Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 109/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Transport
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 174 pkt 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 74
journal: Dz.U. 2017 poz 2200
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędzia NSA Andrzej Kuba Sędzia del. WSA Cezary Kosterna (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej (...) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 września 2018 r. sygn. akt VI SA/Wa 682/18 w sprawie ze skargi (...) na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia (...) r. nr (...) w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi kasacyjnej jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 5 września 2018 r. sygn. akt. V SA/Wa 682/18. Wyrokiem tym została oddalona skarga W. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ II instancji", "organ odwoławczy") z 31 stycznia 2018 r. Decyzją tą GITD, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.; dalej: kpa), art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), a także art. 4 pkt 11 i pkt 22, art. 5 ust. 1, art. 5b ust. 1, art. 11 ust. 3, art. 18 ust. 4a, art. 87 ust. 1, art. 92a ust. 1, ust. 2 i ust. 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017 r., poz. 2200 ze zm.; dalej: utd), jak również Ip. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania W. S. (dalej: Skarżący), utrzymał w mocy decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: WITD lub Organ I instancji) z 10 listopada 2017 r. nr WP.3210.1.461.2017 nakładającą na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 złotych.

Sąd i instancji wydał zaskarżony wyrok w następujący stanie sprawy:

15 lutego 2017 r. w W. przy ul. K. ok. godz. 14:30 miała miejsce przeprowadzona przez funkcjonariuszy Policji kontrola drogowa pojazdu marki OPEL Zafira o nr rej. (...), kierowanego przez Skarżącego, który przewoził dwóch pasażerów z Al.J na ul. K. w W. Pojazd posiadał 7 miejsc siedzących (łącznie z miejscem kierowcy). Skarżący nie okazał zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Przesłuchany w charakterze strony kierowca oświadczył, że jeden z pasażerów poprosił go o podwiezienie spod placówki Medicover w Al. J. na ul. K. w W., bo jego kolega (tj. drugi pasażer) ma problemy ze wzrokiem (był u okulisty). Z zeznań Skarżącego wynika, że po przybyciu na miejsce pasażerowie zapytali go ile płacą, na co on odpowiedział "co łaska". Wówczas pasażerowie zaproponowali kierowcy kwotę 10 zł, którą on zaakceptował. Po wręczeniu mu ww. kwoty pasażerowie zażądali paragonu, a kiedy Skarżący oświadczył, iż nie może im go wydać (nie ma kasy fiskalnej) i oddał im pieniądze, to wezwali Policję. Kontrola została udokumentowana protokołem nr 1 z 15 lutego 2017 r., podpisania którego Skarżący odmówił. Ustalono, że Skarżący w dacie kontroli nie posiadał licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem osobowym, ani licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób samochodem przeznaczonym do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą. W toku postępowania Skarżący zakwestionował treść protokołu i jego załącznika (tj. opisu stwierdzonych naruszeń) podnosząc, iż w sprawie nie zostały przekazane ani pobrane żadne pieniądze. Skarżący stwierdził również, że odmówiono mu uzupełnienia protokołu kontroli, dlatego odmówił podpisania tego dokumentu. Według Skarżącego działania członków korporacji taksówkowych polegające na urządzaniu prowokacji z wykorzystaniem interwencji służb mundurowych, nie mogą stanowić prawidłowo zgromadzonego materiału dowodowego.

Decyzją z 10 maja 2017 r. organ I instancji nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 10000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji, oraz wykonywania przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b utd.

Po rozpoznaniu odwołania Skarżącego od ww. rozstrzygnięcia, organ II instancji decyzją z 11 sierpnia 2017 r. uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę WITD do ponownego rozpatrzenia, nakazując organowi I instancji dokładne wyjaśnienie, do jakiej usługi zobowiązał się Skarżący.

Ponownie rozpoznając sprawę, przesłuchano w dniu 6 listopada 2017 r. w charakterze świadka jednego z pasażerów – A. T. (w obecności pełnomocnika Skarżącego). Świadek zeznał, że zamówił usługę taxi telefonicznie. Wiedział, iż jest to usługa płatna. Osoba, która przyjmowała zamówienie, poinformowała go, że przyjedzie samochód marki OPEL Zafira. Gdy taki pojazd przyjechał, pasażerowie podeszli do niego i kiedy upewnili się u kierowcy, iż przybył po nich, to wsiedli do samochodu. Podczas jazdy pasażerowie zapytali Skarżącego ile będzie kosztował przejazd, a on odpowiedział, że ok. 15 złotych. Po zatrzymaniu się na miejscu kierowca poinformował ich, że "za przejazd wyszła kwota 10 zł", jednak świadek nie wie na jakiej podstawie została ustalona. Drugi pasażer zażądał wydania paragonu fiskalnego, a gdy kierowca odmówił, to wezwał Policję. Pełnomocnik Skarżącego wniósł zastrzeżenie do pytania nr 1, uznając je za sugerujące odpowiedź i zawierające fakty podlegające ustaleniu (vide protokół przesłuchania świadka – karty 15 – 18 akt administracyjnych sprawy). Zakwestionowane pytanie brzmiało: "W dniu 15 lutego 2017 r. w W. na ul. K. około godziny 14:30 został zatrzymany do kontroli przez Policję pojazd marki Opel o nr rej. (...), w którym był Pan przewożony jako pasażer razem z Panem D. R.. Proszę powiedzieć, czy usługa transportowa została zamówiona, jeśli tak, to w jaki sposób?".

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, WITD decyzją z 10 listopada 2017 r. nałożył na Skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych za popełnienie naruszeń opisanych w lp. 1.1 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do utd.

W odwołaniu od powyższej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie: art. 83 kpa w zw. z art. 271 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 2018 r., poz. 1360 ze zm.; dalej: kpc) w zw. z art. 171 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1904 ze zm.; dalej: kpk) poprzez przeprowadzenie przesłuchania świadka w sposób sprzeczny z zasadami przeprowadzania przesłuchań (świadkowi zadawano pytania sugerujące odpowiedź i nie pozwolono mu na swobodną wypowiedź na początku przesłuchania); art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego; art. 74 utd poprzez brak odnotowania przyczyn braku podpisu kontrolowanego złożonego pod protokołem kontroli.

Powołaną na wstępie decyzją GITD utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ II instancji stwierdził, że Skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz nie posiadając licencji na wykonywanie transportu drogowego osób, a nadto pojazdem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów w okazjonalnych osób. Uznał przesłuchanie świadka za przeprowadzone prawidłowo, a zeznania świadka za wiarygodne, natomiast jako niewiarygodne ocenił wyjaśnienia Skarżącego, który chcąc uniknąć odpowiedzialności za popełnienie naruszeń, podał iż wykonał "przewóz grzecznościowy". GITD zaznaczył, że gdyby przedmiotowy przewóz rzeczywiście miał charakter grzecznościowy, to pasażerowie nie wzywaliby Policji w związku z niewydaniem im paragonu fiskalnego potwierdzającego uiszczenie opłaty za usługę przewozu.

Skarżący zaskarżył tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzucając jej naruszenie:

1) art. 83 kpa w zw. z art. 271 kpc w zw. z art. 171 § 4 kpk poprzez przeprowadzenie przesłuchania świadka w sposób sprzeczny z obowiązującymi zasadami przeprowadzania przesłuchań;

2) art. 80 kpa poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego, przekraczającą ramy swobodnej jej oceny, w szczególności przez uznanie za wiarygodne zeznań świadka A. T. w sytuacji, gdy świadek nie zeznawał w sposób spontaniczny, a zadawane mu pytania sugerowały odpowiedzi;

3) naruszenie art. 74 utd poprzez brak odnotowania w protokole kontroli przyczyn odmówienia przez skarżącego złożenia podpisu pod protokołem.

W. S. zaskarżył omówiony wyrok w całości skargą kasacyjną. Zarzucił temu wyrokowi naruszenie:

1. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" ppsa w związku z zaakceptowaniem przez Sąd naruszenia przez organ ogólnych zasad tj. art. 6 kpa, 7 kpa i 8 kpa polegającego na przeprowadzeniu czynności dowodowych w sposób całkowicie dowolny nie dopełniając wszelkich wymogów nałożonych na organy przez przepisy, takich jak:

a. sporządzenie protokołu kontroli wbrew wymogom przepisu 68 kpa;

b. braku przeprowadzenia stosownych dowodów w postaci przesłuchania świadka zdarzenia w osobie drugiego rzekomego pasażera skarżącego (lub też funkcjonariuszy Policji przeprowadzających kontrolę), który mógłby potwierdzić zeznania świadka A. T. i tym samym doprowadzenie do sytuacji, w której Skarżący został pozbawiony skutecznej możliwości działania w postępowaniu przez wzgląd na niezgodne z przepisami działania organu;

2. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" ppsa w związku z naruszeniem przez organ art. 7, 8, 77 § 1, 80 i 83 kpa w zw. z art. 271 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296) w zw. z art. 171 § 4 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz.U. Nr 89, poz. 555 z późn. zm., dalej "kpk") polegającym na:

a. dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego polegającej na zaakceptowaniu dowodów pozyskanych przez organ z naruszeniem przepisów postępowania,

b. dowolnej a nie swobodnej ocenie materiału dowodowego polegającej na uznaniu za wiarygodne zeznań świadka oraz uznaniu za niewiarygodne zeznań skarżącego w sytuacji gdy w materiale dowodowym sprawy nie ma innego dowodu, który pozwalałbym na rzeczowe uzasadnienie konieczności przyjęcia za wiarygodne zeznań świadka,

c. przyjęciu jako wiarygodny dowodu w postaci protokołu kontroli sporządzonego niezgodnie z przepisami prawa,

d. przyjęciu jako dowód pozwalający na ustalenie stanu faktycznego dowodu z notatki urzędowej sporządzonej przez funkcjonariuszy Policji bez przesłuchania w charakterze świadka funkcjonariuszy czy też osoby wskazywanej przez Policję jako rzekomy pasażer skarżącego, który zapłacił za usługę,

e. przyjęcie jako dowód pozwalający na ustalenie stanu faktycznego dowodu z przesłuchania w charakterze świadka A. T. w sytuacji gdy samo przesłuchanie zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów prawa,

f. poprzez przeprowadzenie przesłuchania świadka w sposób sprzeczny z obowiązującymi zasadami przeprowadzania przesłuchań, co miało istotny wpływ na wynik sprawy gdyż organ błędnie ustalił stan faktyczny w sprawie;

art. 145 § 1 pkt. 1 lit. "c" ppsa w związku z naruszeniem przez organ art. 74 utd w zw. z art. 68 § 1 kpa polegające na sporządzeniu protokołu z kontroli, który nie odpowiada wymogom prawa i nie zawiera wszystkich istotnych elementów a także jest wewnętrznie sprzeczny.

Podnosząc te zarzuty, Skarżący wniósł uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez sąd I instancji co do istoty sprawy. Wniósł też o zasądzenie od organu administracji na rzecz skarżącego kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przypisanych, oraz o o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.

Główny Inspektor Transportu Drogowego nie wniósł odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W szczególności należy podkreślić, że zgodnie z treścią art. 174 ppsa, skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 ppsa. rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Wobec takich regulacji poza sporem winna pozostawać okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest odniesienie się do poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych.

W rozpatrywanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na podstawie kasacyjnej opisanej w art. 174 pkt 2 ppsa, co oznacza, że autor skargi kasacyjnej postawił Sądowi I instancji wyłącznie zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania.

Przystępując do oceny zasadności zarzutów skargi kasacyjnej należy na wstępie podkreślić, że związanie NSA podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze kasacyjnej. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem skarżącego uchybił sąd administracyjny, określenia jaką postać miało to naruszenie, uzasadnienia zarzutu ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia przepisów postępowania - wykazania dodatkowo, że to wytknięte uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymaganiom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Tak więc strona wnosząca skargę kasacyjną winna powołać przepisy postępowania sądowoadministracyjnego, którym w jej ocenie uchybił Sąd I instancji, uzasadnić ich naruszenie i wykazać, że wytknięte uchybienia mogły mieć wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie odwołując się do treści art. 174 pkt 2 ppsa zauważyć należy, że nie każde naruszenie przepisów postępowania może stanowić podstawę kasacyjną, ale tylko takie, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy przed Sądem I instancji. Oznacza to, że obowiązkiem kasatora jest wykazanie, że gdyby do zarzucanego naruszenia przepisów postępowania nie doszło, to wyrok Sądu I instancji byłby inny.

Podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty zmierzają do wykazania, że Sąd I instancji naruszając przepisy prawa wymienione w petitum skargi kasacyjnej niezasadnie przyjął, że organy dokonały wadliwej oceny materiału dowodowego, a w szczególności wadliwie uznał, że protokół kontroli nie podpisany przez kierowcę bez omówienia przyczyn odmowy podpisania protokołu pozbawia go waloru dokumentu urzędowego.

W zarzutach sformułowanych w pkt. 1 a), 2 c) i 3 petitum skargi kasacyjnej, jej autor zarzuca naruszenie art. 74 utd w zw. z art. 68 1 kpa. Podnosząc naruszenie art. 74 utd nie sprecyzował przy tym, naruszenie których z przepisów zamieszczonych w 4 jednostkach redakcyjnych art. 74 (o różnej treści normatywnej) zarzuca. Istota tych zarzutów sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy i jakie znaczenie ma fakt odmowy podpisania protokołu kontroli przez kierowcę i brak omówienia przyczyn odmowy złożenia tego podpisu, w sytuacji gdy organ podejmujący decyzję o nałożeniu na Skarżącego kary pieniężnej oparł swoje rozstrzygnięcie między innymi na ustaleniach wynikających z treści protokołu kontroli, który został sporządzony w dniu kontroli. Sporządzenie takiego dokumentu znajduje umocowanie w treści art. 74 ust. 1-4 utd. Zobowiązuje on inspektora przeprowadzającego kontrolę do sporządzenia protokołu z dokonanych czynności. Podpisuje go inspektor i kontrolowany, a odmowę podpisania protokołu przez kontrolowanego kontrolujący odnotowuje w protokole kontroli i podaje jej przyczynę. Do protokołu kontroli podmiot kontrolowany może wnieść zastrzeżenia. Protokół z kontroli ma wysoki walor dowodowy, w szczególności w związku z tym, iż jego treść (art. 75 utd) wykorzystywana jest do formułowania wniosków o wszczęcie postępowania, zaś same ustalenia z protokołu z kontroli drogowej wyznaczają granice przyszłego postępowania administracyjnego, pod względem stanu faktycznego i prawnego. (vide wyrok NSA z 28 kwietnia 2008 r., II GSK 50/08; wyrok NSA z 9 marca 2011 r., II GSK 256/10; wyrok NSA z 17 lutego 2010 r., II GSK 378/09; wyrok NSA z 15 czerwca 2012 r., II GSK 687/11- niepublikowane). Jak wynika z przywołanych przepisów treść protokołu kontroli musi odzwierciedlać dokonane w jej toku czynności i ustalenia z uwzględnieniem daty i miejsca przeprowadzenia kontroli oraz oznaczenia danych kierowcy pojazdu i zidentyfikowania podmiotu kontrolowanego. Protokół kontroli Skarżącego spełnia te wymogi, zawiera wszystkie wymagane dane. Z treści sporządzonego protokołu kontroli wynika, że w trakcie kontroli stwierdzono, iż Skarżący wykonywał transport drogowy bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego i bez wymaganej licencji, co stanowi naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienionych w lp. 1.1 załącznika nr 3 do tej ustawy oraz wykonywał przewóz okazjonalny samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a utd, to jest z naruszeniem przepisów ustawy o transporcie drogowym wymienionym w lp. 2.10 jej załącznika nr 3. Bezspornym jest, że w protokole kontroli zaznaczono, że Skarżący odmówił podpisania protokołu. Fakt odmowy podpisania protokołu przez kontrolowanego nie może stanowić podstawy do odmowy uznania procedury kontrolnej za prawidłową. Skarżący wprawdzie później w toku postępowania tłumaczył, że nie podpisał protokołu, bo odmówiono wpisania tam jego zastrzeżeń, jednak tych twierdzeń nie można było uznać za wiarygodne, bo zastrzeżenia mógłby zasygnalizować podpisując protokół. Skoro w rozpoznawanej sprawie Skarżący odmówił podania przyczyny odmowy podpisania protokołu kontroli, odnotowanie tego faktu przez kontrolującego w protokole kontroli, wypełnia obowiązek jaki nakłada wyżej wskazany przepis art. 74 ust. 2 utd. Kontrolujący nie miał bowiem możliwości wskazania jakiejkolwiek innej przyczyny odmowy podpisania protokołu kontroli, skoro kontrolowany nie wskazywał takiej przyczyny. Zatem zarzut formułowany z tym zakresie uznać należy za nietrafny. Art. 74 utd stanowi przy tym szczególną regulację w stosunku do przepisu art. 68 § 1 kpa stanowiącego, że protokół sporządza się tak aby z niego wynikało, kto, kiedy, gdzie i jakich czynności dokonał, co i w jaki sposób w wyniku tych czynności ustalono i jakie uwago zgłosiły obecne osoby. Skarżący nie zarzucił których elementów informacji składających się na treść protokołu zgodnie z art. 68 § 1 kpa, protokół kontroli nie zawierał. Nie można zatem uznać zarzutów dotyczących naruszenia art. 74 utd i art. 68 § 1 kpa za zasadne.

Również pozostałe zarzuty naruszenia przepisów postępowania należało uznać za niezasadne. Należy przy tym wskazać, że podnoszone w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia przepisów postępowania dotyczące przepisów kodeksu postępowania cywilnego i kodeksu postępowania karnego są oczywiście niezasadne, gdyż przepisy te nie miały w sprawie zastosowania. Kwestię dowodu z przesłuchania świadka w postępowaniu administracyjnym regulują bowiem przepisy art. 82 i art. 83 kpa. Świadek został przesłuchany zgodnie z tymi przepisami, w obecności fachowego pełnomocnika Skarżącego. Wbrew twierdzeniom Skarżącego, przypomnienie świadkowi okoliczności, w związku z jakimi był przesłuchiwany, nie pozbawiło jego zeznań wiarygodności, skoro ich istotą było stwierdzenie, że zamawiał przewóz telefonicznie i zapłacił za usługę. Brak jest też podstaw do uwzględnienia zarzutu dotyczącego notatki urzędowej. Zasadniczymi dowodami w sprawie były: protokół i dowód z przesłuchania świadka, a notatka nie wskazywała na inne okoliczności, niże te wynikające z protokołu i zeznań świadka. Należy też zauważyć, że w postępowaniu administracyjnym zgodnie z art. 75 § 1 kpa jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dowody wskazujące na to, że Skarżący dokonał odpłatnego przewozu osób wbrew przepisom, nie posiadając stosowanej licencji, wynikające z protokołu kontroli, notatki policyjnej i zeznań świadka (pasażera zamawiającego przewóz) w sposób spójny i logiczny potwierdzały przyjętą przez organy i zaakceptowaną przez Sąd I instancji wersję wydarzeń. Nielogiczne i niezgodne z zasadami doświadczenia życiowego byłoby przyjęcie przeciwstawiającej się wnioskom z oceny tych dowodów wersji przedstawianej przez Skarżącego, że dokonał przewozu grzecznościowego. Zarzucając nieprzesłuchanie drugiego przewożonego pasażera oraz policjanta dokonującego kontroli, autor skargi kasacyjnej nie uprawdopodobnił w sposób logiczny, dlaczego policjant miałby przedstawić inną wersję zdarzeń niż w sporządzonych przez siebie protokole i notatce, ani też nie przedstawił projekcji, dlaczego świadek (o którego przesłuchanie nie wnioskował) miałby przedstawić inną wersję, niż drugi przewożony pasażer i kontrolujący. Dlatego też Skarżący kasacyjnie nie wykazał, jaki istotny wpływ na wynik sprawy miałyby te dodatkowe przesłuchania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zasadnie uznał, że ustalenia stanu faktycznego przyjęte przez organy administracji za podstawę zaskarżonych decyzji nie naruszały przepisów postępowania, w szczególności art. 6, 7, 8, 77 § 1, 80 i 83 kpa, dlatego też nie mając podstaw do uchylenia zaskarżonej decyzji, nie naruszył art. 145 1 pkt 1 lit c) ppsa nie stosując tego przepisu.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 ppsa należało skargę kasacyjną oddalić jako niemającą usprawiedliwionych podstaw.