Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 2790/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-04-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
Hasła tematyczne: Telekomunikacja
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6, art. 3 par. 2 pkt 2.
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 15, art. 141 par. 1, art. 144, art. 127 par. 3.
journal: Dz.U. 1960 nr 30 poz 168
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego
article: art. 52 par. 1 i 2, art. 207 ust. 1, art. 206 ust. 1.
journal: Dz.U. 2004 nr 171 poz 1800
law: Ustawa z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne
article: art. 11 ust. 4.
journal: Dz.U. 2003 nr 153 poz 1503
law: Ustawa z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Protokolant Jerzy Stelmaszuk po rozpoznaniu w dniu 26 kwietnia 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skarg kasacyjnych O. P. S.A. oraz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w W. z dnia 18 czerwca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 2989/13 w sprawie ze skargi K. I. G. E. i T. na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego 1. uchyla zaskarżony wyrok; 2. oddala skargę; 3. zasądza od K. I. G. E. i T. na rzecz Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej 520 (pięćset dwadzieścia) złotych oraz na rzecz O. P. S.A. w W. 280 (dwieście osiemdziesiąt) złotych tytułem kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. uchylił objęte skargą K. I. G. E. i T. w W. postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2013 r. w przedmiocie ograniczenia prawa wglądu do materiału dowodowego. Stwierdził, że uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie faktycznym:

w dniu 30 grudnia 2010 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej wydał decyzję mocą której spółka T. P. S.A. została wyznaczona, jako przedsiębiorca telekomunikacyjny o znaczącej pozycji rynkowej na krajowym rynku świadczenia usług hurtowego (fizycznego) dostępu do infrastruktury sieciowej (w tym dostępu dzielonego lub w pełni uwolnionego) w stałej lokalizacji (decyzja SMR "[...]").

Pismem z dnia 20 lipca 2011 r. Prezes UKE zawiadomił spółkę T.P. S.A. o wszczęciu na podstawie art. 40 ust. 4 ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. Prawo telekomunikacyjne (Dz. U. Nr 171, poz. 1800 ze zm.), postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia prawidłowej wysokości opłat w zakresie usług świadczonych na [...] wynikających z przywołanej decyzji SMP. Organ o wszczęciu postępowania poinformował Krajową Izbę Gospodarczą Elektroniki i Telekomunikacji, Polską Izbę Informatyki i Telekomunikacji oraz Polską Izbę Komunikacji Elektronicznej. Wymienione podmioty zostały dopuszczone do udziału w postępowaniu na prawach strony.

Następnie pismem z dnia 4 lipca 2013 r. Prezes UKE wezwał spółkę T.P. S.A. do przedstawienia uzasadnienia wysokości opłat za usługi świadczone na [...] w oparciu o koszty ponoszone, na podstawie aktualnych danych finansowych, wskazując jednocześnie na zakres informacji, jaki powinien być uwzględniony przez spółkę w treści uzasadnienia.

W odpowiedzi T.P. S.A. przedstawiła uzasadnienie wysokości opłat za usługi świadczone na [...] w oparciu o koszty ponoszone za zamknięty rok obrotowy 2012. Spółka powołując się na przepisy art. 9 oraz art. 207 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, opatrzyła informacje zawarte w uzasadnieniu klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa podnosząc, że dane w nim zawarte stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, w rozumieniu ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (tekst jedn. Dz. U. z 2003 r. Nr 153, poz. 1503 ze zm.) – pismo z dnia 14 sierpnia 2013 r. Spółka przedstawiła również wersję jawną uzasadnienia wysokości opłat – pismo z dnia 22 sierpnia 2013 r.

Postanowieniem z dnia 3 września 2013 r. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej, działając na podstawie art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), ograniczył: 1) K. I. G. E. i T. z siedzibą w W., 2) P. I. I. i T. z siedzibą w W. oraz 3) P. I. K. E. z siedzibą w W. prawo wglądu do materiału dowodowego w zakresie informacji przekazanych przez T. P. S.A. w Warszawie w piśmie z dnia 14 sierpnia 2013 r., w części, w której informacje nie zostały ujawnione w wersji jawnej pisma T.P. z dnia 22 sierpnia 2013 r.

W uzasadnieniu organ wskazał, że w jego ocenie pismo z dnia 14 sierpnia 2013 r. przedstawiające dane dotyczące przedsiębiorstwa prowadzonego przez T.P. S.A. wyczerpywało wszystkie przesłanki określone w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Informacje zawarte w tym piśmie były ściśle związane z prowadzoną przez T.P. S.A. działalnością gospodarczą i miały dla niej niewątpliwą wartość gospodarczą, gdyż Uzasadnienie opłat [...] - 2012 zawierało między innymi informacje na temat rozwiązań organizacyjnych funkcjonujących w T.P., dane techniczne i technologiczne dotyczące układu i funkcjonowania struktury sieci telekomunikacyjnej T.P.. W ocenie organ dokument ten dotyczył w głównej mierze informacji finansowych mających strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez spółkę. Pozyskanie przez konkurentów spółki informacji zawartych w uzasadnieniu opłat mogłoby umożliwić przedsiębiorcom telekomunikacyjnym stworzenie konkurencyjnej oferty detalicznej względem oferty T.P., na poziomie znacznie poniżej jej kosztów. Umożliwienie konkurentom spółki T.P. S.A. dostępu do informacji organizacyjnych i technologicznych oznaczałoby umożliwienie im wdrożenia rozwiązań dedykowanych dotychczas tylko dla niej oraz nieuprawnione wykorzystanie informacji o kosztach sprzętu, z którego korzysta. Informacje zawarte w niejawnej wersji uzasadnienia opłat przysporzyłoby konkurentom T.P. S.A. korzyści w postaci osiągniętych zysków lub zaoszczędzonych wydatków. Organ w tym zakresie podzielił twierdzenia spółki T.P. S.A., że dane kosztowe stanowiłyby punkt wyjścia do kalkulacji cen za świadczone przez przedsiębiorstwo produkty i usługi, z uwzględnieniem planowanej do zrealizowania marży z tytułu oferowania danych produktów lub usług. Ujawnienie tego rodzaj informacji spowodowałoby zdobycie znacznej i nieuzasadnionej w realiach wolnego rynku przewagi konkurencyjnej. Ujawnienie informacji o strukturze sieci T.P. S.A. - długości linii i ilości oraz rodzaju urządzeń posiadanych przez spółkę, umożliwiłoby natomiast innym operatorom wykonanie dokładnej i bezpłatnej analizy własnej działalności, wskazującej na elementy, w których T.P. w sposób bardziej efektywny wykonuje działalność biznesową, co w sposób bezpośredni umożliwiłoby uniknięcie wydatków na niezbędne analizy, a po wprowadzeniu zmian organizacyjnych w prowadzonej działalności dałoby możliwość zwiększenia zysków, kosztem udziałów rynkowych T.P. S.A. Ponadto, wyliczenia przedstawione w treści uzasadnienia opłat dla nowych usług opierały się o pewne prognozowane założenia marketingowe (niepublikowane). Ich znajomość przez konkurencję dawałaby im możliwość przeprowadzenia agresywnej akcji marketingowej celem uniemożliwienia T.P. zrealizowania założeń wdrożeniowych.

Organ wskazał również, że informacje zawarte w uzasadnieniu opłaty nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, wobec czego nie utraciły ochrony prawnej. Podjęto w stosunku do nich, także niezbędne działania w celu zachowania ich poufności poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony. Przejawem takiego działania było w ocenie organu, złożenie wniosku o ograniczenie prawa wglądu dla pozostałych stron postępowania do istotnych informacji zawartych w uzasadnieniu opłat oraz opatrzenie tego dokumentu klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T.P.".

Sąd I instancji uchylając to postanowienie odniósł się w pierwszej kolejności do wniosku T. P. S.A., obecnie O. P. S.A. w W. o odrzucenie skargi złożonej przez K. I. G. E. i T. z uwagi na niewyczerpanie przez nią trybu odwoławczego umożliwiającego wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Sąd przywołując regulacje zawarte w art. 206 ust. 1 i art. 207 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne oraz art. 141 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), stwierdził, że na wydane w oparciu o art. 207 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne postanowienie nie przysługuje zażalenie albowiem postanowienie odmawiające prawa wglądu do materiału dowodowego jest rozstrzygnięciem kończącym postępowanie bądź rozstrzygającym ją co do istoty. Nie było zatem podstaw do zastosowania w stosunku do takiego rozstrzygnięcia organu instytucji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w jego następstwie art. 52 § 1 p.p.s.a.

Dokonując oceny merytorycznej zaskarżonego postanowienia, Sąd I instancji stwierdził, że Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej dopuścił się przy jego wydaniu naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, polegającego na niewyjaśnieniu wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy, a także na przyjęciu dowolnych ustaleń faktycznych oraz przeprowadzeniu wadliwej i niepełnej analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego. W konsekwencji dokonał błędnych ustaleń polegających na przyjęciu, że w sprawie zachodziły przesłanki do zastosowania art. 207 ust. 1 w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, pozwalające ograniczyć uczestnikom tego postępowania prawo wglądu do materiału dowodowego w zakresie aktualnych danych finansowych T.P. S.A., objętych przez tą spółkę klauzulą tajemnicy przedsiębiorstwa.

Odnosząc się do stanowiska organu, że w sprawie zachodziły wszystkie przesłanki do zastosowania art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo telekomunikacyjne, z uwagi na wyczerpywanie przez przedstawione przez T.P. S.A. informacje w uzasadnieniu kosztowym, przesłanek z art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Sąd I instancji uznał, że o ile z materiału dowodowego i treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynikało w sposób jednoznaczny, iż wymienione przez organ informacje dotyczące spółki T.P. S.A. spełniały przesłankę nieujawnienia tych informacji do wiadomości publicznej oraz przesłankę podjęcie w stosunku do tych informacji niezbędnych działań w celu zachowania ich poufności to postanowienie nie wykazywało w sposób jednoznaczny, że informacje zastrzeżone przez T.P. S.A. posiadają dla tej spółki wartość gospodarczą.

Sąd podzielił pogląd K. I. G. E. i T., że aby uznać, iż dana informacja posiada wartość gospodarczą, jej wykorzystanie przez innego przedsiębiorcę powinno zaoszczędzić mu wydatków lub zwiększyć zyski. Zwrócił również uwagę na stanowisko tego podmiotu, w którego ocenie informacje zastrzeżone przez spółkę T.P. S.A. nie miały wartości dla operatorów alternatywnych z punktu widzenia prowadzenia przez nich sprzedaży detalicznej zaś dane te były krytyczne dla możliwości weryfikacji regulowanych cen T.P. S.A. Bez posiadania tych informacji K. I. G. E. i T. nie mogła zweryfikować ustaleń spółki T.P. S.A. i organu odnośnie wysokości opłat, przede wszystkim z powodu niemożności przypisania odpowiednich wartości podczas alokowania kosztów T.P. S.A.

W ocenie Sądu, z uzasadnienia postanowienia Prezesa UKE nie wynikało, w jaki sposób inni, niż spółka T.P. S.A., przedsiębiorcy mogliby wykorzystać informacje zawarte w "Uzasadnieniu opłat [...] – 2012", w szczególności nie wyjaśniono, czy informacje zastrzeżone przez T.P. S.A. mogły w jakikolwiek sposób ułatwić innym przedsiębiorcom funkcjonowanie na rynku telekomunikacyjnym. W ocenie Sądu, organ powinien w sposób jednoznaczny wyjaśnić, czy informacje dotyczące wskaźnika udziału modelowych elementów sieci T.P. S.A. oraz informacje dotyczące kosztów usług spółki T.P. S.A., mogły przełożyć się na możliwość pomniejszenia kosztów innych operatorów lub wpływać na możliwości osiągania przez nich większych zysków. Podanie przez T.P. S.A. wyłącznie wyników bez prezentacji metodyki wyliczenia stawek powodowało zdaniem Sądu, że K. I. G. E. i T. mogła zostać pozbawiona możliwości skutecznego skontrolowania prawidłowości ustalenia opłat, z uwagi na kluczowy, z punktu widzenia tego podmiotu, procentowy wskaźnik udziału poszczególnych elementów sieciowych w opłacie za usługę świadczoną przez spółkę T.P. S.A., który jest podstawowym elementem metodologii ustalenia opłat na [...].

W podstawie prawnej wyroku Sąd I instancji podał art. 145 § 1 pkt 1 lit. c), art. 152, art. 200 i art. 205 § 2 i 3 p.p.s.a.

O. P. S.A. skargą kasacyjną zaskarżyła w całości wyrok Sądu I instancji zarzucając mu naruszenie:

1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 52 § 1 w zw. z art. 52 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 i art. 206 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 15, art. 141 § 1, art. 144 i art. 127 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji elektronicznej z dnia [...] września 2013 r. nie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy;

- art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieodrzucenie przez Sąd I instancji skargi na postanowienie organu wobec uznania, że nie było koniecznym uprzednie zaskarżenie tego postanowienia do Prezesa UKE wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy;

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8,art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie postanowienia Prezesa UKE z powołaniem się na niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej, podczas gdy nie było ku temu podstaw, albowiem postanowienie jest zasadne i odpowiada prawu;

2. prawa materialnego przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, poprzez błędne uznanie, że zastrzeżone przez O. P. informacje nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa OPL.

Podnosząc te zarzuty skarżąca kasacyjnie spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej również wniósł skargę kasacyjną od wyroku Sądu I instancji, zaskarżając go w całości i zarzucając mu naruszenie:

I. przepisów postępowania:

1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 8 k.p.a. oraz w zw. z art. 206 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, poprzez uznanie, że doszło do naruszeń przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, tj. że Prezes UKE nie dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych przez wydaniem zaskarżonego postanowienia oraz, że w zaskarżonym postanowieniu nie zostało zawarte należyte uzasadnienie;

2. art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy, a także poprzez zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku sprzecznych twierdzeń, dotyczących tego, czy metodologia wyliczenia stawek przedłożonych przez T.P. S.A. została udostępniona uczestnikom postępowania;

II. prawa materialnego:

1. art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, poprzez przyjęcia, że brak było uzasadnienia dla ograniczenia K. I. G. E. i T. prawa wglądu do materiału dowodowego.

Podnoszą te zarzuty organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w W. oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargi kasacyjne są uzasadnione i dlatego zostały uwzględnione.

Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która zachodzi w przypadkach przewidzianych w § 2 tego artykułu. W niniejszej sprawie nie występują jednak żadne z wad wymienionych we wspomnianym przepisie, które powodowałyby nieważność postępowania prowadzonego przez Sąd I instancji.

Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego (por. wyrok NSA z 9 marca 2005 t., FSK 618/04, ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 120; zob. szerzej J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 419). Należy także podkreślić, iż z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że o ich skuteczności nie decyduje każde naruszenie przez wojewódzki sąd administracyjny przepisów procesowych, ale jedynie takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy sądowoadministracyjnej.

Na wstępie ustosunkowując się w pierwszej kolejności do zarzutów naruszenia przepisów postępowania wyartykułowanych w skardze O. P. S.A. stwierdzić należy, iż nieuzasadnione są zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 52 § 1 w zw. z art. 52 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 207 ust. 1 i art. 206 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne w zw. z art. 15, art. 141 § 1, art. 144 i art. 127 § 3 k.p.a. poprzez uznanie, że na postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej z dnia [...] września 2013 r. nie przysługiwał środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy oraz art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. poprzez nieodrzucenie przez Sąd I instancji skargi na postanowienie organu wobec uznania, że nie było koniecznym uprzednie zaskarżenie tego postanowienia do Prezesa UKE wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji prawidłowo przyjął, iż na wydane w oparciu o art. 207 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne postanowienie nie przysługuje zażalenie albowiem postanowienie odmawiające prawa wglądu do materiału dowodowego jest rozstrzygnięciem kończącym postępowanie bądź rozstrzygającym ją co do istoty. Nie było zatem podstaw do zastosowania w stosunku do takiego rozstrzygnięcia organu instytucji wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i w jego następstwie art. 52 § 1 p.p.s.a.

Zasadne natomiast okazały się być zarzuty dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 8,art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez uchylenie postanowienia Prezesa UKE z powołaniem się na niewyjaśnienie przez organ wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny dowodów bez wyraźnego wskazania przyczyn nieuwzględnienia twierdzeń i zarzutów strony skarżącej, podczas gdy nie było ku temu podstaw, albowiem postanowienie jest zasadne i odpowiada prawu, sformułowane w obu skargach kasacyjnych (zarówno O. P. S.A. jak i organu). Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego rację mają skarżący kasacyjnie, iż do wskazanych naruszeń przepisów procesowych w toku postępowania prowadzonego przez organ nie doszło. Ocena Sądu I instancji w tych kwestiach nie zasługuje na aprobatę, nie jest poparta przekonywującymi argumentami. W konsekwencji za zasadny należy uznać także zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że doszło do naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny podzielił także zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji w tej sprawie prawa materialnego przez błędną wykładnie i niewłaściwe zastosowanie art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, poprzez błędne uznanie, że zastrzeżone przez O. P. informacje nie stanowią tajemnicy przedsiębiorstwa OPL. oraz art. 207 ust. 1 ustawy – Prawo telekomunikacyjne, poprzez przyjęcia, że brak było uzasadnienia dla ograniczenia K. I. G. E. i T. prawa wglądu do materiału dowodowego.

Sąd kasacyjny podziela stanowisko Prezesa UKE, który w postanowieniu z dnia [...] września 2013 r. wydanym na podstawie art. 207 ust. 1 ustawy Prawo telekomunikacyjne, ograniczył prawo wglądu do materiału dowodowego sprawy, uznając, że przedstawione przez T.P. S.A. uzasadnienie wysokości opłat za usługi świadczone na [...] - 2012, które zwierało m.in. informacje na temat rozwiązań organizacyjnych funkcjonujących w T.P., dane techniczne i technologiczne dotyczące układu i funkcjonowania struktury sieci telekomunikacyjnej T.P. stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa. Rację ma organ, iż dokument ten dotyczył w głównej mierze informacji finansowych mających strategiczne znaczenie dla prowadzenia działalności przez Spółkę. A zatem informacje te stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zastrzeżone informacje mają wartość gospodarczą. Pozyskanie przez konkurentów spółki informacji zawartych w uzasadnieniu opłat mogłoby umożliwić przedsiębiorcom telekomunikacyjnym stworzenie konkurencyjnej oferty detalicznej względem oferty T.P., na poziomie znacznie poniżej jej kosztów. Umożliwienie konkurentom spółki T.P. S.A. dostępu do informacji organizacyjnych i technologicznych oznaczałoby umożliwienie im wdrożenia rozwiązań dedykowanych dotychczas tylko dla niej oraz nieuprawnione wykorzystanie informacji o kosztach sprzętu, z którego korzysta. Informacje zawarte w niejawnej wersji uzasadnienia opłat przysporzyłoby konkurentom T.P. S.A. korzyści w postaci osiągniętych zysków lub zaoszczędzonych wydatków. Dane kosztowe stanowiłyby punkt wyjścia do kalkulacji cen za świadczone przez przedsiębiorstwo produkty i usługi, z uwzględnieniem planowanej do zrealizowania marży z tytułu oferowania danych produktów lub usług. Ujawnienie tego rodzaj informacji spowodowałoby zdobycie znacznej i nieuzasadnionej w realiach wolnego rynku przewagi konkurencyjnej. Ujawnienie informacji o strukturze sieci T.P. S.A. - długości linii i ilości oraz rodzaju urządzeń posiadanych przez spółkę, umożliwiłoby natomiast innym operatorom wykonanie dokładnej i bezpłatnej analizy własnej działalności, wskazującej na elementy, w których T.P. w sposób bardziej efektywny wykonuje działalność biznesową, co w sposób bezpośredni umożliwiłoby uniknięcie wydatków na niezbędne analizy, a po wprowadzeniu zmian organizacyjnych w prowadzonej działalności dałoby możliwość zwiększenia zysków, kosztem udziałów rynkowych T.P. S.A. Ponadto, wyliczenia przedstawione w treści uzasadnienia opłat dla nowych usług opierały się o pewne prognozowane założenia marketingowe (niepublikowane). Ich znajomość przez konkurencję dawałaby im możliwość przeprowadzenia agresywnej akcji marketingowej celem uniemożliwienia T.P. zrealizowania założeń wdrożeniowych.

Organ zasadnie wskazał również, że informacje zawarte w uzasadnieniu opłaty nie zostały ujawnione do wiadomości publicznej, wobec czego nie utraciły ochrony prawnej. Podjęto w stosunku do nich, także niezbędne działania w celu zachowania ich poufności poprzez stworzenie sytuacji, w której chronione informacje nie mogą dotrzeć do wiadomości osób trzecich w normalnym toku zdarzeń, bez żadnych specjalnych starań z ich strony.

Przechodząc do istoty sprawy stwierdzić należy, że przepis art. 11 ust. 4 u.z.n.k. stanowi, że przez tajemnice przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego informacje zawarte w uzasadnieniu opłat [...] - 2012 mieszczą się w pojęciu informacji, które mogą stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa. Poza sporem jest, że te informacje związane są z działalnością przedsiębiorstwa T.P.. Z akt sprawy wynika przy tym, że T.P. S.A. zadośćuczyniła obowiązkowi, o którym mowa w art. 11 ust. 4 u.z.n.k. i oznaczyła dokument zawierający uzasadnienie kosztów opłat klauzulą "tajemnica przedsiębiorstwa T.P.".

Informacja stanowiąca tajemnicę przedsiębiorstwa musi mieć obiektywnie ocenioną wartość gospodarczą, to jednak przyjmuje się, że ta wartość gospodarcza nie musi być znacząca, może być też aktualna lub potencjalna. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego organ administracji prawidłowo uznał, że informacje zawarte w spornym uzasadnieniu opłat [...] – 2012 mają wartość gospodarczą.

Powyższe rozumowanie prowadzi do wniosku, że Sąd I instancji niezasadnie uchylił przedmiotowe postanowienie Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 188 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 p.p.s.a.