Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1900/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-02-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6193 Funkcjonariusze Straży Granicznej
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2020 r. sprawy ze skargi M. B. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Służbie Celno-Skarbowej oddala skargę


UZASADNIENIE

[...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych orzeczeniem z [...]maja 2019 r. rozpoznała u M.B.:

1. Drobne zmiany zwyrodnieniowe chrząstki w stawach rzepkowo-udowych bez upośledzenia funkcji § 61p1A

2. Niewielkie zmiany zwyrodnieniowe trzonów kręgów pod postacią osteofitów brzeżnych w zakresie kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z wielopoziomowymi dyskopatiami krążków m/k bez ucisku struktur nerwowych z przewlekłym zespołem bólowym przykręgosłupowym, bez zaburzeń funkcji narządu osiowego §25p1A

3. Krótkowzroczność i astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu §11p3A

4. Skrzywienie przegrody nosa §19p1A

5. Stan po krioterapii i podwiązaniu hemoroidów (2005 r.) bez §

oraz uznała M.B. za zdolnego do służby w Służbie Celno – Skarbowej.

Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w W. (dalej zwana "CKL") po zapoznaniu się z odwołaniem funkcjonariusza oraz całością zgromadzonej dokumentacji orzeczniczej, utrzymała w mocy skarżone orzeczenie pierwszoinstancyjne.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że badany w wywiadzie: zgłasza nawracające dolegliwości bólowe wszystkich stawów, zwłaszcza kręgosłupa odcinka szyjnego oraz lędźwiowo-krzyżowego po wysiłku fizycznym oraz podczas zmian pogodowych. Zgłasza okresowe drętwienia prawej kończyny górnej. Jak ustalono, pacjent jest pod opieka Poradni Reumatologicznej w G. od około 10 lat jednak nie stwierdzono schorzenia reumatologicznego. Ustalono też, że były to porady rzadkie (1x w roku, przeważnie z zaleceniem fizjoterapii). Leczenie w POZ - do roku 2017 porady 1x w roku, w 2018 r. wizyty częstsze z różnymi rozpoznaniami (grypa, choroby grzbietu, reumatoidalne zapalenia stawów - bez diagnostyki).

Komisja odniosła się też do opisu badania rezonansem magnetycznym kręgosłupa szyjnego z dnia [...].04.2019 r. W badaniu - wypukliny krążków międzykręgowych od C4 do C7 w odcinku C4 - C5 z cechami ucisku na worek oponowy, C5 - C6 z uciskiem na worek oponowy oraz korzenie nerwowe po stronie prawej. Badanie RTG kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego z dnia [...].12.2018r. umiarkowane zmiany zwyrodnieniowe w postaci osteofitów na krawędziach trzonów kręgów. Zwężenie przestrzeni międzytrzonowej L2-L3 oraz L3-L4. W badaniu komisyjnym kręgosłup prawidłowo ruchomy, bez objawów ubytkowych - obustronnie odruchy skokowe obecne symetryczne.

Komisja wyjaśniła także, że stawy kończyn strony są bez zniekształceń, ruchomość w pełnym zakresie. Bez innych uchwytnych odchyleń od stanu prawidłowego. Wobec powyższego Centralna Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych Skład Orzekający w P. po zapoznaniu się z dokumentacją orzeczniczo-lekarską i przeprowadzonym badaniu własnym utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie podkreślając, że orzekany nie jest leczony regularnie w poradni reumatologicznej, nie był również hospitalizowany. Brak dokumentacji o systematycznym leczeniu ortopedycznym (jest jeden wpis) lub neurologicznym.

Na koniec wyjaśniono, że zgłaszane przez stronę dolegliwości nie znajdują potwierdzenia w badaniu przedmiotowym. Ruchomość stawów kończyn i kręgosłupa w pełnym zakresie, bez objawów korzeniowych. Wymaga okresowej fizjoterapii. W obecnym stadium zaawansowania rozpoznane schorzenia nie powodują inwalidztwa. Zdolny do służby na zajmowanym stanowisku (komórka dochodzeniowo - śledcza, praca umysłowa).

Od powyższego orzeczenia skargę do tut. Sądu wywiódł M.B. zarzucając:

1) art. 5 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w zw. z rozporządzeniem Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności wraz z kategoriami zdolności do pełnienia służby przez kandydata do służby w Służbie Celno-Skarbowej oraz funkcjonariusza Służby Celno-Skarbowej, poprzez nieprawidłowe zastosowanie polegające na błędnym zakwalifikowaniu skarżącego, jako zdolnego do służby, co wynikało z nieprawidłowego przypisania mu stanu schorzeń jako:

- drobnych zmian zwyrodnieniowych chrząstki w stawach rzepkowo-udowych bez upośledzenia funkcji §61p1A,

- niewielkie zmiany zwyrodnieniowe trzonów kręgów pod postacią osteofitów brzeżnych w zakresie kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z wielopoziomowymi dyskopatiami krążków m/k bez ucisku struktur nerwowych z przewlekłym zespołem bólowym przykręgosłupowym, bez zaburzeń funkcji narządu osiowego §25p1 A,

- krótkowzroczność i astygmatyzm krótkowzroczny obu oczu §11p3A gdzie w powyżej określonym rozporządzeniu do schorzeń występujących u skarżącego przewidziana jest kategoria "B",

2) art. 10 ust. 1 powyżej powołanej ustawy, poprze brak zakwalifikowania skarżącego do grupy inwalidzkiej, co powinno nastąpić przy prawidłowym zastosowaniu przepisów opisanych w zarzucie nr 1,

3) art. 34 powołanej wyżej ustawy, poprzez nieuwzględnienie charakteru i warunków służby na zajmowanym przez skarżącego stanowisku i kryteriów zdrowotnych,

4) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a. w zw. z art. 46, art. 47 ust. 3 oraz art. 32 ust. 1 i 2, a także art. 33 ust. 1 powyżej powołanej ustawy, poprze brak pełnego zbadania przez organ okoliczności faktycznych, a także poprzez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz prawidłowej oceny tego materiału, koniecznych dla zbadania, czy skarżący jest zdolny do służby w Służbie Celno - Skarbowej i czy przysługuje mu w związku z tym grupa inwalidzka, które to uchybienia przewijały się w szczególności poprzez:

a) wydania orzeczenia bez konsultacji ze specjalistą ortopedą lub reumatologiem, i bez uwzględnienia diagnostyki obrazowej, której obowiązek przeprowadzenia jest określony w powoływanym rozporządzeniu Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 13 kwietnia 2017 r. jako podstawowy sposób oceny stanu zdrowia i powinien być normą w sytuacji gdy badany cierpi na przewlekłe schorzenia stawów (§ 61 załącznika do ww. rozporządzenia), a oparcie się jedynie na przeprowadzonym przez Komisję badaniu własnym,

b) brak prawidłowego zdiagnozowania choroby skarżącego, poprze wskazanie, że cierpi on na niewielkie zmiany zwyrodnieniowe trzonów kręgów pod postacią osteofitów brzeżnych w zakresie kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z wielopoziomowymi dyskopatiami krążków m/k bez ucisku struktur nerwowych z przewlekłym zespołem bólowym przykręgosłupowym, bez zaburzeń funkcji narządu osiowego (§25p1A ww. rozporządzenia) gdy z opisu badania przeprowadzonego rezonansem magnetycznym, opisu badania rentgenowskiego części lędźwiowej kręgosłupa oraz karty wizyt skarżącego w poradni reumatologicznej u lek. med. J.O., wizyt u lekarza pierwszego kontaktu lek. med. K.G., a także dokumentacji z długoletniego leczenia na Oddziale Reumatologii Szpitala w G. wynika, że skarżący w zakresie schorzeń reumatoidalnych i schorzeń kręgosłupa leczony był od 2010 roku, m.in. z powodu przewlekłych nawracających zespołów bólowych i cierpi na chorobę kręgosłupa upośledzającą sprawność ustroju, które to schorzenie powinno zostać klasyfikowane, z godnie z objaśnieniem szczegółowym do §22 i 25 załącznika do cytowanego wyżej rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów, do kategorii "B" zdolności funkcjonariusza do pełnienia służby.

5) art. 39 ust. 5 pkt 2 tej ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, poprzez brak szczegółowego uzasadnienia faktycznego i prawnego, w tym wskazania przyczyn dla oceny zdolności skarżącego do służby.

Mając na uwadze powyższe, wniósł o uchylenie skarżonego orzeczenia oraz orzeczenia go poprzedzającego.

W uzasadnieniu skargi przedstawił szczegółowo swój tok rozumowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

zgodnie z treścią przepisu art.1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 z późn. zm.) Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe orzeczenie według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ono prawa.

Przystępując do rozpoznawania niniejszej skargi w pierwszej kolejności wyjaśnić należało, iż Sąd administracyjny właściwy jest wyłącznie do oceny skarżonego rozstrzygnięcia pod kątem jego zgodności z prawem. Nie może zaś wypowiadać się co do merytorycznej poprawności rozpoznania stanu zdrowia, dokonanego przez Komisję lekarską. Nie posiada bowiem w tym zakresie stosownej wiedzy medycznej. Ustawodawca nie wyposażył też Sądu administracyjnego we właściwe instrumentarium procesowe, umożliwiające dokonywania takiej oceny, np. przy pomocy biegłych sądowych.

Ocena skarżonego rozstrzygnięcia według powyższych kryteriów doprowadziła tut. Sąd do wniosku, iż odpowiada ono prawu. Organ poczynione rozpoznanie zakwalifikował do poprawnie dobranych przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 11 października 2018 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby (...). Organ sporządził też prawidłowe uzasadnienie wyjaśniając w sposób wyczerpujący motywy swego postępowania. W szczególności odniósł się do całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie tj.

- wywiadu z pacjentem,

- dokumentacji medycznej,

- badań diagnostycznych m.in. rezonansu magnetycznego i badania RTG,

- wyników badań komisyjnych.

Nadto organ wydając orzeczenie uwzględnił rodzaj służby pełnionej przez badanego wskazując, że wykonuje on pracę umysłową.

Dodatkowo – nawiązując do omówionej już na wstępie niniejszego uzasadnienia ograniczonej możliwości ingerencji Sądu w merytoryczną treść orzeczenia komisji lekarskiej - zwrócić należało uwagę na to, że do wyłącznej kompetencji Komisji należy dobór badań zlecanych osobie ocenianej czy decydowanie o konieczności przeprowadzenia konsultacji przez lekarzy specjalistów z określonej dziedziny medycyny. Stąd tut. Sąd nie może wypowiadać się co do trafności zarzutu dotyczącego braku konsultacji z lekarzem reumatologiem czy ortopedą. Komisja Lekarska nie ma bowiem obowiązku przeprowadzania konsultacji w każdej sprawie. Jest bowiem kompetentna do samodzielnego oceniania stanu zdrowia badanego.

W świetle powyższego, jako prawidłowe jawiło się skarżone rozstrzygnięcie. W związku z powyższym, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, oraz uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, w tym nie dopuścił się naruszeń zarzucanych badaną skargą, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2019 r., poz. 2325 z późn. zm.).