Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 971/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-07-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6531 Dotacje oraz subwencje z budżetu państwa, w tym dla jednostek samorządu terytorialnego
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grażyna Nasierowska, sędzia WSA Jakub Pinkowski, asesor WSA Sylwester Golec (spr.), Protokolant Małgorzata Szamocka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lipca 2005 r. sprawy ze skargi E. N., M. B. - Przedszkole Niepubliczne "P." w O. na akt z zakresu administracji Gminy Z.W. z dnia [...] stycznia 2005 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia dotacji dla niepublicznego przedszkola oddala skargę


UZASADNIENIE

III SA/Wa 971/05

Uzasadnienie

Pismem z dnia 24 stycznia 2005 r. [...] Wójt Gminy Z. przyznał Przedszkolu Niepublicznemu "P." w O. dotację na częściowe pokrycie wydatków związanych z działalnością przedszkola w miesiącu styczniu 2005 r. Dotacja ta została ustalona na ogólna liczbę 30 uczniów, w wysokości 260,25 zł na jednego ucznia, co odpowiadało 75% kwoty przewidzianych w budżecie, bieżących wydatków ponoszonych przez Gminę G. na jednego ucznia w przedszkolach publicznych. Organ Gminy stwierdził, że dotacja nie mogła zostać przyznana na większą ilość uczniów, gdyż z treści postanowienia Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. wynika, że budynek przedszkola "P." ze względu na obowiązujące normy w zakresie minimum powierzchni przypadającej na jedno dziecko, nie może być wykorzystywany do pobytu w nim więcej niż 30 dzieci.

Pismem z dnia 3 lutego 2005 r. pełnomocnik E.N. i M.B. prowadzących Niepubliczne Przedszkole "P." w O. wezwał Wójta Gminy Z. do usunięcia naruszenia prawa, jakim zdaniem pełnomocnika było ustalenie przedmiotowej dotacji z naruszeniem art. 90 ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t. jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.) w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako u.s.o. W uzasadnieniu tego wezwania strona podniosła, że zgodnie z treścią art. 90 ust.3 us.o. dotacje dla niepublicznych szkół o uprawnieniach szkół publicznych nie wymienionych w ust. 2a przysługują na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż 50 % ustalonych w budżecie odpowiednio danej gminy lub powiatu wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia, pod warunkiem że osoba prowadząca niepubliczną szkołę poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji. W przypadku braku na terenie gminy lub powiatu szkoły publicznej danego typu i rodzaju podstawą do ustalenia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę lub powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu lub rodzaju. Zgodnie z art. 3 pkt 1 u.s.o przez szkołę należy również rozumieć przedszkole. Z tego względu zdaniem prowadzących przedszkole Wójt Gminy Z. obowiązany był ustalić dotację na jednego ucznia w przedszkolu "P." w wysokości 75% przewidzianych w budżecie gminy wydatków ponoszonych na kształcenie jednego ucznia w niepublicznych przedszkolach w Gminie R. Zdaniem prowadzących przedszkole "P." Gmina R. jest najbardziej zbliżona do Gminy Z. pod względem: liczby funkcjonujących w tych gminach przedszkoli, dochodów budżetowych, liczby mieszkańców, liczby mieszkańców mających zatrudnienie, liczby szkół podstawowych. Obie gminy są gminami wiejskimi. Z tego względu zdaniem skarżących do wyliczenia należnej im dotacji powinny zostać przyjęte wydatki ponoszone na jednego ucznia w przedszkolach niepublicznych w Gminie R. Ponadto pełnomocnik E.N. i M.B. stwierdził, że Wójt Gminy Z. całkowicie bezzasadnie ograniczył liczbę uczniów, na którą przyznał dotację do 30. W tym zakresie organ gminy nie powinien był kierować się treścią postanowienia Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. z którego wynikało, że budynek przedszkola "P." dopuszczony jest do użytkowania na cele przedszkola przeznaczonego dla 30 dzieci. Pełnomocnik wywodził, że przedszkole pracuje na dwie zmiany i z tego względu nigdy jednocześnie nie przebywa w nim więcej niż 30 dzieci, a zatem przyznanie dotacji na więcej niż 30 dzieci nie stoi w sprzeczności z treścią powołanego postanowienia.

Następnie E.N. i M.B. wniosły skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżące powtórzyły zarzuty podniesione w skierowanym do Wójta Gminy Z. wezwaniu do usunięcie prawa.

W odpowiedzi na skargę Wójta Gminy Z. zarzuty w niej podniesione uznał za bezzasadne i wniósł o oddalenie skargi.

W złożonym przed rozprawą piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2005 r. skarżące podnosiły, że:

- Najwyższa Izba Kontroli kontrolując działalność przedszkoli stwierdziła, że przy ustalaniu dotacji na działalność przedszkoli często dochodzi do zaniżania tych dotacji przez gminy; NIK w raporcie z kontroli posługuje się podziałem przedszkoli na przedszkola w gminach wiejskich, wiejsko-miejskich i gminach miejskich, co świadczy o tym iż argumentacja skarżących, że w ich sprawie organ gminy przy ustalaniu dotacji miał obowiązek dotację tę ustalić na podstawie wydatków ponoszonych na jednego ucznia w przedszkolu w sąsiedniej gminie wiejskiej a nie w Gminie G., która jest gminą miejską

- powołując się na wyrok NSA Ośrodek Zamiejscowy w Lublinie z dnia 3 lipca 2003 r. sygn. akt I S.A./Lu 193/03, skarżące twierdziły, że organ gminy nie ma prawa do ustalania maksymalnej liczby dzieci w oddziałach przedszkoli

- z uchwał Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Warszawie z dnia 17 marca i z dnia 19 maja 2004 r. wynika, że gmina ma obowiązek wypłaty dotacji na każde dziecko uczęszczające do przedszkola bez względu na miejsce zamieszkania pod warunkiem, że zgodnie z przepisem art. 90 ust. 2b u.s.o. prowadzący przedszkole w terminie do 30 września roku poprzedzającego rok na, który ma być ustalona dotacja złoży do organu gminy w niosek, w którym poda planowaną liczbę uczniów: skarżące stwierdziły że nie jest prawdą, że przedmiotowego wniosku nie złożyły w przepisanym terminie o czym świadczy data wpływu tego wniosku do organu gminy

- z załączonych do pisma procesowego pism Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu oraz Ośrodka Informacji Normalizacyjnej wynika, że brak jest polskich norm określających minimalną powierzchnię sal przedszkolnych przeznaczonych na pobyt dzieci, a zatem ograniczenie dotacji do 30 dzieci było niezgodne z prawem.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest bezzasadna.

Zakładanie i prowadzenie przedszkoli zgodnie z treścią art. 5 ust. 5 u.s.o. należy do zadań własnych gmin. Zadanie to gminy realizują bądź przez prowadzenia przedszkoli publicznych, których działalność jest finansowana z budżetu gminy, bądź też przez partycypację w formie dotacji w kosztach prowadzenia przedszkoli niepublicznych. Zasady przyznawania dotacji dla jednostek oświatowych w tym przedszkoli regulują przepisy zawarte w art. 90 u.s.o. Rozpoznana sprawa dotyczy przyznania przez organ gminy dotacji dla przedszkola niepublicznego. Zgodnie z art. 90 ust. 2b u.s.o. dotacje dla niepublicznych przedszkoli przysługują na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż 75 % ustalonych w budżecie danej gminy wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych w przeliczeniu na jednego ucznia, z tym że na ucznia niepełnosprawnego w wysokości nie niższej niż kwota przewidziana na niepełnosprawnego ucznia przedszkola i oddziału przedszkolnego w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej przez jednostkę samorządu terytorialnego - pod warunkiem, że osoba prowadząca niepubliczne przedszkole poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji. W art. 90 ust. 2c u.s.o. ustawodawca postanowił, że jeżeli do przedszkola, o którym mowa w ust. 2b, uczęszcza uczeń niebędący mieszkańcem gminy dotującej to przedszkole, gmina, której mieszkańcem jest ten uczeń, pokrywa koszty dotacji udzielonej zgodnie z ust. 2b. Poza tymi przepisami w przepisach ustawy o systemie oświaty nie występują inne przepisy regulujące sposób ustalania dotacji dla przedszkoli niepublicznych. W tym miejscu należy podkreślić, że zdaniem Sądu do ustalenia dotacji dla przedszkoli niepublicznych wbrew twierdzeniom skarżących nie ma zastosowania wprost przepis art. 90 ust. 3 u.s.o. Sąd doszedł do wniosku, że skoro sposób ustalenia dotacji dla przedszkoli niepublicznych został uregulowany wprost w przepisie art. 90 ust. 2b u.s.o. brak jest podstaw do przyjęcia, że przepis art. 90 ust. 3 u.s.o. odnosi się również do przedszkoli niepublicznych, gdyż przedszkola te zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 u.s.o. są szkołami w rozumieniu przepisów ustawy o systemie oświaty, a zatem należą do grupy podmiotów objętych zakresem przepisu art. 90 ust. 3 u.s.o. Rozumowanie to jest błędne, gdyż w przypadku uznania go za uprawnione doszłoby do sytuacji, w której sposób ustalania dotacji dla przedszkoli niepublicznych regulowany byłby w dwóch równorzędnych normach prawnych tj. w art. 90 ust. 2b i art. 90 ust. 3 u.s.o. Rozstrzygając tę kwestie należało również wskazać na to, że w art. 3 pkt 1 u.s.o. ustawodawca stanowi, że ilekroć w dalszych przepisach jest mowa bez bliższego określenia o szkole - należy przez to rozumieć także przedszkole. Zdaniem Sądu przepis ten nie mógł mieć zastosowania przy interpretacji przepisu art. 90 ust. 3 u.s.o, gdyż wewnętrzna systematyka całego art. 90 u.s.o. nie pozwala na stwierdzenie, że użycie przez ustawodawcę w art. 90 ust. 3 u.s.o. pojęcia "inne szkoły niż wymienione w art. 90 ust. 2a u.s.o." przy jednoczesnym uregulowaniu sposobu ustalania dotacji dla przedszkoli niepublicznych w przepisie art. 90 ust. 2b u.s.o. nastąpiło bez bliższego określenia o jakie szkoły chodzi w tym przepisie, przez co przepis ten miałby zastosowanie również do przedszkoli niepublicznych. Z tych powodów należało przyjąć, że przepis art. 90 ust. 3 u.s.o w sposób prosty nie obejmuje swym zakresem szkół wymienionych w art. 90 ust. 2a i wymienionych w art. 90 ust. 2b u.s.o. przedszkoli niepublicznych.

Jednakże zdaniem Sądu przepis ten w niektórych sytuacjach, w drodze analogii znajdzie zastosowanie przy ustalaniu dotacji dla przedszkoli niepublicznych. W rozpoznanej sprawie wystąpiła taka sytuacja. Z przepisu art. 90 ust. 2b u.s.o wynika w stosunku do gminy obowiązek przyznania dotacji dla przedszkoli niepublicznych. Norma ta nakazuje dotacje te ustalać na każdego ucznia w wysokości 75% ustalonych w budżecie danej gminy wydatków ponoszonych w przedszkolach publicznych na jednego ucznia. W przepisie tym ustawodawca nie przewidział sytuacji, w której na terenie danej gminy, na której ciąży obowiązek ustalenia dotacji dla przedszkola niepublicznego nie jest prowadzone przedszkole publiczne i w związku z tym budżet tej gminy nie przewiduje wydatków na prowadzenia takiego przedszkola. W tej sytuacji nie można ustalić kwoty, której 75% zgodnie z art. 90 ust. 2b u.s.o. stanowiłoby dotację na jednego ucznia w przedszkolu niepublicznym. W nauce prawa taki stan określany jest mianem luki extra legem, która ma miejsce wtedy, gdy system norm bezpośrednich nie wypowiada się o danym stanie faktycznym, chociaż powinien (por. Z. Ziembiński, Teoria prawa, Warszawa-Poznań 1972, s. 88-92). Zasada zupełności systemu prawa w sferze jego stosowania nakazuje każdemu podmiotowi stosującemu prawo znalezienie normy prawnej mającej zastosowanie do stanu faktycznego, w ramach którego, którego podmiot stosujący prawo rozstrzyga daną sprawę. Z zasadą tą skorelowana jest zasada zupełności systemu prawa w sferze jego wykładni oznaczająca, że dla każdego stanu faktycznego rozpatrywanego na podstawie przepisów prawa, z przepisów tych można wywieść pozytywne lub negatywne skutki prawne. Skutki pozytywne występują wówczas, gdy dana norma prawna bezpośrednio reguluje konsekwencje prawne zaistniałego stanu faktycznego. Ze skutkami negatywnymi mamy do czynienia, gdy skutków pozytywnych dla określonego stanu faktycznego nie można wywieść z obowiązujących norm prawnych. Wystąpienie w sprawie skutków negatywnych stanowi wskazówkę dla podmiotu stosującego prawo, że ma on obowiązek stworzenia normy pośredniej odnoszącej się do sytuacji, dla której brak jest normy bezpośredniej. Norma taka powstaje na podstawie norm prawa pozytywnego przy użyciu argumentacji prawniczej, nie jest ona jednak norma prawną, jako że jest to norma indywidualna (por. A. Jamróz Wstęp do nauk prawnych, Białystok 1995, s.129). Z tych względów luki prawne nie mogą być traktowane jako luki rzeczywiste, skoro system prawa powinien być zupełny. Luki występujące w systemie prawa są więc lukami pozornymi t.j. takimi, które zostają wypełnione w drodze rozumowania prawniczego. Rozumowaniem prawniczym służącym eliminacji luki extra legem jest m.in. analogia legis. Analogia legis polega na zastosowaniu do stanu faktycznego nieuregulowanego normą bezpośrednią, normy prawnej odnoszącej się bezpośrednio do innego stanu faktycznego, który jest podobny do stanu faktycznego nieuregulownego przez prawo pozytywne. Z podobieństwa obydwu stanów faktycznych wnioskuje się o podobieństwie skutków prawnych. Analogię legis stosuje się na gruncie danego aktu prawnego.

W rozpoznanej sprawie organ gminy zastosował przepis art. 90 ust. 3 u.s.o. gdyż sytuacja uregulowana w tym przepisie najbardziej była zbliżona do stanu faktycznego zaistniałego w rozpoznanej sprawie. Przepis ten stanowi "dotacje dla niepublicznych szkół o uprawnieniach szkół publicznych niewymienionych w ust. 2a przysługują na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż 50 % ustalonych w budżecie odpowiednio danej gminy lub powiatu wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia, pod warunkiem że osoba prowadząca niepubliczną szkołę poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji. W przypadku braku na terenie gminy lub powiatu szkoły publicznej danego typu i rodzaju podstawą do ustalenia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę lub powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu lub rodzaju." Zdaniem Sądu zastosowanie przez organ gminy tej normy prawnej było zasadne, gdyż przepis ten tak jak przepis art. 90 ust. 2b określa zasady ustalania dotacji dla szkół niepublicznych na podstawie wydatków przewidzianych w budżecie gminy na prowadzenie szkoły publicznej tego samego typu. Przepis ten w przeciwieństwie do normy art. 90 ust. 2b reguluje sposób postępowania organu gminy w sytuacji, gdy na jej terenie nie jest prowadzona szkoła publiczna tego samego typu. W tego rodzaju sytuacji przepis ten odsyła do wydatków ponoszonych w najbliższej gminie na prowadzenie szkoły publicznej tego samego typu. W ocenie Sądu w rozpoznanej sprawie wystąpiły wszystkie przesłanki do zastosowania rozumowania per analogiam.

Sąd zważył, że ustawodawca posługując się w przepisie art. 90 ust. 3 u.s.o. pojęciem najbliższej gminy nie sprecyzował tego pojęcia. Użyte w tym przepisie pojęcie "najbliższa gmina" może oznaczać tę spośród wszystkich sąsiednich gmin, której terytorium jest najmniej oddalone od siedziby gminy ustalającej dotację dla niepublicznego przedszkola. Pojęcie to również może oznaczać gminę, której siedziba jest położona najbliżej siedziby gminy ustalającej dotację dla niepublicznego przedszkola. W rozpoznanej sprawie taką gminą w stosunku do Gminy Z. jest Gmina G. Zdaniem Sądu skoro ustawodawca nie sprecyzował pojęcia "najbliższa gmina" to brak było podstaw do twierdzenia, że w przedmiotowej sprawie organ gminy naruszył prawo przyjmując, że najbliższą gminą w stosunku do Gminy Z. jest Gmina G. W tym zakresie Sąd podziela zajęte w sprawie stanowisko Gminy. Z. W tym miejscu należy podkreślić, że w przepisach ustawy o systemie oświaty brak jest norm prawnych pozwalających na stwierdzenie za skarżącymi, że użyte w art.90 ust.3 u.s.o. pojęcie "najbliższa gmina" oznacza gminę najbardziej zbliżoną pod względem charakteru, poziomu dochodów, ilości szkół czy też liczby mieszkańców. Tego rodzaju kryteria w ogóle nie występują w przepisach art. 90 u.s.o. zatem posłużenie się nimi wbrew w miarę jasnej treści przepisu art. 90 ust. 3 u.s.o. stanowiłoby naruszenie tego przepisu. Z tych względów podnoszona w toku postępowania administracyjnego oraz w skierowanej do sądu skardze, argumentacja skarżących według, której organ gminy ustalając dotację dla przedszkola P. powinien był ustalić ją na jednego ucznia w wysokości 75% ustalonych w budżecie Gminy R. wydatków bieżących ponoszonych w przedszkolach publicznych w przeliczeniu na jednego ucznia, całkowicie pozbawiona jest podstaw prawnych i nie może stanowić podstawy do zakwestionowania przez Sąd zaskarżonego rozstrzygnięcia jednostki samorządu terytorialnego. Reasumując tę część rozważań Sądu należało stwierdzić, że w sytuacji gdy na terenie gminy ustalającej na podstawie art. 90 ust. 2b u.s.o. dotację dla niepublicznego przedszkola, nie funkcjonuje przedszkole publiczne, gmina ta powinna ustalić tę dotację w wysokości określonej w art. 90 ust. 2b u.s.o. na podstawie przewidzianych w budżecie gminy wydatków na jednego ucznia w przedszkolach publicznych prowadzonych na terenie najbliższej gminy, przez którą należy rozumieć gminę, mającą siedzibę najbliżej siedziby gminy ustalającej dotację

Wydając zaskarżone rozstrzygnięcie organ zasadnie stwierdził w nim, że nie może przyznać dotacji na większą liczbę dzieci niż 30, gdyż z treści postanowienia Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. wynika, że budynek przedszkola "P." nie może być wykorzystywany do pobytu w nim więcej niż 30 dzieci. Skarżące w toku postępowania administracyjnego oraz w toku postępowania przed Sądem nie przedstawiły dowodów potwierdzających zawarte w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa oraz w skardze twierdzenia, że przedszkole "P." pracowało na dwie zmiany i nigdy w budynku przedszkola nie przebywało więcej niż 30 dzieci. Ograniczenie wykorzystywania budynku przedszkola ze względu na obowiązujące normy, do pobytu w nim nie więcej niż 30 dzieci wynikało z prawomocnego postanowienia Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Postanowienie to w rozpoznanej sprawie korzystało z przymiotu indywidualnej normy prawnej, regulującej sytuację prawną skarżących w ten sposób, że ograniczała ona liczbę dzieci uczących się w przedszkolu skarżących do 30. W tej sytuacji organ gminy zasadnie stwierdził, że nie miał prawa ustalić dotacji dla przedszkola skarżących na większą ilość dzieci niż 30. Gdyby organ gminy postąpił zgodnie z żądaniami skarżących, to swoim działaniem usankcjonowałby stan faktyczny niezgodny z treścią przedmiotowego postanowienia. Takie działanie stanowiłoby naruszenie zasady praworządności. Z tych powodów zarzuty skarżących dotyczące bezprawnego ich zdaniem ustalenia dotacji tylko na 30 dzieci należało uznać za bezzasadne. Ustalenie przedmiotowej dotacji na 30 dzieci nie stanowiło tak jak twierdzą skarżące ingerencji w sprawy przedszkola polegającej na ustaleniu liczby uczniów w oddziałach. Organ gminy ustalając dotację kierował się rozstrzygnięciem innego organu dotyczącym warunków technicznych, które miały wpływ na dopuszczalną ilość dzieci mogących przebywać w budynku przedszkola, jednakże sam fakt działania w sposób zgodny z treścią rozstrzygnięcia innego organy, które miało zastosowanie w sprawie nie oznaczało narzucenia przez organ gminy limitu ilości dzieci mogących kształcić się w przedszkolu skarżących. Z treści powołanego postanowienia wynika, że gdyby skarżące powiększyły budynek przedszkola to miałyby prawo nauczać w nim większą ilość dzieci. Zatem należało stwierdzić, że to nie z działania organu gminy wynikało ograniczenie ilości dzieci mogących przebywać w przedszkolu "P.".

Rozpoznając niniejszą sprawę Sąd nie był uprawniony do oceny zgodności z prawem postanowienia Państwowego Inspektora Sanitarnego w G. z dnia [...] kwietnia 2004 r. Zgodnie z treści art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. w dalszej części uzasadnienia powoływanej jako p.p.s.a.) Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotowe postanowienie dotyczyło innych uprawnień i obowiązków niż uprawnienia, których dotyczyło zaskarżone rozstrzygnięcie. Podstawą materialnoprawną tego postanowienia nie były przepisy ustawy o systemie oświaty, a zatem postanowienie to nie mogło zostać uznane za rozstrzygnięcie wydane w granicach sprawy, której dotyczy skarga. Z tych powodów powołane przez skarżące przy piśmie z dnia 15 lipca 2005 r. pisma Ministerstwa Edukacji Narodowej i Sportu oraz Ośrodka Informacji Normalizacyjnej, z których wynikało, że brak jest polskich norm określających minimalną powierzchnię sal przedszkolnych przeznaczonych na pobyt dzieci nie mogły mieć wpływu na ocenę zaskarżonego rozstrzygnięcia w przedmiocie ustalenia dotacji. Informacje te mogą zostać wykorzystane przez skarżące do wzruszenia powoływanego postanowienia w trybach nadzwyczajnych. Ewentualne wzruszenie tego postanowienia mogłoby stanowić podstawę do wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia dotacji.

Podnoszona w piśmie procesowym z dnia 15 lipca 2005 r. argumentacja skarżących nie mogła stanowić podstawy do uwzględnienia skargi. Załączone do tego pisma listy Ministra Edukacji Narodowej i Sportu oraz dwie uchwały Kolegium Regionalnej Izby Obrachunkowej w Warszawie w przedmiocie stwierdzenia nieważności niektórych przepisów uchwał Rady Gminy Z. nr 23/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. i 57/2002 z dnia 12 grudnia 2002 r. w sprawie zasad ustalania i udzielania dotacji niepublicznym przedszkolom, nie dotyczyły kwestii, których legalność podlegała ocenie przez Sąd przy wydawaniu niniejszego wyroku. Także powołany przez skarżące wyrok NSA z dnia 3 lipca 2003 r. sygn. akt I S.A./Lu 193/03 został wydany w innym stanie faktycznym i dotyczył kwestii prawnych niemających związku z rozpoznaną sprawą.

W tym stanie rzeczy należało stwierdzić, że zaskarżone rozstrzygnięcie Wójta Gminy Z. nie naruszało prawa.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.