Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2597/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inspektor Ochrony Środowiska
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. M. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wymiaru kary biegnącej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze Skarbu Państwa (kasa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie) na rzecz skarżącego J. M. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 9 października 2013 r. J. M., działający przez profesjonalnego pełnomocnika będącego adwokatem, wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] ustalającą wymiar kary biegnącej dla J. M. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...], za przekroczenie dopuszczalnej emisji styrenu, określonej w decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...], pozwoleniu na wprowadzanie gazów i pyłów do powierza.

Wnosząc skargę pełnomocnik skarżącego nie dołączył do skargi pełnomocnictwa procesowego, z którego wynikałoby umocowanie do reprezentowania J. M. w postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Przewodniczący Wydziału Orzeczniczego IV Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie stwierdził, że załączone do skargi pełnomocnictwo ogólne udzielone do reprezentowania skarżącego w sprawach "przed sądami powszechnymi, organami egzekucyjnymi a nadto prokuraturami" nie obejmuje swoim zakresem przedmiotowym umocowania do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym w przedmiotowej sprawie. Wobec powyższego zarządzeniem z dnia 14 listopada 2013 r. Przewodniczący Wydziału wezwał pełnomocnika skarżącego do uzupełnienia braków formalnych skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem jej odrzucenia, poprzez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi.

Wezwanie powyższe, wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach jego niewykonania, zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącego w dniu 22 listopada 2013 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął w dniu 29 listopada 2013 r. Pomimo tego, do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, pełnomocnik skarżącego nie wykonał wezwania Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), strony mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Natomiast stosownie do regulacji zawartej w art. 37 § 1 tej ustawy, pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa.

Z powyższych przepisów wynika, że reprezentant strony może skutecznie zastępować swego mocodawcę w sprawie sądowoadministracyjnej, jeżeli ten udzielił mu pełnomocnictwa do działania przed sądem administracyjnym.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie uzupełnił braków formalnych skargi, przez co nie wykazał, że jest podmiotem umocowanym do jej wniesienia i działania w postępowaniu przed sądem administracyjnym w imieniu skarżącego J. M. Wyjaśnić bowiem należy, że z treści pełnomocnictwa załączonego do skargi wynika, że J. M. udzielił występującemu ze skargą w tej sprawie adwokatowi pełnomocnictwa procesowego ogólnego do reprezentowania go przed sądami powszechnym, organami egzekucyjnymi i prokuraturami. Zatem pełnomocnik nie wykazał, że jest umocowany do działania w imieniu skarżącego w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym.

Udzielenie pełnomocnictwa ogólnego do występowania w sprawach przed sądami powszechnymi, organami egzekucyjnymi i prokuraturami uzasadnia twierdzenie, że pełnomocnik nie jest należycie umocowany do działania w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, albowiem sądy administracyjne nie są zaliczane do sądów powszechnych. Zgodnie z art. 175 Konstytucji RP, wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Natomiast w świetle art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz art. 184 Konstytucji RP sądami administracyjnymi są Naczelny Sąd Administracyjny oraz wojewódzkie sądy administracyjne. Sąd administracyjny nie jest także urzędem rozumianym jako organ władzy publicznej o określonym zakresie działania czy jako zespół osób wykonujący określone zadania ani instytucją rozumianą jako zakład o charakterze publicznym zajmujący się określonym zakresem spraw, działający w jakiejś dziedzinie. Treść złożonego pełnomocnictwa uzasadnia zatem stwierdzenie, że profesjonalny pełnomocnik, będący adwokatem, nie jest należycie umocowany do działania w imieniu J. M. w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie.

Brak wykazania właściwego umocowania jest brakiem formalnym skargi i nieuzupełnienie tego braku stanowi podstawę do jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 powołanej ustawy, w świetle którego sąd odrzuca skargę, jeżeli w wyznaczonym terminie nie uzupełniono jej braków formalnych.

Z powyższych względów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, rozstrzygając o zwrocie wpisu od skargi na mocy art. 232 § 1 pkt 1 powołanej ustawy.