Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 48/06
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-06-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Andrzej Kisielewicz Sędziowie NSA Jan Kacprzak (spr.) Edward Kierejczyk Protokolant Małgorzata Suchocka po rozpoznaniu w dniu 6 czerwca 2006 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P.T.K. C. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 października 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 742/05 w sprawie ze skargi P.T.K. C. Spółki z o.o. w W. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 21 lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie usług telekomunikacyjnych 1. oddala skargę kasacyjną 2. zasądza od P.T.K. "C." Spółki z o.o. w W. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej kwotę 180 zł. (sto osiemdziesiąt złotych) tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 17 października 2005 r. sygn. akt VI SA/Wa 742/05 oddalił skargę P.T.K. C. Sp. z o.o. na decyzję Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty z dnia 21 lutego 2005 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia realizacji uprawnienia abonentów Spółki P.T.K. Sp. z o.o. przyłączonych do ruchomej publicznej sieci telefonicznej.

W uzasadnieniu wyroku podano między innymi, że Spółka P.T.K. C. Sp. z o.o. (zwana dalej spółką lub skarżącą) pismem z dnia 15 września 2004 r. wystąpiła z wnioskiem do Prezesa Urzędu Regulacji Telekomunikacji i Poczty (dalej Prezesa URTiP) o wydanie decyzji w sprawie zawieszenia wykonania obowiązku realizacji uprawnienia abonamentów, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz.U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), zwanej dalej p.tel.

Zdaniem spółki stworzenie odpowiednich warunków technicznych do przenoszenia numeru między sieciami wiąże się z koniecznością zakupu, konfiguracją i integracją nowych wyspecjalizowanych urządzeń telekomunikacyjnych realizujących funkcje przenośności numerów dla wszystkich połączeń głosowych oraz wiadomości SMS2, MMS3 oraz implementacją nowych systemów informatycznych, realizujących proces wymiany informacji o przenoszonych numerach.

Spółka stwierdziła, iż do czasu wypracowania przez organ regulacyjny oraz operatorów warunków do realizacji przenośności numerów (wybór stosownego rozwiązania technicznego) oraz wejścia w życie rozporządzenia regulującego szczegółowe warunki korzystania z uprawnień przez abonentów publicznych sieci telefonicznych, nie istnieją techniczne i organizacyjne możliwości realizacji przez spółkę obowiązku zapewnienia możliwości dla realizacji uprawnienia abonenta, polegającego na przeniesieniu przydzielonego numeru do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów niegeograficznych.

Decyzją z dnia 17 listopada 2004 r. Prezes URTiP zawiesił do 31 grudnia 2004 r. realizację uprawnienia abonentów spółki przyłączonych do ruchomej publicznej sieci telekomunikacyjnej, w zakresie przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów niegeograficznych. Ponadto Prezes określił termin przystosowania sieci telekomunikacyjnej spółki do realizacji powyższego uprawnienia do 31 grudnia 2004 r.

W uzasadnieniu decyzji Prezes URTiP wskazał, że dokonał analizy możliwości technicznych realizacji przenośności numerów w sieci ruchomej i stwierdził, iż z uwagi na ich brak, realizacja uprawnienia abonentów, o którym mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel., tj.: uprawnienia abonenta będącego stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej operatora do przeniesienia przydzielonego numeru przy zmianie operatora do istniejącej sieci innego operatora na obszarze całego kraju w przypadku numerów niegeograficznych, jest obecnie technicznie niemożliwa.

Jednocześnie Prezes URTiP uznał, iż zawieszenie ww. uprawnienia abonenta i określenie terminu przystosowania sieci telekomunikacyjnej spółki do realizacji przedmiotowego uprawnienia do dnia 31 grudnia 2004 r. jest zasadne i umożliwi wypracowanie przez regulatora oraz operatorów warunków do realizacji przenośności numerów.

Spółka pismem z dnia 8 grudnia 2004 r. wniosła o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją z dnia 17 listopada 2004 r. We wniosku podtrzymała argumenty zawarte we wniosku z 15 września 2004 r. Jednocześnie stwierdziła, że zdaniem operatorów minimalny czas niezbędny dla uruchomienia rozwiązania wykorzystującego system centralny umożliwiający zapewnienie przenośności numerów to okres nie krótszy niż 18 miesięcy, wydłużony o okres niezbędnych testów i liczony od momentu rozpoczęcia prac nad jego stworzeniem (stanowisko to zostało przez spółkę wyrażone wcześniej w piśmie trzech operatorów z 18 listopada 2004 r.).

W dniu 14 grudnia 2004 r. Prezes URTiP na podstawie art. 113 § 1 k.p.a. sprostował błąd pisarski w decyzji z dnia 17 listopada 2004 r. poprzez zastąpienie na stronie 6 decyzji odesłania do art.178 p.tel. do art. 128 tej ustawy.

W uzupełnieniu wniosku z dnia 8 grudnia 2004 r. spółka podniosła, iż głównymi czynnikami wpływającymi na realny termin wprowadzenia przenośności numerów jest brak rozwiązania technicznego pozwalającego na konfigurację i współpracę jej sieci z innymi sieciami oraz brak zewnętrznej scentralizowanej bazy numerów przeniesionych.

Jednocześnie spółka stwierdziła, iż od strony techniczno-informatycznej jej sieć powinna być gotowa do współpracy z zewnętrznymi sieciami przedsiębiorców telekomunikacyjnych i systemami informatycznymi nie później niż na początku 2006 r. W dniu 1 lutego 2005 r. spółka doręczyła Prezesowi URTiP pismo zawierające stanowisko spółki dotyczące przenośności numerów oraz harmonogramu przystosowania sieci spółki do realizacji przenośności numerów oraz harmonogramu przystosowania sieci spółki do realizacji przenośności numerów, który to harmonogram został opracowany wspólnie z przedstawicielami P. S.A. i P.T.C. Sp. z o.o. oraz T. P. S.A.

Decyzją z dnia 21 lutego 2005 r. Prezes URTiP uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej terminu zawieszenia uprawnień abonentów spółki, określając termin zawieszenia realizacji tych uprawnień i harmonogram przystosowania sieci telekomunikacyjnej spółki do ich realizacji do dnia 10 października 2005 r.

Prezes URTiP uwzględnił częściowo propozycje spółki dotyczące określenia harmonogramu przystosowania sieci telekomunikacyjnej spółki do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem.

Prezes URTiP podzielił stanowisko spółki, że metoda ACQ może stanowić docelową metodę realizacji przenośności numerów, podczas gdy metoda QoR może pełnić rolę metody przejściowej. Ponadto przyjęte rozwiązanie mogłoby umożliwić jednoczesne stosowanie metod ACQ oraz QoR oraz łatwość migracji między tymi wariantami niezależnie dla każdego operatora.

Prezes URTiP określił harmonogram przystosowania sieci spółki do realizacji uprawnienia objętego wnioskiem, uwzględniając zaproponowaną przez spółkę metodę realizacji tego uprawnienia i opierając się w znacznym stopniu na projekcie harmonogramu przedłożonego przez spółkę przy piśmie z dnia 31 stycznia 2005 r. Jednocześnie, analizując ten projekt, Prezes URTiP stwierdził, iż nie jest słuszne uzależnianie podjęcia kolejnych działań w ramach harmonogramu od faktu wejścia w życie aktów wykonawczych wydawanych na podstawie art. 73 i 138 ust. 3 p.tel.

Z uwagi na podtrzymanie twierdzeń spółki, dotyczących rozporządzenia wydawanego na podstawie art. 73 p.tel. w przedmiocie warunków korzystania przez abonentów z uprawnień, o których mowa w art. 69-72 tej ustawy, Prezes URTiP stwierdził, iż zgodnie z jej art. 74 ust. 1 dostawca usług, zapewniający przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej i operator, do którego sieci został przyłączony abonent, będący stroną umowy z dostawcą usług zapewniającym przyłączenie do publicznej sieci telefonicznej, są obowiązani zapewnić możliwości do realizacji uprawnień abonenta, o których mowa w art. 69-72 p.tel., polegające na stworzeniu odpowiednich warunków technicznych lub zawarciu umowy, o której mowa w art. 31 albo 128 tej ustawy.

Natomiast przepis art. 73 p.tel. zawiera delegację do wydania rozporządzenia, określającego warunki korzystania przez abonentów z uprawnień, o których mowa w art. 69-72 tej ustawy, z uwzględnieniem dostępności usług telefonicznych, możliwości technicznych publicznych sieci telefonicznych oraz istniejących zasobów numeracji. Prezes URTiP przyznał, że przedmiotowe rozporządzenie nie zostało dotychczas wydane i nie został określony sposób korzystania przez abonentów z przedmiotowych uprawnień, jednakże zarówno rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 8 stycznia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków korzystania z uprawnień przez abonentów publicznych sieci telefonicznych (Dz.U. Nr 5, poz. 33 z późn. zm.), jak i rozporządzenie projektowane na podstawie art. 73 ustawy, nie określają warunków technicznych realizacji uprawnień abonentów publicznej sieci telefonicznej. Nie jest więc słuszne uzależnianie podjęcia przez operatorów działań, zmierzających do zapewnienia realizacji uprawnień abonenta, które z mocy art. 74 ust. 1 p.tel. stanowią obowiązek przedsiębiorców telekomunikacyjnych, od wydania rozporządzenia, o jakim mowa w art. 73 ustawy. Przepis art. 74 ust. 2 ustawy stwierdza wprost, iż jedyną przesłanką zawieszenia realizacji lub ograniczenia zakresu realizacji określonego uprawnienia jest brak technicznych możliwości sieci wnioskodawcy.

Prezes URTiP uznał, iż zawieszenie realizacji przedmiotowego uprawnienia abonenta do dnia 10 października 2005 r. umożliwi spółce, zgodnie z określonym przez Prezesa URTiP harmonogramem, przystosowanie sieci telekomunikacyjnej do realizacji tego uprawnienia.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła P.T.K. C. Sp. z o.o., zwana dalej skarżącą. W skardze domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji, której zarzuciła naruszenie:

1) przepisu art. 74 ust. 2 p.tel. poprzez błędne przyjęcie, iż skarżąca będzie miała możliwości realizacji uprawnienia abonentów przyłączonych do jej sieci do żądania przeniesienia numeru przy zmianie operatora w ciągu około 9 miesięcy, licząc od daty wydania zaskarżonej decyzji oraz że będzie mogła realizować w swojej sieci przenoszalność numerów bez potrzeby uwzględnienia wymogów wynikających z rozporządzenia, wydanego na podstawie art. 73 p.tel.;

2) przepisu art. 7 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiotowej sprawie i pominięcie wyjaśnień skarżącej co do możliwego terminu wdrożenia przenoszalności numerów;

3) przepisu art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak dokładnego i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego;

4) art. 80 k.p.a. poprzez brak dokonania oceny możliwości technicznych skarżącej co do realizacji uprawnień abonentów w zakresie przenoszalności numerów na podstawie całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz odniósł się do zarzutów skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, oddalając skargę, wyjaśnił, że podstawę materialnoprawną zawieszenia lub ograniczenia zakresu uprawnień abonenta, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel. (w brzmieniu przepisów tej ustawy na dzień podjęcia zaskarżonej decyzji), stanowi przepis art. 74 ust. 2 p.tel., którego sformułowanie wskazuje, że zawieszenie lub ograniczenie tych uprawnień ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu.

Decyzje podejmowane w ramach uznania administracyjnego pozostają pod kontrolą sądu, która zmierza do ustalenia, czy na podstawie przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania i czy uzasadnił rozstrzygnięcie dostatecznie zindywidualizowanymi przesłankami, tak że nie można mu postawić zarzutu dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została zawarta w art. 7 k.p.a. powinność uwzględnienia słusznego interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz czy respektowana była konstytucyjna zasada równości wobec prawa. Nadto zaakceptowanie zakresu, w jakim organ uczynił użytek z przyznanego mu uprawnienia, zależy od ustalenia, że stan faktyczny sprawy został wszechstronnie wyjaśniony (por. art. 10 § 1 i 77 k.p.a.) w świetle wszystkich przepisów prawa materialnego mogących mieć zastosowanie w sprawie.

Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje natomiast poza granicami kontroli sądowej.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu kwestionowane przez skarżącą rozstrzygnięcie organu odpowiada powyższym kryteriom. Organ wyjaśnił jego motywy, przytoczona w uzasadnieniu argumentacja jest wyczerpująca. Sąd nie dopatrzył się w działaniu organu nieprawidłowości, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy i jego ocenę w świetle zastosowanych przepisów ustawy.

Przedmiotem sporu między organem a skarżącą stał się termin zawieszenia realizacji uprawnienia, o jakim mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel. oraz harmonogram przystosowania sieci telekomunikacyjnej skarżącej do realizacji tego uprawnienia abonentów.

Wojewódzki Sąd podniósł, że art. 74 ust. 1 nakłada na operatora obowiązek zapewnienia w swojej sieci technicznych możliwości realizacji uprawnień abonenta związanych ze zmianą operatora świadczącego usługi, tj. zaspokojenia żądania zachowania przydzielonego numeru. Dysponowanie przez operatora technicznymi możliwościami sieci w rozumieniu art. 74 ust. 1 p.tel., należy postrzegać jako warunek podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej na rynku usług telekomunikacyjnych. Operator, który takich technicznych możliwości nie zapewnia, nie jest w stanie gwarantować realizacji ustawowych uprawnień abonentów przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel., co podważa z kolei zdolność tego operatora do prowadzenia działalności gospodarczej w sferze usług telekomunikacyjnych.

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu przepis art. 74 ust. 2 p.tel. dopuszcza szeroki zakres uznania organu co do wyłączenia obowiązków operatora przewidzianych w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel. przez ich zawieszenie lub ograniczenie, przy czym to na operatorze spoczywa obowiązek zapewnienia technicznych możliwości swojej sieci dla realizacji powyższych uprawnień abonentów, zaś pochodną tego obowiązku jest prawo abonentów do korzystania z tych uprawnień - gwarantowanych przepisami ustawy. To operator świadczący usługi telefoniczne jest obowiązany do zapewnienia takich technicznych możliwości, a jeżeli już są - to jest obowiązany zapewnić abonentom korzystanie z tych uprawnień. W świetle powyższego nie ma uzasadnionych powodów, aby kwestionować zaskarżone rozstrzygnięcie co do terminu zawieszenia omawianych uprawnień do 10 października 2005 r. (to jest na okres ok. 9 miesięcy, licząc od daty decyzji). Organ poparł je analizą przesłanek, którymi się kierował, w tym podał przy użyciu jakich metod jest technicznie możliwa realizacja uprawnień abonentów do zachowania numeru przy zmianie operatora.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu brak rozporządzenia wykonawczego z art. 73 p.tel. w dacie wydania decyzji, które miało określić warunki korzystania przez abonentów z uprawnień, o których mowa między innymi w art. 71 ust. 1 pkt 2, nie miało wpływu na treść zaskarżonej decyzji, gdyż z art. 74 ust. 1 p.tel. nie wynika zależność, czy też powiązanie obowiązku operatora zapewnienia technicznych możliwości sieci do realizacji uprawnienia z art. 71 ust. 1 pkt 2 z przepisami tego rozporządzenia. Przepis art. 74 ust. 1 p.tel. stanowił sam w sobie normę prawną nadającą się do stosowania, zatem brak rozporządzenia, o jakim mowa w art. 73 p.tel. nie może prowadzić do zawieszenia lub ograniczenia uprawnień abonentów, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do zakwestionowania określonego w zaskarżonej decyzji terminu do dnia 10 października 2005 r., podniósł, że z pism złożonych na rozprawie w dniu 17 października 2005 r. przez pełnomocnika organu wynika, że skarżąca jest na ukończeniu prac zmierzających do wdrożenia powyższej usługi. Ponadto Wojewódzki Sąd uznał, że nie istnieje, zarzucana przez skarżącą, sprzeczność między pkt 10 harmonogramu a całą decyzją, gdyż zapis "pilotowe wdrożenie usługi" jest jednoznaczny z istnieniem technicznych możliwości przeniesienia usługi z jednej sieci do drugiej.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się okoliczności, które potwierdzałyby te zarzuty. Organ dysponował wyczerpującym materiałem dowodowym i dokonał jego należytej oceny w kontekście zastosowanych przepisów prawa, obowiązujących w dacie podjętego rozstrzygnięcia.

W skardze kasacyjnej P.T.K. C. Sp. z o.o., zwana dalej skarżącą, zaskarżyła w całości powyższy wyrok, wniosła o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi skarżąca, na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na:

a) rażącym naruszeniu art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez niedokonanie przez Sąd wszechstronnej analizy materiałów zawartych w aktach przedmiotowej sprawy pod kątem niezgodności zaskarżonej decyzji z przepisami prawa wskazanymi w skardze oraz w toku postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym,

b) rażące naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a., z uwzględnieniem sprostowania oczywistej omyłki w oznaczeniu artykułu, w piśmie skarżącej z dnia 1 czerwca 2006 r. (k. 62 akt NSA), poprzez niewskazanie podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia co do jednego z zarzutów podniesionych przez spółkę oraz braku jej wyjaśnienia,

c) rażącym naruszeniu art. 1 § 2 p.p.s.a. poprzez uzasadnienie przez Sąd swojego rozstrzygnięcia okolicznościami, które zaistniały po dacie wydania przez Prezesa URTiP zaskarżonej decyzji - z treści tego zarzutu jednoznacznie wynika, że chodzi tu o art. 3 § 2 p.p.s.a.;

2) naruszenie przepisów prawa materialnego polegające na:

a) dokonaniu błędnej wykładni art. 74 ust. 2 p.tel. poprzez uznanie, iż na decyzję organu wydaną na podstawie wskazanego przepisu nie ma wpływu fakt braku określenia przez ministra właściwego do spraw łączności warunków korzystania przez abonentów z uprawnień, o których mowa w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel., w drodze wydania rozporządzenia na podstawie art. 73 p.tel.,

b) dokonaniu błędnej wykładni art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez uznanie, że pomimo braku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego przez organ oraz pominięcie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, a także braku dokładnego i wyczerpującego rozpatrzenia zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaskarżona decyzja Prezesa URTiP była zgodna ze wskazanymi przepisami,

c) dokonaniu błędnej wykładni art. 107 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że zaskarżona decyzja, której rozstrzygnięcie jest wewnętrznie sprzeczne, nie jest decyzją wadliwą w świetle wskazanych przepisów k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z tym że bierze z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, o jakiej mowa w § 2 tego artykułu.

W niniejszej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a. Natomiast zarzuty skargi kasacyjnej nie są zasadne.

Jeżeli chodzi o zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to według art. 174 pkt 2 p.p.s.a. mogą one być podstawą uwzględnienia skargi kasacyjnej tylko wówczas, gdy zarzucane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny.

Co do zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., to wprawdzie Wojewódzki Sąd Administracyjny nie odniósł się wprost do art. 138 ust. 3 p.tel., nie powołując go w uzasadnieniu swojego stanowiska, jednakże problematyka jakiej dotyczy ten przepis, w zakresie niezbędnym do prawidłowego skontrolowania zgodności zaskarżonej decyzji z prawem, nie została przez Wojewódzki Sąd pominięta. Po pierwsze, w uzasadnieniu wyroku obejmującym omówienie zaskarżonej decyzji Sąd wskazał na stanowisko Prezesa URTiP, że nie jest słuszne uzależnianie przez skarżącą podjęcia kolejnych działań w ramach harmonogramu przystosowania jej sieci telekomunikacyjnej do realizacji uprawnienia abonenta, określonego w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel., od wejścia w życie także rozporządzenia wykonawczego, o jakim mowa w art. 138 ust. 2 p.tel. Po drugie, nie ulega wątpliwości, że art. 138 p.tel., w tym ust. 3, dotyczy zagadnień technicznych związanych z interoperacyjnością usług telekomunikacyjnych, tj. zdolnością sieci telekomunikacyjnych do efektywnej współpracy w celu zapewnienia wzajemnego dostępu użytkowników do usług świadczonych w tych sieciach (art. 2 ust. 13 p.tel). Po trzecie, Wojewódzki Sąd Administracyjny trafnie podniósł, że stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy. Prawidłowo ustalił, że przedmiotem niniejszej sprawy jest okres zawieszenia realizacji uprawnienia abonenta, określonego w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel., zaś podstawą materialnoprawną tego zawieszenia jest przepis art. 74 ust. 2 p.tel.

Wojewódzki Sąd słusznie wskazał, że wprawdzie realizacja powyższego uprawnienia abonenta uwarunkowana jest technicznymi możliwościami sieci operatora, lecz to na operatorze spoczywa obowiązek technicznego przystosowania sieci do realizacji tego uprawnienia. Trafne jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu, że przedmiotowe uprawnienia abonenta należy traktować jako zasadę, zaś ich zawieszenie lub ograniczenie jako okoliczność wyjątkową. Prawidłowo Wojewódzki Sąd przyjął, że Prezes URTiP, w postępowaniu o wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 74 ust. 2 p.tel., ocenia zarówno aktualne techniczne możliwości sieci wnioskodawcy, jak i możliwości przystosowania tej sieci do realizacji uprawnienia abonenta.

W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny odniósł się do tego zagadnienia, stwierdzając, że Prezes URTiP podał w zaskarżonej decyzji przy użyciu jakich metod jest technicznie możliwa realizacja uprawnień abonentów do zachowania przydzielonego numeru przy zmianie operatora oraz wskazał na warunki wdrożenia tych metod w życie. To stwierdzenie Sądu ma oparcie w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji, gdzie wskazuje się na trzy metody techniczne oraz na scentralizowaną bazę danych numerów przeniesionych.

Z powyższych względów niepowołanie w uzasadnieniu wyroku przepisu art. 138 p.tel. nie jest naruszeniem, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., polegający na nieuwzględnieniu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny naruszenia przez Prezesa URTiP art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 107 § 1 k.p.a. przez to, że w zaskarżonej decyzji istnieje sprzeczność co do daty, po której skarżąca ma obowiązek świadczenia na rzecz swoich abonentów usługi przenoszenia numerów, polegająca na tym, że termin zawieszenia realizacji uprawnienia abonentów został określony do dnia 10 października 2005 r., a dzień rozpoczęcia pilotowego wdrożenia usługi także na 10 października 2005 r.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela wyrażone w tej kwestii stanowisko Wojewódzkiego Sądu, że pilotażowe wdrożenie usługi przenoszenia numerów abonenckich do sieci innego operatora oznacza, że powstały techniczne możliwości dokonywania takiej usługi.

Nie jest także zasadny zarzut naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., polegający na pominięciu przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło z rażącym naruszeniem art. 7, 77 § 1, art. 80 i 107 § 1 k.p.a. Wojewódzki Sąd prawidłowo wskazał na charakter zaskarżonej decyzji w powiązaniu z prawnomaterialnymi unormowaniami zawartymi w przepisach art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 74 ust. 2 p.tel. Trafnie ocenił, że zaskarżona decyzja została wydana bez naruszenia art. 7 i 77 k.p.a. w ustaleniu stanu faktycznego sprawy i dokonaniu jego oceny, słusznie akcentując, że to na operatorze ciąży obowiązek zapewnienia w swojej sieci technicznych możliwości realizacji uprawnień abonentów do przenoszenia przydzielonego numeru, że dysponowanie przez operatora technicznymi możliwościami sieci w rozumieniu art. 74 ust. 1 p.tel. należy postrzegać jako warunek podjęcia i prowadzenia działalności gospodarczej na rynku usług telekomunikacyjnych, że wyłączanie tych uprawnień ustawowych abonenta w drodze zawieszania lub ograniczania ich realizacji traktować należy jako wyjątek od zasady pełnej dostępności tej usługi. Są to niewątpliwie okoliczności istotne zarówno dla wydania przez Prezesa URTiP na podstawie art. 74 ust. 2 p.tel. decyzji co do terminu zawieszenia realizacji przedmiotowych uprawnień abonenta oraz dla oceny legalności tej decyzji przez sąd administracyjny. Naczelny Sąd Administracyjny zauważa już w tym miejscu, że skarżąca PTK C. w piśmie z dnia 24 grudnia 2004 r., skierowanym do organu regulacyjnego, powoływanym także w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i w skardze kasacyjnej, poinformowała, że jej sieć od strony techniczno-informatycznej powinna być gotowa do współpracy z zewnętrznymi sieciami przedsiębiorców telekomunikacyjnych i systemami informacyjnymi nie później niż na początku 2006 r. Gdy zatem zestawi się to wskazanie z datą 10 października 2005 r. przyjętą w zaskarżonej decyzji, to mając także na uwadze istotę sprawy wskazaną wyżej, tj. istotę relacji między uprawnieniami abonenta a obowiązkami operatora sieci, nie można zasadnie zakwestionować stanowiska Wojewódzkiego Sądu, że zaskarżona decyzja określająca termin zawieszenia realizacji przedmiotowego uprawnienia abonentów, wydana została w granicach prawa organu regulacyjnego do określenia terminu zawieszenia realizacji przedmiotowego uprawnienia abonentów.

Z powyższych przyczyn, odnoszących się do zarzutów naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznał za niezasadny także zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. z uwagi na pokrywającą się argumentację tych zarzutów.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia art. 3 § 2 p.p.s.a., polegający na tym, że Wojewódzki Sąd Administracyjny przy wydaniu zaskarżonego wyroku kierował się również oceną okoliczności faktycznych zaistniałych po dacie wydania zaskarżonej decyzji, przez to, że powołał w uzasadnieniu wyroku oświadczenia skarżącej, zawarte w jej pismach z września i października 2005 r. wniesionych do organu regulacyjnego, że jest ona na ukończeniu prac zmierzających do wdrożenia powyższej usługi, to według oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego, wynikającej ze wszystkich omówionych wyżej zagadnień, powołanie tych pism w uzasadnieniu wyroku nie świadczy o naruszeniu przez Wojewódzki Sąd art. 3 § 2 p.p.s.a., skoro skarżąca przed wydaniem zaskarżonej decyzji, bo w piśmie z dnia 24 grudnia 2004 r., informowała organ regulacyjny o gotowości technicznej jej sieci do uruchomienia usługi nie później niż na początku 2006 r., na co powoływała się zarówno w skardze, jak i w skardze kasacyjnej. Pisma złożone na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w dniu 17 października 2005 r. potwierdziły zatem jedynie okoliczność faktyczną, która co do istoty znana była przed wydaniem zaskarżonej decyzji.

W odniesieniu do zarzutów naruszenia prawa materialnego należy w pierwszym rzędzie podnieść, że powołane tu zarzuty błędnej wykładni art. 7, 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. nie należą do zarzutów z zakresu przepisów prawa materialnego, lecz dotyczą przepisów postępowania, przy czym postępowania administracyjnego, których sąd administracyjny bezpośrednio nie stosuje, a tym samym nie może ich bezpośrednio naruszyć. Zarzuty dotyczące powyższych przepisów, objęte w skardze kasacyjnej zbiorczym zarzutem wydania zaskarżonego wyroku z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a. przez zaakceptowanie decyzji dotkniętej takimi wadami, zostały już zanalizowane wyżej przez Naczelny Sąd Administracyjny w ramach zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. i ocenione jako niezasadne.

Jeżeli chodzi o zarzut naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 74 ust. 2 p.tel., polegającą na błędnym uznaniu, że brak rozporządzenia wykonawczego, o jakim mowa w art. 73 p.tel. nie może prowadzić do zawieszania lub ograniczania uprawnień abonentów określonych w art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel., to Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu tego nie podziela z następujących względów:

Wojewódzki Sąd Administracyjny prawidłowo wskazał, że przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel. stanowi podstawę żądań abonentów do przyznania im uprawnienia określonego tym przepisem, że przepis art. 74 ust. 1 p.tel. nakłada na dostawcę usług i operatora sieci obowiązek stworzenia odpowiednich warunków technicznych do realizacji powyższych uprawnień abonenta, a jeżeli możliwości takie istnieją - zapewnienia ich realizacji, że operator, który takich technicznych możliwości nie zapewnia nie jest w stanie w sposób prawidłowy prowadzić działalność gospodarczą w sferze usług telekomunikacyjnych, że okres zawieszenia lub ograniczenia powyższych uprawnień abonenta na podstawie art. 74 ust. 2 p.tel. nie może prowadzić do faktycznego unicestwienia zasady bieżącej realizacji tych uprawnień, wynikającej z przepisów art. 74 ust. 1 w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 2 p.tel.

Z powyższych, trafnie wskazanych przez Wojewódzki Sąd, uregulowań ustawowych wynika zasada, że działalność dostawcy publicznie dostępnych usług telefonicznych i operatora publicznej sieci telefonicznej (art. 2 pkt 27, 28, 30 i 48 p.tel.) na rynku usług telefonicznych powinna być nakierowana na bieżące realizowanie ustawowych uprawnień abonenta, jako centralnego podmiotu tych usług, ich konsumenta i użytkownika (art. 2 pkt 1, 18, 49 i 50 p.tel.) przez zapewnienie, w tym stworzenie, odpowiednich warunków technicznych służących realizacji określonych uprawnień abonenta i następnie ich realizowanie. W takim zatem kontekście normatywnym należy odczytywać także normę zawartą w art. 73 p.tel. Przepis ten zobowiązuje ministra właściwego do spraw łączności do wydania rozporządzenia, określającego warunki korzystania z uprawnień, o których mowa w art. 69-72 p.tel., przy uwzględnieniu, między innymi, możliwości technicznych publicznych sieci telekomunikacyjnych. Wynika z tego, że rozporządzenie to dotyczy abonentów - musi określać, w jaki sposób mają oni dochodzić realizacji żądań przyznanych im przez ustawę, m.in. żądania przeniesienia przydzielonego numeru w sieci dotychczasowego operatora do sieci innego operatora, że nie chodzi tu o określenie warunków technicznych korzystania z tych uprawnień oraz że warunki dochodzenia przez abonenta realizacji żądań, o których mowa w art. 69-72 p.tel., powinny być dostosowane m.in. do możliwości technicznych publicznych sieci telefonicznych. Skoro zaś, stosownie do art. 74 ust. 1 p.tel., odpowiednie warunki techniczne ma stworzyć dostawca usług i operator sieci telefonicznej, a po ich stworzeniu zapewnić realizację powyższych żądań abonenta, to wykonanie przez nich tych obowiązków nie może być uzależnione od uprzedniego wydania rozporządzenia, o jakim mowa w art. 73 p.p.s.a.

To przecież minister w tym rozporządzeniu, określając warunki korzystania przez abonentów z ich odnośnych uprawnień, ma uwzględnić możliwości techniczne publicznych sieci telefonicznych.

Nie może być zatem uwzględniony zarzut błędnej wykładni art. 74 ust. 2 p.tel.

Ze wszystkich omówionych wyżej względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu, jako nie mająca usprawiedliwionych podstaw i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 184 i art. 204 pkt 1 p.p.s.a. jak w sentencji wyroku.