Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 3045/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2007-02-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sokołowska, Sędziowie Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Asesor WSA Maciej Kurasz (spr.), Protokolant Urszula Hoduń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2007 r. sprawy ze skargi A. W. [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w W. na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1, art. 247 § 1 pkt 3, art. 248, art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - powoływanej dalej jako "ustawa Ord.pod.") oraz art. 33 ust. 3, art. 38 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm. - powoływanej dalej jako "ustawy o VAT") oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo Celne (Dz. U. Nr 68, poz. 662) po rozpatrzeniu odwołaniu [...] A. W. (określanej dalej jako "Skarżąca") od decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] stycznia 2006 r. w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawiono stan faktyczny sprawy, z którego wynika, iż w dniu [...] maja 2004 r. Agencja Celna [...], działająca jako imieniu Skarżącej firmy [...] A. W., zgłosiła do odprawy celnej, według zgłoszenia celnego nr [...], towar w postaci maszyn do obróbki kukurydzy oraz części do tych maszyn. Przedmiotowe zgłoszenie celne zostało przyjęte po przeprowadzeniu weryfikacji polegającej na dokonaniu rewizji celnej towaru i zbadaniu dokumentów załączonych do zgłoszenia celnego.

Pismem z [...] maja 2004 r. Agencja Celna [...] wystąpiła, w imieniu reprezentowanej firmy, do Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z wnioskiem o wydanie decyzji w sprawie ww. zgłoszenia celnego z powodu błędów w wyliczeniu należności celnych i podatkowych. W szczególności podniosła, iż "błędnie skreślono i poprawiono wartość udzielonego rabatu, wartość statystyczną oraz należności celno podatkowe".

W wyniku rozpatrzenia przedmiotowego wniosku, w dniu [...] grudnia 2004 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., działając m.in. na podstawie przepisów ustawy Ord. pod., oraz przepisów Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny - dalej "WKC" -, a także przepisów art. 163 ust. 1 pkt d, art. 166 Rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z 2 lipca 1993 r. określającego niektóre przepisy wykonawcze do Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. UE L 253 z 11 października 1993 r. ze zm.), art. 51, art. 65 ust. 5 i ust. 6, art. 66, art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne wydał decyzję nr [...] o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych w kwocie 3.923,50 PLN dla towarów ujętych w zgłoszeniu celnym SAD z dnia [...] maja 2004 r. W uzasadnieniu decyzji wskazano, iż w zgłoszeniu celnym uwzględniono błędną kwotę rabatu, co spowodowało zaniżenie wartości statystycznej oraz należności celno-podatkowych.

Ze względu na to, iż korekta wartości celnej spowodowała podwyższenie podstawy opodatkowania, Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. decyzją z dnia [...] grudnia 2004 r., określił kwotę podatku od towarów i usług od importu towaru ujętego w przedmiotowym w sprawie zgłoszeniu celnym z [...] maja 2004 r. Organ podatkowy wskazał, iż różnica podatku VAT do zapłaty wynosi 53.854,70 zł wraz z odsetkami za zwłokę.

Z akt sprawy wynika, iż od decyzji wymiarowej Skarżąca nie wniosła odwołania w terminie. W aktach sprawy znajduje się także postanowienie Izby Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2005 r., w którym Dyrektor Izby Celnej w W. działając na podstawie przepisu art. 162 § 1 i § 2 oraz art. 163 § 2 ustawy Ord.pod. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej. W uzasadnieniu wskazano, iż decyzja określająca zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług została doręczona Skarżącej w dniu [...] grudnia 2004 r. Strona nie złożyła odwołania w ustawowym terminie. Natomiast wnosząc w dniu [...] lipca 2005 r. o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania nie dopełniła czynności dla której był określony termin.

Następnie w dniu [...] lipca 2005 r. do Urzędu Celnego [...] w W. wpłynęło pismo firmy [...] A.W. z dnia [...] lipca 2005 r., dotyczące decyzji określającej wysokość podatku od towarów i usług zawierające wniosek "o natychmiastowe uznanie ww. decyzji za nieważną i odstąpienie od wszelkich roszczeń finansowych wobec Skarżącej".

W związku z wezwaniem strony o doprecyzowanie trybu, w jakim winien być rozpatrzony ww. wniosek Skarżąca powtórzyła wcześniej formułowane argumenty, nie określając jednakże wyraźnie podstawy prawnej swojego żądania. Stwierdziła jedynie, iż powyższa decyzja została wydana z naruszeniem prawa (w szczególności art. 219, art. 220 i art. 226 WKC i należy stwierdzić jej nieważność. Strona podkreśliła, że Naczelnik Urzędu Celnego [...] wydał decyzję po terminie (po ponad sześciu miesiącach), podczas gdy WKC jednoznacznie określa termin do wydania decyzji retrospektywnych na 2 dni, a w szczególnych przypadkach na 14 dni. Nadto zauważyła, że nie księguje się wstecz należności celnych, gdy kwota opłat celnych, należnych zgodnie z przepisami, nie została wykazana na skutek samych organów celnych, a to właśnie funkcjonariusz Urzędu Celnego zaniżył kwotę przedmiotowych należności celnych.

Dyrektor Izby Celnej w W. zakwalifikował wystąpienie Skarżącej jako wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji i po zbadaniu przesłanek określonych w art. 247 § 1 ustawy Ord. pod. w dniu [...] stycznia 2006 r. wydał decyzję, którą odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z dnia[...] grudnia 2004 r. wyjaśniając, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności wskazane w powołanym powyżej przepisie ustawy.

Od decyzji organu pierwszej instancji Skarżąca wniosła odwołanie zarzucając: naruszenie prawa, które miało wpływ na wynik sprawy, w szczególności art. 51 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne w związku z art. 6, art. 217, art. 218, art. 219, art. 220, art. 221 Rozporządzenia Rady EWG nr 291 3/92 z 19 października 1992 r. Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod.

Skarżąca zakwestionowała stanowisko Dyrektora Izby Celnej, iż decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] grudnia 2004 r., określająca wysokość podatku VAT nie jest obarczona wadą, o której mowa w art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod. W odwołaniu od decyzji odmawiającej stwierdzenia nieważności skarżąca podniosła szereg zarzutów dotyczących nie wydania w terminie decyzji o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnej oraz decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług. Skarżąca podkreśliła, iż organ celny, wydając ww. decyzję [...] grudnia 2004 r., tj. po przeszło 6 miesiącach złamał w sposób oczywisty wszelkie obowiązujące normy i terminy w tym zakresie, ponieważ nie tylko nie dotrzymał terminów wynikających z WKC, ale także z ogólnych zasad polskiej procedury (art. 139 ustawy Ord. pod.), tym samym naraził Skarżącą na negatywne dla niej skutki gospodarcze i konsekwencje finansowe, wynikające przede wszystkim z faktu, iż skutkiem decyzji określającej prawidłową wysokość należności celnych była konieczność wydania decyzji określającej prawidłową wysokość zobowiązania z tytułu podatku VAT. Skarżąca zmuszona była zatem ponieść dodatkowe koszty: postępowania egzekucyjnego, odsetek od zobowiązań podatkowych, utraty części zarobków w związku z koniecznością wzmożonej aktywności związanej z pisaniem odwołań, wniosków i pism zmierzających do wyjaśnienia zaistniałej sytuacji.

Powyższe - w ocenie Skarżącej - potwierdza wypełnienie przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji z [...] grudnia 2004 r. na skutek rażącego naruszenia prawa, w szczególności art. 6, art. 218 - 219 WKC, art. 139, art. 140 oraz art. 125 ustawy Ord. pod. poprzez naruszenie zasady szybkości i prostoty postępowania organów podatkowych (celnych).

W wyniku rozpatrzenia odwołania Skarżącej, decyzją z dnia [...] lipca 2006 r. Dyrektor Izby Celnej w W., utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] stycznia 2006 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podtrzymał w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Dyrektor Izby Celnej zwrócił uwagę, iż rację ma Skarżąca twierdząc, iż w sprawie ustalenia wartości celnej naruszone zostały przepisy art. 139 i art. 140 ustawy Ord. pod., bowiem decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w tej sprawie z dnia [...] grudnia 2004 r. wydana została po upływie sześciu miesięcy od daty złożenia wniosku ([...] maja 2004 r.)

Organ odwoławczy zaznaczył, iż powyższe uchybienie nie miało wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy określenia wysokości podatku od towarów i usług. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podatkowy powołał się na przepisy art. 33 ust. 3 w związku z art. 38 ust. 2 ustawy o podatku VAT wskazując na możliwość zweryfikowania wysokości podatku VAT w przypadku zmiany wysokości podstawy opodatkowania. Organ podkreślił także, iż decyzja wymiarowa jest zgodna z prawem. W ocenie Dyrektora Izby Celnej nie została wydana z rażącym naruszeniem prawa.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] A. W. wnosząc o uchylenie decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2006 r. wydanej w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności podniosła wskazywane uprzednio argumenty dotyczące wadliwości decyzji o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych.

Skarżąca zarzuciła decyzji Dyrektora Izby Celnej w W. naruszenie art. 51 ustawy Prawo Celne w związku z art. 6, art. 217, art. 218, art. 219, art. 220, art. 221 Rozporządzenia Rady EWG ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod. w związku z art. 125, art. 139 i art. 140 ustawy Ord. pod.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie, podnosząc argumenty jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje;

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

I. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem, z uwzględnieniem stanu prawnego, który miał zastosowanie w chwili orzekania w sprawie. W związku z tym, zgodnie z przepisem art. 145 § 1 pkt 1 ustawy p.p.s.a., aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji.

Analiza powyższych przepisów prowadzi do wniosku, że poza przypadkiem wymienionym pod literą b), warunkiem sine qua non uchylenia zaskarżonej decyzji jest stwierdzenie, że naruszenie prawa, którego dopuścił się organ administracji, miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku opisanym pod literą c) wymaga się ponadto, aby wpływ ten był istotny. Jedynie w razie stwierdzenia naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) możliwe jest uchylenie zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od tego, czy naruszenie mogło, czy też nie mogło mieć wpływu na wynik sprawy.

Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. Zgodnie z art. 134 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że Sąd dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności.

Mając na uwadze powyższe normy prawne, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie podzielając stanowisko zaprezentowane w rozpoznawanej sprawie przez Dyrektora Izby Celnej uznał, że zaskarżona decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym, odmawiająca stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji nie narusza przepisów prawa materialnego, w stopniu dającym podstawę do jej uchylenia, jak również przepisów proceduralnych w stopniu mającym istotny wpływ na wynik niniejszej sprawy. Sąd nie dopatrzył się też w przedmiotowym postępowaniu naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.

II. Skarżąca w złożonej skardze zakwestionowała możliwość dokonania retrospektywnego zaksięgowania należności celnych oraz określenia zobowiązania podatkowego zważywszy, że nastąpiło to po ponad 6 miesiącach od dnia złożenia wniosku z dnia [...] maja 2004 r. o wydanie decyzji w sprawie zgłoszenia celnego twierdząc, że decyzja dotycząca ustalenia wartości celnej oraz decyzja wymiarowa, w myśl art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod. zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów proceduralnych w szczególności art. 125, art. 139 i art. 140 ustawy Ord. pod. W konsekwencji ze względu na przekroczenie terminu do wydania obu powołanych rozstrzygnięć stanowisko organu podatkowego jest w ocenie Skarżącej całkowicie błędne, a stosowana argumentacja zmierza do obejścia bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa.

W oceni Sądu Skarżąca nie dostrzega, iż przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie, nie jest decyzja w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług, czy też decyzja o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych lecz decyzja Dyrektora Izby Celnej utrzymująca w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej. Na podkreślenie zasługuje to, iż Skarżąca uchybiając terminowi do wniesienia odwołania od decyzji wymiarowej wszczęła w przedmiotowej postępowanie w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności decyzji. Postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest odrębnym od postępowania zwyczajnego postępowaniem nadzwyczajnym, które nie może być poświęcone ponownej ocenie zasadności dokonanych w sprawie rozstrzygnięć merytorycznych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji może dotyczyć wyłącznie ustalenia, czy decyzja, której wniosek o stwierdzenie nieważności dotyczy, obarczona jest wadami, określonymi enumeratywnie w art. 247 § 1 ustawy Ord. pod., czy też te wady nie występują.

Ustawodawca w przepisie art. 247 § 1 ustawy Ord. pod. wymienia osiem przesłanek będących podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji, z których każda może oddzielnie stanowić samodzielną podstawę do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji organu podatkowego. Decyzja wydana w tym trybie ma charakter tzw. decyzji związanej. Nie występuje tu zatem uznanie administracyjne.

W postępowaniu prowadzonym w tym trybie nie mogą być eliminowane wszystkie wady decyzji, lecz tylko te, które wypełniają przesłanki wymienione w art. 247 § 1 ustawy Ord. pod. Taki zakres postępowania dotyczącego ostatecznej decyzji organu podatkowego wiąże się niewątpliwie z dyspozycją art. 128 ustawy Ord. pod. statuującego zasadę trwałości ostatecznych decyzji w postępowaniu podatkowym.

Sąd analizując zgromadzony w sprawie materiał dowodowy podzielił stanowisko organów podatkowych uznające, iż w niniejszej sprawie nie wystąpiły przesłanki uprawniające do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług.

Nie sposób w tej sprawie podzielić także stanowiska Skarżącej odnośnie rażącego naruszenia przepisów prawa materialnego w zakresie ustalenia wartości celnej jak również przepisów proceduralnych dotyczących terminowego załatwiania spraw.

Zgodnie z dyspozycją art. 247 § 1 pkt 3 ustawy Ord. pod., organ podatkowy stwierdza nieważność decyzji ostatecznej, która została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Jak podkreśla się w judykaturze, naruszenie prawa tylko wtedy powoduje nieważność aktu administracyjnego, gdy ma ono charakter rażącego, tzn. gdy decyzja została wydana wbrew nakazowi lub zdarzeniu ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa lub ich odmówiono albo też wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem lub uchylono obowiązek (wyrok NSA z 13 października 2005 r., FSK 2294/04, LEX nr 173113). Cechą rażącego naruszenia prawa jest zatem to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, tzn. istnienie tej sprzeczności da się ustalić poprzez proste ich zestawienie. Nie chodzi bowiem w tego typu przypadkach o błędy wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny.

W ocenie Sądu należy zgodzić się z poglądem, że obowiązujące przepisy nie uzależniają stwierdzenia nieważności decyzji od oceny skutków społecznych lub gospodarczych spowodowanych naruszeniem prawa. Podobne poglądy można też znaleźć w najnowszym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w którym słusznie podkreśla się, że przepisy stanowiące podstawę stwierdzenia nieważności decyzji powinny być w każdym przypadku interpretowane ściśle, a zatem przy stwierdzaniu nieważności decyzji mogą być brane pod uwagę wyłącznie okoliczności wymienione w tych przepisach (Komentarz do art. 247 ustawy Ordynacja podatkowa (R. Dowgier, L. Etel, C. Kosikowski, P. Pietrasz, S. Presnarowicz, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Dom Wydawniczy ABC, 2006).

W ocenie Sądu uchybienie terminu do załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji nie stanowi o istnieniu przesłanki rażącego naruszenia prawa określonej w przepisie art. 247 § 1 ustawy Ord. pod. Skutkiem uchybienia terminu do załatwienia sprawy przez właściwy organ administracji jest to, że stronie służy zgodnie z art. 141 ww. ustawy ponaglenie do organu wyższego stopnia lub ministra właściwego do spraw finansów publicznych, jeżeli sprawa nie została załatwiona przez dyrektora izby skarbowej lub dyrektora izby celnej.

Szczególnym zaś skutkiem niezałatwienia sprawy przez organ odwoławczy w terminie określonym w art. 139 § 3 ustawy Ord. pod. jest wstrzymanie z mocy prawa wykonania decyzji organu pierwszej instancji w granicach żądania będącego przedmiotem odwołania. Wynika to z treści art. 225 ustawy Ord. pod.

Zdaniem Sądu skoro naruszenie przepisów dotyczących terminu załatwienia sprawy rodzi uprawnienie strony do występowania z określonymi w przepisach środkami prawnymi, to brak podstaw do uznania by w niniejszej sprawie istniały podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji.

Przyznać należy rację Skarżącej, iż w niniejszej sprawie naruszone zostały art. 125, art. 139 i art. 140 ustawy Ord. pod., bowiem decyzja z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług wydana została po upływie 6 miesięcy od daty wszczęcia postępowania w sprawie. Jednakże zdaniem Sądu powyższe uchybienie przepisom proceduralnym nie miało istotnego wpływu na wynik sprawy, w szczególności nie stanowiło przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymiarowej.

Stwierdzić nadto należy, iż przedmiotem rozpoznawanej sprawy jak już powyżej podkreślono, nie jest decyzja o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych, czy też decyzje odmawiające stwierdzenia nieważności w tym przedmiocie lecz decyzja odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku VAT. Analiza zarzutów skargi pozwala na twierdzenie, iż Skarżąca w swoim stanowisku dotyczącym decyzji w sprawie określenia wysokości podatku VAT, w głównej mierze podnosi zarzuty dotyczące rozstrzygnięcia w zakresie ustalenia wartości celnej wskazując na naruszenie m.in. art. 51 Prawa Celnego w związku z art. 202 -205 oraz art. 210, art. 211, art. 216 WKC.

W tym kontekście warto wskazać, iż rozważaniom Sądu nie mogą podlegać zgłaszane przez Skarżącą zarzuty dotyczące prawidłowości określenia wartości celnej. Zgodnie z powołanym na wstępie przepisem art. 134 p.p.s.a. granice rozpoznania sprawy przez sąd wyznacza treść zaskarżonego rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona została decyzja Dyrektora Izby Celnej odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie określenia wysokości podatku VAT i wyłącznie w takim zakresie podlega ona kontroli Sądu. Jak już wspomniano, wartość celna została ustalona w odrębnym postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją.

Z akt sprawy wynika, iż również w sprawie ustalenia wartości celnej Skarżąca uchybiając ustawowemu terminowi do wniesienia odwołania wszczęła postępowanie w trybie stwierdzenia nieważności decyzji o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych. Na ostateczną decyzję w tej sprawie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Sąd administracyjny orzeczeniem z dnia 20 grudnia 2006 r. Sygn. Akt V SA/Wa 1593/06 oddalił skargę Skarżącej uznając zaskarżoną decyzję za zgodną z prawem wobec braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] o retrospektywnym zaksięgowaniu należności celnych.

Mając na uwadze przedstawiony stan prawny i faktyczny sprawy, wobec braku podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego[...] w W. z dnia [...] grudnia 2004 r. w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od towarów i usług, Sąd uznał zaskarżoną decyzję wydaną w trybie stwierdzenie nieważności za zgodną z prawem.

W tym stanie rzeczy Sąd działając w oparciu o art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.