Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1669/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-01-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 59 par. 1 pkt. 7, art. 29 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art. 145 par. 1 pkt. 1 c , art. 135
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Aldona Gąsecka Duda Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant: Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi Z. W. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 26 sierpnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji; II. określa, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 listopada 2008 r., znak: [....] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Z.W. w celu wyegzekwowania ciążącego na niej obowiązku rozbiórki budynku garażowego, będącego rozbudową istniejącego budynku gospodarczego na działce nr [....] położonej w R.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że postępowanie egzekucyjne dotyczy obowiązku wynikającego z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia 26 lutego 1997 r., znak: [....] nakazującej Z.W. rozbiórkę budynku garażowego, będącego rozbudową istniejącego budynku gospodarczego na działce nr ewid. [....] położonej w R. , stanowiącej własność Z.W. zam. [....] , wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. upomnieniem z dnia [....] 1999 r. wezwał Z.W. do wykonania nakazanej rozbiórki, pouczając ją jednocześnie, że w przypadku niewykonania obowiązku we wskazanym w upomnieniu terminie sprawa zostanie skierowana na drogę postępowania egzekucyjnego. Wobec niewykonania przez Z.W. powyższego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wystawił w dniu 7 stycznia 2000 r. tytuł wykonawczy znak: [....] i postanowieniem z tego samego dnia znak: [....] nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [....] zł.

Pismem z dnia [....] 2008 r. zobowiązana złożyła wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. o umorzenie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego. W odpowiedzi na ten wniosek organ wydał przedmiotowe postanowienie wskazując, iż nie występują przesłanki umorzenia postępowania egzekucyjnego określone w art. 59 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

[....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 26 sierpnia 2009 r., znak: [....] – po rozpoznaniu zażalenia Z.W. - utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że egzekwowany obowiązek wynika z decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia 26 lutego 1997 r., znak: [....] nakazującej Z.W. rozbiórkę budynku garażowego, będącego rozbudową istniejącego budynku gospodarczego na działce nr ewid. [....] położonej w [....] , stanowiącej własność Z.W. zam. [....] , wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę i określjacej termin wykonania rozbiórki do dnia 31 lipca 1997 r. Organ podniósł, że Wojewoda [....] decyzją z dnia 14 kwietnia 1997 r. znak: [....] , utrzymał w mocy powyższą decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w J. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w R. wyrokiem z dnia 24 listopada 1998 r. sygn. akt: SA/Rz 623/97, stwierdził nieważność wyżej wymienionej decyzji Wojewody [....] i utrzymanej nią w mocy decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. w części dotyczącej terminu rozbiórki.

Podkreślono również, że wobec niewykonania przez Z.W. powyższego obowiązku Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. wystawił w dniu 7 stycznia 2000 r. tytuł wykonawczy znak: [....] i postanowieniem z tego samego dnia znak: [....] nałożył na zobowiązaną grzywnę w celu przymuszenia w wysokości [....] zł.

W związku z uchylaniem się przez Z.W. od wykonania ciążącego na niej obowiązku rozbiórki, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. w dniu 19 kwietnia 2005 r. wydał postanowienie znak: [....] , którym zastosował wobec zobowiązanej środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego, doręczając jej wraz z w/w postanowieniem odpis tytułu wykonawczego wystawionego w dniu 19 kwietnia 2005 r.

Zobowiązana pismem z dnia [....] 2005 r. - w związku z otrzymanym odpisem tytułu wykonawczego - zgłosiła zarzuty do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie w/w tytułu wykonawczego. Postanowieniem z dnia 23 maja 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił uznania zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego przedstawionego w piśmie z dnia [....] 2005 r. Z.W.

W wyniku zażalenia wniesionego przez Z.W. na powyższe postanowienie z dnia [....] 2005 r. [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. postanowieniem z dnia 12 września 2005 r. znak: [....] uchylił zaskarżone postanowienie w całości i umorzył postępowanie egzekucyjne, prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 19 kwietnia 2005 r.

W dniu 18 października 2005 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. postanowieniem znak: [....] , wydanym w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 7 stycznia 2000 r. zastosował wobec zobowiązanej środek egzekucyjny w postaci wykonania zastępczego w celu doprowadzenia do wykonania ciążącego na niej obowiązku rozbiórki.

Pismem z dnia [....] 2008 r. Z.W. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowanego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego w celu rozbiórki budynku garażowego, stanowiącego rozbudową istniejącego budynku gospodarczego na działce nr. ew. [....] położonej w R. oraz umorzenie egzekucji.

Postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2008 r. znak: [....] , Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał podanie Z.W. według właściwości - do [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K.

Postanowieniem z dnia 27 października 2008 r. znak: [....] , [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. zawiadomił Z.W. , iż jej pismo z dnia [....] 2008 r. w części dotyczącej wstrzymania postępowania egzekucyjnego zostanie rozpatrzone przez [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. , natomiast wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego należy wnieść odrębnym podaniem do organu I instancji.

Wobec powyższego pismem z dnia [....] 2008 r. zobowiązana złożyła wniosek do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. o umorzenie prowadzonego wobec niej postępowania egzekucyjnego.

Organ drugiej instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącej o umorzenie postępowania egzekucyjnego i tym samym uwzględnienia jej zażalenia.

Organ odwoławczy podniósł, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje wtedy, gdy w toku postępowania zaistnieją przeszkody o charakterze trwałym, które powodują, że dalsze prowadzenie postępowania jest niemożliwe lub niecelowe. Przesłanki obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego wymienia art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

W piśmie z dnia [....] 2008 r. zobowiązana wniosła o umorzenie postępowania egzekucyjnego, wskazując iż decyzja, z której wynika egzekwowany obowiązek rozbiórki, jest dla niej bardzo krzywdząca i została podjęta jako środek niewspółmierny do wykroczenia. Z.W. podniosła także, iż jest osobą schorowaną, w podeszłym wieku.

Organ odwoławczy zaznaczył, iż art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji enumeratywnie wymienia przesłanki obligatoryjnego umorzenia postępowania egzekucyjnego, co oznacza, iż tylko zaistnienie okoliczności wskazanych w tym przepisie skutkuje umorzeniem tegoż postępowania. Wnosząc zatem o umorzenie postępowania egzekucyjnego, zobowiązany jest zobligowany do wskazania istnienia jednej z okoliczności, o których mowa w art. 59 § 1 powołanej ustawy, czego skarżąca Z.W. nie uczyniła.

Organ podniósł, iż nie może stanowić podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego fakt niezadowolenia zobowiązanej z decyzji, która nakłada na nią egzekwowany obowiązek rozbiórki. To, że Z.W. nie zgadza się z decyzją, której jest adresatem i uważa ją za krzywdzącą dla niej, pozostaje bez wpływu na bieg prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Również okoliczności związane z wiekiem i stanem zdrowia zobowiązanej a także fakt korzystania przez nią z budynku, będącego przedmiotem rozbiórki, nie są przesłankami do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Podniesione przez skarżącą kwestie nie mieszczą się w katalogu podstaw umorzenia podstępowania egzekucyjnego, o których mowa w art. 59 § 1 powołanej wyżej ustawy.

Organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżone postanowienie organu I instancji, którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec Z.W. , wydane zostało prawidłowo z uwagi na brak w niniejszej sprawie przesłanek do umorzenia postępowania egzekucyjnego.

Skargę na powyższe postanowienie [....] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. dnia 26 sierpnia 2009 r., znak: [....] wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w ustawowym terminie Z.W. . Skarżąca wniosła o uchylenie postanowień obydwu instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżąca podała, iż nie zgadza się z podjętym rozstrzygnięciem i uważa je za sprzeczne z prawem. Podniosła, iż zaskarżone postanowienie jest dla niej krzywdzące i zmusza ją do rozbiórki budynku, który jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Nadto podała, iż czyni starania o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji nakazującej rozbiórkę budynku, co powinno uzasadniać umorzenie postępowania egzekucyjnego w przedmiocie rozbiórki.

W odpowiedzi na skargę [....] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, iż sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego postanowienia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania zaskarżonego rozstrzygnięcia.

W świetle art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak NSA w wyroku z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt: FSK 2326/04).

Jak stanowi art. 29 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn.: Dz. U. z 1991 r., nr 36, poz. 161 z późn. zm.) organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Postępowanie egzekucyjne w niniejszej sprawie jest prowadzone w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. w dniu 7 stycznia 2000 r., znak: [....] na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia 26 lutego 1997 r., znak: [....] nakazującej Z.W. rozbiórkę budynku garażowego, będącego rozbudową istniejącego budynku gospodarczego na działce nr ewid. [....] położonej w R. , stanowiącej własność Z.W. zam. [....] 200, wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.

Powyższa decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia 26 lutego 1997 r., znak: [....] nie jest decyzją ostateczną. Jak wynika z akt, sprawa administracyjna nakazu Z.W. rozbiórki budynku garażowego, będącego rozbudową istniejącego budynku gospodarczego na działce nr ewid. [....] położonej w [....] , stanowiącej własność Z.W. zam. [....] , wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę, zakończyła się decyzją wydaną w drugiej instancji – po rozpoznaniu odwołania Z.W. , tj. decyzją Wojewody [....] z dnia 14 kwietnia 1997 r. znak: [....] utrzymującą w mocy powyższą decyzję Kierownika Urzędu Rejonowego w J. Decyzja Wojewody [....] z dnia 14 kwietnia 1997 r. znak: [....] jest zatem decyzją ostateczną, z której wynika obowiązek podlegający egzekucji. Decyzja ta ma również walor rozstrzygnięcia prawomocnego w związku z faktem, iż Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w R. wyrokiem z dnia 24 listopada 1998 r. sygn. akt: SA/Rz 623/97 oddalił skargę na tę decyzję stwierdzając jej nieważność i nieważność decyzji organu pierwszej instancji jedynie w części dotyczącej terminu rozbiórki.

Należy w tym miejscu podkreślić, że decyzja o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji nie jest decyzją o zatwierdzeniu decyzji pierwszoinstancyjnej przez organ odwoławczy powodującą, że w obrocie prawnym pozostaje zatwierdzona decyzja organu pierwszej instancji. W sytuacji, gdy przepisy szczególne przewidują obowiązek zatwierdzania decyzji organu pierwszej instancji w drodze decyzji organu wyższej instancji, to owo zatwierdzenie stanowi jedynie przesłankę prawidłowości decyzji i nie stanowi szczególnego rodzaju postępowania odwoławczego; do zatwierdzania decyzji nie mają zatem zastosowania przepisy o odwołaniach (zob. M. Jaśkowska, A. Wróbel: Komentarz do art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), w: M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2005, wyd. II.). Charakter rozstrzygnięć organu odwoławczego w sposób bezpośredni zdeterminowany jest zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Jej istota polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu tej samej sprawy wyznaczonej treścią zaskarżonej decyzji. Wypływa stąd obowiązek traktowania postępowania odwoławczego jako powtórzenia rozstrzygania tej samej sprawy. Decyzja organu II instancji jest takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu I instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, ale jest działaniem merytorycznym, równoważnym działaniu organu I instancji (T. Woś, J. Zimmermann, glosa do uchwały SN z dnia 23 września 1986 r., III AZP 11/86, PiP 1989, z. 8, s. 147). Zwrot art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. "utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję" ma charakter skrótu wyrażającego zasadę, że nowe, powtórne rozstrzygnięcie organu odwoławczego jest identyczne (pokrywa się) z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji organu I instancji. Ten skrót myślowy (techniczny) oznacza zatem, iż organ II instancji doszedł w wyniku swojego postępowania w sprawie do takiej samej konkluzji, jak organ I instancji (J. Zimmermann, glosa do wyroku NSA z dnia 2 lutego 1996 r., IV SA 846/95, OSP 1997, z. 4, poz. 83, G. Łaszczyca, Cz. Martysz, A. Matan: Komentarz do art. 138 kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U.00.98.1071), w: G. Łaszczyca, A. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, LEX, 2007, wyd. II.). Decyzja administracyjna pierwszej instancji nie obowiązuje ("upada") z chwilą kiedy zdecydowano się na powtórzenie postępowania w sprawie, które musi się zakończyć nową decyzją (J. Zimmermann: Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 186). "Utrzymanie w mocy" nie jest jedynie efektem kontroli decyzji pierwszej instancji, ale wynika z przeprowadzonego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej nowego postępowania w sprawie, a decyzja organu odwoławczego ma charakter merytoryczny – "dlatego nie obowiązuje decyzja "utrzymania w mocy", ale decyzja ostateczna od momentu jej wydania (doręczenia)" (J. Zimmermann: Ordynacja podatkowa. Komentarz. Postępowanie podatkowe, Toruń 1998, s. 293). Organ "utrzymuje w mocy" decyzję nie z powodu jej zalet, ale dlatego, że doszedł do takiego samego rozstrzygnięcia (J. Zimmermann: Polska jurysdykcja administracyjna, Warszawa 1996, s. 187).

Nie jest dopuszczalne prowadzenie postępowania egzekucyjnego wobec obowiązku wynikającego z decyzji nieostatecznej, tj. decyzji nie nadającej się do wykonania (wobec której nie orzeczono o rygorze natychmiastowej wykonalności, jak w niniejszej sprawie) i nieistniejącej w obrocie prawnym. Pogląd o tym, że sytuację, w której obowiązek wykonywany w trybie egzekucji sądowej wynikający z decyzji nie istniejącej w obrocie prawnym ocenić należy jako sytuację, w której zachodzi niedopuszczalność egzekucji ze względów przedmiotowych, uzasadniającą umorzenie wszczętego postępowania egzekucyjnego ugruntowany jest również w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 marca 2008 r., III SA/Łd 34/08, LEX nr 486272, wyrok WSA w Kielcach z dnia 25 września 2008 r., I SA/Ke 245/08, LEX nr 471274).

W tym stanie rzeczy – mimo że argumenty wskazywane w skardze i pismach skarżącej w toku postępowania egzekucyjnego nie mogły stanowić podstawy do umorzenia postępowania egzekucyjnego - postępowanie to podlegało umorzeniu z urzędu na podstawie art. 59 § 1 pkt 7 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t. jedn.: Dz.U. z 2005 r., nr 229, poz. 1954 ze zm.), zgodnie z którym postępowanie egzekucyjne umarza się, jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne, przy czym postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego może być również wydane z urzędu (art. 59 § 4 cyt. ustawy)

Organy obydwu instancji nie dostrzegając niedopuszczalności egzekucji administracyjnej obowiązku wynikającego z nieostatecznej decyzji nie opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności i odmawiając umorzenia postępowania egzekucyjnego, naruszyły zasady prowadzenia postępowania egzekucyjnego nakazujące im czuwanie nad dopuszczalnością egzekucji w toku całego postępowania egzekucyjnego (art. 29 § 1 cyt. ustawy), a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowało w sposób niezgodny z prawem treść wydanych postanowień obydwu instancji. Z tych powodów zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji podlegają uchyleniu na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Uchylenie obydwu postanowień nastąpiło w związku z art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wyeliminowanie obydwu postanowień jest konieczne dla podjęcia prawidłowego – odpowiadającego zasadzie dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - rozstrzygnięcia kończącego postępowanie w niniejszej sprawie, tj. umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. w dniu 7 stycznia 2000 r., znak: [....] na podstawie decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego w J. z dnia 26 lutego 1997 r., znak: [....].

Istotą umorzenia jest przerwanie postępowania, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o dalszym nie prowadzeniu postępowania. Instytucja umorzenia postępowania egzekucyjnego ma na celu jego zakończenie z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. Ostateczne postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego nie oznacza wszakże, że na zobowiązanej przestał ciążyć obowiązek, który wynika z ostatecznej decyzji administracyjnej. Na gruncie niniejszej sprawy i faktu pozostawania w obrocie prawnym ostatecznej i prawomocnej decyzji Wojewody [....] z dnia 14 kwietnia 1997 r. znak: [....] podkreślenia wymaga, że niedopuszczalne byłoby przyjęcie przez organy poglądu, że umorzenie postępowania egzekucyjnego oznacza niemożność jego ponownego wszczęcia - poza przypadkiem wskazanym w art. 61 (zob. wyrok NSA z dnia 17 października 2006 r., I OSK 804/06, LEX nr 289091).

Uwzględniając skargę, Sąd zastosował art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i na jego podstawie określił, że zaskarżone postanowienie nie może być wykonywane. Rozstrzygnięcie to traci moc z chwilą uprawomocnienia się wyroku.