Postanowienie WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 510/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-10-12 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Przywrócenie terminu
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 86 par. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 12 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marzenna Kosewska po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi K. J. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.


UZASADNIENIE

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący jako adres do korespondencji podał: F. [...].

Zaskarżoną decyzję organ wysłał na powyższy adres, pod którym skarżący prowadzi działalność gospodarczą. Doręczono ją J. J. - żonie skarżącego - 28 marca 2017 r. (jej podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru).

Skarżący wniósł skargę na wskazaną w sentencji decyzję 28 kwietnia 2017 r., a następnie wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że zaskarżonej decyzji nie doręczono mu na powyższy adres, lecz na adres prowadzenia działalności gospodarczej przez jego żonę ([...]). Zwrócił się m. in. o wezwanie urzędu pocztowego w T. o wskazanie danych doręczyciela pocztowego realizującego doręczenie zaskarżonej decyzji w celu jego przesłuchania na okoliczność wskazania adresu, na który rzeczywiście ją doręczono. Skarżący podniósł, że żona przekazała mu zaskarżoną decyzję 30 marca 2017 r., stąd skargę wniósł w terminie.

Sąd wezwał Naczelnika Urzędu Pocztowego w T. do nadesłania informacji, na jaki faktycznie adres doręczono przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję. W odpowiedzi wezwany wskazał m. in., że przesyłkę tą doręczono na adres wskazany na kopercie zawierającej zaskarżoną decyzję.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu.

Stosownie zaś do art. 88 P.p.s.a. niedopuszczalny z mocy ustawy wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym.

Zdaniem Sądu skarżący wniósł skargę w terminie. W tej sytuacji, skoro termin do wniesienia skargi nie został uchybiony, nie można orzekać o zasadności wniosku o jego przywrócenie. Wniosek ten z tego powodu jest niedopuszczalny, stąd orzeczono o jego odrzuceniu.

W przypadku prowadzenia działalności gospodarczej przez osobę fizyczną w formie nie dającej tej działalności przymiotu jednostki organizacyjnej, doręczeń pism należy dokonywać tej osobie na zasadach dotyczących osób fizycznych. Zastosowanie ma tu art. 42 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej "K.p.a.". Zgodnie z tym przepisem pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. W postępowaniu administracyjnym (np. w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji) skarżący jako adres do korespondencji wskazał adres, pod którym prowadzi działalność gospodarczą: F. [...]. Organ winien zatem doręczyć zaskarżoną decyzję na ten adres, zaznaczając jednocześnie na kopercie nie tylko imię i nazwisko adresata (K. J.), co uczynił, lecz również formę prowadzenia działalności gospodarczej i jej nazwę (F. - miejsce pracy z art. 42 § 1 K.p.a.). Wbrew stanowisku skarżącego, z nadesłanej przez pocztę odpowiedzi na wezwanie wynika, że przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję doręczono na adres wskazany na kopercie. Uznać zaś należy, że koperta była zaadresowana tak samo, jak zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji, tj. że na kopercie tej znajdowało się imię i nazwisko skarżącego oraz adres prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego ([...]). Nie można zatem przyjąć, że żona skarżącego odebrała zaskarżoną decyzję pod adresem prowadzenia swej działalności gospodarczej przy ul. [...].

Nie oznacza to jednak, że zaskarżoną decyzję doręczono skarżącemu w dacie uwidocznionej na zwrotnym potwierdzeniu jej odbioru (czyli 28 marca 2017 r.). Organ bowiem, adresując kopertę i zwrotne potwierdzenie odbioru, nie zamieścił na nich formy prowadzenia działalności gospodarczej przez skarżącego, wskutek czego doręczyciel pocztowy doręczył pismo zgodnie z określoną w art. 43 K.p.a. regułą obowiązującą przy doręczaniu przesyłek w mieszkaniu adresata w przypadku jego nieobecności, tworzącą fikcję doręczenia pisma stronie w wypadku doręczenia go dorosłemu domownikowi (tu: żonie). W sytuacji zaś, o jakiej mowa w niniejszej sprawie - doręczenia w miejscu pracy (patrz: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 stycznia 2000 r. o sygn. akt I SA/Gd 1707/99: "siedziba przedsiębiorstwa prowadzonego przez osobę fizyczną jest również miejscem pracy tej osoby"), pismo należało doręczyć skarżącemu do rąk własnych lub osobie uprawnionej do odbioru pism (patrz: wyżej powołany wyrok). Brak jednocześnie podstaw do uznania, że żona skarżącego, której podpis widnieje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaskarżonej decyzji, jest osobą uprawnioną do odbioru pism w miejscu pracy skarżącego. Oznacza to, że zaskarżonej decyzji nie doręczono skarżącemu w dniu odebrania jej przez jego żonę (28 marca 2017 r.). W związku z oświadczeniem skarżącego, że żona przekazała mu przesyłkę zawierającą zaskarżoną decyzję 30 marca 2017 r. uznać należy, że w tym właśnie dniu - 30 marca 2017 r. - została mu ona skutecznie doręczona. Wniesiona 28 kwietnia 2017 r. skarga została złożona więc w terminie.

Skoro nie uchybiono terminowi do wniesienia skargi, niedopuszczalnym byłoby jego przywrócenie.

W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 86 § 1 w zw. z art. 87 § 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.