Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1992/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2015-10-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 92 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 3, art. 92b ust. 1, art. 92c
journal: Dz.U. 2012 poz 1265
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - tekst jednolity
journal: Dz.U.UE.L 2006 nr 102 poz 1 art. 10 ust. 2, ust. 3
law: Rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów  socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniające rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również  uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Tekst mający znaczenie dla EOG).

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Zajda Sędzia NSA Małgorzata Rysz (spr.) Sędzia del. WSA Lidia Ciechomska-Florek Protokolant Milena Dąbkowska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej H. S.A. w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w R. z dnia 15 kwietnia 2014 r.; sygn. akt II SA/Rz 1364/13 w sprawie ze skargi H. S.A. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2013 r.; nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od H. S.A. w R. na rzecz Głównego Inspektora Transportu Drogowego 450 (czterysta pięćdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2014r., objętym skargą kasacyjną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. oddalił skargę H. S.A. w R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: GITD) z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym.

Sąd orzekał w następującym stanie sprawy.

P. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, w wyniku kontroli przeprowadzonej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w dniach od 22 kwietnia 2013 r. do dnia 21 maja 2013 r., obejmującej okres od 1 maja 2012 r. do 28 lutego 2013 r., której przedmiotem było przestrzeganie obowiązków lub warunków przewozu drogowego wymienionych w art. 4 pkt 22 u.t.d., decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. nałożył na H. S.A. (dalej jako skarżąca) karę pieniężną za naruszenie przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2012 r., poz. 1265, dalej jako u.t.d.). Stwierdził w niej szereg naruszeń: przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy ( kara 1100 zł), skrócenie dziennego czasu odpoczynku (kara 2200 zł), przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu (kara 300 zł), brak wpisów w okazanej wykresówce – kara 50 zł. Uznał również, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania regulacji prawnych z art. 92b i 92c u.t.d.

Decyzją z dnia [...] października 2013 r., GITD działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 4 pkt 22, art. 92 a ust. 1 - 6, art. 92 b, art. 92 c u.t.d., lp. 5.1, lp. 5.2, lp. 5.3, lp. 6.3.6 załącznika nr 3 do u.t.d., art. 6, art. 7, art. 8, art. 12 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006), art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985r., P. 0008-00021), utrzymał w mocy powyższą decyzję organu I instancji.

GITD podał, że w toku kontroli ustalono, że kierowca M.B. w dniach 26 września 2012 r., 21 stycznia 2013 r., 23 stycznia 2013 r. przekroczył odpowiednio o 17 minut, 44 minuty, 24 minuty maksymalny dzienny czas prowadzenia pojazdu w stosunku do normy 10 godzinnej. Każde z naruszeń podlega karze 100 zł, stosownie bowiem do treści l.p. 5.1 załącznika do u.t.d. przekroczenie maksymalnego dziennego czasu prowadzenia pojazdu jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 100 zł, o czas powyżej 15 minut do jednej godziny oraz karą pieniężną w wysokości 200 zł za każdą następną rozpoczętą godzinę. Kara za wyżej opisane naruszenia wynosi łącznie 300 zł. Ustalono, że kierowca W.P. w dniach 29 maja 2012 r., 16 lutego 2013r., przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy odpowiednio o 2 godziny i 9 minut oraz o 22 minuty. Ponadto stwierdzono, że w dniach 14 – 15 czerwca 2012 r., 4 – 5 października 2012 r., 6-7 grudnia 2012 r., 16 – 17 stycznia 2012 r., 25 – 26 stycznia 2012 r. kierowca M.B. skrócił dzienny czas odpoczynku o odpowiednio 1 godzinę i 3 minuty; 54 minuty; 1 godzinę i 44 minuty; 1 godzinę i 37 minut; 1 godzinę i 55 minut. Organ ustalił, że kierowca Ł.L. w dniach 27 – 28 czerwca 2012 r. skrócił dzienny czas odpoczynku o 1 godzinę i 18 minut. Ustalił również, że kierowca W.P. w dniach 25 - 26 października 2012 r., 6 - 7 lipca 2012 r. skrócił dzienny czas odpoczynku odpowiednio o 1 godzinę i 33 minuty oraz o 56 minut. Stwierdził ponadto, że kierowca D.S. w dniach 28 - 29 września 2012 r., 15 – 16 listopada 2012 r. skrócił dzienny czas odpoczynku odpowiednio o 18 minut i 16 minut. Organ stwierdził również, że wykresówka D.S. z dnia 7 stycznia 2013 r. nie zawierała wymaganego wpisu miejsca lub daty końcowej używania wykresówki.

Biorąc pod uwagę powyższe naruszenia organ odwoławczy uznał, że kara pieniężna za wyżej opisane naruszenia została nałożona zgodnie z przepisami prawa.

GITD podkreślił, że postępowanie zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a protokół kontroli sporządzono w oparciu o ustalenia poczynione w toku kontroli w przedsiębiorstwie strony. Skarżąca nie przedstawiła żadnych dowodów mogących obalić ustalenia kontroli. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera, w ocenie organu żadnych przesłanek wskazujących konieczność zastosowania art. 92c u.t.d., stanowiącego o przesłankach wyłączających wszczęcie postępowania. W przedmiotowej sprawie brak jest podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. ze względu na fakt, iż do wskazanych wyżej naruszeń doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia wobec okoliczności dysponowania przez stronę wszelką dokumentacją czasu pracy kierowców. Strona nie wskazała okoliczności których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu.

Organ podkreślił również, że prowadzenie właściwej kontroli pracy kierowców leży w interesie przedsiębiorcy. Obowiązkiem przedsiębiorcy jest prawidłowe zabezpieczenie, zorganizowanie zadania przewozowego a następnie jego właściwa kontrola. Zapewnienie kierowcy prawidłowej organizacji zadania przewozowego i jego bieżąca kontrola nie dają podstaw kierowcy do naruszania norm czasu jazdy. Tak rażące naruszenia czasu pracy, wymaganych przerw i odpoczynków przez wielu kierowców, w tak rozległym okresie czasu nie mogłyby powstać przy właściwym nadzorze ze strony przedsiębiorcy, a stosowanie kar porządkowych na które powołuje się skarżąca nie wyłącza jej odpowiedzialności.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w R. oddalając skargę H. S.A. na powyższą decyzję stwierdził, że organy prawidłowo ustaliły, że w niniejszej sprawie zachodziły przesłanki do obciążenia strony skarżącej karą administracyjną, albowiem nie wykazała ona skutecznie istnienia podstaw określonych w art. 92b lub 92c u.t.d. Przedsiębiorca jako profesjonalny podmiot winien przewidzieć, iż w konkretnych okolicznościach może dojść do określonych naruszeń przepisów ustawy o transporcie drogowym, bo wskazywały na to zasady doświadczenia życiowego. Organizacja przedsiębiorstwa, w tym odpowiedzialność za przejazd kierowcy obciążają przedsiębiorcę, powodując określone ujemne konsekwencje prawne o charakterze obowiązku uiszczenia kar administracyjnych. Sąd I instancji nie podzielił stanowiska skarżącej, która wywodziła, że zapewnienie przez przedsiębiorcę właściwej organizacji i dyscypliny pracy, szkolenia kierowców, zasady wynagradzania kierowców, powodują z mocy art. 10 ust. 3 rozporządzenia (WE) 561/2006 i art. 92b ust. 1 u.t.d. zakaz nakładania kary na podmiot wykonujący przewozy. Sąd uważa takie stanowisko za niezgodne z przepisami, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji. Poglądowi temu przeczą także, w ocenie Sądu, zwykłe zasady doświadczenia życiowego, a także obowiązek działania na podstawie przepisów prawa. Z tych samych powodów, zdaniem Sądu, brak jest podstaw do przyjęcia, że skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy przewidzianą w art. 92b pkt 1 u.t.d. Sąd I instancji podniósł, że dla uniknięcia odpowiedzialności z art. 92a u.t.d. wymagane jest wykazanie, że w konkretnej sprawie przedsiębiorca podjął wszelkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa. Nie wystarczy wobec tego - dla skutecznego uwolnienia się od odpowiedzialności administracyjno - karnej - wykazanie zastosowania nawet wszystkich normalnych, rutynowych środków zabezpieczających, jeżeli sytuacja wymagała środków dodatkowych.

W ocenie Sądu organy nie naruszyły zasad określonych w art. 7 i 8 k.p.a., gdyż zebrane dowody były wystarczające dla ustalenia stanu faktycznego a okoliczności wskazywane przez stronę postępowania administracyjnego nie miały znaczenia z punktu widzenia ewentualnego zwolnienia z odpowiedzialności przedsiębiorcy za naruszenia kierowców opisane wyżej w świetle cytowanych obowiązujących unormowań prawnych. Nie pozwalały bowiem na przyjęcie, iż są to przesłanki zwalniające przedsiębiorcę z odpowiedzialności opisane w art. 92b i 92c u.t.d.

H. S.A. wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną, zaskarżając go w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w R., a w przypadku gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że nie ma naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi z uwagi na występujące naruszenia prawa materialnego oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej jako p.p.s.a.) naruszenie:

1. prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 92a u.t.d., który pozwala nałożyć na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, karę pieniężną w wysokości od 50 zł do 10.000 zł za każde naruszenie;

2. prawa materialnego poprzez niezastosowanie art. 92b ust. 1 u.t.d. pomimo, iż istniały podstawy do zastosowania tego przepisu;

3. przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, 8 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, iż skarżąca nie wykazała skutecznie istnienia podstaw określonych w art. 92 lit. b) lub art. 92 lit c) u.t.d.

W uzasadnieniu kasator poniósł, że dołożył wszelkich starań aby zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy, wymaganą od prowadzących działalność gospodarcza w zakresie transportu drogowego, by umożliwić zatrudnionym kierowcom przestrzeganie prawa. Przede wszystkim były to szkolenia kierowców z przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego oraz dokonywanie regularnych kontroli danych z kart kierowców.

Podniósł, że z regulaminu pracy oraz wykazu obowiązków wynika, że kierowca samodzielnie dokonuje organizacji czasu jazdy, odpoczynku i przerw. Skarżąca jedynie wskazuje ramy czasowe wykonania danego zadania przewozowego w ten sposób, aby kierowca mógł bez trudu organizować pracę w oparciu o obowiązujące normy.

Zdaniem kasatora w rozpoznawanej sprawie nie miał on wpływu na powstanie zaistniałego naruszenia. Wobec powyższych argumentów, powinna zostać zastosowana norma z art. 92b ust. 1 pkt 1 u.t.d., gdyż podjęto wszelkie niezbędne środki w celu zapobieżenia powstaniu naruszenia prawa.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu, a której istnienia w niniejszej sprawie nie stwierdził.

Skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach kasacyjnych wymienionych w art. 174 p.p.s.a. tj. naruszeniu przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania. Skarżąca upatruje naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 92a oraz 92b ust. 1 u.t.d.

W pierwszym rzędzie należy zatem rozważyć zarzuty procesowe, bowiem dopiero przesądzenie o prawidłowości ustaleń faktycznych pozwala na ocenę subsumpcji tegoż stanu faktycznego pod znajdujące w sprawie zastosowanie przepisy materialnoprawne (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 r. sygn. akt FSK 618/04, ONSAiWSA 2005 nr 6, poz. 120).

Przechodząc do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia przepisów postępowania zauważyć należy, że autor skargi kasacyjnej zarzuca naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., w zw. z art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., poprzez przyjęcie, że skarżąca nie wykazała skutecznie istnienia podstaw określonych w art. 92 b lub 92c u.t.d. W lakonicznym uzasadnieniu tego zarzutu Spółka podkreśliła, że Sąd nie rozpatrzył materiału dowodowego w sposób wyczerpujący oraz nie dokonał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Tak postawiony zarzut nie mógł osiągnąć skutku. Z ukształtowanego modelu kontroli sądowoadministracyjnej działalności administracji publicznej wynika, że sądy administracyjne poza wyjątkami wynikającymi z art. 106 § 3 – 5 p.p.s.a. nie dokonują samodzielnie ustaleń w zakresie stanu faktycznego, a jedynie oceniają prawidłowość dokonania powyższych ustaleń przez organy administracji publicznej. Gdyby jednak nawet interpretować wskazaną podstawę kasacyjną jak najszerzej i uznać, że w istocie autor skargi kasacyjnej zmierza do wykazania, że Sąd I instancji nie dostrzegł, iż to organ administracji uchybił obowiązkom w zakresie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz jego wyczerpującego rozpatrzenia, to i tak ten zarzut oparty na art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie spełnia ustawowej przesłanki polegającej na wykazaniu, iż podniesione uchybienia mogły wpłynąć na wynik sprawy. Należy bowiem pamiętać, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić skuteczną podstawę skargi kasacyjnej, a jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie słowa "wpływ" w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. należy bowiem rozumieć w ten sposób, że pomiędzy wydanym orzeczeniem a błędem postępowania musi zachodzić związek przyczynowy. W skardze kasacyjnej należy zatem wykazać zarówno fakt naruszenia przepisów procesowych, jak i uprawdopodobnić istnienie potencjalnego związku. Tego ostatniego obowiązku autor skargi kasacyjnej nie wykonał ograniczając się jedynie do powtórzenia sformułowania ustawowego o istotnym wpływie uchybienia na wynik sprawy.

Uznanie jako nieusprawiedliwionej tej podstawy kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny przy ocenie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego orzeka na podstawie stanu faktycznego przyjętego w zaskarżonym wyroku.

Skarga kasacyjna zarzuciła wyrokowi Sądu I instancji naruszenie prawa materialnego, tj. art. 92 b ust. 1 u.t.d. poprzez niezastosowanie tego przepisu, pomimo, że istniały podstawy do jego zastosowania. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że H. S.A. dołożyła wszelkich starań, aby zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy, wymaganą od prowadzących działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego, by umożliwić zatrudnionym kierowcom przestrzeganie przepisów prawa. Spółka cały czas podejmuje działania zapobiegające, aby nie dochodziło do naruszenia przez kierowców przepisów dotyczących wykonywania transportu drogowego, takie jak zaznajamianie kierowców z przepisami, przeprowadzanie cyklicznych szkoleń, dokonywanie regularnych kontroli danych z kart kierowców, stosowanie kar dyscyplinarnych, wskazywanie w zakresie obowiązków kierowcy na konieczność przestrzegania przepisów regulujących transport drogowy, czas pracy kierowców, dotyczących urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, wreszcie prenumerowanie czasopisma "kierowca w firmie" oraz zatrudnienie kierownika transportu.

Zarzuty te nie są uprawnione.

Przepis art. 92 b ust. 1 u.t.d. na podstawie, którego skarżące przedsiębiorstwo pragnęło uwolnić się od administracyjnej kary pieniężnej stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił:

1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85, b) rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym, c) Umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087);

2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.

Odnosząc się do braku zastosowania art. 92b ust 1 u.t.d. wskazać należy, że skarżąca nie kwestionowała w toku postępowania samego przekroczenia norm czasu pracy kierowców stwierdzonego w toku kontroli oraz skrócenia dziennych okresów wypoczynku, podnosiła jednak, iż w jej ocenie spełnione zostały warunki określone w art. 92 b ust. 1 u.t.d. czyniące bezzasadnym nałożenie kary na podmiot wykonujący przewóz drogowy. Z zebranego materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że art. 92b u.t.d. w stosunku do kontrolowanego przedsiębiorcy nie mógł znaleźć zastosowania. Przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 561/2006 z 15 marca 2006r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniających rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 i 2135/98 jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 1 kwietnia 2006 r.) nakładają na przedsiębiorcę bezwzględny obowiązek kontroli i właściwej organizacji pracy kierowców tak, aby nie dochodziło do naruszeń. Wyrazem tego obowiązku jest m.in. art. 10 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 561/2006, który nakłada na przedsiębiorstwo transportowe obowiązek organizowania pracy kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów rozporządzenia (EWG) nr 3821/85 oraz przepisy rozdziału II niniejszego rozporządzenia. Przedsiębiorstwo transportowe wydaje odpowiednie polecenia kierowcy i przeprowadza regularne kontrole przestrzegania przepisów oraz odpowiada za naruszenia przepisów, których dopuszczają się pracownicy tego przedsiębiorstwa. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że w orzecznictwie dotyczącym unormowań w zakresie transportu drogowego podnosi się, że celem regulacji ustawowych jest wymuszenie takiej organizacji przedsiębiorstwa transportowego, ażeby ta działalność odbywała się przede wszystkim w sposób bezpieczny, bez zagrożenia życia, zdrowia i mienia innych osób. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 31 marca 2008r., sygn. akt SK 75/06 (publ. OTK-A 2008/2/30) to sprawą przedsiębiorcy (przewoźnika) jest zawarcie takich umów i obmyślenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą dyscyplinować osoby wykonujące na jego rzecz usługi kierowania pojazdem, czy to na zasadzie stosunku pracy, czy nawet na zasadzie samozatrudnienia. Taka też jest idea i taki jest prewencyjny cel sankcji ustanowionej w kwestionowanym w sprawie art. 92 ust. 1 pkt 2 u.t.d. (obecnie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu mającym zastosowanie w sprawie wg. tekstu jednolitego Dz.U. z 2012r. poz. 1265 ze zm.).

Dlatego też trafnie przyjęto w sprawie, że tak rażące naruszenia czasu pracy, wymaganych przerw i odpoczynków przez wielu kierowców, w tak rozległym okresie, jak zostało to stwierdzone w trakcie kontroli, nie mogłyby powstać przy właściwym nadzorze i wykonywaniu ww. obowiązków przez przedsiębiorcę.

Konsekwencją wykonywania przewozu drogowego z naruszeniem przepisów dotyczących czasu prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerw i odpoczynków jest kara pieniężna. Art. 92 a ust. 1 u.t.d. stanowi, że ten, kto wykonuje przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50,00 zł do 10.000,00 zł. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas kontroli w podmiocie wykonującym przewóz drogowy nie może przekroczyć 20.000,00 zł dla podmiotu zatrudniającego kierowców w liczbie średnio od 11 do 50 w okresie 6 miesięcy przed dniem rozpoczęcia kontroli (art. 92a ust. 3 pkt 2 u.t.d.).

Wobec tego, że nie stwierdzono w sprawie przesłanek wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego prawidłowo nałożono na wykonującego przewozy drogowe karę pieniężną za stwierdzone naruszenia, zatem kolejny zarzut dotyczący naruszenia prawa materialnego, tj. niewłaściwego zastosowania art. 92a u.t.d. (zarzut ten został doprecyzowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, poprzez wskazanie art. 92a ust. 1 u.t.d.), nie jest zasadny.

Skoro zarzuty skargi kasacyjnej zarówno dotyczące naruszenia przepisów postępowania, jak i prawa materialnego okazały się nieusprawiedliwione, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.