Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 3300/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-03-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6137 Ochrona środowiska morskiego
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Małaszewska-Litwiniec (spr.), Sędziowie sędzia WSA Joanna Borkowska, sędzia WSA Anita Wielopolska, Protokolant ref. staż. Natalia Berkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 marca 2019 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia [... ] września 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich Oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] września 2018 r. nr [...] Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, (zwany dalej Ministrem), po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o., reprezentowanej przez prokurenta, o ponowne rozpatrzenie sprawy, utrzymał w mocy decyzję własną z [...] lipca 2018 r. nr [...], odmawiającą wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Przeprawa mostowa – kładka zwodzona dla ruchu pieszego i rowerowego nad kanałem portowym w Porcie [...] w obszarze działki oznaczonej [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Urzędu Morskiego w S.".

Stan niniejszej sprawy przedstawia się następująco.

Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, po rozpatrzeniu wniosku [...] Sp. z o.o., reprezentowanej przez prokurenta, z 14 grudnia 2017 r. i uzupełnionego w dniach 26 stycznia, 20 lutego i 26 lutego 2018 r., działając na podstawie art. 23 ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2017 poz. 2205 ze zm.), w zw. z art. 104 § 1 i 106 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), z uwagi na bezpieczeństwo żeglugi morskiej oraz bezpieczeństwo uprawiania rybołówstwa morskiego, decyzją z [...] lipca 2018 r. nr [...], odmówił wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Przeprawa mostowa – kładka zwodzona dla ruchu pieszego i rowerowego nad kanałem portowym w Porcie [...] w obszarze działki oznaczonej [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Urzędu Morskiego w S.". W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w piśmie z 28 lutego 2018 r. Minister wystąpił do właściwych ministrów z prośbą o opinię do wniosku Inwestora. Wniosek został zaopiniowany pozytywnie przez ministrów właściwych do spraw gospodarki (postanowienie nr [...] z [...] kwietnia 2018 r.), spraw wewnętrznych (postanowienie nr [...] z [...] kwietnia 2018 r.), energii (postanowienie nr [...] z [...] czerwca 2018 r.), środowiska (postanowienie nr [...] z [...] kwietnia 2018 r.), obrony narodowej (postanowienie nr [...] z [...] kwietnia 2018 r.) oraz ministra właściwego do spraw kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, (postanowienie nr [...] z [...] marca 2018 r.). Następnie w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy Departament Gospodarki Morskiej w pismach z 28 lutego 2018 r. zwrócił się do Departamentu Rybołówstwa w Ministerstwie Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, realizującego zadania ministra właściwego do spraw rybołówstwa, a także do Dyrektora Urzędu Morskiego w S., o wyrażenie opinii dla tego przedsięwzięcia. W piśmie z 20 marca 2018 r. Departament Rybołówstwa negatywnie zaopiniował przedsięwzięcie, wskazując, że kładka będzie stanowiła przeszkodę nawigacyjną znacznie utrudniającą ruch jednostek rybackich oraz innych jednostek, tym bardziej, że podobna kładka znajduje się w niedalekiej odległości od planowanej dla przedsięwzięcia lokalizacji. W piśmie zaś z 22 marca 2018 r. Dyrektor Urzędu Morskiego w S. negatywnie ocenił przedsięwzięcie wskazując, że planowana kładka spowodowałaby zwężenie i tak wąskiego już kanału portowego, co utrudni ruch statków, w szczególności, że w niedalekiej odległości (ok. 500 m) istnieje już podobna kładka. Organ podkreślił również, że w toku postępowania prokurent Inwestora złożył dodatkowe wyjaśnienia w sprawie. W piśmie z 8 czerwca 2018 r. podał, że planowana kładka będzie zlokalizowana w miejscu oznaczonym w "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]" jako wariant 2 dla przeprawy pieszo-rowerowej przez S. Inwestor podniósł także, że planowana kładka będzie działała synchronicznie z istniejącą kładką nad kanałem portowym. W piśmie z 20 czerwca 2018 r. Inwestor odniósł się z kolei do negatywnych opinii Dyrektora Urzędu Morskiego w S. i Departamentu Rybołówstwa. Wskazał, że Dyrektor Urzędu Morskiego w S. zaakceptował Studium, w którym lokalizacja planowanej kładki pokrywa się z jednym z wariantów dla przeprawy pieszo-rowerowej. Inwestor podniósł, że planowana kładka nie zdezorganizuje ruchu statków przewożących wielkogabarytowe elementy ze stoczni [...], ponieważ stocznia ta nie istnieje, oraz że kładka ta nie zaburzy ruchu jednostek rybackich. Inwestor stwierdził, że planowana kładka nie naruszy trwałości nabrzeży i podniósł, że istniejąca kładka jest wykonana wadliwie, a ponieważ celem przedsięwzięcia jest zapewnienie ciągu komunikacyjnego do planowanego przez Inwestora hotelu, nie może on polegać na przeprawie nie gwarantującej ciągłości użytkowania. Inwestor wyraził wątpliwość co do stwierdzenia, że budowa kładki wpłynie negatywnie na rybołówstwo komercyjne oraz podniósł, że na koniec 2014 r. w [...] były zarejestrowane 73 jednostki rybackie o średnim wieku 39,3 lat. W tym stanie rzeczy Departament Gospodarki Morskiej ponownie zwrócił się do Departamentu Rybołówstwa oraz Dyrektora Urzędu Morskiego w S. o wyrażenie opinii dla przedsięwzięcia z uwzględnieniem dodatkowych wyjaśnień Inwestora. Jednakże zarówno Departament Rybołówstwa, jak i Dyrektor Urzędu Morskiego w S., podtrzymali swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Organ zwrócił się także o przedstawienie stanowiska do Morskiej Służby Poszukiwania i Ratownictwa w G. – jednostki nadzorowanej przez Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, która posiada w porcie morskim [...] stację ratownictwa morskiego. Morska Służba Poszukiwania i Ratownictwa w G. w piśmie z 6 lipca 2018 r. wskazała, że lokalizacja planowanej kładki nie będzie miała negatywnych skutków dla działań wykonywanych przez służbę, ale w przypadku prowadzenia działań ratowniczych konieczne byłoby zapewnienie możliwości niezwłocznego podniesienia kładki na sygnał pochodzący ze statku ratowniczego. Ponadto, Minister zwrócił się o zajęcie stanowiska przez stronę postępowania – Zarząd Portu Morskiego w [...] Sp. z o.o., który w piśmie z 26 czerwca 2018 r. negatywnie odniósł się planowanego przedsięwzięcia, wskazując, że w bliskiej odległości znajduje się już kładka, która może być wykorzystywana nie tylko przez pieszych, ale także przez pojazdy specjalne: policji, pogotowia ratunkowego straży pożarnej i innych służb. Zarząd Portu Morskiego w [...] Sp. z o.o. podkreślił, że oczywiste jest, iż każda tego typu kładka stanowi przeszkodę nawigacyjną. Minister wyjaśnił, że uwzględnił tylko te aspekty stanu faktycznego sprawy, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy realizacja przedsięwzięcia spowoduje wystąpienie zagrożeń, o których mowa w art. 23 ust. 3 cyt. ustawy, oraz te elementy stanu prawnego, które mogą stanowić podstawę do sformułowania szczegółowych wymagań i warunków realizacji przedsięwzięcia, zgodnie z art. 23 ust. 4 i 5 cyt. ustawy. Ponadto, podkreślił, że Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej, w obecnym stanie prawnym, bada wniosek pod względem wystąpienia zagrożeń dla bezpieczeństwa żeglugi morskiej oraz bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego, a także bierze pod uwagę interes gospodarki narodowej w kontekście zadań, które realizuje. W stanie faktycznym sprawy, z punktu widzenia bezpieczeństwa żeglugi i bezpieczeństwa uprawiania rybołówstwa morskiego, najistotniejszą kwestię stanowił zaś fakt, że planowana kładka znajdowałaby się w odległości ok. 500 m, czyli około 6 minut pieszo, od istniejącej czynnej kładki nad kanałem portowym. W ocenie Ministra, tak bliska odległość pomiędzy kładkami pieszo-rowerowymi spowodowałaby utrudnienie w nawigacji, ponieważ każda przeszkoda nawigacyjna zmniejsza bezpieczeństwo żeglugi. Organ podkreślił również, że studium wiąże organy przy sporządzaniu planów miejscowych i nie jest aktem prawa miejscowego, dlatego nie może być traktowane jako źródło obowiązujących przepisów. Zatem Organ badał sprawę lokalizacji kładki niezależnie o ustaleń studium. Tym bardziej, że wskazane w Studium warianty lokalizacji przeprawy mostowej pieszo-rowerowej są - w ocenie Organu - wariantami alternatywnymi. Skoro zatem jeden z wariantów został już zrealizowany, to Inwestor nie może podnosić, że Studium przewiduje także inne warianty lokalizacji takiej przeprawy. Planowana kładka, jako dodatkowa przeszkoda nawigacyjna, spowodowałby więc zagrożenie dla bezpieczeństwa żeglugi oraz bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego.

Wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra z [...] lipca 2018 r. nr [...] wniósł Inwestor, reprezentowany przez prokurenta.

Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej decyzją z [...] września 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję własną z [...] lipca 2018 r. Minister wyjaśnił, że realizacja planowanego przedsięwzięcia stanowiłaby zagrożenie dla bezpieczeństwa żeglugi morskiej, w tym ruchu statków rybackich. Organ wziął przy tym pod uwagę bezsporny fakt, że planowana kładka znajdowałaby się w odległości ok. 500 m od kładki istniejącej. Kładka nad kanałem portowym jest zaś przeszkodą nawigacyjną. Minister odwołał się w tym zakresie również do kopii analizy nawigacyjnej sporządzonej dla istniejącej, czynnej kładki w porcie morskim [...], przedstawionej przez Inwestora, w której stwierdzono, że "budowa przeprawy powoduje następujące zagrożenie w postaci możliwości zderzenia statku z elementami przeprawy (przeprawa zamknięta) na skutek: a/. niewłaściwego manewru (statek podchodząc do nabrzeży w pobliżu zderza się z przeprawą), b/. niewiedzy o istnieniu przeprawy (np. w ograniczonej widzialności lub w nocy), c/. uszkodzenia technicznego silnika głównego podczas podejścia i oczekiwania na otwarcie przeprawy. Skutki wybranych zagrożeń: a/. możliwe niewielkie straty w ludziach korzystających z przeprawy, uszkodzenia statku i elementów przeprawy, mało prawdopodobne zatonięcie jednostki, b/. możliwe znaczne straty w ludziach korzystających z przeprawy (dla statków typu A i B), możliwe znaczne uszkodzenia statku i elementów przeprawy, możliwe zatonięcie małej jednostki, c/. możliwe straty w ludziach korzystających z przeprawy, uszkodzenia statku i elementów przeprawy, bardzo mało prawdopodobne zatonięcie jednostki". W ocenie Ministra, budowa kolejnej kładki w porcie, w bliskiej odległości od istniejącej kładki, stanowi kumulację przeszkód nawigacyjnych. Kumulacja ta zagraża bezpieczeństwu ruchu statków w porcie, w związku z tym pozwolenie na realizację przedsięwzięcia nie mogło zostać wydane. Minister podkreślił, że jedynie przedstawiona przez Inwestora kopia analizy nawigacyjnej dla istniejącej kładki wskazuje, że ruch jednostek rybackich w porcie [...], według prognoz, będzie malał. Organ zwrócił przy tym uwagę, że dokument ten został sporządzony w 2010 r., zatem kwestii prognozowania nie można uznać jako aktualnej. Co więcej, powszechnie dostępna jest informacja, że Dyrektor Urzędu Morskiego w S. podpisał umowę na dofinansowanie projektu "Przebudowa wejścia do Portu [...]", o wartości [...] zł, który ma służyć rozwojowi transportu i przemysłu w porcie w [...] oraz m.in. poprawić warunki cumowania i stacjonowania jednostek rybackich. Ponadto port w [...] jest jednym z największych portów rybackich w kraju. Minister zaznaczył, że na żadnym etapie postępowania nie dokonywał ważenia interesów gminy i rybaków, ponieważ w kompetencji jego leży badanie m.in. kwestii bezpieczeństwa żeglugi morskiej, w tym ruchu statków rybackich. Z uwagi zaś na fakt, że w porcie morskim w [...] ruch statków, w tym statków rybackich, jest znaczący, Organ musiał odnieść się do kwestii bezpieczeństwa w tym zakresie i kwestia ta była decydująca. Minister podniósł również, że jakkolwiek decyzja o pozwoleniu na wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich wydawana jest na początkowym etapie procesu inwestycyjnego, to już na tym etapie badana jest możliwość realizacji inwestycji jako niezagrażającej dobrom wskazanym w art. 23 ust. 3 ustawy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] września 2018 r. nr [...] wniosła [...] Sp. z o.o., reprezentowana przez prokurenta, zarzucając zaskarżonej decyzji naruszenie:

1. art. 7, 76 § 1, art.77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz jego dowolnej i niepełnej ocenie, zwłaszcza w odmowie mocy dowodowej i wiarygodności dołączonych w sprawie dokumentów: a) pomiary geodezyjne aktualnego stanu kładki, b) ocena techniczna stanu kładki po wyłączeniu awaryjnym;

2. art. 8 k.p.a., poprzez wydanie odmiennych decyzji przy istnieniu tożsamych stanów faktycznych i prawnych (pozytywna decyzja dla kładki uchylnej – decyzja Ministra Infrastruktury z [...] luty 2011 nr [...] i negatywna dla kładki zwodzonej o dużo wyższym poziomie technicznym i technologicznym niż istniejąca);

3. art. 107 § 2 i 3 k.p.a., poprzez dowolność w wydaniu decyzji przez niedostateczne i niepełne uzasadnienie decyzji, z którego nie wynika dlaczego ten sam stan faktyczny i prawny uzasadnia różne decyzje w analogicznych sytuacjach;

4. art.138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na bezzasadnym utrzymaniem w decyzji I. instancji w sytuacji, gdy prawidłowe byłoby uchylenie przedmiotowej decyzji i wydanie decyzji zgodnej z wnioskiem Skarżącego, uzupełnionej o nakaz określony w art. 23 ust. 3, 4 i 5 ustawy o obszarach morskich Rzeczpospolitej Polskiej i administracji morskiej z dnia 21 marca 1999 r. wraz z późniejszymi zmianami, tym bardziej iż warunki takie zostały określone i przywołane dla analogicznej kładki w tym samym obszarze morskim przez Urząd Morski w S. w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego "Budowa mostowa – kładka otwieralna" w Porcie [...] i powielone w pozytywnej decyzji Ministra.

W odpowiedzi na skargę Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko reprezentowane w sprawie.

W toku rozprawy, która odbyła się w dniu 29 marca 2019 r., pełnomocnik Organu wskazał, że z wyjaśnień Departamentu Rybołówstwa Ministerstwa Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej wynika, iż obecnie w porcie stacjonuje 89 jednostek pływających (rybackie, pasażerskie i pomocnicze dla obsługi portu). Poza tym port ma być rozbudowywany, na co wskazuje między innymi podpisana umowa na dofinansowanie projektu "Przebudowa wejścia do portu [...]". Ponadto, projektowana kładka naruszyłaby komunikację wewnątrzportową. Pełnomocnik Organu wyjaśnił, że zachodnia część kładki usytułowana byłaby bardzo blisko zabudowań przemysłowych, przez co stanowiłaby zagrożenie dla mieszkańców, bo kończyłaby się bardzo wąskim przesmykiem między nabrzeżem a budynkami magazynowymi. Według wiedzy pełnomocnika Organu, zrealizowana kładka dobrze pełni swoją funkcję, w dodatku jest bardziej uniwersalna z uwagi na dopuszczony na niej ruch pojazdów, nie tylko ruch pieszy i rowerowy, jak ma to mieć miejsce na projektowanej kładce. Pełnomocnik skarżącej Spółki stwierdził zaś, iż kładka istniejąca przez dwa lata była nieczynna z powodu jej remontowania. Zaznaczał, że prowadzone są badania mające ocenić jej stan techniczny. Ponadto, wskazał, że czas podnoszenia istniejącej kładki to około 6 minut, podczas gdy projektowana kładka podnosiłaby się w ciągu 1,5 minuty.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej co oznacza, że Sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej p.p.s.a.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Sąd w składzie orzekającym, dokonując kontroli legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia – w oparciu o powołane przepisy i w granicach sprawy – doszedł do przekonania, że skarga [...] Sp. z o.o. jest niezasadna.

Podniesione w niej argumenty nie zasługiwały na uwzględnienie, a Sąd działając z urzędu nie stwierdził istnienia wad, które powinny skutkować wyeliminowaniem zaskarżonego rozstrzygnięcia z obrotu prawnego. Jednocześnie Sąd w składzie orzekającym przyjął za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Organy obu instancji, wobec czego za zbędne uznał ich ponowne przytaczanie.

Przedmiot sądowej kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z [...] września 2018 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję własną Ministra z [...] lipca 2018 r. nr [...], odmawiającą wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla przedsięwzięcia pn. "Przeprawa mostowa – kładka zwodzona dla ruchu pieszego i rowerowego nad kanałem portowym w Porcie [...] w obszarze działki oznaczonej [...] stanowiącej własność Skarbu Państwa w trwałym zarządzie Urzędu Morskiego w S".

Materialnoprawną podstawę tego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej (Dz.U. z 2017 r., poz. 2205 ze zm.). Zgodnie z art. 23 ust. 1 cyt. ustawy, wznoszenie lub wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich wymaga uzyskania pozwolenia ustalającego ich lokalizację oraz określającego warunki ich wykorzystania na tych obszarach. Pozwolenie, w tym zakresie wydaje, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw gospodarki morskiej dla przedsięwzięć planowanych, realizowanych lub eksploatowanych na obszarze morskich wód wewnętrznych lub morza terytorialnego, jeżeli dla tych obszarów nie został przyjęty plan zagospodarowania przestrzennego morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej, i przedsięwzięcia te wymagają pozwolenia na budowę (por. ust. 1b pkt 1a cyt. przepisu). Przy czym pozwolenie jest wydawane po zaopiniowaniu wniosku o wydanie tego pozwolenia przez ministrów właściwych do spraw: energii, gospodarki, kultury i ochrony dziedzictwa narodowego, rybołówstwa, środowiska, wewnętrznych oraz Ministra Obrony Narodowej (por. ust. 2 cyt. przepisu).

Przytoczenie wskazanych regulacji jest istotne o tyle, że istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do oceny, czy Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej zasadnie odmówił wydania pozwolenia na wznoszenie i wykorzystywanie sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich dla planowanego przedsięwzięcia.

Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 3 cyt. ustawy, odmawia się wydania tego pozwolenia, jeżeli jego wydanie spowodowałoby wystąpienie zagrożenia dla: 1) środowiska, zasobów morza lub zasobów podmorskich, w tym racjonalnej gospodarki złożami kopalin; 2) interesu gospodarki narodowej; 3) obronności i bezpieczeństwa państwa; 4) bezpieczeństwa żeglugi morskiej; 5) bezpiecznego uprawiania rybołówstwa morskiego; 6) bezpieczeństwa lotów statków powietrznych; 7) podwodnego dziedzictwa archeologicznego; 8) bezpieczeństwa związanego z badaniami, rozpoznawaniem i eksploatacją zasobów mineralnych dna morskiego oraz znajdującego się pod nim wnętrza ziemi; 9) realizacji funkcji podstawowych, o których mowa w art. 37a ust. 3, o ile zostały określone. Organ w toku postępowania bada zatem tylko te aspekty stanu faktycznego sprawy, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia, czy realizacja przedsięwzięcia spowoduje wystąpienie zagrożeń, o których mowa w art. 23 ust. 3 cyt. ustawy, oraz te elementy stanu prawnego, które mogą stanowić podstawę do sformułowania szczegółowych wymagań i warunków realizacji przedsięwzięcia, (por. ust. 4 i 5 cyt. przepisu). A contrario, organ nie może rozpatrywać sprawy w oparciu o inne kryteria. Jeżeli zaś realizacja planowanego przedsięwzięcia stanowiłaby zagrożenie dla któregokolwiek z tych dóbr, organ jest zobligowany do odmowy wydania pozwolenia.

W ocenie Sądu, podkreślić zatem należy, że materiały dowodowe, na których Minister mógł oprzeć rozstrzygnięcie muszą dotyczyć tych właśnie kwestii. Na aprobatę zasługiwał więc podgląd Ministra, że w sprawie o wydanie pozwolenia nie można oceniać wyłącznie opisanego we wniosku sposobu działania planowanej kładki, ale należało również rozważyć jak jej budowa wpłynie na bezpieczeństwo żeglugi i bezpieczne uprawianie rybołówstwa morskiego w istniejących warunkach. Ponadto, w sytuacji, w której organ wydający pozwolenie ustalające lokalizację sztucznych wysp, konstrukcji i urządzeń w polskich obszarach morskich oraz określające warunki ich wykorzystania na tych obszarach i minister właściwy do spraw rybołówstwa, który ma taką decyzję uzgodnić, to ten sam organ, kwestię, którą miałby uzgadniać ocenia samodzielnie przed wydaniem pozwolenia organ właściwy do wydania tej decyzji.

W niniejszej sprawie Minister, w zakresie swojej właściwości, tj. ministra właściwego do spraw gospodarki morskiej oraz do spraw rybołówstwa, dokonał analizy sprawy pod kątem zagrożeń dla bezpieczeństwa żeglugi i uprawiania rybołówstwa morskiego. Co więcej, uprzednio wystąpił do Departamentu Rybołówstwa oraz Dyrektora Urzędu Morskiego w S. o wyrażenie opinii dla planowanego przedsięwzięcia. Podmioty te negatywnie zaopiniowały przedsięwzięcie, wskazując głównie na problemy komunikacji wewnątrzportowej oraz utrudnienia dla sektora rybackiego. Zdaniem Sądu, ocenę tę należało uznać za wiążące stanowisko wyspecjalizowanego organu. Minister zasadnie przyjął, więc że z punktu widzenia bezpieczeństwa żeglugi i bezpieczeństwa uprawiania rybołówstwa morskiego, najistotniejszą kwestię stanowił fakt, że planowana kładka znajdowałaby się w odległości ok. 500 m, czyli około 6 minut pieszo, od już istniejącej czynnej kładki nad kanałem portowym. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej Spółki, podstawą do stwierdzenia zagrożenia dla tych dóbr był nie sam fakt planowania budowy kładki w porcie, ale planowania budowy kolejnej kładki w porcie, w bliskiej odległości od kładki istniejącej. Co prawda w toku postępowania skarżąca Spółka zastrzegła, że czas podnoszenia planowanej kładki wynosiłby ok. 1,5 minuty, to jednakże bliska odległość pomiędzy kładkami pieszo-rowerowymi niewątpliwe spowodowałaby utrudnienie w nawigacji, zmniejszające bezpieczeństwo żeglugi. W ocenie Sądu, trudno również zgodzić się ze stanowiskiem, że planowana kładka działałaby w sposób zsynchronizowany z już istniejącą kładką, jeżeli czas jej podnoszenia to około 6 minut. Poza tym, dla oceny poczynionej przez Ministra bez znaczenia pozostawała kwestia potencjalnego braku ciągłości ruchu pieszego w porcie w [...], z uwagi na awarię istniejącej kładki. Nie było można rozpatrywać stanu technicznego istniejącej kładki, uwzględniać braku opłacalności dla inwestora wybudowania hotelu w porcie w [...], z uwagi brak dogodnego ciągu komunikacyjnego, czy też opierać się na postanowieniach niewiążącego dla Organu "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]". Zwrócić również należy uwagę, że Minister w toku postępowania przeanalizował wszystkie złożone przez skarżącą Spółkę dokumenty, a w zakresie kwestii kluczowych zwrócił się do Departamentu Rybołówstwa, Dyrektora Urzędu Morskiego w S. oraz Zarządu Portu w S. o zaopiniowane planowanego przedsięwzięcia, do których odniósł się w uzasadnieniach obydwu decyzji. Nie zasługiwały zatem na uwzględnienie zarzuty dotyczące naruszenia art. 7, 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

W ocenie Sądu, Minister prawidłowo przeprowadził postępowanie dowodowe oraz podjął wszelkie czynności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Podkreślić należy, że Minister prowadził postępowanie według swojej wiedzy i doświadczenia na dzień wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ponadto, w oparciu o wewnętrzne przekonania i wiedzę ocenił wartość dowodową poszczególnych środków i wpływ udowodnienia jednej okoliczności w kontekście innych. Rozumowanie, w wyniku, którego Minister ustalił okoliczności faktyczne sprawy, zostały przedstawione zgodnie z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Sąd zaś, dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone, nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Sąd w składzie orzekającym uznał, więc że Minister wykazał dowody, na których się oparł oraz przyczyny, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Ponadto, Minister ustosunkował się do zarzutów strony Skarżącej i w wystarczającym stopniu przeprowadził rozważania, które były odpowiedzią na te zarzuty, nawet jeśli nie zostały one przytoczone dosłownie. Wskazać także należy, że fakt podjęcia przez Ministra rozstrzygnięcia w sprawie niezgodnie z oczekiwaniem strony Skarżącej nie oznacza, że naruszona została zasada przekonywania. Zawsze strona ma bowiem prawo do własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, zaś przekonanie to nie musi znajdować odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawa i ich wykładni. Ministrowi nie można więc również przypisać naruszenia art. 107 k.p.a.

Za bez znaczenie dla zapadłego rozstrzygnięcia należało również uznać okoliczność, jakoby – wobec analogicznych uwarunkowań – wydano pozwolenie dla istniejącej kładki. W obecnym stanie faktycznym w porcie istnieje już kładka i w związku z tym obowiązują odpowiednie zasady ruchu w porcie [...], zawarte w odpowiednich przepisach portowych. Niezależnie od tego nie jest rzeczą Sądu badanie zgodności z prawem decyzji wydanych w innych sprawach. Zaznaczyć bowiem należy, że postępowanie dotyczące wydania pozwolenia na wzniesienie istniejącej kładki stanowiło odrębną sprawę administracyjną. Sąd, nie mając uprawnień do prowadzenia w tam tej sprawie postępowania wyjaśniającego, nie mógłby przy tym zająć stanowiska, czy uzgodnienia w powoływanych przez Skarżącą sprawach, były istotnie dokonane wobec identycznych uwarunkowań faktycznych i prawnych. Przedmiot badania Sądu stanowiła bowiem legalność działania Ministra w konkretnej sprawie, nie zaś generalna kontrola jego procedowania przy wykonywaniu zadań orzeczniczych. W niniejszej sprawie, wobec zaś przywołanych uwarunkowań faktycznych i prawnych, istniała podstawa do odmowy wydania pozwolenia dla planowanego przedsięwzięcia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.