Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA 1098/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2004-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA del. do WSA - Kazimierz Brzeziński (spr.), Sędziowie NSA del. do WSA - Maria Myślińska, - Małgorzata Dałkowska-Szary, Protokolant - Katarzyna Kotulińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2004 r. sprawy ze skargi "O." SA z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lutego 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe - oddala skargę -


UZASADNIENIE

"O." SA w W. (importer) dokonała w lipcu 1999 r. 5 zgłoszeń celnych leków wnioskując o objęcie ich procedurą dopuszczenia do obrotu.

Dyrektor Urzędu Celnego w W. przyjął zgłoszenie celne jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego, co spowodowało objęcie towarów wnioskowaną procedurą celną i określenie kwoty wynikającej z długu celnego na podstawie deklarowanej przez importera wartości celnej.

W wyniku przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w W. w grudniu 2001 r. i styczniu 2002 r. kontroli dokumentacji finansowo-księgowej Spółki "O." w zakresie wartości celnej farmaceutyków zgłaszanych do procedury dopuszczenia do obrotu w okresie od [...] stycznia 1999r. do [...] października 2001 r., ujawniono umowę zawartą w dniu [...] lipca 1995 r. pomiędzy Spółką "O." a firmą "P." z/s w P. (eksporter), określającą warunki współpracy między stronami oraz noty kredytowe obniżające wartość importowanych leków podaną na fakturach handlowych.

Postanowieniem z [...] czerwca 2002 r. Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wartości celnej towarów deklarowanej przez stronę w zgłoszeniach celnych, a następnie, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, decyzją z [...] czerwca 2002 r. nr [...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy, obniżając wartość celną sprowadzonych leków o kwoty podane w notach kredytowych.

Od powyższej decyzji Spółka "O." złożyła odwołanie wnosząc o jej uchylenie i umorzenie wszczętego w sprawie postępowania. W ocenie strony, organ celny dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego (art. 21, 24 § 1, 30 § 1 i § 2, 31, 64, 83 § 3 i 85 Kodeksu celnego) oraz przepisów prawa procesowego (art. 121, 180, 187, 191 i 210 Ordynacji podatkowej).

Po rozpatrzeniu odwołania Spółki "O.", Dyrektor Izby Celnej w W. decyzją z [...] lutego 2003 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W., nie podzielając zawartych w odwołaniu zarzutów.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że stosownie do art. 83 § 3 Kodeksu celnego, jeżeli z kontroli zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru wynika, że przepisy regulujące procedurę celną zostały zastosowane w oparciu o nieprawdziwe, nieprawidłowe lub niekompletne dane lub dokumenty, organ celny podejmuje niezbędne działania w celu właściwego zastosowania przepisów prawa celnego, biorąc pod uwagę nowe dane.

W wyniku kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych ujawniono umowę dystrybucyjną zawartą pomiędzy Spółką "O." i firmą "P.". Umowa ta weszła w życie w dniu [...] lipca 1995 r. i określała warunki współpracy między stronami. W § 1 pkt VI tej umowy strony ustaliły, że Spółka "O." będzie otrzymywać rabat w wysokości 9% zawarty w cenie CIP, obliczany na podstawie wartości netto miesięcznej sprzedaży fakturowanej, uiszczonej na rzecz firmy "P.". Sprzedaż netto oznacza zafakturowane ceny pomniejszone o wszelkie rabaty i poręczenia z tytułu zwracanych towarów.

Aneksem nr 3 dnia [...].06.1998 r., który wszedł w życie w dniu [...] sierpnia 1998 r. strony zmieniły wysokość rabatu na 7% wartości netto miesięcznej sprzedaży fakturowanej. Realizując powyższą umowę firma "P." wystawiła Spółce "O." noty kredytowe: nr [...] z [...].07.1999r. na kwotę 462,39 USD,

nr [...] z [...].07.1999 r. na kwotę 14.829,45 USD, nr [...] z [...].07.1999 r. na kwotę 733,36 USD i nr [...] z [...].07.1999 r. na kwotę 2.871,94 USD. Spółka "O." uiściła należność na rzecz kontrahenta zagranicznego z uwzględnieniem not kredytowych.

Biorąc pod uwagę, iż płatność za towar została dokonana przez "O." z uwzględnieniem not kredytowych, organ odwoławczy uznał, że organ celny pierwszej instancji był uprawniony do korekty wartości celnej towaru w oparciu o przepis art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego i wskazał, że dołączone do zgłoszenia celnego faktury zakupu nie zostały zakwestionowane przez organ celny pierwszej instancji, który nie podważył ich wiarygodności na podstawie art. 23 § 7 Kodeksu celnego, a tym samym nie zachodziła potrzeba ustalenia wartości celnej z zastosowaniem zastępczych metod wyceny, ponieważ na podstawie art. 23 § 9 Kodeksu celnego organ celny pierwszej instancji ustalił jedynie rzeczywistą wartość importowanego towaru, z potrąceniem kwot wynikających z not kredytowych.

Odnosząc się do argumentów strony, iż udzielone na podstawie umowy dystrybucyjnej premie pieniężne stanowią wynagrodzenie za działalność marketingową, promocyjną i dystrybucyjną, dotyczącą sprowadzanych towarów i stanowią część wartości celnej towarów zgodnie z art. 30 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu celnego, Dyrektor Izby Celnej wskazał, że w § 5 pkt III tej umowy strony postanowiły, że za każdym razem kiedy "O." wyprowadza produkty umowne ze składu konsygnacyjnego, dokonuje ich zakupu od firmy "P." po ustalonej cenie i we własnym imieniu, a ponadto uiszcza wszystkie opłaty celne, podatek importowy, jak również podatek VAT (§ 5 pkt IV umowy) i reguluje należności niezależne od wszelkich zaległych płatności za towary sprzedane, ponieważ sprzedaży dokonuje na własny rachunek (§ 6 pkt IV umowy). Oznacza to, iż Spółka "O." w stosunkach handlowych występuje jako niezależny podmiot, który dokonuje transakcji kupna i sprzedaży towarów we własnym imieniu i na swoją rzecz. Nie może być zatem traktowana jako agent sprzedającego, a udzielony upust cenowy jako prowizja od sprzedaży w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu celnego.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołania kwestionującego przyporządkowanie not kredytowych do zgłoszeń celnych dokonanych jedynie w lipcu 1999 r., podczas gdy zgodnie z umową noty przypisywane były do okresu, który rozpoczynał się 26 dnia poprzedniego miesiąca i kończył 25 dnia miesiąca, którego dotyczyła nota kredytowa, organ odwoławczy wyjaśnił, że w piśmie z [...].12.2001 r. Spółka "O." stwierdziła, że nie jest w stanie przyporządkować przyznanej premii do konkretnych odpraw celnych, na podstawie których towary zostały wyprowadzone ze składu celnego. W związku z tym organ odwoławczy ponownie zwrócił się do strony pismem z dnia [...].07.2002 r. i [...].10.2002 r. o dokonanie przyporządkowania not kredytowych do konkretnych zgłoszeń celnych, czego strona nie uczyniła wyjaśniając w pismach z [...].08.2002 r. i [...].10.2002 r., że ze względu na przyjęty system rozliczeń z dostawcami zagranicznymi nie jest w stanie przyporządkować przyznanych premii do konkretnych odpraw celnych.

W związku z zajęciem przez stronę takiego stanowiska organ odwoławczy uznał, że organ pierwszej instancji uprawniony był do dokonania z urzędu przyporządkowania ujawnionych not kredytowych do poszczególnych zgłoszeń celnych przyjmując jako kryterium miesiąc, w którym noty zostały wystawione.

Odnosząc się do twierdzenia strony, iż prawidłowość jej postępowania w zakresie ustalenia wartości celnej potwierdził Główny Urząd Ceł w piśmie z [...].04.2000 r. nr [...], stanowiącym odpowiedź na pismo strony z [...].04.2000 r. Organ odwoławczy wyjaśnił, ze zgodnie z art. 4

§ 1 Kodeksu celnego strona powinna wystąpić do organu celnego o informację w sprawie stosowania przepisów prawa celnego przed, a nie po dokonanym przywozie towaru z zagranicy, oraz że wydanie wiążącej opinii możliwe jest tylko w przypadku przedłożenia organowi pełnej dokumentacji, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca.

W związku z twierdzeniem spółki "O.", iż żaden z przepisów Kodeksu celnego nie wskazuje na prowizje, rabaty bądź upusty jako czynniki modyfikujące wartość celną importowanych towarów, organ stwierdził, iż rabat wiąże się ściśle z ceną faktycznie zapłaconą lub należną za towar, a więc z wartością transakcyjną towaru w rozumieniu art. 23 § 1 Kodeksu celnego. Jeżeli więc cena faktycznie zapłacona lub należna za towar ulega różnego rodzaju korektom wynikającym z udzielonych rabatów, upustów cenowych czy innego rodzaju postanowień cenowych wynikających z zawartych kontraktów, to ma to istotny wpływ na wartość celną towaru. Nie ma przy tym znaczenia, czy w momencie ustalania wartości celnej płatność za towar została już dokonana czy też nie, ponieważ zgodnie z definicją wartości transakcyjnej ważna jest ostateczna wysokość płatności dokonanej za towar.

Organ odwoławczy wskazał, że sam brak zapisu o rabacie na fakturze przedkładanej przy zgłoszeniu celnym w sytuacji, gdy rabat był zagwarantowany w kontrakcie istniejącym w dniu zgłoszenia, nie zwalnia podmiotu dokonującego obrotu towarowego z zagranicą z obowiązku poinformowania o tym organów celnych, ponieważ na zgłaszającym ciąży wynikający z art. 64 Kodeksu celnego obowiązek przedłożenia organom celnym pełnej dokumentacji dotyczącej zakupu importowanego towaru. W przypadku niewykonania tego obowiązku organ celny uprawniony jest do uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe i ustalenia wartości celnej, gdyż zgodnie z art. 21 Kodeksu celnego ponowne określenie wartości celnej może być dokonane w celu określenia kwoty wynikającej z długu celnego oraz innych należności pobieranych przez organ celny, jak również stosowania środków polityki handlowej.

Wartość celna importowanego towaru została ustalona w oparciu o art. 23 § 1 i § 9 Kodeksu celnego, zatem zdaniem organu odwoławczego brak było podstaw do powoływania w zaskarżonej decyzji przepisu art. 30 § 1 i art. 31 Kodeksu celnego.

Organ odwoławczy nie dopatrzył się również naruszenia przepisów proceduralnych uznając, że organ pierwszej instancji zebrał w sposób wyczerpujący materiał dowodowy i dokonał jego oceny zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów określonych w art. 191 Ordynacji podatkowej.

W skardze na powyższą decyzję wniesionej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka "O." wniosła o stwierdzenie jej nieważności lub uchylenie, podnosząc zarzut:

1) rażącego naruszenia art. 30 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z 9 stycznia 1997 r. - Kodeks celny w zw. z uwagą do artykułu 8 Porozumienia w sprawie stosowania artykułu VII Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu 1994 (Dz.U. z 1995 r., nr 98, poz. 483 ze zm.) oraz w związku z Notą Wyjaśniającą 2.1. Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej Światowej Organizacji Celnej do artykułu 8 Porozumienia [Dz.U. z 1999 r., nr 80, poz. 908 ze zm.], przez błędne przyjęcie, że wynagrodzenie uzyskiwane przez Spółkę od zagranicznego dostawcy nie jest "prowizją od sprzedaży" w rozumieniu tego przepisu;

2) naruszenia art. 122, 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 262 Kodeksu celnego w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy przez niewyjaśnienie stanu faktycznego w wyniku czego błędnie przyjęto, że:

a) wynagrodzenie uzyskane przez Spółkę od zagranicznego dostawcy określone w § 1 pkt VI umowy zawartej z dostawcą jako "rabate" jest upustem cenowym nie stanowiącym prowizji od sprzedaży towaru, lecz związanym ściśle z jego zakupem,

b) na podstawie noty kredytowej określającej kwotę wynagrodzenia należnego Spółce od dostawcy w danym okresie rozliczeniowym dokonano obniżenia ceny wszystkich towarów importowanych przez Spółkę od dostawcy w miesiącu.

3) rażącego naruszenia art. 246 § 3 Kodeksu celnego, ponieważ przepis ten nie ma zastosowania w sprawie, gdyż stanowi on podstawę do wydania decyzji w sprawie zwrotu należności celnych na wniosek zainteresowanego podmiotu, a nie z urzędu, w związku z tym kwestia zwrotu należności celnych nie mogła być przedmiotem rozstrzygnięcia organów celnych, które ponadto nie wyjaśniły, czy należności celne zostały uiszczone w wyniku świadomego działania Spółki.

Skarżąca podniosła, że pośredniczyła w sprzedaży towarów firmy "P." na terytorium Polski w ten sposób, że importowała od dostawcy towary po określonej cenie i po tej samej cenie sprzedawała je w kraju. Wynagrodzenie Spółki za pośrednictwo zostało określone w ten sposób, że dostawca zobowiązał się do wypłacania Spółce wynagrodzenia, określonego jako procentowy udział w cenie uzyskanej przez dostawcę ze sprzedaży towarów na terenie Polski, a jego wysokość była skalkulowana w ten sposób, że pełniło ono równocześnie funkcję wynagrodzenia Spółki oraz premii od sprzedaży.

Według skarżącej, w związku z przyjętym w umowie sposobem rozliczeń Spółka i dostawca byli względem siebie jednocześnie dłużnikami i wierzycielami z tytułu różnych zobowiązań. Dostawca był wierzycielem Spółki uprawnionym do otrzymania ceny za towary importowane przez Spółkę, a Spółka była wierzycielem dostawcy uprawnionym do otrzymania od niego wynagrodzenia za dokonaną w kraju sprzedaż tych towarów. Wynagrodzenie zostało określone jako "rabate", płatny w gotówce, podlegający potrąceniu z ceny sprzedaży towarów należnej dostawcy. W wyniku potrącenia wzajemne należności umorzyły się do wysokości wierzytelności niższej, w związku z tym Spółka płaciła dostawcy tylko taką część ceny za towar, jaka pozostawała po potrąceniu wynagrodzenia należnego Spółce. Takie ustalenia umowne oznaczają, zdaniem Skarżącej, że działała ona jako "agent sprzedaży", ponieważ importowane towary sprzedawała w kraju we własnym imieniu, ale po cenach określonych przez dostawcę. Według Skarżącej o tym, że działała ona jako "agent sprzedaży" świadczy przede wszystkim to, że:

– Spółka działała pod własną firmą i zawierała umowy we własnym imieniu, ale z punktu widzenia efektów ekonomicznych na rachunek dostawcy oraz poszukiwała na rzecz dostawcy klientów w Polsce zbierając zamówienia,

– towary sprzedane za pośrednictwem Spółki nie mogły być zakupione bez zapłacenia wynagrodzenia, ponieważ było ono wliczone w cenę sprzedaży ustaloną przez dostawcę,

– Spółka była wynagradzana przez dostawcę, a całkowita suma kosztów pośrednictwa wliczona była w cenę sprzedaży towaru.

Rozwiązania takie zdaniem Skarżącej zostały dopuszczone przez ww. Notę wyjaśniającą 2.1.

Wskazując na powyższe Skarżąca podniosła, że należne jej wynagrodzenie od dostawcy należy uznać za prowizję od sprzedaży, która zgodnie z art. 30 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu celnego podlegała doliczeniu do ceny faktycznie zapłaconej dostawcy, a odmienny pogląd organów celnych zdaniem skarżącej uzasadnia zarzut rażącego naruszenia przepisów wymienionych w pkt 1 petitum skargi.

Skarżąca podniosła, że gdyby nawet przyjąć, tak jak uczyniły to organy celne, że nie była ona pośrednikiem, a wynagrodzenie nie było prowizją od sprzedaży w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu celnego, to świadczenie to podlegałoby doliczeniu do wartości celnej na podstawie art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu celnego, jako ta część dochodu dostawcy z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedawcy.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 122, 187 i art. 191 Ordynacji podatkowej Skarżąca podniosła, że organ odwoławczy bezkrytycznie przyjął ustalenia organu pierwszej instancji uznając wynagrodzenie należne Spółce za rabat (upust cenowy) związany z zakupem towarów, opierając się na przedłożonym przez "O." tłumaczeniu angielskiego tekstu umowy dystrybucyjnej, gdzie wyrażenie "as consideration" przetłumaczono jako "mając na uwadze", podczas gdy słowo "consideration" użyte w § 1 pkt VI umowy w tłumaczeniu na język polski oznacza: "wynagrodzenie, zapłatę", co zdaniem Skarżącej wskazuje, że nie otrzymywała ona rabatu, lecz wynagrodzenie w formie noty kredytowej nie mające związku z jednostkową ceną sprzedaży.

Skarżąca podniosła ponadto, że nota kredytowa określająca kwotę należnego jej wynagrodzenia w danym okresie rozliczeniowym, nie dotyczyła poszczególnych dostaw dokonanych w danym miesiącu, lecz sprzedaży towarów w umownie przyjętym okresie rozliczeniowym, innym niż miesiąc kalendarzowy, w związku z tym nie było możliwe proste przyporządkowanie należnego jej wynagrodzenia od dostawcy do konkretnego dokumentu SAD, tak jak uczyniły to organy celne.

Za błędne uznała Skarżąca powołanie w decyzji art. 23 § 9 Kodeksu celnego, jako podstawy prawnej do obniżenia wartości celnej importowanych towarów twierdząc, że kwota należnego jej wynagrodzenia od dostawcy nie pomniejszała całkowitej kwoty płatności za przywożone towary, ponieważ płatności te przekazywane były zgodnie z wystawionymi fakturami importowymi po skompensowaniu z wynagrodzeniem należnym dostawcy, wynikającym z § 1 pkt V umowy. Nota kredytowa nie mogła korygować ceny importowanych towarów wskazanej w fakturze dostawcy, ponieważ nie odnosiła się do ceny faktycznie zapłaconej, ani ceny należnej, lecz według Skarżącej miała na celu wyłącznie ustalenie poziomu wzajemnych zobowiązań Spółki i dostawcy z różnych tytułów prawnych.

Uzasadniając zarzut naruszenia art. 246 § 3 Kodeksu celnego Skarżąca podniosła, że nie wnosiła o zwrot należności celnych, w związku z tym organy celne obu instancji nie mogły ustalić, czy zapłacenie cła w wysokości wyższej od należnej było wynikiem świadomego działania Spółki i wydać decyzji na podstawie powyższego przepisu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w W. wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi, tak jak w niniejszej sprawie, zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących (art. 85 § 1 Kodeksu celnego).

Stosownie zaś do zasady określonej w art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 tej ustawy.

W rozpoznawanej sprawie istotne znaczenie dla określenia wartości celnej ma ustalenie, czy cena należna za sprowadzone leki powinna być pomniejszona o "upust" określony w notach kredytowych, czy też obniżenie takie nie mogło być dokonane w związku z tym, że jak twierdzi skarżąca "upust" taki stanowił wynagrodzenie w formie "prowizji od sprzedaży" za prowadzoną przez nią działalność w charakterze "agenta sprzedaży".

W ocenie Sądu treść zawartej przez strony umowy dystrybucyjnej nie daje podstaw do traktowania Skarżącej jako "agenta sprzedaży" oraz przyjęcia, że z tytułu działalności w tym charakterze Skarżąca uzyskała od zagranicznego dostawcy wynagrodzenie w postaci "prowizji od sprzedaży".

Żadne z postanowień umowy dystrybucyjnej nie określa roli Skarżącej jako "agenta" dostawcy, a wręcz przeciwnie treść § 5 pkt III tej umowy wskazuje, że Skarżąca wyprowadzając produkty ze składu konsygnacyjnego za każdym razem dokonywała ich zakupu od dostawcy po ustalonej cenie i co wymaga podkreślenia, czyniła to we własnym imieniu. Skarżąca zobowiązała się do uiszczania wszelkich opłat celnych, podatku importowego i podatku VAT (§ 5 pkt IV umowy) oraz przedkładanie dostawcy nie później niż do 10 dnia każdego kolejnego miesiąca raportu dotyczącego ruchu towarów w składzie konsygnacyjnym, określającego wszystkie przychodzące i wychodzące towary oraz poziomu zapasów. Wraz z tym raportem zobowiązana była również przygotować wykaz przedstawiający całą zrealizowaną sprzedaż i wynikającą z niej cenę CIP, którą należy uregulować dostawcy z potrąceniem rabatu zgodnie z § 1 pkt VI. Treść przytoczonych postanowień umowy dystrybucyjnej – zdaniem Sądu – dotyczy umowy sprzedaży i określa obowiązki Skarżącej jako kupującego, a nie "agenta" zagranicznego dostawcy.

Oznacza to konsekwencji, że Skarżąca w stosunku z dostawcą występowała jako niezależny podmiot, który zakupił przedmiotowe towary we własnym imieniu i na swoją rzecz, a tym samym wbrew odmiennemu twierdzeniu Skarżącej nie przysługiwało jej wynagrodzenie w formie prowizji od sprzedaży w rozumieniu art. 30 § 1 pkt 1 lit. a Kodeksu celnego.

Nietrafny jest także zarzut Skarżącej, że gdyby nawet przyjąć, iż nie była ona "pośrednikiem", to i tak sporne świadczenie podlegałoby doliczeniu do wartości celnej na podstawie art. 30 § 1 pkt 4 Kodeksu celnego, gdyż zgodnie z tym przepisem w celu określenia wartości celnej z zastosowaniem art. 23 Kodeksu celnego, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywiezione towary dodaje się wartość jakiejkolwiek części dochodu z tytułu dalszej odsprzedaży, dyspozycji lub wykorzystania przywiezionych towarów, która przypada bezpośrednio lub pośrednio sprzedawcy. W niniejszej sprawie skarżąca nie osiągnęła dochodu z tytułu dalszej odsprzedaży przywiezionych leków, lecz uzyskała korzyść płacąc dostawcy cenę transakcyjną pomniejszoną o kwotę "upustu" określonego w notach kredytowych.

Chybiony jest również zarzut Skarżącej dotyczący naruszenia art. 246 § 3 Kodeksu celnego, powołanego w podstawie prawnej decyzji organu pierwszej instancji, gdyż przepis ten wbrew stanowisku Skarżącej nie wyłącza możliwości wydania przez organ celny z urzędu decyzji w przedmiocie zwrotu lub umorzenia należności celnych, gdyż takie uprawnienie zostało przyznane organowi celnemu w sposób jednoznaczny w § 5 art. 246 Kodeksu celnego.

Wzruszenia zaskarżonej decyzji nie uzasadniają także zarzuty Skarżącej kwestionujące prawidłowość przyporządkowania not kredytowych do poszczególnych zgłoszeń celnych.

Upusty przyznane w notach kredytowych jako wielkości obniżające cenę transakcyjną podlegały w ramach korekty wartości celnych przywiezionych towarów rozdzieleniu na poszczególne faktury handlowe z tego okresu, którego dotyczyły noty kredytowe i takiego rozliczenia nie dyskwalifikuje przyjęta w umowie podstawa wymiaru rabatu (rzeczywista wartość wyprowadzonego ze składu celnego towaru).

Skarżąca mimo, że była wzywana przez organy celne nie dokonała przyporządkowania not kredytowych do konkretnych zgłoszeń celnych. Wobec niedokonania takiego przyporządkowania Skarżąca nie może skutecznie stawiać organom celnym zarzutu, iż dokonały takiego przyporządkowania nieprawidłowo, w sytuacji, gdy organy w sposób logiczny przyporządkowały noty do zgłoszeń celnych mając na uwadze miesiąc transakcji podany w notach kredytowych.

Chybione są również zarzuty Skarżącej dotyczące naruszenia przepisów Ordynacji podatkowej.

W niniejszej sprawie, po przeprowadzeniu kontroli u importera i zebraniu dodatkowego materiału dowodowego, decyzje wydane zostały przez organy celne w dwóch instancjach, na podstawie samodzielnej oceny materiału dowodowego.

Rozstrzygnięcia w sprawie oparte zostały na prawidłowo zebranym materiale dowodowym, który uzasadnia oceny orzekających w sprawie organów celnych. Tym samym nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasad prawdy obiektywnej i działania w sposób budzący zaufanie do organów celnych.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.