Wyrok WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 158/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2022-09-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
658
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Zobowiązano organ do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art.1 par.1-2
journal: Dz.U. 2021 poz 137
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - t.j.
article: art.1, art.3 par.2 pkt 8, art.134 par.1, art.119 pkt 4, art.53 par.2b, art.149 par.1 pkt 1 i par.1a, art.200, art.205 par.1
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art.64 par.2
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art.52 ust.2, art.64 ust.1
journal: Dz.U. 2022 poz 503
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j.)

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alicja Jaszczak-Sikora Sędzia WSA Beata Jezielska (spr.) Sędzia WSA Marzenna Glabas po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 22 września 2022 r. sprawy ze skargi J. Z. na bezczynność Wójta Gminy E. w wydaniu decyzji o warunkach zabudowy 1) zobowiązuje Wójta Gminy E. do wydania decyzji w sprawie z wniosku skarżącej z dnia [...] o ustalenie warunków zabudowy - w terminie 30 dni; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Wójta Gminy E. na rzecz skarżącej J. Z. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z 16 lutego 2022 r. J. Z. (dalej jako: strona, wnioskodawczyni lub skarżąca) zwróciła się do Wójta Gminy E. (dalej jako: Wójt lub organ) o ustalenie warunków zabudowy na planowanej do wydzielenia działce oznaczonej literą (...), mieszczącej się na części działki nr (...) obręb P., gmina E.

Pismem z 27 kwietnia 2022 r. organ I instancji, na podstawie art. 64 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej jako: k.p.a.) wezwał stronę do uzupełnienia braków złożonego wniosku zgodnie z wymogami określonymi w art. 52 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz.U. 2022 r. poz. 503 ze zm., dalej jako: u.p.z.p.) polegających na:

1. przedłożeniu kopii mapy zasadniczej, lub w przypadku jej braku, kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmującej teren którego wniosek dotyczy, oraz określenie na załączonej mapie granic terenu objętego wnioskiem oraz obszaru, na który planowana inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000 (w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1, w związku z art. 61 ust. 2 pkt 5a jednak nie mniejszej niż 50 m);

2. określeniu granic terenu objętego wnioskiem;

3. określeniu planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie graficznej na kopii mapy zasadniczej;

4. określeniu charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz danych charakteryzujących jej wpływ na środowisko, lub przedłożeniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Jednocześnie pouczono stronę, że zgodnie z art. 64 § 2 k.p.a. nieusunięcie braków wniosku w terminie 7 dni od daty otrzymania wezwania, spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie strona nadesłała do organu pismo z 10 maja 2022 r. Odnosząc się do pkt 1 wezwania wnioskodawczyni wskazała, że wraz z wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy przedłożyła kopię mapy zasadniczej, spełniającą wymagania zawarte w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Podniosła, że do niedawna istniała rozbieżność interpretacyjna odnośnie do terminu "teren", który czasami interpretowano jako działkę lub działki ewidencyjne, nie zaś ich część. Jednakże – jak podała - wprowadzone zmiany w ustawie potwierdzają, że używane w przepisach prawnych słowo "teren" odnosi się również do części działki lub działek ewidencyjnych. Ponadto strona podniosła, że przepis art. 61 ust. 5a u.p.z.p. obliguje do przedłożenia kopii mapy zasadniczej pozwalającej na wyznaczenie wokół terenu, którego wniosek dotyczy, "obszaru analizowanego" w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu terenu. W ocenie strony w niniejszej sprawie przez front planowanej do wydzielenia działki oznaczonej literę (...) należy rozumieć tę część granicy działki nr (...), która przylega do drogi publicznej lub wewnętrznej, z której odbywa się główny wjazd na działkę. Zatem przedłożona kopia mapy zasadniczej pozwala na wyznaczenie "obszaru analizowanego" wokół terenu, którego wniosek dotyczy. Strona zaznaczyła, że oprócz kopii mapy zasadniczej obejmującej teren objęty wnioskiem wraz z obszarem, na który inwestycja będzie oddziaływać oraz obszar analizowany przekazała razem z wnioskiem załącznik graficzny przedstawiający granice terenu objętego wnioskiem, co w jej ocenie wyczerpuje wymaganie zawarte w art. 52 ust.2 pkt 1a u.p.z.p. Odnośnie do pkt 2 wezwania strona oświadczyła, że obszar, na który inwestycja będzie oddziaływać, mieści się w całości w granicach planowanej do wydzielenia działki oznaczonej literą (...). Strona przedłożyła także nową, poprawioną wersję dokumentu "Wstępna koncepcja zagospodarowania terenu objętego wnioskiem" (pkt 3 wezwania), wskazując, że prawdopodobną przyczyną rozbieżności było wykonanie rysunków w różnej skali. W odpowiedzi na pkt 4 wezwania strona dołączyła poprawioną wersję dokumentu przedstawiającego położenie 14 projektowanych do wydzielenia działek i wskazującego, że całość projektowanej zabudowy zajmuje powierzchnię mniejszą niż 2 ha.

Pismem z 18 maja 2022 r. Wójt poinformował stronę, że w związku z nieuzupełnieniem braków wskazanych w wezwaniu z 27 kwietnia 2022 r., wniosek strony w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia polegającego na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na planowanej do wydzielenia działce oznaczonej literą (...) pozostawiono bez rozpoznania.

W dniu 27 maja 2022 r. strona, na podstawie art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a., złożyła ponaglenie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Elblągu (dalej jako: Kolegium) w związku z bezczynnością Wójta w sprawie przedmiotowego wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Postanowieniem z 6 czerwca 2022 r. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, ale ze względu na zakończenie przez organ procedowania w sprawie (pozostawienie wniosku bez rozpoznania) nie wyznaczono dodatkowego terminu załatwienia sprawy.

W związku z powyższym strona wniosła skargę na bezczynność Wójta polegającą na bezzasadnym pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej do wydzielenia działki oznaczonej literą (...), mieszczącej się na części działki ewidencyjnej nr (...) obręb P. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że Wójt dopuścił się bezczynności poprzez bezzasadne pozostawienie wniosku bez rozpoznania, zobowiązanie organu do wydania merytorycznego rozstrzygnięcia w terminie wskazanym przez Sąd, a także zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów sądowych. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że wezwanie do uzupełnienia braków w złożonym wniosku składało się z cytatów przepisów i nie odnosiło się w żaden sposób do złożonych przez nią dokumentów, sugerując, że dokumenty nie zostały wcale dostarczone. Dopiero w siedzibie organu skarżąca uzyskała ustne wyjaśnienia odnośnie do sformułowanych w wezwaniu żądań. Podkreśliła, że odpowiednie dokumenty i wyjaśnienia dostarczyła w zakreślonym w wezwaniu terminie, zaś w piśmie organu nie podano, z jakich względów dokumenty te nie odpowiadały obowiązującym przepisom. Zdaniem skarżącej pozostawienie wniosku bez rozpoznania jest bezzasadne, bowiem jej wniosek spełnia wymagania określone w przepisach u.p.z.p. i jest wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Skarżąca odniosła się szczegółowo do poszczególnych elementów wniosku, wskazując, że odpowiada on obowiązującym w tym zakresie przepisom. Podkreśliła, że zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym pojęcie "teren" odnosi się także do części działki ewidencyjnej lub działek ewidencyjnych, a nie tylko do całej działki ewidencyjnej. Podniosła, że wezwanie powinno zawierać jednoznacznie wskazane braki wniosku wraz ze szczegółowym wyjaśnieniem oraz podaniem podstawy prawnej i stosowanego przez organ orzecznictwa. Skoro zaś skarżąca nie wiedziała, na czym polegają błędy w złożonym przez nią wniosku, nie mogła odnieść się do nich ani ich poprawić. Zarzuciła ponadto wezwanie do uzupełnienia braków wniosku zostało wysłane po 69 dniach od złożenia wniosku, podczas gdy przewidziany termin na załatwienie sprawy wynosi 90 dni. Zarzuciła, że organ postępuje schematycznie, nie zważając na zaistniałe zmiany przepisów i ich interpretację, a wskutek błędnej wykładni przepisów dokonał niewłaściwej oceny złożonych przez nią załączników do wniosku, co skutkowało wadliwym przyjęciem, że nie zostały spełnione warunki niezbędne do wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Wójt wniósł o jej oddalenie. Wyjaśniono, że rozpatrzenie wniosku skarżącej o ustalenie warunków zabudowy dla części działki oznaczonej literą (...), wyodrębnionej z większej części działki ewidencyjnej obejmującej teren oznaczony literami od (...) do (...) organ uzależnił między innymi od uzupełnienia wniosku o załącznik graficzny tj. dokument, o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. będący kopią mapy zasadniczej obejmującej teren działki, a nie tylko fragment tego terenu. Podano, że skarżąca przekazała organowi dokumenty określone w wezwaniu oraz nową mapę zasadniczą obejmującą większą części działki ewidencyjnej, co pozwala jej zdaniem, na wyznaczenie wokół terenu objętego wnioskiem obszaru analizowanego w odległości co najmniej trzykrotności frontu działki. Jednakże organ nie podzielił zdania skarżącej, w związku z czym, na skutek nieuzupełnienia wniosku, pozostawiono go bez rozpoznania. W ocenie organu zarzuty skargi są bezzasadne, bowiem na podstawie przedłożonego przez skarżącą do wniosku załącznika graficznego w postaci mapy ewidencyjnej i nakreślonych na niej fragmentów części działki ewidencyjnej (obok części oznaczonej we wcześniejszych wnioskach literami od (...) do (...)) nie można dokonać wymaganej prawem analizy zabudowy, obejmującej obszar planowanej zabudowy, na którym możliwe jest wyznaczenie granic terenu objętego wnioskiem w rozumieniu art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. Wskazano, że orzecznictwo sądowoadministracyjne dotyczące określenia pojęcia "terenu" o którym mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., jest już raczej utrwalone i wynika z niego, że pod tym pojęciem należy rozumieć obszar jednej lub kilku konkretnie określonych działek ewidencyjnych, a nie fragmenty działki ewidencyjnej, na których inwestor planuje realizację inwestycji. Natomiast cytowane przez skarżącą wyroki sądów administracyjnych dotyczą innych okoliczności faktycznych i innego etapu postępowania, bowiem odnoszą się do etapu uzgodnień zamierzenia inwestycyjnego. Podkreślono, że wymagania, jakie zostały określone wobec wniosku o ustalenie warunków zabudowy, wynikają z art. 52 ust. 2 u.p.z.p. w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. i od ich spełnienia zależy skuteczne wszczęcie postępowania o wydanie decyzji w tej sprawie. Podzielając ugruntowaną linię orzecznictwa sądowoadministracyjnego organ uznał, że brak wymaganego w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. dokumentu jako załącznika do wniosku o ustalenie warunków zabudowy wymagał zastosowania trybu wskazanego w art. 64 § 2 k.p.a. W związku z tym, że wniosek nie został uzupełniony w wymaganym zakresie, spowodowało to skutek w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W tej sytuacji, zdaniem organu, zarzut bezczynności nie znajduje uzasadnienia.

Pismem procesowym z 16 sierpnia 2022 r. skarżąca złożyła dodatkowe wyjaśnienia do przedmiotowej sprawy, kwestionując twierdzenia organu przedstawione w odpowiedzi na skargę. Podniosła, że organ przywołuje nieobowiązującą treść przepisów i powołuje się na nieaktualne orzecznictwo sądów administracyjnych. Podkreśliła, że treść przepisów nie wyklucza ustalenia warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej. Za pomocą linii rozgraniczających teren inwestycji możliwe jest wyodrębnienie (wskazanie) konkretnej części działki, na której zamierzenie budowlane może być realizowane bez naruszenia powszechnie obowiązujących przepisów. Podniosła, że wiele informacji odnośnie do działek ewidencyjnych jest ogólnodostępnych, do których ma dostęp każdy, w tym również urzędnicy, i nie jest konieczne przedkładanie w tym celu map zasadniczych pochodzących z państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Ponadto wskazała, że organ I instancji nie podnosił dotąd zarzutu niedostarczenia mapy obejmującej całą działkę ewidencyjną oraz kopii mapy z zaznaczoną całą działką ewidencyjną jako terenem objętym wnioskiem, lecz wskazywał, że mapa nie obejmuje całego obszaru analizowanego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej, która zgodnie z art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) odbywa się na zasadach określonych w przepisach tej ustawy. W ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a. sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Kontrola sądu sprowadza się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności.

Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie.

Przede wszystkim należy wyjaśnić, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W związku z tym skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym jest niezależne od wniosków stron w tym zakresie.

Przechodząc do meritum sprawy wskazać należy, że z bezczynnością organu administracji publicznej mamy do czynienia wówczas, gdy w prawnie określonym terminie organ nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub, gdy wprawdzie prowadził postępowanie w sprawie, jednakże mimo istnienia ustawowego obowiązku, nie kończy go wydaniem stosownego aktu lub nie podejmuje czynności (zob. T. Woś, H. Krysiak-Molczyk i M. Romańska, Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Warszawa 2005, s. 86; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 14 stycznia 2010 r., sygn. akt IV SAB/Wr 66/09). Wniesienie skargi na "milczenie władzy" jest przy tym uzasadnione nie tylko w przypadku niedotrzymania terminu załatwienia sprawy, ale także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym względzie ustawowego obowiązku, choćby organ mylnie sądził, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania aktu (zob. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 37). Dla uznania bezczynności konieczne jest zatem ustalenie, że organ administracyjny zobowiązany był na podstawie przepisów prawa do wydania decyzji lub innego aktu albo do podjęcia określonych czynności.

Przede wszystkim należy stwierdzić, że skarżąca spełniła wymóg formalny złożenia skargi na bezczynność organu, określony w art. 53 § 2b p.p.s.a., a mianowicie poprzedziła ją wniesieniem ponaglenia do organu wyższego stopnia, czyli w tym przypadku do Kolegium.

Przedmiotem skargi jest bezczynność organu w związku z pozostawieniem złożonego przez skarżącego wniosku o wydanie decyzji o warunkach bez rozpoznania, w trybie art. 64 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem - jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Z uwagi na fakt, iż pozostawienie podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a., nie podlega zaskarżeniu, kontrola tej czynności następuje w ramach skargi na bezczynność organu. Nieuzasadnione pozostawienie podania (wniosku) bez rozpoznania jest bowiem nierozpoznaniem sprawy w terminie. Stronie, która zarzuca organowi administracji publicznej naruszenie prawa polegające na bezczynności wobec zaniechania wszczęcia postępowania administracyjnego na podstawie wniesionego przez nią podania (żądania), przysługuje - na zasadach ogólnych - skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 3 września 2013 r. sygn. akt I OPS 2/13, dostępna w Internecie).

Należy zauważyć, że art. 64 § 2 k.p.a. dotyczy wyłącznie tego rodzaju formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie temu pismu (wnioskowi) biegu. Wezwanie, o którym mowa w art. 64 § 2 k.p.a., służy wyłącznie usunięciu braków formalnych wynikających ze ściśle określonych przepisów. Przepis ten nie może być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na stawiane jej coraz wyższych wymagań w zakresie wykazania okoliczności stwierdzonych w podaniu (por. wyrok NSA z 22 marca 2018 r. sygn. akt II GSK 1363/16 oraz z 3 sierpnia 2012 r. sygn. akt II OSK 826/11, dostępne w Internecie). Charakter merytoryczny mają np. wymagania wniosku o pozwolenie na budowę określone w art. 35 ust. 1 Prawa budowalnego (wyrok NSA z 30 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1577/17, dostępny w Internecie). Zatem tylko wtedy, gdy przepis powszechnie obowiązującego prawa ustanawia wprost określone wymogi co do składanego podania, organ może skutecznie żądać ich spełnienia. Jednakże wezwanie to nie może dotyczyć okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy, gdyż zastosowanie powołanego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku.

Wskazać należy, że w niniejszej sprawie wniosek skarżącej dotyczył wydania decyzji o warunkach zabudowy. Przy czym organ pozostawił ten wniosek bez rozpoznania uznając, że skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku zgodnie z wymogami określonymi w art. 52 u.p.z.p.

Należy zatem zauważyć, że faktycznie art. 52 ust. 2 w zw. art. 64 ust. 1 u.p.z.p. określa, jakie wymogi powinien spełniać wniosek o wydanie decyzji warunkach zabudowy. W związku z tym organ wezwał skarżącą do jego uzupełnienia. Jednakże z akt sprawy wynika, że skarżąca na to wezwanie odpowiedziała, przedstawiając swoje stanowisko w tej kwestii i dołączając do pisma z 10 maja 2022 r. dokumenty, które jej zdaniem są wystarczające do wydania wnioskowanej decyzji. W tej sytuacji nie można stwierdzić, że wniosek skarżącej ma tego rodzaju braki, które uniemożliwiają nadanie mu dalszego biegu. O ile bowiem dostarczone dokumenty, w ocenie organu, nie pozwalają na wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, organ winien wydać decyzję odmowną. Natomiast pozostawienie takiego wniosku bez rozpoznania nie tylko uniemożliwia skarżącej merytoryczne zakwestionowanie stanowiska organu, ale także dokonanie takiej merytorycznej oceny zasadności stanowiska organu przez Sąd. W postępowaniu zainicjowanym skargą na bezczynność organu Sąd może bowiem oceniać wyłącznie kwestie formalne dotyczące postępowania organu, ale nie może odnosić się do kwestii merytorycznych. Przy czym należy podkreślić, że w odpowiedzi na skargę sam organ podał, z jakich względów uznał, że na podstawie przedłożonego przez stronę do wniosku załącznika graficznego w postaci mapy ewidencyjnej i określonych na niej fragmentów części działki ewidencyjnej nie można dokonać wymaganej prawem analizy. Zatem organ przyznał, że żądane dokumenty zostały przez skarżącą dołączone, ale zdaniem organu nie są one wystarczające do wydania wnioskowanej decyzji. Skoro zatem de facto organ dokonał merytorycznej oceny wniosku, to nie mógł pozostawić takiego wniosku bez rozpoznania, lecz stanowisko w tej kwestii winien zawrzeć w podjętym rozstrzygnięciu. W tej sytuacji pozostawienie wniosku bez rozpoznania należy zakwalifikować jako dopuszczenie się bezczynności.

Z powyższych względów, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a., należało zobowiązać Wójta do wydania decyzji w terminie 30 dni. Przy czym należy podkreślić, że Sąd nie przesądza o merytorycznej treści rozstrzygnięcia organu, gdyż w tym postępowaniu nie jest do tego upoważniony. Rezultat postępowania – pozytywny bądź negatywny – zależy od treści rozstrzygnięcia organu administracji, zaś stronie będzie przysługiwało prawo jego podważenia w drodze odwołania.

Jednocześnie, na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a., Sąd uznał, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Należy zaznaczyć, że każda bezczynność postępowania jest naruszeniem prawa, godzi bowiem w zasady prowadzenia postępowania wskazane w k.p.a. (art. 12, art. 35, art. 36). Jednakże nie każda bezczynność jest bezczynnością, w której mamy do czynienia z rażącym naruszeniem prawa. Rażące naruszenie prawa musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do tego stanu, który może być podstawą stwierdzenia bezczynności. Rażące naruszenie prawa dotyczyć może w szczególności zawartych w k.p.a. przepisów o terminach załatwienia sprawy administracyjnej przez ich ewidentne (oczywiste) niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie. Przyjmuje się, że w celu ustalenia czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Innymi słowy, samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy, musi być znaczne i niezaprzeczalne, a rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach musi być pozbawione racjonalnego (prawnego) uzasadnienia (por.: wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; wyrok WSA w Gdańsku z 29 maja 2013 r. sygn. akt II SAB/Gd 29/13; wyrok WSA w Gdańsku z 27 czerwca 2013 r. sygn. akt III SAB/Gd 13/13; wyrok WSA w Łodzi z 17 października 2014 r. sygn. akt II SAB/Łd 124/14, dostępne w Internecie). Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, organ - w swojej ocenie - załatwił sprawę, pozostawiając wniosek strony bez rozpoznania. Załatwienie to było jednak nieprawidłowe. Z tego też względu Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do rażącego naruszenia prawa.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., uwzględniając wpis uiszczony przez skarżącą.