Wyrok NSA, sygn. akt II SA 1099/01
NSA w Warszawie (przed reformą)
Data orzeczenia: 2001-10-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 633  Zatrudnienie i sprawy bezrobocia
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Powołane przepisy: article: art. 113 par. 1
journal: Dz.U. 1980 nr 9 poz. 26
law: Obwieszczenie Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 marca 1980 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego.
article: art. 25 ust. 1
journal: Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128
law: Obwieszczenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lutego 1997 r. w sprawie ogłoszenia jednolitego tekstu ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu.
Teza: Istota omyłek, o których mowa w art. 113 par. 1 Kpa leży w tym, że w orzeczeniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów, omyłkę pisarską.

TEZY

Istota omyłek, o których mowa w art. 113 par. 1 Kpa leży w tym, że w orzeczeniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów, omyłkę pisarską.


SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 17 października 2001 r. sprawy ze skargi Leszka M. na decyzję Wojewody z dnia 9 marca 2001 r. w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych - oddala skargę.


UZASADNIENIE

Wojewoda decyzją z dnia 9 marca 2001 r., na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 Kpa oraz art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu /Dz.U. 1997 nr 25 poz. 128 ze zm./ - po rozpatrzeniu odwołania pana Leszka M. od decyzji Prezydenta Miasta O. z dnia 19.12.2000 r. - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że w dniu 1.08.2000 r. Leszek M. został zarejestrowany w Miejskim Urzędzie Pracy w O. jako bezrobotny uprawniony do zasiłku od dnia 9.08.2000 r.

Zasiłek pobierał przez okres 6 miesięcy.

Zaskarżoną decyzją, znak i data jw., Prezydent Miasta O., działając m.in. na podstawie art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, orzekł wobec Leszka M. utratę prawa do zasiłku od dnia 9.02.2001 r. z powodu upływu 6-miesięcznego okresu jego pobierania.

Przepis art. 25 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że okres pobierania zasiłku wynosi 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekraczała przeciętnej stopy bezrobocia w kraju.

Od powyższej decyzji Leszek M. złożył odwołanie wnosząc o przedłużenie okresu pobierania zasiłku, argumentując, iż nie otrzymał z Miejskiego Urzędu Pracy żadnej oferty pracy. Podniósł, iż ma na utrzymaniu dwoje dzieci, a po utracie prawa do zasiłku jedynym źródłem dochodu rodziny będzie wynagrodzenie żony wynoszące ok. 800 zł.

Organ odwoławczy po rozpatrzeniu przedmiotowej sprawy stwierdził, co następuje.

Przysługujący panu okres pobierania zasiłku wynosi 12 miesięcy, ponieważ stopa bezrobocia na obszarze działania Powiatowego Urzędu Pracy w O. w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku wynosiła 11,4 procent i nie przekroczyła przeciętnej stopy bezrobocia w kraju wynoszącej 11,6 procent.

Przepis art. 25 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy stanowi, iż okres pobierania zasiłku, z zastrzeżeniem ust. 5, 8, 11 i 12, wynosi 18 miesięcy dla bezrobotnych:

a/ zamieszkałych w dniu nabycia prawa do zasiłku oraz w okresie jego pobierania na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przekraczała 2-krotnie przeciętną stopę bezrobocia w kraju, oraz posiadających jednocześnie co najmniej 20-letni okres uprawniający do zasiłku lub

b/ którzy mają na utrzymaniu co najmniej jedno dziecko w wieku do 15 lat, a małżonek bezrobotnego jest także bezrobotny i utracił prawo do zasiłku z powodu upływu okresu jego pobierania.

Leszk M. nie spełnia warunków określonych w zacytowanym przepisie. Małżonka Leszka M. nie jest bezrobotną, przy czym dzieci bezrobotnego mają powyżej 15 lat.

Ponadto, zdaniem Wojewody, przepisy ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu nie dają możliwości przedłużenia okresu pobierania zasiłku ze względu na brak oferty pracy. Organ odwoławczy mając powyższe na uwadze uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i nie ma podstaw do jej uchylenia.

Wojewoda postanowieniem z dnia 23 marca 2001 r., wydanym na podstawie art. 113 par. 1 i 3 Kpa, sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w decyzji własnej z dnia 9 marca 2001 r. wydanej w sprawie Leszka M. w następujący sposób, że na stronie pierwszej w wierszu 28 od góry zamiast "12" powinno być "6".

Z treści skargi wniesionej do Sądu przez Leszka M. wynika, że wnosi on o uchylenie decyzji Wojewody, gdyż jego zdaniem powinien otrzymać zasiłek przez okres 12 miesięcy.

Odmienna interpretacja decyzji Wojewody jest niewłaściwa, ponieważ podważa sentencję rozstrzygnięcia. Decyzja obowiązuje obie strony i nie może być zmieniana z dnia na dzień.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W myśl art. 113 par. 1 Kpa organ administracji publicznej może z urzędu lub na żądanie strony prostować w drodze postanowienia błędy pisarskie i rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanych przez ten organ decyzjach.

Istota omyłek, o których mowa w art. 113 par. 1 Kpa leży w tym, że w orzeczeniu wyrażono coś, co widocznie niezgodne jest z myślą wyrażoną niedwuznacznie przez władzę, a zostało wypowiedziane tylko przez przeoczenie, niewłaściwy dobór słów, omyłkę pisarską.

Skoro organ odwoławczy rozpatrując sprawę skarżącego oparł się na danych wynikających z obwieszczenia Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 20 września 1999 r. w sprawie przeciętnej stopy bezrobocia w kraju oraz na obszarze działania powiatowych urzędów pracy /M.P. nr 30 poz. 465/ i wykazał, że stopa bezrobocia na obszarze działania urzędu pracy w O. w dniu 30 czerwca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku przez skarżącego, czyli 30 czerwca 1999 r., wynosiła 11,4 procent i nie przekroczyła przeciętnej stopy bezrobocia w kraju wynoszącej 11,6 procent, to miał obowiązek dokonać sprostowania oczywistego błędu w uzasadnieniu swojej decyzji.

Obowiązek ten wynikał z faktu, iż przepis art. 25 ust. 1 pkt 1 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu stanowi, że "okres pobierania zasiłku (...), wynosi 6 miesięcy - dla bezrobotnych zamieszkałych w okresie pobierania zasiłku na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, jeżeli stopa bezrobocia na tym obszarze w dniu 30 marca roku poprzedzającego dzień nabycia prawa do zasiłku nie przekroczyła przeciętnej stopy bezrobocia kraju".

Okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych uzależnione są od stopy bezrobocia na danym terenie i jej wysokości w porównaniu do przeciętnej stopy bezrobocia w kraju.

Prezydent Miasta O. decyzją z dnia 19 grudnia 2000 r. orzekł o utracie przez skarżącego prawa do zasiłku z powodu wyczerpania okresu pobierania tego świadczenia z Funduszu Pracy.

Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji.

Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

Oznacza to, że w wyniku rozpoznania sprawy rozstrzygnięcie organu odwoławczego pokrywa się z rozstrzygnięciem organu I Instancji. Zatem, rozstrzygnięcie organu I instancji jest w ocenie organu odwoławczego prawidłowe z punktu widzenia zgodności z prawem.

Dodać należy, iż z akt nie wynika, by istniały dodatkowe przesłanki wymienione w art. 25 ust. 1 pkt 2, 3 lit. "a" i "b" uzasadniające przyznanie skarżącemu prawa do zasiłku na okres dłuższy niż przez 6 miesięcy.

Zresztą i sam skarżący nie wskazuje na takie przesłanki. Oparcie zaś zarzutu skargi na fakcie popełnienia oczywistej omyłki przez organ drugiej instancji, która została sprostowana w sposób przewidziany prawem, nie może przynieść pożądanego skutku.

Wobec tego, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, na podstawie art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./ orzeczono jak w sentencji wyroku.