Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 132/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2021-08-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24 § 1 pkt 5, art. 127 § 3, art. 138 § 2, art. 145 § 1 pkt 4, art. 152 § 1
journal: Dz.U. 2021 poz 735
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 119 pkt 3, art. 120, art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 32 ust. 1 pkt 2, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 3
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz Sędziowie Sędzia WSA Jan Szuma (spr.) Asesor WSA Arkadiusz Skomra po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w O. na postanowienie Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji oddala skargę


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., [...] Wojewoda (zwany dalej "Wojewodą"), po rozpatrzeniu zażalenia C. sp. z o.o. z siedzibą w [...], uchylił postanowienie Starosty [...] (zwanego dalej "Starostą") z dnia [...] października 2020 r., [...], 90.2020 w sprawie odmowy wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2020 r., [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. sp. z o.o. pozwolenia na budowę magazynu automatycznego wysokiego składowania z częścią kompletacji i przygotowywania wysyłek, administracyjno-biurową i socjalną oraz z parkingiem i niezbędną infrastrukturą towarzyszącą w zakresie budowy budynku magazynowego automatycznego wysokiego składowania, budynku kompletacji z częścią administracyjno-socjalną i łącznikiem logistycznym wraz z instalacjami wewnętrznymi, obiektów infrastruktury technicznej: zbiornik retencyjny podziemny wody deszczowej, instalacji zewnętrznych: instalacji wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, kanalizacji deszczowej, instalacji gazowej, elektrycznej kablowej SN i NN, oświetleniowej i niskoprądowej oraz infrastruktury drogowej: dróg, placów manewrowych, chodników – w zabudowie usługowej, na działkach [...], [...], [...] i [...], obręb [...], miasto O..

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach udokumentowanych w aktach sprawy.

Pismem z dnia [...] czerwca 2020 r.. sp. j. złożyła wniosek o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2020 r., 90.2020 zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą C. sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla opisanej wyżej inwestycji oraz o uchylenie tej decyzji i wydanie decyzji odmownej (k. 755–760 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wskazała, że pomimo wcześniejszego udziału w sprawie o ustalenie warunków zabudowy – nie została zawiadomiona o postępowaniu prowadzonym w sprawie pozwolenia na budowę. Tym samym została pozbawiona możliwości udziału w postępowaniu bez własnej winy. Ponadto podkreślono, że w stosunku do należących do M. sp. j. działek [...] toczą się postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi. Nieruchomości te znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, w związku z czym spółce przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji realizowanej przez C. sp. z o.o. Powyższe wskazuje, że zaistniała przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm., dalej "K.p.a.").

Postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r. Starosta wznowił postępowanie administracyjne zakończone ostateczną decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2020 r., [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą C. sp. z o.o. pozwolenia na budowę (k. 788–790 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Pismem z dnia [...] września 2020 r. pełnomocnik M. sp. j. wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2020 r., [...] na podstawie art. 152 § 1 K.p.a. oraz o przedłużenie terminu na złożenie wniosków, uwag i wypowiedzenie się w sprawie zebranego materiału dowodowego (k. 890–893 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wniosek dotyczący wstrzymania wykonania decyzji umotywowano tym, że istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2020 r. w wyniku wznowienia postępowania. M. sp. j. wskazała, że Starosta powinien odmówić zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę ze wskazanych poniżej względów:

1. obszar obowiązywania decyzji o pozwoleniu na budowę nie jest tożsamy z obszarem decyzji o warunkach zabudowy i nie można go etapować. Etapowaniu przy udzieleniu pozwolenia na budowę podlegać mogą wyłącznie poszczególne obiekty budowlane, jednak projekt zagospodarowania terenu musi być wykonany w całości, obejmować wszystkie obiekty i zostać w całości zatwierdzony, co wynika wprost z art. 34 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1333 z późn. zm., dalej "P.b.");

2. projekt budowlany jest niespójny z decyzją o warunkach zabudowy;

3. zarówno decyzja o warunkach zabudowy, jak i decyzja środowiskowa, nie uwzględniają budowy "łącznika logistycznego". Jest to obiekt kubaturowy, dla którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, poprzedzone uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy. Obiektu tego nie można traktować jako "niezbędną infrastrukturę techniczną";

4. wadliwie wyznaczono obszar oddziaływania obiektu – nie podano terenu, który został poddany analizie, nie uwzględniono oddziaływania hałasu i drgań generowanych przez obiekt na okoliczne tereny;

5. w ramach postępowania o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę nie zostało uzyskane stanowisko w odpowiedzi na pismo Starosty z dnia [...] stycznia 2020 r. skierowane do Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa. Tym samym nie uzyskano wymaganego przez art. 32 ust. 1 pkt 2 P.b. uzgodnienia, które powinno nastąpić w formie postanowienia.

W kolejnym piśmie pełnomocnika M. sp. j. z dnia [...] października 2020 r. wniesiono o rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2020 r., [...] będącej przedmiotem wznowienia postępowania oraz podtrzymano dotychczasowe stanowisko w sprawie (k. 912–913 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W uzasadnieniu wskazano, że toczy się postępowanie w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Burmistrza Gminy O. z dnia [...] stycznia 2020 r., [...] o zmianie decyzji Wójta Gminy O. z dnia [...] października 2016 r., [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Postępowanie w sprawie decyzji środowiskowej stanowi postępowanie prejudycjalne dla postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Wadliwość decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ma zatem bezpośrednie przełożenie na wadliwość decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto wskazano, że M. sp. j. kwestionuje również przyjęte w decyzji środowiskowej wskaźniki i wymagania dotyczące w szczególności norm hałasu, jaki będzie pochodzić z inwestycji oraz jej obsługi przez pojazdy ciężarowe, a także uwarunkowania dotyczące emisji spalin.

W obszernym piśmie z dnia [...] października 2020 r. C. sp. z o.o. odniosła się do postawionych zarzutów wskazując na brak podstaw do uchylenia decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2020 r., A. (k. 954–968 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Podkreśliła, że zarzut pozbawienia strony możliwości udziału w postępowaniu może być postawiony wówczas, gdy danemu podmiotowi przysługiwał status strony. Ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę wymaga wyznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, tj. określenie czy z jego budową lub późniejszym funkcjonowaniem wiązać się będą uciążliwości wpływające na ograniczenie możliwości zagospodarowania terenu znajdującego się w okolicy. Dopóki właściciel działki sąsiedniej nie wykaże inwestycja wiąże się z wystąpieniem prawnych ograniczeń w zagospodarowaniu takiej działki, tak długo właściciel tej działki nie nabierze przymiotu strony postępowania. Podkreślono także, że z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, iż tereny, na które może oddziaływać inwestycja ograniczają się jedynie do działek należących do inwestora. Emisja hałasu nie przekroczy dopuszczalnych poziomów hałasu na terenach znajdujących się w strefie oddziaływania akustycznego zakładu. Przedsięwzięcie nie będzie generować zanieczyszczeń, które mogłyby oddziaływać na nieruchomości wnioskodawców, jak również nie dojdzie do zwiększenia ruchu pojazdów w stopniu, jaki oddziaływałby na działki sąsiednie. Wskazano także, że zarzut nieobjęcia wnioskiem o wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę wszystkich działek wymienionych w decyzji o warunkach zabudowy nie zasługuje na uwzględnienie. Decyzja o warunkach zabudowy przesądza wyłącznie o granicznych (maksymalnych) wielkościach planowanej inwestycji, a inwestor i projektant nie muszą jej realizować w maksymalnych granicach. Zaznaczono również, że decyzja Starosty z dnia [...] lutego 2020 r., [...] korzysta z domniemania legalności i ma moc obowiązującą, dopóki nie zostanie skutecznie usunięta z obrotu prawnego. Do tego momentu prawa i obowiązki z niej wynikające powinny być wykonywane.

Postanowieniem z dnia [...] października 2020 r., [...] Starosta odmówił wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji Starosty z dnia [...] lutego 2020 r., [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej C. sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji (k. 1050–1062 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wskazał, że zgodnie z art. 152 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej właściwy w sprawie wznowienia postępowania wstrzyma z urzędu lub na żądanie strony wykonanie decyzji, jeżeli okoliczności sprawy wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Podkreślił, że wstrzymanie wykonania decyzji należy traktować jako środek ostateczny, stosowany gdy zgromadzone w sprawie dokumenty wskazują na prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. Starosta wskazał, że decyzja z dnia [...] lutego 2020 r. jest zgodna z prawem, a postawione zarzuty uznał za nieuzasadnione. Zaznaczono, że "etapowanie" decyzji jest możliwe w przypadku "wybranych obiektów lub zespołu obiektów, mogących samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem" (art. 33 ust. 1 P.b.). Zrealizowana część przedsięwzięcia stanowi funkcjonalną całość, która może być eksploatowana zgodnie z prawem. Również nie podzielono zarzutu dotyczącego zakwalifikowania łącznika logistycznego jako obiektu infrastruktury technicznej wskazując, że łącznik stanowi integralną część budynku kompletacji z częścią administracyjno-socjalną. Starosta uznał także, że analiza obszaru oddziaływania obiektu została przeprowadzona zgodnie z prawem, a brak wskazania wszystkich przepisów prawnych, na których organ oparł rozstrzygnięcie nie stanowi samodzielnej przesłanki do uchylenia przedmiotowej decyzji. Starosta wyjaśnił także, że wydanie opinii przez Wydział Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Leśnictwa przed wydaniem pozwolenia na budowę stanowi wewnętrzną procedurę i żaden przepis prawa nie uzależnia udzielenia pozwolenia na budowę od uzyskania opinii przez organ architektoniczno-budowlany od innych wydziałów Starostwa.

W dalszej części uzasadnienia Starosta odniósł się do kwestii związanych z ustaleniem kręgu stron postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia C. sp. z o.o. pozwolenia na budowę. Wskazano, że podmiot wnioskujący o wznowienie postępowania nie wskazał na konkretne okoliczności poparte przepisami prawnymi, które powodowałyby ograniczenie możliwości zagospodarowania i użytkowania jego działek w związku ze sporną inwestycją. Za takie nie można bowiem uznać hipotetycznych obaw związanych z możliwą zwiększoną emisją hałasu. Karta informacyjna przedsięwzięcia przedłożona przez inwestora wskazuje, że wszelkie emisje będą ograniczone do terenów stanowiących własność inwestora.

Ze względu na powyższe Starosta odmówił wstrzymania wykonania decyzji z uwagi na ustalenie, że skarżącemu nie przysługiwał status strony oraz z uwagi na zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu i projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

Pismem z dnia [...] listopada 2020 r. pełnomocnik M. sp. j. wniósł zażalenie od powyższego postanowienia (k. 24–25 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 152 § 1 K.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę wstrzymania wykonania decyzji w sytuacji, gdy okoliczności sprawy wskazywały na wysokie prawdopodobieństwo uchylenia decyzji w wyniku wznowienia postępowania. W uzasadnieniu wskazano, że Starosta wydając w tym samym dniu zarówno postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, jak i decyzję rozstrzygającą merytorycznie postępowanie wznowieniowe, naruszył istotę instytucji określonej w art. 152 § 1 K.p.a., której celem jest możliwość wstrzymania wykonania decyzji zanim organ merytorycznie rozstrzygnie sprawę ze wznowienia.

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2020 r., [...] Wojewoda uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji (k. 50–53 akt administracyjnych organu drugiej instancji). Wskazał na inne – aniżeli dotychczas ponoszone – ok.oliczności. Organ wyjaśnił, że w niniejszej sprawie należy mieć na względzie treść art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., zgodnie z którym pracownik organu administracji publicznej podlega wyłączeniu od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Osoba biorąca udział w postępowaniu "zwykłym" nie może brać udziału w postępowaniu nadzwyczajnym, którego celem jest ocena prawidłowości tej decyzji. W takim przypadku zachodzi uzasadniona obawa, że pracownik, który był osobiście zaangażowany w określony sposób załatwienia sprawy nie będzie obiektywny przy ocenie wniosku o wznowienie postępowania i uchylenie takiej decyzji. Wojewoda podkreślił, że postępowanie zakończone decyzją Starosty z dnia [...] lutego 2020 r., [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą C. sp. z o.o. pozwolenia na budowę prowadziła R. R., która także była zaangażowana w postępowanie wznowieniowe. Fakt udziału R. R. w postępowaniu "zwykłym" wynika z akt organu pierwszej instancji między innymi zamieszczonych informacji pod rozdzielnikiem pism (k. 642 i 647 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) czy inicjałów i parafki znajdującej się na decyzji pozwolenia na budowę. Natomiast o jej udziale w postępowaniu wznowieniowym świadczą dekretacje pism, na przykład wniosku o wznowienie postępowania (k. 723 i 760 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) czy informacje zawarte w metryce sprawy (k. 682–684 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Wojewoda zaznaczył, że wyłączenie wynikające z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. nie odnosi się jedynie do osoby, która podpisała decyzję, ale do osoby, która brała udział w wydaniu decyzji, czyli miała wpływ na jej treść.

Skargę na powyższe postanowienie złożyła C. sp. z o.o. wnosząc o jego uchylenie (k. 3–10 akt sądowych). Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. poprzez nieprawidłowe uznanie, że w sprawie zachodziły przesłanki wyłączenia pracownika Starostwa Powiatowego w K. – R. R. oraz art. 138 § 2 w zw. z art. 144 K.p.a. poprzez uchylenie postanowienia Starosty z dnia [...] października 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji pomimo braku ku temu podstaw.

Wskazując na powyższe zarzuty C. sp. z o.o. niosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia Wojewody.

W uzasadnieniu skarżąca zakwestionowała trafność ustaleń Wojewody dotyczących uznania, że R. R. brała udział w wydaniu zaskarżonych rozstrzygnięć w rozumieniu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Podkreśliła, że nie każde działanie pracownika organu administracji publicznej związane z toczącym się przed tym organem postępowaniem można kwalifikować jako "branie udziału w wydaniu zaskarżonej decyzji", stanowiące podstawę do wyłączenia danego pracownika od udziału w innym postępowaniu dotyczącym tej decyzji. W szczególności przesłanki tej nie spełnia udział pracownika w czynnościach procesowych o charakterze pomocniczym, przygotowawczym lub technicznym. Natomiast z samej okoliczności zajmowania się sprawą nie można wyprowadzić wniosku, że dany pracownik miał bezpośredni wpływ na treść rozstrzygnięcia. Wskazano, że organ nie zbadał w sposób prawidłowy i wyczerpujący zakresu czynności podejmowanych przez R. R. w postępowaniu w przedmiocie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę pod kątem ich rzeczywistego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko (k. 18 akt sądowych).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. pracownik podlega wyłączeniu z udziału w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Wynikający z przywołanego przepisu obowiązek wyłączenia pracownika dotyczy tylko sytuacji, gdy decyzja, przy wydaniu której uprzednio dany pracownik uczestniczył, poddawana jest następnie kontroli – czy to w postępowaniu zwykłym (w toku instancji albo na podstawie art. 127 § 3 K.p.a.), czy nadzwyczajnym (w trybie wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji). Należy podkreślić, że przez "udział w wydaniu zaskarżonej decyzji" w niższej instancji należy rozumieć nie tylko wydanie (podpisanie) decyzji przez pracownika, lecz także podejmowanie czynności procesowych mających lub mogących mieć wpływ na wynik (rozstrzygnięcie) sprawy. Ograniczenie zakresu tego sformułowania tylko do fazy wydania decyzji w znaczeniu teoretycznym wydaje się nieuzasadnione ze względu na tę szczególną właściwość postępowania administracyjnego, w którym w odróżnieniu od postępowania sądowego poszczególne czynności o różnej doniosłości procesowej mogą być wykonywane przez różnych pracowników, którzy mogą mieć mniejszy lub większy wpływ na treść rozstrzygnięcia w sprawie, co wymaga starannej i wnikliwej oceny (tak też: A. Wróbel, Komentarz do art. 24, [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021).

Zdaniem Sądu, skoro Wojewoda zidentyfikował przesłanki wyłączenia pracownika od udziału w postępowaniu wznowieniowym, to z całą pewnością można twierdzić o naruszeniu przepisów postępowania, rodzącym konieczność powtórzenia postępowania wznowieniowego w całości, w tym także powtórzenia przeprowadzonego w jego ramach postępowania wpadkowego w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji (w tym sensie: "konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie").

Zarzut naruszenia art. 138 § 2 (w zw. z art. 144) K.p.a. – który postawiono w skardze w kontekście przedstawionych przez C. sp. z o.o. wątpliwości, czy prowadząca sprawę R. R. powinna podlegać wyłączeniu w postępowaniu wznowieniowym (art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a.) – nie zasługuje na uwzględnienie.

W ocenie Sądu nie budzi najmniejszych wątpliwości, że R. R., jako pracownik Starostwa Powiatowego prowadziła sprawę zakończoną decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., 90.2020, [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu C. sp. z o.o. pozwolenia na budowę. Z dokumentów wprost wskazanych przez Wojewodę jasno wynika, że była ona osobą odpowiedzialną za toczące się postępowanie, zresztą nawet na samym rozstrzygnięciu została oznaczona jako prowadząca sprawę ("RR" z ręczną parafą "R.", co oznacza udział merytoryczny – zob. k. 670 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Podobnie, jako prowadząca sprawę R. R. występowała w postępowaniu wznowieniowym zakończonym decyzją z dnia [...] października 2020 r., [...] W nim także podejmowała poszczególne czynności (wyspecyfikowane przez Wojewodę), a na samej decyzji została z imienia i nazwiska wpisana jako "prowadząca sprawę" (k. 1064 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). Podobnie ujawniona została jako "prowadząca sprawę" w postanowieniu z dnia [...] października 2020 r., [...], którego dotyczy obecnie rozpatrywana skarga (zob. k. 1050 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

W ocenie Sądu w sprawie zaistniała więc sytuacja, w której postępowanie w przedmiocie wznowienia postępowania zakończonego pozwoleniem na budowę z dnia [...] lutego 2020 r., [...], a w jego ramach także postępowanie o jego wstrzymanie, prowadził pracownik podlegający wyłączeniu, jako, że wcześniej był to także pracownik prowadzący sprawę zakończoną wydaniem decyzji wieńczącej postępowanie objęte wznowieniem. Tymczasem nie powinno ulegać wątpliwości, że decyzją, o której mowa w art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., może być decyzja zaskarżona wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 r., I OSK 1567/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). To właśnie z tego powodu było konieczne przekazanie organowi pierwszej instancji sprawy do ponownego rozpatrzenia na podstawie art. 138 § 2 K.p.a., gdyż sprawę powinien prowadzić inny pracownik.

W tym miejscu można podkreślić, że powyższy problem był już przedmiotem rozpoznania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu w wyroku z dnia [...] lutego 2021 r., II SA/Po [...], w którym rozpatrywano sprzeciw od decyzji kasacyjnej Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r., [...] wobec uprzedniej decyzji wznowieniowej wydanej z udziałem pracownika R. R.. Stanowisko wyrażone w sprawie II SA/Po [...] jest aktualne także co do niniejszej sprawy, która dotyczy postanowienia wydanego na podstawie art. 152 § 1 K.p.a., przy czym postanowienia wydanego w granicach postępowania wznowieniowego [...], a więc również z niedopuszczalnym udziałem pracownika R. R..

Podsumowując, Sąd doszedł do przekonania, że zidentyfikowane przez Wojewodę uchybienia proceduralne uzasadniały uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej "P.p.s.a."), uznając, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu – skargę oddalił.

Wyrok wydano na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 120 P.p.s.a.