Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 519/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-11-04 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6049 Inne o symbolu podstawowym 604
Hasła tematyczne: Gry losowe
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 118, art. 8, art. 135 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2009 nr 201 poz 1540
law: Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Małgorzata Rymarz, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 4 listopada 2010 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w Radomsku na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie gier losowych oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] znak: [...] Dyrektor Izby Celnej , po rozpatrzeniu odwołania O. Sp. z o.o. z siedzibą w R. od decyzji Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] znak: [...], odmawiającej zmiany punktu gier na automatach o niskich wygranych, działając na podstawie art. 221, art. 233 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), oraz art. 118, art. 135 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej ustalił, że w dniu 16.11.2009r. O. Sp. z o.o. w R. złożyła wniosek o zamianę punktu gier na automatach o niskich wygranych wymienionego w poz. 4 załącznika Nr 1 do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30.05.2007r., znak: PP3/460-18/06 ze zm. Do wykreślenia Spółka zgłosiła punkt gier: Sklep Spożywczo -Przemysłowy, K., B.i, a w jego miejsce Spółka zamierzała uruchomić działalność w lokalu Motel Bar "K.", R., K. B. Do wniosku dołączono: umowę dzierżawy ww. lokalu zawartą pomiędzy O. Sp. z o.o. a A.J. S., wyciąg z KRS ze stanem na dzień 23.09.2009r. wystawiony dla firmy "K." Spółka Jawna A.J. S.. Wnioskodawczyni poinformowała również, iż wystąpiła o wydanie zaświadczenia, potwierdzającego spełnienie przez ten lokal wymogu art. 30 ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (t.j. Dz. U. z 2004 r., Nr 4, poz. 27 ze zm.).

W dniu 22.12.2009r. Dyrektor Izby Celnej wezwał Spółkę do złożenia między innymi dowodów potwierdzających, że lokal ten spełnia wymogi art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych. Spółka nie przedstawiła żądanych dokumentów.

Dalej Dyrektor wskazał, że zgodnie z art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych, która weszła w życie w dniu 01.01.2010r., w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsc urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Z kolei w myśl art. 118 do postępowań wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ww. ustawy stosuje się jej przepisy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. W związku z tym organ stwierdził, że w oparciu o przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia zmiana lokalizacji punktu nie znajduje uzasadnienia.

Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu spółki O., dotyczących naruszenia art. 139 Ordynacji podatkowej Dyrektor Izby Celnej wskazał, że strona złożyła wniosek o zmianę zezwolenia w zakresie zmiany lokalizacji punktu gier w dniu 16.11.2009r., dołączając do niego jedynie część wymaganych przepisami dokumentów. Dyrektor podkreślił, że zaświadczenie potwierdzające spełnienie przez lokal wymogu wynikającego z art. 30 ustawy o grach i zakładach wzajemnych nie zostało w ogóle przez stronę złożone. Spółka nie przedstawiła również wymaganych dokumentów na wezwanie organu, co spowodowało konieczność przedłużenia postępowania. Dalej organ podkreślił, że nie pozostawał w bezczynności, gdyż spełnił warunek określony w art. 140 ordynacja podatkowej, tj. zawiadomił stronę o przyczynach zwłoki w wydaniu rozstrzygnięcia.

Odnosząc się do kwestii naruszenia przepisów art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w sprawie winny zostać zastosowane przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych, organ podał, iż

w dniu wydania decyzji działał na podstawie ustawy o grach hazardowych, która jednoznacznie określiła sposób postępowania przy udzielaniu przedmiotowych zezwoleń. Postępowanie w niniejszej sprawie nie zakończyło się do dnia 31.12.2009r., więc zastosowanie znalazł art. 118 ustawy o grach hazardowych.

Następnie Dyrektor podkreślił, że z uwagi na niekompletność materiału dowodowego bez względu na to, czy decyzja zostałaby wydana w dacie obowiązywania ustawy o grach i zakładach wzajemnych, czy ustawy o grach hazardowych, treść rozstrzygnięcia nie uległaby zmianie.

Odnośnie zarzutu zastosowania ustawy z dnia 19 listopada 2009r., pomimo braku notyfikacji jej do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r., Dyrektor stwierdził, że dyrektywy wydawane w oparciu o zasady, na które skarżąca spółka się powołuje, kwestię działalności hazardowej pomijają, pozostawiając ją w gestii państw członkowskich (dyrektywa 2006/123/WE, 2007/65/WE, 200/31/WE). Działalność hazardowa od dawna jest ściśle regulowana we wszystkich państwach członkowskich w oparciu o zasadę pomocniczości w celu ochrony konsumentów przed uzależnieniem i oszustwami, zapobieżeniu prania brudnych pieniędzy i innym przestępstwom finansowym, a także celem zachowania porządku publicznego. Europejski Trybunał Sprawiedliwości zgadza się na ograniczenia swobody przedsiębiorczości oraz swobody świadczenia usług w świetle takich celów (Rezolucja Parlamentu Europejskiego 2008/2215(INI)). Dyrektor dodał, że zarzut braku notyfikacji ustawy o grach hazardowych, jest zarzutem skierowanym do niewłaściwego organu. Nie posiada on kompetencji do rozstrzygania, czy dany akt zawiera przepisy techniczne, a także do występowania o notyfikację takich przepisów, nie ma również możliwości rozstrzygania o niekonstytucyjności, czy sprzeczności ustaw z prawem wspólnotowym. Ma on natomiast obowiązek działania na podstawie i w granicach prawa i nie może odmówić zastosowania przepisów prawa powszechnie obowiązujących, nawet mając wątpliwości co do ich konstytucyjności czy zgodności z prawem Unii Europejskiej.

W skardze na powyższą decyzję O. Sp. z o.o. z siedzibą w R., domagając się uchylenia obu wydanych w sprawie decyzji, zarzuciła naruszenie prawa procesowego tj. art. 233 § 1 pkt 1 ustawy ordynacja podatkowa poprzez utrzymanie zaskarżonej decyzji w mocy i bezpodstawne przyjęcie, iż nie podlega ona uchyleniu pomimo, iż została wydana z rażącym naruszeniem prawa; naruszenie przepisów prawa materialnego art. 135 ust. 2 ustawy o grach hazardowych poprzez jego zastosowanie, podczas gdy w sprawie winny zostać zastosowane przepisy ustawy o grach i zakładach wzajemnych; zastosowanie przepisów ustawy o grach hazardowych pomimo ich bezskuteczności z uwagi na brak notyfikacji ustawy do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego

i Rady z dnia 22 czerwca 1998r.

Ponadto wniosła o zwrócenie się przez Sąd w trybie art. 234 TWE z pytaniem prejudycjalnym do ETS, dotyczącym konieczności notyfikacji ustawy o grach hazardowych do Komisji Europejskiej zgodnie z Dyrektywą 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r.

W uzasadnieniu Spółka wskazała, że w sprawie nie powinny być stosowane przepisy ustawy o grach hazardowych, gdyż obowiązywanie tych przepisów jest bezskuteczne. Ustawa ta wbrew Dyrektywie 98/34/WE nie została notyfikowana. Wskazana Dyrektywa ustanawia procedurę notyfikacyjną dla przejrzystości aktów prawnych zawierających przepisy techniczne. Zgodnie z dyrektywą, obowiązkiem państw członkowskich jest notyfikowanie do Komisji Europejskiej projektów aktów prawnych, zawierających przepisy techniczne odnoszące się do produktów i usług społeczeństwa informacyjnego. Państwo Członkowskie dokonujące notyfikacji do KE zobowiązane jest do przestrzegania terminu obowiązkowego wstrzymania procedury legislacyjnej, który minimalnie wynosi 3 miesiące. Pozostałe państwa członkowskie oraz Komisja Europejska w terminie tym mają możliwość wypowiedzenia się na temat potencjalnych barier w swobodzie zakładania przedsiębiorstw, świadczenia usług i przepływu towarów, które może wywołać notyfikowana regulacja prawna. W czasie obowiązkowego okresu wstrzymania procedury, państwa członkowskie i/lub Komisja mogą przekazać tzw. "szczegółową uwagę", która oznacza, że notyfikowany projekt aktu prawnego może powodować powstanie barier w swobodnym przepływie towarów, świadczenia usług lub zakładaniu przedsiębiorstw. Skarżąca podała, że państwo, z którego pochodzi notyfikowany akt prawny zobowiązane jest wówczas do poinformowania Komisji o działaniach, jakie zostaną podjęte w związku z uwagami otrzymanymi w opinii szczegółowej. Ponadto okres wstrzymania procedury legislacyjnej wydłużony zostaje automatycznie o kolejne trzy miesiące w odniesieniu do notyfikacji dotyczącej produktów/towarów oraz o jeden miesiąc w odniesieniu do przepisów w sprawie usług społeczeństwa informacyjnego. W odniesieniu do porozumień dobrowolnych termin ten wynosi 4 miesiące. Okres obowiązkowego wstrzymania procedury legislacyjnej ulega dalszemu wydłużeniu, jeśli w przeciągu podstawowego terminu trzech miesięcy Komisja Europejska poinformuje o zamiarze skorzystania z prawa inicjatywy prawodawczej, o przedstawieniu Radzie Unii Europejskiego projektu aktu prawnego – w sprawach objętych zakresem notyfikowanego projektu lub w przypadku gdy Rada Unii Europejskiej przyjęła wspólne stanowisko w sprawach objętych zakresem notyfikowanego projektu.

Skarżąca podkreśliła, że powyższa Dyrektywa została implementowana do prawa polskiego rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r.

w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych oraz rozporządzeniem zmieniającym powyższe rozporządzenie - z dnia 6 kwietnia 2004r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie sposobu funkcjonowania krajowego systemu norm i aktów prawnych. W ocenie strony skarżącej, uchybienie obowiązkowi notyfikacji stanowi uchybienie proceduralne, powodujące bezskuteczność przepisów wobec jednostek.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr153, poz.1269 ze zm.), dalej P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Rozpoznając skargę na decyzję Sąd dokonuje oceny, czy nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź też procesowego, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną.

Zgodnie z zasadą praworządności, określoną w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. z 1997r. Nr 78, poz. 483 ze zm.), jak również w art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) organy administracji publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Działanie na podstawie prawa oznacza działanie na podstawie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydawania decyzji administracyjnej. Od tej reguły mogą zostać wprowadzone odstępstwa, jeśli takowe przewidują przepisy przejściowe. W niniejszej sprawie skarżąca Spółka złożyła wniosek o zmianę na podstawie art. 155 kpa załącznika do decyzji udzielającej zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier nas automatach o niskich wygranych polegającego na zmianie lokalizacji jednego punktu w dniu 16 listopada 2009r., a więc pod rządami ustawy z dnia 29 lipca 1992r. o grach i zakładach wzajemnych (Dz. U. z 2004r., Nr 4, poz. 27 ze zm.). Natomiast zarówno zaskarżona decyzja, jak i utrzymana nią w mocy decyzja pierwszoinstancyjna, zostały wydane w czasie obowiązywania nowej ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009r., Nr 201, poz. 1540), dalej u.g.h., która weszła w życie z dniem 1 stycznia 2010r. Zgodnie z jej art. 118 do postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. 1 stycznia 2010r., stosuje się przepisy ustawy, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Z kolei w myśl art. 8 u.g.h. do postępowania w sprawach określonych ustawą stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa, chyba, że ustawa stanowi inaczej, zgodnie zaś z art. 135 ust. 2 u.g.h. w wyniku zmiany zezwolenia nie może nastąpić zmiana miejsca urządzania gry, z wyjątkiem zmniejszenia liczby punktów gry na automatach o niskich wygranych. Wykładnia powyższych przepisów nie może budzić żadnych wątpliwości. W szczególności z przepisów art. 135 ust. 1 i 2 u.g.h. wynika w sposób jednoznaczny, że jeśli chodzi o zmianę zezwolenia dotyczącą zmiany miejsc urządzania gier jest ona dopuszczalna tylko wówczas, gdy będzie ona polegała na zmniejszeniu liczby takich miejsc. Tymczasem w niniejszej sprawie skarżąca nie chciała ograniczyć liczby miejsc, w których prowadzi działalność, ale zastąpić prowadzenie punktu w sklepie spożywczym na prowadzenie takiego punktu w motelu – barze. W świetle zawartego w art. 135 ust. 2 u.g.h. uregulowania organ nie mógł uwzględnić takiego wniosku.

Skarżąca zarzuca, że przepisy nowej ustawy nie powinny być stosowane przez organ z uwagi na to, że nie zostały one notyfikowane, co powoduje, że są one bezskuteczne.

Na wstępie podkreślenia wymaga, iż skoro w niniejszej sprawie chodzi o decyzję, odmawiającą na podstawie art. 135 ust. 2 zmiany wcześniej udzielonego pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, tylko ten przepis, oraz ewentualnie inne przepisy u.g.h., z których wynika, że po 1 stycznia 2010r. nie jest dopuszczalne zakładanie nowych punktów gry w lokalach gastronomicznych, handlowych i usługowych, mogą być badane w niniejszej sprawie pod kątem obowiązku ich notyfikacji.

Zgodnie z art. 8 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego ( Dz. U. UE.L.98.2004.37 ze zm.), z zastrzeżeniem art. 10 Państwa Członkowskie niezwłocznie przekazują Komisji wszelkie projekty przepisów technicznych, z wyjątkiem tych, które w pełni stanowią transpozycję normy międzynarodowej lub europejskiej, w którym to przypadku wystarczająca jest informacja dotycząca odpowiedniej normy. Przekazują Komisji także podstawę prawną konieczną do przyjęcia uregulowań technicznych, jeżeli nie zostały one wyraźnie ujęte w projekcie. Z kolei w myśl art. 1 pkt 11 "Przepisy techniczne obejmują de facto:

– przepisy ustawowe, wykonawcze lub administracyjne Państwa Członkowskiego, które odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź innych wymagań lub zasad dotyczących usług, bądź też do kodeksów zawodowych lub kodeksów postępowania, które z kolei odnoszą się do specyfikacji technicznych bądź do innych wymogów lub zasad dotyczących usług, zgodność z którymi pociąga za sobą domniemanie zgodności z zobowiązaniami nałożonymi przez wspomniane przepisy ustawowe, wykonawcze i administracyjne,

– dobrowolne porozumienia, w których władze publiczne są stroną umawiającą się, a które przewidują, w interesie ogólnym, zgodność ze specyfikacjami technicznymi lub innymi wymogami albo zasadami dotyczącymi usług, z wyjątkiem specyfikacji odnoszących się do przetargów przy zamówieniach publicznych,

– specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług, które powiązane są ze środkami fiskalnymi lub finansowymi mającymi wpływ na konsumpcję produktów lub usług przez wspomaganie przestrzegania takich specyfikacji technicznych lub innych wymogów bądź zasad dotyczących usług; specyfikacje techniczne lub inne wymogi bądź zasady dotyczące usług powiązanych z systemami zabezpieczenia społecznego nie są objęte tym znaczeniem". Natomiast zgodnie z art. 1 pkt 12 powyższej dyrektywy "projekt przepisu technicznego" oznacza tekst specyfikacji technicznej lub innego wymogu bądź zasady dotyczącej usług włącznie z przepisami administracyjnymi mającymi na celu ich wdrożenie lub też właśnie wdrożonymi jako przepisy techniczne, tekst będący na etapie przygotowania, na którym mogą zostać wprowadzone zasadnicze zmiany.

W świetle powyższej regulacji w ocenie Sądu zamieszczone w ustawie z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych przepisy dotyczące działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych nie mają charakteru przepisów technicznych. Niewątpliwie bowiem tego typu działalność nie jest usługą świadczoną na odległość (załącznik V do powołanej wyżej dyrektywy wprost stwierdza, iż udostępnienie gier elektronicznych w salonie przy fizycznej obecności użytkownika nie jest taką usługą), a przepisy tej ustawy, w szczególności w części, w jakiej ustawodawca zrezygnował z różnicowania gier na automatach w zależności od wysokości wygranej oraz umożliwienia prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach w punktach gry takich jak lokale gastronomiczne, handlowe i usługowe (czego konsekwencją jest niemożność zmiany nadal ważnego i obowiązującego, stosownie do art. 129 ust. 1 u.g.h., zezwolenia na prowadzenie takiej działalności poprzez utworzenie nowego punktu gry w miejsce dotychczasowego ) nie stanowią specyfikacji technicznej w rozumieniu art. 1 pkt 3 powołanej wyżej dyrektywy. Zgodnie z tym przepisem "specyfikacja techniczna" oznacza specyfikację zawartą w dokumencie, który opisuje wymagane cechy produktu, takie jak: poziom jakości, wydajności, bezpieczeństwa lub wymiary, włącznie z wymaganiami mającymi zastosowanie do produktu w zakresie nazwy, pod jaką jest sprzedawany, terminologii, symboli, badań i metod badania, opakowania, oznakowania i etykietowania oraz procedur oceny zgodności. Termin "specyfikacja techniczna" obejmuje także metody produkcji oraz przetwórstwa stosowanego w stosunku do produktów rolniczych, zgodnie z art. 38 ust. 1 Traktatu, produktów przeznaczonych do spożycia przez człowieka oraz zwierzęta, oraz produktów leczniczych określonych w art. 1 Dyrektywy 65/65/EWG(8), jak również metody produkcji oraz przetwarzania odnoszące się do innych produktów, gdzie mają one wpływ na ich charakterystykę. Jak wskazał Europejski Trybunał Sprawiedliwości w sprawie C-267/03 Lars Lindberg pojęcie specyfikacji technicznej zakłada, że krajowy przepis odnosi się zawsze do produktu lub jego opakowania, a zatem ustala jedną z wymaganych cech produktu. Zdaniem Trybunału nie stanowią specyfikacji technicznej przepisy krajowe ustanawiające warunki zakładania przedsiębiorstw jak na przykład przepisy poddające wykonywanie działalności zawodowej uprzedniemu uzyskaniu zezwolenia. Zauważyć należy, iż Trybunał odnosił to do regulacji dotyczących przedsiębiorstw zajmujących się świadczeniem usług bazujących na automatach do gier.

Odnośnie zaś zakwalifikowania przedmiotowych przepisów do innych wymagań stwierdzić należy, iż w myśl art. 1 pkt 4 powołanej Dyrektywy "inne wymagania" to wymagania inne niż specyfikacje techniczne, nałożone na produkt w celu ochrony, w szczególności konsumentów i środowiska, które wpływają na jego cykl życiowy po wprowadzeniu go na rynek, takie jak warunki użytkowania, powtórne przetwarzanie, ponowne zastosowanie lub składowanie, gdzie takie warunki mogą mieć istotny wpływ na skład lub rodzaj produktu lub jego obrót. Zatem także pojęcie innych wymagań odnosi się do produktu. Wprawdzie w powołanym wyżej wyroku ETS w sprawie C-267/03 Trybunał uznał, iż także zakaz używania automatów do gier można zakwalifikować jako inne wymaganie, jeżeli stanowi warunek dotyczący używania danego produktu, który może mieć istotny wpływ na skład lub charakter produktu bądź na jego sprzedaż, jednakże przepisy krajowe podlegające ocenie Trybunału wyłączały możliwość urządzania gier na określonych rodzajowo automatach i w tym zakresie odnosiły się do produktu. Przepisy, które miały zastosowanie w niniejszej sprawie dotyczą prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych w miejscach ogólnie dostępnych, takich jak lokale gastronomiczne, handlowe i usługowe, nie odnoszą się zaś do automatów do gier. Podobnie w ocenie sądu nie można w niniejszej sprawie skutecznie powoływać się na wyrok ETS w sprawie C-65/05 Komisja Wspólnot Europejskich przeciwko Republice Greckiej, gdyż badane w tej sprawie przez Trybunał przepisy krajowe, określające zakaz korzystania z wszelkich gier elektrycznych, elektromechanicznych i elektronicznych we wszelkich miejscach publicznych i prywatnych za wyjątkiem kasyn, odnosiły się do gier nie mających charakteru gier hazardowych. Tymczasem stosownie do art. 4 ust. 2 u.g.h. gry na automatach są grami hazardowymi. Należy wskazać, iż w tym samym wyroku Trybunał jednoznacznie stwierdził, powołując się na swoje wcześniejsze orzecznictwo, iż w odniesieniu do gier hazardowych ochrona adresatów usług, a bardziej ogólnie konsumentów oraz ochrona porządku publicznego należą do celów, które mogą zostać uznane za nadrzędne względy interesu ogólnego i mogą one uzasadniać ograniczenia polegające nawet na zakazie loterii i innych gier pieniężnych na terytorium państwa członkowskiego. Ponadto w tym samym wyroku Trybunał uznał, iż przepisy krajowe, które utrudniają swobodny przepływ towarów, nie muszą koniecznie pozostawać w sprzeczności z prawem wspólnotowym, jeżeli mogą zostać uzasadnione względami interesu ogólnego określonymi przepisami traktatowymi lub wymogami nadrzędnymi wskazanymi w orzecznictwie Trybunału. Trybunał uznawał prawo państwa członkowskiego do ograniczenia zasady swobody przepływu towarów i usług w odniesieniu do gier hazardowych. W tym kontekście zatem należy uznać za nieuzasadnione zarzuty dotyczące braku notyfikacji przepisów u.g.h. Taki pogląd został już wyrażony w orzecznictwie wojewódzkich sądów administracyjnych (por. między innymi wyroki: WSA w Olsztynie II SA/Ol 650/10 – http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/79B187366D, II SA/Ol 643/10 http://orzeczenia. nsa.gov.pl/doc/5E084C3F17, II SA/Ol 595/10 - http: //orzeczenia. nsa.gov. pl/doc/ 5F81A56071, WSA w Białymstoku I SA/Bk 238/10 - http://orzeczenia. nsa.gov. pl/ doc /EE8EAFA0E9, I SA/Bk 227/10 - http://orzeczenia. nsa.gov.pl/doc /3155D4132B, I SA/Bk 157/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/ DFFO4F9F6, I SA/Bk 179/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/7D38BCC979, w Lublinie III SA/Lu 181/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/A 639937S0C, w Warszawie VI SA/Wa 737/10 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl/doc/ 33790FC2CC).

Dodatkowo wskazać należy, co trafnie zauważył także organ, iż ponieważ skarżąca nie dołączyła wymaganych dokumentów, w szczególności zaświadczenia, że lokal spełnia wymogi, o jakich mowa w art.30 poprzednio obowiązującej ustawy z dnia 29 lipca 1992r., to na podstawie tej ustawy jej wniosek także nie mógłby być uwzględniony.

Mając powyższe na uwadze skoro zaskarżona decyzja odpowiada prawu i przy jej wydawaniu organ nie naruszył przepisów w sposób, który mógłby mieć wpływ a wynik sprawy, skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 151 P.p.s.a.