Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1560/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6290 Reforma rolna
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska, Sędziowie Sędzia WSA Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Protokolant Agnieszka Olszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2009 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją z [...] kwietnia 2001 r. nr [...] uznał, że część stanowiącej dawną własność A. B. nieruchomości ziemskiej pn. "[...]" oznaczona w ewidencji gruntów jako działka nr [...] z obrębu [...] o pow. 2377 m2 podlegała przepisom art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz. U. z 1945 r. Nr 3, poz. 13, z późn. zm.).

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] lipca 2005 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania skarżącego, uchylił zaskarżoną decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2001 r. w całości i umorzył postępowanie przed organem I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że zgodnie z obowiązującym orzecznictwem sądowoadministracyjnym orzekanie czy część nieruchomości ziemskiej podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e powołanego dekretu jest w istocie żądaniem rozstrzygnięcia sporu o prawa rzeczowe do danej nieruchomości, a zatem sporu cywilnego. Zgodnie natomiast z dyspozycją art. 2 § 1 i art. 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. -Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, z późn. zm.); dalej: "k.p.c", do rozpoznawania spraw cywilnych powołane są sądy powszechne, o ile sprawy te nie należą do właściwości sądów szczególnych lub Sądu Najwyższego, a także jeżeli przepisy szczególne nie przekazują ich do właściwości innych organów.

Wnioskiem z 29 sierpnia 2007 r. A. R. wniósł o stwierdzenie nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2005 r. uzasadniając, że zgodnie z uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2006 r. orzekanie w zakresie czy część nieruchomości ziemskiej podlega działaniom przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu o przeprowadzeniu reformy rolnej jest dopuszczalne, co zdaniem wnoszącego przesądza, że Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wydając przedmiotową decyzję w sposób rażący naruszył prawo.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z [...] czerwca 2009 r. nr [...] odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2005 r. nr [...] uchylającej decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2001 r. nr [...] i umarzającej postępowanie przed organem I instancji uzasadniając, iż zmiana orzecznictwa w interpretacji przepisów nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Sygn. akt IV SA/Wa 1560/09

W złożonym wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] czerwca 2009 r. skarżący zarzucił, iż wydając zaskarżoną decyzję Minister naruszył art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." oraz art. 7, 8 i 77 k.p.a. Skarżący podniósł, iż organ wydając zaskarżoną decyzję pozostał w sprzeczności z uchwałą składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2006 r.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzją z dnia [...] lipca 2009 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję z dnia 29 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu ww. decyzji organ podkreślił, że zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Z brzmienia tego przepisu wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość decyzji skutkiem naruszenia norm prawnych regulujących działania administracji publicznej w indywidualnych sprawach, w szczególności przepisów prawa procesowego oraz materialnego, o szczególnym ciężarze gatunkowym. Sytuacja taka zachodzi w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA z 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00).

Organ podkreślił, że jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] czerwca 2009 r., w sytuacji gdy treść przepisu budzi wątpliwości, przyjęcie linii orzecznictwa sądowego i tym samym wybór jednej z interpretacji przepisu nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wskazał, że Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2006 r. dopuszczająca możliwość orzekania przez organy administracji co do części nieruchomości przejętych w oparciu o przepis dekretu z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej została podjęta już po wydaniu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzji z [...] lipca 2005 r., której stwierdzenia nieważności domaga się wnioskodawca w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie organ podkreślił, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2005 r. była rozstrzygnięciem proceduralnym.

Sygn. akt IV SA/Wa 1560/09

Organ wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom podnoszonym przez pełnomocnika skarżącego, strony postępowania chcąc skutecznie dochodzić swoich roszczeń mogą wystąpić do właściwego miejscowo Wojewody z wnioskiem o uznanie, że wskazana część dawnej nieruchomości ziemskiej pn. "[...]" nie podlegała działaniom przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Wyjaśnił również, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji organu z [...] lipca 2005 r. nie stoi na przeszkodzie, aby zainteresowani wystąpili ponownie ze stosownym wnioskiem do Wojewody.

W skardze do WSA w Warszawie A. R. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2009 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] czerwca 2009 roku odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2005 roku uchylającej decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2001 r. i umarzającej postępowanie przed organem I instancji.

Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił mające istotny wpływ na jej treść naruszenie przepisów postępowania, tj:

1. naruszenie art. 156 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie spowodowane jego błędną wykładnią, prowadzącą do oczywiście błędnej konstatacji, że orzeczenie administracyjne z [...] lipca 2005 r. uchylające decyzję Wojewody [...] z [...] kwietnia 2001 r. (sygn. akt: [...]) i umarzające postępowanie przed organem I instancji nie jest obarczone wadą prawną stanowiącą przesłankę stwierdzenia nieważności, podczas gdy:

a) orzeczenie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) - § 5 w zw. z § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonywania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej (Dz U. Nr 10, poz. 51, z późn. zm.), poprzez błędne przyjęcie, iż orzekanie czy część nieruchomości ziemskiej podpada z uwagi na swój charakter pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e powołanego dekretu jest w istocie żądaniem rozstrzygnięcia sporu o prawa rzeczowe do danej nieruchomości, a zatem sporu cywilnego, który może być rozpoznawany wyłącznie przez sąd powszechny, podczas gdy zarówno z dominującej w dacie wydania przedmiotowej decyzji linii orzeczniczej jak i z wydanej w dniu 5 czerwca 2006 r. Uchwały Siedmiu Sędziów Naczelnego Sądu

Sygn. akt IV SA/Wa 1560/09

Administracyjnego (sygn. akt: I OSP 2/06) wyraźnie wynika, iż z przepisy te (§ 5 i § 6 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w sprawie wykonania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej) dają podstawę do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o tym, czy dana nieruchomość mogła wchodzić w skład nieruchomości ziemskiej, o której mowa w art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN;

b) orzeczenie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt

2 k.p.a.) - art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 105 k.p.a. poprzez nieuzasadnione

umorzenie postępowania w sytuacji, gdy w sprawie nie zachodziły żadne

przewidziane prawem przesłanki do umorzenia postępowania pierwszej

instancji, w szczególności nie stało się ono bezprzedmiotowe;

c) orzeczenie to zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt

2 k.p.a.) - art. 2 § 1 i 3 k.p.c. spowodowanym niewłaściwym uznaniem, iż § 5

rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 r. w

sprawie wykonywania dekretu PKWN z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu

reformy rolnej nie przekazał rozstrzygania w przedmiocie czy część nieruchomości

ziemskiej z uwagi na swój charakter podpada pod działanie art. 2 ust. 1 lit. e

dekretu PKWN do kompetencji wojewódzkich urzędów ziemskich, co w

konsekwencji doprowadziło Ministra do konstatacji, iż rozstrzyganie w tym

zakresie należy do sądu powszechnego, podczas gdy nie ulega wątpliwości

zarówno właściwość organu administracji do orzekania w tej kwestii, jak i

szczególny wobec postanowień k.p.c. charakter powołanego przepisu;

2. naruszenie art. 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 2 § 2 i 3 oraz art. 199 § 1 pkt 1 k.p.c. w zw. z § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 roku w sprawie wykonania dekretu Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej poprzez błędne przyjęcie, że umorzenie postępowania administracyjnego z powodu rzekomej niedopuszczalności drogi administracyjnej i tym samym uniemożliwienie merytorycznego rozpoznania wniosku o stwierdzenie niepodpadania zespołu dworsko-parkowego pod działanie dekretu PKWN o przeprowadzeniu reformy rolnej, podczas gdy to właśnie droga administracyjna w tej sprawie jest wyłączną drogą do merytorycznego rozpoznania wniosku złożonego w trybie z § 5 rozporządzenia, a nie jak błędnie to przyjął organ administracji we wcześniej umorzonym postępowaniu;

Sygn. akt IV SA/Wa 1560/09

naruszenie art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz art. 16

k.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie i przyjęcie, że sprawa została już

uprzednio zakończona ostateczną decyzją administracyjną, podczas gdy

postępowanie toczące się poprzednio przed Wojewodą zakończone decyzją o

umorzeniu postępowania z powodu nieistnienia drogi administracyjnej, nie było

tożsame z postępowaniem zakończonym zaskarżoną obecnie decyzją Ministra

Rolnictwa i Rozwoju Wsi;

naruszenie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez przyjęcie w uzasadnieniu błędnej

podstawy prawnej rozstrzygnięcia i powołanie się na art. 105 § 1 k.p.a. oraz art.

156 § 1 pkt 3 k.p.a., podczas gdy Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, jako organ

odwoławczy, powinien był dostrzec wadliwość orzeczenia organu I stopnia i w

trybie art. 138 § 2 k.p.a. uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody, gdyż wniosek

skarżącego o wydanie na podstawie § 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i

Reform Rolnych z dnia 1 marca 1945 roku w sprawie wykonania dekretu

Polskiego Komitetu Wyzwolenia Narodowego z dnia 6 września 1944 r. o

przeprowadzeniu reformy rolnej powinien zostać rozpoznany merytorycznie co

dotychczas nie nastąpiło;

naruszenie innych przepisów postępowania, w tym art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art.

80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających

wpływ na prawidłowe załatwienie sprawy i w konsekwencji błędne ustalenie stanu

prawnego sprawy skutkujące wydaniem decyzji z pokrzywdzeniem skarżącego, w

tym błędne przyjęcie, iż skarżący żąda stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...]

lipca 2005 r. powołując się wyłącznie na orzeczenie Naczelnego Sądu

Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2006 r. (I OPS 2/06), podczas gdy orzeczenie

to posłużyło skarżącemu jedynie do przedstawienia swojego stanowiska;

naruszenie art. 32 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej ustanawiającego

zasadę równości obywateli wobec prawa, poprzez nieuzasadnione zróżnicowanie

uprawnień obywateli znajdujących się w analogicznej sytuacji prawnej.

W odpowiedzi na skargę Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi wniósł o jej oddalenie, odwołując się do argumentacji zawartej w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny Warszawie zważył, co następuje:

Sygn. akt IV SA/Wa 1560/09

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.); dalej: "p.p.s.a.", sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 p.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, nie uwzględnił skargi. W konsekwencji uznał, iż decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2009 r. i poprzedzająca ją decyzja z [...] czerwca 2009 r. nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym je do wyeliminowania z obrotu prawnego.

Kontrolowane w sprawie decyzje zostały wydane w ramach postępowania nieważnościowego, czyli jednego z trybów nadzwyczajnych postępowania administracyjnego. Przedmiotem postępowania nadzwyczajnego była kontrola prawidłowości decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2005 r., korzystającej z przymiotu ostateczności.

Stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej jest instytucją szczególną, która stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji, o której mowa w art. 16 k.p.a. Procedura stwierdzenia nieważności jest odrębnym i samodzielnym postępowaniem, a zadaniem organu prowadzącego postępowanie o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji jest ocena decyzji pod kątem kwalifikowanej niezgodności z prawem, tj. czy wydana została z naruszeniem przepisów określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Zatem postępowanie takie ma odrębną podstawę prawną i nie może być traktowane tak, jakby chodziło o ponowne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną, rozstrzygającą o zastosowaniu przepisów prawa materialnego do danego stosunku administracyjno - prawnego (por. orzeczenie SN z 7 marca 1996 r., sygn. akt III ARN 70/95, publ. OSNP 1996/18/258). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 2 lutego 2006 r. (sygn. akt II OSK 490/05, publ. Lex nr 196696) wyraził pogląd, iż "w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, istnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 kp.a. musi być oczywiste, "widoczne gołym okiem", a nie być kwestią przypuszczeń, czy też zawiłych dociekań". Przy tym należy pamiętać, że zaistnienie

Sygn. akt IV SA/Wa 1560/09

przesłanek stwierdzenia nieważności ocenia się według stanu faktycznego i prawnego sprawy istniejącego w dacie wydania kwestionowanego w trybie nieważnościowym aktu.

Przesłanką stwierdzenia nieważności szczególnie rozważaną na gruncie przedmiotowej sprawy było wydanie aktu z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Z brzmienia przywołanego przepisu wynika, iż nie każde naruszenie prawa pociąga za sobą nieważność decyzji, ale tylko przypadki oczywistego i ciężkiego naruszenia prawa. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Z zasady musi to być wada tkwiąca w samej decyzji. Przez rażące naruszenie prawa rozumie się naruszenie wyraźnej, niebudzącej wątpliwości interpretacyjnych normy prawa materialnego lub procesowego (patrz: B. Adamiak [w:] Adamiak, Borkowski, Komentarz, s. 335; J. Jendrośka, B. Adamiak, Zagadnienie rażącego naruszenia prawa w postępowaniu administracji, PiP 1986, nr 1, s. 71). Rażące naruszenie prawa zachodzi w przypadku gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części (wyrok NSA z 21 sierpnia 2001 r., sygn. akt II SA 1726/00, publ. Lex 51233). Dlatego też w tezie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 grudnia 1988 r. (sygn. akt II SA 981/88, ONSA 1988, z. 2, poz. 96) zasadnie stwierdzono, że "naruszenie przepisów postępowania lub prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, nie może być podstawą stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzoru, jeżeli nie nosi cech rażącego naruszenia prawa". Powyższe dowodzi też, iż zagadnienie rażącego naruszenia prawa było wielokrotnie przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ostatecznie utrwalił się pogląd, że o rażącym naruszeniu prawa decydują 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki, które wywołuje decyzja (m. in. orzeczenie NSA z 9 lutego 2005 r., sygn. akt OSK 1134/04, publ. Lex 165717).

Odnosząc powyższe regulacje prawne i rozważania do okoliczności niniejszej sprawy wskazać należy, iż w sytuacji gdy treść przepisu budzi wątpliwości, przyjęcie linii orzecznictwa sądowego i tym samym wybór jednej z interpretacji przepisu nie stanowi rażącego naruszenia prawa.

Wskazać należy, iż Uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca

Sygn. akt IV SA/Wa 1560/09

2006 r. dopuszczająca możliwość orzekania przez organy administracji co do części nieruchomości przejętych w oparciu o przepis dekretu z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej została podjęta już po wydaniu przez Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi decyzji z [...] lipca 2005 r., której stwierdzenia nieważności domaga się wnioskodawca w niniejszym postępowaniu. Jednocześnie podkreślić należy, że decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] lipca 2005 r. była jedynie rozstrzygnięciem proceduralnym.

Organ nadzoru słusznie wskazał, że strony postępowania chcąc skutecznie dochodzić swoich roszczeń mogą wystąpić do właściwego miejscowo wojewody z wnioskiem o uznanie, że wskazana część dawnej nieruchomości ziemskiej pn. "[...]" nie podlegała działaniom przepisu art. 2 ust. 1 lit. e dekretu PKWN z 6 września 1944 r. o przeprowadzeniu reformy rolnej. Decyzja Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji organu z [...] lipca 2005 r. nie stoi bowiem na przeszkodzie, aby zainteresowani wystąpili ponownie ze stosownym wnioskiem do wojewody.

Zdaniem Sądu, w przedmiotowej sprawie nie było podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2005 r., powołując się na przesłankę wydania jej z rażącym naruszeniem prawa. Organ słusznie wywiódł, iż tak kwalifikowaną wadą nie jest dotknięta ta decyzja, dowodząc iż nie istnieje oczywista sprzeczność pomiędzy treścią zastosowanego wówczas przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Ponadto oceniając legalność zaskarżonej decyzji zawsze należy pamiętać o zasadzie trwałości decyzji wynikającej z fundamentalnej zasady pewności obrotu prawnego i to że możliwość stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od tej zasady.

Niezrozumiałe są również zarzuty naruszenia art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędne ich zastosowanie. Skarżący nie wykazał w jaki sposób doszło do naruszenia tych przepisów w sytuacji wydania rozstrzygnięcia w przedmiocie odmowy stwierdzenia na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji z [...] lipca 2005 r.

Sąd badając legalność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji z [...] lipca 2005 r., w oparciu o powołane przepisy i w aspekcie uchybień, które byłby zobowiązany wziąć pod uwagę z urzędu, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane zgodnie z prawem, zatem i z przepisami,

Sygn. akt IV SA/Wa 1560/09

których naruszenie zarzuciła strona skarżąca. W tym stanie rzeczy - na mocy art. 151 p.p.s.a. - orzeczono jak w sentencji wyroku