Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt III SAB/Lu 10/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2020-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 § 2,3; art. 58 § 1 pkt 1, § 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Sygn. [...] III SAB/Lu 10/20 P O S T A N O W I E N I E Dnia 26 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Hałabis po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. L. na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności skargi na czynność policjanta p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący T. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na bezczynność Komendanta Policji w przedmiocie rozpatrzenia jego skargi z dnia [...] października 2015 r. na czynność starszego aspiranta W. C..

W uzasadnieniu podniósł, że w odpowiedzi na jego skargę Komendant Policji pismem z dnia [...] listopada 2015 r. poinformował go o pozostawieniu jej bez rozpatrzenia. W dniu [...] listopada 2015 r. skarżący złożył zażalenie na bezczynność Komendanta Policji. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w L. poinformował skarżącego o przeprowadzonym postępowaniu sprawdzającym zgodnie z § 9 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 8 stycznia 2002 r. w sprawie organizacji przyjmowania i rozpatrywania skarg i wniosków (Dz. U. Nr 5, poz. 46). Ponadto wyjaśnił, że w niniejszej sprawie nie było podstaw do wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, bowiem skarżący nie złożył wniosku o wszczęcie takiego postępowania i w związku z tym jego pismo z dnia [...] października 2015 r. rozpoznano w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. Jednocześnie Komendant uznał skargę skarżącego za bezzasadną.

W odpowiedzi na skargę Komendant Policji wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że przedmiotem skargi jest bezczynność organu w przedmiocie rozpoznania skargi złożonej w trybie przepisów Działu VIII k.p.a. i nie podlega ona kognicji sądów administracyjnych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a."), Sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Według zaś art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym.

Kwestia dopuszczalności skargi zawsze stanowi warunek jej merytorycznego procedowania. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie była informacja udzielona skarżącemu przez Komendanta Policji z dnia [...] listopada 2015 r. w przedmiocie pozostawienia skargi z dnia [...] października 2015 r. bez rozpatrzenia.

Zgodnie z art. 3 § 2 p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;

9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).

Z przywołanych przepisów wynika zatem, że skarga na bezczynność organu jest dopuszczalna w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest na mocy powyższych przepisów zaskarżenie decyzji, postanowień, innych aktów lub czynności albo interpretacji przepisów prawa podatkowego. Stwierdzenie natomiast braku wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia o charakterze przedmiotowym, uniemożliwia nadanie skardze biegu i jej merytoryczne rozpoznanie, co skutkuje jej odrzuceniem.

W niniejszej sprawie skarga T. L. dotyczyła bezczynności Komendanta Policji w przedmiocie rozpatrzenia jego skargi z dnia [...] października 2015 r. na działanie innego funkcjonariusza Komendy Policji – starszego aspiranta W. C., a więc była to skarga o jakiej mowa w przepisach zawartych w Dziale VIII ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, z późn. zm. – dalej jako "k.p.a."). Tryb skargowo-wnioskowy, o którym mowa w Dziale VIII kodeksu postępowania administracyjnego (art. 221-259 k.p.a.), jest jednoinstancyjnym postępowaniem o charakterze uproszczonym, którego zakończenie, czyli zawiadomienie o sposobie załatwienia skargi, nie daje podstaw do uruchomienia dalszego trybu instancyjnego, a więc nie tylko postępowania odwoławczego, ale także postępowania sądowoadministracyjnego.

W wyniku rozpoznania skargi złożonej w tym trybie nie jest więc wydawany żaden akt administracyjny, ani też nie jest dokonywana czynność z zakresu administracji publicznej dotycząca uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, na które przysługiwałaby skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-7 p.p.s.a. Tym samym, ocena prawidłowości prowadzenia przez organ postępowania skargowego w trybie przepisów działu VIII k.p.a., także w zakresie bezczynności lub przewlekłego prowadzenia takiego postępowania w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. – nie podlega kontroli sądu administracyjnego. W postępowaniu skargowym nie rozstrzyga się bowiem konkretnej sprawy administracyjnej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 grudnia 1999 r., sygn. akt III SAB 7/99 oraz z dnia 21 listopada 2000 r., sygn. akt III SAB 108/99). Oznacza to w konsekwencji, że skarga na bezczynność organu wniesiona została w sprawie nie podlegającej kognicji sądu administracyjnego.

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie obowiązany był – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w związku z art. 58 § 3 p.p.s.a – do odrzucenia skargi, o czym orzekł w postanowieniu.