Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 399/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-08-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 11  ust. 1  pkt 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1268
law: Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie: WSA Renata Czeluśniak ASR WSA Marta Kisielowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi E. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy skargę oddala.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Zaskarżoną przez E. M., zwanego dalej skarżącym, decyzją z dnia 29 grudnia 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105§ 1 oraz art.151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz.256 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 11 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. jedn., Dz. U. z 2020 r., poz. 1268, zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami) w pkt 1. uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] 2020 r., znak: [...]) w części dotyczącej orzeczenia o uchyleniu decyzji Starosty z dnia [...] 2011 r. o wydaniu prawa jazdy kat. B i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji; w pkt 2. w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z dnia [...] 2020 r., znak: [...], Starosta orzekł o uchyleniu ostatecznej decyzji własnej z dnia [...] 2011 r. o wydaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B, B+E oraz o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B+E.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał na analizę materiału dowodowego przeprowadzoną w wyniku sprzeciwu wniesionego przez Prokuratora Rejonowego z dnia 16 czerwca 2020 r., sygn. akt [...], od ostatecznej decyzji o wydaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B+E. Organ pierwszej instancji uznał, że skarżący posłużył się poświadczającym nieprawdę dokumentem w postaci zaświadczenia o ukończeniu szkolenia podstawowego dla osób ubiegających się o wydanie prawa jazdy kat. B+E, gdyż w rzeczywistości nie uczestniczył w określonej w tym zaświadczeniu liczbie godzin w zajęciach teoretycznych i praktycznych. Dodał, że w oparciu o złożoną dokumentację w dniu 28 kwietnia 2011 r. podjął decyzję o wydaniu prawa jazdy kat. B, B+E nr [...], nr druku [...], przy czym prawo jazdy kat. B kierowca uzyskał decyzją z dnia 20 kwietnia 1983 r. Starosta stwierdził, że decyzja z dnia 28 kwietnia 2011 r. wydana została w oparciu o dowód, który okazał się fałszywy, jak też decyzja ta została wydana w wyniku przestępstwa.

W odwołaniu od tej decyzji skarżący, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy Staroście do ponownego rozpoznania, zarzucił organowi, że wydał decyzję z naruszeniem prawa. W ocenie odwołującego się spełnił on wszystkie wymagania aby uzyskać prawo jazdy kat. B+E. Starosta zaś nie poczynił żadnych starań aby ustalić stan rzeczywisty oraz prawny i wydał krzywdzącą go decyzję powołując się na ustalenia Sądu Rejonowego.

Nadto, zdaniem skarżącego z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby zaświadczenie zostało uznane za wadliwe, albo że nie ma mocy prawnej. Co więcej, nikt nie informował odwołującego się, że taki dokument wydany przez OSK "[...]" został uznany za nieważny. W toczącym się postępowaniu nie wskazano, jak też nie wezwano go do uzupełnienia braku dotyczącego szkolenia. W ocenie odwołującego się zaświadczenie o ukończeniu kursu nie jest fałszywe, bo zostało wydane przez uprawniony ośrodek oraz nie można dopatrzyć się działań przestępczych w trakcie ubiegania się o prawo jazdy i w trakcie wydawania tego dokumentu. Ponadto podniósł, że organ sprawujący nadzór nad egzaminami nie unieważnił jego egzaminu na prawo jazdy kat. B+E.

Opisaną na wstępie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze orzekło:

1) uchyliło decyzję Starosty z dnia [...] 2020 r. (znak: [...]) w części dotyczącej orzeczenia o uchyleniu decyzji Starosty z dnia [...] 2011 r. o wydaniu prawa jazdy kat. B i w tym zakresie umorzyło postępowanie pierwszej instancji;

2) w pozostałym zakresie utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Działające, jako organ odwoławczy SKO w uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia wyjaśniło, że obowiązkiem organu pierwszej instancji, po otrzymaniu sprzeciwu prokuratora było wznowienie postępowania w sprawie wydania prawa jazdy kat. B+E skarżącemu na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w związku z art. 186 k.p.a., zakończonej ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] 2011 r. o przyznaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B+E.

Starosta po otrzymaniu sprzeciwu Prokuratora Rejonowego, zgodnie z wnioskiem prokuratora w dniu 14 września 2020 r. wznowił postępowanie w sprawie wydania skarżącemu w dniu 28 kwietnia 2011 r. prawa jazdy kat. B+E. Podkreślenia wymaga, że zarówno ww. decyzja Starosty, jak też sprzeciw prokuratora nie dotyczył kat. B prawa jazdy, która została przyznana odwołującemu się decyzją dnia 20 kwietnia 1983 r., jak również postępowanie wszczęte w dniu 14 września 2020 r. nie dotyczyło tej kategorii. W związku z powyższym brak było podstaw do orzeczenia przez Starostę w zaskarżonej decyzji z dnia [...] 2020 r. o uchyleniu wydania w dniu 28 kwietnia 2011 r. prawa jazdy kat. B, dlatego w tej części zaskarżoną decyzję należało uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie.

Dowody zgromadzone w sprawie, a w szczególności wyrok Sądu Rejonowego z dnia 2 października 2015 r. w sprawie do sygn. akt [...] potwierdza fakt wystawienia przez kierownika O.S.K. "[...]" w N fałszywego zaświadczenia nr [...] z dnia 12 kwietnia 2011 r. o odbyciu przez skarżącego w okresie od 18 marca 2011 r. do 12 kwietnia 2011 r. 20 godzin zajęć teoretycznych i 15 godzin zajęć praktycznych, na prawo jazdy kategorii B+E, bowiem skarżący w rzeczywistości w szkoleniu teoretycznym i praktycznym nie uczestniczył we wskazanej liczbie godzin.

Wyrok sądowy jest dokumentem urzędowym i w myśl art. 76 § 1 k.p.a. stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Można odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu, ale jedynie w wypadku, gdy w wyniku przeprowadzenia przeciwko jego treści dowodu okaże się, że treść dokumentu nie może być uznana za przekonywujący, wiarygodny dowód tego, co stwierdza (por. wyrok NSA z dnia 25 września 1986 r., sygn. akt II SA 395/86). W rozpatrywanej sprawie nie przedstawiono kontrdowodu w stosunku do wskazanego powyżej wyroku karnego, co oznacza, że stwierdzenia i ustalenia w nim zawarte korzystają z domniemania prawdziwości i wiarygodności.

Organy administracji są więc zobowiązane uznać za udowodnione to, co wynika z treści dokumentu urzędowego. Z dokumentem urzędowym związane jest domniemanie prawdziwości jego treści. Organ prowadzący postępowanie nie może wobec tego swobodnie oceniać ani kwestionować treści dokumentu urzędowego, nie przeprowadzając dowodu przeciwko prawdziwości zawartych w nim informacji (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 marca 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1036/04; LEX 189172).

Biorąc powyższe pod uwagę podniesione przez skarżącego twierdzenia, że spełnił wszystkie wymagania aby uzyskać prawo jazdy kat. B+E Kolegium uznało je za nieuzasadnione, bowiem twierdzenia te pozostają w oczywistej sprzeczności z ustaleniami dokonanymi przez sąd i wskazanymi w powyżej powołanym wyroku, jak również z zeznaniami złożonymi przez skarżącego w charakterze świadka do protokołu przesłuchania przez Policję w dniu 22 lutego 2012 r., zamieszczonego w aktach sprawy.

Tym samym skarżący nie spełnił warunków uzyskania prawa jazdy wynikających z dnia wydania decyzji o przyznaniu mu prawa jazdy kat. B+E przepisu art. 90 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym,(t. jedn., Dz. U z 2005 r. nr 108, poz. 908 ) zgodnie z którym, cyt. : "ust. 1. Prawo jazdy otrzymuje osoba, jeżeli:

1) osiągnęła wymagany dla danej kategorii wiek;

2) uzyskała orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem i orzeczenie psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem, o ile jest ono wymagane;

3) odbyła wymagane dla danej kategorii szkolenie;

4) zdała z wynikiem pozytywnym egzamin państwowy wymagany dla danej kategorii (...)."

Przepis powyższy został uchylony wraz z wejściem w życie przepisów ustawy o kierujących pojazdami, które aktualnie stanowią podstawę do wydania prawa jazdy, dlatego w niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 11 ustawy o kierujących pojazdami, który określa zamknięty katalog przesłanek uzyskania prawa jazdy. Brak spełnienia chociażby jednej z nich skutkuje odmową wydania prawa jazdy. W sytuacji, w której osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy nie spełnia chociażby jednego z wymogów określonych w art. 11 ustawy o kierujących pojazdami organ administracji podejmuje decyzję o odmowie wydania prawa jazdy. Osoba ubiegająca się o przyznanie uprawnienia do kierowania pojazdami musi wykazać, że spełnia wszystkie wymogi do uzyskania prawa jazdy, przedkładając stosowne dokumenty, które z wyraźnej woli ustawodawcy nie mogą być zastąpione innymi dowodami. Potwierdzeniem spełnienia wymogu z art. 11 ust. 1 pkt. 3 ustawy o kierujących pojazdami jest zgodnie z art. 27 ust.4 ww. ustawy zaświadczenie o ukończeniu szkolenia. W kontekście dokonanych ustaleń jako nieuprawnione należy ocenić przekonanie odwołującego się o prawdziwości zaświadczenia nr [...] o ukończeniu szkolenia na prawo jazdy kat B+E prawa jazdy. Odwołujący się nie przedłożył stosownego zaświadczenia o ukończeniu szkolenia w zakresie kat. B+E prawa jazdy, a zatem wystąpiła negatywna przesłanka uzyskania przez niego prawa jazdy kat. B+E.

Zgodnie z art. 151 k.p.a. cyt. "§ 1. Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której:

1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo

2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § l, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy.

Przedłożenie fałszywego zaświadczenia o ukończeniu szkolenia, w celu uzyskania prawa jazdy wypełnia przesłankę wznowienia wymienioną w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe.

Okoliczności powyższe w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że dowód w postaci zaświadczenia o odbyciu szkolenia na którym oparł się organ pierwszej instancji ustalając okoliczności faktyczne w sprawie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B+E okazał się fałszywy. Osoba, która to zaświadczenie wystawiła popełniła przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., co zostało stwierdzone w pkt. 1 wyroku Sądu Rejonowego z dnia 2 października 2015 r. w sprawie do sygn. akt [....], zamieszczonym w aktach sprawy.

W niniejszej sprawie zaistniała zatem przesłanka wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., natomiast brak spełnienia wymogów koniecznych do uzyskania prawa jazdy kat. B+E uzasadnia rozstrzygniecie o odmowie wydania odwołującemu się uprawnienia do prowadzenia pojazdów w zakresie tej kategorii prawa jazdy.

Podniesione przez skarżącego w odwołaniu zarzuty wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, jak też zarzut braku poczynienia przez Starostę starań aby ustalić stan rzeczywisty oraz prawny i wydania krzywdzącej go decyzji z powołaniem się na ustalenia Sądu Rejonowego są nietrafne.

Kolegium stwierdziło zatem, że w powyższej sytuacji w której odwołujący się nie spełniał warunków do uzyskania prawa jazdy kat. B+E w dniu uzyskania uprawnienia i nadal ich nie spełnia - zaskarżona decyzja organu pierwszej instancji o uchyleniu decyzji ostatecznej Starosty z dnia [...] 2011 r. o wydaniu odwołującemu się prawa jazdy kat. B+E, jak też o odmowie wydania mu prawa jazdy kat. B+E jest prawidłowa.

Kolegium, wobec pominięcia przez organ pierwszej instancji w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a., dokonało uzupełnienia w niniejszej decyzji podstawy prawnej w tym zakresie.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższa decyzję skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów art. 11 ust. 1 ustawy o kierujących pojazdami.

Mając na uwadze powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skarżący podniósł, że nie można przyjąć w żaden sposób, że zaświadczenie o ukończeniu szkolenia, które było wymagane aby wydać mu prawo jazdy zostało uznane za wadliwe lub przyjąć, iż jako dokument nie ma mocy prawnej. W postępowaniu prowadzonym przez organ pierwszej instancji - Starosta wskazał, że opierał się na dowodzie, który okazał się fałszywy, a w uzasadnieniu decyzji podał, iż prawo jazdy z dnia 28 kwietnia 2011 r. zostało wydane w wyniku przestępstwa. Tymczasem zaświadczenie o ukończeniu kursu nie jest fałszywe, gdyż zostało wydane przez uprawniony ośrodek, a z drugiej strony nie można dopatrzyć się żadnych działań przestępczych w trakcie ubiegania się o prawo jazdy i w trakcie wydawania tego dokumentu. Dowodem przesądzającym o tym, że zaświadczenie nr [...] o ukończeniu kursu jest ważne i prawidłowe również jest istotny fakt, że ośrodek egzaminowania albo inny właściwy organ sprawujący nadzór nad egzaminami nie unieważnił tego egzaminu na prawo jazdy B+E.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu zgodności z prawem (legalności) tej działalności administracji publicznej, a więc czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa.

Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

W rozpoznawanej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest decyzja z dnia 29 grudnia 2020 r. nr [...] Samorządowego Kolegium Odwoławczego, wydana we wznowionym postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] 2011 r. o przyznaniu skarżącemu prawa jazdy kat. B+E.

W ocenie Sądu przeprowadzona kontrola tej decyzji wykazała, że jest ona zgodna z prawem.

O tym, czy zaistniała przesłanka wznowieniowa decyduje niewątpliwie właściwy w sprawie wznowienia organ we wznowionym postępowaniu.

Zdaniem Sądu orzekające w niniejszej sprawie organy zasadnie uznały, że zachodziła podstawa do wznowienia postępowania, określona w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., zgodnie z którą w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne okazały się fałszywe.

Okolicznością istotną dla treści rozstrzygnięcia, było bowiem niezgodne z prawem potwierdzenie faktu odbycia przez skarżącego szkolenia wymaganego przepisami zaświadczeniem z nr [...] z dnia 12 kwietnia 2011 r.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. jedn., Dz. U. z 2021 r., poz. 1212, zwanej dalej ustawą o kierujących pojazdami) prawo jazdy jest wydawane osobie, która:

1) osiągnęła minimalny wiek wymagany do kierowania pojazdami odpowiedniej kategorii;

2) uzyskała orzeczenie:

a) lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem,

b) psychologiczne o braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem - nie dotyczy prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E lub T;

3) odbyła szkolenie wymagane do uzyskania prawa jazdy danej kategorii;

4) zdała egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy odpowiedniej kategorii;

5) uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy oświadcza, że jej miejsce zamieszkania znajduje się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy czym że:

a) przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej co najmniej przez 185 dni w każdym roku kalendarzowym:

–ze względu na swoje więzi osobiste i zawodowe albo

–z zamiarem stałego pobytu wyłącznie ze względu na swoje więzi osobiste, albo

b) przebywa regularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, a jednocześnie, że ze względu na swoje więzi zawodowe kolejno przebywa w co najmniej dwóch państwach członkowskich Unii Europejskiej, albo

c) przebywa nieregularnie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na swoje więzi osobiste, ponieważ przebywa w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej w celu wypełniania zadania o określonym czasie trwania, albo

d)przebywa na terytorium innego państwa ze względu na podjęte w tym państwie studia lub naukę w szkole;

6) uprzedzona o odpowiedzialności karnej za zeznanie nieprawdy lub zatajenie prawdy oświadcza, że:

a) nie został orzeczony w stosunku do niej, prawomocnym wyrokiem sądu, zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych,

b) nie ma zatrzymanego prawa jazdy ani pozwolenia na kierowanie tramwajem,

c) nie ma cofniętego uprawnienia do kierowania pojazdami.

Powyższy przepis określa więc zamknięty katalog przesłanek uzyskania prawa jazdy. Brak spełnienia chociażby jednej z nich skutkuje odmową wydania prawa jazdy. W sytuacji, w której osoba ubiegająca się o wydanie prawa jazdy nie spełnia chociażby jednego z wymogów określonych w art. 11 ustawy o kierujących pojazdami organ administracji podejmuje decyzję o odmowie wydania prawa jazdy. Osoba ubiegająca się o przyznanie uprawnienia do kierowania pojazdami musi więc wykazać, że spełnia wszystkie wymogi do uzyskania prawa jazdy, przedkładając stosowne dokumenty, które z wyraźnej woli ustawodawcy nie mogą być zastąpione innymi dowodami. Potwierdzeniem spełnienia wymogu z art. 11 ust. 1 pkt. 3 ustawy o kierujących pojazdami jest zgodnie z art. 27 ust.4 ww. ustawy zaświadczenie o ukończeniu szkolenia.

Zdaniem Sądu orzekające organy zobowiązane były, dokonując analizy stanu faktycznego sprawy pod kątem spełnienia wymogu wynikającego z art. 11 ust. 1 pkt. 3 ustawy o kierujących pojazdami, uwzględnić w tym procesie konsekwencje wynikające z prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt [...].

Stan faktyczny sprawy wskazuje, że skarżący posługiwał się zaświadczeniem potwierdzającym nieprawdę. Wskazany wyrok potwierdza bowiem fakt wystawienia przez kierownika O.S.K. "[...]" w N fałszywego zaświadczenia nr [...] z dnia 12 kwietnia 2011 r. o odbyciu przez skarżącego w okresie od 18 marca 2011 r. do 12 kwietnia 2011 r. 20 godzin zajęć teoretycznych i 15 godzin zajęć praktycznych, na prawo jazdy kategorii B+E, gdyż skarżący w rzeczywistości w szkoleniu teoretycznym i praktycznym nie uczestniczył we wskazanej liczbie godzin.

Zasadnie podniosło SKO, że wyrok sądowy jest dokumentem urzędowym i w myśl art. 76 § 1 k.p.a. i stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Można odmówić wiarygodności dokumentowi urzędowemu, ale jedynie w wypadku, gdy w wyniku przeprowadzenia przeciwko jego treści dowodu okaże się, że treść dokumentu nie może być uznana za przekonywujący, wiarygodny dowód tego, co stwierdza (por. wyrok NSA z dnia 25 września 1986 r., sygn. akt II SA 395/86).

Zwrócić też należy uwagę, że stosownie do postanowień art. 11 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Skoro sąd administracyjny jest związany ustaleniami wyroku karnego, to tym samym organy administracyjne nie mogą takiego wyroku podważać w toku prowadzonego postępowania administracyjnego. Dodać też należy, że art. 11 P.p.s.a. nie dotyczy wyłącznie wyroku skazującego stronę postępowania ale również innych osób. Sądy administracyjne wyraźnie podkreślają, że niedopuszczalnym jest ograniczanie prejudycjalności wyroków karnych wyłącznie do wyroków skazujących podmiot występujący jako strona postępowania przed organami, a następnie przed sądem (por. wyrok WSA w Gliwicach z 5 lipca 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 1625/16). Oznacza to, że ustalenia przedmiotowego wyroku były wiążące.

Okoliczności powyższe w sposób nie budzący wątpliwości wskazują, że dowód w postaci zaświadczenia o odbyciu szkolenia, na którym oparł się organ pierwszej instancji ustalając okoliczności faktyczne w sprawie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B+E, okazał się fałszywy. Osoba, która to zaświadczenie wystawiła popełniła przestępstwo z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 91 § 1 k.k., co zostało stwierdzone w pkt. 1 wyroku Sądu Rejonowego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt [...], znajdującym się w aktach sprawy.

Niewątpliwie więc miało miejsce wystąpienie fałszywego dowodu (tu zaświadczenia), sfałszowanie tego dowodu zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem sądu i istniał związek przyczynowy pomiędzy wydaniem decyzji o przyznaniu skarżącemu uprawnień do prowadzenia pojazdu kat. B+E a potwierdzonym ww. wyrokiem przestępstwem. Rację miały więc orzekające organy, że w niniejszej sprawie zaistniała zatem przesłanka wznowienia postępowania z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i pkt 2 k.p.a. Brak spełnienia natomiast wymogów koniecznych do uzyskania prawa jazdy kat. B+E uzasadniał rozstrzygnięcie o odmowie wydania skarżącemu uprawnienia do prowadzenia pojazdów w zakresie tylko tej kategorii prawa jazdy. Trafne jest bowiem stanowisko Kolegium, że organy nie mogły orzekać w odniesieniu do kat prawa jazdy B, skoro postępowanie zostało wznowione w sprawie wydania skarżącemu w dniu 28 kwietnia 2011 r. prawa jazdy kat. B+E, a zarówno decyzja Starosty, jak też sprzeciw prokuratora nie dotyczył prawa jazdy kat. B, która została przyznana skarżącemu decyzją dnia 20 kwietnia 1983 r., W związku z powyższym zasadnie stwierdziło Kolegium, że brak było podstaw do orzeczenia przez Starostę w zaskarżonej decyzji z dnia 12 października 2020 r. o uchyleniu wydanej w dniu 28 kwietnia 2011 r. decyzji dotyczącej prawa jazdy kat. B. W tej części zaskarżoną decyzję należało rzeczywiście uchylić i umorzyć postępowanie pierwszej instancji w tym zakresie. Prawidłowo więc postąpiło SKO orzekając w zaskarżonej decyzji, zgodnie z postanowieniami art. 151 § 1 k.p.a.

Podkreślić powtórnie zatem należy, że w przypadku wydania wyroku karnego skazującego organy nie mają swobody w zakresie ustalenia okoliczności objętych wyrokiem.

Podstawą do takiego ograniczenia organu w prowadzeniu postępowania dowodowego jest powoływany już art. 11 P.p.s.a., wyrażającym zasadę związania sądu administracyjnego ustaleniami wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa. Przywołana regulacja ma podwójne znaczenie, jest bowiem relewantna zarówno dla organów prowadzących postępowanie sądowoadministracyjne, jak i postępowanie administracyjne. Nie tylko bowiem sąd administracyjny jest związany ustaleniami prawomocnego wyroku sądu karnego co do popełnienia przestępstwa, ale adresatami tej reguły są również pośrednio organy administracji publicznej, które w sprawie będącej przedmiotem kontroli ze strony sądu administracyjnego czyniły ustalenia faktyczne. Oznacza to z jednej strony, że sąd administracyjny jest zmuszony uznać za błędne te ustalenia organów, które nie korespondują z zasadą związania wyrokiem sądu karnego a z drugiej strony, sąd administracyjny nie może podważać tych ustaleń organów, które z tą zasadą korespondują, tj. odpowiadają ustaleniom wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa (zob. np. M. Romańska, Komentarz do art. 11 P.p.s.a., teza 3 (w:) Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. T. Woś, WK 2016, dost. w SIP LEX, nr 10379, z przywołanym tam orzecznictwem oraz J.P. Tarno, Komentarz do art. 11 P.p.s.a., teza 1 (w:) idem, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LexisNexis 2011, dost. w SIP LEX, nr 9132, z przywołanym tam wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lutego 2009 r., sygn. akt II GSK 727/08, LEX nr 515971).

Skarga nie mogła więc wywrzeć zamierzonego skutku. Podniesione w niej zarzuty podważające wykazanie fałszywości dowodu w postaci zaświadczenia o odbyciu przez skarżącego wymaganego kursu okazały się nieuzasadnione.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) oraz art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobiegniem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.