie Polski i wyniknęło to z niezależnych od skarżącej okoliczności. Ponadto gdyby uznać, że każde opuszczenie polskiego obszaru celnego bez samochodu powoduje powstanie długu celnego to również w sytuacji gdyby np. skarżąca uczestniczyła w wypadku na terenie Polski i konieczne byłoby np. natychmiastowe przetransportowanie jej do szpitala poza polskim obszarem celnym to też w takim przypadku, przy zastosowaniu prezentowanego przez organ celny "obiektywnego charakteru zdarzenia" , dochodziłoby do usunięcia towaru spod dozoru celnego. Zdaniem pełnomocnika taka wykładania przepisów jest niedopuszczalna sprzeczna z zasadami logiki, z celowością przepisów jak również elementarnymi przepisami Konstytucji (zwłaszcza z art. 2). Zdaniem pełnomocnika w tego rodzaju sprawach należy zawsze badać w jakim celu wydano innej osobie towar oraz co było przyczyną ewentualnego opuszczenia kraju bez towaru. W przedmiotowej sprawie organy celne uznały, wychodząc z założenia "obiektywnego charakteru zdarzenia" że takie badanie nie jest konieczne.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) (zwana dalej p.p.s.a.) wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Skarga nie została uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu, o jakim mowa w art. 145 cyt. ustawy, oceniona według kryterium zgodności z prawem, jak wymaga tego przepis art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269).

Mając na uwadze fakt, że zdarzenie miało miejsce przed akcesją Polski do UE na podstawie art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo celne ( Dz. U. Nr 68, poz. 623 ) – przepisy dotychczasowe stosuje się do spraw dotyczących długu celnego, który powstał przed dniem uzyskania członkostwa RP w Unii Europejskiej , co oznacza, że stosujemy w niniejszej sprawie przepisy materialne kodeksu celnego.

Istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy organy celne prawidłowo uznały, iż w sprawie mamy do czynienia z usunięciem towaru spod dozoru celnego w rozumieniu przepisu art. 211 § 1 i § 3 ustawy z 9 stycznia 1997 r. kodeks celny (Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802 ze zm. )

Jak wynika z akt sprawy skarżący M. J. oraz V. M., w oparciu o art. 221 cyt. ustawy kodeks celny zostali uznani za dłużników, na których ciąży odpowiedzialność solidarna z tytułu długu celnego.

Stan faktyczny sprawy jest bezsporny i przedstawia się następująco. V. M., obywatelka Niemiec wjeżdżając do Polski w dniu [...]r. ( przed akcesją do UE) samochodem marki [...] rok produkcji [...] skorzystała z odprawy czasowej. Instytucja ta jest uregulowana w cyt. kodeksie celnym w art. 145 § 1 - pozwalającej na wykorzystanie na polskim obszarze celnym samochodu – towaru niekrajowego, przeznaczonego do powrotnego wywozu , bez żadnych zmian , z wyjątkiem zwykłego zużycia, bez stosowania wobec niego środków polityki handlowej.

Samochód zgodnie z art. 35 § 1 kodeksu celnego, jako wprowadzony na polski obszar celny podlegał od tej chwili dozorowi celnemu , co oznacza, że mógł podlegać zgodnie z przepisami kontroli celnej. Należy wyjaśnić w tym miejscu znaczenie pojęcia " usunięcie spod dozoru celnego " .

W orzecznictwie ETS powtarza się twierdzenie, iż usunięciem spod dozoru jest każde działanie lub zaniechanie, którego skutkiem jest nawet czasowe uniemożliwienie lub utrudnienie organom celnym możliwości dostępu do towarów objętych dozorem celnym. (dr Wojciech Morawski, "Powstanie długu celnego wskutek usunięcia towaru spod dozoru celnego", Monitor Prawa Celnego i Podatkowego 11/2006, s. 428-432).

Zgodnie z § 114 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 listopada 2003r. ( Dz. U. Nr 201, poz. 1955 ze zm. ) - "towary , o których mowa w ust. 1( tj. pojazdy samochodowe) powinny zostać powrotnie wywiezione lub otrzymać nowe przeznaczenie celne, najpóźniej w dniu, w którym osoba, które je przywiozła, opuszcza polski obszar celny, z zastrzeżeniem § 116 i 117 pkt 1 oraz 119 ust. 1 pkt 2 i 3 .

Jak wynika z akt sprawy W. M. opuściła polski obszar celny nie poinformowała organy celne o pozostawieniu samochodu, mimo, że taki obowiązek wynikał z zacytowanych wyżej przepisów. Wyjechała z Polski zabierając ze sobą

( krótkoczasowe) tablice rejestracyjne.

Należy zauważyć, że podczas kontroli przeprowadzonej w warsztacie skarżącego poza pojazdem zabezpieczono kopię dokumentu Fahrzeugbrief z adnotacją o wymeldowaniu ujawnionego pojazdu z terenu Niemiec w dniu [...]r. Ten fakt zdaniem Sądu ma znaczenie dla sprawy, co do zamiarów strony.

Stan faktyczny wyczerpuje przesłanki, których mowa w art. 211 § 3 pkt 2 w myśl, którego dług celny w przywozie powstaje w wypadku usunięcia towaru spod dozoru celnego – taką okolicznością jest pozostawienie wyrejestrowanego z Niemiec samochodu (towaru niekrajowego) w warsztacie naprawczym – bez zawiadomienia o tym fakcie władz celnych- pomimo takiego obowiązku, gdyż towar ten został poddany uszlachetnianiu czynnemu ( naprawa art. 90 kc )na co organy celne winny wyrazić zgodę i zmienić przeznaczenie celne o którym mowa w cyt. § 114 rozporządzenia wykonawczego w sprawie gospodarczych procedur celnych.

Zgodnie z art. 211 § 3 pkt 2 " osoby, które uczestniczyły w usunięciu towaru spod nadzoru celnego i które wiedziały lub przy zachowaniu należytej staranności mogły się dowiedzieć , ze towar został usunięty spod nadzoru celnego są dłużnikami.

Zatem zdaniem Sądu organy prawidłowo zastosowały do ww. stanu faktycznego cyt. powyżej przepis kodeksu i uznały, że zarówno oboje skarżących należy obciążyć odpowiedzialnością solidarną , wynikającą z obowiązywania art. 221 kodeksu celnego i uznać ich za zobowiązanych z tytułu powstałego długu celnego. Porównaj wyrok NSA z dnia 11 kwietnia 2007r. I GSK 160/06 Lex nr 323485

Reasumując należy stwierdzić, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji dokonał prawidłowej subsumcji uznając, iż zaistniały stan faktyczny wyczerpuje przesłanki, o których mowa w art. 211 § 3 pkt 2 kodeksu celnego, uznając obie osoby skarżących za dłużników solidarnych ( art. 221) kodeksu i zobowiązanych do uiszczenia długu celnego.

Ustosunkowując się do zarzutu zgłoszonego na rozprawie przez pełnomocnika skarżących, iż organ odwoławczy nie zajął się zupełnie kwestią ustalenia wysokości długu celnego należy stwierdzić, iż zarzut ten jest niezasadny. Organ jak wynika z treści zaskarżonej decyzji zmienił wyłącznie podstawę prawną decyzji a w pozostałej części utrzymał w mocy wydane rozstrzygnięcie wraz z jego wszystkimi elementami a więc i podstawę prawną pozwalającą na takie wyliczenie długu celnego. Dla przypomnienia należy wskazać, że to skarżąca V. M. skorzystała z prawa odprawy czasowej wraz z jej wszystkim prawami tu zwolnienie z należności celnych ale i obowiązkami a takim nie wypełnionym obowiązkiem był powrót przedmiotowym samochodem na teren Niemiec, przy zachowaniu zasad , o których mowa w § 114 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 12 listopada 2003r. – towary, o których mowa w ust. 1 powinny zostać powrotnie wywiezione lub gdy sytuacja tego wymaga , przy zaistnieniu okoliczności wskazanych przez stronę – tj. wypadku, w wyniku czego doszło do zarysowania karoserii, otrzymać nowe przeznaczenie celne, najpóźniej w dniu , w którym osoba , która je przywiozła , opuszcza polski obszar celny, z zastrzeżeniem § 116 i § 117 pkt 1 oraz 119 ust. 1 pkt 2 i 3.

Samochód nie mógł być poddany żadnym zmianom tj. uszlachetnianiu czynnemu do której doszło bez wiedzy organów celnych. A zatem nie wykonanie obowiązków ww. wskazanych spowodowało – usunięcie towaru spod nadzoru celnego, w wyniku czego powstał dług celny. Do zastosowania stawki preferencyjnej mogło zgodnie z § 11 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 15 października 1997r. dojść tylko wtedy, gdy samochód ten posiadał by udokumentowane świadectwo pochodzenia.

Jak wynika z akt administracyjnych organy zastosowały § 11 ust. 2 pkt 3 – dochodząc do kraju pochodzenia z tzw. trwałego oznaczenia kraju pochodzenia na towarze. VIN – Niemcy co spowodowało, że zastosowano stawkę autonomiczną.

Mając na uwadze powyższe Sąd w oparciu o art. 151 cyt. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - skargę jako nieuzasadnioną – oddalił.