Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt I SA/Lu 742/06
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2007-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Kwiatek, Sędziowie Asesor WSA Wojciech Kręcisz (spr.), Sędzia NSA Irena Szarewicz-Iwaniuk, Protokolant Stażysta Magda Gryzek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2007r. sprawy ze skargi E. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe Spółki z o.o. "[...]" w Ś. z tytułu podatku od towarów i usług - oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...], nr [...], wydaną na podstawie przepisu art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (DZ.U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z póżn. zm.), Dyrektor Izby Skarbowej po rozpatrzeniu pełnomocnika E. Z. od decyzji Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2006 r., nr [...] odmawiającej uchylenia decyzji ostatecznej wydanej przez I Urząd Skarbowy z [...] czerwca 2003 r., nr [...] orzekającej o odpowiedzialności E. Z., jako osoby trzeciej za zaległości Spółki z o.o. "[...]" w Ś. z tytułu podatku VAT, utrzymał w mocy decyzję organu podatkowego I instancji.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy podniósł, iż wnioskiem z dnia 19 kwietnia 2006 r. pełnomocnik E. Z. wystąpił do Naczelnika I Urzędu Skarbowego o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Pierwszego Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2003 r. orzekającą o odpowiedzialności E. Z., jako osoby trzeciej za zaległości spółki z o.o. "[...]" w Ś. z tytułu podatku VAT. Jak podnosił, w wniosek o wznowienie postępowania w sprawie uzasadnia przesłanka wskazana w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 ustawy ordynacja podatkowa, tj. nowe istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi podatkowemu. Naczelnik I Urzędu Skarbowego po przeprowadzeniu postępowania zmierzającego do ustalenia wystąpienia przesłanki wskazanej przez pełnomocnika podatnika oraz po analizie dołączonych do wniosku o wznowienie postępowania dokumentów decyzją z dnia [...] czerwca 2006 r. odmówił uchylenia decyzji ostatecznej I Urzędu Skarbowego z [...] czerwca 2003 r. orzekającej o odpowiedzialności E. Z., jako osoby trzeciej za zaległości spółki z o.o. "[...]" w Ś. z tytułu podatku VAT. Według organu podatkowego I instancji nie ziściła się bowiem przesłanka, która w rozumieniu przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej uzasadniałaby uchylenie kwestionowanej decyzji ostatecznej. Organ I instancji podniósł, iż okoliczności wskazywane przez pełnomocnika podatnika były znane w postępowaniu prowadzonym w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności E. Z. za zaległości spółki z o.o. "[...]" w Ś.

Od decyzji tej odwołał się pełnomocnik E. M. Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Decyzji tej zarzucał wydanie jej z naruszeniem przepisu art. 240 § 1 pkt 1, art. 243 § 2, art. 187 § 1 oraz art. 190 ordynacji podatkowej. Podnosił, że w zgromadzonych aktach dotyczących przeniesienia odpowiedzialności brak było istotnych dla sprawy dokumentów tj.: pisma Komornika Sądowego Rewiru III przy Sądzie Rejonowym, informującego o obwieszczeniu o licytacji nieruchomości oraz pisma Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego z 21 lutego 2002 r. Według niego oznaczało to, iż organ podatkowy I instancji w momencie, gdy prowadził postępowanie w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności E. Z. za zaległości spółki "[...]" nie dysponował informacjami zawartymi w przedmiotowych pismach.

Dyrektor Izby Skarbowej podniósł, iż wznowienie postępowania jest instytucją wyjątkową, która umożliwia ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną tylko w sytuacji gdy postępowanie, w którym była wydana ta decyzja było dotknięte wadą wymienioną w art. 240 § ustawy Ordynacja podatkowa.

W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy wywodził, iż stosownie do przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Przez pojęcie nowych dowodów lub okoliczności nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie dowody, które nie były przedmiotem badania w postępowaniu zwyczajnym oraz tylko takie okoliczności, które nie wynikały z badanego materiału dowodowego. W tym kontekście, Dyrektor Izby Skarbowej kwestionował stanowisko pełnomocnika strony, który wywodził, iż nowe okoliczności stanowią informacje zawarte w powołanych przez niego dokumentach, którymi organ podatkowy I instancji nie dysponował w trakcie prowadzonego postępowania w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności E. Z.

Organ odwoławczy podkreślił bowiem, iż zgodnie z wyjaśnieniem Naczelnika I Urzędu Skarbowego organ podatkowy I instancji w toku prowadzonego postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności E. Z. za zaległości spółki "[...]" był w posiadaniu kwestionowanych przez pełnomocnika dokumentów oraz znał ich treść. W tym względzie organ II instancji wskazywał, iż całość materiału dowodowego, na podstawie którego wydana została kwestionowana decyzja, obejmowała nie tylko akta postępowania podatkowego ale także materiały zebrane w postępowaniu egzekucyjnym, a sporne pisma znajdowały się właśnie w aktach egzekucyjnych. W związku tym, Dyrektor Izby Skarbowej podnosił, iż nie można przyjąć, że okoliczność ta nie była znana organowi, który wydał decyzję, jeżeli wynikała ona z materiałów będących w dyspozycji tego organu. Jak wynika z wyjaśnień z dnia 1 września 2006 r., Dział Egzekucji na podstawie zawiadomienia Komornika (wpływ do I US 17 stycznia 2002 r.) dokonał zgłoszenia wierzytelności dłużnika "[...]" sp. z o.o. wobec Skarbu Państwa. Według organu, wyjaśnienia te świadczą o tym, że nie ziściła się podstawa wznowienia postępowania określona w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Przedmiotowe dokumenty były znane organowi podatkowemu I instancji na etapie prowadzonego postępowania orzekającego o odpowiedzialności E. Z. za zaległości w podatku od towarów i usług spółki z o.o. "[...]". Organ podatkowy prowadząc postępowanie dokonał wyczerpującej oceny i analizy również tych materiałów i uznał, iż brak jest podstaw do tego by nie obciążać strony odpowiedzialnością za powyższe zaległości.

Dyrektor Izby Skarbowej kwestionował również zasadność zarzutów naruszenia przepisów art. 243 § 2, art. 187 § 1 i art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa.

W tym względzie wywodził, iż organ podatkowy I instancji po otrzymaniu wniosku o wznowienie postępowania postanowieniem z [...] maja 2006 r. wznowił postępowanie w celu zbadania czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej, uzasadniające wzruszenie decyzji dotychczasowej. W toku postępowania organ podatkowy I instancji zebrał i przeanalizował cały materiał dowodowy i na tej podstawie uznał, iż decyzja, o której zmianę wnosiła strona nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 240 § 1 ustawy. Podkreślił również, iż strona była informowana o możliwości uczestnictwa w prowadzonym postępowaniu i z prawa tego skorzystała.

Pełnomocnik E. Z. wystąpił ze skargą na tą decyzje do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie.

Wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.

Zaskarżonej decyzji zarzucał naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. naruszenie przepisów art. 243 § 3, art. 245 § 1 pkt 1) i art. 240 § 1 pkt 5) ustawy Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz.U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), poprzez odmowę wznowienia postępowania, oraz naruszenie art. 187 § 1 i art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa, poprzez błędną ocenę i błędne rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego.

W uzasadnieniu skargi, pełnomocnik skarżącego podnosił, iż I Urząd Skarbowy decyzją z dnia [...] czerwca 2003 r. wydaną na podstawie przepisów art. 107 § 2, art. 108 § 1, art. 116 ordynacji podatkowej orzekł o odpowiedzialności E. Z. jako osoby trzeciej za zaległości podatkowe "[...]" spółki z o.o. błędnie przyjmując, iż spółka nie posiada ruchomości i nieruchomości, z których można prowadzić egzekucję. W tym kontekście pełnomocnik E. Z. wywodził, iż zapoznając się w dniu 13 kwietnia 2006 r. z aktami podatkowymi, w sprawie zakończonej decyzją I Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2003 r. ustalił, że w aktach tych brak jest dokumentów potwierdzających fakt, że spółka posiada nieruchomość dużej wartości, z której możliwe jest zaspokojenie jej zaległości podatkowych. W związku z tym, jak podnosił, wobec błędnego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania wskazując, iż w sprawie istnieją nowe dowody i fakty nieznane organowi podatkowemu.

W tym kontekście kwestionował rozstrzygnięcia organów I i II instancji, w rezultacie których odmówiły one uchylenia decyzji ostatecznej I Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2003 r. Wywodził, iż stanowisko organów podatkowych jest błędne, albowiem nie uwzględnia ustaleń poczynionych przed złożeniem wniosku o wznowienie postępowania, w zakresie odnoszącym się do zawartości akt podatkowych.

W związku z tym, pełnomocnik skarżącego podnosił, iż organ odwoławczy w jednostronny sposób zaaprobował stanowisko organu podatkowego I instancji. Jak wywodził, zgodnie z art. 187 ordynacji podatkowej, organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy tj. ogół dowodów, których zebranie jest konieczne dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W tym kontekście, pełnomocnik skarżącego podkreślał, iż jakkolwiek faktem jest, że I Urząd Skarbowy przyłączył się do toczącej się egzekucji, dokonując zgłoszenia swoich wierzytelności w dniu 21 lutego 2002 r., jak również, że doręczenie organowi obwieszczenia o pierwszej licytacji nastąpiło w dniu 17 stycznia 2002 r., to jednak dokumentów potwierdzających te okoliczności brak było w aktach sprawy nr [...], a dołączono je dopiero po wniesieniu wniosku o wznowienie postępowania. Potwierdza to treść protokołu o zapoznania się z aktami z dnia 13 kwietnia 2006 r., oraz treść uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r.

Pełnomocnik skarżącego wywodził, iż I Urząd Skarbowy, jako organ podatkowy, a nie organ egzekucyjny, orzekając o odpowiedzialności E. Z. za zaległości podatkowe spółki nie znał i nie ustalił bezskuteczności toczącej w tym czasie egzekucji sądowej z nieruchomości, gdyż w aktach będących w posiadaniu urzędu nie ma postanowienia komornika, które by stwierdzało jej bezskuteczności.

W związku z tym, pełnomocnik skarżącego podkreślał, iż organ podatkowy orzekł o odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej za zobowiązania spółki, nie znając rezultatów toczącej się egzekucji komorniczej, od której rozstrzygnięcia zależała odpowiedzialność E. Z. jako osoby trzeciej, co potwierdza treści uzasadnienia decyzji z dnia [...] czerwca 2003 r., oraz zawartość akt podatkowych w sprawie nr [...].

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej odwołując się do argumentacji zawartej w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wnosił o oddalenie skargi.

Sąd zważył, co następuje.

Skarga nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie.

Kontrola zaskarżonej decyzji, jak również decyzji organu I instancji, przeprowadzona zgodnie z zasadami wyrażonymi na gruncie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych prowadzi do wniosku, iż decyzje te prawa nie naruszają.

Za punkt wyjścia tej oceny przyjąć należy to, iż wydane one zostały w nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych. Nastąpiło to, w związku z wystąpieniem pełnomocnika skarżącego z wnioskiem o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją I Urzędu Skarbowego z dnia [...] czerwca 2003 r. orzekającej o odpowiedzialności E. Z., jako osoby trzeciej za zaległości spółki z o.o. "[...]" w Ś. z tytułu podatku VAT. Przedmiot żądania wnioskodawcy determinował więc tryb postępowania w sprawie. Był nim, tryb uregulowany przepisami Rozdziału 17 - "Wznowienie postępowania" – ustawy Ordynacja podatkowa, a więc jeden spośród nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji ostatecznych.

W tym kontekście podkreślić należy, iż skoro instytucja nadzwyczajnych trybów wzruszania decyzji ostatecznych stanowi wyjątek od wyrażonej w przepisie art. 128 ordynacji podatkowej zasady trwałości decyzji ostatecznych, to ze swej istoty charakteryzować się musi sobie tylko właściwymi cechami. Wykładnia przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, w zakresie odnoszącym się do regulowanych nimi instytucji nadzwyczajnych środków wzruszania decyzji ostatecznych (wznowienie postępowania podatkowego, stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej, uchylenie lub zmiana decyzji ostatecznej), ustalenia doktryny prawa, jak również utrwalone stanowisko orzecznictwa sądowego prowadzą do wniosku, iż przedmiotem postępowań prowadzonych w tym trybie nie jest ponowne rozpoznanie sprawy, co do jej istoty. Postępowanie nadzwyczajne, nie jest bowiem ze swej istoty postępowaniem merytorycznym i w postępowanie takie nie może się przerodzić. Stanowiłoby to bowiem naruszenie, wyrażonej w przepisie art. 127 ordynacji podatkowej, zasady dwuinstancyjności postępowania. Przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie nadzwyczajnym jest sprawa odrębna w stosunku do sprawy rozpoznawanej w trybie zwykłym. Celem tego postępowania jest zaś, determinowana szczegółowymi przepisami Rozdziałów 17, 18 i 19 Ordynacji podatkowej i na podstawie określonych nimi kryteriów, weryfikacja decyzji ostatecznej.

Jak wskazano, zaskarżona decyzji oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały w trybie przepisów regulujących instytucję wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną.

Przepis art. 240 § 1 ordynacji podatkowej enumeratywnie wylicza podstawy wznowienia postępowania. Ich istnienie albo brak ich istnienia jest przedmiotem badania w postępowaniu wszczętym postanowieniem wydanym w trybie przepisu art. 243 ordynacji podatkowej. Jak wynika z przepisu § 2 art. 243, postanowienie stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania, co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Forma i treść rozstrzygnięcia organu podatkowego w tym postępowaniu determinowana jest treścią przepisu art. 245 ordynacji podatkowej.

W niniejszej sprawie przedmiotem ustaleń organów podatkowych w postępowaniu prowadzonym na wniosek pełnomocnika skarżącego było stwierdzenie istnienia albo też nieistnienia przesłanki, o której stanowi przepis art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej, tj. istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów istniejących w dniu wydania decyzji nieznanych organowi, który wydał decyzję. W rozumieniu przywołanego przepisu, zaistnienie wskazanej nim podstawy wznowienia postępowania zachodzi o tyle, o ile dojdzie do kumulatywnego ziszczenia się następujących przesłanek: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności; 2) są one istotne dla sprawy; 3) nie były one znane organowi, który wydał decyzję; 4) istniały w dniu wydania decyzji.

Argumentację i zarzuty pełnomocnika skarżącego rozpatrywać więc należy w kontekście wskazanej normatywnej treści przepisu art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Konfrontując ją ze stanowiskiem zawartym w skardze stwierdzić należy, że brak jest podstaw, aby uznać, iż organy podatkowe w toku postępowania wznowieniowego naruszyły przepis art. 240 § 1 pkt 5) ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, iż wymieniona w nim podstawa wznowienia postępowania nie zaistniała.

Według Sądu, wbrew wywodom skargi, stanowisko organów podatkowych uznać należy za trafne i prawidłowe. Orzekając w sprawie odpowiedzialności E. M. za zaległości podatkowe "[...]" spółki z o.o. dysponowały one bowiem dowodami w postaci pisma Komornika Sądowego Rewiru III informującego o obwieszczeniu licytacji nieruchomości i pisma Naczelnika I Urzędu Skarbowego z dnia 21 lutego 2002 r. zgłaszającego wierzytelność Skarbu Państwa, na brak których wskazuje pełnomocnik skarżącego. Organy podatkowe, w postępowaniu tym były bowiem zarówno faktycznymi dysponentami tych dokumentów, jak również dysponentami wiedzy i informacji w nich zawartych. Jest to niesporne i jednoznacznie wynika z akt sprawy. Istotne jest przy tym, że zasadności tego stanowiska w żadnym razie nie podważa argument w postaci treści protokołu z zaznajomienia się z aktami sprawy administracyjnej pełnomocnika skarżącego z dnia 13 kwietnia 2006 r., z treści którego wynika, iż akta te nie zawierały wyżej przywołanych dokumentów.

W analizowanym zakresie odwołać się bowiem należy do następujących argumentów, z których jednoznacznie wynika, iż organowi podatkowemu, który ostatecznie orzekł w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego za zaległości podatkowe "[...]" spółka z o.o. znane były wszystkie okoliczności sprawy istotne dla jej rozstrzygnięcia, w tym również okoliczności posiadania przez spółkę nieruchomości oraz egzekucji prowadzonej z tej nieruchomości. W tym kontekście wskazać należy w szczególności na to, iż: 1) jak wynika z pisma Działu Egzekucji I Urzędu Skarbowego z dnia 17 kwietnia 2003 r., to ono bezpośrednio zainicjowało postępowanie w sprawie przeniesienia odpowiedzialności za zobowiązania w podatku od towarów i usług "[...]" spółki z o.o., a to w związku z tym, iż jak w nim stwierdzono "dotychczas prowadzona egzekucja okazała się bezskuteczna"; 2) w konsekwencji tego wystąpienia, jak wynika z wyjaśnienia naczelnika I Urzędu Skarbowego z dnia 1 września 2006 r., organowi podatkowemu przekazane zostały akta egzekucyjne, w których znajdowały się pismo Komornika Sądowego Rewiru III informującego o obwieszczeniu licytacji nieruchomości i pismo Naczelnika I Urzędu Skarbowego z dnia 21 lutego 2002 r. zgłaszające wierzytelność Skarbu Państwa; 3) w toczącym się postępowaniu organ podatkowy dysponował więc zarówno dowodami znajdującymi się w aktach egzekucyjnych, jak i dowodami, które sam gromadził w sprawie odpowiedzialności za zaległości podatkowe "[...]" spółka z o.o.; 4) dowodami zgromadzonymi w toku postępowania podatkowego były również dowody w postaci protokołów o stanie majątkowym zobowiązanego, z treści których wynika, iż organ podatkowy posiadł wiedzę na okoliczność posiadania przez spółkę zabudowanej nieruchomości gruntowej o powierzchni 25.000 m² obciążonej na rzecz Urzędu Skarbowego i Banku PEKAO B.P. hipoteką (k.7-3 akt sprawy). Z powyższego wynika więc jednoznacznie, iż źródłem wiedzy organu podatkowego o okolicznościach istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy prowadzonej w przedmiocie odpowiedzialności skarżącego, jako osoby trzeciej, za zaległości podatkowe "[...]" spółka z o.o. były zarówno dowody zebrane w postępowaniu podatkowym, jak i dowody zebrane w postępowaniu egzekucyjnym. W tym kontekście podkreślenia wymaga, iż wykorzystaniu akt egzekucyjnych i zawartych w nim dowodów postępowaniu podatkowym nie sprzeciwia się, a wręcz umożliwia to, przepis art. 180 § 1 w związku z art. 181 ordynacji podatkowej, z którego wynika, że katalog środków dowodowych nie jest zamknięty w związku z czym, jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem.

Za trafne więc uznać należy stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, a mianowicie, że nie ziściła się podstawa wznowienia postępowania określona w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Dokumenty, na brak których wskazywał pełnomocnik skarżącego były bowiem znane organowi podatkowemu I instancji na etapie postępowania orzekającego o odpowiedzialności E. Z. za zaległości w podatku od towarów i usług spółki z o.o. "[...]", a organ podatkowy prowadzący to postępowanie dokonał ich oceny i analizy, a wiedzę na temat okoliczności z nich wynikających organ podatkowy czerpał również z innych, korespondujących z nimi, źródeł dowodowych.

W związku z powyższym, brak jest podstaw, aby uznać, że kumulatywnie ziściły się wskazane wyżej cztery przesłanki, które świadczyłyby o spełnieniu warunku potwierdzającego zaistnienie podstawy wznowieniowej wskazanej w przepisie art. 240 § 1 pkt 5 ordynacji podatkowej. Jakkolwiek bowiem dowody z dokumentów, na brak których wskazywał pełnomocnik skarżącego, z pewnością stanowiły dowody istotne dla sprawy, które istniały w dacie wydania decyzji, to jednak podkreślić należy, iż nie były to dowody nowe (ujawnione po dacie wydania decyzji) i jak również nie były to dowody nieznane organowi wydającemu decyzję.

Według Sądu, nie jest również zasadny zarzut naruszenia przepisów art. 243 § 2, art. 187 § 1 i art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa. Wszak organ podatkowy I instancji rozpatrzył wniosek pełnomocnika skarżącego złożony w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia [...] czerwca 2003 r. i wydał postanowienie o wznowieniu postępowania w celu zbadania czy zachodzą przesłanki wymienione w art. 240 § 1 ordynacji podatkowej uzasadniające wzruszenie kwestionowanej decyzji. W postępowaniu tym prowadzonym na żądanie pełnomocnika skarżącego, wbrew jego wywodom, organy podatkowe zebrały i przeanalizowały cały materiał dowodowy istotny z punktu widzenia celu i przedmiotu prowadzonego postępowania. Uczyniły to czyniąc zadość przepisom art. art. 187 § 1 i art. 190 ustawy Ordynacja podatkowa. W konsekwencji, stosownie do poczynionych ustaleń, w sprawie tej rozstrzygnęły w sposób zgodny z przepisem art. 245 § 1 pkt 2 ordynacji podatkowej poprzez odmowę uchylenia decyzji dotychczasowej, a to w związku z niestwierdzeniem istnienia przesłanek określonych w art. 240 § 1 ustawy.

W świetle powyższego, zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji uznać należy za prawidłowe i zgodne z prawem.

Nie znajdując również innych podstaw, które w rozumieniu przepisu art. 145 § 1 i 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadniałyby ocenę o niezgodności z prawem zaskarżonej decyzji, skargę pełnomocnika skarżącego uznać należało za niezasadną i podlegającą oddaleniu.

W związku z tym, Sąd na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak na wstępie.