Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SAB/Wr 138/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 10, art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.
article: art. 3 par. 2 pkt 8
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg Sędziowie Sędzia NSA Julia Szczygielska (spr.) Sędzia WSA Wanda Wiatkowska - Ilków po rozpoznaniu w Wydziale IV w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 października 2017 r. sprawy ze skargi Fundacji [...] we W. na bezczynność Fundacji ,,[...]" we W. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 6 lipca 2017 r. Fundacja [...] we W. (zwana dalej stroną skarżącą) zastępowana przez adwokat A. K., złożyła za pośrednictwem Fundacji "[...]" we W. (zwaną dalej podmiotem zobowiązanym lub Fundacją) do tut. Sądu skargę na bezczynność, w której wniosła o zobowiązanie strony przeciwnej do załatwienia sprawy z wniosku w części dotyczącej udzielenia informacji: "który adwokat/aplikant adwokacki/radca prawny/aplikant radcowski/doradca podatkowy/magister prawa oznaczony imiennie" świadczył pomoc prawną w organizowanych przez Fundację punktach nieodpłatnej pomocy prawnej w poszczególnych dniach roboczych i godzinach kwietnia, maja i czerwca 2016r.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca wskazała, że wniosek o udostępnienie informacji publicznej w przedmiotowej sprawie został złożony podmiotowi zobowiązanemu drogą elektroniczną w dniu 25 kwietnia 2017r., na który nie odpowiedziano.

W celu wykazania zasadności uznania powyższych danych za informację publiczną, strona skarżąca dodatkowo stwierdziła, że informacje dotyczące realizacji zadania nieodpłatnej pomocy prawnej zleconej przez miasto (na prawach powiatu) W. mają charakter publiczny.

W odpowiedzi na skargę Fundacja "[...]" wniosła o jej oddalenie, argumentując to nieotrzymaniem przedmiotowego wniosku z dnia 25 kwietnia 2017r., równocześnie stwierdzając, że ów wniosek nie wpłynął do skrzynki odbiorczej Fundacji (nie znalazł się bowiem w archiwum skrzynki odbiorczej, jak i w folderze spamu).

Nadto w/w Fundacja podkreśliła, że na przestrzeni bieżącego roku tj. od marca do lipca 2017r. do poczty elektronicznej wpłynęły wnioski strony skarżącej o udostępnienie podobnych danych, w których różnice sprowadzały się do okresów świadczenia pomocy prawnej. Niemniej jednak, żaden z nich nie odpowiadał dacie powołanej przez stronę skarżącą w skardze. W związku z tym, z powodu braku wpływu do skrzynki elektronicznej wniosku z dnia 25 kwietnia 2017 r. oraz dowodu, wskazującego na jego doręczenie Fundacji, niemożliwym było ustosunkowanie się do niego. Tym niemniej na wszystkie inne wnioski strony skarżącej Fundacja odpowiedziała, zaznaczając, że z uwagi na zawarte w umowach z prawnikami klauzule o ochronie danych osobowych, nie mogła przekazać informacji w żądany przez stronę skarżącą sposób.

Dodatkowo Fundacja wskazała, że na skutek doręczenia Jej przedmiotowej skargi, a której załącznik stanowił wniosek z dnia 25 kwietnia 2017 r. - wówczas to dopiero miała możliwość z nim się zapoznania, stąd pismem z dnia 8 sierpnia udzieliła skarżącej stronie odpowiedzi na ów wniosek.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2016r., poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów. W myśl, bowiem art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r., poz.1369), powoływanej dalej jako: p.p.s.a., skarga na bezczynność organu administracji przysługuje w sprawach, w których mogą być wydawane decyzje i postanowienia (art. 3 § 2 pkt 1, 2 i 3 p.p.s.a.) oraz w tych sprawach, w których mogą być wydawane akty lub podejmowane czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa (art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.).

Mając na uwadze powyższe, Sąd oceniając w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi stwierdził, że w orzecznictwie zaakceptowane zostało stanowisko, zgodnie z którym, skarga na bezczynność w sprawie dostępu do informacji publicznej nie wymaga dla jej skutecznego wniesienia uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa (por. m.in. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2011 r., sygn. akt I OSK 285/11; postanowienie NSA z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt I OSK 262/08; wyrok NSA z dnia 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05 - http://www.nsa.orzeczenia. gov.pl).

Podzielając w pełni powyższe stanowisko, przyjąć należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest skargą dopuszczalną.

Przechodząc do rozważań merytorycznych, podkreślić należy, że zgodnie z wypracowaną przez doktrynę definicją stanu bezczynności, stan ten zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale mimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia, innego aktu lub też nie podjął innej stosownej czynności (vide: T. Woś "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005, s. 86).

Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ – podmiot zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji. lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

W niniejszej sprawie skarga dotyczy zarzucanej przez stronę skarżącą bezczynności Fundacji "[...]" w przedmiocie wniosku skarżącej z dnia 25 kwietnia 2017r. o udostępnienie informacji publicznej.

Zważyć przy tym należy, że zasady i tryb udostępniania informacji publicznej uregulowane zostały w przepisach ustawy z 6 września 2001r. o dostępie do informacji publicznej - dalej: u.d.i.p. (Dz.U. z 2016 r., poz. 1764 ze zm.).

I tak zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej.

Stosownie do art. 10 u.d.i.p., informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub w centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek.

Uzasadnione jest twierdzenie, że wniosek o udzielenie informacji publicznej może przybrać każdą formę, o ile wynika z niego jasno, co jest przedmiotem wniosku.

Omawiana ustawa nie precyzuje formy w jakiej wniosek powinien zostać złożony, co oznacza, że dopuszczalne są wszelkie formy komunikacji, w tym między innymi za pośrednictwem poczty e’mail, czy faksu.

Tym niemniej warunkiem udzielenia informacji publicznej, jest skuteczne doręczenie - złożenie w organie – podmiocie wniosku o udostępnienie określonej informacji publicznej .

Wprawdzie – jak to już wyżej Sąd zauważył, ustawodawca nie sprecyzował bliżej formy, w jakiej wniosek powinien zostać złożony, dopuszczając w tym zakresie wyżej wskazane możliwości, to nie zmienia to faktu, że dopóki wniosek w sposób niebudzący wątpliwości nie zostanie doręczony organowi - podmiotowi, to nie można mu zarzucać bezczynności.

Podkreślić przy tym należy, że ciężar wykazania doręczenia - złożenia wniosku - w razie zaistnienia sporu co do tego faktu - spoczywa na wnioskodawcy, który wywodzi z niego określone skutki prawne.

Zatem w interesie wnioskodawcy jest skorzystanie z takiej formy wniosku, która pozwoli mu na udowodnienie ponad wszelką wątpliwość, że wniosek o określonej treści dotarł do adresata, stwarzając tym samym po jego stronie obowiązek udzielenia informacji publicznej.

W niniejszej sprawie istotą sporu jest odpowiedź na pytanie, czy – jak twierdzi strona skarżąca - skutecznie wystąpiła ona z wnioskiem z dnia 25 kwietnia 2017r. o udostępnienie informacji publicznej do Fundacji "[...]" , a wobec tego organ - podmiot ten pozostaje w bezczynności, czy też – jak twierdzi organ – skoro wniosek do niego nie dotarł, to nie pozostaje on w bezczynności.

Niewątpliwe jest w sprawie, że skarżąca Fundacja dołączyła do skargi jedynie wydruk ze skrzynki poczty elektronicznej wnioskodawcy (z folderu "Wysłano") z dnia 25 kwietnia 2017r. wiadomości adresowanej na adres mailowy Fundacji "[...]".

W ocenie Sądu – w okolicznościach niniejszej sprawy, gdy strona skarżąca nie dołączyła potwierdzenia złożenia-odbioru tego wniosku, wydruk ten nie stanowi dowodu skutecznego doręczenia - otrzymania wniosku przez adresata, a więc że wniosek dotarł na serwer w/w Fundacji.

W świetle powyższych ustaleń, brak jest tym samym podstaw do podważenia stanowiska organu-podmiotu o nieotrzymaniu w/w wniosku z dnia 25 kwietnia 2017r. o udzielenie przedmiotowej informacji publicznej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych, podzielanym przez tutejszy Sąd, podkreśla się, że wnioskodawcę obciążają pewne obowiązki związane z realizacją wniosku o udostępnienie informacji publicznej, w szczególności, takim obowiązkiem jest dbałość o ustalenie prawidłowego adresu podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji, a także doręczenie wniosku organowi.

Dopiero, bowiem od chwili skutecznego doręczenia wniosku materializuje się obowiązek jego rozpatrzenia i od tego momentu biegnie termin, o którym mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p.

Skoro zaś, a co ma miejsce w niniejszej sprawie, strona skarżąca wybrała złożenie wniosku drogą elektroniczną, to powinna również zadbać o to, aby wniosek został nie tylko prawidłowo zaadresowany, lecz także skutecznie doręczony. W szczególności, w celu upewnienia się, że adresat wniosek otrzymał, Skarżący mógł telefoniczne potwierdzić jego wpływ, jak również wysłać wniosek z opcją otrzymania raportu jego doręczenia (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn. akt II SAB/Sz 56/16; wyrok WSA w Łodzi z dnia 9 grudnia 2016 r., sygn. akt II SAB/Łd 228/16).

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd przyjął, że strona skarżąca nie wykazała, iż opisany wyżej wniosek o udzielenie informacji publicznej rzeczywiście wpłynął na serwer organu – Fundacji "[...]".

Samo wysłanie wniosku na adres w/w Fundacji nie oznacza wypełnienia przesłanki skutecznego i prawidłowego doręczenia wniosku o udzielenie powyższej informacji publicznej na adres tegoż podmiotu.

Potwierdzeniem tegoż jest prezentowane w orzecznictwie stanowisko, podzielane w pełni przez skład orzekający w niniejszej sprawie, że samo wysłanie e-maila nie jest równoznaczne z jego dostarczeniem (por. postanowienie NSA z dnia 22 maja 2012r., sygn. akt I OSK 973/12; postanowienie WSA w Krakowie z 28 maja 2014r., sygn. akt III SAB/Kr 37/09 oraz wyroki WSA w Poznaniu: z dnia 22 kwietnia 2015 r., sygn. akt IV SAB/Po 16/15 i z dnia 8 lipca 2015 r., sygn. akt IV SA/Po 41/15 – dostępne w CBOSA).

W konsekwencji, Sąd przyjął, że strona skarżąca nie wykazała, iż na dzień wniesienia skargi organ - Fundacja "[...]" pozostawała w bezczynności.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a..