Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 740/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 248 par. 1 art. 247 par. 1 art. 248 par. 2 art. 249 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c art. 200 art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Jaździński (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Alicja Polańska,, Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Edyta Wójtowicz, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 18 listopada 2009 sprawy ze skargi "C." Spółki Akcyjnej w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku od nieruchomości za 2005 r. oraz stwierdzenia nadpłaty w tym podatku I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] [...] II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r., Nr[...] , wydaną z powoła-niem się na przepisy art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 1 i art. 248 § 3 oraz art. 247 § 1 ustawy z dnia 29.08.1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S orzekło o utrzymaniu własnej decyzji z dnia [...] r. odmawiającej[...] " Spółce Akcyjnej z siedzibą w W stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S z dnia[...] . określającej [...] Spółce Akcyjnej z siedzibą w S wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...] na kwotę [...] zł oraz stwierdzającej nadpłatę w tymże podatku za [....] r. w wysokości [...] zł.

Z uzasadnienia tej decyzji wynika, iż pismem z dnia [....] r. Spółka Akcyjna [...] z siedzibą w W, będąca następcą prawnym Spółki Akcyjnej[....] , wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S z żądaniem stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S z dnia z dnia[...] ., którą określono[...] " Spółce Akcyjnej z siedzibą w S prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [....] oraz stwierdzono nadpłatę w tymże podatku za [...] tegoż roku podatkowego. Jako podstawę prawną swego żądania Spółka[...] " powołała przepis art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej, podnosząc, iż decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem przepisów prawa, polegającym na określeniu wysokości zobowiązania podatkowego bez uwzględnienia, że należące do podatnika i objęte tym opodatkowaniem budowle dróg wewnętrznych oraz obiekty budowlane związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu były wyłączone z tego opo-datkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z dnia 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych, w brzmieniu tego przepisu obowiązującym w roku 2005.

Rozpatrując powyższe żądanie Spółki Akcyjnej [...] Samo-rządowe Kolegium Odwoławcze w S wydało w dniu [...] r. decyzję, w której odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S z dnia z dnia [...] r. Wskazując, iż stwierdzenie nieważności dopuszczalne jest w stosunku do decyzji mającej walor ostateczności, Kolegium stwierdziło, iż od decyzji, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności, nie zostało przez podatnika wniesione odwołanie, wobec czego stała ona decyzją ostateczną. Uznając zatem postępowanie o stwierdzenie nieważności powyższej decyzji za dopuszczalne, organ ten odniósł się do wskazanego we wniosku zarzutu rażącego naruszenia prawa, uznając ten zarzut za nieuzasadniony i szczegółowo prezentując swoje stanowisko w tym zakresie.

Wskazano dalej w uzasadnieniu opisanej na wstępie decyzji, że od decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Sz dnia [...] r., odmawiającej stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S z dnia z dnia[...] ., Spółka Akcyjna [...] wniosła odwołanie, w którym zarzuciła tej decyzji naruszenie art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w wyniku błędnej oceny w zakresie istnienia rażącego naruszenia prawa poprzez objęcie opodatkowaniem budowli dróg wewnętrznych z opodatkowania tego wyłączonych z mocy art. 2 ust. 3 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Wynika dalej z omawianego uzasadnienia, że rozpatrując sprawę ponownie na skutek tego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S nie znalazło podstaw do zmiany swego stanowiska w sprawie, podtrzymując tezę, iż brak jest przesłanek do uznania, iż ostateczna decyzja podatkowa, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności, wydana została z rażącym naruszeniem prawa przez to, iż opodatkowaniem objęła także należące do podatnika budowle dróg wewnętrznych.

Decyzja ostateczna Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S odmawiająca stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta S z dnia z dnia [...] r., przez Spółkę Akcyjną[...] " z siedzibą w W zaskarżona została do sądu administracyjnego z powodu jej niezgodności z prawem. Domagając się uchylenia tej decyzji w całości, w skardze zarzucono naruszenie przepisu art. 247 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej w związku z art. 21 § 1 3 tej Ordynacji i art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy z 12.01.1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych "poprzez ich błędną wykładnię prowadzącą do odmowy stwierdzenia nieważności Decyzji Określającej, mimo że została ona wydana z rażą-cym naruszeniem prawa".

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S wniosła o jej odwołanie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w S uznał, co następuje:

Na wstępie zauważyć należy, iż będąc powołanym do kontroli działalności administracji publicznej, sprawowanej pod względem jej zgodności z prawem, sąd administracyjny orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, lecz badając z urzę-du, czy zaskarżony akt lub czynność zgodne są z prawem materialnym oraz przepi-sami postępowania administracyjnego.

Jak wynika z treści samej skargi oraz kwestionowanej przez nią ostatecznej decyzji, przedmiotem poprzedzającego tę decyzję postępowania administracyjnego był, złożony przez następcę prawnego podatnika, wniosek o stwierdzenie nie-ważności ostatecznej decyzji określającej podatnikowi prawidłową wysokość zobo-wiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...] oraz stwierdzającej istnienie nadpłaty w tymże podatku, a więc postępowanie, o jakim stanowi przepis art. 248 § 1 Ordynacji podatkowej. W myśl tego przepisu, z urzędu lub na żądanie strony wszczyna się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej dotkniętej kwalifikowanymi wadami wymienionymi w art. 247 § 1 Ordy-nacji podatkowej, m.in. wadą polegającą na wydaniu takiej decyzji z rażącym naru-szeniem prawa (pkt 3). W myśl przepisów art. 248 § 2 Ordynacji podatkowej organem właściwym w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja ta wydana została przez samorządowe kolegium odwoławcze - tenże organ.

Przewidując nadzwyczajny tryb wzruszania ostatecznych decyzji podatkowych dotkniętych szczególnie ciężkimi wadami, nie pozwalającymi na ich utrzymanie w obrocie prawnym, Ordynacja podatkowa możliwość stwierdzenia nieważności takich decyzji ogranicza m.in. ze względu na upływ określonego czasu lub ze względu na wynik kontroli sądowej, jakiej decyzja ta została poddana. I tak, w myśl art. 249 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy wydaje decyzje o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej, jeżeli w szczególności żądanie zostało wniesione po upływie 5 lat od dnia doręczenia decyzji lub sąd administracyjny oddalił skargę na tę decyzję, chyba że żądanie oparte jest na przepisie art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, tzn. na wadliwości polegającej na tym, że decyzja dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną.

W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S, jako organ niewątpliwie właściwy w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta S z dnia z dnia [...] r., ustaliło, iż decyzja ta nie została zaskarżona odwołaniem i przez to stała się ostateczną, co wniosek o stwierdzenie jej nieważności czyniło dopuszczalnym. Tymczasem Wojewódzkiemu Sądowi Adminis-tracyjnemu w S znanym z urzędu jest fakt, iż przed tym Sądem toczyło się w przeszłości - pod sygn. akt I SA/Sz 627/06 - postępowanie ze skargi [...] Spółki Akcyjnej z siedzibą w S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S z dnia [...] r., Nr[...] , utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta S z dnia z dnia [...] r., którą skarżącemu podatnikowi określono wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za rok [...] na kwotę [....] zł oraz stwierdzono nadpłatę w tymże podatku za [...] r. w wysokości [...] zł. Wyrokiem z dnia [...] r. skarga ta została oddalona, co w świetle przepisu art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej oznacza, iż złożenie przez Spółkę Akcyjną[...] " z siedzibą w W, tj. przez następcę prawnego Spółki Akcyjnej [...] żądania stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w sprawie będącej przedmiotem kontroli sądu administracyjnego było niedopuszczalne jako nie oparte na przesłance określonej w art. 247 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej, a to koniecznym czyniło wydanie przez rozpatrujący to żądanie organ decyzji odmawiającej wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności, a nie decyzji odmawiającej stwierdzenia tej nieważności, a więc decyzji o merytorycznym charakterze.

Uznając w tych warunkach, że zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja ją poprzedzająca, wydane zostały z naruszeniem przepisu art. 249 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nakazującego odmowę wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, która była przedmiotem kontroli sądu administracyjnego, stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153. poz. 1270 ze zm.) orzec należało o uchyleniu obu tych decyzji, za bezprzedmiotowe jednocześnie uznając odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących merytorycznej zasadności uchylonych decyzji.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.