Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 323/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-10-09 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61  par. 3 i  par. 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Wroczyński po rozpoznaniu w dniu 9 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku I. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2006 r. z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej postanawia : odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 27 czerwca 2008 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika (radcę prawnego) złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2008 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] ustalającą zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej za 2006 r. Wystąpił jednocześnie z wnioskiem o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek pełnomocnik skarżącego podniósł, iż zapłata kwot naliczonego podatku za okresy objęte kontrolą doprowadzi do upadku firmy skarżącego, narazi go na procesy o zapłatę, wykluczy go z grona przedsiębiorców oraz pozbawi środków do życia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej powoływanej jako "u.p.p.s.a."), zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Sąd natomiast może, na wniosek strony, wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 u.p.p.s.a.). Ciężar dowodu leży przy tym na wnioskodawcy, który powinien przynajmniej uprawdopodobnić, że w jego przypadku spełnione zostały przesłanki wskazane w powołanym przepisie. Rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, Sąd uwzględnia zarówno argumentację wnioskodawcy, jak również dokonuje w tym zakresie oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie.

Powodem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji (postanowienia) może być prawdopodobieństwo wyrządzenia skarżącej stronie niepowetowanej szkody na skutek wykonania decyzji (postanowienia), który to akt następnie przez tenże Sąd zostałby wzruszony. W ramach tego postępowania incydentalnego Sąd nie jest władny do przeprowadzenia merytorycznej oceny zaskarżonego aktu, tj. czy jest on zgodny z prawem (zaskarżony akt do momentu jego uchylenia korzysta z domniemania zgodności z prawem). Uznaniu Sądu ustawodawca pozostawił ocenę przytoczonych przez stronę okoliczności, przemawiających jej zdaniem, za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 30 sierpnia 2004 r., sygn. akt FZ 251/04; 1 lutego 2005 r., sygn. akt FZ 689/04; 22 marca 2005 r., sygn. akt II FZ 114/05, dotychczas niepublikowane).

Nie ulega wątpliwości, że co do zasady, wykonanie aktu nakładającego na stronę skarżącą określone obowiązki może spowodować negatywne konsekwencje finansowe, jednak nie zawsze musi się to łączyć z powstaniem nieodwracalnych skutków, czy wyrządzeniem znacznej szkody. Sąd w niniejszym postępowaniu ocenia jedynie, czy wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować wyżej wymienione skutki, a nie zajmuje się badaniem zasadności postępowania organów administracji publicznej.

Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji poprzedzić należy analizą przedstawionego przez wnioskodawcę uzasadnienia pod kątem spełnienia przesłanek wskazanych w powołanym wyżej przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że we wniosku należy co najmniej uprawdopodobnić wystąpienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz ewentualnie odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Ogólnikowe twierdzenia wyrażane przez stronę skarżącą, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych wyliczeń, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia przez Sąd o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Dlatego nie wystarcza jedynie złożenie przez skarżącego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu, a nawet przytoczenie w jego uzasadnieniu okoliczności, które teoretycznie mogą pojawić się na etapie wykonywania orzeczenia.

W niniejszej sprawie w odpowiedzi na wezwanie Sądu pełnomocnik skarżącego załączył do akt sprawy dokumenty w postaci oświadczenia o wysokości należności i zobowiązań, informacji o wartości nieruchomości i ruchomości stanowiących własność skarżącego, odpisu z ewidencji środków trwałych, wyciągów bankowych za okres od 1 maja 2008 r. do 20 sierpnia 2008 r. oraz kserokopii umów leasingowych wraz z harmonogramem spłat. W powyższym piśmie pełnomocnik skarżącego podał, iż skarżący nie posiada wolnych środków obrotowych pozwalających na zapłatę wierzytelności organu administracji publicznej, zaś bieżące zobowiązania reguluje dzięki linii kredytowej na kwotę 100.000 zł. Podjęcie egzekucji z rachunku bankowego spowoduje całkowite pozbawienie skarżącego środków finansowych na bieżącą działalność, w tym zakup paliwa, tym samym spowoduje załamanie działalności, zaprzestanie opłacania rat leasingowych, a w konsekwencji utratę przedmiotów leasingu, które stanowią podstawę prowadzonej działalności transportowej. Jednocześnie pełnomocnik skarżącego podał, iż wszczęcie przez skarżącego procedury prawnej w celu odzyskania wymagalnych należności nie pozwoli na szybkie uzyskanie środków finansowych i odblokowanie rachunku bankowego.

Analiza dokumentów nadesłanych przez pełnomocnika skarżącego prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego nie wykazał, że znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki, określone w przepisie art. 61 § 3 u.p.p.s.a., mogą zaistnieć w wypadku odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Należy zauważyć, iż wysokość zobowiązania podatkowego do uiszczenia którego zobowiązany jest skarżący wynosi 50.539 zł i jak wynika z oświadczenia skarżącego jest to obecnie jego jedyne zobowiązanie. Skarżący na bieżąco zaspokaja swoje wymagalne zobowiązania w pozostałym zakresie, zaś suma nieściągniętych należności na rzecz skarżącego wynosi 442.222,79 zł. Skarżący korzysta również z kredytu obrotowego w wysokości 100.000 zł. Analiza wyciągów z rachunków bankowych prowadzi do wniosku, iż skarżący zasadniczo stale posiada w ramach tego kredytu określoną kwotę dostępnych środków. Powyższe prowadzi do wniosku, iż brak jest podstaw do uznania, ze wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Skarżący bowiem posiada znaczną kwotę wymagalnych wierzytelności, w jego interesie jest ich ściągnięcie i przez to uzyskanie środków na bieżącą działalność oraz zaspokojenie należności. Należy zaznaczyć, iż kwota ta jest prawie 9-krotnie większa niż wysokości zobowiązania podatkowego.

Na marginesie należy dodać, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez Sąd wyroku. W realiach niniejszej sprawy brak jest wystarczających podstaw do kontynuowania postępowania w niniejszej, incydentalnej sprawie, również wobec faktu, iż na obecnym etapie w sprawie został wyznaczony termin rozprawy.

Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.