Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 2059/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-02-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 2 pkt 5
journal: Dz.U. 2011 nr 287 poz 1687
law: Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jednolity.
article: art. 151, 132
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung Sędziowie WSA Jacek Fronczyk Adam Lipiński (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 lutego 2014 r. sprawy ze skargi S. S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę -


UZASADNIENIE

Komendant Główny Policji rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2013 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 w zw. z art. 127 § 2 Kpa, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] maja 2013 r. w sprawie zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. Nr 287, poz. 1687 ze zm.) ze służby w Policji policjanta S. S. z dniem [...] czerwca 2013 r.

W uzasadnieniu rozkazu personalnego Komendant Główny Policji wskazał co następuje:

Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] grudnia 2012 r., na wniosek Komendanta Miejskiego Policji w [...], wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w celu zbadania zasadności zwolnienia ze służby w Policji [...] S. S., na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, z uwagi na ważny interes służby, związany z absencją chorobową funkcjonariusza, utrudniającą wykonywanie przez Policję ustawowych zadań. O wszczęciu powyższego postępowania powiadomiono policjanta oraz zwrócono się do Przewodniczącego Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia [...] S. S. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W odpowiedzi, pismem z dnia [...] marca 2013 r. Wiceprzewodniczący – Sekretarz Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] poinformował Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...], iż Prezydium Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów woj. [...] nie wniosło zastrzeżeń, co do trybu zwolnienia policjanta ze służby w Policji.

Po przeprowadzeniu stosownego postępowania Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozkazem personalnym z dnia [...] maja 2013 r. zwolnił [...] S. S. z dniem [...] czerwca 2013 r. ze służby w Policji w trybie art. 41 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji. Decyzji tej na podstawie art. 108 § 1 Kpa nadano rygor natychmiastowej wykonalności.

Policjant wniósł odwołanie do Komendanta Głównego Policji, który po rozpatrzeniu sprawy rozkazem personalnym z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Organ podkreślił ,zgodnie z zasadami zakreślonymi w przepisach art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa, zgromadzenie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] materiału dowodowego niezbędnego do rozstrzygnięcia niniejszej sprawy oraz prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego.

Organ przeanalizował także treść art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i wskazał, że użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 Kpa). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) np. w postaci "ważnego interesu służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt II SA 2972/02, Lex nr 82811). Tego rodzaju zabieg legislacyjny jest bowiem zabiegiem celowym i zamierzonym, a także jest stosowany po to, by z uwagi na złożoność wielu stosunków społecznych czy gospodarczych można było poddać je odpowiedniemu reżimowi prawnemu. W takich natomiast sytuacjach musi dojść do dokonania odpowiedniej wykładni przepisu prawa materialnego. Powyższą zasadę w stosowaniu tej instytucji przyjął w swoim orzecznictwie Naczelny Sąd Administracyjny wskazując, że przesłanka "ważnego interesu służby" powinna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych składających się na taką ocenę (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 662/12). Przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają wspólną cechę - odwołują się do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia pełnienie służby. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt I OSK 662/12).

Zdaniem organu drugiej instancji na ocenę pojęcia "ważny interes służby" znaczny wpływ ma treść art. 1 oraz art. 25 ustawy o Policji w kontekście zadań stawianych przed Policją oraz wymagań stawianym policjantom.

Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, Komendant Główny Policji wskazał, że absencja [...] S. S. z powodu choroby rozpoczęła się w okresie pełnienia przez niego służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] w 2010 r. i wynosiła do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. do dnia [...] czerwca 2013 r., łącznie 909 dni.

Zaznaczenia przy tym wymaga, że w okresie trwającego zwolnienia lekarskiego z powodu choroby w latach 2010 - 2013 [...] S. S. trzykrotnie otrzymał skierowanie do Poradni Medycyny Pracy i od lekarzy medycyny pracy uzyskał zaświadczenia lekarskie, stwierdzające jego zdolność do służby, tj. z dnia [...] maja 2011 r., z dnia [...] sierpnia 2011 r. oraz z dnia [...] grudnia 2012 r. Ponadto [...] S. S. orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] z dnia [...] czerwca 2008 r. został uznany za zdolnego do służby w Policji (zdolny do służby na dotychczas zajmowanym stanowisku), orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. został uznany za zdolnego do służby w Policji, orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] z dnia [...] maja 2011 r. został uznany za zdolnego do służby w Policji (jednocześnie stwierdzono, że [...] nie pozostaje w związku ze służbą w Policji) oraz orzeczeniem nr [...] Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. został uznany za zdolnego do służby w Policji (przeprowadzone badania specjalistyczne oraz komisyjne postępowanie orzecznicze wykazało istnienie schorzeń: [...] oraz [...], które mieszcząc się w kat. zdrowia "A" czynią badanego zdolnym do służby w Policji).

Mimo, iż niewątpliwie ustały przesłanki do dalszego korzystania przez stronę ze zwolnień lekarskich, policjant nadal z nich korzystał, tj.:

- po uzyskaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. na zwolnieniu lekarskim przebywał łącznie przez 121 dni (do dnia [...] maja 2011 r.), łącznie pełnił służbę przez 16 dni, a na urlopie wypoczynkowym przebywał przez 26 dni;

- po uzyskaniu zaświadczenia od lekarza medycyny pracy z dnia [...] maja 2011 r. oraz orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] z dnia [...] maja 2011 r. na zwolnieniu lekarskim przebywał łącznie przez 66 dni (do dnia [...] sierpnia 2011 r.), a łącznie pełnił służbę przez 26 dni,

- po uzyskaniu zaświadczenia od lekarza medycyny pracy z dnia [...] sierpnia 2011 r. na zwolnieniu lekarskim przebywał łącznie przez 329 dni (do dnia [...] grudnia 2012 r.), łącznie pełnił służbę przez 76 dni, a na urlopie wypoczynkowym przebywał przez 29 dni;

- po uzyskaniu zaświadczenia od lekarza medycyny pracy z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. przebywał łącznie do dnia zwolnienia ze służby w Policji przez 162 dni (do dnia [...] czerwca 2013 r.), na urlopie wypoczynkowym przebywał 21 dni, a służby faktycznie w ogóle nie pełnił.

Podkreślenia wymaga, że okresy przebywania przez [...] S. S. na zwolnieniu lekarskim, z uwagi na jego chorobę, przerywane były urlopami lub kilkudniową służbą. Faktycznie natomiast policjant wykonywał obowiązki służbowe w 2010 r. przez 54 dni, w 2011 r. przez 100 dni, w 2012 r. przez 32 dni, natomiast w 2013 r. w ogóle służby nie pełnił.

Z analizy zwolnień lekarskich wynika, że skarżący we wskazanym okresie legitymował się zaświadczeniami o swojej niezdolności do służby wystawianymi przez lekarzy - specjalistów psychiatrów oraz lekarza - specjalistę chorób wewnętrznych oraz lekarza medycyny. Mimo natomiast trzech zaświadczeń od lekarza medycyny pracy o braku przeciwwskazań zdrowotnych [...] S. S. do służby i jego zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku, a także czterech orzeczeń Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] o zdolności wymienionego do służby w Policji nie pełnił on służby z powodu choroby w 2010 r. przez 248 dni, w 2011 r. przez 185 dni, w 2012 r. przez 315 dni, a w 2013 r. przez 161 dni.

Powyższe, zdaniem organu, prowadzi także do wniosku, że skarżący korzystając ze zwolnień lekarskich świadomie obchodził przepis art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, umożliwiający zwolnienie go ze służby po upływie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.

S. S. swoim postępowaniem negatywnie wpływał na organizację służby w jednostce. Jego notoryczna nieobecność powodowała, że niewykonywane przez niego zadania służbowe obciążały innych policjantów. Zachowanie takie rzutowało ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez właściwe wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów jednostki. Postępowanie S. S. mogło także negatywnie wpływać na dyscyplinę służbową policjantów Komendy Miejskiej Policji w [...]. Stanowiło również przejaw braku lojalności w stosunku do zatrudniających go organów policyjnych oraz naruszenie obowiązków wynikających ze złożonego ślubowania.

Reasumując stwierdzić należy, że nie może budzić wątpliwości, iż fakt przebywania przez [...] S. S. na zwolnieniu lekarskim przez 909 dni w okresie ostatnich 4 lat, nie pozostawał bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w jednostce organizacyjnej, w której skarżący pełnił dotychczas służbę. Poza dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych funkcjonariuszy, okoliczność ta wpływała także demoralizująco na pozostałych policjantów oraz nie pozostawała bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym. Funkcjonariusz bowiem za czas przebywania na zwolnieniu lekarskim pobiera uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym w pełnej wysokości. Pozostawanie skarżącego w służbie w takich okolicznościach byłoby kontynuowaniem przez niego służby z uszczerbkiem dla jej ważnych interesów i doprowadziłoby do zaakceptowania zachowania policjanta, będącego swoistym nadużyciem przysługującego mu prawą (gdy osoba uprawniona realizuje swoje uprawnienie w sposób sprzeczny z ogólnie przyjętymi zasadami moralności publicznej, mimo że niewyrażonymi dosłownie w przepisach prawa, to jednak powszechnie akceptowanymi w społeczeństwie). Zakaz nadużycia prawa stanowi jedną z naczelnych zasad prawa, rozwiązującą konflikt pomiędzy normami prawa pisanego a normami moralnymi. Nadużywanie własnego prawa stanowi jedynie pozór wykonywania prawa i jest zachowaniem bezprawnym.

Nadmienić przy tym należy, że pojęcie "służby" wiąże się nierozerwalnie z pojęciem "poświęcenia". Służba w formacji uzbrojonej nie jest bowiem zwykłą pracą. Służbę może więc pełnić tylko taka osoba, która zdaje sobie sprawę z wagi pełnionych obowiązków. Strona, która takiej świadomości nie ma, jest nieprzydatna dla tej służby, gdyż nie realizuje jej ważnego interesu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 2009/11). Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, iż policjant, który nie podejmuje służby i nie wykonuje żadnych obowiązków służbowych z uwagi na przebywanie na zwolnieniach lekarskich, przerywanych tylko krótkimi okresami obecności w służbie, nie może skutecznie powoływać się na swój interes. Jego postępowanie wpływa bowiem negatywnie na organizację służby i jej dobro oceniane przez pryzmat zadań Policji (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 stycznia 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 2008/11, LEX nr 1114062).

Organ drugiej instancji wskazał także na obowiązek podnoszenia przez policjanta swoich kwalifikacji zawodowych oraz doświadczenia zawodowego. Z uwagi na liczne zwolnienia lekarskie, po stronie S. S. zachodzi niemożność spełniania tego obowiązku. Nie posiada on znacznego doświadczenia zawodowego, adekwatnego do czasu pełnionej służby w Policji. W 2005 r. wymieniony ukończył kurs podstawowy, a w 2006 r. zdał egzamin podoficerski i nie dysponuje innymi, szczególnymi kwalifikacjami, które wyróżniałyby go na tle innych policjantów.

Organ podkreślił prawidłowe wypełnienie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] normy art. 43 ust. 3 ustawy pragmatycznej i polemizując ze stanowiskiem zawartym w odwołaniu wskazał, iż strona nie może skutecznie powoływać się na treść opinii organów związkowych, bowiem nie można z niej wywodzić skutków prawnych. Istotne jest tu bowiem jedynie powiadomienie właściwej organizacji związkowej o zamiarze zwolnienia.

Polemizując z zarzutem odwołania, co do niezasadności zwolnienia Komendant Główny Policji wskazał, iż wybór podstawy prawnej zwolnienia skarżącego ze służby był uzasadniony i stanowił konsekwencję jego postępowania. S. S. wielomiesięczne okresy zwolnienia z powodu choroby przerywał powrotem do służby - m. in. wykorzystując zaległy urlop wypoczynkowy, aby następnie ponownie zaprzestać służby, przedstawiając kolejne zwolnienia lekarskie. Organ administracji publicznej nie kwestionuje w żaden sposób ważności wystawianych zaświadczeń lekarskich, ani też nie przeczy potrzebie ich wystawienia (nie ocenia stanu zdrowia skarżącego i potrzeby wystawienia przedmiotowych zaświadczeń), nie ulega jednak wątpliwości, że liczba przedstawionych zaświadczeń i okres pozostawania na zwolnieniach lekarskich jest znaczna i niewątpliwie wpływa nie tylko na sposób pełnienia służby przez skarżącego, ale również, co wykazał organ I instancji, miała dezorganizujący wpływ na pracę Komendy Miejskiej Policji w [...]. Nie bez znaczenia pozostaje także postawa skarżącego, która niewątpliwie wpływa demoralizująco na innych policjantów. Nadto długotrwałość i częstotliwość zwolnień lekarskich wpływa na całkowity brak dyspozycyjności S. S., co stanowi oczywistą przesłankę naruszenia interesu służby.

Komendant Główny Policji odniósł się także do zarzutów odwołania dotyczących ustanowienia przez policjanta pełnomocnika za granicą.

Ustanowienie przez [...] S. S. swoim pełnomocnikiem B. S. zam. [...]do działania w jego imieniu "przed organami administracji samorządowej oraz państwowej, w tym też podatkowej, we wszystkich sprawach, w których jestem lub będę stroną" nie może być skuteczne.

Wskazać należy, iż zgodnie z art. 32 Kpa, strona może działać przez pełnomocnika, chyba że charakter czynności wymaga jej osobistego działania. Stosownie natomiast do art. 40 § 1 Kpa, pisma doręcza się stronie, a gdy strona działa przez przedstawiciela - temu przedstawicielowi. Art. 40 § 4 Kpa stanowi jednak, że strona zamieszkała za granicą lub mająca siedzibę za granicą, jeżeli nie ustanowiła pełnomocnika do prowadzenia sprawy zamieszkałego w kraju, jest obowiązana wskazać w kraju pełnomocnika do doręczeń. W razie niewskazania pełnomocnika do doręczeń przeznaczone dla tej strony pisma pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia (art. 40 § 5 Kpa). Powyższe oznacza, iż brak jest możliwości ustanowienia przez stronę lub też osobę uczestniczącą w postępowaniu na prawach strony pełnomocnika nieposiadającego adresu do korespondencji w kraju. Trudno także wyobrazić sobie sytuację, że na terenie Rzeczypospolitej Polskiej brak jest profesjonalnych pełnomocników, którzy byliby w stanie reprezentować [...] S. S. w niniejszej sprawie. Ustanowienie B. S. zamieszkałej w [...] pełnomocnikiem strony, należy traktować jedynie jako działanie mające służyć przedłużeniu lub też utrudnieniu prowadzenia postępowania administracyjnego w sprawie, tym bardziej, iż [...] S. S. osobiście złożył kilkadziesiąt wniosków dowodowych w sprawie, w tym także i odwołanie. Z tych też względów doręczanie korespondencji bezpośrednio policjantowi należy uznać za zasadne.

Z kolei, odnośnie zarzutu nieuwzględnienia wniosków dowodowych policjanta, organ wskazał, iż w jego ocenie, stan fatyczny sprawy nie był sporny, co do faktu korzystania przez S. S. ze zwolnień lekarskich. Zatem zarzuty strony w tym zakresie należało uznać za nieuzasadnione, bowiem dowody (w tym te złożone po wydaniu przez organ I instancji decyzji), których przeprowadzenia wymieniony żądał, zmierzały jedynie do przedłużenia prowadzonego w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, a nie wyjaśnieniu sprawy.

Organ wskazał i podkreślił obowiązek przeprowadzania jedynie takich dowodów, które służą wyjaśnieniu danej sprawy, a nie wszelkich dowodów.

W ocenie Komendanta Głównego Policji prawidłowe było nadanie przez organ pierwszej instancji swojemu rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazać tu należy na przesłankę "niezbędności" wprowadzenia przedmiotowego rozstrzygnięcia w życie i interes służby. Wskazać przy tym należy, iż w praktyce orzeczniczej sądów administracyjnych ugruntował się pogląd dopuszczający wykonywanie bez zbędnej zwłoki czynności dotyczących stosunku służbowego policjantów.

S. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższy rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji, zarzucając:

- naruszenie przepisów prawa procesowego:

art. 8 i art. 107 § 3 Kpa - przez brak dowodów na poparcie twierdzeń organu o braku znajomości przez skarżącego obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętności ich stosowania, pracy w zespole, komunikacji, zdolności analitycznej, realizacji zadań i czynności, negatywnego oddziaływania na innych policjantów oraz sprzeczność wniosków uzasadnienia zaskarżonej decyzji z jego sentencją;

art. 108 § 1 Kpa - poprzez jego błędne zastosowanie i nadanie zaskarżonemu rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, nie wskazując, które z wymienionych w tym przepisie dóbr chronionych było zagrożone,

- zasad współżycia społecznego - w szczególności lojalności, uczciwości, przestrzegania prawa wobec skarżącego, przez sprzeczne z nimi działania organu;

art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, poprzez brak wykazania podstawy do jego zastosowania wobec funkcjonariusza, który korzysta z ochrony przed zwolnieniem na podstawie art. 78 Konstytucji RP w związku z korzystaniem ze zwolnień chorobowych wystawianych przez lekarzy specjalistów;

zwolnienie funkcjonariusza z przesłanki fakultatywnej zawartej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy w Policji "ważny interes służby" przy możliwości zastosowania przesłanki obligatoryjnej z art. 41 pkt 1 podpunkt 1 ustawy o Policji "orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską";

art. 6 Kpa, poprzez nierespektowanie uprawnień procesowych strony sporu;

art. 7 Kpa, poprzez pozorne przeprowadzenie postępowania administracyjnego, w szczególności zaniechanie podjęcia czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz brak uwzględnienia w decyzji słusznego interesu jako strony;

art. 8 Kpa, poprzez prowadzenie postępowania przez organ prowadzący, które wykazuje tendencję do wybiórczego zbierania i przyjmowania dowodów w sprawie na korzyść tylko strony prowadzącej z pominięciem ważnego interesu strony przeciwnej sporu;

art. 15 Kpa, poprzez zaniechanie samodzielnej oceny zebranego materiału dowodowego i bezkrytyczne przyjęcie stanowiska organu I instancji;

art. 32 i art. 33 Kpa z uwagi na rażące nieuwzględnienie pełnomocnika strony p. M. K. zam. [...] ul. [...];

art. 40 § 1 Kpa w zw. z art. 46 § 1 Kpa z uwagi na nieskuteczne doręczenie postanowienia o wszczęciu procedury administracyjnej dot. zwolnienia ze służby;

art. 41 § 1 Kpa z uwagi na niedoręczanie pism procesowych pełnomocnikowi, który został przez organ pominięty bez podania przyczyny;

art. 75 § 1 Kpa - nierespektowanie prawa do obrony i nie uznawanie dowodów, które strona sporu składała celem dokładnego wyjaśnienia sprawy;

art. 77 § 1 Kpa, poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, który to brak mógł wpłynąć na wydanie decyzji końcowej;

art. 78 § 1 Kpa, poprzez nieuzasadnione pominięcie wniosków dowodowych złożonych przez skarżącego;

art. 80 Kpa, poprzez podjęcie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy;

art. 97 § 1 pkt 4 Kpa, poprzez złą interpretację powyższego przepisu przez organ prowadzący, a dający podstawę do zawieszenia toczącego się postępowania;

art. 107 § 1 i § 3 Kpa, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego decyzji instancji;

art. 105 Kpa, poprzez jego niezastosowanie w sprawie;

art. 156 Kpa, niewykonanie sprawdzeń dotyczących przesłanek wynikających

z tego artykułu;

art. 221 i art. 222 Kpa - brak respektowania przez organ prowadzący prawa do składania skarg;

art. 236 w zw. z art. 237 i art. 238 Kpa - brak nadania biegu skargom składanym w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dot. zwolnienia skarżącego ze służby w Policji na zasadzie art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji;

- naruszenia przepisów Konstytucji RP:

1) art. 30, przez naruszenie godności skarżącego;

2) art. 32 ust. 2, przez przeprowadzenie postępowania w sprawie zwolnienia ze służby skarżącego w sposób go dyskryminujący;

3) art. 47, przez naruszenie życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz prawa do decydowania o swoim życiu osobistym;

4) art. 68 ust. 1 i art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji - przez naruszenie prawa do ochrony zdrowia, podczas gdy są to podstawowe prawa należne każdemu obywatelowi RP, w tym skarżącemu, przyznane w ustawie zasadniczej;

- naruszenia przepisów prawa materialnego:

1) § 17 rozporządzenia - przez nieistnienie w tym przepisie negatywnych konsekwencji dla skarżącego, który swoją nieobecność w służbie z powodu choroby usprawiedliwił, przedstawiając bezpośredniemu przełożonemu zaświadczenie lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, podczas gdy organ uczynił z tego faktu przyczynę zwolnienia skarżącego ze służby;

- naruszenie przepisów prawa pracy:

art. 943 § 2 Kp - stosowanie "lobbingu" w stosunku do osoby skarżącego;

art. 943 § 3 Kp - pracodawca w tym przypadku ma przeciwdziałać "lobbingowi", a nie zrobił nic w stosunku do skarżacego przez okres 6 lat, pomimo wielokrotnych zgłoszeń;

- naruszenie prawa karnego:

1) art. 218 Kk przez Komendanta Miejskiego Policji w [...], a w konsekwencji niczym nieumotywowane zwolnienie ze służby po 9 latach nienagannej i wielokrotnie pozytywnie ocenianej służby skarżącego.

Wskazując na powyższe zarzuty, S. S. wnosił o uchylenie zaskarżonego rozkazu w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi wskazał między innymi, iż w niniejszej sprawie ustanawiał także swoim pełnomocnikiem Komendanta Głównego Policji w [...], jednakże organ odmówił mu takiego uprawnienia. Wówczas ustanowił pełnomocnikiem swoją ciotkę – B. S., przebywającą obecnie w [...] i organ ponownie odmówił mu tego uprawnienia. Następnie ustanowił pełnomocnikiem ogólnym M. K. zam. [...] ul. [...], jednakże organ pominął tego pełnomocnika. Podnosił, iż w związku z terminem badania wyznaczonym przez Wojewódzką Komisję Lekarską na dzień [...] września 2013 r. postępowanie administracyjne powinno być z tej przyczyny zawieszone, czego organ nie uwzględnił. Wskazał na stosowanie wobec niego mobingu w służbie i na toczące się obecnie postępowania przygotowawcze w tej sprawie, na prowadzone przeciwko niemu postępowanie karne, zakończone uniewinnieniem przez Sąd Rejonowy w [...] w sprawie o sygn. [...]. Podnosił nierespektowanie jego skarg składanych w związku z przedmiotowym postępowaniem oraz kwestionował zasadność zastosowania przez organ przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy pragmatycznej. W dalszej części uzasadnienia wskazał na liczne pisma, które składał w przedmiotowej sprawie i powołał się na naruszenie przez organ Powszechnej Deklaracji Praw Człowieka z 1948 roku oraz Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przyjętej przez Radę Europy w dniu 4 listopada 1950 roku, twierdząc, iż jest przez organ przez organ prześladowany i dyskryminowany za to, że jest chory i pozbawiany pracy.

Przed rozprawą skarżący złożył wypis z orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] września 2013 r., którą uznano skarżącego za niezdolnego do służby w Policji. W orzeczeniu tym uznano, iż inwalidztwo istnieje od [...] czerwca 2013 r. i jest czasowe. Stwierdzono także brak powiązania inwalidztwa ze służbą w Policji.

W odpowiedzi na skargę, Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, wskazując na argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie.

Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z przepisem art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. Użycie w tym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie policjanta w oparciu o tę podstawę prawną ma charakter fakultatywny i zostało pozostawione tzw. uznaniu administracyjnemu. Organ dysponuje zatem możliwością wyboru skutku prawnego. Możliwość skorzystania przez organ z przyznania mu w ten sposób przez ustawodawcę uprawnień nie oznacza dowolności i nieograniczonego (arbitralnego) czynienia użytku z przyznanych kompetencji. Stąd, decyzje podejmowane na podstawie tego przepisu powinny uwzględniać wymogi przewidziane w art. 7 Kpa. Zatem sąd administracyjny nie ingeruje w celowość rozstrzygnięcia organu, ale ocenia zgodność decyzji z art. 7 Kpa. (porównaj wyrok WSA z dnia 12 listopada 2012 r., sygn. akt II SA/Wa 996/12). Z kolei samo pojęcie "ważny interes służby" zostało przybliżone w wyroku NSA z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 662/12 – "Określenie "ważny interes służby" użyte w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1990 r. o Policji, jako przesłanka fakultatywnego zwolnienia, jest określeniem nieostrym i dlatego musi być ono skonkretyzowane w każdej indywidualnej sprawie dotyczącej danego policjanta. Organ nie może dowolnie określać czym jest interes służby, będący przesłanką zwolnienia danej osoby. Każdorazowo w decyzji o zwolnieniu należy ustalić, na czym ten interes polega i dlaczego postępowanie danej osoby go naruszyło. Niedopuszczalna jest sytuacja, gdy organ nie potrafi wykazać, czym jest według niego interes służby lub nie konkretyzuje, dlaczego w jego przekonaniu postępowanie funkcjonariusza ten interes narusza."

Trafnie zauważa w tej materii Komendant Główny Policji (za wyrokiem NSA z dnia 28 listopada 2012 r., sygn. akt I OSK 662/12), iż przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają wspólną cechę - odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku.

Podkreślenia wymaga tu także wskazana w wyroku WSA w Warszawie z dnia 20 listopada 2012 r. w sprawie II SA/Wa 1536/12 zasada sposobu oceny przesłanek zwolnienia ze służby w aspekcie szczególnego charakteru służby w Policji, a mianowicie "Szczególny charakter służby publicznej służb mundurowych umożliwia odmienne i bardziej rygorystyczne niż w przypadku pozostałych zawodów i funkcji ukształtowanie statusu służbowego, w tym w zakresie jego utraty. Wśród służb mundurowych Policja wyróżnia się bowiem zakresem przydzielonych jej zadań, które mają charakter wieloaspektowy. Jest przede wszystkim formacją uzbrojoną służącą społeczeństwu i przeznaczoną do utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego."

Zastosowanie wobec policjanta przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w danym stanie faktycznym, gdy długotrwałe i częste zwolnienia lekarskie tego policjanta utrudniają wykonywania jednostce Policji, w której służy, jej zadań, było już przedmiotem analizy sądów administracyjnych. Wskazać tu należy na wyroki WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2012 r. w sprawie II SA/Wa 2008/11 i z dnia 29 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 1483/11, a przede wszystkim wyrok NSA I OSK 1033/12 z dnia 15 marca 2013 r. W tym ostatnim orzeczeniu zawarto wprost tezę, iż "Długotrwała absencja policjanta ma wpływ zarówno na organizację jak i efektywność działania macierzystej jednostki Policji", a dalej analizując stan przedmiotowej sprawy, NSA stwierdza że okoliczność, iż "przez prawie trzy lata, dotychczasowe czynności skarżącego, zobowiązani byli wykonywać pozostali funkcjonariusze wydziału, musi prowadzić do obciążania ich dodatkowymi zadaniami. Przy powszechnie znanej trudnej sytuacji kadrowej całej Policji oraz specyfice zadań nałożonych na tę formację przedłużanie takiego stanu odbywałoby się z ewidentną szkodą dla służby. W tej sytuacji można uznać, że zachodziła potrzeba skorzystania z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z 1990 r. o Policji."

Przenosząc powyższe na stan faktyczny rozpoznawanej sprawy nie sposób nie podzielić zasadności rozstrzygnięć obu instancji podjętych w niniejszej sprawie. Wystarczy przywołać tu oczywiste okoliczności poprzedzające wydanie obu rozkazów personalnych i ich wpływ interes służby.

Absencja [...] S. S. z powodu choroby rozpoczęła się w okresie pełnienia przez niego służby w Komendzie Miejskiej Policji w [...] w 2010 r. i wynosiła, do dnia zwolnienia ze służby w Policji, tj. do dnia [...] czerwca 2013 r., łącznie 909 dni. W latach 2010 - 2013 S. S. trzykrotnie otrzymał skierowanie do poradni medycyny pracy i od lekarzy medycyny pracy uzyskał zaświadczenia lekarskie, stwierdzające jego zdolność do służby, jednakże mimo to nadal korzystał ze zwolnień lekarskich. Dalej organ wskazuje te zwolnienia:

- po uzyskaniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] z dnia [...] listopada 2010 r. na zwolnieniu lekarskim przebywał łącznie przez 121 dni (do dnia [...] maja 2011 r.), łącznie pełnił służbę przez 16 dni, a na urlopie wypoczynkowym przebywał przez 26 dni;

- po uzyskaniu zaświadczenia od lekarza medycyny pracy z dnia [...] maja 2011 r. oraz orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] z dnia [...] maja 2011 r. na zwolnieniu lekarskim przebywał łącznie przez 66 dni (do dnia [...] sierpnia 2011 r.), a łącznie pełnił służbę przez 26 dni;

- po uzyskaniu zaświadczenia od lekarza medycyny pracy z dnia [...] sierpnia 2011 r. na zwolnieniu lekarskim przebywał łącznie przez 329 dni (do dnia [...] grudnia 2012 r.), łącznie pełnił służbę przez 76 dni, a na urlopie wypoczynkowym przebywał przez 29 dni;

- po uzyskaniu zaświadczenia od lekarza medycyny pracy z dnia [...] grudnia 2012 r. oraz orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. przebywał łącznie do dnia zwolnienia ze służby w Policji przez 162 dni (do dnia [...] czerwca 2013 r.), na urlopie wypoczynkowym przebywał 21 dni, a służby faktycznie w ogóle nie pełnił.

A następnie organ konstatuje, że okresy przebywania przez S. S. na zwolnieniu lekarskim, z uwagi na jego chorobę, przerywane były urlopami lub kilkudniową służbą (np. wykorzystywał zaległy urlop wypoczynkowy, aby następnie ponownie zaprzestać służby, przedstawiając kolejne zwolnienie lekarskie). Natomiast faktycznie policjant wykonywał obowiązki służbowe w 2010 r. tylko przez 54 dni, w 2011 r. przez 100 dni, w 2012 r. przez 32 dni, a w 2013 r. (do dnia [...]czerwca) w ogóle służby nie pełnił. Mimo trzech zaświadczeń od lekarza medycyny pracy o braku przeciwwskazań zdrowotnych S. S. do służby i potwierdzenia jego zdolności do wykonywania zadań na zajmowanym stanowisku, a także czterech orzeczeń Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej przy MSWiA w [...] o zdolności wymienionego do służby w Policji nie pełnił on służby

z powodu choroby w 2010 r. przez 248 dni, w 2011 r. przez 185 dni, w 2012 r. przez 315 dni, a w 2013 r. przez 161 dni.

Zaznaczyć tu także należy, iż zarówno ani Komendant Wojewódzki Policji w [...] ani Komendant Główny Policji nie kwestionują zasadności przedstawionych wyżej zwolnień lekarskich, a jedynie podnoszą, iż fakt przebywania przez S. S. na zwolnieniu lekarskim przez 909 dni w okresie ostatnich 4 lat (ściślej 3 i pół roku), nie pozostawał bez wpływu na właściwe funkcjonowanie i realizację zadań służbowych w jednostce organizacyjnej, w której skarżący pełnił dotychczas służbę. Poza dezorganizacją i obciążeniem obowiązkami pozostałych funkcjonariuszy, okoliczność ta wpływała także demoralizująco na pozostałych policjantów oraz nie pozostawała bez wpływu na wizerunek Policji w odbiorze społecznym.

Organ wskazuje tu także, iż spowodowane absencją chorobową oderwanie policjanta od służby, powoduje brak jego rozwoju zawodowego, który stymulowany jest przede wszystkim przez praktykę i codzienne wykonywanie obowiązków służbowych, zaś dobre oceny przez pierwsze 6 lat służby nie mają w tym przypadku znaczenia dla kształtowania aktualnej oceny policjanta, zwłaszcza gdy przez okres blisko 3 trzech i pół roku służbę tę pełnił sporadycznie.

Zważyć tu należy, iż dla prawidłowego zastosowania normy art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji istotne jest wskazanie racjonalnej przesłanki uzasadniającej zwolnienie policjanta ze służby z uwagi na interes tejże służby (porównaj wyżej wskazane orzeczenia sądów administracyjnych). Organ wskazał tu – zwolnienia lekarskie, a jako "interes służby" – związane z tymi zwolnieniami problemy organizacyjne (zastępstwa i zasadę dyspozycyjności funkcjonariuszy) danej jednostki policji, w której służy skarżący i problemy natury prestiżowej – wizerunek Policji w społeczeństwie jako skutecznego i sprawnego organu zwalczania przestępczości. Zatem istota sprawy sprowadza się do stwierdzenia oczywistego faktu nagminności zwolnień lekarskich funkcjonariusza i wpływu tego faktu na dobro służby.

W szczególności skarżący nie wskazał w niniejszej sprawie, iż zwolnienia lekarskie są następstwem obrażeń doznanych w związku z pełnieniem służby (np. uszkodzenie ciała policjanta w związku z interwencją wykonywaną w ramach jego obowiązków służbowych).

Dlatego, mając na uwadze wskazane wyżej orzecznictwo i argumentację organu zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela powyższy pogląd organu uzasadniający zastosowanie wobec S. S. przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Oba zaskarżone rozstrzygnięcia są należycie uzasadnione, zaś odwołując się do oczywistych i niepodważalnych faktów, jakimi są przedstawione wyżej zwolnienia lekarskie i należycie uzasadnione wyżej opisane stwierdzenie organu, iż w przedmiotowej sytuacji - interes służby wymagał zwolnienia skarżącego ze służby w Policji, stwierdzić należy, iż zaskarżone rozstrzygnięcia nie noszą cech dowolności i są prawidłowe.

W tym aspekcie sprawy powoływanie się przez skarżącego w skardze na okoliczności niezasadnego wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego, zakończonego wyrokiem uniewinniającym, czy toczenia się spraw związanych ze stosowaniem wobec niego w służbie mobingu, nie mają w niniejszej sprawie żadnego znaczenia, albowiem w żaden sposób nie przekładają się na istotne w niniejszej sprawie (w kontekście treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji) zagadnienia – niezależnego od organu i skarżącego - faktu jakim jest znaczna ilość zwolnień lekarskich skarżącego i wpływu tych zwolnień na "interes służby".

Z tych też przyczyn za niezasadne należy uznać te zarzuty skargi, które wprost odnoszą się do niewłaściwego zastosowania w niniejszej sprawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, zarówno w kontekście zasad jego stosowania, czy też naruszenia przez organ, poprzez zastosowanie tego przepisu, praw podstawowych zawartych w Konstytucji RP, a dotyczących ochrony zdrowia czy zakazu dyskryminacji (wyszczególnionych w skardze). Także za niezasadne należy uznać zarzuty skargi (w tym zarzuty wskazane w uzasadnieniu) odnoszące się do kwestii mobingu i związanych z nim postępowaniami oraz odnoszące się do zagadnienia sprawy karnej wszczętej przeciwko skarżącemu. Powyższe okoliczności nie mogły także stanowić podstawy do zawieszenia niniejszego postępowania administracyjnego (zarzut skargi naruszenia art. 97 Kpa), albowiem nie miały one żadnego znaczenia w niniejszej sprawie.

Niektóre z zarzutów skargi w ogóle, co do swojej istoty, nie nadają się w ogóle do wzruszenia zaskarżonych rozkazów personalnych, albowiem sądy administracyjne nie rozpatrują spraw w tych kategoriach. Powyższe dotyczy zarzutu naruszenia prawa karnego czy prawa pracy. Także zarzut wskazujący na naruszenie § 17 (bliżej niesprecyzowanego przez skarżącego rozporządzenia) wobec zasady legalizmu oraz wobec faktu braku bliższego sprecyzowania - ewentualnie w uzasadnieniu skargi - tego zarzutu, w ogóle nie może stanowić przedmiotu rozstrzygania sądu administracyjnego z uwagi na wyżej stwierdzony brak jego sprecyzowania i właściwego uzasadnienia.

Gros zarzutów skargi odnosi się do naruszenia przez organ prawa procesowego przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy.

Zarzuty te można podzielić na dwie kategorie. Pierwsza dotycząca zagadnienia pełnomocnictwa, a ściślej ustanawiania przez skarżącego kolejnych pełnomocników do reprezentowania go w postępowaniu administracyjnym w niniejszej sprawie. Druga dotyczy naruszenia przez organ przepisów postępowania administracyjnego poprzez brak dopuszczenia wniosków dowodowych składanych przez skarżącego oraz incydentalnych postępowań skargowych wywołanych przez skarżącego w ramach tego postępowania. Zaznaczyć tu wyraźnie należy, iż to ostatnie zagadnienie nie należy do przedmiotu niniejszego postępowania.

Co do zagadnień związanych z pełnomocnikami ustanawianymi przez skarżącego w postępowaniu administracyjnym (zagadnień naruszenia przepisów proceduralnych, dotyczących pełnomocnictw i doręczeń pełnomocnikom), to w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie działanie organów w tym przedmiocie było prawidłowe.

Polska procedura administracyjne umożliwia ustanowienie pełnomocnikiem osobę przebywającą za granicą, jednakże adres do doręczeń dla tej osoby musi być adresem krajowym. Zagadnienie to zostało przez organ właściwie wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odnośnie ustanowienia przez skarżącego swoim pełnomocnikiem osoby zamieszkałej w [...].

Próba ustanowienia przez skarżącego swoim pełnomocnikiem organu administracji państwowej to jest – Komendanta Głównego Policji w [...], jest chybiona, gdyż pełnomocnikiem strony w postępowaniu administracyjnym, tak samo jak w każdym postępowaniu (karnym bądź cywilnym) nie może być organ, ale osoba fizyczna. Nadto pełnomocnik musi być świadomy podjęcia się tego obowiązku i wyrażać na to zgodę.

Z kolei ustanowienie przez skarżącego pełnomocnikiem ogólnym w tym konkretnym postępowaniu M. K. jest także chybione, gdyż polskie postępowanie administracyjne nie zna pełnomocnictwa ogólnego, a jedynie pełnomocnictwo w konkretnej sprawie administracyjnej. Tak więc w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie prawidłowe było nieuwzględnienie przez organ tego pełnomocnictwa, tym bardziej, iż skarżący nadal samodzielnie, pomimo złożenia tego pełnomocnictwa, składał pisma w niniejszym postępowaniu, co wobec braku skutecznego ustanowienia pełnomocnika dobitnie świadczy o czynnym udziale strony w danym postępowaniu i na co trafnie zwraca uwagę organ.

Co do zagadnień naruszenia przez organ pozostałych przepisów postępowania administracyjnego (art. 7, art. 8, art. 15, art.77, art. 78, art. 80, art. 107 i art. 108 Kpa) analizując materiał przedmiotowej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia powyższych przepisów. W tym aspekcie trafnie argumentuje organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, iż zakres rozpatrzenia sprawy, a zatem zakres materiału dowodowego uzależniony jest od jej przedmiotu, a zatem od tych dowodów, które są istotne w niniejszej sprawie, które dotyczą ustaleń immanentnie związanych z przedmiotem sprawy. Zatem organ winien dopuścić jako dowód wszelkie wnioski dowodowe, o ile mieszczą się one w granicach tej sprawy – mogą wpłynąć na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia danej sprawy. Tymczasem wnioski dowodowe skarżącego, składane w postępowaniu administracyjnym, z istotą sprawy nie mają wiele wspólnego i dotyczą zagadnień, być może istotnych dla skarżącego, jednakże zbędnych dla potrzeb zakreślonych granicami rozstrzygania – art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. W tym zakresie cały materiał dowodowy ogranicza się do potrzeby rozstrzygnięcia dwóch aspektów: faktu istnienia zwolnień lekarskich i ich wpływu na dobro służby. W tym też zakresie materiał ten został zgromadzony i należycie przez organ rozważony.

Również nie jest zasady zarzut, co do wadliwości zastosowania w rozkazie organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. Komendant Wojewódzki Policji w [...] miał prawo, by przedmiotowy rozkaz wprowadzić w życie bezzwłocznie, wraz z zakończeniem miesiąca rozrachunkowego (zwolnienie ze skutkiem na dzień [...] czerwca 2013 r.). Nadto w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego Komendant Główny Policji dokładnie ustosunkował się do tego zarzutu, zgłoszonego w odwołaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela powyższe wskazania.

Odnosząc się do złożonego na rozprawie przez skarżącego wypisu z orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] z dnia [...] września 2013 r., stwierdzić należy, iż orzeczenie to w żaden sposób nie wpływa na zasadność zaskarżonych rozstrzygnięć organów Policji. Organ pierwszej instancji orzekał w niniejszej sprawie w dniu [...] maja 2013 r., zaś drugiej - w dniu [...] sierpnia 2013 r., a zatem gdy orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w [...] nie istniało. Nadto stwierdzony w przedmiotowym orzeczeniu stan zdrowia skarżącego stwierdza inwalidztwo istniejące dopiero od dnia [...] czerwca 2013 r. – a zatem po dacie rozstrzygnięcia sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...].

Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się, aby zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu pierwszej instancji zostały podjęte z naruszeniem prawa skutkującym ich uchylenie albo stwierdzenie nieważności i dlatego z wyżej wskazanych względów, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.