Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SAB/Lu 148/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2017-09-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6122 Rozgraniczenia nieruchomości
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: utrzymano w mocy postanowienie referendarza sądowego
Powołane przepisy: article: art. 249a, art. 260 § 1 i § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 6 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu B. B. od postanowienia starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SAB/Lu 148/16 w przedmiocie umorzenia postępowania o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi B. B. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie przeprowadzenia czynności rozgraniczających p o s t a n a w i a utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.


UZASADNIENIE

W dniu 27 lipca 2016 r. B. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wójta Gminy w przedmiocie przeprowadzenia czynności rozgraniczających.

W dniu 30 stycznia 2017 r. skarżący złożył na urzędowym formularzu (druk "PPF") wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym poprzez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, uwzględniając w całości wniosek skarżącego, przyznał mu prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata.

Wyznaczona przez Okręgową Radę Adwokacką do reprezentowania skarżącego w niniejszej sprawie adwokat A. D. w piśmie z dnia 26 czerwca 2017 r. poinformowała Sąd, że B. B. w dniu 26 czerwca 2017 r. złożył w jej kancelarii pisemne oświadczenie o rezygnacji z przyznanego mu prawa pomocy. Do powyższego pisma adwokata A. D. załączyła uwierzytelnioną kopię wspomnianego oświadczenia. Wobec zaś jego treści wniosła o zwolnienie jej od obowiązku reprezentowania B. B. w niniejszej sprawie.

W piśmie z dnia 17 lipca 2017 r. B. B. zwrócił się do Sądu o ustanowienie na jego rzecz adwokata celem sporządzenia skargi kasacyjnej.

Postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, po rozpoznaniu wniosku skarżącego z dnia 17 lipca 2017 r., umorzył postępowanie o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu postanowienia referendarz powołał się na treść art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", a następnie stwierdził, że wobec przyznania skarżącemu w niniejszej sprawie na mocy postanowienia z dnia 21 marca 2017 r. prawa pomocy w zakresie całkowitym (obejmującym m.in. ustanowienie adwokata z urzędu), rozpoznanie jego kolejnego wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez ustanowienie adwokata jest zbędne w rozumieniu powyższego przepisu. W ocenie referendarza bez wpływu na tę ocenę pozostaje fakt wypowiedzenia przez skarżącego pełnomocnictwa dotychczasowemu pełnomocnikowi wyznaczonemu dla niego w ramach przyznanego prawa pomocy. W takiej sytuacji przysługuje bowiem skarżącemu prawo do zwrócenia się do właściwej okręgowej rady adwokackiej o wyznaczenie w miejsce dotychczasowego pełnomocnika innego adwokata.

B. B. w ustawowym terminie wniósł sprzeciw od powyższego postanowienia. W sprzeciwie tym nie zawarł jednak żadnych zarzutów, wniosków procesowych, ani uzasadnienia.

Rozpoznając sprzeciw Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:

Sprzeciw nie jest zasadny.

Zgodnie z art. 260 § 1 i § 2 p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 p.p.s.a., w tym postanowienia w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Stosownie zaś do art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się.

W ocenie Sądu, referendarz sądowy zasadnie uznał, że w niniejszej sprawie zachodziła podstawa do umorzenia postępowania w sprawie przyznania skarżącemu prawa pomocy. Poza sporem jest bowiem, że prawomocnym postanowieniem z dnia 21 marca 2017 r. referendarz sądowy przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zarówno zwolnienie w całości od kosztów sądowych, jak i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika (adwokata) z urzędu. Skoro zaś skarżącemu zostało już przyznane prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu, jego ponowny wniosek w tym przedmiocie jest bezprzedmiotowy. Skarżący nie może bowiem ponownie ubiegać się w tej samej sprawie o przyznanie prawa pomocy w tym samym zakresie.

Słusznie również stwierdził referendarz, że kwestia wypowiedzenia przez skarżącego pełnomocnictwa adwokatowi A. D. wyznaczonej do reprezentowania go w niniejszej sprawie, pozostaje bez wpływu na powyższą ocenę. Korzystając z otrzymanego w niniejszej sprawie prawa pomocy skarżący – chcąc dokonać zmiany dotychczas ustanowionego pełnomocnika z urzędu – winien zwrócić się w tym względzie ze stosownym wnioskiem bezpośrednio do Okręgowej Rady Adwokackiej, w której gestii pozostaje personalny dobór adwokata do reprezentowania określonej osoby w ramach przyznanego jej w danej sprawie prawa pomocy.

Z tych względów Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.