Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt I SA/Ke 598/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2010-12-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 33, par. 1, 2, 4, art. 121-122, art. 124  art. 187 par. 1,  art. 191,
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Adamiec, Sędziowie Sędzia WSA Danuta Kuchta,, Sędzia WSA Mirosław Surma (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Michał Gajda, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 grudnia 2010r. sprawy ze skargi P. Z. O. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie zarządzenia zabezpieczenia na majątku podatnika przewidywanych zobowiązań w podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Decyzja organu administracji publicznej i przedstawiony przez ten organ tok postępowania.

1.1. Decyzją z dnia [...].. nr [...].Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. z dnia [...].. nr [...].w przedmiocie zarządzenia zabezpieczenia, na majątku P. Z. O. jego, przewidywanych zobowiązań w podatku od towarów i usług za wskazane miesiące 2006 i 2007r. (w łącznej wysokości 296 206 zł oraz odsetek w wysokości 104 342 zł), dokonanego na rachunku bankowym podatnika.

1.2. Na skutek wniosku Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w K. w dniu [...].. wydał decyzję nr [...].w przedmiocie zarządzenia zabezpieczenia na majątku P. Z. O. jego przewidywanych zobowiązań w VAT za lata 2006, 2007 i 2008 w kwocie 358.212 zł wraz z przewidywaną wysokością odsetek za zwłokę za powyższy okres obliczoną na dzień 22 grudnia 2009r. w kwocie 102.526 zł, tj. w łącznej kwocie 460.738 zł dokonanego na rachunku bankowym podatnika.

1.3. W związku z odwołaniem od ww. decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w K. decyzją z dnia [...].. nr [...].uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

1.4. Organ pierwszej instancji, po przeprowadzeniu ponownego postępowania, w dniu [...].r. wydał decyzję nr [...].w sprawie zarządzenia zabezpieczenia na majątku P. Z. O. jego przewidywanych zobowiązań w VAT za wskazane miesiące 2006r. i 2007r., jednocześnie podając przewidywaną wysokość ww. zobowiązań.

1.5. Organ odwoławczy utrzymując w mocy decyzję organu pierwszej instancji wskazał na art. 33 § 1 i § 2 pkt 2, a także art. 33 § 4 pkt 2 Ordynacji podatkowej i wyjaśnił, że w świetle przytoczonych przepisów, niezbędnym elementem sentencji oraz uzasadnienia decyzji o zabezpieczeniu zobowiązania podatkowego na majątku podatnika jest określenie przybliżonej wysokości tego zobowiązania, co do którego toczy się postępowanie podatkowe w sprawie określenia jego wysokości lub kontrola podatkowa, natomiast podstawową przesłanką do wydania takiej decyzji jest uzasadniona obawa, że zobowiązanie podatkowe może nie zostać wykonane.

1.6. W uzasadnieniu wniosku o zabezpieczenie podano, iż w toku postępowania kontrolnego prowadzonego przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wobec podatnika w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób fizycznych oraz VAT za lata 2006, 2007, 2008 stwierdzono nieprawidłowości w określeniu kwoty naliczonego VAT, co skutkowało zaniżeniem kwot wpłat VAT oraz zawyżeniem kwot podatku do przeniesienia na miesiąc następny. Ustalono, iż podatnik w poszczególnych miesiącach 2006r., 2007r. i 2008r. obniżał kwotę podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wynikającą z faktur VAT wystawionych przez firmę "S. T." Sp. z o.o. z K., na łączną kwotę netto 1.871.238 zł, VAT 358.212,36 zł. W trakcie postępowania kontrolnego ustalono, iż faktury wystawione przez ww. podmiot stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. Wniosek zawiera również wyszczególnienie, w formie tabelarycznej, kwot zobowiązań podatkowych i kwot zwrotu różnicy w VAT za poszczególne miesiące kontrolowanego okresu z rozbiciem na wysokość zadeklarowaną przez podatnika i wysokość określoną przez kontrolujących. Zdaniem wnioskodawcy Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. istnieje uzasadniona obawa, że brak zabezpieczenia mógłby udaremnić lub utrudnić egzekucję przewidywanej należności pieniężnej, w szczególności biorąc pod uwagę istotną rozbieżność pomiędzy stanem majątkowym, firmy a wysokością obliczonej we wniosku należności.

1.7. Organ odwoławczy wskazał, że przybliżona wartość zobowiązania w VAT została określona w zaskarżonej decyzji w oparciu o informacje uzyskane z UKS, który to Urząd prowadzi wobec podatnika postępowanie kontrolne, a tym samym jest głównym dysponentem wiedzy w zakresie nieuprawnionego odliczenia przez podatnika podatku naliczonego z faktur wystawionych przez firmę "S. T.".

Organ wyjaśnił, iż powyższe oznacza, że decyzja wydana w sprawie zabezpieczenia zobowiązania podatkowego nie zastępuje decyzji wymiarowej i nie rozstrzyga co do istoty sprawy. Zabezpieczenie zobowiązania podatkowego na podstawie art. 33 Ordynacji podatkowej ma jedynie zagwarantować wykonanie przez podatnika ciążącego na nim obowiązku. Dlatego też, kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania podatkowego, w którym określa się je tylko wstępnie i w przybliżonej wysokości. Strona uważając, że decyzja organu kontrolnego wydana w przedmiocie określenia zobowiązań podatkowych w VAT została rozstrzygnięta w oparciu o materiał, który jej zdaniem jest niewystarczający do rozstrzygnięcia sprawy - będzie miała prawo wniesienia odwołania do organu II instancji, a następnie prawo złożenia skargi do Sądu.

1.8. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zasadniczym celem postępowania zabezpieczającego jest nie tyle przymusowy pobór podatków (to, jest celem postępowania egzekucyjnego), ile zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Jest to postępowanie umożliwiające skuteczne wyegzekwowanie należności podatkowych od podmiotów zobowiązanych, w sytuacji gdy zachodzi uzasadniona obawa, że zobowiązania te nie zostaną zapłacone. Pojęcie "uzasadnionej obawy" nie zostało zdefiniowane w ustawie. Zawarte w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej wyliczenie stanowi jedynie egzemplifikację przykładowo wybranych okoliczności, które mogą uzasadniać stan "obawy" niewykonania zobowiązania podatkowego i są to "trwałe zaprzestanie regulowanie zobowiązań podatkowych" lub "dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję".

Z akt sprawy wynika, iż Prokuratura Rejonowa Kielce - Wschód w dniu 23 czerwca 2008r. wszczęła śledztwo w sprawie P. O. oraz firmy "S. T." Sp. z o.o. (obecnie śledztwo jest prowadzone przez Prokuraturę Okręgową w K.). Następnie w dniu 12 listopada 2009r. zostało wszczęte postępowanie kontrolne wobec P. O. przez Dyrektora UKS w K.. Na podstawie postępowania wyjaśniającego, przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji, ustalono, że: podatnik w styczniu 2008r. kupił lokal mieszkalny który następnie sprzedał M. M. w dniu 24 kwietnia 2009r.,natomiast w grudniu 2008r. sprzedał na rzecz E. M. lokal nabyty przez niego w styczniu 2004r.

Ponadto w dniu 11 września 2009r. P. O. i jego żona M. O. zawarli umowę o częściowym podziale majątku, według której nieruchomości położone w Woli Kopcowej oznaczone numerami ewidencyjnymi 561/18

o pow. 872 m2 i 561/15 o pow. 692 m2, stanowiące dotychczas wspólnotę majątkową, nabyła na wyłączną własność M. O., natomiast P. O. nabył na wyłączną własność przedsiębiorstwo "E.-B." O. P. Usługi Consultingowe.

Podatnik jest współwłaścicielem 1/8 części nieruchomości o numerze księgi wieczystej nr KII L/00119765/4 oraz 1/12 części nieruchomości o numerze księgi wieczystej nr KII L/00119768/5. Ww. części stanowią współudział P. O. w drodze dojazdowej do działki położonej w Woli Kopcowej stanowiącej wyłączną własność M. O..

1.9. Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, że analizując powyższy materiał dowodowy nie budzi wątpliwości fakt, że P. O. w okresie po dniu wszczęcia ww. śledztwa zaczął dokonywać sprzedaży lokali i zawarł ze swoją żoną umowę o częściowym podziale majątku wspólnego. Czynności te stanowią przesłankę wynikająca z art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, iż podatnik dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję.

Okoliczności uzasadniające stan obawy, o jakim mowa w przepisie art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej nie oznaczają jedynie wystąpienia przykładowo wymienionych w tym artykule przesłanek w postaci trwałego nie uiszczania wymaganych zobowiązań publicznoprawnych oraz zbywania składników swego majątku w celu udaremnienia egzekucji. Wskazał, że w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia należności podatkowych organy mogą wykazywać ziszczenie się przesłanek ustawowych zabezpieczenia przy użyciu wszelkich dostępnych i możliwych środków, a także w oparciu o wszelkie okoliczności faktyczne uprawdopodabniające możliwość niewykonania zobowiązania podatkowego. Na potwierdzenie swojego stanowiska powołał wyrok NSA z dnia 19 listopada 2009r., sygn. akt. I FSK 1383/08.

1.10. Organ odwoławczy podniósł, że decyzja została wydana nie tylko w oparciu o jedną z dwóch przesłanek wymienionych w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, tj. dokonywanie przez podatnika czynności polegających na zbywaniu majątku, które mogą utrudnić lub udaremnić egzekucję. W celu wykazania "uzasadnionej obawy" ustalono także stan majątkowy i finansowy podatnika. Z zeznań podatkowych o wysokości osiągniętego w 2009r. dochodu PIT-36L i PIT-37 wynika, iż P. O. z tytułu prowadzonej działalności osiągnął dochód w wys. 168.316,15 zł, natomiast z innych źródeł uzyskał dochód w wys. 304,73 zł. Zestawiając uzyskany w 2009r. przez podatnika dochód z wartościami przybliżonych zobowiązań podatkowych i odsetek należnych od tych zobowiązań określonych w zaskarżonej decyzji organu podatkowego stwierdzono, iż dochód stanowi tylko około 42% wartości kwot określonych przez organ pierwszej instancji. Ponadto, podatnik posiada kilka zobowiązań kredytowych. Dokładnej wartości tych zobowiązań nieokreślono, ponieważ podatnik, pomimo skutecznie doręczonego wezwania, nie złożył informacji i wyjaśnień w sprawie sytuacji majątkowej i finansowej.

1.11. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że w sprawach decyzji opartych o treść art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zastosowanie mają przepisy Działu IV tej ustawy. W celu ustalenia istnienia przesłanek do zabezpieczenia wskazanych w ww. artykule, winno być przeprowadzone postępowanie wyjaśniające. Obowiązek przeprowadzenia takiego postępowania wynika m.in. z art. 122 Ordynacji podatkowej. W tej sprawie postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone. Nie należy jednak utożsamiać go z obowiązkiem przeprowadzenia kontroli, gdyż takiego warunku przepisy prawa nie formułują. Organ podkreślił, iż w sprawach tych nie ma zastosowania przepis art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, o czym stanowi § 2 pkt 2 ww. przepisu.

2. Skarga do Sądu.

2.1. Na powyższą decyzję P. O. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. wnosząc o jej uchylenie. Zarzucił naruszenie przepisów Ordynacji podatkowej, tj. art. 33 § 1-4 poprzez nieprawidłowe zastosowanie przepisu; art. 121, art. 122, art. 124 poprzez niekorzystną dla skarżącego ich nadinterpretację; art. 187 § 1, gdyż nie zebrano dowodów w tej sprawie.

2.2. W uzasadnieniu wskazano, że organ odwoławczy nie odniósł się co do słuszności określenia wielkości kwot podatku przewidywanego do zabezpieczenia, ograniczając się tylko do słuszności i celowości dokonanego zabezpieczenia.

Zdaniem skarżącego wnioskujący o zabezpieczenie nie wskazał pozytywnych przesłanek wynikających z treści art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, warunkujących możliwość dokonania zabezpieczenia. W związku z tym obowiązek ten przeszedł na organ podatkowy wydający decyzję zgodnie z art. 210 §1 pkt 6 i § 4 Ordynacji podatkowej.

Skarżący zauważył, że akta sprawy nie zawierają dokumentów świadczących o przeprowadzeniu w sprawie postępowania wyjaśniającego. Decyzja nie przedstawia dowodów w postaci faktur VAT, wystawionych przez firmę "S. T.", które nie zostały uznane. Nie przedstawiono sposobu ustalenia wysokości przyszłego zobowiązania podatkowego. Przyjęta przez organ wysokość kwot świadczy o swobodnej i dowolnej jej uznawalności. Brak tych danych pozbawia stronę możliwości kwestionowania prawidłowości wysokości przyszłego podatku. W ocenie skarżącego został on skutecznie pozbawiony swych praw w zakresie obrony.

Skarżący wskazał, że akta sprawy dotyczące wszczętego postępowania kontrolnego znajdujące się w UKS nie zawierają dowodów w sprawie. Do chwili obecnej nie została wszczęta kontrola podatkowa, na co wskazuje art. 13 ustawy o kontroli podatkowej. Zdaniem skarżącego organy nie są w stanie ustalić przewidywanej kwoty zobowiązań, gdyż nie posiadają i nie zebrały dowodów w tej części.

Przytaczając treść art. 33 Ordynacji podatkowej skarżący podniósł, że nie spełnia przesłanki "trwałego zaprzestania regulowania wymagalnych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym". Natomiast odnośnie przesłanki określonej jako dokonywanie czynności polegające na zbywaniu majątku wskazał, że kupno i sprzedaż nieruchomości odbywała się w latach 2004-2008. Trudno jest przyjąć, że była ona czyniona dla uniknięcia ewentualnego płacenia dodatkowego wymiaru VAT po 2010r. Samo stwierdzenie, że Prokuratura Rejonowa wszczęła śledztwo bez podania czego i kogo dotyczy oraz sygnatury akt nie może być dowodem w sprawie.

W ocenie skarżącego organy nie ustaliły stanu faktycznego, czym naruszono art. 122 Ordynacji podatkowej. Brak dowodów nie pozwala organom na zrealizowanie normy prawnej zawartej w art. 124 Ordynacji podatkowej.

Na potwierdzenie swoich argumentów skarżący powołał orzeczenia sądów administracyjnych.

2.3. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

3. Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. zważył, co następuje:

3.1. Zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.), określanej dalej jako ustawa p.p.s.a., sąd bada zaskarżone orzeczenie pod kątem jego zgodności z obowiązującym prawem, zarówno materialnym, jak i procesowym, nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

3.2. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie bowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa.

3.3. Stosownie do przepisu art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe przed terminem płatności może być zabezpieczone na majątku podatnika, jeżeli zachodzi uzasadniona obawa, że nie zostanie ono wykonane. Z kolei zgodnie z dyspozycją art. 33 § 2 Ordynacji podatkowej - zabezpieczenia w okolicznościach wymienionych w § 1 tego przepisu można dokonać również w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej, przed wydaniem decyzji określającej lub ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego.

Zasadniczą przesłanką uzasadniającą zabezpieczenie jest obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Przepis art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej jedynie przykładowo wymienia okoliczności pozwalające uznać, że zachodzi obawa niewykonania zobowiązania, tj. trwałe nieuiszczanie przez podatnika wymaganych zobowiązań o charakterze publicznoprawnym lub dokonywanie czynności polegających na zbywaniu majątku, mogące utrudnić lub udaremnić egzekucję. Zapis "w szczególności" wskazuje, że wyliczenie nie jest wyczerpujące, zatem inne nie wymienione w przepisie przypadki mogą uzasadniać zabezpieczenie zobowiązania podatkowego przed terminem płatności. Ustalenie istnienia przesłanki, o której mowa w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej, na co słusznie wskazuje również skarżący, wymaga przeprowadzenia przez organ stosownego postępowania, a ciężar wykazania, że zachodzi przesłanka w postaci uzasadnionej obawy niewykonania zobowiązania podatkowego obciąża organ podatkowy, który winien zgromadzić dowody potwierdzające tę okoliczność, wyczerpująco je rozpatrzyć stosownie do przepisu art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej zaś w uzasadnieniu decyzji przedstawić w sposób jednoznaczny przyczyny dla których ustanawia zabezpieczenie ze wskazaniem dowodów uprawdopodabniających istnienie uzasadnionej obawy przesądzającej o dokonaniu zabezpieczenia. Przepis art. 33 § 4 Ordynacji podatkowej nakłada z kolei na organ obowiązek określenia w decyzji o zabezpieczeniu przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego, a w przypadku gdy zabezpieczenie następuje przed dniem wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego także kwoty odsetek za zwłokę należnych od tego zobowiązania na dzień wydania decyzji o zabezpieczeniu. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że decyzje o zabezpieczeniu zobowiązań podatkowych winny być szczegółowo uzasadnione. Obowiązek nałożony na organy powinien zostać zrealizowany w taki sposób, by fakt ziszczenia się przesłanki zawartej w art. 33 § 1 Ordynacji podatkowej oraz wyliczenie przybliżonej kwoty zobowiązania podatkowego mógł podlegać kontroli sądowej.

W niniejszej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie nie uchyla się spod kontroli Sądu, a organy dopełniły obowiązków określonych w wyżej powołanych przepisach prawa.

3.4. Należy podkreślić, że przesłanką zabezpieczenia w każdym wypadku jest uzasadniona obawa niewykonania zobowiązania podatkowego. Musi ona być wykazana indywidualnie w każdym konkretnym przypadku – przede wszystkim w nawiązaniu do sytuacji finansowej podatnika.

W przedmiotowej sprawie znamiennym jest, że szczegółowe ustalenie sytuacji finansowej podatnika, która to bez wątpienia ma istotne znaczenie dla przyjęcia istnienia konieczności dokonania zabezpieczenia w ramach prowadzonego przez organy postępowania napotkało na przeszkody. Otóż skarżący odmówił organom udzielenia informacji w sprawie jego aktualnej sytuacji materialnej, finansowej i rodzinnej. Stąd też niezrozumiały dla Sądu jest stawiany w skardze zarzut jakoby organy nie odniosły zaległości do aktualnej sytuacji finansowej podatnika. Tym bardziej zaś, że mimo biernej postawy procesowej skarżącego, co przeczy również stawianej przez niego tezie o pozbawieniu go prawa do udziału w postępowaniu, organy zebrały samodzielnie dowody potwierdzające istnienie obawy niewykonania zobowiązania.

W takim kontekście, w tym przy opisanej wyżej postawie podatnika, okoliczności związane ze zbywaniem majątku muszą wskazywać, że nie jest to normalny przejaw prowadzonej przez podatnika działalności. Sprzedaż nieruchomości, zawarcie intercyzy (pkt 1.8.) po dacie wszczęcia postępowania karnego (wbrew skardze skonkretyzowanego m.in. poprzez wskazanie sygnatury akt – karta nr 37 akt administracyjnych), a następnie postępowania kontrolnego uzasadnia przyjęcie tezy, że skarżący wyzbywa się majątku, co może utrudnić lub udaremnić egzekucję. Ponadto zestawienie uzyskanego przez skarżącego dochodu w 2009r. i wysokości przybliżonych zobowiązań podatkowych, przy braku współdziałania podatnika, co do jego aktualnej sytuacji majątkowej, potwierdzało istnienie uzasadnionej obawy, o której mowa w art.33 § 1 Ordynacji podatkowej. Wbrew też zarzutom skargi organy w prowadzonym postępowaniu zgromadziły dowody (m.in. wskazane w pkt 1.8.), których ocena znajdująca odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie narusza granic swobodnej oceny dowodów określonej w art.191 Ordynacji podatkowej i zasługuje na akceptację.

3.5. Z istoty zabezpieczenia wynika, iż rozstrzygnięcie w przedmiocie zabezpieczenia jest w każdym przypadku realizowane w ramach luzu decyzyjnego. Obejmuje on ocenę istnienia ustawowych przesłanek oraz przede wszystkim skorzystanie bądź nieskorzystanie z zabezpieczenia w razie ich stwierdzenia. Zasadniczym celem zabezpieczenia zobowiązania podatkowego jest zagwarantowanie środków finansowych na zaspokojenie zobowiązań podatkowych. Z treści art. 33 Ordynacji podatkowej wynika, że jest ono dokonywane przed wystąpieniem przesłanek do wszczęcia egzekucji administracyjnej. Postępowanie to ma na celu zagwarantowanie środków na zaspokojenie należności podatkowych. W związku z tym, na tym etapie nie musi być znana dokładna wielkość tego zobowiązania. Podstawową kwestią jest, co już wyżej wskazano, potwierdzenie w ramach postępowania istnienia obawy, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane. Z kolei za wystarczające ustawodawca uznał takie dowody, które pozwalają ustalić przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego. Postępowanie zabezpieczające nie ma bowiem charakteru zastępczego dla postępowania wymiarowego. W decyzji o zabezpieczeniu organ podatkowy określa przybliżoną kwotę zobowiązania podatkowego, obliczoną według posiadanych danych oraz wysokość odsetek za zwłokę należnych od zaległości podatkowej. Za oczywiście chybioną należy uznać więc argumentację skarżącego opartą na twierdzeniu o pozbawieniu strony w postępowaniu zabezpieczającym możliwości kwestionowania prawidłowości ustalenia wysokości przyszłego podatku.

W niniejszej sprawie organ w sposób prawidłowy określił przybliżoną kwotę zobowiązania opierając się na wyliczeniu i twierdzeniach przedstawionych przez organ kontroli (pkt 1.6.). Zdaniem Sądu powyższe, uwzględniając wysoki stopień szczegółowości przedstawionych informacji, stanowiło wystarczającą podstawę do przyjęcia, że została uprawdopodobniona wysokość zobowiązania. Mając przy tym na uwadze, że decyzja w zakresie zabezpieczenia wykonania zobowiązania jest decyzją uznaniową, a organ odwoławczy nabierając wątpliwości, co do kompletności materiału dowodowego, nakazał organowi I instancji w tym zakresie przeprowadzić postępowanie uzupełniające, jak również samodzielnie dokonał ustaleń korespondując z Dyrektorem Urzędu Kontroli Skarbowej w K. – to uznać należy, że także w tym zakresie zrealizował prawidłowo dyspozycję art. 122 i art.187 Ordynacji podatkowej. Ponadto, na co już wyżej wskazano, kwestie związane z wymiarem podatku nie mogą być przedmiotem szczegółowej analizy w postępowaniu dotyczącym zabezpieczenia zobowiązania.

3.6. W konsekwencji nie można podzielić poglądu skarżącego o naruszeniu przez organ art. 33 § 1-4, art.121, art.122, art.124 i art.187 § 1 Ordynacji podatkowej, ponieważ organ ten prawidłowo cytowane przepisy prawa zinterpretował i zastosował.

3.7. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art.151 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.