Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 1462/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2014-06-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 26 ust. 1 pkt: 6, 7
journal: Dz.U. 2000 nr 14 poz 176
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wojciechowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka,, Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Protokolant sekretarz sądowy Anna Furtak-Biernat, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu, 3. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na rzecz adwokata M. P. kwotę [...] ([...]) złotych powiększoną o kwotę należnego podatku od towarów i usług z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

W dniu 30 kwietnia 2010 r. J J złożyła w Urzędzie Skarbowym w Goleniowie zeznanie podatkowe o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym 2009 - PIT-37, w którym dokonała odliczeń od dochodu: wydatków z tytułu przekazanych darowizn w kwocie [...] zł, wydatków na cele rehabilitacyjne oraz związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych w kwocie [...]zł a także wydatków z tytułu użytkowania sieci internet w kwocie [...] zł. W złożonym zeznaniu podatkowym, podatniczka wykazała podatek należny w wysokości [...] zł oraz nadpłatę w podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł, która została jej wypłacona w dniu 8 czerwca 2010 r.

W ramach przeprowadzonych czynności sprawdzających, organ pierwszej instancji stwierdził nieprawidłowości w zakresie zastosowanych odliczeń od dochodu wydatków poniesionych przez podatniczkę w 2009 r. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Goleniowie, postanowieniem z dnia 26 września 2012 r. wszczął postępowanie podatkowe w sprawie określenia J J zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.

W wyniku przeprowadzonego postępowania, organ pierwszej instancji uznał, że na gruncie przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., nr 14 poz. 176 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., podatniczce nie przysługiwało uprawnienie do odliczenia od dochodu, w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatków poniesionych w łącznej kwocie [...] zł. Organ zakwestionował również wpłaty pieniężne dokonane przez podatniczkę na działalność pożytku publicznego oraz na cele kultu religijnego w łącznej kwocie [...] zł. Uznał natomiast prawo podatniczki do odliczenia od dochodu, wydatków poniesionych z tytułu użytkowania sieci internet w lokalu będącym jej miejscem zamieszkania w łącznej kwocie [...] zł. Ponadto organ pierwszej instancji ustalił, że zaliczki na ubezpieczenie zdrowotne zostały wykazane w innej wysokości, niż wynikało to z przedłożonych przez płatnika informacji PIT-11 i rocznego obliczenia podatku dokonanego przez organ rentowy PIT-11C. W konsekwencji poczynionych ustaleń organ pierwszej instancji uznał, iż łączna kwota składki zdrowotnej podlegająca odliczeniu w 2009 r. wynosi [...] zł (w złożonym zeznaniu wykazano kwotę [...] zł ).

W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Skarbowego w Goleniowie decyzją z dnia 5 marca 2013 r. nr [...] określił J J prawidłową wysokość zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2009 w wysokości [...] zł.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, J J w dniu 27 marca 2013 r. złożyła odwołanie od powyższej decyzji wraz z wnioskiem o ponowne wyliczenie zobowiązania podatkowego za 2009 r. Nadto, pismami z dnia 5 czerwca 2013 r. oraz 7 czerwca 2013 r. kierowanymi do Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie, podatniczka wniosła o uznanie posiadanego samochodu osobowego za urządzenie służące rehabilitacji w szerokim tego słowa znaczeniu, w tym również rehabilitacji leczniczej oraz społecznej. Dodatkowo wskazała, że służy on także do przewozu jej matki K J – osoby z niepełnosprawnością narządów ruchu, na zabiegi oraz w celach niezbędnych społecznie.

Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zebranym w sprawie i przeprowadzeniu uzupełniającego postępowania dowodowego, Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie, decyzją z dnia 18 października 2013 r. nr [...] uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w Goleniowie z dnia 5 marca 2013 r. w całości i określił J J wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r. w kwocie [...] zł. Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że w niniejszej sprawie pojawiły się dwie zasadnicze kwestie wymagające rozstrzygnięcia. Pierwsza dotyczy opodatkowania dochodów uzyskanych przez podatniczkę w 2009 r. z tytułu uczestnictwa w szkoleniu dla osób niepełnosprawnych, współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego oraz budżetu państwa. Druga natomiast dotyczy zasadności dokonanych odliczeń od dochodu za 2009 r.

Odnosząc się do pierwszej kwestii organ odwoławczy zauważył, że w złożonym zeznaniu podatkowym za 2009 r. podatniczka wykazała obok przychodów uzyskanych z tytułu emerytur - rent krajowych, również przychody z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 13 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w wysokości [...] zł, zgodnie z danymi wynikającymi z informacji PIT-11 wystawionej przez płatnika - [...] B Sp. z o.o. z siedzibą w P. Jednakże w piśmie z dnia 28 lutego 2012 r., podatniczka wskazała na konieczność dokonania korekty informacji PIT-11 wystawionej przez płatnika, w części dotyczącej kosztów uzyskania przychodów o kwotę kosztów przejazdów z Goleniowa do Szczecina, wg załączonego terminarza na kwotę [...] zł, potwierdzonego w dzienniku obecności [...] B Sp. z o.o. W wyniku dokonanych ustaleń organ odwoławczy uznał, że wypłacone w 2009 r. przez firmę [...] B Sp. z o.o., środki pieniężne (stypendia) stanowią pomoc otrzymaną przez uczestniczkę szkolenia - J J w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki Poddziałania 6.1.1 "Wsparcie osób pozostających bez zatrudnienia na regionalnym rynku pracy". Tym samym nie podlegają one, w myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych, gdyż stanowią przychody od których zaniechano poboru podatku - stosownie do § 1 pkt 1 i § 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 grudnia 2009 r. (Dz. U. nr 211, poz. 1632).

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wskazał, że kolejna kwestia sporna sprowadza się do konieczności wiążącego przesądzenia czy stan faktyczny sprawy czyni zasadnym uznanie prawa podatniczki do odliczenia od dochodu za 2009 r. wydatków poniesionych z tytułu:

1) zakupu paliwa na łączną kwotę [...] zł tytułem przejazdów do sanatorium z G do L i z powrotem, zgodnie z przedłożonymi fakturami VAT,

2) przejazdów do ww. sanatorium w kwocie [...] zł jako kwoty odrębnej od kwoty w wysokości [...] zł, wynikającej z konieczności używania samochodu osobowego do przewozu wózka inwalidzkiego elektrycznego,

3) zakupu tarczy koła, zgodnie z fakturą nr [...] na kwotę [...] zł,

4) zakupu filtrów (paliwa, oleju, powietrza, kabiny), oraz ich wymianę, montażu opon, zgodnie z fakturą z dnia 11 grudnia 2009 r. w kwocie [...] zł, zakupu oleju silnikowego zgodnie z fakturą z dnia 9 listopada 2009 r. na kwotę [...]zł,

5) opłat za garaże - pomieszczenia do przechowywania samochodu i wózków inwalidzkich, wg dowodów zapłaty [...] w G na kwotę [...] zł oraz opłaty za dzierżawę garażu, według załączonych faktur VAT DUPLIKAT Gminy Goleniów za miesiące od stycznia do października 2009 r. na kwotę [...] zł, podatku od nieruchomości za 2009 r. zgodnie z decyzją Burmistrza Gminy z dnia 20 października 2009 r. oraz dowodami wpłaty z dnia 23 lutego 2009 r., z dnia 27 kwietnia 2009 r. i z dnia 6 lipca 2009 r. - w łącznej kwocie [...] zł,

6) opłat za energię elektryczną w garażu nr [...] położonym w G przy ul. K, zgodnie z fakturami VAT wystawionymi przez ENEA S.A. za listopad, sierpień, czerwiec, kwiecień i luty 2009 r. - na łączną kwotę [...] zł,

7) wydatków na roboty tynkowe garażu nr 2 przy ul. K w G na kwotę [...] zł zgodnie z fakturą VAT z dnia 7 października 2009 r. wystawioną przez [...] w G i potwierdzeniem wpłaty z dnia 21 października 2009 r. oraz na zakup zamka do drzwi na kwotę [...] zł, zgodnie z fakturą VAT/K wystawioną w dniu 8 października 2009 r. przez W S.A. SOiMB nr [...] w G,

8) opłat za polisę ubezpieczeniową OC i AC samochodu na kwotę [...] zł, wystawioną w dniu 27 listopada 2009 r. przez Spółkę z o. o. [...],

9) zakupu przedłużacza PS-370 do wózka inwalidzkiego elektrycznego, zgodnie z fakturą z dnia 27 lipca 2009 r. na kwotę [...] zł,

10) zakupu półki na CD, zgodnie z fakturą z dnia 16 kwietnia 2009 r. na kwotę [...] zł,

11) zakupu pompki KMO (do pompowania kół wózka elektrycznego ), według faktury z dnia 27 lipca 2009 r. na kwotę [...]zł,

12) zakupu kompletu dywaników samochodowych, zgodnie z fakturą z dnia 5 listopada 2009 r. na kwotę [...] zł,

13) przejazdów J J za zabiegi lecznicze i rehabilitacyjne w 2009 r. do poradni chirurgiczno-ortopedycznej w Szczecinie w kwocie [...] zł,

14) zakupu samochodu osobowego marki [...]w wysokości [...]zł,

15) zakupu okularów jako koniecznego środka rehabilitacyjnego przy stałym schorzeniu (leczeniu zeza) na kwotę [...] zł,

16) używania i eksploatacji elektrycznego wózka inwalidzkiego w ramach "ryczałtu" w kwocie [...] zł, zgodnie z interpretacją indywidualną Naczelnika Urzędu Skarbowego w Goleniowie z dnia 22 czerwca 2005 r.,

17) wpłat przekazanych na rzecz Wydawnictwa O w dniu 2 marca 2009 r. w wysokości [...] zł i w dniu 13 marca 2009 r. w wysokości [...] zł, oraz na rzecz Stowarzyszenia E w dniu 27 kwietnia 2009 r. w wysokości [...] zł, wpłaty na rzecz S w dniu 12 sierpnia 2009 r. w wysokości [...] zł.

Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie, powołując treść odpowiednich przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazał, że nie budzi wątpliwości fakt, że J J jest osobą niepełnosprawną zaliczoną do I grupy inwalidztwa, co zostało udokumentowane wypisem z treści orzeczenia lekarza orzecznika ZUS z dnia 30 sierpnia 2004 r. stwierdzającym całkowitą niezdolność do pracy oraz całkowitą niezdolność do samodzielnej egzystencji spowodowanej stanem narządu ruchu. Ponadto, z zaświadczenia lekarskiego wystawionego w maju 2010 r. przez lekarza specjalistę ortopedę-traumatologa wynika, że niepełnosprawność J J dotyczy jednoczesnej dysfunkcji obu kończyn górnych i obu kończyn dolnych oraz, iż podatniczka powinna korzystać, m.in. z wózka inwalidzkiego o napędzie elektrycznym. Jednocześnie z powyższego zaświadczenia wynika, że w zakresie dysfunkcji narządów ruchu pacjentki, używanym zaopatrzeniem ortopedycznym i sprzętem rehabilitacyjnym są kule łokciowe, stelaże stawów skokowych, kolanowych, gorset, kołnierz szyjny.

W ocenie organu odwoławczego, podatniczka spośród spornych wydatków mogła odliczyć od dochodu jedynie, niżej wymienione wydatki jako spełniające warunki określone w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych tj. poniesione na używanie przez osobę niepełnosprawną samochodu osobowego w celach przewozów na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne i jedynie w ramach "limitu" określonego w tym przepisie (tj. do wysokości kwoty [...] zł):

- na zakup paliwa na łączną kwotę [...] zł zgodnie z przedłożonymi fakturami VAT,

- na zakup i wymianę oleju silnikowego do samochodu, wynikającego z faktury VAT z dnia 11 grudnia 2009 r. w kwocie [...] zł , zakup oleju silnikowego zgodnie z fakturą z dnia 9 listopada 2009 r. w kwocie [...]zł,

- na opłatę za polisę ubezpieczeniową do samochodu w kwocie [...]zł wystawioną w dniu 27 listopada 2009 r. przez Spółkę z o. o. [...].

Organ odwoławczy podkreślił, że w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawodawca wyraźnie określił maksymalną kwotę do wysokości której osoba niepełnosprawna będąca właścicielem samochodu osobowego, może dokonać przedmiotowego odliczenia. Wysokość tego odliczenia nie może zatem przekroczyć określonego w ustawie limitu, tj. kwoty [...]zł, nawet jeśli faktycznie poniesione wydatki na ten cel są wyższe. Odnośnie możliwości odliczenia od dochodu, kosztów paliwa poniesionych z tytułu przejazdu z miejsca zamieszkania do sanatorium w L i z powrotem, wyliczonych przez podatniczkę na kwotę 529,66 zł jako odrębnej od kwoty w wysokości [...]zł, przeznaczonej na przejazdy samochodem osobowym osoby niepełnosprawnej na zabiegi rehabilitacyjno-lecznicze, z uwagi na konieczność używania samochodu osobowego do przewozu wózka inwalidzkiego elektrycznego, organ odwoławczy wskazał na brak możliwości dokonania takiego odliczenia. Organ odwoławczy uwzględnił bowiem wydatki poniesione przez podatniczkę z tytułu zakupu paliwa na łączną kwotę [...] zł w związku z jej przejazdami, m.in. z G do sanatorium w L i z powrotem, zgodnie z przedłożonymi fakturami VAT w ramach "limitu" określonego w art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dokonanie zatem żądanego przez podatniczkę odliczenia, spowodowałoby korzystanie przez nią z dwukrotnego odliczenia tych samych wydatków.

Organ odwoławczy wskazał dalej, że wśród wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych określonych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie zostały przewidziane wydatki poniesione na użytkowanie garaży służących do przechowywania wózków inwalidzkich jak również do przechowywania samochodu osobowego. Z tych też względów ich ocena mogła być rozpatrywana jedynie przez pryzmat wydatków określonych w art. 26 ust. 7a pkt 14 ww. ustawy. W ocenie organu odwoławczego, do wydatków tych, nie można jednak zaliczyć wydatków związanych z użytkowaniem garaży, gdyż nie są one związane z używaniem samochodu osobowego w celach przewozów na niezbędne zabiegi leczniczo -rehabilitacyjne, lecz stanowią wydatki związane z utrzymaniem miejsca garażowego dla posiadanego samochodu osobowego, a przy tym stanowiącego pomieszczenie służące do przechowywania wózków inwalidzkich.

Ponadto, zdaniem organu odwoławczego powyższych kryteriów nie spełnia również wydatek poniesiony przez podatniczkę tytułem montażu opon, gdyż nie stanowi on wydatku związanego z używaniem samochodu osobowego do celów przejazdów na niezbędne zabiegi leczniczo –rehabilitacyjne. Przedmiotowych kryteriów art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie spełniają również przejazdy podatniczki oraz jej matki, samochodem osobowym na wizyty do urzędu skarbowego, urzędu miasta lub inne niezbędne społecznie przejazdy, bowiem wyjazdy te nie spełniają wymogu określonego przez ustawodawcę w tym przepisie, tj. nie są wyjazdami na niezbędne zabiegi leczniczo - rehabilitacyjne.

W zakresie natomiast wydatków poniesionych na zakup: tarczy koła, kompletu dywaników samochodowych, filtrów (paliwa, oleju, powietrza, kabiny), oraz ich wymianę organ odwoławczy wskazał, że ich odliczenie od dochodu podatniczki mogłoby być rozważane jedynie w ramach wydatków na przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności. Zdaniem organu odwoławczego, do wskazanej powyżej kategorii wydatków nie można jednak zaliczyć przedmiotowych wydatków, gdyż nie spełniają one warunków wydatków związanych przystosowaniem samochodu osobowego do potrzeb wynikających z niepełnosprawności podatniczki. Wydatki te dotyczą bowiem każdego właściciela pojazdu bez względu na to czy jest osobą niepełnosprawną czy też nie. Powyższa ulga obejmuje natomiast dokonanie takich zmian i przeróbek w pojeździe, bez których osoba niepełnosprawna nie będzie mogła obsługiwać przedmiotowego pojazdu.

Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji, co do braku możliwości przyznania podatniczce prawa do odliczenia w ramach art. 26 ust. 7a pkt 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, kolejnego odrębnego limitu do wysokości [...] zł - wydatków poniesionych z tytułu używania inwalidzkiego wózka elektrycznego w celach przejazdów na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Odliczenie to przysługuje bowiem w wysokości określonego limitu - do kwoty [...]zł, bez względu na to, ilu pojazdów podatnik jest właścicielem i z ilu pojazdów korzysta w celach przejazdów na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne.

Odnosząc się do powołanej przez podatniczkę interpretacji indywidualnej z dnia 22 czerwca 2005 r., organ odwoławczy wskazał, że przedstawiony we wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej stan faktyczny sprawy, różni się od tego, który został ustalony w trakcie postępowania podatkowego, gdyż w badanym okresie podatniczka korzystała już w celach przejazdów na niezbędne zabiegi rehabilitacyjno-lecznicze z zakupionego w 2007 r. samochodu osobowego marki [...] (wcześniej podatniczka samochodu nie posiadała). Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie organ podatkowy nie był związany stanowiskiem zawartym w przedmiotowej interpretacji.

Odnośnie możliwości odliczenia od dochodu wydatków poniesionych tytułem przejazdów podatniczki na zabiegi rehabilitacyjne i lecznicze do poradni chirurgiczno-ortopedycznej w S, innymi środkami transportu niż samochód osobowy w łącznej kwocie [...] zł, organ odwoławczy wskazał, że niezbędnym warunkiem do skorzystania z wyżej wymienionych odliczeń, jest w tym wypadku udokumentowanie poniesienia przedmiotowych wydatków. Wskazane przez podatniczkę wydatki nie podlegają odliczeniu od dochodu za 2009 r., albowiem nie zostały należycie udokumentowane a przedłożone zestawienie przejazdów na zabiegi lecznicze i rehabilitacyjne w 2009 r. nie stanowi udokumentowania, o którym mowa w art. 26 ust. 7c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

W dalszej kolejności, Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie odniósł się do argumentów podatniczki dotyczących możliwości zakwalifikowania zakupionego w 2007 r. samochodu osobowego marki [...] do urządzeń służących rehabilitacji społecznej i leczniczej oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności o indywidualnym przeznaczeniu. Wskazał, że wydatek na zakup samochodu osobowego nie podlega dyspozycji art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Odliczeniu na podstawie art. 26 ust. 7a pkt 3 ww. ustawy, podlegają bowiem tylko te przedmioty, które stanowią indywidualne sprzęty, urządzenia lub narzędzia techniczne, inne niż gospodarstwa domowego, niezbędne w rehabilitacji oraz ułatwiające wykonywanie czynności życiowych przez osoby niepełnosprawne. Tymczasem z faktury VAT z dnia 6 grudnia 2007 r. dot. zakupu przedmiotowego samochodu wynika, że zakupiony pojazd wyposażony jest jedynie w immobiliser i blokadę skrzyni biegów. W ocenie organu odwoławczego, zakupiony pojazd mieści się w kategorii dóbr powszechnego użytku, z których w zwykły sposób korzystać może ogół osób niezależnie od faktu ewentualnej niepełnosprawności.

Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie podzielił również stanowisko organu pierwszej instancji, odnośnie wydatków poniesionych przez podatniczkę na:

- zakup przedłużacza PS-370, zgodnie z fakturą z dnia 27 lipca 2009 r. na kwotę [...] zł,

- zakup półki na CD, zgodnie z fakturą z dnia 16 kwietnia 2009 r. na kwotę [...] zł,

- zakup pompki KMO, według faktury z dnia 27 lipca 2009 r. na kwotę [...]zł, jako wydatków nie spełniających przesłanek wynikających z art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W ocenie organu odwoławczego, zakupione rzeczy stanowią bowiem dobra powszechnego użytku, z których w zwykły sposób korzystać może ogół osób niezależnie od faktu ewentualnej niepełnoprawności. Także zakupu okularów, jako koniecznego środka rehabilitacyjnego przy stałym schorzeniu (leczeniu zeza) na kwotę 160 zł, organ odwoławczy nie zaliczył jako wydatku spełniającego kryteria określone w art. 26 ust. 7a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Nie występuje bowiem ścisły związek między rodzajem niepełnosprawności podatniczki i nabytymi przez nią okularami. Ponadto, wydatek ten został w części sfinansowany przez Narodowy Fundusz Zdrowia, co wynikało z treści przedstawionej faktury VAT.

Odnosząc się natomiast do możliwości odliczenia od dochodu podatniczki, wpłat przekazanych na rzecz Wydawnictwa O, Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wskazał, że przedmiotowe wydatki nie mieszczą się w kategorii darowizn przekazanych na cele określone w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit.a z zastrzeżeniem ust. 6e ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż Wydawnictwo O to księgarnia wysyłkowa, niezaliczana do organizacji pożytku publicznego. Ponadto, środki pieniężne przekazane na rzecz tego wydawnictwa, nie mogą być również uznane za darowiznę na cele kultu religijnego w myśl art. 26 ust. 1 pkt 9 lit.b ww. ustawy. Z potwierdzenia wpłaty z dnia 2 marca 2009 r. wynika, iż została ona przekazana tytułem "WYD. O", natomiast z potwierdzenia wpłaty z dnia 13 marca 2009 r. wynika, że kwota w wysokości [...] zł, stanowiła dar na cele kościelne, lecz jak zauważył to organ podatkowy, działalność prowadzona przez przedmiotowe wydawnictwo nie ma charakteru sensu stricte religijnego, gdyż działalność taka może być prowadzona także przez podmioty świeckie. Podobnie organ odwoławczy nie uznał wpłaty w wysokości [...] zł, przekazanej przez podatniczkę w dniu 27 kwietnia 2009 r. na rzecz P - tytułem kosztów organizacyjnych Stowarzyszenia E, gdyż nie stanowiła ona darowizny na cele kultu religijnego.

W odniesieniu natomiast do kwoty przekazanej w dniu 12 sierpnia 2009 r. w wysokości [...] zł na rzecz S, tytułem wpisowego grupy duchowej [...], organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że dokonany wydatek nie stanowił darowizny, lecz był świadczeniem ekwiwalentnym. Zgodnie z regulaminem S, koszt uczestnictwa w grupie duchowej jest bezpłatny, wpłata w wysokości [...] zł uprawnia pielgrzyma grupy duchowej do otrzymania znaczka, legitymacji i poradnika pielgrzyma. Istotą zaś darowizny jest bezpłatne, nieekwiwalentne świadczenie darczyńcy kosztem swojego majątku, tym samym, nie wiąże się ono zatem z uzyskaniem jakiegokolwiek dobra albo z zapłatą za wykonane usługi.

Zdaniem organu odwoławczego, odliczeniu od dochodu podatniczki za 2009 r. podlega jedynie wpłata przekazana w dniu 13 marca 2009 r. w kwocie [...] zł na rzecz R tytułem "na cele kultu religijnego", gdyż stanowi ona darowiznę przekazaną na cele religijne określone w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit.b ustawy o podatki dochodowym od osób fizycznych.

Organ odwoławczy uznał również, jako podlegające odliczeniu od dochodu, wydatki poniesione przez podatniczkę w 2009 r. z tytułu użytkowania sieci internet w łącznej kwocie [...]zł (tj. za miesiące od stycznia do listopada 2009 r.) gdyż wpłata za grudzień 2009 r., miała miejsce w dniu 8 stycznia 2010 r. i została uwzględniona jako podlegająca odliczeniu od dochodu podatniczki za 2010 r.

Reasumując, Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie uznał, że odliczeniu od dochodu podatniczki za 2009 r. podlegają wydatki w łącznej kwocie [...] zł (organ ustalił kwotę [...] zł) poniesione na:

1) cele rehabilitacyjne oraz związane z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych w łącznej kwocie [...] zł tj. na:

- używanie samochodu osobowego dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne w wysokości [...] zł,

- na opłacenie przewodnika osoby niepełnosprawnej w wysokości [...] zł,

- zakup nasadki gumowej w wysokości [...] zł,

2) tytułem przekazanej w dniu 13 marca 2009 r. darowizny na rzecz R w kwocie [...] zł ,

3) z tytułu użytkowania sieci internet w kwocie [...] zł.

W dalszej części uzasadnienia zaskarżonej decyzji, Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie odniósł się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, uznając je za niezasadne.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na wskazaną powyżej decyzję, skarżąca wniosła o jej uchylenie w całości lub części jako naruszającej jej prawa oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że część ustaleń decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w Szczecinie uważa za zasadne. Nie zgodziła się jednak ze stanowiskiem organu podatkowego, że samochód nie jest indywidualnym urządzeniem technicznym służącym do koniecznego i niezbędnego przewozu wózka inwalidzkiego elektrycznego lub ręcznego. Podniosła, że konieczność posiadania samochodu w jej indywidualnym przypadku, potwierdzają dokumenty PFRON, zaświadczenia lekarskie oraz orzeczenia Komisji PFRON będące w aktach sprawy. Stąd wniosła o uznanie konieczności posiadania przez nią samochodu do transportu wózka inwalidzkiego. Ponadto skarżąca wskazała, że w samochodzie jest kierownica ze wspomaganiem, specjalnie dopasowana do potrzeb inwalidy, podesty wjazdowe, nie można więc powiedzieć, że jest to pojazd ogólnoużytkowy. Podobnie rzecz ma się z garażem i kosztami opłat elektryczności.

Skarżąca ponownie powołała się na interpretację z dnia 22 czerwca 2005 r. dot. przyznania ryczałtu na wózek inwalidzki, uznając ją za wiążącą dla organu podatkowego. Wskazała, iż ryczałt w kwocie [...] zł, przekraczają już same rachunki opłaty polisy ubezpieczeniowej oraz rachunki zakupu paliwa.

W ocenie skarżącej, w jej przypadku można także zastosować art. 26 ust. 1 pkt 6 c) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdzie mowa jest o zakupie i naprawie indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych. Nadto, korzystanie z jednej pozycji w art.26 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy, nie wyklucza w jej ocenie, korzystania z odpisu we wszystkich innych podpunktach pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Końcowo skarżąca wskazała, iż podtrzymuje swoje odwołanie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Szczecinie wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Pismem procesowym z dnia 19 maja 2014 r., pełnomocnik skarżącej podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie, wniósł o dopuszczenie dowodu ze wskazanych dokumentów (pism Gminy G) na okoliczność wykazania, że skarżąca użytkuje garaż w związku ze swoją niepełnosprawnością, przechowując tam wózek oraz samochód osobowy niezbędny jej do normalnego, bieżącego funkcjonowania. Nadto, doprecyzował, iż skarżąca zarzuca organowi, że ten dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego, o którym mowa w art. 145 § 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi a mianowicie normy prawnej wyrażonej w przepisie art. 26 ust. 1 pkt 6 oraz w ust. 7a pkt 2, 3 i 14 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż w sposób sprzeczny z ustalonym stanem faktycznym, nie zastosował należnej skarżącej ulgi podatkowej w stosunku do sprzętu ułatwiającego jej rehabilitację, umożliwiającego skarżącej jako osobie niepełnosprawnej prawidłowe funkcjonowanie, to jest samochodu osobowego marki [...], nakładów poniesionych przez skarżącą na właściwe utrzymanie stanu technicznego tegoż pojazdu oraz garażu przeznaczonego na miejsce stałego postoju owego samochodu - w sytuacji, gdy zarówno samochód jak i garaż są specjalnie przystosowane do potrzeb osoby niepełnosprawnej.

Na rozprawie w dniu 4 czerwca 2014 r., pełnomocnik skarżącej złożył do akt sprawy, dwa dokumenty dotyczące wynajęcia i użytkowania przez skarżącą garażu dla osoby niepełnosprawnej i wniósł o przeprowadzenie dowodu z tych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są słuszne.

Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do kwestii ustalenia wysokości poniesionych przez skarżąca wydatków na cele rehabilitacyjne wymienione w art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r., Nr 14 poz. 176 ze zm., zw. dalej: u.p.d.o.f.) oraz darowizn na cele kultu religijnego z art. 26 ust. 9 lit.b u.p.d.o.f.

Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 u.p.d.o.f. w brzmieniu obowiązującym w 2009 r., zgodnie z którym podstawę obliczenia podatku z zastrzeżeniem art. 24 ust. 3, art. 29-30c oraz art.30e, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 24 ust. 1, 2, 4, 4a–4e, ust. 6 lub art. 24b ust. 1–2 lub art. 25, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne, dalej zwanych "wydatki rehabilitacyjne". Pojęcie wydatki na cele rehabilitacyjne, które objęte są ulgą podatkową, precyzuje przepis art. 26 ust. 7a u.p.d.o.f. i tylko te wydatki mogą być przez podatnika odliczone od ustalonego dochodu. Stanowi on, że za wydatki o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 6 uważa się wydatki poniesione, m.in. na przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności (pkt 2), zakup i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego (pkt 3), opłacenie przewodników osób niewidomych I lub II grupy inwalidztwa oraz osób z niepełnosprawnością narządu ruchu zaliczonych do I grupy inwalidztwa, w kwocie nie przekraczającej w roku podatkowym 2.280 zł (pkt 7), odpłatny, konieczny przewóz na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne: a) osoby niepełnosprawnej - karetką transportu sanitarnego, b) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa, oraz dzieci niepełnosprawnych do lat 16 - również innymi środkami transportu niż wymienione w lit.a (pkt 13), używanie samochodu osobowego, stanowiącego własność (współwłasność) osoby niepełnosprawnej zaliczonej do I lub II grupy inwalidztwa lub podatnika mającego na utrzymaniu osobę niepełnosprawną zaliczoną do I lub II grupy inwalidztwa albo dzieci niepełnosprawne, które nie ukończyły 16 roku życia, dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty [...]zł (pkt 14),

Natomiast stosownie do treści przepisu art. 26 ust. 7c u.p.d.o.f. - wysokość wydatków na cele określone w ust. 7a ustala się na podstawie dokumentów stwierdzających ich poniesienie, z wyjątkiem wydatków o których mowa w ust.7a pkt 7, 8 i 14. Należy też wskazać, że w myśl ust. 7d omawianego przepisu - warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek:

1) orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub

2) decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo

3) orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów.

Bezsporne jest, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, zaliczoną do I grupy inwalidzkiej, która posiada samochód osobowy i wózek inwalidzki elektryczny.

Zdaniem Sądu, wymienienie przez ustawodawcę pojazdu mechanicznego, którym niewątpliwie jest samochód w art. 26 ust. 7a pkt 2 u.p.d.o.f. wskazuje, że należy go traktować jako kategorię odrębną od sprzętu niezbędnego w rehabilitacji wymienionego w pkt 3 tego przepisu (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 lutego 2009 r., o sygn. akt I SA/Gd 855/08- dostępne na www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naprawy samochodu, zakup części oraz wyposażenia do niego, zakup paliwa, opłaty za garaż, koszt ubezpieczenia, koszt rat ponoszonych przez skarżącą w związku z zakupem tego pojazdu nie mieszczą się w wydatkach rehabilitacyjnych wymienionych w art. 26 ust. 7a pkt 2 i 3 u.p.d.o.f. Przystosowanie pojazdów mechanicznych do potrzeb wynikających z niepełnosprawności (art. 26 ust. 7a pkt 2 u.p.d.o.f.) związane jest z przebudową, zamontowaniem dodatkowego wyposażenia (poza standardowym wyposażeniem) umożliwiającego poruszenie się tym środkiem transportu przez niepełnosprawnego i dostosowanie tego pojazdu do rodzaju niepełnosprawności, osoby nim się poruszającej. Jak wyżej wskazano, skoro samochód nie może być traktowany jako sprzęt, wymieniony w art. 26 ust. 7a pkt 3 u.p.d.o.f., tym samym wyżej opisane wydatki, które ponosiła skarżąca nie mogą być uznane za wydatki dotyczące zakupu (uiszczanie rat za samochód) i naprawę indywidualnego sprzętu, urządzeń i narzędzi technicznych niezbędnych w rehabilitacji oraz ułatwiających wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności, z wyjątkiem sprzętu gospodarstwa domowego. Według Sądu, gdyby naprawie podlegał wózek inwalidzki elektryczny, który skarżąca również posiada i nim się porusza, wydatki te objęte byłyby ww. przepisem. Wydatki na zakup przedłużacza elektrycznego i pompki do kół, które zdaniem skarżącej, były niezbędne do prawidłowego użytkowania sprzętu jakim jest wózek inwalidzki elektryczny, Sąd uznał za narzędzia techniczne, wymienione w art. 26 ust. 7a pkt 3 u.p.d.o.f. niezbędne w rehabilitacji oraz ułatwiające wykonywanie czynności życiowych, stosownie do potrzeb wynikających z niepełnosprawności i w tym zakresie nie podzielił stanowiska organów podatkowych. Jednakże, opłaty za garaż, wydatki na remont garażu, opłaty za energię elektryczną w garażu nie mogą być uznane za wydatki z ww. przepisu, gdyż nie są związane z naprawą ww. wózka inwalidzkiego.

Z art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f. wyraźnie wynika, że używanie samochodu daje prawo do odliczenia wydatków, jeżeli samochód używany jest dla potrzeb związanych z koniecznym przewozem na niezbędne zabiegi leczniczo – rehabilitacyjne. Ustawodawca wyraźnie określił maksymalną kwotę, do wysokości której osoba niepełnosprawna będąca właścicielem samochodu osobowego, może dokonać odliczenia od dochodu, wydatków poniesionych na używanie samochodu osobowego w celach przewozów na niezbędne zabiegi leczniczo – rehabilitacyjne, w wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty [...]zł rocznie. Wysokość tego odliczenia nie może zatem przekroczyć określonego w ustawie limitu, nawet jeśli faktycznie poniesione wydatki na ten cel są wyższe. Bez znaczenia dla przedmiotowej ulgi pozostaje przy tym fakt, czy użytkowanie samochodu osobowego do celów przejazdów na zabiegi rehabilitacyjno-lecznicze związane jest z przewozem samej osoby niepełnosprawnej, czy też z jednoczesnym przewozem osoby niepełnosprawnej wraz z wózkiem inwalidzkim (we wnętrzu pojazdu), gdyż wydatek ten dotyczy tego samego przejazdu osoby niepełnosprawnej na zabiegi rehabilitacyjno-lecznicze. Wysokość tego limitu pozostaje bez zmiany i jest niezależna od ilości samochodów posiadanych przez niepełnosprawnego. Zasadnie organ podatkowy wskazał również, że każda osoba niepełnosprawna posiadająca zarazem na utrzymaniu osobę niepełnosprawną dysponuje "własnym" limitem co oznacza, że każdej osobie uprawnionej przysługuje jeden limit z tytułu odliczenia wydatków związanych z używaniem samochodu osobowego w celu przejazdów na zabiegi rehabilitacyjne, nawet jeżeli ma na utrzymaniu jedno, dwoje czy więcej osób niepełnosprawnych (i sama jest równocześnie niepełnosprawna). Wskazać należy, że limit ten nie ma charakteru ryczałtu, tj. nie jest on należny każdej osobie niepełnosprawnej, posiadającej samochód w maksymalnej wysokości. Wysokość ww. wydatków jest zależna od faktycznych wydatków poniesionych przez podatnika na użytkowanie samochodu w związku z przejazdami na zabiegi lecznicze. Wydatki te muszą zostać przez podatnika uprawdopodobnione. Istotny jest fakt powiązania poniesionych wydatków na samochód na przejazdy na ww. cele. Niepełnosprawny, który posiada samochód i nie wykorzystuje go do przejazdów na zabiegi lecznicze, lecz do innych celów nie posiada prawa do odliczenia od dochodu wydatków poniesionych na używanie tego pojazdu.

Z akt sprawy wynikało, że organ podatkowy przyznał skarżącej prawo do odliczenia tych wydatków w maksymalnej wysokości.

Zdaniem Sądu, na podstawie ww. przepisu odliczeniu od dochodu podlegają jedynie te wydatki, które są celowe i związane bezpośrednio z używaniem samochodu do ww. celów. Są to wydatki niezbędne, a niekiedy obowiązkowe, związane z prawidłowym używaniem samochodu zgodne z przepisami dopuszczającymi ten pojazd do ruchu drogowego. Do wydatków takich zaliczają się wydatki, m.in. na zakup paliwa, zakup części zamiennych (również koszt ich montażu), wymianę (zakup) opon i płynów (olej), koszt ubezpieczenia OC, koszt przeglądu technicznego. Wydatki poniesione przez podatnika na samochód, które nie są niezbędne w celu umożliwienia używania pojazdu na przejazdy na zabiegi lecznicze, nie korzystają z prawa do obniżenia dochodu o ich wysokość. Do wydatków takich należą, m.in. wydatki na elementy dekoracyjne, zakup dywaników, zakup pokryć samochodowych, opłaty parkingowe, opłaty za garaż, koszt rat na samochód, opłaty za usługi myjąco-czyszczące, koszt ubezpieczenia AC, NW i Assistance (ubezpieczenia dobrowolne). Okoliczność, że skarżąca na podstawie umowy z PFRON jest zobowiązana do poniesienia wydatków na ubezpieczenie AC nie ma znaczenia dla sprawy, gdyż takie ubezpieczenie nie jest obowiązkowe, a co za tym idzie wydatek taki nie może zostać uznany za konieczny w celu umożliwienia użytkowania samochodu związanego z przejazdami na zabiegi lecznicze.

Zgodzić się należy również ze stanowiskiem organu podatkowego, co do braku możliwości przyznania skarżącej prawa do odliczenia w ramach art. 26 ust. 7a pkt 14 u.p.d.o.f., kolejnego odrębnego limitu do wysokości [...] zł - wydatków poniesionych z tytułu używania inwalidzkiego wózka elektrycznego w celach przejazdów na zabiegi leczniczo-rehabilitacyjne. Przepis ten dotyczy samochodu osobowego, zaś wózek inwalidzki elektryczny nie jest nim. Bezzasadny jest zarzut strony, co do możliwości odliczenia od dochodu "ryczałtu" w kwocie [...]zł z tytułu użytkowania wózka inwalidzkiego zgodnie z interpretacją indywidualną wydaną przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w Goleniowie w dniu 22 czerwca 2005 r., albowiem przedmiotowa interpretacja dotyczy innego stanu faktycznego (skarżąca nie posiadała wówczas samochodu). Natomiast związanie organu podatkowego interpretacją dotyczy jedynie dokonanej przez organ interpretacyjny wykładni przepisu podatkowego, wyłącznie w kontekście stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę.

Odnośnie możliwości odliczenia od dochodu wydatków poniesionych tytułem przejazdów skarżącej na zabiegi rehabilitacyjne i lecznicze do poradni chirurgiczno-ortopedycznej w S, innymi środkami transportu niż samochód osobowy, rację ma organ podatkowy wskazując, że art. 26 ust. 7a pkt 13 i pkt 15 u.p.d.o.f. jednoznacznie wskazują, że niezbędnym warunkiem do skorzystania z wyżej wymienionych odliczeń jest, w tym wypadku udokumentowanie poniesienia przedmiotowych wydatków.

Przechodząc do kwestii prawa skarżącej do odliczenia w ramach ulgi na cele rehabilitacyjne, wydatku na zakup okularów jako koniecznego środka rehabilitacyjnego przy stałym schorzeniu leczeniu zeza na kwotę [...] zł, w ocenie Sądu, organ podatkowy prawidłowo podał, że zakup okularów korekcyjnych nie miał ścisłego związku ze schorzeniem, które było podstawą do uznania skarżącej za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności (upośledzenie narządu ruchu).

Sąd podziela również w pełni argumenty organu podatkowego, które legły u podstaw zakwestionowania przez organ wydatków poniesionych na rzecz Wydawnictwa O, P dla Stowarzyszenia E, S - jako wydatków nie mieszczących się w kategorii darowizn przekazanych na cele określone w art. 26 ust. 1 pkt 9 lit.a i b u.p.d.o.f. (organizacjom pożytku publicznego lub na cele kultu religijnego).

Zgodnie z art. 888 Kc, przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku. Darowizna stanowi rodzaj umowy jednostronnie zobowiązującej. Podstawową cechą umowy darowizny jest jej nieodpłatny charakter oraz przysporzenie innemu podmiotowi korzyści majątkowej kosztem swojego majątku bez uzyskania wzajemnego świadczenia ekwiwalentnego. Darowizna na cele kultu religijnego to środki przekazane kościołom, związkom religijnym, kościelnym osobom prawnym (np. zakony, parafie) przeznaczone, m.in. na budowę czy remont kościoła, jego wyposażenie, zakup przedmiotów liturgicznych. Powyższe oznacza, że kwoty przeznaczone przez podatnika na rachunek bankowy obdarowanego nie mogą dotyczyć płatności za posługi wykonywane przez duchownych na rzecz podatnika, np. opłaty za msze, opłaty za udzielenie sakramentu chrztu, gdyż tego rodzaju posługi kapłanów mają charakter ekwiwalenty mimo, że związane są z religijnymi obrzędami liturgicznymi. Ekwiwalentność występuje też w przypadku wpłat za udział w pielgrzymkach organizowanych przez parafie, gdy podatnik ponosi koszty udziału w nich, mimo, iż uczestnictwo w nich ma dla niego ważny cel duchowy. Wskazać należy, że taki charakter ekwiwalenty miały wpłaty dokonane przez skarżącą na rzecz Wydawnictwa O i S. Wpłata dokonana na rzecz ww. wydawnictwa stanowiła opłatę za prenumeratę "[...]" (czasopismo wydawane przez Z O), o czym świadczy dopisek na przelewie (k. 41v). Konto, na które dokonano przelewu należy do ww. wydawnictwa, zaś konto Klasztoru N zakonu Braci Mniejszych (O.O. Franciszkanów) jest inne (http://www.niepokalanow.pl/). Przelew wpłaty na rzecz S zawiera dopisek, że jest to wpisowe grupy duchowej. Wpłata ta dotyczy uczestnictwa w tej pielgrzymce przez skarżącą (choć udział duchowy, jest nie mniej ważny niż fizyczny oraz realizuje on potrzeby religijne podatnika). Wpłata dokonana na rzecz Stowarzyszenia E, choć dokonana na rachunek Parafii związana była z kosztami organizacyjnymi tego stowarzyszenia i nie dotyczyła celu kultu religijnego. Stowarzyszenie E, które działa przy ww. parafii nie realizuje celów kultu religijnego w znaczeniu art. 26 ust. 1 pkt 9 lit.b u.p.d.o.f., lecz cele własne (opisane na http://www.effatha.org.pl/). Wpłata na rzecz ww. stowarzyszenia mogła być zaliczona do darowizn przekazanych na cel z art. 26 ust. 1 pkt 9 lit.a u.p.d.o.f., gdyby ww. stowarzyszenie było organizacją pożytku publicznego, działającą na podstawie ustawy z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i wolontariacie (Dz. U. z 2010 r., Nr 234, poz. 1536 ze zm.).

Odnosząc się do wniosków o przeprowadzenie dowodów z dokumentów złożonych przy piśmie procesowym z dnia 19 maja 2014 r. oraz na rozprawie, Sąd wskazuje, iż zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powoływanej dalej jako "p.p.s.a." - sąd administracyjny orzeka na podstawie "akt sprawy" organu administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie zostały zaskarżone do tego sądu. Oznacza to, że podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończony zaskarżonym aktem lub czynnością. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego.

W niniejszej sprawie, Sąd ocenił ww. dokumenty jako dokumenty związane z okolicznościami, które nie były sporne między stronami, gdyż dotyczyły najmu garaży. Dokumenty te nie miały znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy, bowiem jak wyżej wskazano opłaty za garaże nie mieściły się przesłankach wydatków na cele rehabilitacyjne.

Ponownie rozpatrując sprawę organ podatkowy uwzględni stanowisko wyrażone w uzasadnieniu niniejszego wyroku odnośnie wydatków na zakup przedłużacza i pompki do kół jako narzędzi technicznych, które to wydatki są zgodne z art. 26 ust. 7a pkt 3 u.p.d.o.f.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit.a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", uchylił zaskarżoną decyzję. Na podstawie art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust.3, § 6 pkt 2 i § 18 ust. 1 pkt. 1 lit.a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461).