Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 40/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2018-05-24 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6322 Usługi opiekuńcze, w tym skierowanie do domu pomocy społecznej
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 148 par. 2 kpa, art. 145 par. 1 pkt 4 kpa
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151 P.p.s.a.
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Danuta Strzelecka-Kuligowska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Maria Mysiak, Sędzia WSA Katarzyna Sokołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 maja 2018 r. sprawy ze skargi H. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie ustalenia kwoty zastępczo wniesionej przez Gminę Miasto K. tyt. opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej oraz zobowiązanie do jej zwrotu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w K. utrzymało w mocy decyzję Kierownika M. O. P. R. w K. z dnia [...] r. w sprawie ustalenia H. S. wysokości opłat podlegających zwrotowi, wniesionych zastępczo przez Gminę K., za pobyt E. W. w Domu Pomocy Społecznej w J. oraz zobowiązania do zwrotu tych opłat.

Postanowieniem z dnia [...] r., nr [...]

na podstawie art. 148 § 1 i 2 oraz art. 149 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257), zwanej dalej: "k.p.a." Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ww. decyzją organu z dnia [...] r.

Organ wskazał, że w dniu [...] r. wpłynął wniosek H. S.

o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Kolegium

z dnia [...] r. Jako podstawę wniosku strona podała art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. że nie z własnej winy nie brała udziału w postępowaniu w fazie rozstrzygnięcia, gdyż nie otrzymała decyzji organu odwoławczego. Strona wskazała, że w dniu [...] r. zwróciła się do pracownika organu o udzielenie telefonicznej informacji w przedmiocie treści decyzji oraz możliwości jej doręczenia drogą elektroniczną. Kolegium przesłało stronie decyzję (doręczono ją w dniu [...] r.), zaznaczając, że już wcześniej decyzja ta została stronie doręczona zastępczo (podwójne awizo). Wnioskodawczyni opisała sytuację błędnego doręczenia decyzji przez szwedzkiego operatora pocztowego i dołączyła korespondencję przetłumaczoną na język polski.

Kolegium, po zbadaniu wymagań formalnych wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego stwierdziło, że nie został zachowany termin do złożenia tego wniosku (art. 148 § 1 k.p.a.) i tym samym należało odmówić wznowienia postępowania administracyjnego. Z ustaleń Kolegium wynikało, że o wydaniu decyzji strona dowiedziała się już w dniu [...] r., kiedy to drogą elektroniczną poinformowała organ, że nie otrzymała decyzji. W dniu [...] r. do organu wpłynęło kolejne pismo wnioskodawczyni z dnia [...] r. (przekazane tradycyjną pocztą), zawierające tę samą informację.

Zdaniem Kolegium, nie ma wątpliwości, że wnioskodawczyni w dacie sporządzenia pisma z dnia [...] r. wiedziała o wydaniu przez organ decyzji rozpatrującej jej odwołanie. Miesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania upłynął najpóźniej w dniu [...] r. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony [...] r. (data wpływu do organu I instancji),

a sporządzony w dniu [...] r. Oba zdarzenia (sporządzenie wniosku i wpływ tego wniosku do organu) nastąpiły po upływie terminu wskazanego w art. 148 k.p.a.

H. S. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. wnosząc o jego uchylenie.

Zaskarżonemu postanowieniu strona zarzuciła naruszenie:

- art. 7, art. 9, art. 10, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na braku wszechstronnego zbadania sprawy, poprzez wybiórcze zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego, zaniechaniu wyjaśnienia i należytej weryfikacji wszystkich okoliczności wynikającychz niniejszej sprawy, a w szczególności kwestii związanych z doręczeniem jej decyzji z dnia [...] r. w przedmiocie ustalenia wysokości opłat za pobyt matki skarżącej w Domu Pomocy Społecznej w J. , wiedzy o konkretnej treści decyzji nakładającej na skarżącą obowiązek zapłaty za pobyt jej matki w domu opieki społecznej, odpowiedzialności drugiej córki związanej z odpłatnością za pobyt matki

w domu pomocy społecznej,

- art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., stanowiącego podstawę do wznowienia postępowania, gdyż skarżąca bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu z powodu braku prawidłowego doręczenia jej decyzji organu z dnia [...] r.,

co skutkowało tym, że strona nie mogła skutecznie przedstawić swojego stanowiska w sprawie,

- art. 148 § 1 i 2 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne przyjęcie,

że skarżąca nie zachowała miesięcznego terminu do wniesienia podania

o wznowienie postępowania, w sytuacji, gdy prawidłowa i całościowa ocena zgromadzonych w sprawie dowodów przeczy takiemu twierdzeniu.

Według skarżącej, zaskarżony organ błędnie przyjął, że miała ona wiedzę

o treści decyzji z dnia [...] r. już w dniu [...] r. Te ustalenia są całkowicie dowolne i poczynione sprzecznie ze zgromadzonym materiałem dowodowym. Stwierdziła, że czym innym jest jakaś bliżej nieokreślona wiedza o samym fakcie wydania decyzji, a czym innym konkretna wiedza o treści decyzji. Z akt sprawy wynika, że skarżąca miała jedynie wiedzę, że została wydana jakaś decyzja. Nie oznacza to, że skarżąca miała wiedzę o treści tej decyzji. Wynika to bezpośrednio z samego pisma skarżącej do organu z dnia [...] r., gdzie wprost wskazała, że ma wiedzę o jakieś treści decyzji administracyjnej dotyczącej jej osoby, ale nie ma wiedzy o konkretnej treści tej decyzji. Wskazała, że dopiero w dniu [...] r. dowiedziała się o treści decyzji z dnia [...] r. i w terminie złożyła podanie o wznowienie postępowania, tj. w dniu [...] r., zatem nie uchybiła miesięcznemu terminowi do złożenia podania o wznowienie postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Kontrola sprawy, dokonana przez Sąd według z kryterium legalności działalności organów administracji publicznej, w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), nie potwierdziła zasadności wniesionej skargi.

Zaskarżonym postanowieniem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. odmówiło wszczęcia postępowania administracyjnego mając na względzie wystąpienie przesłanki z art. 148 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), zwanej dalej: "k.p.a.". Zgodnie z tym przepisem, podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania.

Jako podstawę wznowienia postępowania administracyjnego skarżąca podała

art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. że strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. Stosownie do art. 148 § 2 k.p.a., termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.

Istota sporu dotyka przyjętej przez organ daty, od której rozpoczął bieg miesięczny termin do wniesienia podania przez H. S. o wznowienie postępowania administracyjnego. Organ uznał bowiem, że strona nie zachowała przedmiotowego terminu, co skutkowało wydaniem przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego na podstawie art. 149 § 3 k.p.a.

Sąd uznał, że powyższe przepisy zostały zastosowane przez zaskarżony organ w sposób prawidłowy. W niekwestionowanych przez skarżącą okolicznościach sprawy, w dniu [...] r. sporządziła ona podanie o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Kolegium z dnia [...] r. Strona wskazywała, że z powodu wadliwego doręczenia jej decyzji przez szwedzkiego operatora, została bez własnej winy pozbawiona udziału w postępowaniu zakończonym wydaniem ww. decyzji. W skardze strona podniosła, że dopiero w dniu [...] r. otrzymała pismo organu zawierające decyzję z dnia [...] r.

W ocenie Sądu, materiał dowodowy sprawy został przez organ zebrany i oceniony w sposób prawidłowy, a wynika z niego, że skarżąca już w dniu [...] r. miała wiedzę o wydaniu decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego, kiedy pocztą e-mail poinformowała organ, że nie otrzymała tej decyzji. Organ przyjął, że termin miesięczny do złożenia skutecznie przedmiotowego wniosku, należy liczyć od daty [...] r. W tym dniu skarżąca kolejny raz poinformowała organ, że nie doręczono jej przedmiotowej decyzji. Przyjmując powyższe uznać należy, że termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a., upływał skarżącej najpóźniej w dniu [...] r. W takiej sytuacji, zdaniem Sądu, organ prawidłowo przyjął, że podanie skarżącej z dnia [...] r. o wznowienie postępowania administracyjnego zostało wniesione z uchybieniem trzydziestodniowego ustawowego terminu, o którym mowa

w art. 148 § 1 k.p.a. Powyższe skutkować musiało wydaniem przez organ postanowienia o odmowie wznowienia postępowania administracyjnego (art. 149 § 3 k.p.a.).

Zawarty w art. 148 § 2 k.p.a. zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" oznacza moment, w którym strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Rzecz dotyczy takich danych identyfikujących, jak: nazwa organu, który wydał decyzję administracyjną oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. W sytuacji, gdy strona we wcześniejszych pismach powołuje się na posiadanie wiedzy o wydaniu przez organ decyzji uznać należy, że data tych wcześniejszych pism jest datą od której należy liczyć termin do wniesienia podania o wznowienie i ustalać czy został zachowany.

Wbrew twierdzeniom skarżącej, dla biegu rozpoczęcia terminu z art. 148 § 1 k.p.a., nie jest konieczne poznanie pełnej czy konkretnej treści decyzji. Bieg tego terminu rozpoczyna się w dacie powzięcia przez stronę wiadomości o istnieniu decyzji. Istotne jest jedynie, aby do strony dotarła wiadomość o wydaniu decyzji o zawartym w niej rozstrzygnięciu, niezależnie od źródła, z którego pochodzi (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 289/16, opubl. w Lex nr 2412497). Artykuł 148 § 2 k.p.a., nie wymaga dla otwarcia biegu terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., dopełnienia wymogu doręczenia decyzji, której dotyczy żądanie wznowienia (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2017 r., sygn. akt I OSK 289/16, opubl. w Lex 2412497).

W świetle ww. wywodów, nie zasługuje na uwzględnienie argumentacja skargi, z której wynika, że termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania powinien być liczony od [...] r., w którym organ ponownie doręczył skarżącej decyzję, skoro skarżąca już wcześniej miała wiedzę o decyzji objętej podaniem o wznowieniem postępowania administracyjnego w sposób umożliwiający sformułowanie żądania wznowienia.

Podsumowując Sąd uznał że, zarzuty skargi okazały się niezasadne. Charakter formalnoprawny zaskarżonego postanowienia, powoduje iż poza kontrolą Sądu pozostaje kwestia prawidłowości wydania decyzji objętej wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego.

Z tych względów Sąd, oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.