Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 621/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-09-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie SO del. Elżbieta Mazur-Selwa /spr./ WSA Grzegorz Panek Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 11 września 2014 r. sprawy ze skargi W. I. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wykonania obowiązku sporządzenia i przedstawienia dokumentacji powykonawczej -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi W. I. jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej zwany WINB) z dnia [...] kwietna 2014 r. nr [...], w przedmiocie obowiązku sporządzenia i przedstawienia dokumentacji powykonawczej.

Organy obu instancji kierowały się następującymi okolicznościami prawnymi i faktycznymi: Wnioskiem z 28 lipca 2003 r. W. I. wystąpił do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej zwany PINB) o wszczęcie postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej unieważnionego pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 1613/10 położonej w N., udzielonego K. i A. L. W. I. wskazał, że na skutek jego wniosku toczyło się postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności wymienionego pozwolenia na budowę udzielonego decyzją Kierownika Urzędu Rejonowego [...] z dnia [...] listopada 1995 r., nr [...]. Walor ostateczności w tym postępowaniu uzyskała decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] marca 1998 r., nr [...], stwierdzająca nieważność decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...] listopada 1995 r. Decyzja ta była przedmiotem kontroli sądowej; w pierwszym wydanym w sprawie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił ją, lecz na skutek rewizji nadzwyczajnej Sąd Najwyższy w dniu 21 maja 2002 r. uchylił ten wyrok. Kolejnym wyrokiem, z dnia 19 września 2002 r., sygn. IV SA 2802/02 Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K. i A. L. Po wydaniu tego wyroku w sprawie orzekał Starosta Powiatowy, który decyzją z [...] lipca 2003 r. umorzył postępowanie w sprawie wydania K. i A. L. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego na działce nr ewid. 1613/10 w N.

PINB, po przeprowadzeniu kontroli budowy na działce 1613/10, w dniu [...] października 2003 r. wydał postanowienie Nr [...], którym:

1) wstrzymał dalsze prowadzenie robót przy budowie budynku mieszkalnego,

2) zabezpieczył budynek na czas wstrzymania robót przed dostępem osób trzecich,

3) zobowiązał inwestora do przedstawienia w terminie do 15.12.2003 r. zaświadczenia właściwego organu w sprawach warunków zabudowy i zagospodarowania terenu o zgodności budowanego budynku mieszkalnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W wyniku ponownej kontroli stwierdzono, że budynek został zużytkowany, PINB decyzją z dnia [...] czerwca 2004 r. nr [...] nakazał K. i A. L. rozbiórkę budynku mieszkalnego wybudowanego na działce nr 1613/10 w N.

Decyzją z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...], WINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości, oraz uchylił w całości postanowienie z dnia [...] października 2003 r. Nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez organ I instancji.

Po rozpatrzeniu skargi W. I. na decyzję WINB z dnia [...] lipca 2004 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie (dalej zwany WSA) wyrokiem z 7 września 2005 r., sygn. akt II SA/Rz 737/04 oddalił skargę.

Na skutek skargi kasacyjnej W. I. od ww. wyroku – Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 22 marca 2007 r., sygn. II OSK 502/06 oddalił skargę kasacyjną.

WINB decyzją z [...] stycznia 2008 r. nr [...], uchylił decyzję PINB z [...] września 2007 r. nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Ostatnia ze wskazanych decyzji nakładała na K. i A. L. obowiązek sporządzenia i przedstawienia projektu budowlanego zamiennego budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 1613/10, położonej w N. gmina [...] ze wskazaniem, że projekt zamienny należy wykonać w oparciu o prawomocną decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla wyżej wymienionej działki, z uwzględnieniem zmian wynikających z dotychczas wykonanych robót budowlanych.

Skargę do WSA na decyzję WINB z dnia [...] stycznia 2008 r. złożył W. I., po jej rozpatrzeniu WSA wyrokiem z 16 lipca 2008 r., sygn. II SA/Rz 180/08 oddalił skargę.

NSA po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej W. I. od wyroku WSA z 16 lipca 2008 r. oddaliła skargę kasacyjną.

Decyzją z dnia [...] września 2010 r., nr [...], WINB utrzymał w mocy decyzję PINB z dnia [...] lipca 2010 r., nr [...] o nałożeniu na właścicieli działki ewid. nr 1613/10 w N. K. L. i A. L. obowiązku przedłożenia dokumentacji powykonawczej dla budynku mieszkalnego zlokalizowanego na tej działce odpowiadającej wymogom stawianym podmiotom ubiegającym się o wydanie pozwolenia na budowę. Dokumentacja ta obejmować ma: dokumentację sporządzoną na aktualnej mapie, określającą granice działki, usytuowanie, obrys i układ istniejących, w tym zrealizowanych przez inwestora, obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzenia lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy, dokumentację określającą funkcję, formę i konstrukcję budynku, jego charakterystykę energetyczną, niezbędne rozwiązania techniczne i materiałowe, a także przedłożenie inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej, we wskazanym terminie.

WINB uchylił decyzję jedynie w zakresie terminu wykonania powyższych obowiązków i wyznaczył nowy termin na przedłożenie przez K. i A. L. dokumentacji do dnia 31 grudnia 2010 r.

Po rozpatrzeniu skargi W. I. na decyzję z dnia [...] września 2010 r., WSA wyrokiem z 23 marca 2011 r. sygn. II SA/Rz 1105/10 – oddalił skargę.

W uzasadnieniu Sąd podał, że aktualnie działka nr 1613/10 nie jest objęta miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Dla terenu obejmującego tę działkę opracowano jedynie studium uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]. Plan taki obowiązywał w 1995 r., kiedy wydano decyzję o warunkach zabudowy, a następnie decyzję o pozwoleniu na budowę. Kluczową kwestią dla postępowania jest fakt wzniesienia budynku mieszkalnego przed ostatecznym stwierdzeniem nieważności ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę wydanej na rzecz K. i A. L. Prace wykończeniowe nie mają charakteru robót budowlanych, ani budowy w rozumieniu prawa budowlanego. Nie ulega zatem wątpliwości, że inwestor, który wybudował obiekt budowlany na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, która została następnie wyeliminowana z obrotu prawnego, nie może być traktowany jak osoba dopuszczająca się samowoli budowlanej w rozumieniu art. 48 prawa budowlanego albo jak osoba, która prowadzi roboty budowlane bez pozwolenia na budowę. Przesądzono o tym w wyroku WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 737/04. Postępowanie naprawcze powinno więc toczyć się w trybie przepisów zawartych w art. 50 i art. 51 prawa budowlanego z 1994r., na co także wskazano w wyrokach sądów administracyjnych. Wprost wskazanie takie wynika z uzasadnienia wyroku w sprawie o sygn. akt II SA/Rz 737/04. Zgodnie natomiast z treścią art. 153 P.p.s.a. wyrażone stanowisko jest dla Sądu rozpatrującego niniejszą sprawę wiążące. W orzeczeniach sądów administracyjnych zapadłych w rozpoznawanej sprawie przesądzono, że okoliczności faktyczne i prawne sprawy wskazują, że jedynym możliwym trybem do zastosowania przez organy jest ten wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 2 pr.b. Jest to konsekwencją tego, że wyeliminowano z obrotu prawnego ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę ze skutkiem ex tunc, co jednak nastąpiło po zakończeniu budowy i robót budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego. Do tego czasu budowę prowadzono na podstawie pozwolenia na budowę, zatem inwestycja ta nie mogła być uznana przez organy nadzoru budowlanego za samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 pr.b. lub art. 49b pr.b. Podkreślenia wymaga, że ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. 2003, nr 80, poz.718), którą zmieniono treść m.in. art. 48, 50 i 51, a także dodano art. 49a i 49b prawa budowlanego, weszła w życie w dniu 11 lipca 2003r. (zob. art. 9 ustawy nowelizującej). Tymczasem z akt administracyjnych wynika, że postępowanie naprawcze wszczęto w dniu 4 sierpnia 2003 r. na podstawie zawiadomienia W. I. z dnia 28 lipca 2003 r. (k.4, tom I akt I instancji). Zatem do sprawy zastosowanie znajdują znowelizowane przepisy, gdyż przepisy art. 7 ust.1 i ust. 2 ustawy nowelizującej nie znajdą zastosowania. Ponadto ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. 2004, nr 93, poz. 888) poza nowelizacją m.in. art 51 dodano do niego ust. 7 w brzmieniu powyżej wskazanym. Zgodnie z brzmieniem art. 2 ust. 1 ustawy nowelizującej przepis ten ma także zastosowanie do spraw wszczętych a niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy. Należy mieć na względzie również okoliczność, że obowiązujące poprzednio miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego ostatecznie utraciły moc z dniem 31 grudnia 2003r . (zob. art.87 ust. 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - Dz. U. 2003 r., nr 80, poz. 717, ze zm.). Przepisów tej ustawy skarżący nie dostrzega. Od dnia 1 stycznia 2004 r. dla inwestycji na terenach dotychczas objętych planem miejscowym wydaje się decyzje o warunkach zabudowy bez uwzględnienia dotychczasowej treści planu, który z dniem 31 grudnia 2003 r. przestał być "stanem prawnym", o którym jest mowa w przepisach powoływanych przez skarżącego. Analiza w tym zakresie została już dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt II OSK 1720/08. Sąd ten stwierdził, że sama sprzeczność pozwolenia na budowę z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie jego wydania nie uzasadnia stwierdzenia, że brak jest możliwości legalizacji robót budowlanych wykonanych na podstawie tego pozwolenia. Istota procedury naprawczej opisanej w przepisach art. 50 i 51 pr.b. prowadzić ma bowiem do zweryfikowania tego, czy wykonane roboty budowlane odpowiadają prawu - a jeśli tak to do ich zalegalizowania. Jeśli w dacie orzekania przez organ nadzoru budowlanego na podstawie art. 51 pr.b. utracił moc prawną miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wykluczający zabudowę na danym terenie - to plan ten nie mógł stanowić przeszkody uniemożliwiającej legalizację obiektu. Skoro bowiem plan nie był już elementem obowiązującego porządku prawnego, to nie można z niego wyprowadzać skutków prowadzących do ograniczenia prawa własności inwestorów. NSA wykluczył także w tej sprawie możliwość zastosowania w sprawie art. 51 ust. 1 pkt 1 pr.b. Sąd dodał, że niemożliwość uwzględniania dotychczasowych planów miejscowych wynika z przepisów art. 6 i 7 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 7 Konstytucji. Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zasadą jest wymóg stosowania przepisów obowiązujących w dacie rozstrzygania sprawy, a stosowanie innych przepisów, tj. takich, które utraciły moc powszechnie obowiązującą, musi wynikać z konkretnej podstawy prawnej. W ocenie Sądu skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę jest brak dokumentacji, w tym projektu budowlanego, który także został uchylony z obrotu prawnego. Stąd w sprawie nie mógł znaleźć zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 3 pr.b. Jak bowiem stwierdził NSA w sprawie o sygn. akt II OSK 1720/08 w przypadku wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego zasadnicze znaczenie ma brak dokumentacji budowy. Dokumentacja ta traci przymiot legalności, wskutek stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Skoro tak, to usunięcie stanu niezgodnego z prawem polegać powinno na złożeniu przez inwestora stosownej z uwagi na charakter inwestycji, pełnej dokumentacji, która powinna odpowiadać wymogom stawianym podmiotom ubiegającym się o pozwolenie na budowę. Podstawę do nałożenia na inwestora stosownego zobowiązania w przypadku inwestycji zakończonej stanowi zaś art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 pr.b.

PINB decyzją z [...] września 2013 r., nr [...], w pkt 1) stwierdził wykonanie obowiązku określonego decyzją własną z [...] lipca 2010 r., nadkładającą na K. i A. L. obowiązek przedłożenia dokumentacji powykonawczej dla budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 1613/10 w N., w terminie wyznaczonym przez WINB decyzją z [...] września 2010 r., na dzień 31 grudnia 2010 r., w pkt 2) stwierdził, że nie występuje potrzeba nakładania, w odparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego, na K. i A. L. jako inwestorów, obowiązku wykonania dodatkowych robót, zmian lub przeróbek budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości obejmującej działkę nr ewid. 1613/10 w N. gmina [...].

W uzasadnieniu PINB wskazał, że K. i A. L. wywiązali się z obowiązku w terminie. W dniu 9 grudnia 2010 r. złożyli w PINB dokumentację powykonawczą dla przedmiotowego budynku. Przedłożyli też inwentaryzację geodezyjną powykonawczą działki nr 1613/10 w N. oraz dokumenty dotyczące uzbrojenia terenu – przyłączenie wody, gazu, energii elektrycznej i odprowadzenia ścieków do kanalizacji wiejskiej. Inwestorzy skompletowali dokumentację budowy odpowiadającej wymogom stawianym podmiotom ubiegającym się o pozwolenie na budowę. Organ stwierdził, że budynek został zakończony w całości, wykonany zgodnie z załączonym do dokumentacji powykonawczej projektem, sporządzonym przez osoby uprawnione oraz wyposażany w niezbędne instalacje. Do budynku doprowadzone są przyłącza wodociągowe, kanalizacyjne do sieci wiejskiej, elektroenergetyczne, gazowe. Usytuowanie budynku na działce odpowiada obowiązującym przepisom. Nie występuje potrzeba nakładania na inwestorów obowiązku wykonania dodatkowych robót, zmian, przeróbek budynku mieszkalnego. W związku z tym przeprowadzone postępowanie naprawcze należało zakończyć decyzją o stwierdzeniu wykonania obowiązku określonego w art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.

Odwołanie od decyzji PINB z [...] września 2013 r. wniósł W. I. domagając się jej uchylenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

Decyzją z [...] kwietna 2014 r. nr [...], WINB uchylił zaskarżoną decyzję w całości i równocześnie stwierdził wykonanie obowiązku określonego decyzją PINB z [...] lipca 2010 r., nadkładającą na K. i A. L. obowiązek sporządzania i przedstawienia dokumentacji powykonawczej dla budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr 1613/10 w N., w terminie wyznaczonym przez WINB decyzją z [...] września 2010 r., na dzień 31 grudnia 2010 r.

W uzasadnieniu wskazano, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, której adresaci, tj. K. i A. L. wykonali nałożony na nich obowiązek. Zatem istniała w sprawie podstawa do wydania w oparciu o art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego decyzja stwierdzająca wykonanie tego obowiązku, która to decyzja kończy postępowanie. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie stanowisko organu I instancji wyrażone w zaskarżonej decyzji jest prawidłowe. Natomiast PINB nieprawidłowo sformułował sentencję zaskarżonej decyzji – niezgodnie z art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego w związku z powyższym należało w tym zakresie zreformować decyzję organu powiatowego z [...] września 2013 r.

W. I. skierował do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję WINB z [...] kwietna 2014 r. wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, w szczególności kosztów opłaty sądowej - wpisu od skargi.

Skarżący zarzucił naruszenie:

1) art. 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowalne przez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na stwierdzeniu wykonania obowiązku sporządzenia i przedstawienia przez inwestorów dokumentacji powykonawczej, w sytuacji gdy w okolicznościach faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy organ nadzoru budowlanego powinien był nałożyć – w myśl art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawo budowalna – na inwestorów obowiązek wykonania takich robót budowlanych (zmian przeróbek), które spowodują, że nielegalnie wybudowany budynek mieszkalny na działce nr ewid. 1613/10 w N. będzie mógł zgodnie z prawem współistnieć w sąsiedztwie zakładu przemysłowego, [...],

2) art. 64 w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez ich nieprawidłową wykładnię polegającą na niewłaściwym uznaniu, że w rozumieniu tych przepisów w zakresie przedsięwzięcia budowlanego dla którego rozważana jest kwestia jego legalizacji nie mieszczą się uwarunkowania wynikające z dotychczas obowiązującego planu zagospodarowania Gminy [...] oraz istniejącego na opisywanym obszarze stanu faktycznego, sytuujące działkę nr ewid. 1613/10 w N. w terenach przemysłowych i w tzw. strefie uciążliwości od Zakładu [...], w sytuacji, gdy tego rodzaju okoliczności objęte są zakresem stosowania ww. przepisów, w szczególności zakresem pojęcia "stanu faktycznego" terenu istniejącego w chwili podejmowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zamierzonej inwestycji i gdy opisywane okoliczności powinny były doprowadzić do nałożenia na inwestorów jednoznacznych obowiązków zmierzających do dokonania w budynku wzniesionym na działce nr ewid. 1613/10 takich przeróbek i zmian, które uniemożliwiałyby ww. budynkowi mieszkalnemu funkcjonowanie na terenie przemysłowym,

3) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na orzeczeniu o istocie sprawy, ale bez jakiegokolwiek odniesienia się do przedstawionych w odwołaniu zarzutów, mimo, że zgodnie z ww. przepisem postępowanie administracyjne przed organem II instancji ma charakter postępowania, w którym organ II instancji nie tylko kontroluje prawidłowość zaskarżonej decyzji organu I instancji, ale nade wszystko czyni to w kontekście powołanych w odwołaniu zarzutów, do których powinien się odnieść w wydanej na skutek złożonego odwołania decyzji.

W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, z przyczyn, które były podstawą wydania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje;

Skarga jest bezzasadna.

Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy w zaskarżonej decyzji jest bezsporny.

Należy także dodać, że zarzuty podniesione w skardze były już przedmiotem oceny sądów administracyjnych w dotychczas prowadzonym postępowaniu.

W orzeczeniach sądów administracyjnych zapadłych w rozpoznawanej sprawie przesądzono, że okoliczności faktyczne i prawne sprawy wskazują, że jedynym możliwym trybem do zastosowania przez organy nadzoru budowlanego jest ten wynikający z art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego (w wyroku NSA z dnia 29.10.2009 r. sygn. akt II OSK 1720/08 - wykluczono możliwość zastosowania w tej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 Prawa budowlanego). Jest to konsekwencją tego, że wyeliminowano z obrotu prawnego ostateczną decyzję o pozwoleniu na budowę, co nastąpiło po zakończeniu budowy i robót budowlanych w rozumieniu prawa budowlanego. Do tego czasu budowę prowadzono na podstawie pozwolenia na budowę, zatem inwestycja ta nie mogła być uznana za samowolę budowlaną w rozumieniu art. 48 lub art. 49b Prawa budowlanego. Skutkiem stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę jest brak dokumentacji, w tym projektu budowlanego, który traci przymiot legalności, wskutek stwierdzenia nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Biorąc po uwagę powyższe, NSA uzasadnił, że usunięcie stanu niezgodnego z prawem polegać powinno na złożeniu przez inwestora stosownej z uwagi na charakter inwestycji, pełnej dokumentacji, która powinna odpowiadać wymogom stawianym podmiotom ubiegającym się o pozwolenie na budowę. Podstawę do nałożenia na inwestora stosownego zobowiązania w przypadku inwestycji zakończonej stanowi zaś art. 51 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego.

Z uwagi na powyższe, decyzją z dnia [...].07.2010 r., znak [...] ([...]), nałożono na P.P. K. i A. L. zam. [...] obowiązek przedłożenia w terminie do 30.10.2010 r., w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego, dokumentacji powykonawczej dla budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości nr ewid. gr. 1613/10 w N., odpowiadającej wymogom stawianym podmiotom ubiegającym się o pozwolenie na budowę, obejmującej:

1. dokumentację budowy zawierającą:

- dokumentację sporządzoną na aktualnej mapie, określającą granice działki, usytuowanie, obrys i układ istniejących - w tym zrealizowanych przez inwestora - obiektów budowlanych, sieci uzbrojenia terenu, sposób odprowadzenia lub oczyszczania ścieków, układ komunikacyjny ze wskazaniem charakterystycznych elementów, wymiarów, rzędnych i wzajemnych odległości obiektów w nawiązaniu do istniejącej zabudowy;

- dokumentację określającą funkcję, formę i konstrukcję budynku, jego charakterystykę energetyczną, niezbędne rozwiązania techniczne i materiałowe;

2.inwentaryzację geodezyjną powykonawczą.

Od w/w decyzji z dnia [...].07.2010 r., Pan W. I. odwołał się do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

Organ odwoławczy decyzją z dnia [...].09.2010 r. znak [...] uchylił zaskarżoną decyzję PINB z dnia z dnia [...].07.2010 r., znak [...] ([...]) w części dotyczącej terminu wyznaczonego na wykonanie obowiązku nałożonego w/w decyzją, jednocześnie wyznaczając w tym zakresie dzień 31.12.2010 r. jako ostateczny termin do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji organu I-szej instancji. W pozostałej części Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W/w decyzja organu II instancji, na skutek skargi Pana W. I. podlegała ocenie Sądu Administracyjnego I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 23.03.2011 r. sygn. akt II SA/Rz 1105/10 oddalił skargę Pana W. I. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2010 r. znak [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku sporządzenia i przedstawienia dokumentacji powykonawczej w/w budynku.

Wyrokiem z dnia 5.02.2013 r. sygn. akt II OSK 1845/11 NSA oddalił skargę kasacyjną W. I. od tegoż wyroku WSA w Rzeszowie.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 9.12.2010 r. Państwo K. i A. L. złożyli do PINB dokumentację powykonawczą dla budynku mieszkalnego położonego na działce nr 1613/10 w N., zawierającą: inwentaryzację geodezyjną powykonawczą działki nr 1613/10 w N., projekt techniczny budynku mieszkalnego jednorodzinnego symbol [...] z czerwca 1994 r. na podstawie którego budynek został wzniesiony, obrazujący funkcję, formę i konstrukcję budynku oraz rozwiązania techniczne i materiałowe, oświadczenie kierownika budowy o zgodności wybudowanego budynku z zatwierdzonym projektem budowlanym i warunkami pozwolenia na budowę, unieważnionymi decyzją Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].03.1998 r., znak: [...]. Następnie w dniu 8.07.2013 r. inwestorzy uzupełnili dostarczoną dokumentację o projekt zagospodarowania działki nr 1613/10 w N., określający granice działki, usytuowanie, obrys i układ obiektów budowlanych na w/w działce.

W trakcie postępowania odwoławczego wezwano inwestorów do uzupełnienia dokumentów - o charakterystykę energetyczną dla budynku mieszkalnego zlokalizowanego na nieruchomości nr 1613/10 w N. - wynikającą z obowiązku określonego w decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].07.2010 r., znak: [...] ([...]). W wyznaczonym terminie Państwo K. i A. L. przedłożyli wymagane dokumenty.

Zgodnie z art. 51 ust. 3 Prawa budowlanego, po upływie terminu lub na wniosek inwestora, właściwy organ sprawdza wykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 51 ust. 1 pkt 2, i wydaje decyzję: 1) o stwierdzeniu wykonania obowiązku albo 2) w przypadku niewykonania obowiązku, wydaje decyzję nakazującą zaniechanie dalszych robót budowlanych bądź rozbiórkę obiektu lub jego części, bądź doprowadzenie obiektu do stanu poprzedniego. Z gramatycznej konstrukcji tego jednoznacznego w swej treści przepisu wynika, że wykonanie przez adresata ostatecznej decyzji wydanej w oparciu o art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nałożonego w niej obowiązku, obliguje organ nadzoru budowlanego do stwierdzenia wykonania tego obowiązku, nie pozostawiając mu w tym względzie żadnej swobody.

Skoro, zatem w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja wydana w oparciu o art. 51 ust. pkt 2 Prawa budowlanego, której adresat, tj. Państwo K. i A. L. wykonali nałożony na nich obowiązek, istniała w sprawie podstawa do wydania w oparciu o 51 ust. 3 pkt 1 Prawa budowlanego decyzji stwierdzającej wykonanie tego obowiązku, która to decyzja kończy postępowanie.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd uznaje je za bezzasadne. Zarzut naruszenia art. 64 w zw. z art. w zw. z art. 53 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 27.03.2013 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez ich nieprawidłową wykładnię polegającą na niewłaściwym uznaniu, że w rozumieniu tych przepisów w zakresie przedsięwzięcia budowlanego dla którego rozważana jest kwestia jego legalizacji nie mieszczą się uwarunkowania wynikające z dotychczas obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] oraz z istniejącego na opisywanym obszarze stanu faktycznego, sytuujące działkę nr ewid. 1613/10 w N. w terenach przemysłowych i w tzw. strefie uciążliwości od Zakładu [...], w sytuacji, gdy tego rodzaju okoliczności objęte są zakresem stosowania w/w przepisów, w szczególności zakresem pojęcia "stanu faktycznego i prawnego'' terenu istniejącego w chwili podejmowania decyzji o ustaleniu warunków zabudowy zamierzonej inwestycji i gdy opisywane okoliczności powinny były doprowadzić do nałożenia na inwestorów jednoznacznych obowiązków zmierzających do dokonania w budynku wzniesionym na działce nr ewid. 1613/10 takich przeróbek i zmian, które umożliwiałyby w/w budynkowi mieszkalnemu funkcjonowanie na terenie przemysłowym, były przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego w wyroku z dnia 16 września 2010 r., sygn. akt II OSK 1451/09. Wyrok ten wiąże Sąd i organy w niniejszej sprawie na podstawie art. 153 p.p.s.a.

Zarzut naruszenia art. 51 ust. 3 pkt 1 prawa budowlanego w zw. z art. 51 ust. 1 pkt 2 i ust. 7 Prawa budowlanego jest również bezzasadny, a to w związku z ostatecznością decyzji PINB z dnia [...].07.2010 r. i wspomnianą już okolicznością, że wykonanie przez adresata tejże decyzji wydanej na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 prawa budowlanego nałożonego w niej obowiązku obliguje organ nadzoru budowlanego do stwierdzenia wykonania tego obowiązku, żadne inne okoliczności nie mają w tej kwestii znaczenia.

Sąd stwierdza ponadto, że uzasadnienie organu II instancji zawiera wszystkie konieczne elementy, o których mowa w art. 107 k.p.a., zaś wbrew zarzutom skargi organ ustosunkował się wyczerpująco do kwestii podniesionych w odwołaniu.

Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.