Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2001/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 145  par. 1  pkt 1  lit. a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Adam Lipiński (spr.), Przemysław Szustakiewicz, , Protokolant specjalista Aleksandra Weiher, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2017 r. sprawy ze skarg J. B. oraz [...] Towarzystwa [...] "[...]" z siedzibą w B. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] września 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną do celów sportowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji; 2. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz J. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz [...] Towarzystwa [...] "[...]" z siedzibą w B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] września 2016 r. utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. o cofnięciu J. B. pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów sportowych.

Decyzja z dnia [...] września 2016 r. została wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 18 ust. 4 ust. 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.).

Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż J. B. nie legitymuje się aktualnym patentem ani aktualną licencją na uprawienie sportu strzeleckiego, wydanymi przez Polski Związek Strzelectwa Sportowego.

Zgodnie z art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy o broni i amunicji za ważną przyczynę posiadania broni do celów sportowych, w tym także dalszego jej posiadania, uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego, o których mowa w art. 10b ustawy o broni i amunicji (w brzmieniu obowiązującym od dnia 16 października 2010 r.).

Sprawy z zakresu zezwolenia na posiadanie broni rozpatruje się na podstawie aktualnie obowiązujących przepisów i zasada praw nabytych nie ma w tych sprawach zastosowania.

Skoro zatem, zgodnie z aktualnymi przepisami, dla uprawiana strzelectwa sportowego wymagane są stosowne dokumenty, potwierdzające fakt uprawiania strzelectwa sportowego (patent, licencja), to obowiązkowi ich przedstawienia podlega także osoba posiadająca pozwolenie na broń sportową, wydane na podstawie wcześniej obowiązujących przepisów. Niespełnienie aktualnego obowiązku może skutkować uznaniem, iż ustały okoliczności faktyczne, jakie w przeszłości zdecydowały o wydaniu pozwolenia na broń.

Na poparcie prawidłowości powyższego wywodu, organ przywołał wyroki NSA: z dnia 20 maja 2016 r. sygn. akt II OSK 2265/14, z dnia 25 listopada 2011 r. sygn. akt II OSK 1682/10.

Jednocześnie Komendant Główny Policji zauważył, iż sprzeczne z zasadą równości wobec prawa byłyby działania organów Policji polegające na egzekwowaniu wymogów prawnych, niezbędnych do posiadania broni sportowej, tylko od osób, które uzyskały pozwolenie na broń do tych celów po wejściu w życie przepisów art. 10b ustawy o broni i amunicji (co miało miejsce w dniu 16 października 2010 r.) bądź ubiegających się o pozwolenie na ten rodzaj broni obecnie i jednoczesne odstąpienie od powyższych zasad w przypadku osób, które pozwolenie uzyskały pod rządami przepisów ustawy obowiązującej sprzed daty 16 października 2010 r.

Dlatego, w ocenie organu odwoławczego stwierdzona na wstępie okoliczność braku patentu i licencji, daje podstawę do stwierdzenia, że ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę przyznania J. B. pozwolenia na broń do celów sportowych.

J. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji, wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie od organu na jego rzecz koszty postępowania.

W skardze argumentował, iż posiada zdany egzamin z posługiwania się bronią palną i czynnie uprawia strzelectwo sportowe w Sekcji Strzeleckiej [...] w B., dlatego żądanie od niego przez organy Policji legitymowania się patentem i licencją Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego i nieprzedstawienie tych dokumentów, wobec powyżej podanych okoliczności nie powinno skutkować cofnięciem pozwolenia na broń palną sportową.

[...] Towarzystwo Strzeleckie [...] również wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję Komendanta Głównego Policji zarzucając wydanie jej z naruszeniem m. in. art. 1, art. 10 ust. 3 pkt 3, art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji oraz art. 6, art. 7, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 107 § 1, art. 155 Kpa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

W konkluzji skargi strona skarżąca zażądała uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi [...] wskazało na wyroki NSA: z dnia 15 czerwca 20016 r. sygn. akt II OSK 2462/14; z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2555/14; z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2/15; z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 243/15; z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 1911/15.

Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargi wniósł o ich oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Ponieważ w niniejszej sprawie do Sądu wpłynęły dwie skargi – J. B. i [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...] (sygn. akt II SA/Wa 2001/16 i sygn. akt II SA/Wa 2002/16), na rozprawie zostały one połączone do wspólnego rozpoznania i orzekania pod wspólna sygnaturą II SA/Wa 2001/16.

Obie skargi zasługują na uwzględnienie.

[...] Towarzystwo Strzeleckie [...] z uwagi na treść statutu oraz aktualne członkostwo J. B. może działać w charakterze strony w niniejszym postępowaniu sądowo-administracyjnym.

Jak wynika z akt administracyjnych sprawy, J. B., urodzony w 1966 roku, jest członkiem [...] od 1996 roku i z zaświadczenia tego Stowarzyszenia wynika, iż uprawia strzelectwo sportowe w tym Stowarzyszeniu. J. B. decyzją z dnia [...] kwietnia 1996 r., wydaną przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. uzyskał pozwolenie na posiadanie broni palnej sportowej bezterminowo, po uprzednim zdaniu w tymże roku, przed organami Policji, egzaminu z posługiwania się bronią palną.

Obowiązujące w czasie wydania decyzji z dnia [...] kwietnia 1996 r. przepisy ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych stanowiły, że pozwolenie na broń palną, w tym na broń palną sportową, wydawane było, jeżeli okoliczności faktyczne, na które powoływała się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, uzasadniały wydanie takiego pozwolenia. Zatem przesłanki wydania pozwolenia na broń palną, w tym na broń palną sportową, określone były na tyle ogólnie, że możliwe było wydanie pozwolenia na broń palną sportową nie tylko osobom, które zamierzały uprawiać strzelectwo sportowe, ale również osobom, które zamierzały np. doskonalić umiejętności strzeleckie w inny sposób niż uprawianie strzelectwa sportowego.

Przepisy ustawy o broni i amunicji i materiałach wybuchowych z dnia 21 maja 1999 r. nie zawierały obowiązku dostosowania się przez posiadaczy pozwoleń na broń uzyskanych na podstawie ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych do nowych wymogów.

Z kolei, jak wynika z art. 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r., zachowują ważność dokumenty potwierdzające legalność posiadania broni, wydane do dnia wejścia w życie tej ustawy, to jest dokumenty wydane na podstawie ustawy o broni i amunicji z dnia 21 maja 1999 r. Tym samym, dopiero w stosunku do osób, które uzyskały pozwolenie na broń palną sportową począwszy od 10 marca 2011 r. można cofnąć to pozwolenie, jeśli nie mają one zgodnej z prawem możliwości uprawiania strzelectwa sportowego (porównaj np. wyroki NSA: z dnia 6 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2555/14 i z dnia 26 października 2016 r. sygn. akt II OSK 2/15).

J. B. uzyskał pozwolenie na broń palną sportową w czasie, gdy uzyskanie pozwolenia na posiadanie tego typu broni nie wiązało się z koniecznością uprawiania sportu o charakterze strzeleckim, w takim rozumieniu jak to stanowi obecnie obowiązująca ustawa o broni i amunicji. Pozwolenie to nadal zachowuje swoją moc, albowiem nie ma żadnego przepisu, który pozbawiałby to pozwolenie mocy prawnej.

Nie ma też żadnego przepisu, który nakazywałby osobom posiadającym pozwolenie na broń palną sportową uzyskane na podstawie przepisów ustawy z dnia 31 stycznia 1961 r. o broni, amunicji i materiałach wybuchowych jak i na podstawie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji, przed dniem 10 marca 2011 r., dostosowania się do wymogów zawartych w obecnie obowiązującym art. 10b ustawy o broni i amunicji. Brak jest też podstaw do uznania istnienia tego rodzaju obowiązku w drodze wykładni (porównaj wyżej cytowane wyroki NSA).

Nadto z art. 13 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz. U. Nr 127, poz. 857) wynika, iż polski związek sportowy ma wyłączne prawo do: 1. organizowania i prowadzenia współzawodnictwa sportowego o tytuł Mistrza Polski oraz o Puchar Polski w danym sporcie; 2. ustanawiania i realizacji reguł sportowych, organizacyjnych i dyscyplinarnych we współzawodnictwie sportowym organizowanym przez związek; 3. powołania kadry narodowej oraz przygotowania jej do igrzysk olimpijskich, igrzysk paraolimpijskich, igrzysk głuchych, mistrzostw świata lub mistrzostw Europy; 4. reprezentowania tego sportu w międzynarodowych organizacjach sportowych.

Związek sportowy, który nie spełnia wymogów uznania go za polski związek sportowy w rozumieniu ww. ustawy, ale działa tylko, jako stowarzyszenie może organizować i przeprowadzać inne niż wymienione w przytoczonym przepisie zawody w dziedzinie strzelectwa sportowego. Tym samym można doskonalić umiejętności strzeleckie m.in. poprzez udział w tego rodzaju zawodach (porównaj wyżej cytowane wyroki NSA).

Zatem stosując takie rozumienie uprawiania sportu, uznać należy iż [...] Towarzystwo Strzeleckie [...] może organizować i przeprowadzać inne niż wymienione w ustawie o sporcie zawody w dziedzinie strzelectwa sportowego.

Podstawą wydania pozwolenia na broń palną sportową była deklaracja zainteresowanego o zamiarze podnoszenia umiejętności strzeleckich i tylko ustalenie, że J. B. zaniechał doskonalenia tych umiejętności mogłoby być podstawą (w rozumieniu art. 18 ust. 4 obecnie obowiązującej ustawy) do cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową, przyznanego mu decyzją Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w 1996 r.

Dlatego w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie trafnie zarzucono w obu skargach naruszenie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji – gdyż pomimo wynikających z tego przepisu kryteriów, które winny być brane pod uwagę w postępowaniu, organy Policji okoliczności tych dokładnie nie zbadały, koncentrując swą uwagę na fakcie nieposiadania przez J. B. patentu strzeleckiego oraz licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego, o której mowa w art. 10b ust. 2 ustawy o broni i amunicji i w rezultacie uznały, że J. B. nie spełnia wymogów wynikających z aktualnie obowiązującego art. 10 ust. 3 pkt 3 ustawy, co spowodowało cofnięciem dotychczas posiadanego zezwolenia.

Organ rozpatrując ponownie sprawę oceni wskazane powyżej okoliczności, stanowiące przyczynę ówczesnego udzielenia pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej - to jest dokona ustaleń czy rzeczywiście J. B. doskonali swoje umiejętności strzeleckie w formie wskazanej w zaświadczeniu [...] Towarzystwa Strzeleckiego [...].

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 powyższej ustawy.