Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 858/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-11-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 51 ust. 1
journal: Dz.U. 2019 poz 1186
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Groński, , Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. K. i A. S. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia braku podstaw do zastosowania art. 51 ustawy Prawo budowlane oddala skargę


UZASADNIENIE

VII SA/Wa 858/20

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ II instancji"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania M. K. i A. S. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowalnego z [...] listopada 2019 r., znak: [...], w przedmiocie braku podstaw do nałożenia obowiązków w celu doprowadzenia obiektu do stanu zgodnego z prawem, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Z akt postępowania administracyjnego wynika, że decyzją z [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], [...] WINB orzekł o braku podstaw do podjęcia rozstrzygnięcia w trybie przepisów art. 37 i art. 40 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane w odniesieniu do słupa stalowego kratowego usytuowanego na działce nr [...], obręb [...], gmina [...], będącego elementem sieci elektroenergetycznej WN 400 kV [...]. Odwołanie od powyższej decyzji wniosły M. K. i A. S.

GINB decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., znak: [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ II instancji w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazał wówczas przede wszystkim na konieczność przeprowadzenia postępowania administracyjnego w trybie art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.).

Decyzją z dnia [...] listopada 2019 r., po przeprowadzeniu ponownego postępowania, [...] WINB orzekł o braku podstaw do zastosowania przepisów art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm., dalej: Prawo budowlane) w odniesieniu do ww. słupa stalowego kratowego. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że analiza materiałów zebranych w sprawie pozwala na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja w odniesieniu do spornego słupa, usytuowanego na działce będącej współwłasnością wnioskodawczyń, została wykonana zgodnie z przepisami obowiązującymi na dzień uzyskania pozwolenia na użytkowanie i w istniejącym stanie nie powoduje zagrożenia bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenia środowiska. W szczególności organ przytoczył ustalenia faktyczne oparte na analizie dokumentów, w tym decyzji nr [...] z dnia [...] października 1972 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] zatwierdzającej plan realizacyjny przebiegu linii energetycznej 400 kV relacji [...], decyzję nr [...]-zezwalającej Zakładowi Energetycznemu w [...] na wejście na grunty prywatne (w tym m. in. na działkę nr [...] w [...]), protokół z dnia [...] listopada 1975 r. dotyczący przekazania przedmiotowej linii do eksploatacji. Podkreślono także, że nie wykazano, aby w latach 1972-1974 teren działki nr [...] w [...] był objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W roku postępowania przed organem I instancji przeprowadzono także pomiary natężenia pola elektromagnetycznego, które nie wykazały parametrów przekraczających wartości normatywne. Organ zwrócił uwagę także, że sam fakt nieodnalezienia w dokumentacji pozwolenia na budowę, nie może przesądzać o przyjęciu, że inwestycja została zrealizowana w warunkach samowoli budowalnej, zwłaszcza, że z informacji zgromadzonych w trakcie postępowania administracyjnego wynika, że inwestor dysponował takim pozwoleniem. Co więcej, nie sposób także w sposób precyzyjny ustalić daty budowy konkretnego słupa. Nadto organ I instancji w trakcie ponownego rozpoznania sprawy poczynił niezbędne ustalenia, pozwalające na ocenę przesłanek zastosowania trybu określonego w art. 51 Prawa Budowalnego. Sprawdzenia stanu konstrukcji słupa, jego przewodów i osprzętu, ochrony przeciwpożarowej i przeciwprzepięciowej, izolacji, odcinków kabli linii napowietrznej, tablic i urządzeń ostrzegawczych, instalacji oświetlenia i oznakowania, a także zachowania prawidłowych odległości od ziemi, roślin, itp., składowisk materiałów łatwopalnych, wpływu działania wód i osiadania gruntu na konstrukcję słupa, odkształceń gruntu, pomiaru rezystancji uziemień i innych, nie przyniosły informacji o jakichkolwiek nieprawidłowościach. W związku z powyższym stanem rzeczy, organ I instancji prawidłowo ocenił, że brak jest podstaw do wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 51 Prawa budowalnego. [...]WINB skonkludował, że w świetle poczynionych ustaleń zasadne jest stwierdzenie, że wykonany w latach 1973-1975 fragment linii elektroenergetycznej wraz z przedmiotowym słupem nie narusza przepisów o planowaniu przestrzennym, nie powoduje zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, bezpieczeństwa mienia lub ochrony środowiska i nie wymaga wydania decyzji nakazującej wykonanie określonych robót budowlanych, niezbędnych do doprowadzenia przedmiotowego obiektu do stanu zgodnego z przepisami, w trybie art. 51 Prawa budowalnego.

Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniosły wnioskodawczynie M. K. i A. S.

Po jego rozpatrzeniu GINB zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2020 r., znak: [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie [...] WINB. W uzasadnianiu organ II instancji podkreślił, że z całości zgromadzonej dokumentacji wynika, że obiekt jest we właściwym staniem technicznym, nie stanowi zagrożenia dla ludzi, mienia bądź środowiska, zaś promieniowanie elektromagnetyczne emitowane z linii energetycznej wysokiego napięcia osiąga natężenie znacznie poniżej dopuszczalnych limitów. Brak jest także okoliczności pozwalających na uznanie, że usytuowanie słupa naruszyło inne przepisy prawa, w szczególności art. 51 Prawa budowalnego czy przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wątpliwości, w ocenie organu II instancji, nie budzi także kwestia tytułu prawnego do korzystania z nieruchomości skarżących, gdyż przesądza ją jednoznacznie decyzja Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] maja 1973 r., która zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą stanowi samoistny tytułu prawny do wykonywania obsługi linii energetycznych, skutkujący powstaniem trwałego ograniczenia prawa własności o charakterze wywłaszczeniowym. W świetle powyższego, organ II instancji uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do zmaterializowania się przesłanek do przeprowadzenia postępowania w przedmiocie legalności ww. inwestycji w trybie art. 37 i 40 Prawa budowlanego z 1974 r., a także nie było podstaw do interwencji organów nadzoru budowlanego na podstawie art. 50 i 51 aktualnie obowiązującego Prawa budowalnego z uwagi na niewykazanie, aby zrealizowany obiekt naruszał przepisy prawa albo zagrażał bezpieczeństwu ludzi, mienia lub środowiska. Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania, organ II instancji podkreślił, że obowiązek gromadzenia i poszukiwania dowodów, spoczywający na organach administracji, nie może być uznany za nieograniczony. Co więcej, przerzucenie na organ ciężaru dowodowego nie zwalnia strony od aktywnego udziału w gromadzeniu materiału dowodowego oraz od wykazania swoich racji, podczas gdy pełnomocnik skarżących, czyniąc zarzuty organom, nie wykazał się jakimikolwiek samodzielnymi staraniami czy chęcią współpracy w tym zakresie.

Skargę na decyzję GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosły M. K. i A. S., zarzucając skarżonemu rozstrzygnięciu:

- naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 28 ust 1 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane poprzez stwierdzenie, że decyzja [...] WINB z dnia [...] listopada 2019 r. nie narusza prawa, w sytuacji, gdy w toku niniejszego postępowania ani właściciel budowli, ani żaden z organów, do których się zwrócono, nie przedstawił wymaganego pozwolenia na budowę;

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 24 października 1974 r. – Prawo budowlane poprzez nie orzeczenie nakazu rozbiórki budowli w sytuacji, gdy właściciel nie przedstawił wymaganego przepisami prawa pozwolenia na budowę, a budowla spełnia przesłanki do orzeczenia jej przymusowej rozbiórki;

- naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane poprzez nieprzeprowadzenie wymaganych tym przepisem, aktualnych na dzień rozstrzygania sprawy kontroli, w tym, w szczególności, kontroli napięć dotykowo-rażeniowych w odniesieniu do słupa nr [...] położonego na działce, będącej współwłasnością M. K. i A. S.;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj., art.7 k.p.a., w związku z art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie dokładnie stanu faktycznego sprawy oraz próbę przeniesienia na Stronę - właścicielki nieruchomości – obowiązku wyjaśnienia jej stanu faktycznego i prowadzenia postępowania dowodowego, którego Strona jako osoba fizyczna prowadzić nie jest w stanie;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. w związku z art. 5 k.p.a. i art. 6 k.p.a. poprzez bezpodstawne w stanie faktycznym tej sprawy przyjęcie, że zrealizowany obiekt nie narusza przepisów prawa ani nie zagraża bezpieczeństwu ludzi, mienia lub środowiska, a w konsekwencji tego bezpodstawne przyjęcie, że brak jest podstaw do zastosowania przepisów art. 50 i 51 ustawy – Prawo budowlane, w sytuacji, gdy organ nie przeprowadził aktualnych na dzień sporządzenia decyzji badań i kontroli, o których mowa w przepisach prawa, w szczególności, w art. 62 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj., art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, iż wybudowanie słupa stalowego kratowego na działce w [...], obręb [...], gmina [...] nie stanowiło ,,samowoli budowlanej" podczas, gdy ani właściciel budowli, ani żaden z organów, do których się zwrócono nie przedstawił zezwolenia na jego budowę;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art 6 k.p.a. poprzez stosowanie niedopuszczalnych domniemań faktycznych, skutkujących ograniczaniem prawa własności nie na podstawie obowiązujących przepisów prawa, a na podstawie przypuszczenia;

- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej, w szczególności poprzez wydanie decyzji skutkującej znaczącym ograniczeniem prawa podmiotowego, podczas gdy organowi nie udało się zebrać całości materiału dowodowego w sprawie, a właściciel budowli nie wykazał, iż posiadał pozwolenie na jej zbudowanie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020r., utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019r., w przedmiocie braku podstaw do nałożenia obowiązków w celu doprowadzenia obiektu – słupa sieci elektroenergetycznej, zlokalizowanego na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...] - do stanu zgodnego z prawem.

W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga ustalenie czy na gruncie rozpatrywanej sprawy mamy do czynienia z samowolą budowlaną, bowiem to z kolei determinuje zastosowanie odpowiedniego reżimu prawnego. Innymi słowy, chodzi o odpowiedź na pytanie, czy samowola budowlana zachodzi wówczas, gdy dowody pośrednie wskazują na wydanie pozwolenia na budowę, a upływ ponad 50 lat od realizacji inwestycji oraz znaczne zmiany organizacyjne po stronie inwestora uniemożliwiły,(pomimo podjętych działań) odnalezienie aktu w postaci pozwolenia na budowę.

W związku z powyższym zachodzi konieczność wyjaśnienia, czy organy orzekające prawidłowo, z uwzględnieniem reguł procedury administracyjnej przeprowadziły postępowanie wyjaśniające (art. 7, 75, 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), dokonały niewadliwych ustaleń faktycznych oraz czy zastosowały właściwe przepisy prawa do ustalonego stanu faktycznego. Wyjaśnienia wymaga przede wszystkim czy organy administracji publicznej, badając legalność wykonanych robót budowlanych, podjęły wszelkie kroki, mające na celu ustalenie czy było wydane pozwolenie na budowę.

Stosownie do art. 7 k.p.a. w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Ponadto zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z pewnością organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy nie zaś wszelkie możliwe do przeprowadzenia czynności. Nie można wymagać od organów administracji, by przeprowadzały dowody w celu weryfikacji twierdzeń, które nie zostały należycie uprawdopodobnione (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 12 lutego 2016 r., sygn. akt II OSK 1446/14, Lex Omega nr 2037364 oraz z dnia 14 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1022/13, Lex Omega nr 1592108).

Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, organy zwracały się do szeregu podmiotów, w tym do [...] Urzędu wojewódzkiego, Starostwa Powiatowego w [...], Starostwa Powiatowego w [...], Starostwa Powiatowego w [...], Starostwa Powiatowego w [...], Urzędu gminy w [...], [...], [...] S.A., Archiwum Państwowego w [...] w celu uzyskania dokumentacji związanej z realizacją przedmiotowego słupa.

Na potrzeby niniejszego postępowania organy uzyskały:

-decyzję nr [...] z dnia [...] października 1972 r. Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] zatwierdzającej plan realizacyjny przebiegu linii energetycznej 400 kV relacji [...],

-decyzję nr [...] Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] maja 1973r.-zezwalającej Zakładowi Energetycznemu w [...] na wejście na grunty prywatne ,w tym m. in. na działkę nr [...] w [...]( obecnie działka [...])celem budowy napowietrznej linii energetycznej 400 kV na trasie [...],

-protokół z dnia [...] listopada 1975 r. dotyczący przekazania – przyjęcia przedmiotowej linii energetycznej 400 kV relacji [...] do eksploatacji.

Postępowanie wyjaśniające wykazało także, że przedmiotowy słup zrealizowano miedzy 1973r. a 1975r., a więc pod rządami ustawy z 24 października 1974r. Prawo budowlane. Jednocześnie wyjaśniono, że na przedmiotowym obszarze nie obowiązywał i nadal nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego.

Sąd podziela stanowisko organów, że pomimo nie odnalezienia pozwolenia na budowę, nie można w sprawie niniejszej przyjąć, że doszło do samowolnej realizacji przedmiotowego słupa , a więc brak podstaw do zastosowania art. 37 i 40 Prawa budowlanego z 1974r., bowiem brak możliwości przyjęcia dyspozycji art. 48 Prawa budowlanego z 1994r. Nie odnalezienie decyzji o pozwoleniu na budowę nie przesądza, iż przedmiotowa linia energetyczna w tym słup na działce nr [...], stanowi samowolę budowlaną. Odnosząc się do tej kwestii Sąd podziela stanowisko organu, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż w/w linia nie została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej.

Trzeba także zauważyć, iż odnalezienie decyzji o pozwoleniu na budowę określonego obiektu po tak długim okresie czasu jaki upłynął od jego realizacji, jest szczególnie utrudnione, zwłaszcza jeśli się zważy, iż obowiązek archiwizacji decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest wieczysty. Na gruncie obecnie obowiązującej ustawy z 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany przechowywać przez okres istnienia obiektu dokumenty, o których mowa w art. 60, oraz opracowania projektowe i dokumenty techniczne robót budowlanych wykonywanych w obiekcie w toku jego użytkowania. Również organy architektoniczno – budowlane są zobowiązane do archiwizacji dokumentacji budowlanej i przechowywania jej przez co najmniej czas istnienia obiektu. Natomiast uprzednio obowiązujące przepisy dotyczące archiwizacji akt administracyjnych wymagały archiwizacji dokumentacji budowlanej przez okres 10 lat. Należy także podnieść, iż zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 lutego1957r. w sprawie Państwowego zasobu archiwalnego (Dz. U. z 1957r. nr 12, poz. 66 ze zm.) materiały archiwalne nie posiadające historycznej wartości politycznej, społecznej, gospodarczej, kulturalnej i naukowej, które utraciły znaczenie praktyczne, podlegają po upływie terminu ich przechowywania wybrakowaniu i przekazaniu na zniszczenie.

W takiej sytuacji, dla ustalenia legalności zrealizowanych robót budowlanych, szczególnego znaczenia dla organów prowadzących postępowanie nabierają dowody pośrednie.

W doktrynie prawniczej oraz orzecznictwie sądowym prezentowane jest stanowisko, które podziela Sąd w składzie rozpoznającym sprawę, iż kolejność, w jakiej art. 75 § 1 zd. 2 k.p.a. wymienia środki dowodowe oraz kolejność regulacji tych środków dowodowych w kodeksie nie określa bezwzględnej hierarchii ich wartości. Wymienienie zatem na pierwszym miejscu dowodu z dokumentu urzędowego nie oznacza, że dokument urzędowy posiada wyższą moc dowodową nad pozostałymi środkami dowodowymi ani też, że inne dowody mogą być przeprowadzone tylko wówczas, gdy w sprawie brak jest dokumentu urzędowego albo, że istnienie względnie nieistnienie pewnych faktów może być wykazane tylko dokumentem urzędowym. Kodeks nie przewiduje, tak jak czyni to Kodeks postępowania cywilnego w art. 244-247, pierwszeństwa dowodu z dokumentów w stosunku do dowodu ze świadków (komentarz do art.75 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.).

Należy podkreślić, że w postępowaniu administracyjnym nie obowiązuje zasada, iż daną okoliczność można udowodnić wyłącznie przy pomocy takiego, a nie innego środka dowodowego. Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7, 75 k.p.a.) wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do ustalenia stanu faktycznego sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Jednocześnie wymóg bezpośredniości postępowania dowodowego oznacza, iż organ może korzystać z dowodów pośrednich tylko przy braku dowodów bezpośrednich.

Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpatrywanej sprawie, gdzie wobec podjętych działań w celu odszukania decyzji o pozwoleniu na budowę, organ ustalenia stanu faktycznego w sprawie oparł na dowodach pośrednich.

Z informacji wynikających z decyzji Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] października 1972r. zatwierdzającej plan realizacyjny przebiegu linii energetycznej 400 kV [...] wynika, że została wydana po zatwierdzeniu zgodności z informacją o terenie z dnia 14 sierpnia 1972r. wydanej przez Wydział Budownictwa, Urbanistyki i Architektury Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej w [...]. W decyzji wskazano także , że przy realizacji inwestycji należy zachować warunki podane w dokumentach uzgadniających jej przebieg. Z treści decyzji Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w [...] z dnia [...] maja 1973r. nr [...] wynika, że Zakładowi Energetycznemu w [...] zezwolono na wejście na grunty prywatne ( w tym działkę nr [...]), celem budowy napowietrznej linii energetycznej 400 kV [...]. Podstawę prawna decyzji stanowił art. 35 ust 1 ustawy z dnia 12 marca 1958r. o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości ( Dz.U z 1961r., Nr 18, poz.94).

Przepis ten wskazywał, że przedsiębiorstwa państwowe mogły za zezwoleniem organu do spraw wewnętrznych prezydium powiatowej rady narodowej zakładać i przeprowadzać na nieruchomościach – zgodnie z zatwierdzoną lokalizacją szczegółową – przewody służące do przesyłania elektryczności,

a także podziemne lub nadziemne urządzenia techniczne niezbędne do korzystania z tych przewodów (§ 1) oraz że osobom upoważnionym przez przedsiębiorstwo państwowe przysługuje prawo dostępu do tych przewodów i urządzeń

w celu wykonywania czynności związanych z ich konserwacją (§ 2).

W orzecznictwie utrwalony jest pogląd, że decyzja wydana na podstawie art. 35 ustawy z dnia 12 marca 1958r.

o zasadach i trybie wywłaszczania nieruchomości skutkuje nawiązaniem stosunku prawnego o cechach trwałości między inwestorem, a właścicielem nieruchomości, gdyż uprawnia inwestora do zajęcia gruntu i budowy urządzeń przesyłowych oraz zobowiązuje właściciela do udostępnienia gruntu oraz znoszenia działań związanych z zakładaniem tych urządzeń i ich eksploatacją. Trwałość tego stosunku prawnego oznacza, że ww. uprawnienia i obowiązki dotyczą każdoczesnego właściciela nieruchomości i każdoczesnego przedsiębiorcy przesyłowego będącego następcą pierwotnego inwestora. Skutkiem prawnym wydania decyzji administracyjnej opartej na art. 35 ww. ustawy jest trwałe ograniczenie własności właścicieli nieruchomości, na których to nieruchomościach dana inwestycja infrastrukturalna jest prowadzona.

Uzasadnionym jest zatem twierdzenie, że inwestor dysponował prawem do nieruchomości pozwalającym na realizacje przedmiotowego słupa.

Z protokołu przekazania i przyjęcia do eksploatacji z dnia [...] listopada 1975r. wynika natomiast, że przy realizacji przedmiotowej inwestycji prowadzono dziennik budowy, zaś inwestycję uznano za odpowiadająca warunkom przyjęcia do eksploatacji, zgodnie z uchwała nr [...] Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 1971r. w sprawie przyjmowania do eksploatacji i przeprowadzania rozliczeń i analiz zrealizowanych zadań inwestycyjnych.

Z analizy zgromadzonych dokumentów i informacji zasadnie organy wywiodły twierdzenie, że nie można jednoznacznie stwierdzić, że inwestor nie dysponował decyzją o pozwoleniu na budowę.

Podkreślić przy tym trzeba, że obowiązek gromadzenia i poszukiwania dowodów, spoczywających na organach administracji nie może być uznany za nieograniczony. Nie sposób żądać, aby organy poszukiwały dowodów w nieskończoność, albo podejmowały szczególne dochodzenie w celu wykrycia dowodów, o których istnieniu nic nie wiadomo albo których odnalezienie jest wyjątkowo mało prawdopodobne z uwagi na wystąpienie określonych zdarzeń historycznych albo okresy archiwizacji dokumentów administracyjnych i sądowych.

Jednocześnie zasadnie organy przyjęły, że powyższe ustalenia nie zwalniają ich z obowiązku oceny inwestycji w świetle normy art. 51 w związku z art. 50 ust 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego.

Wykonane sprawdzenia stanu konstrukcji słupa, jego przewodów i osprzętu, ochrony przeciwpożarowej i przeciwprzepięciowej, izolacji, odcinków kabli linii napowietrznej, tablic i urządzeń ostrzegawczych, instalacji oświetlenia i oznakowania, a także zachowania prawidłowych odległości od ziemi, roślin, itp., składowisk materiałów łatwopalnych, wpływu działania wód i osiadania gruntu na konstrukcję słupa, odkształceń gruntu, pomiaru rezystancji uziemień i innych, nie przyniosły informacji o jakichkolwiek nieprawidłowościach. Przeprowadzone pomiary natężenia pola elektromagnetycznego przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...], nie wykazały aby pole elektryczne i pole magnetyczne w sąsiedztwie przedmiotowego słupa przekraczały wielkości normatywne. Organy dokonały także oceny nadesłanych przez [...] S.A. dokumentów tj.

-protokołu z dnia [...] maja 2018r. nr [...] z badania rezystancji uziemień odgromowych linii napowietrznej 400kV [...];

-protokołu okresowej ( rocznej) kontroli stanu technicznego linii 400kV [...] z dnia 31 stycznia 2018r.,

-protokołu okresowej ( 5-letniej) kontroli stanu technicznego linii 400kV [...] z dnia 31 stycznia 2015r.

Przedstawione informacje nie pozwalają na stwierdzenie, że spełnione są przesłanki o których mowa w art. 50 ust 1 Prawa budowlanego, które uzasadniałyby ingerencje organów nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 Prawa budowlanego.

Natomiast prawidłowe ustalenie przez organ odwoławczy, iż w niniejszej sprawie realizacja inwestycji nie nastąpiła w warunkach samowoli budowlanej pozwala na stwierdzenie, że zarzut naruszenia art. 37 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 24 października 1974r. Prawo budowlane (Dz. U. nr 38, poz. 229 ), a w konsekwencji także art. 28 tej ustawy jest bezzasadny. W związku z powyższym za nieuzasadnione należy uznać zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 6 i 8 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skargi naruszenia art. 62 ust 1 pkt 2 Prawa budowlanego, należy wskazać, iż znajduje się on w Rozdziale 6 wymienionej ustawy zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych". Przez pojęcie "utrzymanie" należy rozumieć zachowanie w dobrej sprawności, zachowanie w stanie niezmienionym, niepogorszonym, należytym.

W myśl art. 61 tej ustawy właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany utrzymywać i użytkować obiekt według zasad, o których mowa w art. 5 ust. 2. Zgodnie z unormowaniem zawartym w art. 5 ust. 2 Prawa budowlanego, obiekt budowlany należy użytkować w sposób zgodny z jego przeznaczeniem i wymaganiami ochrony środowiska oraz utrzymywać w należytym stanie technicznym i estetycznym, nie dopuszczając do nadmiernego pogorszenia jego właściwości użytkowych i sprawności technicznej, w szczególności w zakresie związanym z wymaganiami, o których mowa w ust. 1 pkt 1-7. Stosownie zaś do art. 62 ust. 1 pkt 2 przywołanej ustawy, obiekty powinny być w czasie ich użytkowania poddawane przez właściciela lub zarządcę okresowej kontroli, co najmniej raz na 5 lat, polegającej na sprawdzeniu stanu technicznego i przydatności do użytkowania obiektu budowlanego, estetyki obiektu budowlanego oraz jego otoczenia; kontrolą tą powinno być objęte również badanie instalacji elektrycznej i piorunochronnej w zakresie stanu sprawności połączeń, osprzętu, zabezpieczeń i środków ochrony od porażeń, oporności izolacji przewodów oraz uziemień instalacji i aparatów.

W tym miejscu należy zauważyć, że niniejsze postępowanie toczyło się na wniosek M. K. i A. S. z dnia [...] września 2013r. reprezentowanych przez profesjonalnego pełnomocnika dotyczący "nielegalnego " posadowienia na nieruchomości skarżących sieci elektroenergetycznej.

Postępowanie więc zakreślone wnioskiem strony nie toczyło się w sprawie niewłaściwego utrzymania obiektu budowlanego stąd organy nie stosowały normy art. 62 Prawa budowlanego, w a konsekwencji nie mogły go naruszyć.

W ocenie Sądu nie można także skutecznie postawić organowi zarzutu naruszenia art. 7 i 77 kpa poprzez niewszechstronne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności w sprawie. Uzasadnienie zaskarżonego rozstrzygnięcia zasługuje na aprobatę, zaś postawione w tej mierze zarzuty skargi stanowią jedynie polemikę z organem, uzasadnioną interesem skarżących.

W tym stanie rzeczy uznać należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a skoro podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie 151 p.p.s.a., skargę oddalił.