Postanowienie NSA, sygn. akt II FSK 3630/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-03-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6117 Ulgi płatnicze (umorzenie, odroczenie, rozłożenie na raty itp.)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 49 par. 1, art. 58 par. 1 pkt 3, art. 73
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bogusław Dauter po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E. B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt I SA/Łd 1522/12 w sprawie ze skargi E. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w L. z dnia 27 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia zaległości podatkowych postanawia: oddalić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

1. Postanowieniem z 14 lutego 2013 r., I SA/Łd 1522/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę E. B. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w L. z 27 września 2012 r. w przedmiocie umorzenia zaległości w podatku akcyzowym za lipiec, sierpień, wrzesień i listopad 1998 r., oraz październik, listopad i grudzień 1999 r.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd pierwszej instancji wskazał, że w rozpoznawanej sprawie wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi zostało doręczone pełnomocnikowi w sposób zastępczy, przewidziany w art. 73 § 1 do 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej jako: "P.p.s.a."). Mając na uwadze treść wymienionych przepisów sąd uznał, że wezwanie zostało doręczone w dniu 10 stycznia 2013 r. Ponieważ adresat nie uzupełnił braków skargi w terminie 7 dni od tej daty, sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz § 3 P.p.s.a. postanowił o jej odrzuceniu.

2. W skardze kasacyjnej od powyższego postanowienia skarżący zarzucił na podstawie art. 174 pkt 2 P.p.s.a. naruszenie:

1. art. 49 P.p.s.a. przez uznanie, iż pismo nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, tj. brak pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącego,

2. art. 73 § 1 do 4 P.p.s.a. przez jego zastosowanie i uznanie, że wezwanie do uzupełnia braków zostało doręczone pełnomocnikowi w sposób zastępczy,

3. art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. przez jego przedwczesne zastosowanie.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

3. Skarga kasacyjna nie jest zasadna.

Z treści art. 37 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wynika, że pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy. Chodzi tutaj o pierwszą czynność procesową z udziałem tego pełnomocnika. Może to być czynność polegająca na wszczęciu postępowania przez wniesienie skargi lub kolejna czynność dokonana przez tego pełnomocnika, który w trakcie trwania postępowania wstąpił do sprawy. Z kolei art. 46 § 3 P.p.s.a. stanowi, że do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który przedtem nie złożył pełnomocnictwa. Przepisy te wyraźnie zatem stanowią, że obowiązkiem pełnomocnika będącego radcą prawnym, adwokatem, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym jest dołączenie do akt sprawy pełnomocnictwa z podpisem mocodawcy przy podejmowaniu przez niego pierwszej czynności procesowej w sprawie.

Jeżeli wymóg ten nie zostanie zachowany przez pełnomocnika wnoszącego pismo w sprawie, sąd, zgodnie z art. 49 § 1 P.p.s.a., traktuje to uchybienie jako brak formalny pisma i wzywa pełnomocnika do jego uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania. Skarga na decyzję ostateczną organu administracji publicznej jest kwalifikowanym pismem procesowym, dlatego skutkiem nieuzupełnienia braku formalnego skargi w wyznaczonym terminie jest, zgodnie z dyspozycją art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., jej odrzucenie. Z obowiązku przedłożenia pełnomocnictwa nie zwalnia fakt, że pełnomocnictwo zostało złożone w innym postępowaniu np. administracyjnym. W takiej sytuacji pełnomocnik powinien dołączyć do akt sprawy nowy egzemplarz pełnomocnictwa albo sporządzić uwierzytelniony odpis pełnomocnictwa z dokumentu znajdującego się w aktach sprawy, o ile umocowanie w treści pełnomocnictwa obejmowało swoim zakresem dalszy etap postępowania w sprawie czyli przed sądem administracyjnym.

Z uwagi na powyższe niezasadny jest zarzut naruszenia art. 49 P.p.s.a. Ze względu na dyspozycję art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik był zobowiązany do przedłożenia pełnomocnictwa a sąd pierwszej instancji wobec dostrzeżenia braku skargi prawidłowo wezwał do jego usunięcia. Również niezasadny jest zarzut naruszenia art. 49 § 1 poprzez odrzucenie skargi bez uprzedniego wezwania skarżącego do podpisania skargi, w sytuacji, gdy pełnomocnik nie przedłożył pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącego. Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie nie zgadza się z tezą wskazaną przez skarżącego w skardze kasacyjnej zawartą w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 13 stycznia 2012 r., II OSK 2634/11. Należy zauważyć, że przepisy dotyczące doręczeń mają charakter obligatoryjny. Jeżeli więc strona ustanowiła pełnomocnika lub osobę upoważnioną do odbioru pism, doręczenia należy dokonywać wyłącznie tym podmiotom (art. 67 § 5 P.p.s.a.). Skoro skarga została sporządzona i wniesiona przez adwokata, który wskazał w skardze, że zastępuje skarżącego, to sąd pierwszej instancji w świetle art. 37 § 1 w zw. z art. 67 § 5 i art. 49 P.p.s.a. prawidłowo wezwał pełnomocnika do przedłożenia pełnomocnictwa i nie był zobowiązany z uwagi na nieusunięcie przez niego w wyznaczonym terminie braku formalnego skargi, do wzywania samego skarżącego do podpisania środka zaskarżenia.

W związku z tym za nietrafny należy także uznać zarzut naruszenia przez sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Słusznie bowiem sąd ten odrzucił skargę wobec bezskutecznego upływu terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 73 § 1 do 4 P.p.s.a. Sąd stwierdza, że jest on bezzasadny a twierdzenia zawarte w skardze kasacyjnej na jego poparcie są gołosłowne. Jak wynika z akt sprawy na podstawie zarządzenia z 14 grudnia 2012 r. zostało skierowane do pełnomocnika skarżącego wezwanie do usunięcia braków formalnych skargi. Przesyłka pocztowa skierowana na adres pełnomocnika, była dwukrotnie awizowana - 27 grudnia 2012 r., oraz 4 stycznia 2013 r. W związku z nieodebraniem przesyłki przez pełnomocnika, została ona zwrócona przez pocztę do sądu pierwszej instancji. Należy w tym miejscu wskazać, że jak stanowi art. 73 P.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w artykułach poprzedzających, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej lub w urzędzie gminy, a zawiadomienie o tym umieszcza w skrzynce na korespondencję, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W tym przypadku doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia tego okresu. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sąd pierwszej instancji słusznie przyjął, że nastąpiło doręczenie zastępcze przesyłki do adresata na podstawie art. 73 P.p.s.a.

Z tych to względów skarga kasacyjna podlegała oddaleniu, zgodnie z art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a.