Postanowienie WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 692/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-12-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Utrzymano w mocy postanowienie - art.260 par.1 ustawy - PoPPSA
Powołane przepisy: article: art. 260 w zw. z  art. 246
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

1 POSTANOWIENIE Dnia 22 grudnia 2017 r. 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach 2 3 W składzie następującym: 4 5 Przewodniczący sędzia WSA Stanisław Nitecki po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. M. w przedmiocie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 18 maja 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 1128/16 w kwestii sprzeciwu na postanowienie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W Gliwicach z dnia 31 października 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 692/17 postanawia utrzymać w mocy postanowienie starszego referendarza sądowego z 31 października 2017 r.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 31 października 2017 r. starszy referendarz sądowy oddalił wniosek T. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W motywach tego rozstrzygnięcia wskazał, że skarżący nie uzupełnił swojego wniosku o przyznanie prawa pomocy o informacje dotyczące jego aktualnej sytuacji materialnej i życiowej. W szczególności skarżący nie wyjaśnił gdzie faktycznie mieszka, jak również nie uprawdopodobnił tego, że jest osoba bezdomną. Zdaniem wypowiadającego się referendarza już ta okoliczność uniemożliwia pozytywnego rozpoznania jego wniosku. Ponadto skarżący na wezwanie Sądu co do wykazania źródeł utrzymania ograniczył się wyłącznie do ogólnych stwierdzeń, iż pożycza od przyjaciół bez wskazania jakichkolwiek bliższych informacji. W konsekwencji starszy referendarz tutejszego Sądu doszedł do konkluzji, iż brak jest spełnienia przesłanek uzasadniających przyznanie prawa pomocy.

Z postanowieniem tym nie zgodził się T. M., który wniósł sprzeciw. W sprzeciwie tym podniósł, iż w jego ocenie wykazał, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania swojego jak i rodziny. Podkreślił, iż wniosek złożył na prawidłowym druku i dołączył do niego zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy o braku dochodu, a tym samym spełnia podstawowe warunki do przyznania prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Na wstępie należy wyjaśnić, iż w myśl art. 260 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego o odmowie przyznania prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu i rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Zgodnie z art. 245 wyżej wymienionej ustawy

Sygn. akt IV SA/Gl 692/17

przyznanie prawa pomocy może nastąpić bądź w zakresie całkowitym, bądź częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przysługuje ono osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje tylko zwolnienie od opłat sądowych w całości lub części, albo tylko od wydatków, albo od opłat sądowych i wydatków, lub obejmuje tylko ustanowienie fachowego pełnomocnika, przy czym częściowe zwolnienie od opłat lub wydatków może polegać na zwolnieniu od poniesienia ułamkowej ich części albo określonej ich kwoty pieniężnej. Przyznaje się je takim osobom, które wykażą, że nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, jednakże z uwagi na to, że z mocy prawa jest zwolniony od kosztów postępowania, zatem rozpoznaniu podlega wyłącznie wniosek o przyznanie adwokata, czyli o prawo pomocy w zakresie częściowym. Tym samym do przyznania prawa pomocy konieczne jest uznanie, że skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. We wniosku skierowanym do tutejszego Sądu o przyznanie tego prawa nie wykazał legitymowania się jakimikolwiek środkami finansowymi, a jedynie oświadczył, że utrzymuje się z pożyczek od przyjaciół. Ponadto nie wskazał nawet przybliżonej wysokości ponoszonych kosztów utrzymania, jedynym dokumentem mogącym świadczyć o jego trudnej sytuacji jest zaświadczenie z Powiatowego Urzędu Pracy w T., iż jest osobą bezrobotną.

Odnosząc powyższe uregulowania oraz przybliżony stan faktyczny przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, iż sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie, skarżący nie wykazał bowiem w sposób dostateczny, aby znajdował się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. W sprzeciwie skarżący w zasadzie nie zamieścił żadnych informacji, które pozwalałyby go uwzględnić. W dalszym ciągu skarżący odmawia przedstawienia Sądowi informacji o swojej sytuacji osobistej i majątkowej. Podkreślić należy, że między sprzeciwem a wnioskiem o przyznanie prawa pomocy występuje rozbieżność,

Sygn. akt IV SA/Gl 692/17

ponieważ we wniosku o przyznanie przedmiotowego prawa nie wykazuje żadnych członków rodziny, natomiast w sprzeciwie akcentuje, że nie dysponuje niezbędnymi środkami utrzymania koniecznymi dla siebie i rodziny. Zatem w sprzeciwie skarżący wspomina o rodzinie, którą całkowicie pomija w stosownym wniosku.

W kontekście rozpoznawanej sprawy przyjdzie podzielić w całej rozciągłości żądania starszego referendarza sądowego kierowane do skarżącego, a zmierzające do ustalenia faktycznych warunków w jakich żyje i zaspokaja swoje potrzeby. Skoro skarżący nie udzielił żądanej informacji, tym samym brak jest podstaw dla uznania, że skarżący spełnia wymogi do otrzymania wnioskowanego prawa pomocy.

Mając powyższe na uwadze, postanowiono jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 § 3 w związku z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.