Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1113/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2006-01-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6329 Inne o symbolu podstawowym 632
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 1 i 3
journal: Dz.U. 2003 nr 228 poz 2255
law: Ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Czerwiński (spr.) Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Magdalena Gadecka po rozpoznaniu w dniu 25 stycznia 2006r. na rozprawie sprawy ze skargi L. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] 2005 r. nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] 2005 r., Nr [...]Prezydent Miasta B. przyznał L. C. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawnym dzieckiem oraz na podstawie art. 6 ust. 2 a ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.) orzekł zgłosić skarżącą do ubezpieczenia emerytalno-rentowego i opłacać składkę na ubezpieczenie emerytalno-rentowe w okresie od 1 września 2005 r. do 31 sierpnia 2006 r.

Uzasadniając swoje stanowisko organ pierwszej instancji wskazał, iż świadczenie pielęgnacyjne zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. Nr 228, poz. 2255 ze zm.) przysługuje matce lub ojcu albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji lub konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności.

Organ pierwszej instancji zaznaczył również, iż prawo do świadczeń rodzinnych w tym do świadczenia pielęgnacyjnego ustala się na okres zasiłkowy, począwszy od miesiąca, w którym wpłynął wniosek wraz z pełną dokumentacją, o czy stanowi art. 24 ust. 2 wskazanej ustawy.

W odwołaniu od powyższej decyzji, jak wynika z jego treści, L. C. domagała się uchylenia zaskarżonego orzeczenia. W jej ocenie przyznana jej kwota świadczenia jest zaniżona i powinna zostać ustalona w wyższej wysokości, co najmniej w kwocie 441 zł., ze spłatą za należny okres wstecz. Skarżąca wywodziła, że przyznana jej kwota nie została zwaloryzowana, o co najmniej 5 %, tj. o stopę inflacji, w skali roku, co wpłynęło na błąd w ustaleniu jej wysokości.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B., po rozpoznaniu odwołania, wydało [...] 2005 r. decyzję nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji.

Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie w sprawie i przyznanie wnioskowanego świadczenia jest zgodne z obowiązującymi przepisami prawa.

Natomiast zarzut skarżącej podniesiony w odwołaniu nie może być, w ocenie organu II instancji uwzględniony, gdyż obowiązując przepisy nie uwzględniają waloryzacji świadczenia pielęgnacyjnego.

Organ odwoławczy uzasadniając swoje stanowisko powołał się także na art. 17 ust. 1 ustawy o świadczenia rodzinnych, a nadto dodał, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na jedną osobę nie przekracza kwoty 583,00 zł. ; natomiast jeżeli chodzi o wysokość świadczenia to została ona określona na podstawie art. 17 ust. 3 wskazanej ustawy, w której ustawodawca określa, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w wysokości 420,00 zł miesięcznie i w takiej właśnie wysokości zostało przyznane świadczenie skarżącej.

W skardze wniesionej do Sądu, jak wynika z jej treści, skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji. Czyniła zarzut wadliwego ustalenia kwoty przyznanego świadczenia, która winna wynosić 420 zł., jako kwota zwaloryzowana o stopę inflacji, co najmniej 5 % w skali roku. Strona przytoczyła argumenty, które powołała już wcześniej w swym odwołaniu.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, powołując dotychczasową argumentację, wskazując jednocześnie, że art. 17 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych w sposób jednoznaczny określa kwotę świadczenia pielęgnacyjnego tj. 420,00 zł., a obowiązujące w tym zakresie przepisy nie przewidują możliwości jakiejkolwiek waloryzacji ustalonej w ustawie kwoty świadczenia pielęgnacyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Na wstępie należy zaznaczyć, że sąd administracyjny sprawuje kontrolę legalności zaskarżonych aktów lub czynności administracyjnych, a więc dokonuje analizy, czy w zaskarżonych orzeczeniach nie doszło do naruszenia prawa. Oznacza to, że sąd nie ma możliwości orzeczenia co do meritum sprawy, lecz może uchylić zaskarżony akt lub orzeczenie, celem ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji. W konsekwencji zawarte w skardze żądanie zwaloryzowania przyznanego świadczenia ma to znaczenie procesowe, iż w istocie oznacza domaganie się przez stronę uchylenia zaskarżonej decyzji.

Jak wynika z przepisu art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270), zaskarżona decyzja podlega uchyleniu w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Rozpatrując przedmiotową sprawę należało jednak stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja nie naruszają prawa.

Jak wynika z przepisu art. 17 ust 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z dnia 30 grudnia 2003 r.), świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z koniecznością opieki nad dzieckiem przysługuje matce lub ojcu dziecka albo opiekunowi faktycznemu dziecka, jeżeli nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad dzieckiem legitymującym się orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji, albo orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; przy czym powyższe świadczenie przysługuje, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na jedną osobę nie przekracza kwoty 583 zł.

W przedmiotowej sprawie poza sporem było, że powyższe warunki zostały spełnione. Dziecko skarżącej D. C., legitymuje się bowiem orzeczeniem Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności w B. z [...]2003 r., stwierdzającym znaczny stopień niepełnosprawności na stałe, a skarżąca od maja 2003 r. zrezygnowała z pracy, której od tego czasu nie podjęła, z powodu konieczności opieki nad synem (vide: k. 11,21 akt administracyjnych). Ponadto dochód rodziny skarżącej w 2004 r. wynosił w przeliczeniu na jedną osobę 573,47 zł., a więc kwotę niższą od 583 zł. (vide: k. 22 akt administracyjnych).

Z uwagi na powyższe, zachodziły przesłanki do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego.

Wysokość jego kwoty uregulowana jest w przepisie art. 17 ust. 3 w/w ustawy, który określa ją na 420 zł. miesięcznie. Trzeba tu zaznaczyć, że przepisy tejże ustawy nie przewidują jakiejkolwiek waloryzacji świadczenia. W konsekwencji należy stwierdzić, że podnoszone w skardze okoliczności, a w szczególności takie czynniki jak inflacja, nie stanowią podstawy do zwiększenia kwoty przyznanego skarżącej świadczenia.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.