Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 437/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-06-15 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6076 Sprawy objęte dekretem o gruntach warszawskich
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 215
journal: Dz.U. 2016 poz 2147
law: Ustawa z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Kosińska Sędziowie: WSA Jolanta Dargas (spr.) WSA Gabriela Nowak Protokolant referent – stażysta Katarzyna Matecka - Caban po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania odszkodowania za nieruchomość oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] czerwca 2017r. nr [...] o odmowie ustalenia odszkodowania.

W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny:

Nieruchomość położona w [...] przy ul. [...], hip. [...], pl. Nr [...] została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U- Nr 50, poz.279). Z dniem wejścia w życie dekretu (21 listopada 1945 r.) grunty nieruchomości warszawskich, w tym grunty przedmiotowej nieruchomości, przeszły na własność gminy [...], a od 1950 r., na podstawie art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 20 marca 1950 r. o terenowych organach jednolitej władzy państwowej (Dz. U. Nr 14, poz. 130) na własność Skarbu Państwa.

Zgodnie z zaświadczeniem Sądu Rejonowego dla [...] VII Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia 27 września 2011 r., Rep. L.dz. [...], "Nieruchomość [...] w [...]" zawierała ogólnej powierzchni [...] łokci kwadratowych. Z zaświadczenia tego wynika, że ww. nieruchomość stanowiła własność K. K. S. w części parceli nr [...] o powierzchni [...] m2. W dziale I wykazu w zaświadczeniu Sądu Rejonowego dla [...] VII Wydziału Ksiąg Wieczystych z dnia 27 września 2011 r., Rep. [...] powołano się na następujące wpisy:

od nieruchomości niniejszej oddzielona została część o powierzchni [...] m2 i uregulowana została w oddzielnej księdze hipotecznej, oznaczonej [...];

z nieruchomości tej wydzielono także do księgi [...] plac [...] parcelę nr [...] o powierzchni [...] m2.

W dziale II wykazu znajdują się także wpisy:

z aktu nr [...] z dnia 29 listopada 1938 r. (k. 151 księgi umów), na mocy którego K. K. S. z przedmiotowej nieruchomości odstąpił dobrowolnie, bezpłatnie na własność Gminie [...], po regulację ulicy [...] grunt o powierzchni [...] m2.

z dnia 4 stycznia 1949 r., nr [...], tytuł własności nieruchomości [...] ozn. nr hip. [...] zapisany był na imię R. C. na mocy aktu kupna - sprzedaży z dnia 28 czerwca 1934 r. Wnioskiem z dnia 28 sierpnia 1990 r. Pani J. S. wystąpiła o przyznanie odszkodowania za ww. nieruchomość. Wniosek ten był następnie sprostowany w 1992 r.

Następstwo prawne po dawnym właścicielu nieruchomości na rzecz stron postępowania odszkodowawczego – J. B. i J. S. ustalono na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego [...] Wydział III Cywilny z dnia 24 kwietnia 1992 r., na mocy którego spadek po K. K. S. nabyli: syn J. S. i córka J. T. B. po 1/2 części każde z nich.

W wyniku rozpoznania wniosku J. S. z dnia 28 sierpnia 1990 r., decyzją z dnia 7 lutego 2014 r., nr [...] Prezydent [...] orzekł o odmowie ustalenia odszkodowania za część nieruchomości położonej w [...] przy ul. [...], hip. [...], pl. Nr [...].

Decyzją nr [...] z dnia 11 marca 2014 r. Wojewoda [...] uchylił powyższą decyzję i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania Prezydentowi [...], stwierdzając naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. oraz art. 215 ust. 2 u.g.n. poprzez niedostateczne wyjaśnienie kwestii spełnienia przesłanki zawartej w art. 215 ust. 2 u.g.n. związanej z datą utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją nr [...] z dnia 19 maja 2015 r. Prezydent [...] odmówił ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] w [...].

Decyzją nr [...] z dnia 30 czerwca 2015 r. Wojewoda [...] uchylił powyższą decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Prezydentowi [...].

Po ponownym rozpoznaniu decyzją nr [...] z dnia 30 czerwca 2017 r. Prezydent [...] odmówił ustalenia odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] w Warszawie.

Odwołanie od powyższej decyzji wniósł J. S.

Rozpatrując sprawę Wojewoda [...] ustalił, że aktualnie przedmiotowa nieruchomość wchodzi w skład działki ewidencyjnej nr [...] z obrębu [...], na której posadowiony został Szpital Ginekologiczno - Położniczy w [...]. Na gruncie przedmiotowej nieruchomości hipotecznej ozn. nr [...], plac nr [...], jest obecnie wybudowany gmach szpitala. Wynika to między innymi z dołączonej do pisma Dyrektora Szpitala Ginekologiczno - Położniczego im. [...] w [...] z dnia 31 maja 2011 r., kopii decyzji Wojewody [...] Nr [...] z dnia 27 października 2000 r. o stwierdzeniu nabycia przez Powiat [...] z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. nieodpłatnie własności nieruchomości zabudowanej położonej w [...] przy ul. [...], oznaczonej w ewidencji gruntów w obrębie ewidencyjnym nr [...] jako działki nr [...].

Wojewoda podniósł, że organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wskazał, iż przedmiotowa nieruchomość nie spełnia przesłanek wymaganych do przyznania odszkodowania za nieruchomości przejęte na własność Skarbu Państwa dekretem z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze [...].

Owe przesłanki odnośnie przedmiotowej nieruchomości reguluje art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2004 r. Nr 261, poz. 2603 ze zm.), który stanowi, iż przepisy dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł ona na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r. oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie wymienionego dekretu mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. Należy podkreślić, iż stwierdzenie braku spełnienia jednej z przesłanek uniemożliwia ustalenie odszkodowania za wywłaszczoną nieruchomość lub budynek.

Prezydent [...] uznał, że przedmiotowa nieruchomość w dacie wejścia w życie dekretu z dnia 26 października 1945 r. nie mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, a ponadto dawni właściciele przedmiotowej nieruchomości utracili faktyczną możliwość władania nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958 r. Z uwagi na powyższe, odszkodowanie za nieruchomość położoną przy ul. [...] w [...] nie powinno być przyznane.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy, w ramach uzupełnienia materiału dowodowego, na zlecenie organu I instancji wykonana została opinia geodezyjna z dnia 28 grudnia 2015 r. autorstwa geodety uprawnionego A. K. (nr uprawnień [...]), zawierająca rozliczenie nieruchomości "hip. nr [...]" plac nr 1 na działki ewidencyjne znajdujące się w sąsiedztwie budynku oraz pod budynkiem ul. [...] i na tej podstawie rozliczono nieruchomość hip. [...] plac nr 1 w aktualnych działkach ewidencyjnych i pod budynkiem.

Zgodnie z opinią geodezyjną powierzchnia nieruchomości zajęta pod budynek o adresie ul. [...] wynosiła [...] m2.

Sporządzona dokumentacja geodezyjna daje podstawę zdaniem Wojewody do przyjęcia, iż inwestycja polegająca na budowie szpitala położniczego przy ul. [...] obejmowała swoim zasięgiem całość działki oznaczonej jako hip. [...].

Oceniając prawidłowość uznania przez Prezydenta [...] w zaskarżonej decyzji, że zgromadzone przez organ I instancji materiały dowodowe przesądzają jednoznacznie o możliwości uznania, że moment pozbawienia poprzednich właścicieli możliwości władania nieruchomością w [...] przy ul. [...], hip. [...], pl. Nr [...] o powierzchni - jak wynika z zaświadczenia Sądu Rejonowego dla [...] z dnia 27 września 2011 r., Rep. [...] – [...] m2, organ II instancji uznał je za prawidłowe.

Powyższe stwierdzenie w ocenie organu potwierdza fakt, iż Szpital Ginekologiczno-Położniczy im. [...] został otwarty w lipcu 1953 r. Z dołączonej do akt sprawy informacji prasowej z dnia 05.04.1953 r. wynika iż "do końca kwietnia (1953) planowane jest zakończenie korpusu głównego a do czerwca skrzydła zachodniego szpitala". Ze zdjęcia przedstawionego do notatki prasowej znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż teren wokół budynku szpitala w trakcie budowy również był zajęty przez inwestora. Organ II instancji pozytywnie ocenił dopuszczenie jako dowodu w niniejszej sprawie wskazanych dokumentów i podzielił ich ocenę dokonaną przez organ I instancji.

Prezydent [...] uznał, iż przedmiotowa nieruchomość objęta była planem zabudowania uchwalonym przez Kolegium Tymczasowe Zarządu Miejskiego z dnia 22 lipca 1937 r., zgodnie z którym nieruchomość była przeznaczona pod zabudowę zwartą 4 kondygnacyjną. W świetle powyższego organ I instancji uznał, iż na nieruchomości oznaczonej jako hip. [...], plac [...] w dniu wejścia w życie dekretu nie było możliwości zabudowy domem jednorodzinnym.

Organ II instancji podzielił ustalenia podjęte w przedmiotowej sprawie przez organ I instancji. Tym samym za słuszne uznał rozstrzygnięcie wydane przez Prezydenta [...] o odmowie przyznania odszkodowania za nieruchomość położoną przy ul. [...] oznaczoną jako hip. [...] plac nr [...].

Skargę na decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł J. S. zarzucając naruszenie:

1) art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 2, art. 21 ust. 1 i 2, art. 32 ust. 1 i 2 oraz art. 64 ust. 1-3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez błędną wykładnię i uznanie, że przepis ustawy w części odnoszącej się do daty utraty faktycznej możliwości władania nieruchomością może różnicować obywateli i dyskryminować ich znaczną grupę poprzez odmowę ustalenia praw do odszkodowania na skutek arbitralnie wpisanej daty (5 kwietnia 1958r.),

2) art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez odmowę zastosowania wobec braku realnych dowodów wskazujących na utratę przez dawnych właścicieli faktycznej możliwości władania nieruchomością przed 5 kwietnia 1958r. oraz wyjaśnienia, dlaczego zabudowa czterokondygnacyjna wykluczała możliwość zabudowy domem jednorodzinnym,

3) art. 215 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami w zw. z art. 80 i art. 7a § 1 i b oraz art. 81a § 1 k.p.a. poprzez odmowę zastosowania w sytuacji, gdy działka mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne i z uwagi na brak ustalenia konkretnej daty utraty przez dawnych właścicieli "faktycznej możliwości władania nieruchomością" odmowę zastosowania przepisu na korzyść następcy prawnego dawnego właściciela,

4) art. 6 i art. 8 k.p.a. oraz art. 7 § 1 w zw. z art. 77 k.p.a., art. 7a § 1, art. 81a § 1 k.p.a. poprzez uznanie wątpliwości na korzyść organu, a także art. 107 § 3 k.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie decyzji i brak wyjaśnienia, jakie przepisy i akty prawne uniemożliwiały zagospodarowanie działki na cele wskazane w art. 215 ust. 2 (brak odniesienia się do mocy prawnej planu z 22 lipca 1937r.) oraz brak wskazania dokumentu odnoszącego się do przedmiotowej działki wskazującego na utratę władania nieruchomością przed 5 kwietnia 1958r., gdyż zdjęcia z notatki prasowej w żaden sposób nie można odnieść do działki objętej wnioskiem, co jest sprzeczne z innymi dowodami w sprawie.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a w uzasadnieniu skargi rozwinął zarzuty w niej podniesione.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

W piśmie z dnia 4 czerwca 2018r. skarżący podtrzymał skargę i podniósł, że w sprawie niniejszej brak jest jednoznacznych dowodów kiedy działka została zabudowana.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017r. poz. 1369) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Rozpoznając sprawę niniejszą w ramach powyższych kryteriów skargę należy uznać za niezasadną.

Podstawę prawną w sprawie stanowił art. 215 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r. poz. 2147 ze zm.), zwanej dalej u.g.n. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu przepisy ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące odszkodowania za wywłaszczone nieruchomości stosuje się odpowiednio do domu jednorodzinnego, jeżeli przeszedł on na własność państwa po dniu 5 kwietnia 1958 r., oraz do działki, która przed dniem wejścia w życie dekretu wymienionego w ust. 1 mogła być przeznaczona pod budownictwo jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nią po dniu 5 kwietnia 1958 r. Zgodnie z ww. przepisem, w ramach przyznanego odszkodowania poprzedni właściciel bądź jego następcy prawni mogą otrzymać w użytkowanie wieczyste działkę pod budowę domu jednorodzinnego. Podkreślić zatem trzeba, że przepis art. 215 ust. 2 u.g.n., operuje konkretną datą 5 kwietnia 1958 r. a zatem należało w tym przypadku zbadać, czy organy prawidłowo uznały, że byli właściciele nieruchomości lub ich następcy prawni zostali pozbawieni możliwości faktycznego władania nią po ww. dniu, to znaczy, czy z treści dokumentów, na jakich oparł się organ, można było taki wniosek wyciągnąć.

Przesłanki określone w art. 215 ust. 2 ugn muszą być spełnione łącznie. Faktyczna możliwość władania, o której mowa w art. 215 ust. 2 ugn odnosi się do stanu faktycznego, tzn. takiego, w którym poprzedni właściciel lub jego następcy prawni mogli korzystać z nieruchomości. Możliwość władania nieruchomością to nie tylko efektywne z niej korzystanie, lecz także sama tylko możliwość takiego korzystania, choćby władający nie czynił z niej użytku (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 czerwca 2006 r. sygn. I SA/Wa 2138/05 LEX nr 219405, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 1998 r. sygn. IV SA 311/96 LEX nr 45948).

Z treści zaskarżonej decyzji wynika, że w ocenie organu nie została spełniona żadna z przesłanek wynikających z art. 215 ust. 2 u.g.n., to jest że nieruchomość położona w [...] przy ul. [...] nie mogła być przeznaczona przed dniem wejścia w życie dekretu warszawskiego pod budownictwo jednorodzinne.

Organy ustaliły, że przedmiotowa nieruchomość objęta była planem zabudowania uchwalonym przez Kolegium Tymczasowe Zarządu Miejskiego z dnia 22 lipca 1937r., zgodnie z którym przeznaczona była pod zabudowę zwartą 4 kondygnacyjną, co wykluczało możliwość zabudowy domem jednorodzinnym.

Sąd stanowiska powyższego nie podziela, gdyż takie stwierdzenia planu nie wykluczały jednak, same przez się, możliwości zabudowy jednorodzinnej, a tym samym i przeznaczenia takiej nieruchomości pod budownictwo jednorodzinne. Trudno bowiem z takich zapisów planu wyprowadzić zakaz zabudowy jednorodzinnej, jeżeli tylko spełnione byłyby inne warunki z tego planu.

Powyższe stanowisko jest zgodne z utrwalonym orzecznictwem Naczelnego Sądu Administracyjnego (vide wyroki NSA z 14 stycznia1997 r. sygn. akt IV SA 843/95, z 19 listopada 1997 r. sygn. akt IV SA 188/96, z 25 maja 1999 r. sygn. akt IV SA 1671/97).

Również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 9 maja 2007 r. w sprawie sygn. akt I OSK 615/06, nie podzielił stanowiska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, że skoro plan z 1931 r. przewidywał dla przedmiotowej nieruchomości zabudowę zwartą o 4 kondygnacjach i 70 % powierzchni zabudowy, to oznacza, iż nieruchomość ta nie mogła być zabudowana domem jednorodzinnym. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że takie stwierdzenia planu nie wykluczały, same przez się, możliwości zabudowy budownictwem jednorodzinnym, a tym samym przeznaczenia przedmiotowej nieruchomości pod takie budownictwo.

Organy ustaliły również, że nie została spełniona druga przesłanka wynikająca z przywołanego przepisu. Z ustaleń organów wynika bowiem, że byli właściciele utracili możliwość faktycznego władania nieruchomością przed dniem 5 kwietnia 1958 r.

Z tym stanowiskiem Sąd orzekający się zgadza.

W przedmiotowej sprawie sporna nieruchomość została objęta działaniem dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m. st. Warszawy, a jednocześnie jej właściciele nie zostali pozbawieni możliwości władania dopiero po dniu 5 kwietnia 1958 r., gdyż jak wynika z materiału dowodowego, objęta postępowaniem kontrolnym działka, została przeznaczona pod budowę Szpitala Ginekologiczno-Położniczego, który został oddany do użytkowania w 1953r. Bez znaczenia dla wyniku sprawy pozostaje okoliczność czy cała ww. działka została zajęta pod konkretnym budynkiem, skoro został on usytuowany w taki sposób, że korzystanie z niego bez odpowiedniego areału stanowiącego obszar niezbędny do prawidłowej eksploatacji oraz pod niezbędne ciągi komunikacyjne, dojazdy dla karetek nie byłoby możliwe. Zatem stan zagospodarowania działki wskazuje, że cała sporna nieruchomość już przed 1958r. została zajęta pod budowę Szpitala Ginekologiczno-Położniczego.

W niniejszej sprawie bezspornym jest fakt, iż organ dysponował ubogim materiałem dowodowym, gdyż nie udało się zgromadzić akt archiwalnych dotyczących inwestycji budowlanych prowadzonych na przedmiotowej nieruchomości. Głównym materiałem dowodowym, którym dysponował organ, były kopie artykułów prasowych z 1953 r. wraz ze zdjęciami, z których wynika, że szpital został otwarty w 1953r. jak również opinią geodezyjną z dnia 28 grudnia 2015r., w której naniesiono budynek szpitala i z której wynika, że powierzchnia nieruchomości zajętej pod budynek szpitala wynosiła 1134 m2, a więc prawie połowę całkowitej powierzchni przedmiotowej nieruchomości. Organy dokonały zatem całościowej oceny materiałów dowodowych. Nie można też zarzucić, że dokonana przez organ odwoławczy ocena materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych sprawy, nosi cechy dowolności. Należy przypomnieć, że określona w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów zezwala organom na dokonanie własnej oceny wyników postępowania dowodowego. W niniejszej sprawie ocena ta oparta została na prawidłowej analizie materiału dowodowego zmierzającej do ustalenia stanu faktycznego pod kątem subsumcji tego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis prawa materialnego i jest zgodna z zasadami logiki. Wbrew zarzutom skargi doniesienia prasowe posiadają w niniejszej sprawie moc dowodową, w szczególności z uwagi na to, że wiedza o wybudowaniu szpitala przy ul. [...] i daty jego oddania do użytku jest wiedzą powszechnie dostępną i znaną. Nie znajduje w związku z powyższym uzasadnienia zarzut skargi wskazujący na to, że organ naruszając przepisy postępowania dowodowego nie zgromadził w aktach sprawy innych dokumentów. Zasady logiki i doświadczenia życiowego prowadzą do wniosku, że usytuowanie budynku szpitala wymagało zajęcia całej spornej nieruchomości pod jego budowę i zapewnienie do niego dostępu. Przeciwne twierdzenie, w tym sama okoliczność posiadania przez ówczesnego właściciela ww. nieruchomości, choćby w części przed określoną w art. 215 ust. 2 ugn datą, winna podlegać inicjatywnie dowodowej strony skarżącej na podstawie art. 7 k.p.a., co nie miało miejsca w tej sprawie. Z uwagi na powyższe wobec nie spełnienia jednej z przesłanek wynikających z art. 215 ust. 2 u.g.n. następcom prawnym poprzedniego właściciela nie przysługuje odszkodowanie za przedmiotową nieruchomość. Sąd w pełni podziela ustalenia organów w tym zakresie.

Należy zauważyć, że Sądowi rozpoznającemu sprawę znana jest treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 czerwca 2011 r. SK 41/09, zgodnie z którym art. 215 ust. 2 u.g.n. w zakresie, w jakim pomija stosowanie przepisów tej ustawy dotyczących odszkodowań za wywłaszczone nieruchomości do nieruchomości, które przeszły na własność gminy [...] lub państwa na podstawie dekretu warszawskiego, innych niż domy jednorodzinne, jeżeli przeszły one na własność państwa po 5 kwietnia 1958 r., i działek, które przed dniem wejścia w życie powołanego dekretu mogły być przeznaczone pod budownictwo inne niż jednorodzinne, jeżeli poprzedni właściciele lub ich następcy prawni zostali pozbawieni faktycznej możliwości władania nimi po 5 kwietnia 1958 r., jest niezgodny z art. 64 ust. 2 w związku z art. 32 ust. 1 oraz w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednak z punktu 8 uzasadnienia powyższego wyroku wynika, że niekonstytucyjność art. 215 ust. 2 u.g.n. została stwierdzona z uwagi na jego niezupełność z punktu widzenia wymogów konstytucyjnych. Oznacza to, że Trybunał orzekł o niezgodności z Konstytucją tego, że w przepisie zostało coś przez ustawodawcę pominięte, a zgodnie z Konstytucją powinno być unormowane. Skutkiem orzeczenia stwierdzającego niekonstytucyjność zaskarżonego przepisu w zakresie, w jakim pomija określone regulacje, nie jest utrata mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu. Wyrok Trybunału wskazuje na potrzebę ustanowienia regulacji prawnych niezbędnych dla realizacji norm konstytucyjnych. Następstwem wyroku jest zatem konieczność stosownej aktywności ustawodawcy. W świetle powyższych rozważań Trybunału Konstytucyjnego uznać należy, że art. 215 ust. 2 u.g.n. mógł być podstawą prawną zaskarżonej decyzji. Oznacza to również, że aczkolwiek brak uregulowania kwestii odszkodowania za nieruchomości warszawskie narusza przyjęte w Konstytucji standardy, jednak brak jest w obecnym stanie prawnym podstawy ustawowej do przyznania takiego odszkodowania.

Organ w zaskarżonej decyzji nie naruszył w ocenie Sądu przepisów postępowania wskazanych w skardze w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Wbrew twierdzeniu skarżącego nie budzą wątpliwości ani ustalenia stanu faktycznego ani treść normy prawnej znajdującej w sprawie zastosowanie. Wprawdzie uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zbyt lakoniczne, jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.