Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 53/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-06-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28  ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1,3,6,7
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 57 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 1994 nr 27 poz 96
law: Ustawa z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Marzenna Linska – Wawrzon Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary Sędzia WSA del. Grzegorz Czerwiński /spr./ Protokolant: starszy asystent sędziego Maciej Stojek po rozpoznaniu w dniu 9 czerwca 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej A. Sp. z o.o. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 6 września 2012 r. sygn. akt II SA/Sz 310/12 w sprawie ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2012 r. nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 września 2012 r. ,sygn. akt II SA/Sz 310/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę A. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.

Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie postanowieniem z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] wydanym na podstawie art. 49 ust. 1 i 2, art. 59 f ust. 2 i 3, art. 59g, art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623), art. 123 K.p.a., nałożył na inwestora A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. w związku z wybudowaniem (ustawieniem) mobilnego węzła betoniarskiego (kat. VIII) na działce oznaczonej nr geod. [...] obręb R., gm. S. - bez wymaganego pozwolenia na budowę, obowiązek uiszczenia opłaty legalizacyjnej w wysokości 125.000 zł w terminie siedmiu dni od daty doręczenia niniejszego postanowienia na wskazane konto Zachodniopomorskiego Urzędu Wojewódzkiego.

PINB wskazał jednocześnie, że opłatę wyliczył według wzoru: 50xSxKxW = 50x500x5x1=125000zł, gdzie S - stawka opłaty (art. 59f ust. 2 wskazanej wyżej ustawy Prawo budowlane), K- współczynnik kategorii obiektu (załącznik do powyższej ustawy), W - współczynnik wielkości obiektu budowlanego (załącznik do ww. ustawy).

W uzasadnieniu tej decyzji organ wskazał, że w dniu [...] lipca 2011 r. przeprowadził kontrolę obiektów budowlanych na działce nr [...] obręb R. i ustalił, że w czerwcu 2011 r. ustawiony został na niej mobilny węzeł betoniarski. Działka ta jest wyrobiskiem poeksploatacyjnym kruszywa i leży w bezpośrednim sąsiedztwie obszaru górniczego R. [...] obejmującego działkę [...]. Złoże R. [...] zostało wpisane do rejestru obszarów górniczych pod nr [...].

Przedstawiciel Spółki A. stwierdził, że działkę o nr ew. [...], jako tereny poeksploatacyjne zakupił około dziesięciu lat temu i nie prowadził na niej działalności wydobywczej. Nie wie czy teren ten był obszarem górniczym, czy wydobycie przez poprzednich właścicieli odbywało się bez zezwolenia. W ewidencji gruntów obszar ten jest określony literą "N" jako nieużytki.

PINB w Kołobrzegu uznał, że mobilny węzeł betoniarski jest urządzeniem technicznym składającym się z czterech zasobników na kruszywa z rampą załadowczą do podjazdu ładowarki i taśmociągiem wewnętrznym, urządzenia mieszającego, kontenera sterowniczego oraz czterech silosów na cement i dodatki. Zgodnie z dokumentacją techniczną urządzenie jest przystosowane do łatwego demontażu i transportu w inne miejsce. Urządzenie to zostało zaprojektowane do zabudowy na powierzchni zagęszczonej z kruszywa o kreślonych parametrach, jest zasilane energią elektryczną z istniejącego transformatora oraz wodą pozyskiwaną ze studni wierconej znajdującej się na tej samej działce.

Organ administracji zakwalifikował przedmiotowy mobilny węzeł betoniarski jako obiekt budowlany w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, należący do grupy określonej w art. 3 pkt 3 jako: "wolnostojące instalacje lub urządzenia techniczne" i podkreślił, że ustawa nie wymaga, by obiekt budowlany (w tym budowla) był stale związany z gruntem (por. wyrok II SA/Wr 61/09). Wskazując, że ustawa wyróżnia kategorię tymczasowych obiektów budowlanych, wyjaśnił, że tymczasowym obiektem budowlanym jest "obiekt budowlany przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe" (art. 3 pkt 5 ustawy Prawo budowlane) Definicja ta, zdaniem PINB jest o tyle istotna, że w świetle art. 29 ust. 1 pkt 12 ustawy Prawo budowlane budowa takich obiektów (w każdym miejscu) jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, jeżeli obiekt taki jest przewidziany do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Budowa takiego obiektu w świetle art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane wymaga jednak zgłoszenia. Pozwolenie ani zgłoszenie nie jest natomiast wymagane w przypadku obiektów położonych na terenie budowy, przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, które to obiekty z założenia mają tymczasowy wyłącznie charakter. Wynika to z art. 29 ust. 1 pkt 24 oraz art. 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane we wszystkich innych przypadkach budowle, nawet nie związane trwale z gruntem wymagają uzyskania pozwolenia na budowę.

Organ I instancji wywiódł, że wybudowany (ustawiony) przez inwestora obiekt jest przewidziany do użytkowania przez okres dłuższy niż 120 dni, a zatem jego ustawienie wymagało pozwolenia na budowę.

Następnie PINB w Kołobrzegu wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy wypisu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z dnia 22 marca 2011 r. wynika, że działka nr [...] leży w terenie oznaczonym symbolem 33PE "tereny eksploatacji kruszywa oraz tereny poeksploatacyjne. Możliwość rozszerzenia zakresu eksploatacji do wielkości udokumentowanego złoża" i stwierdził, że sformułowanie "tereny poeksploatacyjne" nie wyklucza lokalizacji obiektów innych, niż służące bezpośrednio wydobywaniu kopaliny.

Przytaczając treść art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, który to przepis pozwala zalegalizować powstałą samowolę budowlaną organ wyjaśnił, że postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., działając na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 tej ustawy nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia określonych dokumentów, które umożliwiają legalizację samowoli budowlanej. Inwestor nakazane dokumenty przedstawił w dniu [...] listopada 2011 r.

Wobec powyższego, organ po sprawdzeniu, zgodnie z art. 49 ustawy Prawo budowlane projektu zagospodarowania działki z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii i uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wykonania projektu przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane niniejszym postanowieniem ustalił wysokość opłaty legalizacyjnej.

Na wyżej opisane postanowienie A. Spółka z o.o. z siedzibą w K. wniosła zażalenie przyznając, że [...] maja 2011 r. złożyła wniosek o wydanie pozwolenia na budowę mobilnego węzła betoniarskiego, lecz na skutek bezczynności organu administracji architektoniczno budowlanej do chwili obecnej decyzja nie została wydana, jak również strona nie otrzymała zawiadomienia, o którym mowa w art. 36 K.p.a. Spółka stwierdziła, że nie może zgodzić się z nałożeniem na nią kary w postaci opłaty legalizacyjnej w sytuacji, w której organ, do którego złożyła stosowne wnioski pozostaje w bezczynności i bezpośrednim skutkiem tej bezczynności jest brak pozwolenia na budowę w czasie wydania postanowienia nr [...]. Ponadto Spółka wskazała, że istnieją podstawy, by złożony w dniu [...] maja 2011 r. wniosek potraktować jako zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane. Mobilny węzeł betoniarski jest bowiem instalacją przemysłową ale jej mobilny charakter wyklucza ją z pojęcia budowli i w konsekwencji podniosła wątpliwość co do istnienia obowiązku zgłoszenia w/w instalacji.

Spółka wskazała również, że dostawca urządzenia rozpoczął jego montaż pod koniec czerwca 2011 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 30 ust. 5 ustawy, w którym organ, do którego wniesiono zgłoszenie mógł wnieść sprzeciw. Podczas kontroli PINB w Kołobrzegu w dniu [...] lipca 2011 r. odbywały się próby techniczne po montażu urządzenia.

W dalszej części zażalenia Spółka zakwestionowała uznanie za strony osób wymienionych w pkt 2-12 rozdzielnika, gdyż ich nieruchomości nie graniczą z działką nr [...] obręb R., a także opisała względy ekonomiczne i społeczne, którymi kierowała się wybierając lokalizację dla mobilnej betoniarni w obrębie R.

W zawartym w piśmie z dnia [...] stycznia 2012 r. uzupełnieniu zażalenia wskazano, że A. Sp. z o. o., nigdy nie występował do organu administracji architektoniczno-budowlanej o pozwolenie na budowę pn. "mobilna betoniarnia" wraz z niezbędną infrastrukturą oraz wiatą magazynowo-garażową, z lokalizacją na działce nr [...] obręb R. gmina S. Z kolei w postanowieniu Starosty Powiatowego w Koszalinie z dnia [...] stycznia 2012 r., o zawieszeniu postępowania, wymieniona jest działka [...], która jest kopalnią kopaliny naturalnej i nigdy nie były na niej prowadzone roboty budowlane. Zdaniem skarżącej, za skuteczne należy uważać dopiero terminy, zawarte w zawiadomieniu PINB w Koszalinie z dnia [...] sierpnia 2011 r., o wszczęciu postępowania, prawidłowo wskazującym działkę nr [...].

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie postanowieniem z dnia [...] lutego 2012 r. Nr [...], wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w związku z art. 144 K.p.a. i art. 49 ust. 1 i 2, art. 83 ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ odwoławczy ustalił, że po otrzymaniu zawiadomienia Starosty Powiatowego w Koszalinie, o możliwości popełnienia przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w Koszalinie samowoli budowlanej, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Koszalinie przeprowadził w dniu [...] lipca 2011 r. oględziny nieruchomości położonej na działce nr [...] w obr. R., będącej wyrobiskiem poeksploatacyjnym kruszywa. Podczas oględzin ustalono m.in., że na nieruchomości tej w czerwcu 2011 r. został ustawiony mobilny węzeł betoniarski, składający się z czterech zasobników na kruszywo z rampą załadowczą do podjazdu ładowarki i taśmociągiem wewnętrznym, urządzenia mieszającego, kontenera sterowniczego i czterech silosów na cement i dodatki. Wykonano zdjęcia obiektu. Inwestor nie uzyskał decyzji o pozwoleniu na budowę (ustawienie) przedmiotowego węzła.

Postanowieniem z dnia [...] września 2011 r., znak: [...], organ powiatowy na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. obowiązek przedłożenia w terminie do 30 listopada 2011 r., nw. dokumentów:

1) zaświadczenia Burmistrza Sianowa o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego;

2) decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia;

3) projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7;

4) oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Inwestor złożył w terminie wymagane dokumenty, z których wynika, iż przedmiotowa budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Po ustaleniu powyższego, organ powiatowy wydał zaskarżone postanowienie, na podstawie art. 49 ust. 1 i 2 ustawy Prawo budowlane ustalając wysokość opłaty legalizacyjnej.

Organ drugiej instancji podzielił stanowisko PINB w Kołobrzegu, że ustawienie mobilnego węzła betoniarskiego, (który jako urządzenie techniczne stanowi obiekt budowlany) wymaga uzyskania pozwolenia właściwego organu. Przepis art. 48 ust. 2 ustawy Prawo budowlane pozwala zalegalizować powstałą samowolę budowlaną, jeśli budowa jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem.

W tym celu właściwy organ wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie: zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1,2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Przedłożenie w wyznaczonym terminie ww. dokumentów traktuje się jak wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i pozwolenie na wznowienie robót budowlanych, jeżeli budowa nie została zakończona.

W myśl art. 49 ust. 1, właściwy organ, przed wydaniem decyzji w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na wznowienie robót budowlanych, bada zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, wykonanie projektu budowlanego przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane oraz, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej.

Zgodnie z treścią ust. 2, do opłaty legalizacyjnej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega pięćdziesięciokrotnemu podwyższeniu.

W myśl art. 59f ust. 1-3, w przypadku stwierdzenia w trakcie obowiązkowej kontroli nieprawidłowości w zakresie, o którym mowa w art. 59a ust. 2, wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawka opłaty (s) wynosi 500 zł. Kategorie obiektów, współczynnik kategorii obiektu oraz współczynnik wielkości obiektu określa załącznik do ustawy.

W rozpatrywanym przypadku 50 x [s = 500 zł] x [dla obiektu kat. VIII inne budowle k = 5]x[w=1] = 125 000zł. Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie stwierdził zatem, że opłata legalizacyjna została naliczona prawidłowo.

Ustosunkowując się do argumentów skarżącej, zawartych w zażaleniu, organ odwoławczy wskazał, iż sugestia, że ustawienie przedmiotowej betoniarni wymagało jedynie dokonania zgłoszenia do właściwego organu, nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach. Interpretacje prawne doradców podatkowych, na które powołano się w zażaleniu, nie stanowią prawa, ani nie są wiążące dla organów nadzoru budowlanego.

Nadto organ odwoławczy stwierdził, że nie ma możliwości uwzględnienia w przedmiotowym postępowaniu sytuacji, materialnej skarżącej. Organem właściwym do rozpatrzenia wniosku w sprawie umorzenia nałożonej opłaty bądź rozłożenia jej na raty jest na mocy art. 59g ust. 5 ustawy Prawo budowlane, Wojewoda Zachodniopomorski, któremu przysługują uprawnienia w tym zakresie.

Według ZWINB w Szczecinie, osoby wymienione w rozdzielniku zaskarżonej decyzji są właścicielami działek sąsiadujących z działką nr [...], zatem organ powiatowy zasadnie uznał je za strony postępowania. Natomiast błędne wskazanie lokalizacji betoniarki w zawiadomieniu Starosty Powiatowego w Koszalinie z dnia [...] lipca 2011 r. i w postanowieniu tego organu z dnia [...] stycznia 2012 r. w ocenie organu odwoławczego, nie ma znaczenia dla sprawy.

A. Sp. z o.o. reprezentowany przez adw. G. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę na powyższe postanowienie ostateczne domagając się jego uchylenia w całości. Skarga oparta została na zarzutach :

1) rażącego naruszenia prawa materialnego – art. 28 pkt 1 w związku z art. 3 pkt 1, 3, 6 i 7 ustawy Prawo budowlane poprzez niezasadne uznanie, że montaż mobilnego węzła betoniarskiego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę,

2) rażącego naruszenia prawa materialnego – art. 2 ust. 1, poprzez stosowanie przepisów prawa budowlanego, mimo że działka nr [...] jest wyrobiskiem górniczym,

3) rażącego naruszenia przepisów postępowania tj. art. 11 w zw. z art. 107 k.p..a, poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu postanowienia, dlaczego organ uznał, że montaż Mobilnego Węzła Betoniarskiego był samowolą budowlaną, oraz poprzez niewskazanie podstawy zastosowania mnożnika 50, przy ustalaniu opłaty legalizacyjnej.

W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka podniosła, że artykuł 28 ust. 1 ustawy Prawo Budowlane ustanawia zasadę, w myśl której roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Już zatem literalne brzmienie przepisu nie pozostawia wątpliwości, że chodzi po pierwsze, o ostateczną decyzję administracyjną wydaną przez właściwy organ, a po wtóre, że osnową tej decyzji jest przyznanie uprawnienia ubiegającemu się o jej wydanie podmiotowi (inwestorowi), do wykonywania określonych we wniosku robót budowlanych. Roboty budowlane obejmują budowę, jak też prace (działania) polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Do robót budowlanych ustawa zalicza zatem pięć rodzajów czynności (działań), przy czym dodatkowo zostały zdefiniowane w przepisach prawa budowlanego pojęcia: budowy, przebudowy i remontu. Określenia "montaż" i "rozbiórka" uznane zostały za niewymagające zdefiniowania w ustawie. Pojęcie "montaż" należy niewątpliwie do materii technicznej i przede wszystkim osoby posiadające odpowiednią wiedzę techniczną będą mogły stwierdzić, czy w konkretnym stanie faktycznym roboty budowlane polegają na montażu z gotowych już elementów, czy też są to innego rodzaju roboty budowlane. Pojęcie "budowy" zaś zostało zdefiniowane w art. 3 pkt 6 Prawa Budowlanego, jako "wykonywanie obiektu budowlanego", czyli podejmowanie działania w celu zrealizowania (powstania, zaistnienia) obiektu budowlanego, który ma być zlokalizowany "w określonym miejscu". Zgodnie z powołaną definicją legalną przez budowę rozumie się także "odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego". Definicja budowy odnosi się do działań (wykonywania czynności faktycznych, prac), których przedmiotem zawsze będzie obiekt budowlany. Różny natomiast może być charakter wykonywanych prac i stan początkowy, od którego rozpoczynają się działania inwestora. Pojęcie wykonywania obiektu budowlanego odnosi się bowiem do sytuacji, w których inwestor tworzy nowy obiekt budowlany. Przepisy Prawa Budowlanego często stwarzają trudności w jednoznacznym stwierdzeniu czy w konkretnym przypadku podmiot uprawniony powinien się starać o uzyskanie pozwolenia na budowę, dokonać zgłoszenia czy też jest zwolniony od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Z taką sytuacją, zdaniem skarżącej Spółki, mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdyż nie ma w przepisach prawa budowlanego odniesienia, dotyczącego montażu Mobilnego Węzła Betoniarskiego, który nie jest obiektem budowlanym, a urządzeniem/maszyną pozostającą poza sferą zainteresowań prawa budowlanego.

Spółka przyznała, że dokonała pod koniec czerwca 2011 roku montażu Mobilnego Węzła Betoniarskiego o nazwie [...] łatwo przestawnego, na działce o nr [...] w obrębie R.. Spółka nie uzyskała na montaż Mobilnego Węzła Betoniarskiego pozwolenia na budowę, mimo że w dniu [...] maja 2011 roku złożyła wniosek o wydanie takiego pozwolenia. W sprawie tej w ustawowym terminie 1 miesiąca nie została wydana żadna decyzja, jak również Spółka nie została zawiadomiona o powodzie niezałatwienia sprawy w ustawowym terminie, nie została również poinformowana o nowym terminie załatwienia sprawy zgodnie z art. 36 K.p.a.. Wniosek Spółki z dnia [...] maja 2011 roku został zignorowany przez organy administracji publicznej. A. wystąpił z wnioskiem o pozwolenie na budowę węzła betoniarskiego, mimo że de facto montaż mobilnego węzła betoniarskiego, jako maszyny, nie wymaga uzyskania takiego pozwolenia. Z praktyki stosowania prawa przez Urzędy Nadzoru Budowlanego, w szczególności przez Główny Urząd Nadzoru Budowlanego wynika, że Mobilne Węzły Betoniarskie, nie są traktowane na gruncie przepisów prawa budowlanego jako budowla, dlatego też w celu ich montażu nie jest wymagane uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Wprawdzie Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w zaskarżanym postanowieniu nie wspomniał, że Mobilny Węzeł Betoniarski jest w jego ocenie budowlą, jednak takie stanowisko urzędu należy domniemywać po analizie dokumentów akt sprawy, a w szczególności o takim zakwalifikowaniu Mobilnego Węzła Betoniarskiego świadczy uzasadnienie postanowienia Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Koszalinie z dnia [...] września 2011 roku (znajdujące się w aktach sprawy). W uzasadnieniu tym PINB w Koszalinie wskazuje, że Mobilny Węzeł Betoniarski (MWB) należy zakwalifikować jako wolno stojącą instalację przemysłową lub urządzenie techniczne, uznając tym samym że MWB zawiera się w katalogu zdefiniowanym przez Prawo budowlane jako budowla, co zdaniem skarżącej, stanowi błędną interpretację przepisów prawa budowlanego.

Zawarta w art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane definicja legalna budowli skonstruowana została jako połączenie definicji negatywnej i wyliczenia przykładowego. Zgodnie z powołanym przepisem budowlą jest każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Przyjęta konstrukcja definicji świadczy o tym, że budowle są najbardziej zróżnicowaną kategorią obiektów budowlanych.

W katalogu budowli ustawodawca wymienia: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty techniczne, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. W związku z tym strona skarżąca stwierdziła, przychylając się do stanowiska Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, że jedynie części budowlane urządzeń technicznych oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia stanowiące budowlę, w rozumieniu ustawy -Prawo budowlane wymagają pozwolenia na budowę. Natomiast maszyny i urządzenia pozostają poza zakresem uregulowań przewidzianych w przepisach Prawa Budowlanego. Dlatego też uznanie przez organ II i I instancji, że montaż Mobilnego Węzła Betoniarskiego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, jest założeniem błędnym, a tym samym podważa zasadność prowadzonego przez te organy postępowania i prawidłowość wydanych przez nich postanowień. Ponadto, zgodnie z art. 29 ust 1 pkt 24 w zw. z art 30 ust. 1 ustawy Prawo budowlane budowa obiektów przeznaczonych do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych, położonych na terenie budowy, oraz ustawianie barakowozów używanych przy wykonywaniu robót budowlanych, badaniach geologicznych i pomiarach geodezyjnych nie wymaga pozwolenia na budowę ani dokonania zgłoszenia. Wytwarzanie przez skarżącego betonu na potrzeby prowadzonej działalności w miejscu obecnego zainstalowania Mobilnego Węzła Betoniarskiego jest czasowe i związane jest z obecnie planowanymi inwestycjami budowlanymi w okolicach umiejscowienia maszyny.

Mobilność zainstalowanego urządzenia polega na jego łatwym i szybkim montażu i demontażu i możliwością transportu za pomocą samochodów ciężarowych. Żaden z elementów urządzenia nie posiada fundamentów a technologia instalacji urządzenia wymaga jedynie odpowiednio utwardzonego gruntu, na którym MWB jest zamontowany. Dlatego też stanowisko skarżącej Spółki, że instalacja Mobilnego Węzła Betoniarskiego nie wymagała uzyskania pozwolenia na budowę wydaje się trafne, a nadto zgodne z orzecznictwem administracyjnym Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego. Nadto, skarżąca Spółka podtrzymała swoje stanowisko wyrażone w zażaleniu z dnia [...] stycznia 2012 roku, że wniosek złożony w dniu [...] maja 2011 roku, nazwany wnioskiem o pozwolenie na budowę, należy interpretować, jako zgłoszenie instalacji Mobilnego Węzła Betoniarskiego.

Artykuł 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi przyjętą w zasadach techniki prawodawczej konstrukcję wyłączenia przedmiotowego o charakterze bezwarunkowym. Ze względu na specyfikę robót górniczych dotyczących wyrobisk, w szczególności obowiązujące w tej dziedzinie wymogi sztuki budowlanej, ustawodawca uznał, że należy je wyłączyć z zakresu regulacji komentowanej ustawy. Działka o nr ew. [...], położona w obrębie ewidencyjnym R. jest wyrobiskiem górniczym, o czym świadczy wypis z planu zagospodarowania przestrzennego gminy Sianów o przeznaczeniu działki. Zgodnie z art. 6 pkt. 8 ustawy prawo geologiczne i górnicze wyrobiskiem górniczym jest przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub w górotworze powstała w wyniku robót górniczych. Do dnia dzisiejszego nie przeprowadzono rekultywacji terenu i dlatego zarówno organ I jak i II instancji nie jest organem właściwym do orzekania w przedmiocie nakładania na skarżącego obowiązku uiszczenia opłaty legalizacyjnej, tym samym zaskarżane postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem przepisów Prawa budowlanego.

W uzasadnieniu postanowienia organu zarówno I jak i II instancji, zdaniem Spółki, próżno szukać stwierdzenia, na jakiej podstawie organy uznały montaż Mobilnego Węzła Betoniarskiego jako samowolę budowlaną. Organy ustalając kwotę opłaty legalizacyjnej, nie stwierdziły na jakiej podstawie uznały, że montaż Mobilnego Węzła Betoniarskiego wymagał pozwolenia na budowę. W tej sytuacji prześledzenie toku rozumowaniu organu zarówno I jak i II instancji jest, w ocenie strony skarżącej, w znaczny sposób utrudnione. Uniemożliwia to zweryfikowanie stanowiska organów i stanowi rażące naruszenie procedury administracyjnej. Również brak wskazania na podstawy zastosowania mnożnika 50 przy ustalaniu wysokości opłaty stanowi istotne naruszenie procedury administracyjnej.

Wskazując na rolę uzasadnienia decyzji miedzy innymi w ukształtowaniu w świadomości strony przekonania o prawidłowym bądź nieprawidłowym rozpoznaniu i rozstrzygnięciu sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego. skarżąca wywiodła, że uzasadnienie powinno być tak skonstruowane, by był w nim logiczny związek i zgodność z rozstrzygnięciem i jego treścią oraz kompletność motywów rozstrzygnięcia. Jako że uzasadnienie powinno tłumaczyć stronie powody podjęcia decyzji, co w przypadku uzasadnienia zaskarżanego postanowienia nie miało miejsca.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Szczecinie, odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji.

Odnosząc się do zarzutów skargi organ wskazał, że art. 2 ust. 1 ustawy Prawo budowlane stanowi o wyłączeniu z kompetencji ustawy wyrobisk górniczych, a nie obiektów budowlanych, znajdujących się na ich terenie. Natomiast zastosowanie mnożnika 50 przy ustalaniu opłaty legalizacyjnej (wskazanego na str. 3 akapit 4 zaskarżonego postanowienia), wynika wprost z przytoczonego w orzeczeniu przepisu art. 49 ust. 2.

Pełnomocnik skarżącej Spółki przed rozprawą złożył do akt sprawy przy piśmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. opinię urbanistyczną Urzędu Gminy i Miasta Sianowa z [...] marca 2011 r. wskazującą wprost, że działka [...] jest wyrobiskiem, zaś pismem z dnia [...] sierpnia 2012 r. wniósł o przeprowadzenie dowodu z kserokopii decyzji Urzędu Marszałkowskiego Województwa Zachodniopomorskiego w Szczecinie z dnia [...] maja 2012 r. w sprawie sygn. [...] na okoliczność, że działka na której został zamontowany mobilny węzeł betoniarski jest wyrobiskiem.

Wyrokiem z dnia [...] września 2012 r. ,sygn. akt II SA/Sz 310/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalił skargę na postanowienie Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...] w przedmiocie opłaty legalizacyjnej.

W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że w kontekście podnoszonych skargą zarzutów "rażącego naruszenia prawa" materialnego i procesowego nieodzowne staje się wyjaśnienie na wstępie, że nie każde naruszenie prawa ma postać naruszenia rażącego.

Zdaniem Sądu, Nie ulega wątpliwości, że przy ocenie naruszenia prawa jako "rażące" należy brać pod uwagę ustalenia wynikające z teorii gradacji wad decyzji administracyjnej. Chodzi tu bowiem o tego rodzaju wady, które powodują konieczność eliminacji decyzji z obrotu prawnego z racji istnienia w nich wad o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. "Naruszenia prawa mają charakter rażący w sytuacji, gdy czynności zmierzające do wydania decyzji administracyjnej oraz treść załatwienia sprawy w niej wyrażona stanowią zaprzeczenie stanu prawnego sprawy w całości lub w części. Można powiedzieć, że czynności prowadzące do załatwienia sprawy lub samo jej załatwienie następuje w odniesieniu nie do stanu prawnego sprawy i jego elementów, lecz jak gdyby do ich kontratypów, do zanegowania w całości lub w części treści przepisów regulujących stan prawny sprawy" (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, s. 730).

Przyjmując tak rozumiane pojęcie "rażące naruszenie prawa" Sąd stwierdził, że w wyniku dokonanej kontroli zgodności zaskarżonego postanowienia z prawem nie dopatrzył się ani rażącego naruszenia, ani jakiegokolwiek innego istotnego naruszenia prawa.

W świetle materiału znajdującego się w aktach administracyjnych, nie ulega wątpliwości, że postępowanie prowadzone było zgodnie z regułami procedury administracyjnej, organ pierwszej instancji w sposób wyczerpujący zebrał dowody w sprawie i na ich podstawie organy obu instancji poczyniły bezbłędne ustalenia faktyczne wyjaśniając okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.

Wbrew wywodom skargi uzasadnienia postanowień organów orzekających w sprawie zawierają wszystkie niezbędne elementy, jakich wymaga art. 124 § 2 K.p.a. Organ pierwszej instancji w swojej analizie prawnej zaistniałego stanu faktycznego w klarowny sposób wyłożył, dlaczego przyjął, że sporny mobilny węzeł betoniarski został zaliczony do obiektów budowlanych wymagających pozwolenia na budowę. Okoliczność, że organ drugiej instancji nie rozważał, po raz wtóry tej kwestii, a jedynie stwierdził, na str. 2 uzasadnienia, że: "Jak szczegółowo wykazał organ powiatowy w zaskarżonym postanowieniu, ustawienie mobilnego węzła betoniarskiego (który jako urządzenie techniczne stanowi obiekt budowlany) wymaga pozwolenia właściwego organu" wskazuje na uznanie przez ZWINB w Szczecinie za prawidłową pierwszoinstancyjną materialnoprawną ocenę spornego obiektu oraz na zaakceptowanie wykładni prawnej, która doprowadziła do takiej kwalifikacji mobilnego węzła betoniarskiego w ramach przepisów prawa budowlanego. W tej zaś sytuacji, organ odwoławczy, aczkolwiek kwestię tę omówił lakonicznie, to jednak miał podstawy do uznania, że nie ma potrzeby jeszcze raz powtarzania tego samego, co już zostało powiedziane w uzasadnieniu decyzji PINB w Kołobrzegu. Z tych powodów Sąd nie dopatrzył się w takim zaniechaniu organu odwoławczego rażącego naruszenia przepisów postępowania jak również nie znalazł podstaw do stwierdzenia naruszenia tych przepisów w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270), a tylko naruszenie o takiej ocenie dawałoby podstawę do uwzględnienia skargi.

Zdaniem Sądu, identycznie należało ocenić zarzut niewskazania w decyzji sposobu obliczenia opłaty legalizacyjnej. Skarżący, w ocenie Sądu, nie dostrzega, że w decyzji PINB w Kołobrzegu (pod rozstrzygnięciem a przed uzasadnieniem) znajduje się wyliczenie opłaty legalizacyjnej z powołaniem właściwej podstawy prawnej, wzoru przyjętego do obliczenia oraz wyjaśnieniem poszczególnych czynników ilorazu obliczonego według tego wzoru. Również decyzja organu drugiej instancji zawiera takie wyjaśnienie. Organ ten na 3 stronie uzasadnienia decyzji wyraźnie wskazał, że zaliczył obiekt do kat. VIII obejmującej w załączniku do ustawy Prawo budowlane "inne obiekty" i na tej podstawie przyjął stawkę opłaty legalizacyjnej wynoszącą 500 zł, co zdaniem Sądu, znajduje swoje uzasadnienie w okolicznościach sprawy oraz w powołanych przez organy orzekające przepisach prawa.

Sąd stwierdził, że niezależnie od zarzutów skargi badał, zgodnie z powinnością wynikającą z art. 134 § 1 P.p.s.a., czy zaskarżone postanowienie zgodne jest z przepisami prawa procesowego i doszedł do wniosku, że zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające organu I instancji przepisów tych nie naruszają w żaden sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Zdaniem Sądu, nie ma więc sporu co do tego, że przedmiotowy węzeł betoniarski zamontowany został bez pozwolenia na budowę. Stanowiący podwalinę zarzutu "rażącego naruszenia prawa materialnego" spór, co do kwalifikacji przeznaczenia działki, na której obiekt ten został usytuowany dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia ma charakter pozorny. Skarżąca Spółka poprzez składane przed rozprawą wnioski dowodowe dążyła do wykazania, że działka ta jest wyrobiskiem górniczym, nie dostrzegając, że ta okoliczność nie była przez organy orzekające w sprawie kwestionowana. Oddalając te wnioski dowodowe Sąd miał przede wszystkim na uwadze to, że dowodzenie, iż działka [...] w obrębie R., na terenie której usytuowany został sporny mobilny węzeł betoniarski, stanowi wyrobisko górnicze, nie miało, wbrew poglądom strony skarżącej, istotnego znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego postanowienia. Wyrobisko górnicze, jak stanowi to art. 6 ust. 1 pkt 17 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. (Dz. U. Nr 163, poz. 981), to: "przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze powstała w wyniku robót górniczych". Przedmiotem ustalonej samowoli budowlanej był mobilny węzeł betoniarski a nie wyrobisko górnicze, rozumiane, jako przestrzeń w nieruchomości gruntowej lub górotworze powstała w wyniku robót górniczych. Przepis art. 2 ust. 1 Prawa budowlanego stanowiąc, że: "Ustawy nie stosuje się do wyrobisk górniczych" wyłącza stosowanie ustawy do wyrobisk górniczych, a więc wyżej wskazanej przestrzeni jako przedmiotu działań budowlanych.

Nie ulega wątpliwości, że przedmiotem ustalonej w zaskarżonym postanowieniu samowoli budowlanej nie jest wyrobisko górnicze, skoro w sprawie nie chodzi o roboty budowlane mające za swój przedmiot wyrobisko górnicze, a więc nie chodzi o jakąkolwiek ingerencję w jego przestrzeń (powiększenie, zasypanie, częściową zmianę parametrów, drążenie korytarzy itp.), lecz chodzi o roboty budowlane związane z montażem mobilnego węzła betoniarskiego usytuowanego na terenie, które strona kwalifikuje, jako wyrobisko górnicze. Wobec tego rozstrzyganie czy przyjęte w zaskarżonym postanowieniu "wyrobisko poeksploatacyjne kruszywa" jest wyrobiskiem górniczym jest zbędne na gruncie niniejszej sprawy, skoro zarzut skargi oparty został na mylnym rozumieniu przez stronę skarżącą zakresu przedmiotowego wyłączenia objętego artykułem 2 ust 1 ustawy Prawo budowlane.

Również wbrew zarzutowi i wywodom skargi, trafne jest stanowisko organów obu instancji, kwalifikujących sporny obiekt budowlany jako budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane, mieszczącą się w przykładowo wymienionej w art. 3 pkt 3 tej ustawy kategorii "wolno stojących instalacji przemysłowych lub urządzeń technicznych", które nie są zwolnione z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, wówczas gdy nie mają charakteru obiektu tymczasowego w rozumieniu art., 29 ust. 1 pkt 12 w związku z art. 3 pkt 5 Prawa budowlanego. Okoliczność, że sporne urządzenie posiada nawet w nazwie "mobilny" charakter, a więc jest możliwe do zdemontowania i przemieszczenia w inne miejsce nie oznacza, że jest to urządzenie tymczasowe, skoro jak ustalił to organ I instancji i co nie jest kwestionowane w skardze sporny obiekt ma być użytkowany przez czas dłuższy niż przewidziane w powyższym przepisie dla obiektów tymczasowych 120 dni. Skarżąca Spółka nie miała zresztą wątpliwości, co do takiej kwalifikacji spornego mobilnego węzła betoniarskiego i obowiązku uzyskania na jego montaż pozwolenia na budowę, skoro o takie pozwolenie wystąpiła. Podnoszona skargą okoliczność przewlekłego rozpatrywania tego wniosku przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej nie stanowiła ani podstawy prawnej ani usprawiedliwienia dla przystąpienia do wykonania robót budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę. Kodeks postępowania administracyjnego (art. 37 K.p.a.) oraz ustawa Prawo budowlane (art. 35 ust. 6) przewidują inne środki prawne zwalczania bezczynności organu decyzyjnego, z których strona miała prawo skorzystać. W powyższej ocenie nie czyni wyłomu całkowicie chybiona sugestia zawarta w skardze jakoby wniosek strony o pozwolenie na budowę należało zakwalifikować, jako zgłoszenie robót budowlanych. W materiale dowodowym brak jest pisemnego dowodu zawierającego oświadczenie inwestora wskazujące na zmianę pierwotnego żądania zamieszczonego we wniosku o pozwolenie na budowę, zaś zamieszczona w skardze interpretacja tego wniosku, w realiach niniejszej sprawy pozbawiona jest całkowicie siły przekonywania.

Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do podważenia dokonanych przez organy orzekające ustaleń faktycznych i zastosowanej oceny prawnej.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę kasacyjną wniosła A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. podnosząc zarzuty naruszenia:

1) art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1, 3, 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niezasadne uznanie, że montaż mobilnego węzła betoniarskiego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę,

2) art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędną interpretację art. 2 ust. 1 tej ustawy i w konsekwencji zastosowanie przepisów prawa budowlanego mimo ustawowego wyłączenia ich stosowania albowiem działka o nr ew. [...] jest wyrobiskiem górniczym,

3) art. 57 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze poprzez jego niezastosowanie.

Odnośnie do zarzutów wymienionych w punktach 1 i 2 skarżący kasacyjnie powtórzył w całości argumentację zawartą w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Odnośnie do zarzutu wymienionego w punkcie 3 skarżący kasacyjnie stwierdził, że w związku z generalnym odesłaniem zawartym w art. 57 ust. 2 ustawy Prawo geologiczne i górnicze wypada przyjąć, że w zakresie dotyczącym obiektów budowlanych zakładów górniczych oraz robót budowlanych zakładów górniczych organem pierwszej instancji są co do zasady dyrektorzy okręgowych urzędów górniczych, chyba że szczególny przepis prawa budowlanego przewiduje działanie organu wyższego stopnia jako organu I instancji. Wtedy właściwy jest Prezes Wyższego Urzędu Górniczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny przy wyrokowaniu w przedmiotowej sprawie pominął natomiast kwestię właściwości organu wydającego postanowienie o opłacie legalizacyjnej. Zdaniem skarżącej kasacyjnie Spółki oczywistym jest, że organ nadzoru budowlanego nie był organem właściwym do wydania takiego postanowienia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarga kasacyjna wniesiona przez A. Sp. z o.o. z siedzibą w K. nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Za niezasadne uznać należy zarzuty naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 1, 3, 6 i 7 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez niezasadne uznanie, że montaż mobilnego węzła betoniarskiego wymaga uzyskania pozwolenia na budowę oraz art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. poprzez jego błędną interpretację. Zarzuty naruszenia tych przepisów stanowią powtórzenie zarzutów zawartych w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, w pełni podzielić należy stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, że mobilny węzeł betoniarski jest budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b ustawy Prawo budowlane. Podzielić należy również pogląd Sądu I instancji, że budowlę tę należy zakwalifikować, jako "wolno stojącą instalację przemysłową, o której mowa w art. 3 pkt 3 tej ustawy. Słusznie też Sąd I instancji stwierdził, że nie jest to obiekt tymczasowy. Sugestie skarżącego kasacyjnie, że realizacja tego obiektu nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę nie znajduje żadnego uzasadnienia. W konsekwencji za pozbawioną podstaw uznać należy również sugestię, że realizacja mobilnego węzła betoniarskiego jest montażem, który nie podlega w ogóle przepisom ustawy Prawo budowlane. Sąd I instancji szczegółowo odniósł się do tych kwestii i dał temu wyraz w uzasadnieniu wyroku. Ponowne przytaczanie tych argumentów jest niecelowe.

Za niezasadny uznać należy również zarzut naruszenia art. 57 ust. 2 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze poprzez jego niezastosowanie. Zaznaczyć przy tym należy, że skarżący kasacyjnie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej sprecyzował, że zarzuca Sądowi I instancji naruszenie art. 57 ust. 2 ww. ustawy.

Art. 57 ust. 1 przytoczonej wyżej ustawy stanowi, że do projektowania, budowy, utrzymania i rozbiórki obiektów budowlanych zakładu górniczego stosuje się przepisy prawa budowlanego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Z kolei z art. 57 ust. 2 wynika, że w odniesieniu do działalności, o której mowa w ust. 1, zadania z zakresu administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego określone w przepisach prawa budowlanego wykonują właściwe organy nadzoru górniczego.

Jak wynika z treści przytoczonych wyżej przepisów organy nadzoru górniczego właściwe w odniesieniu do obiektów zakładu górniczego. Zakładem górniczym w świetle art. 6 pkt 7 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. Prawo geologiczne i górnicze jest wyodrębniony technicznie i organizacyjnie zespół środków służących bezpośrednio do wydobywania kopaliny ze złoża, w tym wyrobiska górnicze, obiekty budowlane oraz technologicznie związane z nimi obiekty i urządzenia przeróbcze. Mobilny węzeł betoniarski nie służy do wydobywania kopaliny ze złoża tylko do produkcji betonu. Oczywistym w tej sytuacji jest, że art. 57 ust. 2 ww. ustawy nie miał zastosowania w niniejszej sprawie i nie mógł zostać naruszony przez organy administracji oraz Sąd poprzez jego niezastosowanie.

Z przytoczonych wyżej względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.