Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 888/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2018-03-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 ust. 1 pkt 8 i art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3
journal: Dz.U. 2016 poz 353
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko
article: art. 151
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Protokolant sekretarz sądowy Katarzyna Derewońko, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 14 marca 2018 r. sprawy ze skargi J. P. i H. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy N. z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], ustalającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pt.: "budowa elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej do 1 MW na działkach [...] w obrębie wsi L., gmina N., pow. H., woj. P.".

Decyzja SKO w B. wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy.

W dniu [...] grudnia 2014 r. inwestor P. Sp. z o.o. w W. złożył do Wójta Gminy N. wniosek o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia.

Zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2014 r. organ I instancji powiadomił strony o wszczęciu postępowania, a ponadto zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. (dalej: RDOŚ) oraz do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w H. (dalej: PPIS) w sprawie wydania opinii co do potrzeby przeprowadzania oceny oddziaływania na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko oraz ewentualnego zakresu Raportu oddziaływania na środowisko.

PPIS opinią z dnia [...] stycznia 2015 r., nr [...], stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowiska w/w przedsięwzięcia i określił wykonanie Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie. Także RDOŚ postanowieniem z dnia [...] stycznia 2015 r., znak: [...] wyraził opinię o konieczności przeprowadzenia oddziaływania na środowisko i ustalił zakres Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko w pełnym zakresie.

Wobec powyższego organ I instancji postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], nałożył na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia i ustalił zakres Raportu o odziaływaniu na środowisko. Przedmiotowy Raport został przedłożony przez inwestora w dniu [...] lipca 2015 r.

W dniu [...] sierpnia 2015 r. organ wystąpił do RDOŚ i do PPIS o uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia oraz określenie warunków realizacji tego przedsięwzięcia. W odpowiedzi RDOŚ postanowieniem z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił warunki jego realizacji. Natomiast PPIS opinią z dnia [...] października 2015 r., znak: [...], przedmiotowe przedsięwzięcie zaopiniował negatywnie.

Wójt Gminy N. decyzją z dnia [...] listopada 2015 r., znak: [...], odmówił wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ale SKO w B. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], decyzję tę uchyliło.

Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, Wójt Gminy N. decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...], ustalił środowiskowe uwarunkowania na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia, ale SKO w B. decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...], decyzję tę uchyliło i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia.

W prowadzonym po raz kolejny postępowaniu organ I instancji zwrócił się do inwestora o udzielenie szczegółowych informacji dotyczących przedsięwzięcia, który to obowiązek inwestor wykonał w dniu [...] lipca 2016 r. Dodatkowo w dniu [...] sierpnia 2016 r. organ zwrócił się znowu do RDOŚ i do PPIS z prośbą o uzgodnienie realizacji przedsięwzięcia i określenie warunków jego realizacji. Postanowieniem z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], RDOŚ uzgodnił realizację przedsięwzięcia i określił jego warunki, zaś opinią z dnia [...] września 2016 r., znak: [...], PPIS przedmiotowe przedsięwzięcie zaopiniował negatywnie.

Decyzją z dnia [...] maja 2017 r., znak: [...], Wójt Gminy N. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia pt.: "budowa elektrociepłowni na biogaz o mocy elektrycznej do 1 MW na działkach [...] w obrębie wsi L., gmina N., pow. H., woj. P.".

W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że wypełniając dyspozycję SKO, zebrał uzupełniony materiał dowodowy w sprawie, zaś po otrzymaniu opinii od PPIS zwrócił się do inwestora, a ten przedstawił organowi wyjaśnienia co do wątpliwości zawartych w tej opinii.

W ocenie organu w przedłożonej dokumentacji dowodowej przeanalizowano 4 warianty. Organ doszedł do wniosku, że wariantem najkorzystniejszym dla środowiska przyrodniczego jest wariant proponowany przez inwestora (wariant 1) polegający na realizacji inwestycji w sposób opisany w przedmiotowym raporcie.

Dalej organ wyjaśnił, że podczas przeprowadzonej procedury zapewniono udział społeczeństwa na każdym wymaganym przepisami prawa etapie. Wpłynęło stanowisko 36 mieszkańców wsi L., w którym podniesiono, że osoby te są przeciwne realizacji przedsięwzięcia w obawie o swoje zdrowie, komfort i bezpieczeństwo. Jednakże, w ocenie organu, przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. W tym przypadku podłożem konfliktów jest przede wszystkim obawa społeczeństwa o zagrożenia związane ze wzmożonym ruchem pojazdów ciężarowych w pobliżu ich miejsca zamieszkania, wystąpieniem emisji substancji złowonnych poza terenem inwestycji, pogorszeniem klimatu akustycznego w związku z pracą urządzeń elektrociepłowni oraz zagrożeniem wybuchem magazynowanego biogazu. Zgodnie z Raportem ewentualne niezadowolenie społeczne może zostać zmniejszone dzięki perspektywom współpracy lokalnych rolników i przedsiębiorców z elektrociepłownią (dostarczenie surowca, odbiór energii cieplnej) i idące za tym korzyści finansowe dla obu stron konfliktu. Realizacja planowanej inwestycji powinna być tak przeprowadzona, by stanowić jak najmniejsze uciążliwości dla mieszkańców. Organ nałożył więc na inwestora obowiązek zaprojektowania jednostki lub jednostek kogeneracyjnych w kontenerze dźwiękochłonnym, posiadającym tłumik hałasu na wylocie spalin. Celem ograniczenia uciążliwości odorowych zobowiązano inwestora do przykrywania silosów na kiszonkę folią i płyt obornikowych, gromadzenia soków kiszonkowych i odcieków z obornika w szczelnych zbiornikach a także prowadzenia prawidłowej gospodarki odpadami. Zjazd z działek będzie zlokalizowany od strony południowej, ponieważ brak jest tam zabudowań mieszkaniowych. Inwestora zobowiązano również do tego, aby transport surowców odbywał się sprawnym sprzętem, obornik transportowano pod przykryciem a gnojowicę transportowano w szczelnych cysternach lub beczkowozach. Zobowiązano również Inwestora aby puste auta, beczkowozy i cysterny opuszały czyste i szczelnie zamknięte. Powyższe w ocenie organu powoduje, że przedmiotowy protest nie jest przesłanką prawną skutkującą wydaniem decyzji negatywnej.

Zdaniem organu, na podstawie zebranego materiału dowodowego, po szczegółowym przeanalizowaniu raportu o oddziaływaniu na środowisko ustalono, że potencjalne oddziaływanie planowanego do realizacji przedsięwzięcia na poszczególne komponenty środowiska opisane zostało w sposób pozwalający na jego ocenę. Przedsięwzięcie nie wpłynie negatywnie na klimat i jego zmiany, nie przewiduje się również wpływu zmian klimatu na trwałość przedsięwzięcia (przedsięwzięcie nie jest zlokalizowane na terenach osuwisk oraz na terenach zagrożonych powodzią). Planowane przedsięwzięcie jest inwestycją o znaczeniu lokalnym. W odniesieniu do wód podziemnych nadrzędnym celem będzie zapobieganie dopływowi zanieczyszczeń do tych wód, zaś zastosowanie wskazanych w decyzji warunków wypełni ten cel. Także realizacja i eksploatacja przedmiotowego przedsięwzięcia nie będzie negatywnie oddziaływać na klimat oraz krajobraz.

Dalej organ wyjaśnił, że nie stwierdzono konieczności przeprowadzania postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania, ani obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę. Planowane przedsięwzięcie nie będzie także oddziaływać w znaczący sposób na takie aspekty środowiska jak ludność, fauna, flora, gleba, woda, powietrze, czynniki klimatyczne, aktywa mineralne włącznie z dziedzictwem architektonicznym i archeologicznym, krajobraz oraz na wzajemne oddziaływanie między tymi czynnikami. Możliwe oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia na środowisko dotyczyć będzie przede wszystkim fazy budowy, a stopień oddziaływania można określić jako znikomy. Będzie ono realizowane z poszanowaniem zasad ochrony środowiska naturalnego. Wszelkie działania w zakresie przedsięwzięcia zostały zaprogramowane tak, aby służyły zachowaniu równowagi środowiskowej na obszarze jego lokalizacji. Tym samym planowane przedsięwzięcie nie wykaże istotnego negatywnego wpływu na obszary chronione.

Na koniec organ wyjaśnił, że po rozpatrzeniu całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w przedmiotowej sprawie, biorąc pod uwagę lokalizację oraz rodzaj przedsięwzięcia uznano, iż przy zachowaniu wymogów określonych w niniejszej decyzji, spełnieniu wymagań ustawowych oraz zastosowaniu działań minimalizujących oddziaływanie na środowisko na etapie realizacji i eksploatacji nie wpłynie negatywnie na środowisko, zdrowie i życie ludzi.

Po rozpatrzeniu odwołania H. P. i J. P., SKO w B. decyzją z dnia [...] października 2017 r., nr [...], zaskarżoną decyzję utrzymało w mocy.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania, szczegółowo wskazał i omówił przepisy mające zastosowanie w sprawie, a także wyjaśnił, co się ustala i ocenia w takim postępowaniu. Przedstawił też i przeanalizował zarzuty podniesione w odwołaniu.

Zdaniem organu ustawodawca dość precyzyjnie określił katalog okoliczności uzasadniających odmowę wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydania tego rodzaju decyzji można odmówić jedynie w razie: (1) niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony (art. 80 ust. 2 u.o.o.ś.); (2) odmowy uzgodnienia warunków realizacji bądź wydania negatywnej opinii, przez organy o których mowa w art. 77 ust. 1 u.o.o.ś., (3) braku zgody wnioskodawcy na realizację przedsięwzięcia w wariancie innym niż proponowany, jeżeli z oceny oddziaływania na środowisko wynika zasadność realizacji przedsięwzięcia w innym wariancie (art. 81 ust. 1 u.o.o.ś.); (4) gdy z oceny oddziaływania na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może znacząco negatywnie oddziaływać na obszar Natura 2000, a za realizacją przedsięwzięcia nie przemawiają konieczne wymogi nadrzędnego interesu publicznego, w tym wymogi o charakterze społecznym lub gospodarczym i brak jest rozwiązań alternatywnych (art. 81 ust. 2 u.o.o.ś.); (5) jeżeli z oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wynika, że przedsięwzięcie może spowodować nieosiągnięcie celów środowiskowych zawartych w planie gospodarowania wodami na obszarze dorzecza (art. 81 ust. 3 u.o.o.ś.); (6) wystąpienie innych przesłanek wynikających z przepisów odrębnych, które uzasadniałyby odmowę wydania decyzji środowiskowej. O ile zatem żadna z wymienionych wyżej okoliczności nie zachodzi, organ jest obowiązany do określenia środowiskowych uwarunkowań.

W ocenie Kolegium, nie zaistniała żadna z powyżej określonych przyczyn. Negatywna opinia wyrażona przez PPIS nie jest wiążąca dla organu wydającego decyzję, natomiast RDOŚ uzgodnił planowane przedsięwzięcie, co z kolei oznacza, że w tym zakresie nie zaistniała negatywna przesłanka, ze względu na którą należałoby odmówić ustalenia środowiskowych uwarunkowań planowanego przedsięwzięcia.

Dalej organ wyjaśnił, że zwrócił się do inwestora celem złożenia stosownych wyjaśnień odnośnie wskazanego w Raporcie braku przekroczenia norm stężenia amoniaku i siarkowodoru. W odpowiedzi uzyskał informacje, że w obowiązującym polskim prawie nie został uregulowany problem uciążliwości zapachowej. Jednak zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. Nr 16, poz. 87), określono wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu dla terenu kraju, oznaczono numerycznie te substancje oraz okresy, dla których są uśrednione wartości odniesienia. W ocenie autora Raportu funkcjonowanie biogazowni będzie źródłem substancji zapachowych, tj. amoniaku i siarkowodóru. Planowana inwestycja została przeanalizowana pod kątem emisji w/w substancji w oparciu o właściwe wartości odniesienia. Przedstawiono wykorzystane do porównania stężenia dopuszczalne substancji, których emisje przewiduje się na skutek uruchomienia planowanej instalacji. Zgodnie z obowiązującymi rozwiązaniami prawnymi, kryteria oceny oddziaływania substancji na środowisko odniesione są do wartości częstości przekraczania wartości progowych stężeń - stężenia obliczone wg zalecanej metodyki w receptorach znajdujących się poza terenem zakładu, posiadającego instalacje emitujące do powietrza substancje wyszczególnione są w Rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. 2010 nr 16 poz. 87). Zgodnie z zamieszczonymi w odpowiedzi wynikami, w zakresie emisji amoniaku oraz siarkowodoru organ ustalił, że zarówno stężenia jednogodzinne, jak i stężenia średnioroczne nie przekraczają wartości dopuszczalnej i dyspozycyjnej.

Organ ponadto wskazał, że inwestor wyjaśnił, że program obliczeniowy porównuje otrzymane wyniki z przyjętymi przez autora wartościami dopuszczalnymi, niepodpartymi jednak w żaden sposób dokumentami prawnymi. W związki z tym zanotowane przekroczenia nie mogą stanowić podstawy prawnej do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ponieważ analiza w tym zakresie nie ma podstaw prawnych i może służyć jedynie za wartość informacyjną. W Raporcie na stronie 54 niewłaściwie sformułowano komentarz do otrzymanych wyników modelowania rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu. W końcowym akapicie rozdziału poświęconego emisjom błędnie przywołano i oceniono wynik stężeń odorów, które wedle obowiązującego prawa nie mogły spowodować przekroczeń norm. Organ zgodził się też z tym, że wyjaśniono również, że w polskim prawie nie unormowano prawnie emisji substancji zapachowej, a planowana inwestycja nie będzie przekraczać dopuszczalnych poziomów substancji w powietrzu określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dna 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2012 r., poz. 1031) oraz wartości odniesienia substancji w powietrzu, w tym dopuszczalnych częstości przekroczeń określonych w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2010 r., nr 16, poz. 87).

Organ odwoławczy przeanalizował także kwestię obsługi komunikacyjnej inwestycji z uwzględnieniem dróg publicznych, po których możliwe jest poruszanie się pojazdów obsługujących inwestycję. W tej mierze, w jego ocenie, nie jest istotna kwestia jakości dróg publicznych, którymi planowany jest dojazd - o ile nie wprowadzono tam ograniczeń w poruszaniu się pojazdami ciężarowymi. Jeśli droga ma charakter publiczny, to brak jest podstaw by twierdzić, że nie ma możliwości skomunikowania jej z terenem inwestycji. PPIS podniósł w opinii, że proponowane drogi dojazdowe są w rzeczywistości drogami gruntowymi, zaliczanymi do kategorii dróg wewnętrznych (niedostosowane do ruchu pojazdów obsługujących biogazownię). Jednakże zdaniem Kolegium, jak wyjaśnił inwestor, przewidywana trasa transportu substratów do elektrociepłowni na biogaz będzie się odbywać przez działkę nr [...], która jest obecnie drogą gruntową, ale w przypadku uzyskania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, będzie ona wymagała gruntownej modernizacji, celem umożliwienia dojazdu do przedsięwzięcia pojazdami ciężarowymi. Powyższe będzie możliwe dopiero na etapie szczegółowego ustalenia przez gminę m.in. warunków zabudowy, które będą określały także uwarunkowania dojazdu do nieruchomości.

Dalej organ wyjaśnił, że jeśli chodzi o wody podziemne (jednolite części wód podziemnych), to będą one zabezpieczone przed przedostaniem się do nich substratów, masy fermentacyjnej oraz masy pofermentacyjnej. Na etapie realizacji przedsięwzięcia zastosowano następujące rozwiązania: (-) maszyny budowlane nie będą tankowane, konserwowane i naprawiane na terenie budowy, rozwiązanie to pozwoli na uniknięcie ewentualnego zanieczyszczenia wód powierzchniowych płynami eksploatacyjnymi; (-) prace budowlane będą prowadzone przy użyciu sprawnego sprzętu budowlanego, każdorazowo przed rozpoczęciem prac sprzęt będzie sprawdzany pod kątem wycieków. Ewentualne wycieki będą natychmiast usuwane, a niesprawny sprzęt będzie wycofywany z terenu inwestycji; (-) prace budowlane nie będą prowadzone podczas deszczów nawalnych. Jeśli zaś chodzi o ochronę wód powierzchniowych przed zanieczyszczeniem na etapie użytkowania inwestycji, to w obrębie elektrociepłowni zostanie zastosowany wewnętrzny system kanalizacji deszczowej oraz kanalizacji technologicznej. Wody opadowe z terenów utwardzonych będą odprowadzane do kanalizacji deszczowej, a następnie do zbiornika odparowującego. Miejsce załadunku masy pofermentacyjnej, rozładunków substratów, silos na surowce oraz płyta bezobornikowa zostaną wykonane jako szczelne i będą przyłączone do kanalizacji technologicznej, dzięki czemu ewentualne odcieki nie przedostaną się do wód powierzchniowych, ani podziemnych. Zawartość kanalizacji technologicznej będzie wprowadzana do procesu fermentacji jako woda procesowa (substrat). Inwestor będzie stosować także szczelne zbiorniki, a ich szczelność będzie na bieżąco monitorowana.

W ocenie Kolegium została również wyjaśniona kwestia miejsc zagospodarowywania odpadów powstałych w wyniku działalności biogazowni. Ustalono bowiem, że odpady z elektrociepłowni w postaci masy pofermentacyjnej oprócz zastosowania jako nawóz, po wysuszeniu stanowić będą paliwo dla innych elektrociepłowni zasilanych biomasą.

Na koniec organ wyjaśnił, że co do zasady, potencjalny zakres oddziaływania inwestycji zamknie się w ramach nieruchomości, na której posadowiona ma zostać biogazowania - szczególnie jeśli chodzi o ewentualne uciążliwości zapachowe. Poza granicami działek o nr geod. [...] nie można bowiem mówić o przekroczeniu dopuszczalnych stężeń gazów, stanowiących główne źródła nieprzyjemnych zapachów. Najbliższe zabudowana zlokalizowane są w odległości ok 45 metrów od granicy inwestycji (pozostałe w odległości ok. 200 m., 270 m., 600 m.). Nieruchomości mieszkalne znajdujące się na tych nieruchomościach, objęte są ochroną akustyczną - przy jednoczesnym założeniu że normy hałasowe nie zostaną przekroczone. W pozostałym zakresie nieruchomości sąsiednie pozbawione są zabudowy mieszkalnej i wykorzystywane są rolniczo. Jednocześnie organ stwierdził, że dyskomfort związany z funkcjonowaniem biogazowni, spowodowany nieprzyjemnym zapachem, nie jest tożsamy z przekroczeniem określonych prawem stężeniami gazów odorotwórczych. Inwestycja może wprawdzie negatywnie oddziaływać na nieruchomości sąsiednie poprzez transport "wsadu" do biogazowni, ale sam fakt braku statusu drogi publicznej, po której odbywał się będzie transport, ani fakt, iż jest to droga nieutwardzona, na tym etapie procesu inwestycyjnego, nie może być uznany za przesłankę uzasadniającą odmowę ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla przedmiotowego przedsięwzięcia.

Organ odwoławczy odniósł się także do pozostałych zarzutów i wyjaśnił, że w zakresie spadku wartości nieruchomości oraz braku możliwości sprzedaży nieruchomości, czynniki te nie mogą stanowić podstawy odmowy decyzji ustalającej środowiskowe uwarunkowania, a ewentualne roszczenia wobec inwestora można zgłaszać na drodze powództwa cywilnego. Także brak w sąsiedztwie podobnych inwestycji oraz ryzyko katastrofy – której w decyzji nie stwierdzono, podstawy takiej nie stanowią. W zakresie zaś zarzutu negatywnego oddziaływania na ekosystem rzeki N., SKO w B. stwierdziło, że RDOŚ na obszarze inwestycji nie stwierdził roślin, ani zwierząt objętych ochroną, nie stwierdzono również by inwestycja wpływała negatywnie na ekosystem rzeki N.

Na koniec organ odwoławczy wyjaśnił, że nie zaistniała żadna z przesłanek mogących skutkować odmową wydana decyzji środowiskowej. Raport, po przedłożeniu przez inwestora wyjaśnień, odnosi się do wszystkich istotnych w postępowaniu kwestii, jednocześnie nie stwierdzono ponadnormatywnych oddziaływań, a zakres uciążliwości emitowanych przez inwestycję w znacznej mierze zamknie się w nieruchomości. Uciążliwości może powodować zwiększony ruch pojazdów na teren inwestycji, jednakże w ocenie Kolegium dostosowanie warunków drogowych do planowanego przedsięwzięcia i możliwość dojazdu na teren biogazowni, poddane zostaną analizie na dalszych etapach procesu inwestycyjnego.

Skargę na powyższą decyzję SKO w B., do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, złożyli J. i H. P., zarzucając jej:

1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji Wójta Gminy N. z dnia [...] października 2017 r., w sytuacji gdy decyzja ta jako nieprawidłowa winna być uchylona;

- art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie;

2. naruszenie przepisów prawa materialnego:

- art. 80 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 roku o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko z dnia 3 października 2008 r. poprzez uznanie, że organ w sposób prawidłowy określił środowiskowe uwarunkowania inwestycji, w sytuacji gdy prezentowane przez skarżących zarzuty nie pozwoliły na skuteczne określenie środowiskowych uwarunkowań.

W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Ponadto wnieśli oni o przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów w postaci:

- informacji P. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska o stanie środowiska na terenie powiatu h. z października 2016 r.;

- informacji o stanie środowiska na terenie powiatu Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. z grudnia 2007 r.;

- uchwały nr [...] Sejmiku Województwa w P. z dnia [...] grudnia 2013 r. w sprawie określenia "Programu ochrony powietrza dla strefy p.";

- programu ochrony przyrody planu urządzania lasu dla Nadleśnictwa H. Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B. z 2011 r.;

- programu ochrony przyrody planu urządzenia lasu dla Nadleśnictwa B. na okres od 1 stycznia 2012 roku do 31 grudnia 2021 roku Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w B.

na okoliczność wykazania, że oddziaływanie na środowisko istniejącej już inwestycji, to jest C. sp. z o.o. w połączeniu z planowaną inwestycją może doprowadzić do ponadnormatywnego skumulowania szkodliwych dla środowiska wektorów.

W odpowiedzi na skargę SKO w B. wniosło o oddalenie skargi. W uzasadnieniu wskazano, że dołączone przez skarżących dokumenty wskazują na to, że funkcjonująca C. Sp. z o.o. w L. emituje do powietrza znaczne ilości zanieczyszczeń, przy czym pochodzą one głównie ze spalania energetycznego węgla, oleju opałowego i gazu ziemnego. Natomiast planowane przedsięwzięcie przyczyni się do zmniejszenia emisji szkodliwych gazów do atmosfery takich jak dwutlenek siarki, tlenki azotu, tlenek węgla i pyły. Biogazownia emituje do atmosfery głównie amoniak i siarkowodór, a zatem jej funkcjonowanie przyczyni się do poprawy stanu jakościowego powietrza na terenie powiatu h.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 353; dalej: "u.o.o.ś.") oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71.; dalej: "rozporządzenie").

Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo dawałoby podstawę do wznowienia postępowania. Organy administracji obu instancji ustaliły istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą, zastosowały prawidłową podstawę prawną, a także uzasadniły swoje rozstrzygnięcia zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a.

Na samym początku wyjaśnienia wymaga, że postępowanie dotyczące wydania obu decyzji odnosi się do planowanego dopiero przedsięwzięcia i sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja w kształcie opisanym przez inwestora we wniosku zagraża środowisku oraz czy spełnia wymagania i parametry w zakresie ochrony środowiska. Postępowanie w sprawie środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia, jak wynika z art. 72 ust. 1 pkt 1 i 3 u.o.o.ś., stanowi etap poprzedzający postępowanie w przedmiocie udzielania decyzji o warunkach zabudowy albo pozwolenia na budowę. Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. dla planowanych przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (w tym drugim przypadku, jeśli został stwierdzony obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Zgodnie natomiast z art. 59 ust. 1 pkt 2 u.o.o.ś., przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia takiej oceny został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Przepis ten stanowi zaś, że obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach uwzględniając łącznie uwarunkowania dotyczące rodzaju i charakterystyki przedsięwzięcia, usytuowania przedsięwzięcia, rodzaju i skali możliwego oddziaływania przedsięwzięcia. Zgodnie z kolei z art. 64 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś., postanowienie o którym mowa w art. 63 ust. 1 i 2, wydaje się po zasięgnięciu opinii regionalnego dyrektora ochrony środowiska i państwowej inspekcji sanitarnej. Organy te uwzględniając łącznie uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1, wydają opinię co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a w przypadku stwierdzenia takiej potrzeby - co do zakresu raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – art. 64 ust. 3 u.o.o.ś. Opinię wydaje się w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku o wydanie opinii. Przepisy art. 35 § 5 i art. 36 Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się odpowiednio – art. 64 ust. 4 u.o.o.ś.

Przez ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, według art. 3 ust. 1 pkt 8 u.o.o.ś., rozumie się postępowanie w sprawie oceny oddziaływania na środowisko planowanego przedsięwzięcia, obejmującego w szczególności: a) weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, b) uzyskanie wymaganych ustawą opinii i uzgodnień, c) zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu. Jeżeli przeprowadzana jest ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i zasięga opinii organu państwowej inspekcji sanitarnej – art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2 u.o.o.ś. Zgodnie zaś z treścią art. 79 u.o.o.ś., przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do jej wydania zapewnia możliwość udziału społeczeństwa w postępowaniu, w ramach którego przeprowadza ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone – art. 80 ust. 1 pkt 1 - 4 u.o.o.ś. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa art. 82 u.o.o.ś. Rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko oraz rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określone zostały w cyt. rozporządzeniu, które wydane zostało na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 60 u.o.o.ś.

Przechodząc na grunt sprawy niniejszej w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że biorąc pod uwagę opis i zakres inwestycji, słusznie przyjęto, iż planowana inwestycja stanowi przedsięwzięcie mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko - § 3 ust. 1 pkt 54 oraz pkt 80 rozporządzenia. Po uzyskaniu więc opinii co do potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko i co do zakresu Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko Wójt Gminy N., postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., znak: [...], stwierdził obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowego przedsięwzięcia i ustalił zakres Raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko (pełny zakres). Po przedłożeniu przez inwestora wymaganego Raportu, Wójt uzyskał wymagane uzgodnienie warunków realizacji przedmiotowego przedsięwzięcia od RDOŚ i negatywną opinię od PPIS. W związku z uzupełnieniem Raportu przez inwestora, Wójt ponownie wystąpił do RDOŚ i do PPIS o stosowne uzgodnienie i opinię, które organy te wydały: RDOŚ uzgodniło pozytywnie, PPIS wydał postanowienie negatywne. Wobec opinii negatywnej, organ zwrócił się do inwestora o odniesienie się do tej opinii, co też inwestor uczynił. Następnie organ wydał decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach.

Powyższe działania organu I instancji należy, zdaniem Sądu, ocenić jako prawidłowe. Również jako prawidłowe należy ocenić postępowanie przeprowadzone przed organem odwoławczym, który zgodnie z art. 15 k.p.a., sprawę rozpoznał od początku.

Niezasadny jest wobec tego zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Strona skarżąca powyższy zarzut wiąże z niewyczerpującym rozpatrzeniem materiału dowodowego i jego dowolnej ocenie, a w szczególności z brakiem zbadania kumulatywnego oddziaływania inwestycji z już istniejącym oddziaływaniem przedsiębiorstwem C. Sp. z o.o. w L.

Zdaniem Sądu, wskazane przepisy oraz art. 107 § 3 k.p.a. nakazują organom wyjaśnienie istotnych kwestii po wyczerpującym zebraniu, rozpatrzeniu i ocenie całego materiału dowodowego oraz kierowanie się przy tym zasadą prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, a ponadto elementy powyższe mają znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Obowiązkiem każdego organu administracji jest zatem wyczerpujące wskazanie okoliczności faktycznych i prawnych, którymi kierował się przy podejmowaniu rozstrzygnięcia, w szczególności uzasadnienie winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Nieustalenie przez organy w ramach toczącego się postępowania lub pominięcie w uzasadnieniu decyzji okoliczności faktycznych, mogących mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, może stanowić przesłankę do uznania naruszenia przez organ przepisów o postępowaniu administracyjnym w stopniu wywierającym istotny wpływ na wynik sprawy.

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy nie dopuściły się takiego naruszenia. Zebrały one i przeanalizowały cały, wymagany do rozstrzygnięcia, materiał dowodowy. Z uzasadnienia decyzji organu I instancji wynika wprost, że analizował on kwestię występowania w niedalekiej odległości wspomnianego zakładu w kontekście wyboru najkorzystniejszego wariantu i doszedł do wniosku, że Zakład C. Sp. z o.o. w L. może zostać przyłączony do sieci energetycznej i stać się potencjalnym odbiorcą wytwarzanej przez niniejszą inwestycję energii.

Podkreślenia także wymaga, że wprawdzie oba organy nie poświęciły zbyt dużej uwagi kwestii ewentualnego kumulatywnego oddziaływania obu tych inwestycji, ale też z charakteru projektowanej inwestycji konieczność taka nie występowała. Zresztą zarzut w tej kwestii podniesiony został nie w odwołaniu a dopiero w skardze. Ustosunkował się do niego organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę i Sąd stanowisko organu uznaje za prawidłowe. Funkcjonujący zakład C. Sp. z o.o. w L. emituje bowiem do powietrza zupełnie inny rodzaj zanieczyszczeń niż będzie to w przypadku inwestycji przedmiotowej. Stwierdzenie organu odwoławczego, że przyszłe funkcjonowanie biogazowni przyczyni się do poprawy stanu jakościowego powietrza na terenie powiatu h. należy rozumieć w ten sposób, że będzie to inwestycja proekologiczna, która poza oddziaływaniem "zapachowym" nijak nie wpłynie negatywnie na środowisko, a poprzez produkcję "czystej" energii elektrycznej przyczyni się do zmniejszenia innych zanieczyszczeń pochodzących z innych przedsiębiorstw. Na pewno więc nie będzie kumulatywnego oddziaływania obu przedsięwzięć.

W kontekście powyższym niczego w sprawie nie zmieniają dokumenty dołączone przez skarżących do skargi, a dopuszczone przez Sąd jako dowody w sprawie. Zostały one sporządzone dla innych celów i w żadnej mierze nie wynika z nich, że nastąpi kumulatywne oddziaływanie planowanego przedsięwzięcia z istniejącą inwestycją w postaci przedsiębiorstwa produkującego materiały budowlane.

Jako niezasadny należy uznać także zarzut braku zbadania kwestii oddziaływania planowanej inwestycji na "Puszczę B., która objęta jest ochroną w ramach Natura 2000". Organ I instancji precyzyjnie wyjaśnił bowiem, że lokalizacja planowanego przedsięwzięcia oraz przewidywany obszar jego oddziaływania zlokalizowany jest poza granicami obszarów Natura 2000. Natomiast teren objęty wnioskiem znajduje się w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza B.", dla którego obowiązują stosowne zakazy, ale inwestycja zakazów tych nie złamie.

Sąd nie podziela także zarzutu skargi odnośnie naruszenia przez organ odwoławczy art. 138 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji. Organ odwoławczy rozstrzygnął sprawę w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i działanie te należy uznać za prawidłowe. Skoro bowiem sentencja jego decyzji utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję, to orzeczenie nastąpiło w oparciu o prawidłowo wskazaną podstawę prawną.

Jako niezasadny Sąd uznaje również zarzut skarżących odnośnie naruszenia art. 80 ust. 1 u.o.o.ś. polegającego na wydaniu decyzji pozytywnej dla inwestora w sytuacji, gdy prezentowane przez skarżącego zarzuty nie pozwoliły na skuteczne określenie środowiskowych uwarunkowań. Ze wskazanego przepisu wynika, że jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: (1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; (2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; (3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; (4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone.

W ocenie Sądu organy wydały decyzje w oparciu o przesłanki wskazane w tym przepisie. Były związane uzgodnieniem wydanym przez RDOŚ i się do niego zastosowały. Opinia PPIS ich nie wiązała, ale organy do niej także się odniosły i wyjaśniły, dlaczego przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na środowisko w stopniu przekraczającym dopuszczalne normy. Kierowały się także ustaleniami zawartymi w Raporcie, a w miarę potrzeby wzywały autora Raportu do składania wyjaśnień, do czego się on oczywiście stosował. Wzięły także pod uwagę wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa. Sąd podziela przy tym stanowisko organów, że prowadząc postępowanie środowiskowe i wydając decyzje obowiązane były one uwzględnić wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa, ale sam sprzeciw społeczności lokalnej w stosunku do inwestycji nie mógł być podstawą do decyzji odmownej (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 6 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 1018/17). Organy musiały mieć na uwadze wyniki całego postępowania z udziałem społeczeństwa a nie tylko kierować się pojedynczymi sprzeciwami niektórych mieszkańców. Nie mogły zatem bezkrytycznie uwzględniać wszelkich uwag lecz winne dokonać oceny ich zasadności, co bezsprzecznie uczyniły. Organy, a w szczególności organ odwoławczy, odniósł się do każdego zarzutu podniesionego w odwołaniu i precyzyjnie wyjaśnił, dlaczego nie są one zasadne. Nie jest zatem tak, jak twierdzą skarżący, że podniesione zarzuty nie pozwoliły na skuteczne określenie uwarunkowań środowiskowych. Zarzuty te nie podważyły bowiem ustaleń organów odnośnie faktu, że planowane przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać na środowisko z przekroczeniem istniejących norm.

Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i prawidłowy, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Mające natomiast zastosowanie w sprawie przepisy zostały także należycie zinterpretowane i zastosowane. Sąd nie doszukał się też naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji.

Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji