Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 187/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2022-06-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6151 Lokalizacja dróg i autostrad
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11b ust. 1, art. 11d ust. 1, 5, 6, art. 11f ust. 1, 3 i 4, art. 11d ust. 5 - 8
journal: Dz.U. 2022 poz 176
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - t.j.
article: art. 29 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2021 poz 1376
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Kuza (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal Sędzia WSA Agnieszka Banach Protokolant Starszy inspektor sądowy Joanna Dziopa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] marca 2022 r. [...] w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach) na rzecz R. J. kwotę 295,20 (dwieście dziewięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, w tym VAT w kwocie 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych, tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.


UZASADNIENIE

Wojewoda zaskarżoną decyzją z [...] marca 2022 r. [...], po rozpatrzeniu odwołań J. D. i M. M. od decyzji Starosty [...] z [...] lutego 2022 r. o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie drogi gminnej Nr 319021T o długości 1408 m w msc. Niwy gm. D. wraz z przyległymi chodnikami, zatoką autobusową, z odwodnieniem, budową kanału technologicznego oraz przebudową i budową infrastruktury sieciowej tj. linii energetycznych, telekomunikacyjnych oraz sieci wodociągowych w ramach realizacji zadania inwestycyjnego pn.: "Rozbudowa drogi gminnej Nr 319021T w msc. N. gm. D.", skorygowanej postanowieniem o sprostowaniu oczywistej omyłki z [...] marca 2022 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 11g ust. 1 pkt 1 oraz 11c ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 176), dalej zwaną "specustawą drogową", utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że Burmistrz [...] i G. D., jako zarządca dróg gminnych, 29 czerwca 2021 r. złożył do Starosty [...] wniosek o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację wyżej opisanej inwestycji drogowej. Wojewoda podkreślił, że wniosek ten zawierał elementy wskazane w art. 11b ust. 1 i art. 11d ust. 1 specustawy drogowej. Wnioskodawca załączył bowiem wymagane opinie, a także: mapę w skali 1:500 przedstawiającą proponowany przebieg drogi, analizę powiązania z innymi drogami publicznymi, mapy zawierające projekt podziału nieruchomości, określenie nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone, określenie nieruchomości lub ich części, które mają być przejęte na rzecz G. D., określenie zmian w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu, trzy egzemplarze projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego wraz z zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Wnioskodawca przedłożył także decyzję Burmistrza [...] i G. D. z [...] sierpnia 2020 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia oraz decyzje Dyrektora Zarządu Zlewni w K. PGW Wody [...] udzielające pozwoleń wodnoprawnych dla inwestycji. Wojewoda dodał, że załączony do wniosku projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany spełnia wymagania z art. 34 ust. 2 i ust. 3 ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 11 września 2020 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2020 r., poz. 1609 ze zm.).

Następnie Wojewoda zaznaczył, że pismem z 17 grudnia 2021 r. organ I instancji zawiadomił wnioskodawcę oraz właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych wnioskiem o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację przedmiotowej inwestycji. Pozostałe strony postępowania zostały poinformowane o powyższym w drodze obwieszczeń na tablicach ogłoszeń Starostwa Powiatowego w K., Urzędu Miasta i G. D., w urzędowych publikatorach teleinformatycznych - Biuletynie Informacji Publicznej tych urzędów oraz w prasie lokalnej - "Gazecie Wyborczej".

W związku z tym zawiadomieniem, uwagi i zastrzeżenia wniosła między innymi J. D., która domagała się przedłużenia projektowanej drogi o ok. 50m wzdłuż granicy działki nr [...] do działki nr [...]. Ponadto zażądała "wstrzymania działalności administracyjnej starosty" w sprawie wydania decyzji z uwagi na toczące się postępowanie rozgraniczeniowe i własnościowe dla tych działek. Odnosząc się do tych uwag, inwestor stwierdził, że inna lokalizacja drogi i zjazdów nie jest możliwa.

Uznając, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia, Starosta [...] wydał kontrolowaną decyzję. Decyzja ta określa między innymi: linie rozgraniczające teren inwestycji, warunki w zakresie ochrony środowiska, wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, nieruchomości lub ich części, z których korzystanie będzie ograniczone, nieruchomości lub ich części, które staną się własnością G. D., termin rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania, zatwierdza podział nieruchomości oraz projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany. W decyzji zamieszczono informację o skutkach prawnych decyzji, powstających z chwilą uzyskania przez nią waloru ostateczności, co ma związek z przejęciem prawa własności nieruchomości wskazanych w liniach rozgraniczających teren drogi na rzecz G. D.. Określono inne ustalenia dotyczące warunków zabezpieczania terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych.

Zgodnie z art. 11f ust. 3 specustawy drogowej, Starosta [...] doręczył decyzję wnioskodawcy oraz zawiadomił o jej wydaniu pozostałe strony w drodze obwieszczeń. Właścicieli i użytkowników wieczystych nieruchomości objętych zaskarżoną decyzją poinformowano poprzez zawiadomienia wysłane na adresy wskazane w katastrze nieruchomości.

Odnosząc się do uwag i zastrzeżeń skarżących, Wojewoda uznał, że nie zasługują one na uwzględnienie. Wskazał, że J. D. jest właścicielką działki nr [...], na której zaplanowano przebudowę sieci elektrycznej.

Organ podkreślił, że zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych. Zarówno starosta jak i wojewoda mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, w przebieg linii podziału nieruchomości zaproponowany przez wnioskodawcę czy przedstawione rozwiązania projektowe. Ocenie może podlegać jedynie zgodność przyjętych rozwiązań z prawem i to w zakresie ściśle określonym w ustawie. Do obowiązków organu należy sprawdzenie kompletności projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane. Ponadto decyzja o pozwoleniu na budowę nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej. Wojewoda podkreślił, że przepisy specustawy nie upoważniają organów do oceny racjonalności lub słuszności rozwiązań przyjętych we wniosku. Organy te mają obowiązek dokonać jedynie oceny, czy wnioskowane ustalenie lokalizacji drogi nie pozostaje w sprzeczności z prawem powszechnie obowiązującym. Organ jedynie ocenia wniosek inwestora pod względem jego zgodności z prawem powszechnie obowiązującym.

Organ uznał za niezasadne zastrzeżenia J. D. dotyczące wstrzymania postępowania administracyjnego z uwagi na toczące się postępowanie administracyjne w sprawie rozgraniczenia działek i postępowanie sądowe w kwestii ustalenia praw własności do nieruchomości. Zauważył, że działka nr [...] nie została podzielona zaskarżoną decyzją i nie jest przeznaczona pod projektowany pas drogowy. Zaplanowano na niej jedynie przebudowę sieci elektrycznej. Natomiast działka nr [...] zlokalizowana jest poza zakresem inwestycji i nie jest objęta decyzją organu I instancji. Postępowania te nie stanowią zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 kpa.

W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję J. D. wskazała, że w uzasadnieniu tej decyzji zawarto szereg sformułowań, które mijają się z rzeczywistym stanem prawnym. Ponadto podniosła, że podczas zapoznawania się z projektem przebudowy drogi w siedzibie organu I instancji nie uzyskała prawa sporządzenia odrysu bądź kopii mapy. Natomiast uzyskała informację o zakresie budowy drogi i zmianie lokalizacji istniejącego słupa energetycznego. Autorka skargi wskazała, że obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obrębu Niwy przewiduje budowę drogi do budynków skarżącej, czego nie uwzględniono w obecnym projekcie budowlanym. Dalej skarżąca zarzuciła, że nie uzyskała informacji, dlaczego w decyzji Starosty [...] wskazano działki nr [...], [...] i [...] zlokalizowane poza zasięgiem inwestycji projektowanej drogi. Dodała, że z posiadanych przez nią dokumentów wynika, że nie ma działki o nr [...], natomiast istnieje działka nr [...]. Tymczasem w ewidencji gruntów widnieje działka 1164 i nie jest ona objęta budową drogi.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

W piśmie z 8 czerwca 2022 r. pełnomocnik skarżącej wskazał, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają przepisy prawa materialnego i przepisy postępowania, tj.:

a. art. 11f ust. 1 pkt 8 lit h specustawy drogowej poprzez brak zapewnienia w wydanej decyzji, aby nieruchomość skarżącej posiadała dostęp do drogi publicznej w formie odpowiedniego zjazdu z projektowanej drogi nr 319021T;

b. naruszenie art. 7 kpa w zw. z art. 77 kpa poprzez brak podjęcia przez organy wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia okoliczności faktycznych sprawy, w szczególności wyjaśnienia:

- czego dotyczą postępowania rozgraniczeniowe oraz postępowania sądowe, które według skarżącej mają za przedmiot rozstrzygnięcie co do własności działek nr [...] i 1164, a w konsekwencji wyjaśnienie, czy postępowania te mogą mieć wpływ na ustalony przez Starostę [...] krąg stron postępowania administracyjnego i zabezpieczenie ich praw, przyjęte zasady podziału działki nr [...] oraz planowany zakres wywłaszczenia działki nr [...], a w konsekwencji także na ustalenie podmiotu, któremu z tytułu wywłaszczenia działki nr [...] będzie przysługiwać odszkodowanie;

- czy planowana inwestycja zapewni odpowiedni zjazd z projektowanej drogi do nieruchomości skarżącej, a w konsekwencji dostęp tej nieruchomości do drogi publicznej;

- naruszenie art. 133 § 1 kpa poprzez sprostowanie w drodze postanowienia z 10 marca 2022 r. merytorycznej treści decyzji z 8 lutego 2022 r. i zastąpienie błędnie wskazanych w decyzji numerów działek nowymi numerami, a w konsekwencji przekroczenie przez organ uprawnień umożliwiających skorygowanie oczywistych omyłek rozstrzygnięcia.

Wobec powyższych zarzutów pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji Starosty [...].

W obszernym uzasadnieniu pełnomocnik skarżącej między innymi wskazał, że organy obu instancji dopuściły się naruszenia art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej poprzez brak zapewnienia w wydanej decyzji, aby nieruchomość skarżącej posiadała dostęp do drogi publicznej w formie odpowiedniego zjazdu z projektowanej drogi. Organy pominęły twierdzenia skarżącej, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego wadliwie sytuuje drogę do jej nieruchomości, że brak będzie dostępu do działki z uwagi na postawione budynki oraz, że droga wewnętrzna przebiegałaby przez nieruchomość innej osoby. Z tych twierdzeń wypływa wniosek, że najwłaściwszym powinno być doprowadzenie dojazdu do nieruchomości skarżącej wzdłuż północnej granicy działki nr [...], a więc przez działkę nr [...], jak jest to obecnie wykorzystywane w celu dostępu do drogi publicznej. Autor pisma zwrócił uwagę, że w orzecznictwie wskazuje się, że organy orzekające w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej powinny nie tylko zbadać legalność przedsięwzięcia, tj. zweryfikować, czy dokumentacja złożona przez inwestora jest kompletna, rzetelna i odpowiada wymogom przewidzianym przez ustawodawcę, ale także powinny zweryfikować, czy możliwe jest wykonanie inwestycji w innym kształcie, niż zaproponowany przez inwestora, czego potwierdzeniem jest wyrok WSA w Krakowie z 10 października 2019 r., II SA/Kr 612/19.

Dalej wnoszący pismo zauważył, że postanowienie z 10 marca 2022 r. jest wadliwe, gdyż skarżąca nie została poinformowana o jego wydaniu, a postanowieniem tym Starosta zmienił merytoryczną część decyzji. Ponadto dokonane przez organ poprawki wykraczają poza zakres poprawek dopuszczalnych do usunięcia w drodze postanowienia. Starosta, w drodze postanowienia, wprowadził do decyzji nowe numery działek, jak np. na trzeciej stronie w wierszu 21 działkę nr [...], nr [...], nr [...] i nr [...]. Zdaniem pełnomocnika braku tych działek w decyzji z 8 lutego 2022 r. nie można uznać za oczywistą omyłkę. Poprawki dokonane przez Starostę wpływają bowiem na prawa właścicieli ww. nieruchomości, jak i nieruchomości sąsiednich. Skoro Starosta dostrzegł brak uwzględniania ww. działek w wydanej decyzji, to powinien był ją uchylić i wydać nową decyzję umożliwiając tym samym zainteresowanym stronom jej zaskarżenie. Nie można bowiem wykluczyć, że tak jak skarżąca, tak również inne osoby nie zostały poinformowane o wydanym postanowieniu, a tym samym pozostawały w błędnym przeświadczeniu, co do treści decyzji Starosty, która w swoim pierwotnym brzmieniu nie uwzględniała ww. działek.

Na rozprawie sądowej pełnomocnik skarżącej poparł skargę i wyjaśnił, że postępowanie rozgraniczeniowe dotyczące działek nr [...] i nr [...] jest w toku. Dołączone do skargi postanowienie Sądu Rejonowego w K. I Ns [...] nie zostało uchylone, ponieważ Sąd Okręgowy w K. prawdopodobnie w marcu 2022 r. oddalił apelację skarżącej, która chce od niego złożyć kasację.

Pełnomocnik organu wniosła o oddalenie skargi. Podała, że zgodnie z ustawą o drogach publicznych jedynie zjazdy, które zostały formalnie ustanowione przez zarządcę drogi, mogą być realizowane w trakcie rozbudowy drogi w trybie specustawy drogowej. Każdy inny zjazd musi być wykonany staraniem właściciela nieruchomości i za zgodą zarządcy drogi. Działka nr [...] nie sąsiaduje z przebudowywaną drogą, a dostęp do drogi publicznej ma przez drogę wewnętrzną bez formalnie ustanowionego zjazdu. Zmiany w toku postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją dotyczące kwestii przedmiotowych i podmiotowych odnoszących się do nieruchomości taką decyzją objętych, nie mają wpływu na rozstrzygnięcie, ponieważ na wstępie postępowania, na podstawie ewidencji gruntów został ustalony krąg stron tego postępowania oraz numery działek, które były nim objęte. Odnośnie kwestii sprostowania oczywistej omyłki zauważyła, że postępowaniem objęte były działki, które wymieniono w postanowieniu o sprostowaniu, ponieważ we wniosku i w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania te działki były wskazane. Organ nie badał w trybie instancyjnym postanowienia o sprostowaniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. 2021.137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Oznacza to, że w postępowaniu sądowo- administracyjnym badaniu podlega, po pierwsze – prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do stanu faktycznego sprawy, a po drugie – trafność wykładni tych przepisów. Z kolei zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022.329 t.j. ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na decyzję (postanowienie), uchyla ją w całości lub części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną, w związku z czym z urzędu dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji w zakreślonych granicach. Specyfika postępowania prowadzonego na podstawie specustawy drogowej mająca swoje odzwierciedlenie m. in. w treści art. 11g ust. 3 powoduje jednak ograniczenia zakresu kontroli decyzji wydawanej na podstawie przepisów tej ustawy. Według tego przepisu bowiem, w postępowaniu przed organem odwoławczym oraz przed sądem administracyjnym nie można uchylić decyzji w całości, ani stwierdzić jej nieważności, gdy wadą dotknięta jest tylko część decyzji dotycząca odcinka drogi, nieruchomości, działki.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji podnieść należy, że w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego, ani przepisów postępowania w stopniu mającym, bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Decyzja Starosty [...] z [...] lutego 2022 r. zezwalająca na realizację inwestycji drogowej została wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, przytaczanej dalej jako specustawa drogowa (tekst jednolity Dz. U. 2022.176 ze zm.). Celem powołanej ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w pierwotnym brzmieniu, było uproszczenie procedur przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych. Po nowelizacji z 2006 r. działanie ustawy rozciągnięto również na inne drogi publiczne, a kolejna nowelizacja z lipca 2008 r. jeszcze uprościła i przyspieszyła postępowanie zmierzające do uzyskania zezwolenia na realizację inwestycji w zakresie dróg publicznych, obejmując w jednym postępowaniu i jednej decyzji cztery zagadnienia; lokalizację drogi, podział nieruchomości, nabywanie nieruchomości pod drogi i pozwolenie na jej budowę. Wprowadzenie takiej szczególnej regulacji spowodowane było potrzebą przyspieszenia procesu budowy dróg publicznych.

Wyjątkowy charakter ustawy wyrażony jest nie tylko w jej tytule, ale wynika też z całości uregulowań, których intencją jest stworzenie prawnych instrumentów, zapewniających sprawny przebieg inwestycji drogowych, a tym samym szybką modernizację i rozbudowę sieci dróg w kraju. Ustawa została zamierzona jako regulacja czasowa. Jej działanie jest bowiem ograniczone w czasie określonym w art. 45.

Oceniając zaskarżoną decyzję oraz postępowanie poprzedzające jej wydanie z punktu widzenia zgodności z prawem, Sąd stwierdził, że w sprawie nie doszło do takiego naruszenia prawa materialnego, które miałoby wpływ na wynik sprawy, ani też do naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W szczególności należy zauważyć, że postępowaniem była objęta droga gminna, stanowiąca zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 i 1595), dalej ustawa o drogach publ., jedną z kategorii dróg publicznych. Pozwalało to na przeprowadzenie postępowania dotyczącego realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej w trybie przepisów specustawy drogowej, która zgodnie z jej art. 1 ust. 1 określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie właśnie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych.

Postępowanie zostało wszczęte na podstawie wniosku uprawnionego podmiotu, tj. Burmistrza [...] i G. D. będącego zarządcą tej drogi stosownie do treści art. 19 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych (art. 11b ust. 1 specustawy drogowej). Złożony w sprawie wniosek zawierał wszystkie wymagane elementy wymienione w art. 11b ust. 1 i 11d ust. 1 specustawy drogowej, co nie było w sprawie kwestionowane.

W toku postępowania organ I instancji prawidłowo zastosował właściwe przepisy dotyczące określenia kręgu stron postępowania, zróżnicowanego sposobu zawiadamiania ich o wszczęciu postępowania zgodnie z art. 11d ust. 5 i 6 specustawy, a także doręczenia zapadłej decyzji (art. 11f ust. 3 i 4).

Również wydana decyzja zawiera wszystkie konieczne elementy, o jakich mowa w art. 11f ust.1 specustawy drogowej. Określa bowiem i zawiera:

1). wymagania dotyczące powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi, z określeniem ich kategorii;

2). linie rozgraniczające teren zaznaczone na mapie sporządzonej na podstawie danych z ewidencji gruntów, załączonej do decyzji organu I instancji;

3). warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony zabytków i dóbr kultury współczesnej oraz potrzeb obronności państwa, przy czym w sprawie uzyskano decyzję stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko i określającą istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji przedsięwzięcia (k. I-10 akt organu I instancji),

4) wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich;

5) zatwierdzenie podziału nieruchomości, przez które ma przebiegać rozbudowywana droga gminna, przedstawione na mapie z projektem podziału, stanowiących załącznik do decyzji;

6) określenie ograniczeń e korzystaniu z nieruchomości dla realizacji obowiązku dokonania budowy i przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, sieci uzbrojenia terenu i zezwolenie na wykonanie tego obowiązku;

7) oznaczenie nieruchomości lub ich części, które stają się własnością G. D. z chwilą uostatecznienia się decyzji;

8) zatwierdzenie projektu budowlanego opracowanego przez projektantów, którzy

posiadają wymagane uprawnienia budowlane i legitymuje się zaświadczeniem o

wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, a także

dołączyli do projektu budowlanego oświadczenia o sporządzeniu go zgodnie z

obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej;

9) warunki zabezpieczenia terenu budowy i prowadzenia robót budowlanych,

10) inne potrzebne ustalenia dotyczące:

a). terminu rozbiórki istniejących obiektów budowlanych nieprzewidzianych do dalszego użytkowania i tymczasowych obiektów budowlanych,

b). szczegółowych wymagań dotyczących nadzoru na budowie,

c). obowiązku budowy lub przebudowy urządzeń wodnych lub urządzeń melioracji wodnych szczegółowych, sieci uzbrojenia terenu, innych dróg publicznych, zjazdów,

d). określenie terminu wydania nieruchomości,

e) stwierdzenie, że do użytkowania nieruchomości można przystąpić po zawiadomieniu właściwego organu o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten w terminie 14 dni nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji.

Zarówno w toku postępowania administracyjnego, jak i w skardze oraz w piśmie pełnomocnika skarżącej ustanowionego z urzędu, kwestionowane było niezapewnienie w wydanej decyzji, aby nieruchomość skarżącej posiadała dostęp do drogi publicznej w formie odpowiedniego zjazdu z projektowanej drogi nr 319021T. Swoje roszczenia skarżąca opierała przy tym na treści art. 11f ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej. Zgodnie z tym przepisem decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności w razie potrzeby

inne ustalenia dotyczące m. in. obowiązku budowy lub przebudowy zjazdów.

Zasady budowy lub przebudowa zjazdów zostały uregulowane w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych Dz.U.2021.1376 t.j (dalej ustawa o drogach publ.). Zgodnie z jej art. 29 ust. 1 i 2, budowa lub przebudowa zjazdu należy do właściciela lub użytkownika nieruchomości przyległych do drogi, po uzyskaniu, w drodze decyzji administracyjnej, zezwolenia zarządcy drogi na lokalizację zjazdu lub przebudowę zjazdu, z zastrzeżeniem ust. 2. W przypadku budowy lub przebudowy drogi budowa lub przebudowa zjazdów dotychczas istniejących należy do zarządcy drogi.

W okolicznościach niniejszej sprawy należy zauważyć, że jedyna ujawniona w ewidencji gruntów i budynków jednostki ewidencyjnej D. , obręb 0011 Niwy D. , nieruchomość objęta wnioskiem o wydanie przedmiotowego zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, należąca do skarżącej J. D., oznaczona jest numerem [...] i ma powierzchnię 0,4588 ha. Znaczenie zapisów w katastrze nieruchomości dla określenia kręgu stron postępowania w sprawie wydania ZRID oraz dla oznaczenia nieruchomości lub ich części objętych wnioskiem o wydanie takie decyzji, wynika ze szczególnych regulacji specustawy drogowej. Zgodnie z jej art. 11 d ust. 5 i 6, starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej wnioskodawcy, właścicielom lub użytkownikom wieczystym nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie tej decyzji na adres wskazany w katastrze nieruchomości, a zawiadomienie, o którym mowa w ust. 5, zawiera w szczególności oznaczenie nieruchomości lub ich części, objętych wnioskiem o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, według katastru nieruchomości. Według natomiast art. 11d ust. 7 i 8 specustawy drogowej, w przypadku nieruchomości o nieuregulowanym stanie prawnym wojewoda w odniesieniu do dróg krajowych i wojewódzkich albo starosta w odniesieniu do dróg powiatowych i gminnych wysyłają zawiadomienie, o którym mowa w ust. 5, jedynie wnioskodawcy. Przepis ust. 7 stosuje się odpowiednio, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nie żyją, a ich spadkobiercy nie wykazali prawa do spadku.

Wspomniana działka nr [...] nie sąsiaduje z drogą publiczną – drogą gminną nr 319021T, której rozbudowa jest objęta zaskarżoną decyzją, gdyż oddziela ją od niej działka nr [...] będąca, według zapisów ewidencji gruntów współwłasnością M. i A. małż. Kraska. Zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w D. z 13 sierpnia 2014 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego N. I na terenie G. D. dostęp z działki nr [...] do drogi publicznej zaplanowany został poprzez planowaną drogę wewnętrzną oznaczoną w miejscowym planie symbolem [...] Skoro więc nieruchomość skarżącej nie przylega do przebudowywanej drogi gminnej, i w związku z tym nie korzystała z legalnie ustanowionego, dotychczas istniejącego zjazdu z tej drogi, to budowa zjazdu z przedmiotowej drogi bezpośrednio na działkę skarżącej nie może być objęta zaskarżoną decyzją. Trzeba ponadto dodać, że budowa dróg wewnętrznych, nie może być realizowana na podstawie przepisów specustawy drogowej, co wynika z przedmiotu tej ustawy określonego w jej art. 1 ("ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1376 i 1595), zwanych dalej "drogami", a także organy właściwe w tych sprawach"). Mają również rację organy obu instancji o ile twierdzą, że to inwestor we wniosku o wydanie decyzji ZRID decyduje o przebiegu drogi, organy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, w przebieg linii podziału nieruchomości czy przedstawione rozwiązania projektowe. Dlatego skarżąca nie może oczekiwać rozszerzenia zakresu rozbudowy drogi gminnej Nr 319021T o dodatkowe 50 metrów wzdłuż granicy jej działki nr [...] i budowy dodatkowego zjazdu z takiej drogi na jej nieruchomość. Odnośnie zjazdu z przebudowywanej drogi gminnej Nr 319021T na planowaną w mpzp Niwy I drogę wewnętrzną KDW1 należy dodatkowo zauważyć, że został on w zaskarżonej decyzji zaplanowany i oznaczony symbolem PZ19 (k. I-2 akt organu I instancji).

Podsumowując tę część rozważań należy stwierdzić, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie tylko nie było wskazanej w art. 11 f ust. 1 pkt 8 lit. h specustawy drogowej potrzeby określenia w decyzji ZRID obowiązku budowy wnioskowanego przez skarżącą zjazdu oraz odcinka drogi o długości 50 metrów wzdłuż granicy jej działki nr [...], ale nawet nie było takiej możliwości. Niezasadne były w związku z tym zarzuty naruszenia wskazanego przepisu prawa materialnego jak również naruszenia przepisów postępowania, art. 7 w zw. z art. 77 K.p.a. mającego polegać na braku wyjaśnienia czy planowana inwestycja zapewni odpowiedni zjazd z projektowanej drogi do nieruchomości skarżącej.

Nie zasługiwały na uwzględnienie również zarzuty dotyczące braku wyjaśnienia przez organy administracji, czego dotyczyło postępowanie rozgraniczeniowe oraz postępowanie sądowe, które mają za przedmiot rozstrzygnięcia własność działek nr [...] i [...], a w konsekwencji niewyjaśnienie, czy postępowania te miały wpływ na krąg stron postępowania , przyjęte zasady podziału działki nr [...], a w konsekwencji ustalenie podmiotu, któremu z tytułu wywłaszczenia działki nr [...] będzie przysługiwało odszkodowanie.

Jak to już wyżej wspomniano, krąg stron postępowania w sprawie wydania ZRID oraz sposób oznaczenia nieruchomości lub ich części objętych wnioskiem o wydanie takiej decyzji, wynika ze szczególnych regulacji specustawy drogowej, w szczególności z jej art. 11 d ust. 5 i 6. Toczące się w toku postępowania o wydanie decyzji ZRID postępowania administracyjne czy sądowe, nie mają wpływu na określenie przedmiotu, czy też stron takiego postępowania nawet wtedy, gdy dotyczą własności nieruchomości, na których planowana jest realizacja inwestycji drogowej. Z tego powodu zasadnie organy obu instancji, kierując się zapisami w ewidencji gruntów i budynków według stanu na 15 grudnia 2021 r. uznały, że postępowanie o stwierdzenie zasiedzenia udziału w nieruchomościach oznaczonych jako działki nr [...], [...], [...] i [...] położonych w Niwach D. , G. D., obręb 0011, nie miała znaczenia niniejszej sprawie. Ponadto należy zauważyć, że w toku postępowania przed organami obu instancji, ani nawet w postępowaniu sądowo administracyjnym, J. D. nie przedstawiła prawomocnego orzeczenia o stwierdzeniu zasiedzenia w tamtej sprawie, a tylko w swoim odwołaniu ujawniła, że postępowanie w sprawie zasiedzenia toczy się dalej przed Sądem Okręgowym w K., a do skargi dołączyła niepoświadczoną za zgodność kserokopię postanowienia Sądu Rejonowego w K. z 24 marca 2017 r., I Ns [...] dotyczącego stwierdzenia nabycia przez J. D. udziału między innymi w objętych kontrolowanym postępowaniem nieruchomościach oznaczonych numerem [...] i [...]. Przede wszystkim jednak nie został w sprawie przedstawiony dotyczący wymienionych działek wypis z ewidencji gruntów i budynków, który pozwalałby na odmienne ustalenie stron postępowania, niż to wynikało z dokumentów, których wykorzystanie przewiduje specustawa drogowa i którymi dysponowały organy obu instancji. To nie pozwala również na zakwestionowanie objęcia postępowaniem zakończonym zaskarżoną decyzją działki oznaczonej numerem 1164, której podział na działki nr [...], [...] i [...] zatwierdzono zaskarżoną decyzją. Ponadto należy zauważyć, że zatwierdzony podział dotyczył innej części działki nr [...], niż podział dokonany w toku postępowania sądowego o stwierdzenie zasiedzenia, sygn. akt I Ns [...], przedstawiony na mapie opisanej w niepoświadczonym za zgodność z oryginałem postanowieniu Sądu Rejonowego w K. z 24 marca 2017 r.

Bez znaczenia dla zaskarżonego rozstrzygnięcia było postępowanie rozgraniczeniowe, jakie, według twierdzeń skarżącej, toczyło się w czasie kontrolowanego postępowania i dotyczyło działek nr [...] i [...]. Pomijając nawet powyższe wyjaśnienia dotyczące wynikającego z art. 11d ust. 6 pkt 1 specustawy drogowej sposobu oznaczenia nieruchomości objętych wnioskiem o wydanie decyzji ZRID, należy zauważyć, że z oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na rozprawie w dniu 14 czerwca 2022 r. wynika, że postępowanie rozgraniczeniowe nie zakończyło się. Nie mogło ono więc nic zmienić w rozstrzygnięciu niniejszej sprawy.

Nie mógł odnieś skutku również zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 133 § 1 K.p.a. poprzez sprostowanie przez organ I instancji merytorycznej treści decyzji i zastąpienie błędnie wskazanych numerów działek nowymi numerami. W tym zakresie należy zauważyć, że (z kom. Wolanina s 197-19).

Z akt sprawy wynika, że działki oznaczone numerami [...], [...], [...], [...] i [...], których dotyczyło postanowienie Starosty [...] z 10 marca 2022 r. o sprostowaniu oczywistej omyłki, nie należą do skarżącej, ani też z nią nie sąsiadują. Nie ma ona w związku z tym legitymacji skargowej do wniesienia skargi dotyczącej interesu prawnego innych stron postępowania. Poza tym postanowienie to, od którego przysługuje zażalenie (art. 113 § 3 K.p.a.), w związku z doręczeniem go wnioskodawcy weszło do obrotu prawnego i wskutek niewniesienia od niego w terminie zażalenia, stało się ostateczne. Nie może więc obecnie podlegać kontroli instancyjnej w trybie zwykłym, również w niniejszym postępowaniu. Na marginesie można zauważyć, że właściciele nieruchomości objętych sprostowaniem zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania w sposób przewidziany w specustawie drogowej, a działki objęte wspomnianym sprostowaniem były przedmiotem postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją, ponieważ zostały wymienione we wniosku i jego korekcie z 26 listopada 2020 r. oraz w obwieszczeniu Starosty [...] z 17 grudnia 2021 r., zawiadamiającym o wszczęciu postępowania.

Uwzględniając powyższe rozważania należy stwierdzić, że podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Ponieważ jednocześnie brak jest w sprawie okoliczności, które należałoby wziąć pod uwagę z urzędu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.