Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 206/20
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-11-05 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6114 Podatek od spadków i darowizn
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej~Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 53 par. 1, art. 54 par. 1,
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Grzęda, , , po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1315/16 w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 26 stycznia 2016 r., nr [...] w przedmiocie podatku od spadków i darowizn postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z 13 lipca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1315/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę J. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie w przedmiocie podatku od spadu i darowizn. W uzasadnieniu Sąd podał, że skarżący pismem z 14 marca 2016 r. wniósł skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 26 stycznia 2016 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od spadku i darowizn, kierując ją bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie zostało doręczone skarżącemu w trybie art. 150 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm., dalej "Ordynacja podatkowa") 12 lutego 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie 29 marca 2016 r. przesłał skargę Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie, a zatem po upływie trzydziestodniowego terminu określonego w art. 53 § 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej "p.p.s.a.").

W zażaleniu na powyższe rozstrzygnięcie skarżący wniósł o "uchylenie względnie (wniosek ewentualny) o zmianę przez NSA zaskarżonego postanowienia WSA względnie (wniosek ewentualny) o zwrot przez NSA sprawy do WSA celem ponownego rozpoznania".

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę składa się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Art. 54 §1 p.p.s.a. wskazuje, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Skargę wniesioną po upływie terminu Sąd odrzuca (art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z powołanych wyżej przepisów wynika, że strona skarżąca jest zobowiązana wnieść skargę za pośrednictwem organu, którego działanie jest jej przedmiotem, w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia rozstrzygnięcia.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym oraz piśmiennictwie ukształtowany został pogląd, że w sytuacji wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, o zachowaniu terminu do wniesienia skargi decyduje data nadania tej skargi przez Sąd na adres właściwego organu administracji publicznej. Dopiero w momencie założenia skargi do organu następuje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego. Żaden z przepisów p.p.s.a. wprost nie przewiduje obowiązku sądu przekazania do organu skargi błędnie skierowanej, jednak takie działanie jest podejmowane celem nadanie jej właściwego biegu. Nie oznacza to, że strona nie ponosi konsekwencji prawnych wynikających z tego, że skarga nie została złożona zgodnie z wymogami ustawy.

W rozpoznawanej sprawie skarżący, wbrew dyspozycji powołanego art. 54 § 1 p.p.s.a., wniósł skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, a nie za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po otrzymaniu skargi, 29 marca 2016 r. przesłał ją do organu w celu udzielenia odpowiedzi na skargę i nadesłania akt administracyjnych. Tę datę tj. 29 marca 2016 r. Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął jako miarodajną do stwierdzenia, czy strona dochowała ustawowego terminu trzydziestu dni na złożenie skargi. W związku z tym, że decyzję organu doręczono skarżącemu w 12 lutego 2016 r. to termin określony w art. 53 § 1 p.p.s.a. upłynął 15 marca 2016 r.

Zaznaczyć należy, że termin 30-dniowy przewidziany na wniesienie skargi jest terminem ustawowym i sąd nie jest uprawniony do modyfikacji jego długości. W zaistniałej sytuacji, skoro przekroczenie terminu nastąpiło wskutek nieprawidłowo dokonanej czynności związanej z wysłaniem skargi do Sądu zamiast do organu, to Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie miał obowiązek uwzględnić z urzędu jego upływ i z tej przyczyny odrzucić skargę.

W związku z powyższym, nie znajdując podstaw do uchylenia zaskarżonego postanowienia, Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do przepisu art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.