Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 801/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-10-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Pracy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia NSA Stanisław Gronowski (spr.) Sędzia del. NSA Pamela Kuraś-Dębecka Protokolant asystent sędziego Elżbieta Jabłońska-Gorzelak po rozpoznaniu w dniu 12 października 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej R. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 22 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Op 344/14 w sprawie ze skargi R.W. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w Opolu z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr . w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu wyrokiem z dnia 22 grudnia 2014 r. o sygn. akt II SA/Op 344/14, wydanym w sprawie ze skargi R. W. na decyzję Okręgowego Inspektora Pracy w O. z dnia 11 kwietnia 2014 r., nr...w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego z naruszeniem przepisów o czasie pracy kierowców, oddalił skargę.

W sprawie poczyniono następujące ustalenia:

W następstwie przeprowadzonej kontroli działalności gospodarczej R.W., dalej "skarżący", prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Prywatne Biuro Podróży "S." w O., Inspektor Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w O. wszczął przeciwko skarżącemu postępowanie administracyjne o nałożenia kary pieniężnej z tytułu stwierdzonych naruszeń przepisów dotyczących czasu pracy kierowców.

Wskazaną na wstępie decyzją Okręgowy Inspektor Pracy w O. utrzymał w mocy decyzję Inspektora Pracy Okręgowego Inspektoratu Pracy w O., ustalającą karę pieniężną w łącznej kwocie 239.150 zł, stosownie do przepisów art. 93 ust. 1 w związku z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U z 2007 r. Nr 125, poz. 874 ze zm., dalej "utd"), w kwocie:

• 1.200 zł z tytułu przekroczenia maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu, naruszającego art. 6 ust. 1 rozporządzenia nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L z 2006 r. Nr 102/1, dalej rozporządzenie nr 561/2006), sankcjonowanego przepisem lp. 5.1. zał. Nr 3 do utd;

• 150 zł z tytułu prowadzenia pojazdu przez okres dłuższy niż cztery i pół godziny, naruszającego art. 7 rozporządzenia nr 561/2006 bez wymaganej przerwy, sankcjonowanego przepisem lp. 5.1 zał. nr 3 do utd;

• 7.500 zł z tytułu skrócenia dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, naruszającego art. 8 ust. 1 do 5 rozporządzenia nr 561/2006, sankcjonowanego przepisem lp. 5.3 zał. nr 3 do utd;

• 5.300 zł z tytułu skrócenia tygodniowego czasu odpoczynku, naruszającego art. 8 ust. 6 i 7 oraz ust. 9 rozporządzenia nr 561/2006, sankcjonowanego przepisem lp. 5.4 zał. nr 3 do utd ;

• 225.000 zł z tytułu nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu, naruszającego art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L 370 z 31 grudnia 1985 r. ze zm., dalej rozporządzenie nr 3821/85), sankcjonowanego przepisem lp. 6.3.7 zał. nr 3 do utd.

Zważywszy na ograniczenie przepisem art. 92a ust. 3 utd sumy kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, ograniczono karę pieniężną do kwoty 20.000 zł.

W postępowaniu administracyjnym zarzuty skarżącego koncentrowały się na wykazywaniu bezpodstawności kary pieniężnej w kwocie 225.000 zł z tytułu nieokazania podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzających fakt nieprowadzenia pojazdu.

Z uwagi na brak pokrycia wykresówkami wszystkich tras przejazdów, stosownie do wskazań kilometrowych liczników autobusów na ogólną liczbę 321.895 km, organ kontroli zażądał od skarżącego przedłożenia na te odcinki wykresówek lub dowodów potwierdzających fakt nieprowadzenia autobusu przez danego kierowcę. Takich dowodów skarżący nie przedstawił. Tłumaczył to ukryciem części tych dowodów przez byłego pracownika W. P., z którym prowadzi spór na drodze sądowej. Ponadto powołał się na porozumienie z "S." Spółką z o.o. w O., w myśl którego tej spółce udostępnia autobusy. Wówczas autobusem kieruje pracownik spółki i na nim spoczywa obowiązek posiadania wykresówki.

Organ nie dał wiary tym wyjaśnieniom, jako nie popartych dowodami. W szczególności, jak wskazał, równolegle prowadzono kontrolę w spółce "S." w O., której według twierdzeń skarżącego miano udostępnić autobusy, a która nie okazała wykresówek, dokumentujących wyjaśnienia skarżącego. Również, w ocenie organu, skarżący nie zapewnił właściwej organizacji i dyscypliny pracy ogólnie wymaganej w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów rozporządzenia nr 561/2006, a także rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087). Nie zapewnił bowiem właściwej organizacji związanej z rozliczaniem się kierowców z pobranych dokumentów, w tym wykresówek analogowych. Nie przedstawił dowodów na to, aby pracowników, którzy nie rozliczyli się np. z wykresówek analogowych, wzywał do ich zwrotu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu, jak to wskazano na wstępie, oddalił skargę na powyższą decyzję, podzielając stanowisko organu.

Skarżący wywiódł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji, a także zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Skarga kasacyjna oparta jest na zarzucie naruszenia przepisów postępowania (art. 174 pkt 2 ppsa), tj.:

1. art. 145 § 1 pkt 1 a ppsa w zw. z art. 92a ust. 1 utd w zw. z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do utd, w zw. z art. 14 ust. 2 rozporządzenia Rady EWG nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a to błędnej interpretacji wskazanych przepisów prawa materialnego poprzez przypisanie im treści polegającej na regulowaniu obowiązku zapewnienia wykresówek na wszystkie przejechane przez autokary kilometrów mimo, że z powołanych przepisów wynika dla skarżącego obowiązek dokumentowania czasu pracy zatrudnionych u niego kierowców, a jednocześnie pomimo, iż skarżący wykazał, że pojazdami przewozy wykonywali kierowcy zatrudnieni u innych podmiotów, co powodowało, że skarżący nie dysponuje wykresówkami na pokrycie wszystkich przejechanych przez autokary kilometrów;

2. art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji wykazania przez stronę podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji polegającej na wydaniu decyzji bez wskazania przepisu prawa, który nakłada na przedsiębiorcę obowiązek posiadania wykresówek (tarcz tacho) odpowiadającym wszystkim przejechanym przez autokary podmiotu kontrolowanego kilometrom;

3. art. 145 § 1 pkt 1c ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 kpa w zw. z art. 6 kc poprzez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. sytuacji, w której w postępowaniu administracyjnym doszło do nieuprawnionego przerzucenia ciężaru dowodowego na stronę, podczas gdy naruszenie nie zostało stwierdzone, ale jedynie domniemane, przy jednoczesnym naruszeniu przez organy administracji podstawowych zasad postępowania wynikających z art. 7, art. 8, art. 75 i art. 77 k.p.a.;

4. art. 145 § 1 pkt 1c w zw. z art. 135 ppsa w zw. z art. 11 oraz 107 § 1 i 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi mimo stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj. stwierdzenia, iż uzasadnienie decyzji organu pierwszej instancji jest wadliwe, przy czym błąd ten był istotny i dotyczył kwestii stanowiącej główną oś postępowania, a wadliwość ta powinna doprowadzić do uchylenia decyzji przez organ odwoławczy, czego organ drugiej instancji nie zrobił, ale decyzję utrzymał w mocy;

5. art. 145 § 1 pkt 1b ppsa w zw. z art. 24 § 3 w zw. z art. 145 § 1 pkt 3 kpa poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego wobec wydania decyzji przez pracownika podlegającego wyłączeniu;

6. art. 106 § 3 ppsa poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów wnioskowanych przez skarżącego, podczas gdy ich przeprowadzenie było niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości, a jednocześnie nie powodowało nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie;

7. art. 145 § 1 pkt c ppsa w zw. z art 10 ust. 3 zd. drugie rozporządzenia 561/2006 oraz art. 92b ust. 1 pkt 1 i 2 oraz art. 92c ust. 1 pkt 1 utd poprzez nieuwzględnienie skargi w sytuacji, gdy strona nie ponosiła odpowiedzialności za powstałe naruszenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Wskazując na zarzut błędnej interpretacji art. 92a ust. 1 utd w zw. z lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do tej ustawy w zw. z art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących skarżący podniósł, że Sąd pierwszej instancji zaakceptował nieprawidłowe ustalenie przez organy stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji skutkowało niezastosowaniem art. 92b i art. 92c u.t.d. i wymierzeniem kary pieniężnej, pomimo, iż skarżący wykazał, że kontrolowanymi pojazdami przewozy wykonywali kierowcy zatrudnieni u innych podmiotów, skutkiem czego nie dysponuje wykresówkami na pokrycie wszystkich przejechanych przez autokary kilometrów. Skarga kasacyjna zarzuca również wydanie decyzji bez podstawy prawnej, co skutkowało jej nieważnością oraz niepostrzeżeniem tego faktu przez Sąd i nieuwzględnienie skargi, pomimo braku przepisu, który nakłada na przedsiębiorcę obowiązek posiadania wykresówek (tarcz tacho) odpowiadających wszystkim kilometrom przejechanym przez kontrolowane autokary.

Z tym stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym, która w art. 92a ust. 1 ustala odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy z naruszeniem przepisów określających warunki i obowiązki tego przewozu oraz określa granice wysokości kary za stwierdzone w tym zakresie naruszenia. Odpowiedzialność z art. 92a ust. 1 utd dotyczy naruszenia obowiązków lub warunków wynikających, zarówno z ustawy, jak i ze wskazanych w tym przepisie innych aktów prawnych, w tym m.in. ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a także powoływanego w kontrolowanych decyzjach rozporządzenia nr 3821/85 oraz rozporządzenia nr 561/2006.

W tym miejscu, co należy podkreślić, w preambule do rozporządzenia nr 3821/85 ustawodawca wspólnotowy wskazał na cele unormowań dotyczących kontroli za pomocą urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, stwierdzając, że automatyczny zapis innych parametrów jazdy, takich jak prędkość i długość przebytej drogi, przyczyni się do znacznej poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz zachęci do rozważnego prowadzenia pojazdów. Zdaniem prawodawcy wspólnotowego do osiągnięcia celów sprawowania kontroli nad okresami pracy i odpoczynku kierowców konieczne jest, by pracodawcy i kierowcy byli odpowiedzialni za prawidłowe funkcjonowanie urządzeń rejestrujących oraz by z należytą dbałością wykonywali czynności wynikające z przepisów.

Jak jednoznacznie wynika z przepisu art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85 każdy przedsiębiorca prowadzący przewozy drogowe, niezwolnione z obowiązku posiadania urządzenia rejestrującego, zobowiązany jest do przechowywania w siedzibie przedsiębiorstwa wykresówek. Na przedsiębiorcę nałożony został też bezwzględny obowiązek okazania wykresówek za wszystkie dni, kiedy kierowca był zatrudniony przez przedsiębiorcę. Tym samym, podczas kontroli w przedsiębiorstwie, pracodawca powinien być w stanie udokumentować każdy dzień pracy zatrudnionego przez siebie kierowcy, ewentualnie wykazać (potwierdzić) stosownym dokumentem fakt nieprowadzenia pojazdu. Regulacje unijne dopuszczają udokumentowanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie okresów prowadzenia pojazdu, innej pracy, przerw i dyspozycyjności przy pomocy innych dokumentów, takich jak np. plan pracy bądź rozkład jazdy (art. 16 ust. 2 i 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006). Niewątpliwie zatem zasadą jest, aby w dniu, w którym kierowca prowadzi pojazd niewyłączony z zakresu stosowania rozporządzenia nr 561/2006 lub AETR, czas pracy był rejestrowany m.in. na wykresówkach, zaś pozostałe dni, w których kierowca pojazdu nie prowadził, powinny zostać udokumentowane w inny sposób.

Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd pierwszej instancji prawidłowo uznał za zgodną z prawem decyzję o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a ust. 1 i ust. 3 pkt 3 utd oraz lp. 5.2, 5.3 i 6.3.7 załącznika nr 3 do tej ustawy (przekroczenie przez niektórych kierowców maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy, skrócenie dziennego czasu odpoczynku oraz nieokazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu).

W tym kontekście Sąd pierwszej instancji trafnie powołał wskazany wyżej przepis art. 14 ust. 2 rozporządzenia nr 3821/85, przewidujący obowiązek przedsiębiorcy przechowywania wykresówek i okazywania ich na żądanie upoważnionego funkcjonariusza służb kontrolnych, a także art. 15 ust. 2 tego rozporządzenia, wskazujący na konieczność stosowania przez kierowców wykresówek lub kart kierowców w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od momentu, w którym go przejmują oraz art. 15 ust. 7 lit. c), stanowiący o kontroli przez upoważnionych funkcjonariuszy przestrzegania przepisów rozporządzenia (WE) nr 561/2006 poprzez analizę wykresówek, kart kierowców, lub – jeśli ich brak – wszelkich inne dokumentów pomocniczych, usprawiedliwiających nieprzestrzeganie przepisów.

Prawidłowo również Sąd pierwszej instancji odwołał się do regulacji art. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, wywodząc z jego treści, możliwość wykazania dokumentem faktu nieprowadzenia przez kierowcę pojazdu, a tym samym usprawiedliwienie nieposiadania wykresówek podczas kontroli.

Nie ulega wątpliwości, że lp. 6.3.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną za nieokazanie podczas kontroli

w przedsiębiorstwie wykresówki, danych z karty kierowcy, z tachografu cyfrowego lub dokumentu potwierdzającego fakt nieprowadzenia pojazdu, nie zaś – jak wskazano

w kontrolowanych decyzjach – za brak wykresówek dla określonego pojazdu wobec braku ciągłości kilometrów (przejechanych przez ten pojazd). Sąd pierwszej instancji dostrzegł nietrafność sformułowania zawartego w decyzji organu pierwszej instancji

i wyjaśnił, że wymierzona w tym zakresie kara – wbrew poglądom autora skargi kasacyjnej – nie dotyczyła naruszeń związanych z liczbą przejechanych kilometrów, lecz naruszeń polegających na nieokazaniu wykresówek dokumentujących te przejechane kilometry. Tym samym nie można się zgodzić z twierdzeniem skarżącej, że organy dokonały kontroli pojazdów, a nie kierowców.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w świetle wcześniejszych uwag, należy podzielić pogląd wyrażony w wyroku NSA z 9 czerwca 2016 r., sygn. akt II GSK 174/15 (publ. CBOSA), że w sytuacji braku wykresówek – odpowiadających kilometrom przejechanym przez pojazdy kontrolowanego przedsiębiorcy – zachodzi w pełni uzasadnione podejrzenie naruszenia omawianych wyżej obowiązków używania przez kierowców i przechowywania przez przedsiębiorcę wykresówek.

W pełni trafne jest przy tym uznanie, że skoro skarżący brak wykresówek tłumaczy faktem użyczenia pojazdów innym firmom, w ramach porozumienia załączonego do akt, a nie przedkłada jednocześnie dowodów wskazujących w jakich dniach i które pojazdy użyczono, to oznacza, że twierdzenia te nie mają oparcia w materiale dowodowym i nie podważają ustaleń dokonanych przez organy.

Należy w tym miejscy wyjaśnić, że podnoszony przez skarżącego fakt współpracy Spółki w ramach P. S. z 67 innymi podmiotami nie zwalniał z obowiązku przestrzegania przepisów krajowych i wspólnotowych regulujących transport drogowy. Powołane wyżej rozporządzenie unijne przypisuje szczególną wagę zapewnieniu przestrzegania i kontrolowania ścisłych norm czasu pracy kierowców, związanemu z koniecznością zagwarantowania bezpieczeństwa w ruchu lądowym nie tylko kierowców, ale i innych uczestników ruchu drogowego. Jak trafnie zauważono w zaskarżonym wyroku przedsiębiorca nie jest odpowiedzialny wyłącznie za stworzenie warunków do realizacji działalności zgodnej z prawem, lecz za rezultat prowadzonej działalności transportowej. Oznacza to, że wszelkie stwierdzone nieprawidłowości obciążają również przedsiębiorcę. Dlatego

w toku kontroli zobowiązany jest on do okazania wszelkich dokumentów związanych

z prowadzoną działalnością i przestrzeganiem warunków przewozu drogowego.

Zdaniem Sądu, nie sposób dać wiarę twierdzeniom strony, która wywodzi, że autokary użyczała innym, bliżej nieokreślonym podmiotom współpracującym, bez potwierdzenia tego faktu w dokumentach. Umowa o współpracy, na którą powoływała się strona, nie potwierdza w żaden sposób, że w dniach, w odniesieniu do których nie okazano wymaganych wykresówek, pojazdy były w posiadaniu innego podmiotu i były prowadzone przez kierowców niebędących pracownikami skarżącego. Nieuprawnione jest również powoływanie się przez skarżącego w tej kwestii na tajemnicę handlową. Jeśli, według twierdzeń skarżącego, w danym okresie należący do niego pojazd przejechał znaczną odległość, nie będąc prowadzony przez kierowcę zatrudnionego przez skarżącego, to skarżący powinien przedstawić konkretne dowody na okoliczność prowadzenia pojazdu przez kierowców innych podmiotów, chociażby np. w postaci wewnętrznych dokumentów o przekazaniu pojazdów na dany dzień do dyspozycji tym kierowcom. Pozwoliłoby to organom na ustalenie, czy faktycznie inni kierowcy w danym dniu prowadzili pojazd skarżącego.

Mając powyższe na względzie za nieuzasadniony należało uznać również zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 75, art. 77 kpa w zw. z art. 6 Kodeksu cywilnego poprzez nieuprawnione przerzucenie ciężaru dowodowego na skarżącego, przy jednoczesnym naruszeniu przez organy administracji podstawowych zasad postępowania wynikających z art. 7, art. 8, art. 75 i art. 77 kpa. Zgodzić się bowiem należy ze stanowiskiem Sądu pierwszej instancji, iż ciężar udowodnienia, że w sprawie wystąpiły przesłanki do zwolnienia z odpowiedzialności, przewidziane w przepisach prawa, spoczywa na przedsiębiorcy, gdyż to on wywodzi z tych przepisów skutki prawne. Nie można natomiast przerzucać na organy odpowiedzialności za brak współpracy strony w wyjaśnieniu stanu faktycznego, zwłaszcza w takiej sytuacji, jaka zaistniała w niniejszej sprawie, gdy tylko strona mogła przedstawić stosowne dowody na potwierdzenie jej stanowiska. Brak staranności i przejrzystości w zakresie dokumentowania każdego udostępniania autokaru innemu podmiotowi obciąża w tym przypadku skarżącego.

Należy w tym miejscu zgodzić się z Sądem pierwszej instancji, że określona

w art. 92a ust. 1 utd odpowiedzialność przedsiębiorcy wykonującego przewozy drogowe ma charakter obiektywny i dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych obowiązków. Decyzja o nałożeniu kary ma charakter związany i w razie stwierdzenia naruszenia obowiązków lub warunków wykonywania przewozu drogowego, organ – co do zasady – zobowiązany jest do ustalenia kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku i nałożenia jej w wysokości wynikającej z art. 92a ust. 2 i 3 utd. Odstąpienie od nałożenia kary i zwolnienie się przez dany podmiot z odpowiedzialności możliwe jest bowiem jedynie na podstawie art. 92b i art. 92c utd. Skarżący w toku postępowania administracyjnego nie powołał się na żadne okoliczności faktyczne, które mogły zostać zakwalifikowane przez organy jako wyczerpujące przesłankę z art. 92b lub z art. 92c utd. Argumentacja Spółki w tym zakresie ograniczała się jedynie do ogólnych twierdzeń, które nie zostały poparte stosownymi dowodami.

W konsekwencji przedstawionego wyżej stanowiska nie znajduje też usprawiedliwienia oparcie skargi kasacyjnej na zarzucie naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 kpa, poprzez pominięcie przez Sąd pierwszej instancji zgłoszonego zarzutu nieważności, dotyczącego wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa bez wskazania przepisu prawa, który nakłada na przedsiębiorcę obowiązek posiadania wykresówek odpowiadających wszystkim przejechanym przez autokary podmiotu kontrolowanego kilometrom i nieuwzględnienie skargi w sytuacji wykazania przez stronę podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego brak również podstaw dla uznania, aby Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do zarzutu naruszenia przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego z zakresu postępowania dowodowego i zasad ustalania stanu faktycznego sprawy, a to art. 7, art. 77 § 7, art. 80 i art. 107 § 3 kpa. Wbrew stanowisku skarżącego Sąd pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy dla potrzeb wydania zaskarżonego wyroku.

Brak jest również uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zarzutu opisanego w pkt 5 skargi kasacyjnej, co do zaistnienia w sprawie przesłanki wyłączenia się od udziału w sprawie pracownika organu, stosownie do przepisu art. 24 § 3 kpa. Komunikowanie się, w ramach obowiązków zawodowych, przez radcę prawnego reprezentującego interesy W. P. z pracownikiem organu nie stanowi dostatecznej podstawy do wyłączenia się od udziału w sprawie. Należy również zauważyć, że skarżący w trakcie postępowania przed organami złożył wnioski o wyłączenie wskazanych pracowników Okręgowego Inspektoratu Pracy w O.i wnioski te zostały oddalone stosownym postanowieniem Głównego Inspektora Pracy. Toteż w powyższej kwestii Naczelny Sąd Administracyjny podzielił stanowisko Sądu pierwszej instancji.

Wobec powyższego nie jest skuteczny również zarzut naruszenia art. 106 § 3 ppsa, poprzez nieprzeprowadzenie dowodów z dokumentów wnioskowanych przez stronę dla poparcia jej wniosku o wyłączenia pracownika. W świetle tego przepisu dopuszczenie dowodu z dokumentu jest uprawnieniem, a nie obowiązkiem Sądu. NSA wskazuje, że celem postępowania dowodowego, o którym mowa w tym przepisie, nie jest ponowne ustalenie stanu faktycznego w sprawie administracyjnej, lecz wyłącznie ocena, czy organy administracji ustaliły ten stan zgodnie z regułami procedury administracyjnej, a następnie, czy dokonały prawidłowej subsumcji ustalonego stanu faktycznego do dyspozycji określonych przepisów prawa materialnego. Natomiast sąd administracyjny nie jest kolejną instancją rozpatrującą sprawę administracyjną, lecz kontroluje legalność decyzji organu administracji publicznej, tak w zakresie zastosowanego przepisu prawa materialnego, jak i procedury administracyjnej.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ppsa., oddalił skargę kasacyjną.