Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA 593/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-05-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6181 Zajęcie nieruchomości i wejście na nieruchomość, w tym pod autostradę
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie WSA Emilia Lewandowska (spr.) as. WSA Maria Tarnowska Protokolant Iwona Kosińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2005 r. sprawy ze skargi Z. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] stycznia 2003 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...]; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu; 3) zasądza na rzecz Z. S. od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego kwotę 300 zł (trzysta);


UZASADNIENIE

I SA 593/03

UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. decyzją z dnia [...] stycznia 2003 r., nr [...], utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], w której stwierdzono nieważność orzeczenia tego Kolegium z dnia [...] kwietnia 1999 r., nr [...].

Z ustaleń organu wynika, że decyzją z dnia [...] kwietnia 1999 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w W. stwierdziło nieważność orzeczenia administracyjnego Prezydium Rady Narodowej W. z dnia [...] lutego 1953 r., nr [...] o odmowie przyznania J. iż. S., dotychczasowym właścicielom nieruchomości gruntowej nr hip. [...], położonej przy ul. [...] w W., prawa własności czasowej tej nieruchomości. Zdaniem Kolegium został rażąco naruszony art. 7 ust. 2 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. Nr 50, poz. 275), poprzez oparcie się przez organ pierwszej instancji na opracowywanym planie, a nie obowiązującym planie zagospodarowania przestrzennego.

Po rozpatrzeniu wniosku z dnia 19 lipca 1948 r. złożonego przez J. T. i Z. S., o oddanie w użytkowanie wieczyste nieruchomości położonej przy ul.[...], oznaczonej nr hip. [...], decyzją z dnia [...] czerwca 2002 r., nr [...] Burmistrza W. odmówił uwzględnienia tego wniosku. W uzasadnieniu podano, że wniosek o przyznanie prawa własności czasowej do przedmiotowego gruntu został złożony po terminie przewidzianym w dekrecie, wobec czego nie może być uwzględniony.

W dniu 13 sierpnia 2002 r. Kolegium zawiadomiło o wszczęciu z urzędu postępowania o stwierdzenie nieważności powyższego orzeczenia, albowiem stwierdzono nim nieważność orzeczenia administracyjnego zgodnego z prawem.

Decyzją z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...] Kolegium stwierdziło nieważność orzeczenia z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] z powodu rażącego naruszenia prawa, to jest art. 7 ust. 1 i 2 cytowanego dekretu. W uzasadnieniu podano, że złożenie wniosku po terminie określonym w dekrecie, jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, stanowi wystarczający powód do podjęcia decyzji o odmowie jego uwzględnienia, niezależnie od innych podanych w uzasadnieniu przyczyn. Wobec tego bezzasadnie stwierdzono nieważność orzeczenia z dnia [...] lutego 1953 r. Prezydium Rady Narodowej W., albowiem odmowa przyznania prawa własności czasowej była uzasadniona i orzeczenie to nie naruszało w sposób rażący przepisów dekretu, to jest art. 7 ust. 2. Tym samym decyzja Kolegium z dnia [...] kwietnia 1999 r., nr [...] naruszała rażąco art. 7 ust. 1 i 2 cytowanego dekretu, gdyż wyeliminowano nią z obrotu prawnego orzeczenie zgodne z prawem.

W skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2003 r. Z. S. wniósł o uchylenie decyzji z dnia [...] listopada 2002 r. zarzucając naruszenie art. 156 § 1 pkt 2, art. 8 oraz art. 16 kpa.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, gdyż zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia [...] listopada 2002 r. naruszają prawo w stopniu uzasadniającym ich uchylenie przy czym należy stwierdzić, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Jedną z podstawowych zasad postępowania administracyjnego jest obowiązek organu administracji publicznej zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie im wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, która to zasada określona jest w art. 10 § 1 kpa.

W rozpoznawanej sprawie organ naruszył powyższą zasadę co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W toku postępowania sądowego zostało ustalone, że uważana przez organ za stronę postępowania H. N. zarówno w dacie wydania zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji już nie żyła, gdyż zmarła [...] października 1999 r. Ze złożonej do akt sądowych kserokopii postanowienia Sądu Rejonowego W. z dnia [...] maja 2000 r., sygn. akt [...] wynika, że spadek po H. N. nabyła w całości jej córka M. N., która winna być stroną postępowania nadzorczego zakończonego zaskarżoną decyzją. Jednakże organ nie zawiadomił jej o żadnych czynnościach jak również nie doręczył jej żadnej decyzji zapadłej w postępowaniu nadzorczym.

Natomiast decyzje zapadłe w postępowaniu nadzorczym zostały doręczone E. i M. małżonkom B., którzy, jak to wynika z aktu notarialnego Rep. A nr[...], sporządzonego dnia [...] lipca 2001 r. w Kancelarii Notarialnej [...] w W., sprzedali T. i E. małżonkom G. lokal mieszkalny nr [...], położony w W. przy ul. [...] wraz ze związanym z lokalem udziałem w prawie użytkowania wieczystego działki gruntu objętej przedmiotową decyzją. Tak więc w dacie wydania obu decyzji nadzorczych małżonkowie B. nie mieli już przymiotu strony albowiem nie przysługiwało im już żadne prawo do tej nieruchomości natomiast przymiot strony nabyli małżonkowie T. i E. G., którzy jednak nie byli traktowani przez organ jako strony tego postępowania.

Jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, stanowi to podstawę wznowienia postępowania administracyjnego, określoną w art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Wystąpienie przesłanki wznowieniowej skutkuje uchyleniem decyzji administracyjnych kończących postępowanie, którego dotyczy taka przesłanka, co też miało miejsce w rozpoznawanej sprawie.

Ponownie rozpoznając sprawę organ nadzoru uaktualni listę stron tego postępowania i zapewni udział w tym postępowaniu wszystkim, których interesu prawnego dotyczy to postępowanie. Organ będzie miał na uwadze również i to, że już po zaskarżeniu decyzji do Sądu nastąpił dalszy obrót lokalami i związanymi z nimi udziałami w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości objętej kontrolowaną decyzją.

Z powyższych względów Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit c, art. 152 i art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.