Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 1203/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2008-05-05 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6343 Świadczenia pieniężne z tytuły pracy przymusowej
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy
Powołane przepisy: article: art. 243 par. 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik po rozpoznaniu w dniu 5 maja 2008r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. C. i Stowarzyszenia A na decyzję Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych w Warszawie z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej w kwestii wniosku o przyznanie skarżącej I. C. prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy


UZASADNIENIE

W dniu [...] I. C. skierowała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Kierownika Urzędu do spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Do skargi załączyła wniosek o zwolnienie od opłat sądowych motywując go swymi niewysokimi dochodami.

Ze złożonego przez skarżącą formularza PPF wynikało, iż posiada oszczędności w wysokości [...] zł, samochód osobowy marki [...] , rok produkcji [...], a utrzymuje się wraz z mężem z uzyskiwanej przez siebie emerytury i świadczenia przedemerytalnego męża w łącznej wysokości [...] zł.

Postanowieniem z dnia [...] wydanym przez referendarza sądowego w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym odmówiono skarżącej przyznania prawa pomocy uznając, iż jej sytuacja finansowa pozwala na pokrycie wpisu od skargi wynoszącego [...] zł.

Od wskazanego postanowienia skarżąca złożyła sprzeciw, w którym zaprzeczyła, by można uznać ją za osobę zamożną. Wskazała, iż jest osobą starszą, w dodatku schorowaną, a uzyskiwane przez nią i jej męża dochody pozwalają jej na pokrycie niezbędnych potrzeb dnia codziennego. Posiadane przez nią oszczędności natomiast maleją ze względu na wydatki związane z koniecznością zakupów sprzętów gospodarstwa domowego.

We wniesionym sprzeciwie zwróciła się ponadto do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego o udzielenie informacji o wysokości kosztów sądowych związanych z wniesioną przez nią sprawą.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Instytucja prawa pomocy uregulowana została w treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153 poz. 1270/. zwanej dalej p.p.s.a.

Zgodnie z zawartą tam regulacją prawną skarżącej przysługuje prawo do domagania się zwolnienia od ponoszenia kosztów sądowych, a także do przyznania profesjonalnej pomocy w postaci adwokata lub radcy prawnego. Warunkiem przyznania zwolnienia od kosztów sądowych jest z jednej strony wykazanie, że na stronie ciąży obowiązek uiszczenia konkretnych opłat sądowych, a z drugiej, że nie może ich uiścić bez uszczerbku dla siebie i swej rodziny.

Zważywszy, iż przedmiotem sprawy są świadczenia pieniężne z tytułu pracy przymusowej, zachodzi przesłanka w postaci wymogu uiszczenia opłaty sądowej.

Rozpoznając żądanie skarżącej Sąd wziął przeto pod uwagę jej sytuację materialną. Prawo pomocy przysługiwać może bowiem stronie, której sytuacja materialna nie pozwala na pokrycie związanych z tym kosztów bez uszczerbku dla siebie i rodziny.

Zdaniem Sądu dochód skarżącej, jaki uzyskuje łącznie z jej mężem, z którym pozostaje we wspólności gospodarczej, a to kwota [...] zł całkowicie uzasadnia pogląd, iż jest ona w stanie w pełni pokryć wydatki związane z prowadzeniem przez siebie sprawy sądowo-administracyjnej.

Strona występująca ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego musi liczyć się z koniecznością poniesienia kosztów sądowych i w związku z tym w sposób racjonalny i oszczędny rozporządzać swymi zasobami.

Sąd może podzielić stanowisko skarżącej, iż jej sytuacja finansowa nie jest sytuacją osoby zamożnej, jednakże pozwala bez popadnięcia w niedostatek spełnić obowiązek wniesienia opłaty od skargi. Argumentu zawarte w sprzeciwie nie pozwalają na odmienne stanowisku.

W tym stanie rzeczy , na podstawie art.246 § 1 p.p.s.a orzeczono jak w sentencji.