Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 109/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2020-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6143 Sprawy kandydatów na studia i studentów
Hasła tematyczne: Szkolnictwo wyższe
Skarżony organ: Rektor Uniwersytetu/Politechniki/Akademii
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 86 ust. 1 pkt 4 w zw. z art. 365 okt 3, art. 86, ust. 3, ust. 4, art. 91, art. 93, art. 94
journal: Dz.U. 2018 poz 1668
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce

SENTENCJA

Dnia 3 września 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki, Sędziowie Sędzia NSA Teresa Rutkowska, Sędzia WSA Małgorzata Łuczyńska (spr.), , Protokolant Referent stażysta – Ewa Górska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2020 roku sprawy ze skargi M.W. na decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej "A" z siedzibą w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium rektora 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej "A" z siedzibą w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2) zasądza od Odwoławczej Komisji Stypendialnej "A" z siedzibą w Ł. na rzecz M.W. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...], nr [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna Społecznej Akademii Nauk w Ł. działając na podstawie art. 86 ust. 1 pkt. 4, w zw. z art. 365 pkt 3, art. 86 ust. 3 i 4, art. 91, art. 93 i art. 94 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. -Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1668, z późn. zm.) i § 5 ust. 1 pkt 4, § 8 ust 3, § 9 ust. 6, § 20, § 21, § 22, § 23, § 24 oraz § 28 ust 3 i ust. 4 Regulaminu Świadczeń dla studentów Społecznej Akademii Nauk w Ł. oraz art. 104 i 107 k.p.a., utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej Społecznej Akademii Nauk w Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania M.W. stypendium rektora.

W sprawie ustalono następujące okoliczności faktyczne i prawne.

Komisja Stypendialna Społecznej Akademii Nauk w Ł. decyzją z dnia [...] odmówiła przyznania M.W. stypendium rektora, ponieważ okres studiowania jest dłuższy niż 6 lat. Zgodnie z art. 93 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym, świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1: przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Ponadto organ wyjaśnił, że zgodnie z wytycznymi na stronie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego (https://www.gov.pl/web/nauka/swiadczenia-dla-studentow-od-1-pazdziernika-2019-r.), świadczenia przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Oznacza to łączny okres (nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, tj. 72 miesięcy), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów - niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Tym samym dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera, 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), co następuje z chwilą złożenia ślubowania. Termin ten biegnie również wówczas, gdy osoba znajduje się na urlopie od zajęć, ale pozostaje na studiach. W przypadku przerwania studiów (skreślenia z listy studentów) i ponownego ich podjęcia, liczenie wskazanego okresu powinno być kontynuowane, a nie rozpoczynać się od nowa. Podobnie w przypadku ukończenia studiów pierwszego stopnia i podjęcia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, sumują się wyłącznie okresy studiowania na tych studiach, natomiast przerwę pomiędzy tymi studiami wyłącza się. Do 6-letniego okresu przysługiwania świadczeń wlicza się także okresy studiowania przed wejścia w życie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. przed dniem 1 października 2018 r.).

Powyższą decyzję strona otrzymała w dniu 23 listopada 2019 r.

W dniu 4 grudnia 2019 r. M.W. złożył od powyższej decyzji odwołanie. Zaskarżając powyższą decyzję w całości zarzucił rażące naruszenie prawa materialnego, tj.:

- art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie jako podstawy prawnej wydanej decyzji wytycznych zawartych na stronie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, podczas gdy wskazany przepis konstytucyjny nie ustanawia jako źródła prawa powszechnie obowiązującego wytycznych naczelnego organu administracji państwowej;

- art. 93 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez błędną wykładnię, podczas gdy prawidłowa wykładania winna prowadzić do wniosku, że ustawodawca stanowi o okresie 6 lat świadczenia, a nie 6 lat ubiegania się o świadczenie.

W oparciu o postawione zarzuty skarżący wniósł o wydanie decyzji przez Komisję Stypendialną Społecznej Akademii Nauk w Ł. w trybie art. 132 k.p.a. i przyznanie stypendium rektora ewentualnie zmianę decyzji przez Odwoławczą Komisję Stypendialną i przyznanie stypendium rektora na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. lub uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji po ponownego rozpatrzenia.

W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał, że jako podstawę prawną decyzji organ wskazał wytyczne zawarte na stronie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, zgodnie z którymi przepis art. 93 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, należy rozumieć w ten sposób, że chodzi o 6 - letni okres, w którym studentowi przysługiwała możliwość ubiegania się o stypendium; dla biegu terminu bez znaczenia jest, czy student występuje o świadczenie oraz czy je pobiera.

Wskazana podstawa jest, w ocenie skarżącego błędna z dwóch niezależnych od siebie powodów. Po pierwsze zgodnie z art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są: Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia oraz akty prawa miejscowego na obszarze działania organów, które je ustanowiły. Powyższy katalog źródeł prawa ma charakter zamknięty, co oznacza, że żadne inne akty pisane (stanowiska, wytyczne, zalecenia, itp.), nie stanowią i nie mogą stanowić źródła prawa. Zatem przytoczone w decyzji wytyczne Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego nie mogą też stanowić podstawy decyzji administracyjnej.

Z kolei art. 93 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce stanowi, że świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1:

1) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat;

Przepis ten, zdaniem skarżącego wyraźnie stanowi o prawie do uzyskiwania świadczenia, tj. o prawie do jego pobierania przez okres 6 lat. Gdyby natomiast przyjąć wykładnię zaprezentowaną przez organ, to wówczas przepis powinien brzmieć "prawo do ubiegania się o świadczenia przysługuje przez okres 6 lat".

Wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] Odwoławcza Komisja Stypendialna Społecznej Akademii Nauk w Ł. utrzymała zaskarżoną decyzję w mocy wskazując, że wbrew twierdzeniom skarżącego organ pierwszej instancji nie naruszył art. 87 ust. 1 i 2 Konstytucji RP, ponieważ nie powołał jako podstawy prawnej wytycznych zawartych na stronie Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Jako podstawę prawną decyzji powołano jedynie z art. 93 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce.

Zgodnie natomiast z wytycznymi Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, świadczenia przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. Zdaniem Ministerstwa, oznacza to łączny okres (nieprzekraczający 6 lat kalendarzowych, tj. 72 miesięcy), w którym danej osobie przysługuje możliwość ubiegania się o świadczenia w ramach studiów - niezależnie od ich rodzaju i długości trwania, jak też uczelni, na których są odbywane. Tym samym dla biegu tego okresu nie ma znaczenia, czy student występuje o świadczenia oraz czy je pobiera. 6-letni okres przysługiwania świadczeń rozpoczyna się w momencie podjęcia studiów i nabycia praw studenta po raz pierwszy (na pierwszym kierunku studiów), co następuje z chwilą złożenia ślubowania. Termin ten biegnie również wówczas, gdy osoba znajduje się na urlopie od zajęć, ale pozostaje na studiach. W przypadku przerwania studiów (skreślenia z listy studentów) i ponownego ich podjęcia, liczenie wskazanego okresu powinno być kontynuowane, a nie rozpoczynać się od nowa. Podobnie w przypadku ukończenia studiów pierwszego stopnia i podjęcia studiów drugiego stopnia lub jednolitych studiów magisterskich, sumują się wyłącznie okresy studiowania na tych studiach, natomiast przerwę pomiędzy tymi studiami wyłącza się. Do 6- letniego okresu przysługiwania świadczeń wlicza się także okresy studiowania sprzed dnia wejścia w życie ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (tj. przed dniem 1 października 2018 r.). Wskazane wytyczne zostały powołane wyłącznie w uzasadnieniu decyzji, ponieważ uczelnie są zobowiązane do zajęcia stanowiska zgodnie ze wskazówkami organu nadzorującego, tj. Ministerstwa Szkolnictwa Wyższego. Powyższa decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 24 grudnia 2019 r.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi w dniu 16 stycznia 2020 r. skarżący zaskarżając powyższą decyzję w całości zarzucił rażące naruszenie przepisów prawa procesowego, które miało istotny wpływ na treść decyzji, tj.

- art. 128 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., polegające na zaniechaniu rozpatrzenia pierwszego zarzutu odwołania, tj. naruszenia art. 93 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce poprzez błędną wykładnię, co doprowadziło do niezasadnego utrzymania w mocy decyzji wydanej z rażącym naruszeniem przepisów prawa,

naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 87 ust. l i 2 Konstytucji RP poprzez zastosowanie jako podstawy prawnej wydanych decyzji wytycznych zawartych na stronie Ministerstwa, podczas gdy wskazany przepis konstytucyjny nie ustanawia jako źródła prawa powszechnie obowiązującego wytycznych naczelnego organu administracji państwowej;

- art. 93 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez błędną wykładnię, podczas gdy prawidłowa wykładania winna prowadzić do wniosku, że ustawodawca mówi o okresie 6 lat świadczenia, a nie 6 lat ubiegania się o świadczenie;

W oparciu o postawione zarzuty skarżący wniósł wydanie decyzji przez Odwoławczą Komisję Stypendialną w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. i przyznanie stypendium rektora ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi skarżący podał, że pomimo postawienia w odwołaniu dwóch zarzutów dotyczących naruszenia przepisów prawa materialnego, organ odwoławczy dość obszernie odniósł się jedynie do zarzutu pierwszego, tj. naruszenia art. 87 § 1 Konstytucji RP.

Skarżący nie podziela stanowiska organu odwoławczego w tym zakresie i to z dwóch powodów: organ odwoławczy wskazywał, że nie stosował jako podstawy decyzji wytycznych Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, jednakże w uzasadnieniu wykazywał zasadność stanowiska organu I instancji z powołaniem się na wytyczne. Z kolei wskazując jako podstawę prawną zaskarżonej decyzji art. 93 ust. 2 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, nawet w jednym słowie nie odniósł się do tego przepisu, nie podważył także wykładni tego przepisu przedstawionej przez skarżącego.

Z powyższego powodu jako pierwszy i podstawy zarzut skargi jawi się zarzut zaniechania (w części) oraz przeprowadzenia niedostatecznej kontroli odwoławczej (w pozostałej części) przez organ II instancji, co oznacza, że aktualne wobec ich nie podważenia pozostają zarzuty naruszenia przepisów konstytucyjnych oraz prawa materialnego, zawarte w odwołaniu.

W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący podtrzymując argumentację przedstawioną w odwołaniu podkreślił, że art. 93 ust. 2 cyt. ustawy wyraźnie stanowi o prawie do uzyskiwania świadczenia, tj. o prawie do jego pobierania przez okres 6 lat (świadczenie przysługuje). Gdyby natomiast przyjąć wykładnię zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji wówczas przepis powinien brzmieć: "prawo do ubiegania się o świadczenia przysługuje przez okres 6 lat".

W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Stypendialna Społecznej Akademii Nauk w Ł. podtrzymując w całości stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wniosła o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W ramach kontroli działalności administracji publicznej sąd uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, określającego prawa i obowiązki stron oraz prawa procesowego, regulującego postępowanie przed organami administracji publicznej. Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, w rozpoznawanej sprawie sąd stwierdził naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.

Przedmiot kontroli sądu w rozstrzyganej sprawie stanowiła decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Społecznej Akademii Nauk z siedzibą w Ł. z [...] roku odmawiająca skarżącemu przyznania stypendium rektora.

Ze stanu faktycznego sprawy (wniosku skarżącego) wynika, że skarżący był studentem V semestru niestacjonarnych studiów I stopnia na kierunku socjologia, a wcześniej w latach 2000-2007 studiował na studiach niestacjonarnych na Uniwersytecie Ł.

Podstawę materialną zaskarżonej decyzji stanowił art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. w myśl którego świadczenia, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 (stypendium ministra) przysługują na studiach pierwszego stopnia, studiach drugiego stopnia i jednolitych studiach magisterskich, jednak nie dłużej niż przez okres 6 lat. W rozstrzyganej sprawie organy obu instancji odmówiły skarżącemu przyznania stypendium rektora uznając, że okres studiowania przekroczył 6 lat. W ocenie organów orzekających w obu instancjach prawo do stypendium rektora przysługuje studentowi, który spełnia ustawowe przesłanki do jego uzyskania i studiuje na studiach wymienionych w art. 92 ust. 2 p.s.w.n. nie dłużej niż sześć lat.

Zdaniem sądu przyjęta przez organy obu instancji wykładnia cytowanego przepisu jest wadliwa. Organy przyjęły bowiem, że pojęcie "przysługiwania świadczenia" jest pojęciem tożsamym z pojęciem "przysługiwania statusu studenta". Tymczasem takie rozumienie tego pojęcia nie wynika z treści cytowanego przepisu. Zdaniem sądu prawidłowe odkodowanie normy zawartej w art. 93 ust. 2 p.s.w.n. nie wymaga szczególnych zabiegów interpretacyjnych, wystarczającym jest tu podstawowy rodzaj wykładni – wykładnia językowa.

Sąd podziela wykładnię art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. dokonaną przez K.L. zaprezentowaną w artykule "Wykładnia nowego ograniczenia w przyznawaniu stypendiów dla studentów" (Doradztwo Podatkowe - Biuletyn Instytutu Studiów Podatkowych 2020/1/57-62) wskazującą, iż pojęcie "przysługuje", wobec braku definicji ustawowej, należy odczytywać zgodnie z jego rozumieniem w języku potocznym i odnosić do świadczenia, które zostało przyznane po spełnieniu wszystkich kryteriów. W związku z tym nie można podzielić poglądu organu, że dla biegu okresu w którym można otrzymać stypendium nie ma znaczenia, czy student występował o świadczenia oraz czy je pobierał.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 86 ust. 1 u.p.s.w.n. student może ubiegać się o przyznanie stypendium m.in. rektora. Tak więc samo posiadanie statusu studenta nie jest równoznaczne z posiadaniem prawa do stypendium. W celu uzyskania stypendium student musi o nie wystąpić, złożyć wniosek o jego przyznanie. Kolejne przepisy ustawy określają przesłanki, które muszą zostać dodatkowo spełnione aby student mógł uzyskać uprawnienie do stypendium (art. 87 p.s.w.n. określa przesłanki prawa do ubiegania się o stypendium socjalne, w art. 89 p.s.w.n. wskazano warunki uzyskania stypendium dla osób niepełnosprawnych, w art. 91 p.s.w.n ustalono warunki uzyskania stypendium rektora, a w art. 359 natomiast warunki uzyskania stypendium ministra). Nie jest więc tak jak przyjęły organy, że samo posiadanie statusu studenta jest równoznaczne z przysługiwaniem świadczeń, o których mowa w art. 86 ust. 1 pkt 1-4 i art. 359 ust. 1 p.s.w.n.

Jak trafnie wskazał WSA w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z 18 czerwca 2020 roku w sprawi sygn. akt II SA/Go 155/20 (publ. w LEX nr 3024884) aby świadczenie przysługiwało, muszą zostać spełnione co najmniej trzy warunki:

1) ubiegający się musi mieć status studenta;

2) ubiegający się musi wyrazić wolę ubiegania się o pomoc

3) ubiegający się musi spełnić dodatkowe warunki przewidziane dla danej kategorii pomocy finansowej.

Za zaprezentowanym powyżej rozumieniem pojęcia "przysługiwania świadczenia" o którym mowa w art. 93 ust. 2 p.s.w.n. przemawia także uzasadnienie projektu ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, w którym w odniesieniu do regulacji dotyczących pomocy materialnej dla studentów wskazano, że "realizując cel wynikający z art. 70 ust. 4 Konstytucji RP, w projekcie ustawy zawarto regulacje pozwalające na pobieranie stypendiów i zapomóg do momentu uzyskania wykształcenia wyższego, ale nie dłużej niż przez 6 lat". A zatem to pobieranie stypendium nie może trwać dłużej niż 6 lat. Tymczasem w sprawie organy w ogóle nie rozważały w ogóle kwestii ewentualnego pobierania przez skarżącego stypendium uznając, że determinujący jest okres studiowania.

Mając na uwadze powyższe wyniki wykładni językowej nie sposób zrównać znaczenia pojęcia "przysługiwania prawa do świadczenia", o którym mowa w art. 93 ust. 2 p.s.w.n. z pojęciem "przysługiwania możliwości ubiegania się o świadczenie". W związku z tym, iż z samym statusem studenta nie wiąże się przysługiwanie świadczeń stypendialnych nie sposób uznać, że z momentem rozpoczęcia studiów zaczyna biec wspomniany 6 letni termin ograniczający czas przysługiwania świadczenia. Termin ten należy odnosić do okresu kiedy rzeczywiście studentowi świadczenie przysługiwało w rozumieniu wyżej przedstawionym tj. na skutek jego wniosku, po spełnieniu przesłanek, zostało mu przyznane stypendium, na określony w decyzji czas. Ten właśnie czas zgodnie z art. 93 ust. 2 ustawy nie może przekroczyć łącznie 6 lat.

Sąd podziela także pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w wyroku z 10 czerwca 2020 roku w sprawie sygn. akt II SA/Sz 222/20 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych www.orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej CBOSA), w którym wskazano, że w ustawie Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce nie zawarto przepisu ograniczającego lub wyłączającego prawo do świadczeń ze względu na posiadanie statusu studenta przez okres dłuższy niż sześć lat. Z przepisów art. 93 ust. 2 pkt 2 oraz art. 94 wprost wynika, w jakich sytuacjach studentowi prawo do stypendium nie przysługuje lub kiedy wygasa decyzja o przyznaniu świadczenia. Żadna z tych regulacji nie wiąże prawa do stypendium z nadmiernie długim okresem studiowania, który może być spowodowany nie tylko nieprzykładaniem się do nauki lecz sytuacją zdrowotną, losową czy ekonomiczną. Oznacza to, że niezależnie przez jaki okres dana osoba posiada status studenta, może pobierać świadczenia wymienione w art. 86 ust.1 pkt 1 - 4 i art. 359 ust. 1 p.s.w.n. tylko przez okres sześciu lat, chyba że zachodzą wyłączenia, o których mowa w art. 93 ust. 2 pkt 2, ust. 3 i 4 p.s.w.n.

W rozstrzyganej sprawie organy orzekające ustaliły, przez jaki okres skarżący posiadał status studenta na innych uczelniach jednakże całkowicie pominęły kwestię dotyczącą ustalenia ewentualnego pobierania przez niego świadczeń wymienionych w art. 86 ust. 1 pkt 1 - 4 p.s.w.n., co zdaniem sądu ma kluczowy charakter w sprawie.

Podsumowując, organy orzekające w sprawie stypendium rektora wadliwie zinterpretowały przepis art. 93 ust. 2 p.s.w.n., zaś wadliwe rozumienie przepisu nie pozostało bez wpływu na naruszenie przepisów procedury administracyjnej (art. 7 i 77§ 1 k.p.a.) poprzez niezebranie dowodów umożliwiających ocenę możliwości otrzymania przez skarżącego wnioskowanego stypendium. Wobec powyższego sąd uznał, iż zaskarżona decyzja dotknięta jest mającym wpływ na wynik sprawy naruszeniem prawa materialnego, tj. art. 93 ust. 2 pkt 1 p.s.w.n. przez błędną jego wykładnię, a także przepisów prawa procesowego w zakresie gromadzenia materiału dowodowego. Takie same wady zawiera decyzja organu I instancji.

Ponownie rozpoznając sprawę organy uwzględnią powyższą ocenę prawną.

Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Komisji Stypendialnej Społecznej Akademii Nauk z siedziba w Ł. z dnia [...].

O kosztach, na które składają się wpis od skargi w wysokości 200 zł - wynikający z § 2 ust. 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) - orzeczono stosownie do art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.

D.Cz.