Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 116/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2012-12-19 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 245 par 1 pkt 2, art. 258 par 2 pkt 7,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 83
journal: Dz.U. 1997 nr 78 poz 483
law: Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. uchwalona przez Zgromadzenie  Narodowe w dniu 2 kwietnia 1997 r., przyjęta przez Naród w referendum konstytucyjnym w dniu  25 maja 1997 r., podpisana przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej w dniu 16 lipca 1997 r.

SENTENCJA

Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 19.12.2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. N., o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, w sprawie ze skargi wyżej wymienionego, na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...].12.2010 r., nr [...], wydaną w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

Wnioskiem, który wpłynął w dniu 10.12.2012 r., skarżący A. N. zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych. Jego wniosek dotyczy sprawy kontroli decyzji SKO o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.

Stwierdzono, co następuje:

Wniosek A. N. nie zasługuje na uwzględnienie.

Skarżący wnosząc o zwolnienie od pełnych kosztów sądowych, ubiega się o przyznanie prawa pomocy granicach częściowych tej instytucji. Według treści art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. poz. 270; zwana dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym następuje jeżeli wnioskujący wykaże, a więc udowodni, że nie jest w stanie pokryć kosztów postępowania sądowego bez uszczerbku na poziomie koniecznego utrzymania. Koszty koniecznego utrzymania dotyczą według treści powołanego przepisu zarówno wnioskującego o prawo pomocy oraz członków jego rodziny.

O odmowie przyznania prawa pomocy w niniejszej sprawie decyduje brak wymaganej przez prawo współpracy skarżącego w wyjaśnieniu sytuacji majątkowej osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Skarżący w rubryce nr 6 napisał, że w skład jego gospodarstwa domowego wchodzi A. N., J. N. oraz M. N. A. N. w żadnej z rubryk wniosku PPF nie podał wartości majątku osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Z zawartych w druku PPF oświadczeń wnioskującej strony wynika niezbicie, że uczynił to świadomie. Skarżący pisze bowiem, że majątek osób wymienionych w pkt 6 jest ich prywatną sprawą oraz że "stan majątkowy osób pozostających nie ma znaczenia, gdyż nie jest to wniosek o zapomogę". Jest pewnym, że skarżący nie ma zamiaru wykazywać stanu majątkowego osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.

Prawo pomocy nie może zostać przyznane jeżeli nie ma pewności, że wnioskujący oraz osoby, na których ciąży wobec wnioskodawcy obowiązek alimentacyjny nie są w stanie ponieść kosztów postępowania z uwagi na brak jakiegokolwiek majątku lub niebezpieczeństwo uszczerbku na poziomie koniecznego utrzymania. Rozpoznający wniosek nie może ograniczać się tylko do wartości składników mienia wnioskodawcy ale obowiązany jest uwzględniać także możliwości finansowe rodziny tej osoby. Przepisy Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego obciążają osoby fizyczne obowiązkiem alimentacyjnym, który ma znaczenie dla oceny możliwości płatniczych stron postępowania. W sytuacji, gdy wnioskodawca znajduje się w niedostatku, jego rodzina zobowiązana przepisami prawa, obowiązana jest dostarczać środków utrzymania. Do tych środków należą także koszty postępowań sądowych wszczętych dla ochrony praw podmiotowych jednostki. Tą ocenę potwierdzają przepisy p.p.s.a. oraz przepisy wydane na podstawie tej ustawy. Według treści urzędowego formularza PPF wnioskujący o prawo pomocy obowiązany jest przedstawić Sądowi zarówno własny majątek oraz majątek osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym. Formularz PPF ma charakter prawa powszechnie obowiązującego. Jest to część aktu normatywnego stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2003 r. Nr 227, poz. 2245 ze zm). Ponieważ prawodawca wymaga od stron przedstawienia majątku oraz dochodów osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym to świadome zaniechanie tego obowiązku będzie świadczyć o niewykazaniu istnienia materialno - prawnych przesłanek przyznania prawa pomocy. Ponadto, możliwości płatnicze osób pozostających we wspólnym gospodarstwie domowym mają znaczenie dla oceny wniosku zwłaszcza w takich sytuacjach jak niniejsza, a więc kiedy wnioskodawca twierdzi, że nie posiada żadnego dochodu oraz majątku ruchomego i nieruchomego.

Zaprezentowane stanowisko zostało zaakceptowane przez WSA w postanowieniu z dnia 29 listopada 2012 r. o sygn. akt II SA/Rz 928/12. Podkreślono w nim, że Strona nie wskazując majątku swych najbliższych, kwestionuje wymogi przewidziane w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, które zgodnie z art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ze zm.) zobowiązany jest przestrzegać. Powinien zatem z opisanego obowiązku się wywiązać.

Z tych powodów orzeczono o odmowie przyznania prawa pomocy w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.