Wyrok NSA, sygn. akt OSK 1272/04
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2005-03-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Eugeniusz Mzyk (spr.), Sędziowie NSA Andrzej Gliniecki, Barbara Gorczycka-Muszyńska, Protokolant Iwona Sadownik, po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2005 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 17 czerwca 2004 r. sygn. akt IV SA 856/03 w sprawie ze skargi J. K. na postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie z dnia 28 stycznia 2003 r. Nr [...] w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 czerwca 2004 r. sygn. akt IV SA 856/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uwzględniając skargę J. K. - uchylił zaskarżone postanowienie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Warszawie w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu.

W ocenie Sądu Wojewódzkiego zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem prawa. W sprawie pozostaje poza sporem, że od postanowienia organu I instancji tj. Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Zwoleniu z dnia 28 listopada 2002 r. w przedmiocie uzgodnienia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu – zażalenie wniosło 6 osób. Tymczasem organ odwoławczy rozpoznał jedynie zażalenie J. K., wydając zaskarżone postanowienie z dnia 17 czerwca 2004 r., bez rozpoznania zażaleń pozostałych osób. Stanowi to, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, naruszenie art. 138 § 1 kpa. Organ odwoławczy nie zbadał, które z osób żalących się zachowały termin do wniesienia zażalenia ani też czy osoby te miały w postępowaniu przymiot strony w rozumieniu art. 28 § 1 kpa. Stąd też, zdaniem Sądu Wojewódzkiego, bez dokonania właściwych ustaleń w tym przedmiocie, nie jest możliwe wydanie prawidłowego rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, a to uzasadnia uchylenie zaskarżonego postanowienia.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku z dnia 17 czerwca 2004 r. wniósł Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Warszawie, reprezentowany przez adwokata R. K., zaskarżając wyrok w całości. Wnoszący skargę kasacyjną podniósł zarzut obrazy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. C ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270/ przez jego błędną wykładnię. Według twierdzeń skargi kasacyjnej ocena Sądu dokonana została w sposób formalny zaś rozpatrzenie zażalenia J.K. w tej konkretnej sprawie (bez pozostałych osób) nie kwalifikuje się do stwierdzenia istotnego uchybienia mającego wpływ na końcowe rozstrzygnięcie sprawy. Na tej podstawie zgłoszony został wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi wraz z zasądzeniem kosztów procesu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

OSK 1272/04

Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, albowiem podniesiony w niej zarzut obrazy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm./ jest całkowicie dowolny.

Wnoszący skargę kasacyjną upatruje naruszenia powołanego przepisu w tym, że ocena Sądu dokonana została w sposób formalny oraz że : "Rozpatrzenie zażalenia J. K. w tej konkretnej sprawie (bez pozostałych osób) nie kwalifikuje się do stwierdzenia istotnego uchybienia mającego wpływ na końcowe rozstrzygnięcie sprawy." Tego rodzaju stanowisko wynika z nieporozumienia i stanowi wadliwą wykładnię art. 138 § 1 kpa.

Uszło uwadze wnoszącego skargę kasacyjną, że wniesienie środka prawnego (odwołania względnie zażalenia) od orzeczenia organu I instancji przez dwie lub więcej stron postępowania administracyjnego nakłada na organ odwoławczy obowiązek ich łącznego rozpatrzenia w jednym terminie. Jeżeli organ odwoławczy ograniczy się do rozpoznania odwołania (lub zażalenia) jednej ze stron i np. utrzyma w mocy orzeczenie organu I instancji, to tym samym orzeczenie organu odwoławczego kończy postępowanie odwoławcze (zażaleniowe). Zakończenie postępowania odwoławczego (zażaleniowego), co oczywiste, wyłącza możliwość rozpoznania innych środków prawnych pochodzących od pozostałych stron tego postępowania.

Inaczej rzecz ujmując niedopełnienie obowiązku łącznego rozpoznania środków prawnych, wniesionych przez kilka stron, stanowi oczywiste naruszenie art. 138 § 1 kpa. Co więcej możnaby rozważać czy w takiej sytuacji nie zachodzi rażące naruszenie prawa (skoro organ odwoławczy, rozpatrzył środek prawny tylko jednej strony), prowadzący do stwierdzenia nieważności takiego aktu, podjętego przez organ odwoławczy.

Stąd też, wbrew odmiennym wywodom skargi kasacyjnej, nie można mówić o naruszeniu art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c cyt. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, zaś zaskarżony wyrok odpowiada prawu.

W tym stanie rzeczy skoro podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut okazał się nieuzasadniony Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 w związku z art. 197 § 2 powoływanej już ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.