Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SAB/Gd 103/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Sądu
Treść wyniku: Zobowiązano do dokonania czynności
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 8, art. 149, art. 250
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1, art. 4, art. 10 ust. 1, art. 14 ust. 1 i 2, art. 15, art. 16 ust. 2
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: par. 2 ust. 3, par. 14  ust. 2 pkt 1 lit. c., par. 15 pkt 1, par. 16
journal: Dz.U. 2013 poz 490
law: Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Jadwiszczok Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski Protokolant Sekretarz sądowy Izabela Adamowicz po rozpoznaniu w dniu 1 października 2014 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi R. S. na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Prezesa Sądu Okręgowego do rozpatrzenia wniosku skarżącego R. S. z dnia 26 maja 2014 r. o udzielenie informacji publicznej w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. oddala wniosek skarżącego o wymierzenie organowi grzywny; 4. przyznaje radcy prawnemu P. C. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy) tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 26 maja 2014 r. R. S., powołując się na art. 61 Konstytucji RP oraz art. 2 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2014 r., poz. 782, dalej jako "u.d.i.p."), zwrócił się o przesłanie wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami, po wcześniejszej anonimizacji, z lat 2010 – 2014, wydanych w sprawach zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem 031. Wskazał, że żądane informacje mogą być zapisane na płycie CD/DVD.

Zawiadomieniem z dnia 16 czerwca 2014 roku Prezes Sądu Okręgowego poinformował skarżącego, że część wydanych w sądzie zanonimizowanych wyroków wraz z uzasadnieniami znajduje się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej pod adresem www..so.gov.pl w zakładce Portal orzeczeń. Powołując się na art. 10 ust. 1 u.d.i.p., Prezes stwierdził, że w sytuacji, gdy 33 wyroki wraz z uzasadnieniami wydanymi w sądzie okręgowym znajdują się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Sądu Okręgowego, jest zwolniony z obowiązku udostępnienia informacji w trybie właściwym dla dostępu do informacji publicznej na wniosek pisemny. Wnioskodawca realizuje bowiem swoje prawo przez bezpośredni dostęp do informacji zamieszczonej w urzędowym publikatorze teleinformatycznym, jakim jest Biuletyn informacji Publicznej. Jednocześnie Prezes poinformował wnioskodawcę, że udostępnienie wszystkich wydanych we wskazanym czasie wyroków wraz z uzasadnieniami w sposób i formie wskazanej we wniosku nie jest możliwe ze względów technicznych i finansowych.

R. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Prezesa Sądu Okręgowego, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 u.d.i.p. poprzez nieudostępnienie informacji publicznej bez zbędnej zwłoki, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez brak wydania decyzji w sytuacji gdy stanowisko organu było negatywne wobec wniosku strony, art. 1 ust. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędne kwestionowanie prawa skarżącego do uzyskania informacji publicznej oraz art. 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 5 ust. 3 w zw. z art. 6 ust. 4 lit. a tiret pierwszy u.d.i.p. poprzez długotrwałą, bezzasadną odmowę udostępnienia informacji publicznej dotyczącej władzy publicznej, a w szczególności spraw rozstrzyganych w postępowaniu przed organami państwa.

W związku z tak sformułowanymi zarzutami, skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udostępnienia żądnej informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 26 maja 2014 r., stwierdzenie, że bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej przez Prezesa Sądu Okręgowego miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzenie organowi grzywny w wysokości określonej

w art. 154 § 6 w zw. z art. 149 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

W uzasadnieniu skargi R. S. wskazał, że pismo Prezesa Sądu Okręgowego z dnia 16 czerwca 2014 roku nie miało formy decyzji, o jakiej mowa w art. 16 ust. 1 u.d.i.p., tym samym organ nie zakończył sprawy, tj. nie wydał decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej czy decyzji o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji publicznej.

Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, skarżący stwierdził, że na dezaprobatę zasługuje stanowisko organu, zgodnie z którym udostępnienie wszystkich wydanych we wskazanym czasie wyroków wraz z uzasadnieniami w sposób i w formie wskazanej we wniosku nie jest możliwe ze względów technicznych i finansowych. Organ powinien bowiem wiedzieć, że ma w swoim posiadaniu akta sądowe zawierające wyroki, a te podlegają udostępnieniu po koniecznym zanonimizowaniu ze względu na prywatność osób fizycznych.

Zdaniem skarżącego, Prezes Sądu Okręgowego błędnie ocenił, że jest zwolniony z udostępnienia żądanej informacji w sytuacji gdy zaledwie kilka spośród żądanych orzeczeń zostało opublikowanych w Biuletynie Informacji Publicznej. Przywołując treść art. 10 ust. 1 u.d.i.p. skarżący podniósł, że jedynie część żądanej przez niego informacji jest dostępna za pośrednictwem domeny www..so.gov.pl, która pełni jednocześnie funkcję Biuletynu Informacji Publicznej.

W ocenie skarżącego organ zasygnalizował - twierdząc, że udostępnienie wszystkich wyroków nie jest możliwie ze względów technicznych i finansowych, że żądana przez niego informacja to informacja przetworzona. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych skarżący wyjaśnił, że jest to stanowisko błędne, ponieważ informacja prosta nie zmienia się w informację przetworzoną przez proces anonimizacji. Również wtedy, gdy organ posiada w swych zbiorach dane objęte wnioskiem to wykonanie prostych czynności technicznych, polegających na zliczeniu czy zestawieniu nie może być uznane za informację przetworzoną.

Podnosząc powyższe argumenty R. S. stanął na stanowisku, że na ocenę czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa mają wpływ czas jej trwania i długotrwała błędna ocena prawna zasadności wniosku. Dodatkowo konsekwencją zwłoki był po jego stronie – jako osoby osadzonej w zakładzie karnym - brak możliwości zapoznania się z orzecznictwem oznaczonym symbolem 031 dla ochrony swoich praw w innym postępowaniu.

W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Okręgowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w piśmie z dnia 16 czerwca 2014 roku.

Dodatkowo organ wyjaśnił, że podzielając stanowisko skarżącego musiałby udostępnić ok. 2200 stron dokumentów - w postaci kopii zanonimizowanych wyroków wraz z uzasadnieniami, podmiotowi odbywającemu karę pozbawienia wolności, narażając podatnika na ponoszenie kolejnych kosztów bez jakiegokolwiek logicznie i społecznie uzasadnionego powodu. Organ wskazał nadto, że zawiadomienie z dnia 16 czerwca 2014 roku zostało przesłane do wnioskodawcy w dniu 18 czerwca 2014 roku, w związku z czym nastąpiło 3 dniowe opóźnienie, zatem zarzut rażącego naruszenia prawa w tym wypadku wydaje się zbyt daleko idącym.

W ocenie Prezesa Sądu Okręgowego, także zarzut bezczynności nie znajduje potwierdzenia, w sytuacji gdy podjął czynności sprawdzające możliwość udostępnienia żądanej informacji publicznej, a wnioskodawca realizuje swoje prawo poprzez bezpośredni dostęp do informacji zamieszczonej w publikatorze teleinformatycznym. W konsekwencji, za pozbawiony podstaw organ uznał również zarzut braku wydania odmownej decyzji administracyjnej.

Pozbawiony podstaw - zdaniem organu, był również zarzut naruszenia

art. 1 ust. 1 u.d.i.p. w sytuacji, gdy organ nie kwestionował prawa skarżącego do uzyskania informacji publicznej oraz tego, że orzeczenia sądowe są informacją publiczną. Także zarzut naruszenia art. 3 ust. 1 u.d.i.p. nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie, w sytuacji gdy skarżący nie był wzywany do wskazania szczególnego interesu publicznego.

Pismem z dnia 2 września 2014 roku pełnomocnik skarżącego ustanowiony z urzędu podtrzymał w całości wniesioną skargę, wnosząc o jej uwzględnienie i przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, które nie zostały zapłacone w całości lub w części. Pełnomocnik skarżącego podkreślił, że organ w odpowiedzi na skargę przyznał, że nie udostępnił skarżącemu treści żądanych wyroków ze względu na ich znaczną liczbę.

Rozpoznając niniejszą sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) stanowi, że sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi

(Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie określanej jako "P.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów między innymi w sprawach podlegających rozstrzygnięciu w drodze decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 P.p.s.a.) i podejmowaniu innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa

(art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a).

Bezczynność na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej polega na tym, że podmiot obowiązany do podjęcia czynności materialno-technicznej w przedmiocie informacji publicznej takiej czynności nie podejmuje. Nie wydaje też decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania, przybierających formę decyzji administracyjnej, do której – zgodnie z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. - stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.).

Jak wynika z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, realizacja "prawa dostępu" do informacji publicznej w przewidzianych ustawą formach (art. 2 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 1 pkt 1 - 3 u.d.i.p.), wymaga jednoczesnego zaistnienia trzech pozytywnych przesłanek. Po pierwsze - przedmiotem żądania musi być informacja mająca charakter publiczny w rozumieniu art. 1 ust. 1 w związku z art. 3 ust. 2 u.d.i.p., po drugie - adresatem żądania musi być podmiot obowiązany do jej udzielenia, określony w art. 4 ust. 1 lub 2 u.d.i.p., a po trzecie, żądana informacja musi znajdować się w posiadaniu podmiotu, do którego zwrócono się o jej udzielenie (art. 4 ust. 3 u.d.i.p.).

Powołana ustawa reguluje zakres podmiotowy i przedmiotowy oraz zasady i tryb udostępniania informacji publicznej. Ustawa stanowi realizację zagwarantowanego w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP prawa do informacji. Zgodnie z tym przepisem Konstytucji obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa.

Katalog podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji publicznej zawiera art. 4 ust. 1 u.d.i.p. Przepis ten w punkcie 1. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy władzy publicznej, w tym organy jednostek samorządu terytorialnego, które na podstawie przepisów Konstytucji i właściwych ustaw wykonują zadania administracji publicznej korzystając ze środków prawnych o charakterze władczym, właściwych władzy państwowej. Niewątpliwie zatem prezes sądu okręgowego jako organ władzy publicznej jest obowiązany do udostępnienia informacji publicznej, o ile oczywiście znajduje się ona w jego posiadaniu. Nie ma przy tym znaczenia, czy organ ten przedmiotową informację wytworzył.

W rozpoznawanej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że zakres przedmiotowy żądania R. S. mieści się w kategorii informacji publicznej w rozumieniu ustawy. Co do zasady bowiem, treść orzeczeń sądów może stanowić przedmiot wniosku o udzielenie informacji publicznej. Zatem żądanie przez skarżącego przekazania mu treści wyroków Sądu Okręgowego wraz z uzasadnieniami z lat 2010-2014, wydanych w sprawach zarejestrowanych w repertorium C po symbolem 031 (o ochronę dóbr osobistych), znajduje uzasadnienie oparte na prawie do informacji publicznej, wynikającym z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a u.d.i.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 1938/11, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Tak więc orzeczenia sądowe, jako wydane w sprawie przez sąd w ramach jego działalności orzeczniczej, opartej na przepisach powszechnie obowiązującego prawa, są danymi publicznymi i podlegają co do zasady udostępnieniu.

W przedmiotowej sprawie skarżący wnosił o doręczenie mu wszystkich wyroków wraz z uzasadnieniami, po wcześniejszej anonimizacji, z lat 2010-2014, wydanych w sprawach zarejestrowanych w repertorium C pod symbolem 031. W ocenie Sądu jest oczywiste, że do dnia orzekania w tej sprawie skarżący nie uzyskał informacji publicznej, o którą wnosił.

Prezes Sądu Okręgowego - będąc w posiadaniu całości wnioskowanej informacji publicznej (okoliczność bezsporna) - zawiadomił skarżącego, że część wyroków wraz z uzasadnieniami (33 wyroki wraz z uzasadnieniami) znajduje się na stronie internetowej Biuletynu Informacji Publicznej Sądu Okręgowego, w związku z czym uznał, iż jest zwolniony z obowiązku udostępnienia informacji w trybie właściwym dla dostępu do informacji publicznej na wniosek pisemny.

Odnosząc się do powyższego stanowiska wskazać należy, że zasadą wynikającą wprost z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. jest to, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej (w skrócie "BIP") lub centralnym repozytorium, jest udostępniana na wniosek. Biuletyn Informacji Publicznej jest zatem podstawowym źródłem zapoznania się z informacją publiczną i udostepnienie informacji publicznej w BIP wyłącza obowiązek ponownego jej udostępnienia na wniosek zainteresowanego. Tym samym Prezes Sądu Okręgowego mógł zwolnić się z obowiązku udostepnienia informacji publicznej tylko i wyłącznie w sytuacji, gdyby wszystkie żądane przez skarżącego wyroki wraz z uzasadnieniami zostały upublicznione, a tak nie jest. Jak bowiem wynika z akt administracyjnych,

z 222 wyroków wydanych w Sądzie Okręgowym w sprawach dotyczących ochrony dóbr osobistych, na stronie BIP Sądu Okręgowego opublikowano jedynie 33 orzeczenia. Udzielenie niepełnej odpowiedzi na wniosek o udzielenie informacji publicznej nie stanowi prawidłowego sposoby załatwienia wniosku. Istotne przy tym jest również to, że Prezes Sądu - wskazując, gdzie znajduje się część żądnych informacji, także nie wypełnił prawidłowo przesłanki ich udzielenia. Prezes wprawdzie zawiadomił skarżącego, że 33 wyroki wraz z uzasadnieniami znajdują się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej Sądu Okręgowego, adres strony www..so.gov.pl, zakładka Portal orzeczeń. Zdaniem Sądu, nie można jednak uznać aby tak udzielona odpowiedź była wystarczająca, jasna i pełna, w sytuacji gdy nie wskazano nawet sygnatur spraw, w jakich ww. wyroki zostały wydane. Ponadto jest bezsporne, że w BIP opublikowano jedynie nieznaczną część żądanej informacji. Tymczasem wskazanie skarżącemu strony Biuletynu Informacji Publicznej jako źródła informacji stanowiłoby prawidłowe załatwienie wniosku tylko i wyłącznie w przypadku, gdy zakres żądania wyrażonego we wniosku o jej udostępnienie i zakres informacji znajdującej się w BIP byłby identyczny (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 718/12, Baza Orzeczeń LEX nr 1264916), a tak w tej sprawie nie było.

Prezes Sądu Okręgowego poinformował również skarżącego, że udostępnienie wszystkich wydanych we wskazanym czasie wyroków wraz z uzasadnieniami w sposób i formie wskazanej we wniosku nie jest możliwe ze względów technicznych i finansowych. Przedmiotowa informacja w żadnym razie nie zwalniała organu z obowiązku udzielenia informacji publicznej.

Odnosząc się do pierwszej przeszkody, a mianowicie względów technicznych, wskazać należy, że regulacja art. 14 ust. 1 u.d.i.p. nakłada na podmioty udostępniające informacje publiczne obowiązek zastosowania sposobu i formy jej udzielenia zgodnych z żądaniem podmiotu zainteresowanego zawartym we wniosku, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. W takiej zaś sytuacji podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się (art. 14 ust. 2 u.d.i.p.). Odstępstwo od zasady przewidzianej w ust. 1 art. 14 ustawy uzasadnione jest brakiem po stronie podmiotu zobowiązanego do udzielenia informacji publicznej możliwości technicznych pozwalających na udostępnienie danej informacji w sposób określony we wniosku. W przedmiotowej sprawie Prezes Sądu nie skorzystał z procedury przewidzianej w ww. przepisach, błędnie ograniczając się jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, że nie udostępni informacji w sposób i formie wskazanej we wniosku ze względów technicznych.

Co się zaś tyczy względów finansowych jako przyczyny nieudostępnienia informacji publicznej zgodnie z wnioskiem, przypomnieć należy, że przepis art. 15 u.d.i.p. wprowadza wyjątek od zasady bezpłatnego dostępu do informacji publicznej wyrażonej w art. 7 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z nim dopuszczalne jest obciążenie podmiotu zwracającego się o udostępnienie informacji publicznej "dodatkowymi kosztami" związanymi ze sposobem jej udostępnienia lub koniecznością jej przekształcenia. Tym samym, w sytuacji uznania, że udostępnienie informacji - zgodnie z wnioskiem - będzie generowało koszty, Prezes Sądu winien, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomić skarżącego o wysokości opłaty (art. 15 ust. 2 u.d.i.p.). Skarżący miałby wówczas możliwość samodzielnego podjęcia decyzji o pokryciu kosztów udostępnianych informacji. Ze względu na wysokość opłaty mógłby również zrezygnować ze wskazanego we wniosku sposobu lub formy udostępnienia informacji. Powyższe rozwiązanie, gwarantujące prawidłową realizację prawa do informacji publicznej, pozwala na uniknięcie sytuacji, w której wysokość kosztów udostępnienia informacji stanowiłaby bezpośrednią przeszkodę w dostępie do określonych informacji publicznych. Jednak tego rozwiązania Prezes Sądu Okręgowego również nie zastosował, mimo że w sytuacji, w której wypełnienie żądania skarżącego generowałoby dodatkowe koszty, powinien był to uczynić.

Należy ponadto wyjaśnić, że w tej sprawie skarżący nie był wzywany do wskazania szczególnego interesu publicznego w związku z tym, że żądana informacja stanowi informację przetworzoną. Organ oceny wniosku skarżącego w tym kontekście nie dokonał. Zdaniem Sądu, z uwagi na zakres informacji publicznej, o której udostępnienie wnosi skarżący, Prezes Sądu - rozpatrując wniosek skarżącego - winien jednak rozważyć, czy żądana informacja ma charakter prosty czy przetworzony, a więc wymagający podjęcia dodatkowych czynności w celu jej wytworzenia w sposób odpowiadający treści żądania. Taka konstatacja mogłaby wpłynąć na sposób postępowania organu. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., prawo do informacji publicznej obejmuje uprawnienie do uzyskania informacji publicznej, w tym uzyskania informacji przetworzonej w takim zakresie, w jakim jest to szczególnie istotne dla interesu publicznego.

Reasumując, Sąd uznał, że zawiadomienie organu z dnia 16 czerwca 2014 roku, nie stanowi wykonania obowiązku udostępnienia informacji publicznej, ani też nie jest czynnością, którą podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej podejmuje w sytuacji uregulowanej w art. 14 ust. 1 u.d.i.p. Tym samym Prezes Sądu Okręgowego pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, gdyż organ błędnie uznał, że zwolnił się z obowiązku udostępnienia informacji, wskazując jedynie, iż część żądanej informacji publicznej znajduje się na stronie Biuletynu Informacji Publicznej.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 149 § 1 zdanie 1. P.p.s.a., zobowiązał Prezesa Sądu Okręgowego do rozpatrzenia w terminie 14 dni od otrzymania odpisu wyroku wraz ze stwierdzeniem jego prawomocności wniosku R. S. z dnia 26 maja 2014 roku o udostępnienie informacji publicznej.

Stosownie do treści art. 149 § 1 zdanie 2. P.p.s.a., Sąd - w punkcie 2. wyroku - stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dokonując tej oceny Sąd uwzględnił okoliczność, że na wniosek skarżącego z dnia 26 maja 2014 roku udzielona została odpowiedź z trzydniowym przekroczeniem terminu do jej udzielenia, a bezczynność organu w istocie wynikała z błędnej interpretacji przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej.

Sąd przyznał r.pr. P. C. od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 295,20 zł, tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu albowiem pełnomocnik skarżącego oświadczył, że skarżący nie poniósł kosztów udzielonej pomocy prawnej w żadnej części. Orzeczenie o kosztach Sąd wydał na podstawie art. 250 P.p.s.a oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c w związku z § 2 ust. 3, § 15 pkt 1 i § 16 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 490).