Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2300/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2006-03-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Czarnecki Asesor WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2006r. sprawy ze skargi P. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji oddala skargę


UZASADNIENIE

P. O. wniósł skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] marca 2005r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji.

Z przedstawionych przez organ akt administracyjnych wynika, iż w dniu [...] stycznia 2005r. w m. B. na drodze krajowej nr [...] został zatrzymany do kontroli samochód marki [...] o nr rej. [...] stanowiący własność skarżącego, którym kierował osobiście skarżący. Kontrolowanym pojazdem przewożony był telewizor, mini-wieża oraz zestaw kina domowego z D. S.A. Filia w B. dla odbiorców w S. i Z. Skarżący okazał do kontroli wypis z zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne. W wyniku kontroli stwierdzono, że skarżący wykonuje transport drogowy bez wymaganej licencji.

Pismem z dnia [...] stycznia 2005r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego poinformował skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w związku z przeprowadzoną kontrolą pouczając go jednocześnie o treści art. 10 § 1 kpa.

Decyzją z dnia [...] marca 2005r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną 8 000zł za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganej licencji na podstawie lp. 1.1.1. załącznika do ustawy o transporcie drogowym.

Skarżący wniósł odwołanie od tej decyzji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego.

W odwołaniu podniósł, że w dniu [...] stycznia 2005r. jego pracownik K. T. prowadzący samochód marki [...] o masie całkowitej do 3,5 t na trasie [...] poinformował go o awarii tego samochodu i nie rozwiezionym towarze do odbiorców. W związku z tym skarżący pojechał samochodem marki [...] i przeładował do niego towar, który miał być rozwieziony [...]. W czasie przewożenia towaru do odbiorców, na drodze krajowej nr [...], został zatrzymany do kontroli i inspektor stwierdził wtedy, że wykonuje transport drogowy bez wymaganej licencji. Z uwagi na powołane w odwołaniu okoliczności skarżący zwrócił się o umorzenie postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej podkreślając, że na dzisiejszym rynku pracy dbałość o odbiorców jest bardzo ważnym elementem.

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] sierpnia 2005r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że przewóz wykonywany przez skarżącego w czasie kontroli nie spełniał warunków przewozu na potrzeby własne określonych w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, gdyż przewożony przez skarżącego towar nie był przez niego sprzedany, kupiony, wynajęty, wydzierżawiony, wyprodukowany, wydobyty, przetworzony ani naprawiony. Zgodnie z okazanymi w czasie kontroli fakturami VAT sprzedawcą przewożonego towaru był D. S.A., a nabywcami osoby trzecie. Z uwagi na to, że przewóz ten nie był niezarobkowym transportem drogowym więc do jego wykonywania niezbędne było uzyskanie licencji przewozowej. Argumenty podniesione przez stronę w odwołaniu nie mogą natomiast być podstawą do zmiany zaskarżonej decyzji.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie P. O. zarzucił organowi naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 81 i art. 107 § 3 kpa oraz przepisów prawa materialnego tj. art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej. Wniósł w związku z tym o uchylenie zaskarżonej decyzji, a ponadto o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K. T. na okoliczność awarii samochodu marki [...].

W uzasadnieniu skargi zarzucił organowi II instancji, że nie ustosunkował się w decyzji do okoliczności podniesionych w odwołaniu, co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa. Ponadto nie podjął wszelkich niezbędnych kroków w celu dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia sprawy i nie uwzględnił słusznego interesu obywatela, czym naruszył art. 7 kpa. Nie zebrał też i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego (nie rozważył między innymi możliwości przesłuchania w charakterze świadka pracownika skarżącego K. T.), co stanowi naruszenie art. 77 § 1 kpa oraz art. 80 kpa. Organ nie uwzględnił ponadto przy wydawaniu decyzji słusznego interesu przedsiębiorcy, czym naruszył przepisy art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej. Nałożona kara pieniężna przewyższa natomiast w sposób rażący wartość przewożonego towaru. Skarżący podkreślił też, że posiada zaświadczenie o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne, a organ II instancji nie odniósł się do faktu.

Główny Inspektor Transportu Drogowego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo podkreślił, iż zebrany w sprawie materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w chwili kontroli skarżący wykonywał transport drogowy, a więc posiadanie przez niego zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne nie miało znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Przeprowadzenie dowodu na okoliczność siły wyższej, jako przyczyny naruszenia prawa, nie miałoby natomiast wpływu na treść rozstrzygnięcia. Odpowiedzialność za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym ma bowiem charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na rozprawie w dniu 13 marca 2006r., w oparciu o art. 106 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił wniosek skarżącego o przeprowadzenie dowodu z zeznań świadka K. T.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądy administracyjne powołane są do badania legalności, czyli zgodności zaskarżonych decyzji lub postanowień z przepisami prawa materialnego i przepisami postępowania, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania decyzji lub postanowienia.

Sąd administracyjny nie bada natomiast celowości, czy też słuszności zaskarżonego aktu.

Skarga wniesiona przez P. O. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż Sąd nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2005r. oraz utrzymana nią w mocy decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w [...] z dnia [...] marca 2005r. zostały wydane z naruszeniem prawa.

Zgodnie z art. 4 pkt 4 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz. U. Nr 125, poz. 1371 z późn. zm.) przewóz na potrzeby własne to każdy przejazd pojazdu po drogach publicznych z pasażerami lub bez, załadowanego lub bez ładunku, przeznaczonego do nieodpłatnego krajowego i międzynarodowego przewozu drogowego osób lub rzeczy, wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, spełniający łącznie następujące warunki:

a) pojazdy samochodowe używane do przewozu są prowadzone przez przedsiębiorcę, lub jego pracowników,

b) przedsiębiorca legitymuje się tytułem prawnym do dysponowania pojazdami samochodowymi,

c) w przypadku przejazdu pojazdu załadowanego - rzeczy przewożone są własnością przedsiębiorcy lub zostały przez niego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione albo celem przejazdu jest przewóz osób lub rzeczy z przedsiębiorstwa lub do przedsiębiorstwa na jego własne potrzeby, a także przewóz pracowników i ich rodzin,

d) nie jest przewozem w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w zakresie usług turystycznych.

Przepis art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym stanowi z kolei, że transport drogowy to krajowy transport drogowy lub międzynarodowy transport drogowy, a określenie to obejmuje również każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do jego podstawowej działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4.

Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 ww. ustawy - podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego.

W ocenie Sądu, tak precyzyjne określenie w art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym warunków jakim ma odpowiadać przewóz na potrzeby własne miało na celu z jednej strony opisanie sytuacji, w której przedsiębiorca realizuje przewóz nieodpłatnie na własne potrzeby, jako działalność pomocniczą w stosunku do podstawowej działalności nie wykonując go w celach zarobkowych i dlatego nie musi ubiegać się o licencję na wykonywanie transportu drogowego, z drugiej natomiast zapobiec sytuacjom gdy osoba pod pozorem wykonywania przewozów na potrzeby własne w rzeczywistości świadczy usługi transportowe.

Jak wynika z akt sprawy oraz treści skargi skarżący nie kwestionuje stanu faktycznego ustalonego podczas kontroli, że przewożone kontrolowanym pojazdem towary stanowiły własność osób trzecich i nie został przez skarżącego sprzedane, kupione, wynajęte, wydzierżawione, wyprodukowane, wydobyte, przetworzone lub naprawione. Skarżący zarzucił jedynie organowi, iż nie uwzględnił nadzwyczajnych okoliczności (awaria samochodu [...] o dopuszczalnej masie całkowitej do 3,5 tony), w jakich doszło do naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o transporcie drogowym w kontekście art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej.

Należy jednak wyraźnie podkreślić, że odpowiedzialność za naruszenie przepisów o transporcie drogowym ma charakter obiektywny i nie jest oparta na zasadzie winy. Okoliczności podniesione przez skarżącego w odwołaniu oraz w skardze nie mogły więc być podstawą do odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej, gdyż ustawa o transporcie drogowym nie przewiduje takiej możliwości.

Art. 92 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że karze pieniężnej w wysokości od 50 zł do 15000 zł podlega ten kto wykonuje transport drogowy lub przewozy na potrzeby własne naruszając obowiązki lub warunki wynikające z przepisów tej ustawy oraz innych ustaw i wiążących Rzeczpospolitą Polską umów międzynarodowych.

Wysokość kar za poszczególne rodzaje naruszeń jest ściśle określona w załączniku do tej ustawy i organ nie może sam miarkować jej wysokości w zależności od okoliczności danej sprawy.

W zaistniałym stanie faktycznym organy administracji obu instancji prawidłowo ustaliły, iż skarżący w momencie kontroli nie wykonywał przewozu na potrzeby własne w rozumieniu art. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, a więc powinien posiadać licencję na wykonywanie transportu drogowego i w związku z tym zasadnym było nałożenie kary pieniężnej w wysokości 8 000 zł na podstawie lp. 1.1.1. załącznika do tej ustawy.

Fakt posiadania przez skarżącego zaświadczenia o wykonywaniu przewozów na potrzeby własne nie miał w tej sytuacji znaczenia, skoro skarżący nie wykonywał przewozu na potrzeby własne.

W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności. Organ poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz należycie uzasadnił treść rozstrzygnięcia. Rozpatrując niniejszą sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organ administracji ani przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania administracyjnego.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.