Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 782/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-11-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant St. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 listopada 2011 r. sprawy ze skargi G. K. na uchwałę Rady Gminy Tarnowo Podgórne z dnia 17 maja 2011r. Nr IX/101/2011 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; oddala skargę


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] maja 2011 roku G. K. wezwała Wójta Gminy T. P. do usunięcia naruszenia prawa przez zmianę § 31 ust. 3 uchwały nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] maja 2011 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowościach T. P. i G. w taki sposób, aby do czasu wybudowania i uruchomienia systemu kanalizacyjnego możliwe było odprowadzanie ścieków bytowych do szczelnych, bezodpływowych zbiorników na nieczystości, z których ścieki te będą regularnie wywożone przez koncesjonowane firmy do miejsc wskazany przez służby gminne.

W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, iż jest właścicielką działek położonych w T. P. przy ul. S. na granicy T. P. i G., które w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczono symbolami 2 MN, 3 MN, 4 MN, 6 MN, 1 ZP/WS. Nieruchomości te zostały przeznaczone na cele budowlane pod zabudowę jednorodzinną. Sieć kanalizacyjna nie została jednak do nich doprowadzona, a najbliższy kolektor sanitarny znajduje się w odległości ok. 1,5 km. Koszt połączenia nieruchomości skarżącej z siecią kanalizacyjną wyniósłby więc ok. 1 mln zł. Tymczasem G. K. nie dysponuje środkami finansowymi pozwalającymi na samodzielne wybudowanie takiego odcinka sieci kanalizacyjnej. Plan zagospodarowania przestrzennego nie przewiduje natomiast możliwości innego odprowadzania ścieków bytowych i sanitarnych jak tylko do sieci kanalizacyjnej. W szczególności nie dopuszcza się możliwości sytuowania zbiorników bezodpływowych na ścieki czy przydomowych oczyszczalni ścieków. Na chwilę obecną skarżąca nie ma żadnej możliwości odprowadzenia ścieków. Uzyskanie pozwolenia na budowę okaże się wobec tego utrudnione, co z kolei wbrew art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93) narusza jej prawo własności. W obecnym brzmieniu § 31 ust. 3 planu miejscowego uniemożliwia bowiem skarżącej korzystanie z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem. Nie wiadomo przy tym, kiedy Gmina wybuduje w pobliżu sieć kanalizacyjną. G. K. zaznaczyła, że wybudowania sieci kanalizacyjnej umożliwiającej podłączenie jej nieruchomości domaga się już od 2002 roku. Wniosek o sporządzenie dokumentacji projektowej sieci kanalizacyjnej i wykonanie kanalizacji złożył jej mąż w dniu [...] kwietnia 2002 roku. W odpowiedzi Gmina poinformowała jedynie, iż realizacja sieci kanalizacyjnej przy ul. S. jest zasadna. Nadto, w listopadzie 2002 roku skarżąca złożyła dwa pisma w Urzędzie Gminy T. P., w których ponownie zażądała podjęcia w 2003 roku realizacji sieci kanalizacyjnej przy ul. S. W grudniu 2002 roku otrzymała jednak negatywną odpowiedź zarówno Wójta Gminy T. P., jak i Przewodniczącego Rady Gminy T. P. Wykonanie sieci nie było możliwe z powodu braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz niemożliwości doboru odpowiedniego kolektora sanitarnego. Ponowny wniosek w sprawie budowy sieci kanalizacyjnej G. K. złożyła w dniu [...] grudnia 2009 roku w zw. ze złożeniem projektu planu miejscowego. W dniu [...] października 2010 roku wniosła też uwagi do powyższego projektu wskazując, że brak przepisów przejściowych w zakresie obowiązku podłączenia do sieci kanalizacyjnej narusza jej prawa. Na sesji Rady Gminy w dniu [...] listopada 2010 roku wskazano raz jeszcze na zasadność zgłoszonych przez nią uwag do planu miejscowego i sprzeczność § 31 ust. 3 i 4 planu miejscowego z prawem. Uwag tych nie uwzględniono. Wobec tego skarżąca wezwała organ do usunięcia naruszenia prawa, a następnie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Postępowanie w tej sprawie zostało jednak umorzone z uwagi na stwierdzenie nieważności tego planu przez Wojewodę W. Ponowne wyłożenie przez Gminę planu miejscowego upoważniło skarżącą do zgłoszenia swych uwag w trybie art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717). Uwagi te nie zostały jednak przyjęte i na sesji w dniu [...] maja 2011 roku Rada Gminy podjęła uchwałę naruszającą uprawnienia wnioskodawczyni. Ponadto, § 31 ust. 2 planu miejscowego jest w ocenie skarżącej sprzeczny z art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132 poz. 622). Zgodnie bowiem z cytowanym przepisem, można wymagać od właściciela działki podłączenia się do sieci kanalizacyjnej, chyba że budowa sieci kanalizacyjnej jest technicznie lub ekonomicznie nieuzasadniona. Koszt podłączenia się do odległego o ok. 1,5 km kolektora sanitarnego sprawia, iż takie działanie byłoby ekonomicznie nieuzasadnione. Wykluczenie natomiast przez Radę Gminy w planie miejscowym stosowania w okresie przejściowym zbiorników bezodpływowych na ścieki jest sprzeczne z tym przepisem. Wreszcie, § 31 ust. 3 i 4 planu miejscowego narusza konstytucyjną zasadę równości. W zakresie bowiem kilku nieruchomości znajdujących się na terenie T. P. Rada Gminy dopuściła stosowanie bezodpływowych zbiorników na ścieki. W stosunku do nieruchomości skarżącej, także znacznie oddalonych od najbliższego kolektora sanitarnego, organ nie zezwolił na to rozwiązania. Przejawem dyskryminacji jest też fakt, że większość mieszkańców T. P. została bezpłatnie podłączona do omawianej sieci. Natomiast skarżąca w celu włączenia się do sieci kanalizacyjnej zmuszona jest ponieść koszty budowy 1,5 km odcinka sieci.

W odpowiedzi uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2011 roku Rada Gminy T. P. odmówiła dokonania żądanej przez skarżącą zmiany.

Ustosunkowując się do podniesionych zarzutów, organ zauważył, iż miejscowy plan zagospodarowanie przestrzennego ustalił nieruchomości skarżącej docelowo pod: zabudowę mieszkaniową (MN), tereny zieleni urządzonej z systemem wód powierzchniowych (ZP/WS) oraz komunikację wewnętrzną (KDW). Określa on nadto obowiązek podłączenia nowe zabudowy do sieci wodno-kanalizacyjne. Plan ten nie ogranicza jednak w żaden sposób dotychczasowego sposobu korzystania z działki i nie narusza prawa własności. Z kolei zgodnie z opinią właściciela sieci Gospodarki Komunalnej [...] sp. z o.o. istnieje aktualnie techniczna możliwość rozbudowy sieci kanalizacji sanitarnej i podłączenia do niej planowanych budynków. Według istniejącej dokumentacji technicznej [...] sp. z o.o. wyceniła koszt realizacji brakującego odcinka kolektora kanalizacji sanitarnej na ul. S. na kwotę 1 mln zł. Spółka ta planuje realizację przedmiotowego zadania na lata 2012-2013. W celu przyśpieszenia realizacji zadania istnieje możliwość partycypacji w kosztach przez właścicieli gruntu. Plan miejscowy dopuszcza natomiast zbiorniki bezodpływowe tylko na terenie 5 siedlisk rolniczych. Są to pojedyncze gospodarstwa, zlokalizowane w oderwaniu od zabudowy i w znacznym oddaleniu od sieci kanalizacyjnej. Nie doszło zatem do naruszenia konstytucyjnej zasady równości.

Pismem z dnia [...] lipca 2010 roku G. K. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, wnosząc o stwierdzenie przez Sąd nieważności § 31 ust. 3 planu miejscowego i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając powyższej uchwale z dnia [...] maja 2011 roku naruszenie: (1) art. 140 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 34 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. Nr 89 poz. 414) poprzez pozbawienie skarżącej na czas nieokreślony możliwości korzystania z nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem, (2) art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminie poprzez uniemożliwienie skarżącej wyposażenie nieruchomości w zbiornik bezodpływowy nieczystości ciekłych lub w przydomową oczyszczalnię ścieków bytowych, mimo że podłączenie nieruchomości do sieci kanalizacyjnej jest ze względu na odległość do kolektora sanitarnego nieuzasadnione, (3) art. 32 Konstytucji RP poprzez przyznanie większości mieszkańców T. P. możliwość podłączenia się do sieci kanalizacyjnej za darmo, a w stosunku do części właścicieli nieruchomości Gmina wyraziła nawet zgodę na stosowanie bezodpływowych zbiorników na ścieki; skarżąca jest natomiast zmuszona wybudować odcinek sieci kanalizacyjnej o długości ok. 1,2 km we własnym zakresie.

W uzasadnieniu skarżąca powtórzyła wcześniejszą argumentację, dodając, że w jej ocenie realizacja przedmiotowego odcinka sieci kanalizacyjnej w latach 2012-2013 wydaje się mało prawdopodobna. Z prowadzonej przez nią już od 2002 r. korespondencji z Gminą wynika, iż Gmina miała od dawna plany budowy sieci na ul. S. w T. P. Pomimo upływu 10 lat sieć ta jednak nie powstała, a jej obecna realizacja zależy od wielu warunków. Do tego czasu skarżąca nie może natomiast korzystać z nieruchomości zgodnie z przeznaczeniem, tj. wybudować na niej dom mieszkalny. Doszło zatem do naruszenia jej prawa własności, gdyż nie jest możliwe spełnienie wymogów z art. 34 ust. 3 pkt 3a Prawa budowlanego. Następnie skarżąca podtrzymała swoje stanowisko w piśmie z dnia [...] października 2011 roku.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy T. P. wniosła o jej oddalenie.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż zarzuty zawarte w skardze są bezzasadne. Ustalenia planów miejscowych wprowadzają bowiem często ograniczenia w zakresie określonym w art. 140 Kodeksu cywilnego. Wtedy właściciel może korzystać z gruntu tylko w tak zakreślonych granicach. Ustalenia planów miejscowych kształtują bowiem wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Co więcej, nie jest też uzasadniony zarzut pozbawienia skarżącej możliwości korzystania ze swej działki zgodnie z przeznaczeniem. W wyniku uchwalenia planu miejscowego nieruchomość G. K., wykorzystywana dotąd na cele rolnicze, została bowiem przeznaczona na cele budowlane pod zabudowę jednorodzinną. Na mocy art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nieruchomości, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być wykorzystywane w sposób dotychczasowy do momentu ich zagospodarowania zgodnie z planem. Brak więc jakichkolwiek przeszkód w obecnym rolniczym wykorzystywaniu nieruchomości przez skarżącą. G. K. posiada zbiornik bezodpływowy i do niego odprowadza ścieki. Zarzut, iż nie może ona odprowadzać ścieków bytowych nie jest zatem trafny. Nadto, § 4 ust. 1 pkt 6 zaskarżonego planu ustala zachowanie istniejących budynków mieszkalnych. Skoro zatem plan ten nie określa czasu, w jakim ma nastąpić zmiana z dotychczasowego wykorzystania rolniczego na budowlane, to brak jest podstaw prawnych do uwzględnienia zarzutów skarżącej. Żaden przepis nie zobowiązuje też Gminy do natychmiastowej realizacji infrastruktury technicznej na terenie, którego wykorzystanie zostało zmienione planem miejscowym. Zresztą, w Gminie powstała oczyszczalnia ścieków i przygotowana jest na odbiór ścieków istniejących, jak i na ścieki, które powstaną w wyniku rozbudowy infrastruktury. Nadto, w uzasadnieniu do uchwały z dnia [...] czerwca 2011 roku w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zawarto informacja o planowanej rozbudowie kanalizacji sanitarnej na ul. S. w latach 2012-2013. Uchwalenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie nakłada na skarżącą zatem obowiązku natychmiastowej zmiany przeznaczenia nieruchomości. Nie ma też sprzeczności przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu porządku i czystości w gminie z § 31 pkt 3 zaskarżonej uchwały. Działka skarżącej wykorzystywana jest bowiem na cele rolnicze, a skarżąca nie wystąpiła o pozwolenie na budowę. Organ zauważył poza tym, iż Gmina realizuje inwestycje z własnych środków przeznaczonych w budżecie, dbając o rozbudowę infrastruktury. Nie jest jednak możliwe zrealizowanie wszystkich mediów na terenach przeznaczonych pod budownictwo, zwłaszcza tam, gdzie doszło do zmiany przeznaczenia gruntu z rolniczego na budowlane. Wreszcie, zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72 poz. 747), przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek budowy urządzeń wodociągowych i kanalizacyjnych, ustalonych przez Gminę w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. Przedsiębiorstwo to na podstawie art. 21 powołanej ustawy opracowało plan rozwoju i modernizacji urządzeń wodociągowych oraz kanalizacyjnych, z którego wynika, iż w latach 2012-2013 na ul. S. zostanie zbudowana sieć kanalizacyjna. Skarżąca ma wobec tego w świetle prawa zapewnioną możliwość podłączenia się do sieci kanalizacyjnej.

W dniu [...] listopada 2011 roku Sąd wezwał Radę Gminy T. P. do podania, czy inwestycja polegająca na budowie instalacji wodno-kanalizacyjnej w ul. S. była wcześniej ujmowana w planach inwestycyjnych Gminy i gminnego przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego oraz w jakich latach w okresie poprzednim planowano realizację tej inwestycji. Pismem z dnia [...] listopada 2011 roku Rada poinformowała, iż uchwałą nr [...] Rada Gminy T. P. z dnia [...] grudnia 2010 roku został zatwierdzony Plan inwestycyjny na lata 2011-2013 dotyczący rozbudowy sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej na terenie Gminy. Plan ten obowiązuje od dnia [...] stycznia 2011 roku do dnia [...] grudnia 2013 roku. Do tego pisma dołączono także powołaną uchwałę z dnia [...] grudnia 2010 roku, pismo wyjaśniające Prezesa Zarządu T. Gospodarki Komunalnej [...] Sp. z o.o. z dnia [...] listopada 2011 roku oraz mapkę projektu budowlano-wykonawczego budowy sieci kanalizacji sanitarnej z przykanalikami w ul. S. w T. P.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje

Skarga okazała się bezzasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrole działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.

W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270), Sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z treści art. 145 § 1 – Sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie i orzeka o ich uchyleniu w sytuacji, gdy stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawę rozstrzygnięcie w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 roku o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80 poz. 717). Na początku należy wskazać, iż wedle art. 64 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie własności może nastąpić tylko w drodze ustawy i jedynie w zakresie, w jakim nie narusza ono istoty tego prawa. Zasadę tę potwierdza następnie również art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 roku – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16 poz. 93), z którego wynika, iż prawo własności nie ma charakteru absolutnego, a jego granice są wyznaczone m.in. przez ustawy szczególne. Jednym z tych przepisów jest art. 6 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, przewidujący, iż ustalenia planu miejscowego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności. Uszczegółowieniem tego przepisu jest natomiast art. 15 ust. 2 pkt 9 i 10 powołanej ustawy, wedle którego w planie miejscowym należy obowiązkowo określić szczegółowe warunki zagospodarowania terenów i ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy, oraz zasady modernizacji, rozbudowy i budowy systemów komunikacji i infrastruktury technicznej.

Odnosząc powyższe uwagi do zarzutów skarżącej Sąd uznał, iż nie znalazły one potwierdzenia w niniejszej sprawie. Przede wszystkim trzeba wskazać, że § 31 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] maja 2011 roku w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w miejscowościach T. P. i G. ogranicza wprawdzie skarżącą w wykonywaniu jej prawa własności, lecz zarazem ograniczenie to nie posiada charakteru trwałego. Czasowe natomiast wyłączenie możliwości zabudowy nieruchomości, przeznaczonej w planie zagospodarowania przestrzennego na cele budowlane, wraz z uzależnieniem jej od stworzenia podstawowej infrastruktury, w tym wypadku sieci kanalizacyjnej, mieści się w dopuszczalnych granicach ingerowania we własności, gdyż nie narusza ono jej istoty. Takie ograniczenie nie jest nadto rozwiązaniem docelowym, ponieważ Gmina zamierza objąć zasięgiem sieci kanalizacyjnej także działki należące do skarżącej.

G. K. zwróciła niemniej uwagę na kierowane przez nią wcześniej pisma do organu by ten rozpoczął prace, mające na celu rozszerzenie przedmiotowej sieci, przy czym podejmowane przez nią działania nie zakończyły się jak dotąd w jej ocenie powodzeniem. Trzeba jednak w ocenie Sądu wskazać, iż wedle art. 3 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001 roku o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72 poz. 747) zbiorowe zaopatrzenie w wodę jest zadaniem własnym Gminy, która ponadto ustala kierunki rozwoju sieci m.in. w planie zagospodarowania przestrzennego. Uszczegółowieniem tych wytycznych jest z kolei wieloletni plan rozwoju oraz modernizacji urządzeń wodociągowym i kanalizacyjnych, o jakim mowa w art. 21 powołanej ustawy. Taki plan posiada już charakter konkretny, gdyż w świetle art. 21 ust. 2 pkt 2, 4 i 5 cytowanej ustawy powinien precyzować m.in. przedsięwzięcia do zrealizowania oraz źródła ich finansowania. Dodatkowo, na mocy art. 15 ust. 1 tejże ustawy na przedsiębiorstwie wodociągowo-kanalizacyjnym ciąży obowiązek zapewnienia budowy urządzeń, ustalonych w planie miejscowym i planie, o jakim mowa w art. 21 tej ustawy.

W celu ustosunkowania się do powyższego zarzutu skarżącej, Sąd postanowił wezwać organ do podania, czy inwestycja, polegająca na budowie instalacji wodno-kanalizacyjnej na ul. S., była już ujmowana w planach inwestycyjnych Gminy i gminnego przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego i w jakich latach w okresie poprzednim planowano realizację takiej inwestycji. W odpowiedzi organ wyjaśnił, iż uchwałą nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] grudnia 2010 roku został zatwierdzony Plan inwestycyjny na lata 2011-2013 dotyczący rozbudowy sieci wodociągowej i kanalizacji sanitarnej na terenie Gminy. Plan ten obowiązuje od dnia [...] stycznia 2011 roku do dnia [...] grudnia 2013 roku (k. 58-60 akt sądowych). Wnioski te potwierdza załączony do powołanej uchwały szczegółowy wykaz inwestycji, który pod poz. 8 na rok 2012 obejmuje także wykonanie kanalizacji sanitarnej w rejonie ul. S. (k. 65 i 67-68 akt sądowych). Informacje dotyczące przedsięwzięcia są w tej mierze konkretne oraz wskazują źródło ich finansowania. Nadto, okres pozostały do wykonania przedmiotowej inwestycji nie jest zbyt długi, a zatem również ograniczenie prawa własności skarżącej nie powinno być nadmiernie uciążliwe.

W tym miejscu trzeba także wyraźnie podkreślić, iż zgodnie z art. 35 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tereny, których przeznaczenie plan miejscowy zmienia, mogą być nadal wykorzystywane w dotychczasowy sposób aż do momentu, kiedy zostaną zagospodarowane zgodnie z tym planem, o ile w jego treści nie postanowiono inaczej. Z kolei § 32 uchwały nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] maja 2011 roku wskazuje, iż powołany akt prawa miejscowego nie przewiduje żadnych szczególnych uregulowań w tej mierze. Wobec tego plan ten wkracza w prawo własności skarżącej tylko na przyszłość, potencjalnie. Nie wywoła on natomiast skutku już teraz w postaci prawnego obowiązku dostosowania się do wprowadzonych zmian. Biorąc zatem pod uwagę dotychczasowe wnioski, trudno jest w działaniach organu administracji publicznej dopatrzeć się cech nadużycia władztwa planistycznego.

Sąd uznał również, iż na uwzględnienie nie zasługują zarzuty naruszenia art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 września 1996 roku o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (Dz. U. Nr 132 poz. 622) i § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690), na który zdaje się też powoływać skarżąca. Pierwszy z cytowanych przepisów dotyczy bowiem obowiązku właściciela nieruchomości w zakresie utrzymywania czynności oraz porządku co do nieczystości ciekłych, podczas gdy drugi z nich ma zastosowanie przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków i budowli. Podzielając stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lipca 2011 roku, sygn. akt II OSK 745/11, należało zatem przyjąć, że kontrola legalności § 31 pkt 3 uchwały nr [...] Rady Gminy T. P. z dnia [...] maja 2011 roku nie odnosiła się do zgodności tej normy prawa miejscowego z przepisami ustawy o utrzymaniu w czystości i porządku w gminach oraz z przepisami powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku.

W tej sytuacji, Sąd rozpoznając przedmiotową sprawę w granicach skargi, nie znalazł podstaw do jej uwzględnienia. Zaskarżona uchwała w ocenie Sądu nie narusza prawa. Wobec tego skargę jako bezzasadną należało oddalić wedle art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270).