Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1673/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-12-10 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 650  Sprawy świadczeń społecznych w drodze wyjątku
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: Przyznano prawo pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika
Powołane przepisy: article: art. 246 par. 1 pkt 1 w związku z art. 258 par. 2 pkt 7
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: Joanna Kruszewska - Grońska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. H. przedstawiciela ustawowego małoletniej K. H. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E. H. przedstawiciela ustawowego małoletniej K. H. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia w drodze wyjątku p o s t a n a w i a: ustanowić adwokata dla skarżącej E. H. przedstawiciela ustawowego małoletniej K. H.


UZASADNIENIE

We wniosku o przyznanie prawa pomocy (złożonym w dniu [...] grudnia 2012 r. na urzędowym formularzu PPF) skarżąca E. H. przedstawiciel ustawowy małoletniej K. H. zażądała zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.

Z oświadczeń zawartych we wniosku oraz akt administracyjnych sprawy wynika, że skarżąca pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z dwojgiem dzieci – 19-letnim synem i 12-letnią córką. Rodzina utrzymuje się z zasiłku stałego w wysokości 277,13 zł, dodatku mieszkaniowego w kwocie 122 zł, zasiłku rodzinnego w wysokości 106 zł, dodatku do zasiłku rodzinnego dla córki w kwocie 170 zł oraz zasiłku pielęgnacyjnego dla syna w wysokości 153 zł. Skarżąca jest zarejestrowana w powiatowym urzędzie pracy jako bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Dzieci skarżącej uczą się: córka w szkole podstawowej (gdzie korzysta z dożywiania), a syn – w zasadniczej szkole zawodowej. Cały majątek rodziny wyczerpuje mieszkanie o powierzchni 50 m kw.

Rozpoznając wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy, na wstępie podnieść należy, że stosownie do treści przepisu art. 239 pkt 1 lit. e ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 (dalej p.p.s.a.), nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania organu w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Mając na uwadze przedmiot niniejszej sprawy (odmowa przyznania świadczenia w drodze wyjątku), wniosek skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia jej od kosztów sądowych pozostaje bezprzedmiotowy. Zatem rozpoznaniu będzie podlegać wyłącznie żądanie dotyczące ustanowienia adwokata.

Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zawarte w wyżej cytowanym przepisie określenie "gdy osoba ta wykaże" oznacza, iż to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy. Zatem rozstrzygnięcie w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (J. P. Tarno – "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz" Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 2, Warszawa 2006, s. 504; por. także postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2005 r., OZ 944/04, niepubl.).

Oceniając przedmiotowy wniosek, stwierdzić należy, że zasługuje on na uwzględnienie. Z akt sądowych i administracyjnych sprawy jednoznacznie wynika, iż skarżąca nie jest w stanie poczynić jakichkolwiek oszczędności, bowiem dochody jakie osiąga wraz z dziećmi w ramach świadczeń rodzinnych i pomocy społecznej pozwalają jedynie na bardzo skromne życie.

Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., należało postanowić jak w sentencji.