Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 162/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2022-04-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Fronc Sędziowie: WSA Monika Niedźwiedź WSA Małgorzata Łoboz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 kwietnia 2022r. sprawy ze skargi [...] S.A. w N. T. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2021r., znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie:

Starosta Wadowicki decyzją z dnia 12 kwietnia 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 28, art. 31, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 1333 z późn. zm.) zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił pozwolenia na budowę dla B. Z. i A. Z. obejmujące:

1. budowę budynku mieszkalno- inwentarskiego (A) wraz z instalacjami: wod-kan, ogrzewania, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji i elektryczną (kategoria obiektu I i II) na działce nr [...] w miejscowości S. D.;

2. budowę budynku inwentarskiego z garażem (B) wraz z instalacjami: wod-kan, ogrzewania i elektryczną (kategoria obiektu II i XVII) na działce nr [...] w miejscowości S. D.

3. budowę wjazdu,

4. budowę dojazdu i dojścia,

5. budowę instalacji wewnętrznych na zewnątrz budynku: wody, kanalizacji sanitarnej,

opadowej i ogólnospławnej, elektrycznej,

6. rozbiórkę budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości S. D.,

7. rozbiórkę 2 budynków gospodarczych na działce nr [...] w miejscowości S. D.

podzieloną na 2 etapy realizacyjne.

W uzasadnieniu organ podał, że wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę jw. na wezwanie organu został uzupełniony. Ponadto inwestor usunął również nieprawidłowości stwierdzone w postanowieniu z dnia 4 stycznia 2021 r.

Organ wskazał, że inwestycja jest położona na terenie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego wsi S. D. na terenie gminy Kalwaria Zebrzydowska, zatwierdzonym uchwałą nr XX/229/2017 Rady Miejskiej w Kalwarii Zebrzydowskiej z dnia 23 lutego 2017 r. (ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2017 r., poz. 1791, zmienionym uchwałą nr XII/117/19 z dnia 17 października 2019 r. ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z dnia 4 grudnia 2019, poz. 8726). Inwestycja zlokalizowana jest w terenie oznaczonym na rysunku planu symbolem RM.6 oraz RM.7 "tereny zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych". Projekt budowlany nie narusza ustaleń zawartych w w/w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Z wnioskiem zostały doręczone określone przepisami dokumenty. Inwestor przedłożył oświadczenie złożone w dniu 11 grudnia 2020 r. potwierdzające, że jest posiadaczem gospodarstwa rolnego.

Przedłożony do zatwierdzenia projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany wykonany został przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz posiada wymagane opinie, uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do projektu budowlanego projektant i sprawdzający dołączyli oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w zakresie objętym decyzją. Inwestycja, zgodnie z obowiązującymi przepisami, nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz na obszar Natura 2000, ponieważ nie jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko i znajduje się poza wyznaczonymi obszarami Natura 2000.

Firma A z siedzibą w N. T. wniosła odwołanie od ww. decyzji, zarzucając organowi l instancji naruszenie art. 7b ustawy Prawo energetyczne w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 10 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że złożone oświadczenie na podstawie ww. przepisów przez architekta, a nie osobę posiadającą uprawnienia instalacji wod-kan-gaz-CO jest prawidłowe. Spółka zarzuciła również, że dla przedmiotowej inwestycji nie została wyznaczona droga pożarowa z uwagi na fakt, że powierzchnia strefy pożarowej wynosi ponad 1000 m2, a zawarte w dokumentacji projektowej oświadczenie jest niezgodne ze stanem rzeczywistym, co stanowi naruszenie § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie. Zdaniem spółki, organ l instancji nie przeprowadził oceny oddziaływania planowanej inwestycji na środowisko, co stanowi naruszenie § 2 pkt 51 oraz § 3 ust. 1 pkt 103, 104, 105 rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko. Odwołujący wskazał także na naruszenie art. 59 ust. 2 w zw. z art. 61 ust. 5 ww. ustawy poprzez nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania na obszar Natura 2000, względnie brak zgromadzenia przez organ l instancji dokumentów pozwalających ustalić, czy taki obowiązek w przedmiotowej sprawie miał zastosowanie. Podnosząc zarzut naruszenia art. 77 § 1 kpa spółka wskazywała, że organ l instancji nie zweryfikował sposobu w jaki będzie opróżniany obornik części inwentarskiej w okresie 1 listopada do ostatniego dnia lutego oraz jaki wpływ na środowisko naturalne będzie miała ta okoliczność. Na koniec spółka zarzuciła naruszenie art. 80, art. 81, art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 11 kpa.

Wojewoda Małopolski decyzją z dnia 17 listopada 2021 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r., poz. 735 tekst jednolity) utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ II instancji wyjaśnił, że na mocy przepisów zawartych w art. 35 ustawy Prawo budowlane zakres uprawnień kontrolnych organu administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę, został ograniczony wyłącznie do kompetencji obejmującej sprawdzenie zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowanych zgody na realizację przedsięwzięcia. Sprawdzenie zgodności z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zostało ograniczone do projektu zagospodarowania działki. Pełną odpowiedzialność za projekt budowlany ponosi projektant.

Inwestor przedłożył wymagane art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy Prawo budowlane dokumenty, w tym oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Organ I instancji prawidłowo wypełnił dyspozycję art. 35 ust. 1 ustawy, w tym sprawdził zgodność projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno-budowlanego z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zgodność projektu zagospodarowania działki opracowanego dla omawianego zamierzenia z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.

Zgodnie z jego zapisami miejscowego planu działki inwestycyjne zlokalizowane są w terenach zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, oznaczonych symbolem RM.6 tj. dz. nr [...] oraz RM/7 tj. dz. nr [...]. Projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami planu. Planowane zamierzenie budowlane odpowiada przeznaczeniu podstawowemu określonym na tym terenie. Projektowana inwestycja przewiduje do realizacji dwa budynki -realizowane w dwóch etapach oraz na dwóch odrębnych działkach - jeden z nich to mieszkalny jednorodzinny - inwentarski (hodowla kóz) na dz. nr [...], a drugi to garażowe inwentarski (szklarnia - hodowla roślin) na działce nr [...], na której istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny. Cytując definicję zabudowy zagrodowej zamieszczoną w § 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ II instancji wskazał, że wg oświadczenia wnioskodawcy z dnia 11 grudnia 2020 r., jest on posiadaczem gospodarstwa rolnego. Wojewoda Małopolski stwierdził również zgodność inwestycji z pozostałymi zapisami planu. W tym zakresie wskazał, że:

- zaprojektowano 3 miejsca postojowe wewnątrz budynku garażowo inwentarskiego (B), które będą obsługiwały również mieszkańców i użytkowników budynku mieszkalno-inwentarskiego (§ 4 ust. 5 lit. d, g planu - 1 miejsce garażowe na 1 mieszkanie; możliwość bilansowania i realizowania w ramach działki lub zespoły działek na których realizowana jest inwestycja),

- w budynku A dach zaprojektowano jako dwuspadowy z kalenicą ułożoną równolegle do frontu drogi, dodatkowo budynek ten ma wykształcony ryzalit na elewacji frontowej, który jest zwieńczony lukarną z dachem dwuspadowym o symetrycznym kącie nachylenia połaci dachowych, 43° łączna szerokość wszystkich lukarn nie przekracza 2/3 długości całej połaci dachowej (§ 4 ust. 5 pkt. 6 lit. a tiret pierwszy, drugi i siódmy - dachy dwu lub wielospadowe o jednakowym kącie nachylenia połaci; o kącie nachylenia 20°-45° dla obiektów mieszkaniowych, dopuszcza się otwarcia dachowe w formie lukarn, których łączna szerokość nie może przekraczać 2/3 długości połaci dachowych),

- w budynku B dach dwuspadowy z kalenicą ułożoną równolegle do frontu drogi, zastosowano w nim uskok między dachami obydwu części - ze względu na

ukształtowanie terenu, ze spadkiem głównych połaci dachowy wynoszącym 30° (§ 4 ust. 5 pkt. 6 lit. b-e - dachy dwu lub wielospadowe o jednakowym kącie nachylenia połaci; o kącie nachylenia 15°-45° dla obiektów garażowych i gospodarczych);

- budynek A: pokrycie dachówką w kolorze czerwono-brązowym, tynk - kolor naturalny - budynek B: dachówka kolor naturalny (warunek z planu - pokrycie dachu m.in. dachówki, kolor dachu w odcieniach brązu czerwieni i szarości, ściany budynków mieszkalnych: zakaz stosowania okładzin typu siding, blacha falista, blacha trapezowa, kolorystyka ścian: barwy pastelowe, biel, szarość dostosowane do otaczającego krajobrazu),

- planowana inwestycja (zarówno budynek A jak i B) posiada pośredni dostęp do drogi

publicznej tj. drogi gminnej na działkach nr [...] (ozn. w mpzp odpowiednio KDL.9/KDL.1) poprzez drogę wewnętrzną tj. dz. nr [...] (ozn. w mpzp KDW.7) - co

potwierdza pismo Urzędu Miasta K. Z. z dnia 23.10.2020 r., znak: [...], którym wyrażono zgodę na korzystanie z drogi przebiegającej przez, dz. nr [...] celem skomunikowania projektowanej inwestycji z drogą publiczną (§ 4 ust. 8 pkt 3),

- wysokość projektowanego budynku mieszkalno-inwentarskiego (A) wynosi 8,36 m (§ 12 ust. 3 pkt 3 lit. a, e - maksymalna wysokość budynków mieszkalnych to 10m, a inwentarskich - 9m ),

- wysokość budynku garażowo-inwentarskiego wynosi 5,60 m (§ 12 ust. 3 pkt 3 lit. d - maksymalna wysokość dla bud. garażowych - 6 m),

- szerokość elewacji frontowej dla budynku A wynosi 34,15 m, a budynku B 33,60 m (§ 12 ust. 3 pkt 4 - maksimum 35 m).

W kwestii wskaźnika powierzchni zabudowy, który winien wynosić maksimum 40%, intensywności zabudowy określonej w przedziale od 0,01 do 0,8 oraz powierzchni biologicznie czynnej wskazanej jako min. 40 % organ II instancji wyjaśnił, że projektant przedstawił analizę spełnienia powyższych wskaźników osobno dla każdej działki inwestycyjnej oraz razem. W każdym przypadku wartości te zostały zachowane. Względem działki nr [...] powierzchnia zabudowy wynosi 16,14%, wskaźnik intensywności zabudowy 0,24, a powierzchni biologicznie czynnej 75,61%, dla działki nr [...] powierzchnia zabudowy to 8,36 %, wskaźnik intensywności zabudowy to 0,08, powierzchni biologicznie czynnej to 90,23 %. Natomiast dla całej inwestycji powierzchnia zabudowy stanowi 8,36%, a biologicznie czynna 90,23 %, z kolei wskaźnik intensywności zabudowy to 0,2.

Planowana inwestycja jest również zgodna z § 4 ust. 2 pkt 5 planu który zakazuje realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ujętych w przepisach odrębnych. Przepisami odrębnymi będzie rozporządzenie Rady Ministrów w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko z dnia 10 września 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839).

W projekcie budowlanym wskazano, że w części inwentarskiej budynku mieszkalno-inwentarskiego przewiduje się hodowlę kóz w ilości 70 szt. Zatem mając to na względzie, aby dokonać kwalifikacji planowanego zamierzenia budowlanego do jednej z grup przedsięwzięć konieczne będzie obliczenie wskaźnika DPJ. Zgodnie z załącznikiem ww. rozporządzenia dla kóz (pozycja 13 w tabeli) współczynnik przeliczenia sztuk zwierząt na DPJ wynosi 0,15. Zatem dla planowanej inwestycji wynosi on (0,15*70) 10,5. Wartość ta nie jest wyższa od 210 (§ 2 ust. 1 pkt 51) jak również nie mieści się w przedziale od 40 do 210 (§ 3 ust. 1 pkt 104) w związku z czym planowane zamierzenie budowlane nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak również do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do § 3 ust. 1 pkt 103 i 105 ww. rozporządzenia, na które powołał się odwołujący, organ II instancji wyjaśnił, że mają one zastosowania w tej sprawie bowiem pierwszy z nich dotyczy hodowli norek; z kolei w punkcie 105 powołano się na zwierzęta które nie są wymienione w art. 2 pkt 1 ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich. Natomiast w artykule tym pod literą g wskazane są kozy. Nie ma podstaw aby twierdzić, że podany wskaźnik DPJ jest błędny. Na marginesie organ wskazał, że stosunek powierzchni koziarni odpowiada wartościom wskazanym w rozporządzeniu Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 28 czerwca 2010 r., w sprawie minimalnych warunków utrzymania gatunków zwierząt gospodarskich w którym określono minimalną powierzchnię dla poszczególnych rodzajów kóz (§ 18 ust. 2 pkt 1-3). Dla kóz wynosi ona 1,5 m2, dla kozłów rozpłodowych 3 m2, a dla koźląt 0,3 m2. W projekcie budowlanym wskazano, że będzie 40 kóz, 5 kozłów rozpłodowych i 25 koźląt co odpowiada zaprojektowanej powierzchni koziarni wynoszącej 104,83 m2 (40*1,5)+(5*3)+(25*0,3)=82,5 m2. Podkreślił przy tym, że organ architektoniczno-budowlany nie może zakładać na etapie postępowania dotyczącego pozwolenia na budowę, że inwestor będzie korzystał z obiektów niezgodnie z zamierzonym przeznaczeniem.

W kwestii zarzutów naruszenia art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 2 oraz art. 59 ust. 2 w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz ocenach oddziaływania na środowisko organ II instancji ponownie wskazał, że planowana inwestycja nie mieści się w żadnej z kategorii przedsięwzięć o których mowa w ww. przepisach. Z kolei przepisy art. 59 ust. 2 oraz cały art. 61 dotyczy inwestycji, które znajdują się na terenie obszaru Natura 2000. Jak wynika z projektu budowlanego oraz ogólnodostępnych serwisów internetowych działki na których planowana jest inwestycja nie znajdują się w obszarach Natura 2000. W związku z czym przepisy te nie mają w ogóle zastosowania w tej sprawie.

Inwestycja spełnia warunki określone w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Warunki w zakresie usytuowania przedmiotowych budynków w stosunku do granic z działkami sąsiednimi, zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 1 i 2 (analiza projektu zagospodarowania terenu). Wymagania w zakresie przesłaniania, nasłoneczniania, o których mowa odpowiednio w § 13, § 57 i § 60 rozporządzenia, również zostały spełnione.

Budynek A został zlokalizowany w następujących minimalnych odległościach od granicy z niezabudowaną działką nr [...] - 4,26 m (ścianą z otworem drzwiowym), od granicy z działką nr [...] (drogową) - 8,00 m, od granicy z niezabudowaną działką nr [...] - 4,16 m,od granicy z niezabudowaną działką nr [...] - 61,10 m. Budynek B został zlokalizowany w następujących minimalnych odległościach: od granicy z działką nr [...] - 6,86 m, od granicy z działką nr [...] (drogową) 4,54 m - cz. szklarni, 7,84 m - cz. garażowa, od granicy z dz. nr [...] - 6,19 m.

Projektowane budynki, w szczególności B zlokalizowany jest w odległości większej niż jego wysokość od istniejącego budynku na dz. nr [...]. Regulacje w § 13 i § 60 rozporządzenia odnoszą się do działek zabudowanych. Działki sąsiednie tj. nr [...] i nr [...] są działkami niezabudowanymi.

Lokalizacja projektowanych budynków również jest zgodna z przepisami przeciwpożarowymi. Budynek A, nierozprzestrzeniający ognia, został zlokalizowany od istniejącego budynku drewnianego zlokalizowanego na działce nr [...] w odległości 22,50 m, z kolei budynek B część garażowa - nierozprzestrzeniająca ogień (zwana dalej NRO) - i szklarniowa - rozprzestrzeniająca ogień (zwana dalej RO) -w odległości powyżej 16 m od ww. istniejącego budynku drewnianego. Lokalizacja tych budynków jest zgodna z § 271 ust. 1 rozporządzenia (budynek NRO od budynku RO powinien być zlokalizowany w minimalnej odległości 12m, a RO od RO minimum 16 m).

Zdaniem organu II instancji odwołujący błędnie powołał § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, albowiem drogi dotyczy § 5 ust. 1. W kontekście brzmienia tego przepisu organ wskazał, że zarówno budynek A jak i B posiadają strefę pożarową mniejszą niż 1000 m2. Brak jest podstaw do kwestionowania oceny projektanta w tej kwestii, tym bardziej, że powierzchnia wewnętrzna kondygnacji naziemnych budynku A wynosi 346,00 m2, a budynku B 140,01 m2.

Wody opadowe z budynków i części utwardzonej będą odprowadzane poprzez projektowaną instalację kanalizacji deszczowej do szczelnych zbiorników, co odpowiada § 29 warunków technicznych.

Inwestycja posiada dostęp do drogi publicznej, co stoi w zgodzie z § 14 warunków technicznych.

Przewidziano miejsce do składowania odpadów stałych, jednak z uwagi iż projektowana inwestycja to zabudowa zagrodowa, zgodnie z § 23 ust. 4 nie określa się odległości od granic z działkami.

Jak wskazano w projekcie budowlanym nie przewiduje się realizacji miejsca do składowania obornika, ze względu na małą ilość zwierząt hodowlanych. Na tą okoliczność wyjaśniono, że obornik będzie cyklicznie wywożony z budynku i używany w działalności rolniczej jako nawóz. W części II projektu wskazano, że obornik z części inwentarskiej będzie w cyklu 1 raz na tydzień wywożony i rozplantowany na polach uprawnych, w odległości większej niż 30 m od budynków mieszkalnych i usługowych. W piśmie stanowiącym ustosunkowanie się do zarzutów odwołania sprecyzowano ten zapis dodając, że za wyjątkiem okresu od 1 listopada do ostatniego dnia lutego, co dla projektowanej ilości zwierząt i wielkości budynku jest okresem wystarczającym, przy zastosowaniu głębokiej ściółki w budynku inwentarskim o nieprzepuszczalnym podłożu, które zostało zaprojektowane w przedmiotowym budynku i co jest zgodne z punktem 1.4 ppkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 lutego 2020 r. w sprawie przyjęcia "Programu działań mających na celu zmniejszenie zanieczyszczenia wód azotanami pochodzącymi ze źródeł rolniczych oraz zapobieganie dalszemu zanieczyszczeniu". Wojewoda Małopolski przyjął powyższe wyjaśnienia.

W kwestii zarzutu naruszenia art. 7b ustawy Prawo energetyczne w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 10 ustawy Prawo budowlane organ II instancji wyjaśnił, że w toku postępowania odwoławczego okazał się on bezzasadny. Mianowicie do pisma pełnomocnika inwestora załączono oświadczenie projektanta o braku możliwości przyłączenia projektowanego obiektu do sieci ciepłowniczej podpisane przez G. M. posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności instalacyjne w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych.

Organ nie stwierdził naruszenia art. 10 kpa. Wskazał, że strony mają prawo zapoznawania się z aktami sprawy oraz do wnoszenia uwag aż do czasu wydania decyzji przez organ na każdym etapie postępowania, a nie tylko po zawiadomieniu wydanym w trybie tego przepisu - z czego skarżący skorzystał w dniu 29 marca

2021 r. działając przez pełnomocnika. Ponadto, dla stwierdzenia naruszenia tego przepisu koniecznym jest ustalenie, jakiej konkretnie czynności procesowej nie mogła strona dokonać, jakiego dowodu w sprawie nie mogła przedstawić i jaki wpływ na wynik sprawy mogło mieć tak stwierdzone uchybienie. Organ podkreślił jeszcze, że organ l instancji w dniu 16 marca 2021 r. pismem znak: [...] zawiadomił strony postępowania o jego wszczęciu oraz o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Wojewoda Małopolski nie stwierdził również naruszenia pozostałych przepisów kodeksu postępowania administracyjnego.

Projekt budowlany został sporządzony z uwzględnieniem wymagań zawartych w rozporządzeniu Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalania geotechnicznych warunków posadawiania obiektów budowlanych. Projektowany obiekt budowlany zalicza się do II kategorii geotechnicznej. Warunki gruntowe określone zostały jako proste.

Projekt budowlany jest kompletny. Dołączono do niego opinie, uzgodnienia, pozwolenia wymagane przepisami prawa, stosownie do zamierzenia budowlanego objętego omawianym wnioskiem o pozwolenie na budowę. Projekt budowlany sporządzony został przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące siei aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego. Ponadto, projektanci dołączyli do projektu budowlanego oświadczenie o jego sporządzeniu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.

Przedmiotowy projekt budowlany spełnia wymagania art. 34 ust. 3 ustawy Prawo budowlane.

Odwołujący nie wykazał, że planowana inwestycja ograniczy w jakikolwiek sposób korzystania przez niego z niezabudowanej nieruchomości nr [...]. W dalszym ciągu będzie miał zapewnione prawo do zabudowy. Nie ma przepisów prawa zakazujących realizacji inwestycji z tego powodu, że budowa mogłaby spowodować dyskomfort właściciela nieruchomości sąsiednich, czy przyznających obywatelom indywidualne uprawnienia do domagania się by sposób zagospodarowania sąsiedniej działki uwzględniał ich upodobania.

Na opisaną wyżej decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł Firma A z siedzibą w N. T..

Skarżący zarzucił naruszenie:

- art. 15a ust. 3 ustawy Prawo budowlane z zw. z art. 7 kpa poprzez niezweryfikowanie uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej, co było obowiązkiem organów, a co może stanowić naruszenie ze względu na ograniczenie w zakresie uprawnień do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi, w odniesieniu do architektury obiektu o kubaturze do 1000 m2 w zabudowie zagrodowej lub na terenie zabudowy zagrodowej, a w tym przypadku kubatura wynosi tylko dla jednego budynku 1.920 m2;

- art. 4 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 7 k.p.a., poprzez niezweryfikowanie

celu, dla którego realizowane jest zamierzenie budowlane, w zw. z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;

- § 4 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej w sprawie

warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie, polegające na niewyznaczeniu drogi pożarowej, podczas gdy

powierzchnia strefy pożarowej wynosi ponad 1000 m2, a zawarte w

dokumentacji projektowej oświadczenie (o strefie pożarowej poniżej 1000 m2)

jest niezgodne ze stanem rzeczywistym;

- § 2 pkt 51) oraz § 3 ust. 1 pkt. 103), 104), 105) rozporządzenia

w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż była ona obligatoryjna;

- art. 59 ust. 2 w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o

środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz

ocenach oddziaływania na środowisko poprzez nieprzeprowadzenie oceny

oddziaływania na obszar Natura 2000;

- art. 7 oraz 77 § 1 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez niepodjęcie czynności

zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zaniechanie zebrania i

rozpatrzenia całego materiału dowodowego sprawy, polegające na całkowitym

zaniechaniu zebrania materiału dowodowego w zakresie, w jakim organ winien

powziąć wątpliwości faktyczne oraz bezkrytycznym powielaniu informacji

uzyskanych od Inwestora i w konsekwencji dokonanie oceny dowodów w sposób

dowolny i przyjęcie innych ustaleń faktycznych i prawnych niż wynikałoby to z

dokumentów urzędowych;

- art. 81 a k.p.a. w zw. z 7 kpa poprzez rozstrzygnięcie licznych wątpliwości

organu na niekorzyść skarżącego;

- art. 8 kpa poprzez liczne uchybienia prawu proceduralnemu i materialnemu, co w rezultacie spowodowało naruszenie zasady zaufania obywateli do władzy publicznej;

- art. 9 kpa poprzez brak należytego poinformowania strony o okolicznościach

faktycznych oraz prawnych, mogących mieć wpływ na jej sytuację w postępowaniu. Stronie nie były także udzielane niezbędne wyjaśnienia i wskazówki chroniące ją przed poniesieniem negatywnych skutków wynikających z nieznajomości prawa, a organ zaniechał wezwania do uzupełnienia przez skarżącego materiału dowodowego w niezbędnym i precyzyjnie określonym zakresie, przyjmując niekorzystne dla strony skutki prawne;

- art. 10 kpa poprzez pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się co

do zebranych dowodów i materiałów;

- art. 11 kpa poprzez brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organ

kierował się załatwiając sprawę, oparcie rozstrzygnięcia na domniemaniach, co

nie znajduje jakiegokolwiek oparcia w przepisach prawa.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi przytoczone zarzuty zostały rozwinięte.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda Małopolski wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Rozpoczynając, wyjaśnić należy, że istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej - art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwana dalej p.p.s.a.), stanowiąc, że Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto w myśl art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Z punktu widzenia powyższego stwierdzić należy, że skarga okazała się być bezzasadna.

W związku z brakiem możliwości przeprowadzenia rozprawy zdalnej, stosownie do treści art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych ( DZ.U. z 2020r.poz.1842 t.j. z późn. zmianami), w sprawie zarządzono przeprowadzenie posiedzenia niejawnego celem rozpoznania sprawy.

Ustosunkowując się po kolei do zarzutów skargi rozpocząć trzeba od zarzutu naruszenia art. 15a ust. 3 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej "p.b."). Przepis ten brzmi następująco:

1. Uprawnienia budowlane do projektowania w odpowiedniej specjalności uprawniają do sporządzania projektu zagospodarowania działki lub terenu, w zakresie tej specjalności.

2. Uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej bez ograniczeń uprawniają do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi, w odniesieniu do architektury obiektu.

3. Uprawnienia budowlane w specjalności architektonicznej w ograniczonym zakresie uprawniają do projektowania lub kierowania robotami budowlanymi, w odniesieniu do architektury obiektu o kubaturze do 1000 m3w zabudowie zagrodowej lub na terenie zabudowy zagrodowej.

Naruszenie miało polegać na niezweryfikowaniu uprawnień przez organy w świetle powyższego, wobec twierdzenia, że kubatura jednego budynku przekracza 1000 m3. Zarzut ten jest niezrozumiały w świetle zawartości projektu budowlanego, z którego wynika, że projektant budynku J. K. dysponuje uprawnieniami budowlanymi w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń /k.2 projektu w części architektonicznej/, a sprawdzający P. K. – z wyłączeniem jedynie konstrukcji fundamentów głębokich i trudniejszych konstrukcji statycznie niewyznaczalnych /k.5 proj. bud./. Oznacza to, że brak ograniczeń w zakresie projektowania budynków powyżej 1000 m3 dla każdego z projektantów.

Co się tyczy zarzutu niezweryfikowania celu, to zamiarem inwestorów jest:

1. budowa budynku mieszkalno- inwentarskiego (A) wraz z instalacjami: wod-kan, ogrzewania, wentylacji mechanicznej i klimatyzacji i elektryczną (kategoria obiektu I i II) na działce nr [...] w miejscowości S. D.;

2. budowa budynku inwentarskiego z garażem (B) wraz z instalacjami: wod-kan, ogrzewania i elektryczną (kategoria obiektu II i XVII) na działce nr [...] w miejscowości S. D.

3. budowa wjazdu,

4. budowa dojazdu i dojścia,

5. budowa instalacji wewnętrznych na zewnątrz budynku: wody, kanalizacji sanitarnej,

opadowej i ogólnospławnej, elektrycznej,

6. rozbiórka budynku gospodarczego na działce nr [...] w miejscowości S. D.,

7. rozbiórka 2 budynków gospodarczych na działce nr [...] w miejscowości S. D.

podzielona na 2 etapy realizacyjne.

W części inwentarskiej budynku A jest przewidziana hodowla kóz, natomiast w części inwentarskiej budynku B – szklarnia – hodowla roślin /k.16 cz. I proj.bud./. W ocenie Sądu, projekt przedstawia zamierzenia inwestorów w sposób konkretny i nie ma żadnego powodu do podważenia tego wskazania. Stanowisko skarżącej w tym względzie jest oparte całkowicie na własnych przypuszczeniach, nie popartych jakimkolwiek dowodem. Organ nie może się opierać na przypuszczeniach osób trzecich, ale na treści projektu budowlanego. Ponadto "Interes innych stron postępowania nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b., bo prawo to zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę" (tak wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 15 stycznia 2020 r. II SA/Go 817/19, LEX nr 2767639). Ponadto wydając decyzję w sprawie pozwolenia na budowę organy administracji architektoniczno-budowlanej nie mogą uzależniać swoich rozstrzygnięć od zdarzeń przyszłych i niepewnych. Nie sposób zaaprobować stanowiska, że w celu niejako "rezerwacji" możliwości realizacji dla siebie przyszłej inwestycji w najbardziej odpowiednim miejscu na nieruchomości, dopuszczalne jest blokowanie zamierzenia inwestycyjnego właściciela działki sąsiedniej, w sytuacji, gdy zamierzenie to jest zgodne z przepisami p.b. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 października 2019 r. VII SA/Wa 1002/19, LEX nr 2740322). Tym samym omawiany zarzut jest bezpodstawny.

Nie jest trafny zarzut naruszenia § 4 Rozporządzenia Ministra Rolnictwa I Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U.2014.81 t.j.). Przepis ten brzmi następująco: "§ 4. Usytuowanie budowli rolniczych i projekt zagospodarowania działki lub terenu powinny być zgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku tego planu z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu". Jeśli więc mowa przy okazji zarzucenia naruszenia tego przepisu o drodze pożarowej, to nie chodzi o § 4, ale o § 5 ust. 1 rozporządzenia, który stanowi:

1. Do budowli rolniczych i urządzeń budowlanych z nimi związanych należy zapewnić dojścia i dojazdy przystosowane do sposobu ich użytkowania, oraz drogi pożarowe, jeżeli gęstość obciążenia ogniowego strefy pożarowej przekracza 500 MJ/m2 i zachodzi co najmniej jeden z warunków:

1) powierzchnia strefy pożarowej przekracza 1000 m2;

2)występują strefy zagrożenia wybuchem wewnątrz budowli.

W projekcie budowlanym zarówno dla budynku A, jak i dla budynku B wskazano, że strefy pożarowe budynków są mniejsze od 1000 m2 i nie projektuje się stref zagrożonych wybuchem wewnątrz budowli /k.19 i 19 verte proj.bud./. Z tych względów nie wyznaczono drogi pożarowej, co jest w świetle przepisów prawidłowe. Twierdzenie, że zapis projektu budowlanego jest niezgodny ze stanem rzeczywistym jest gołosłowne i nie poparte żadnym dowodem.

Kolejny zarzut dotyczy naruszenia § 2 pkt 51) oraz § 3 ust. 1 pkt. 103), 104), 105) rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko w zw. z art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 2 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziału społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, poprzez nieprzeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż zdaniem skarżącej była ona obligatoryjna.

Przepisy, o których mowa zawarte są w Rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U.2019.1839) i brzmią następująco:

§ 2.

1. Do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć:

51) chów lub hodowla:

a)norek w liczbie nie mniejszej niż 105 dużych jednostek przeliczeniowych (DJP),

b)zwierząt innych niż wymienione w lit. a w liczbie nie mniejszej niż 210 DJP

- przy czym za liczbę DJP przyjmuje się maksymalną możliwą obsadę zwierząt; współczynniki przeliczeniowe sztuk zwierząt na DJP są określone w załączniku do rozporządzenia;

§ 3.

1. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć:

103) chów lub hodowla norek:

104) chów lub hodowla zwierząt, inne niż wymienione w pkt 103:

a) w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP i mniejszej niż 210 DJP - jeżeli ta działalność będzie prowadzona:

–w odległości mniejszej niż 210 m od:

--terenów lub gruntów, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków, tj. mieszkaniowych, rolnych zabudowanych zajętych pod budynki mieszkalne, innych zabudowanych z wyłączeniem cmentarzy i grzebowisk dla zwierząt, zurbanizowanych niezabudowanych lub w trakcie zabudowy, rekreacyjno-wypoczynkowych z wyłączeniem kurhanów, pomników przyrody oraz terenów zieleni nieurządzonej niezaliczonej do lasów oraz gruntów zadrzewionych i zakrzewionych, nie uwzględniając nieruchomości gospodarstwa, na którego terenie chów lub hodowla będą prowadzone,

--zrealizowanego, realizowanego lub planowanego przedsięwzięcia chowu lub hodowli zwierząt innych niż norki, w liczbie nie mniejszej niż 40 DJP,

–na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy,

b)w liczbie nie mniejszej niż 60 DJP i mniejszej niż 210 DJP - na obszarach innych niż wymienione w lit. a;

105) chów lub hodowla obcych rodzimej faunie zwierząt innych niż zwierzęta gospodarskie w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich (Dz. U. z 2017 r. poz. 2132), w liczbie nie mniejszej niż 4 matki lub 20 sztuk, z wyłączeniem ryb oraz skorupiaków;

Projekt budowlany zawiera informację, że w części inwentarskiej budynku A przewiduje się hodowlę kóz w ilości 70 sztuk /k.17 proj.bud./. Jak chodzi o obliczenie wskaźnika DJP, zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia, współczynnik dla kóz (pozycja 13 w tabeli) wynosi 0,15. Wobec tego dla planowanej inwestycji wynosi on (0,15 razy 70)= 10,5 DJP. Tak więc wartość ta nie jest wyższa od 210 ( § 2 ust. 1 pkt 51), jak również nie mieści się w przedziale od 40 do 210 ( § 3 ust. 1 pkt 104). Wobec tego planowane zamierzenie budowlane nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko jak również do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Odnosząc się do przepisów § 3 ust. 1 pkt 103 i 105 ww. rozporządzenia, na które również powołała się skarżąca, należy wskazać, że nie mają one zastosowania w tej sprawie bowiem pierwszy z nich dotyczy hodowli norek; z kolei w punkcie 105 powołano się na zwierzęta które nie są wymienione w art. 2 pkt 1 ustawy o organizacji hodowli i rozrodzie zwierząt gospodarskich - natomiast w artykule tym pod literą g wskazane są kozy. Wbrew stanowisku skarżącej, nie ma żadnych podstaw by twierdzić, że podany wskaźnik DJP jest błędny. Słusznie organ II instancji zauważył, że organ architektoniczno – budowlany nie może zakładać w tym postępowaniu, że inwestor będzie korzystał z obiektów niezgodnie z założonym w projekcie przeznaczeniem. Podobnie sąd administracyjny, o ile nie ma żadnych realnych podstaw ku temu ( w postaci dowodów), także nie może tego czynić.

W kwestii zarzutów naruszenia art. 59 ust. 1 w zw. z art. 61 ust. 2 oraz art. 59 ust. 2 w zw. z art. 61 ust. 5 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku oraz ocenach oddziaływania na środowisko, za organem II instancji wskazać należy, że planowana inwestycja nie mieści się w żadnej z kategorii przedsięwzięć o których mowa w ww. przepisach. Z kolei przepisy art. 59 ust. 2 oraz cały art. 61 dotyczą inwestycji, które znajdują się na terenie obszaru Natura 2000. Prawidłowo organ wskazał, że jak wynika z projektu budowlanego oraz ogólnodostępnych serwisów internetowych, działki na których planowana jest inwestycja nie znajdują się w obszarach Natura 2000, w związku z czym przepisy te nie mają w ogóle zastosowania w tej sprawie. Skarżąca nie przedstawiła dowodów przeciwnych.

Zgodnie z zapisami miejscowego planu działki inwestycyjne zlokalizowane są w terenach zabudowy zagrodowej w gospodarstwach rolnych, hodowlanych i ogrodniczych, oznaczonych symbolem RM.6 tj. dz. nr [...] oraz RM/7 tj. dz. nr [...]. Organ odwoławczy stwierdził, że projektowana inwestycja jest zgodna z zapisami planu i w ocenie Sądu to stwierdzenie nie budzi wątpliwości. Planowane zamierzenie budowlane odpowiada przeznaczeniu podstawowemu określonemu na tym terenie. Projektowana inwestycja przewiduje do realizacji dwa budynki -realizowane w dwóch etapach oraz na dwóch odrębnych działkach - jeden z nich to mieszkalny jednorodzinny - inwentarski (hodowla kóz) na dz. nr [...], a drugi to garażowe inwentarski (szklarnia - hodowla roślin) na działce nr [...], na której istnieje budynek mieszkalny jednorodzinny. Cytując definicję zabudowy zagrodowej zamieszczoną w § 3 pkt 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie organ II instancji wskazał, że wg oświadczenia wnioskodawcy z dnia 11 grudnia 2020 r., jest on posiadaczem gospodarstwa rolnego /k.15 akt I inst./. Wojewoda Małopolski stwierdził również zgodność inwestycji z pozostałymi zapisami planu, dokładnie rozpatrując w decyzji szczegóły z tym związane. W szczególności, plan miejscowy wymaga, aby wskaźnik powierzchni zabudowy wynosił maks. 40 %, a wskaźnik intensywności zabudowy od 0,01 do 0,8 oraz powierzchni biologicznie czynnej min 40%. W każdym przypadku wartości te zostały zachowane. Względem działki nr [...] powierzchnia zabudowy wynosi 16,14%, wskaźnik intensywności zabudowy 0,24, a powierzchni biologicznie czynnej 75,61%, zaś dla działki nr [...] powierzchnia zabudowy to 8,36 %, wskaźnik intensywności zabudowy to 0,08, powierzchni biologicznie czynnej to 90,23 %. Natomiast dla całej inwestycji powierzchnia zabudowy stanowi 8,36%, a biologicznie czynna 90,23 %, z kolei wskaźnik intensywności zabudowy to 0,2.

Przy okazji omawiania zarzutu co do dużej wedle skarżącej powierzchni zabudowy – wskazać należy, że "W sytuacji, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można nawet z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora" (tak wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 listopada 2019 r. II SA/Kr 545/19, LEX nr 2746342).

Końcowo należy odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów procesowych, co sprowadza się do jednego w istocie zarzutu, o bezkrytycznym przyjęciu twierdzeń inwestora ( i autorów projektu budowlanego) co do różnych zagadnień wymienionych w skardze. Sąd administracyjny zauważył już powyżej, że nie można bezpodstawnie podważać twierdzeń inwestora. Teraz trzeba to podkreślić z całą mocą. Zadaniem organów architektoniczno – budowlanych jest sprawdzić, czy projekt budowlany odpowiada zapisom planu miejscowego, oraz czy w zakresie projektu zagospodarowania terenu odpowiada warunkom technicznym. Te wymogi organy spełniły, czego dowodem jest choćby obszerna, bardzo zwięzła i szczegółowa treść decyzji organu odwoławczego, w której odniósł się on do wszystkich elementów wymagających zbadania. Należy z całą mocą podkreślić, że "Interes stron postępowania chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 p.b. Prawo zabudowy może być ograniczone tylko przepisami prawa powszechnie obowiązującego oraz ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - i tylko w tym zakresie organ administracji architektoniczno-budowlanej może ingerować w planowaną zabudowę" (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 25 października 2019 r. II SA/Kr 804/19 LEX nr 2741004).

Należy dalej wyjaśnić, że z zasady prawdy obiektywnej określonej w art. 7 k.p.a. wynika obowiązek organów uzyskania w toku postępowania takiego materiału dowodowego i takiego stanu faktycznego, który jest zgodny z rzeczywistością. Natomiast zgodnie z regulacjami zawartymi w art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na organach orzekających. Zasada wynikająca z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nie ma charakteru bezwzględnego, a jeżeli organ, na podstawie zebranych w toku postępowania dowodów, może dokonać nie budzącego wątpliwości ustalenia stanu faktycznego, wówczas dalsze prowadzenie postępowania dowodowego nie jest zasadne. Idąc dalej, co do inicjatywy dowodowej stron w świetle przytoczonych zasad, warto przytoczyć wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2022 r. III OSK 1185/21, LEX nr 3290586: " Dowody przeprowadza się w celu ustalenia okoliczności, które rzeczywiście mogą mieć znaczenie prawne dla sprawy, a nie w celu poszukiwania ewentualnych okoliczności, które mogą zaprzeczyć dotychczasowym ustaleniom. W konsekwencji oznacza to, że w przypadku posiadania przez stronę wiedzy co do innych okoliczności niż ustalone przez organ, nie może ona pozostawać bierna i powinna podjąć działania w celu wykazania prawdziwości swoich twierdzeń. Dla prowadzenia dalszych czynności dowodowych konieczna jest więc inicjatywa strony. Nawet bowiem jeśli obowiązek udowodnienia określonej okoliczności z mocy art. 7 k.p.a. ciąży na organie administracji, to nie zwalnia to strony postępowania z obowiązku dostarczenia dowodu niezbędnego dla rozstrzygnięcia sprawy, względnie wskazania jego źródła". Dodatkowo, w wyroku WSA w Krakowie (z dnia 15 lipca 2016 r. II SA/Kr 513/16, LEX nr 2108530) znajdujemy stanowisko następujące: " (...) 3.Nie tylko organom administracji, ale również stronom - zwłaszcza tym, które żądają od organów rozstrzygnięcia określonej treści - przysługuje inicjatywa dowodowa, a zatem prawo odszukiwania i wskazywania dowodów, mających potwierdzać określone okoliczności. 4. Obowiązek gromadzenia i poszukiwania dowodów, spoczywających na organach administracji nie może być uznany za nieograniczony. Nie sposób żądać, aby organy poszukiwały dowodów w nieskończoność, albo podejmowały szczególne dochodzenie w celu wykrycia dowodów, o których istnieniu nic nie wiadomo, albo których odnalezienie jest wyjątkowo mało prawdopodobne z uwagi na wystąpienie określonych zdarzeń historycznych (np. wojna) albo okresy archiwizacji dokumentów administracyjnych i sądowych. 5. Z przepisów art. 7 i art. 77 k.p.a. nie można wyciągać wniosków, że wystarczające będzie sformułowanie przez stronę twierdzeń co do okoliczności faktycznych, natomiast to organ ma w takim wypadku obowiązek poszukiwania dowodów, by te twierdzenia wykazać".

W świetle powyższego, skoro skarżąca nie wskazała dowodów na poparcie swoich twierdzeń, a równocześnie organy w swoim zakresie działania omówiły wszystkie rysujące się zagadnienia prawne, szczegółowo odpowiadając skarżącej, nie sposób przyjąć, że z powodu samych gołosłownych twierdzeń powinny zakwestionować stanowisko autorów projektu budowlanego. Zarzuty procesowe są więc bezzasadne.

Odnosząc się osobno do ogólnikowego zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez pozbawienie strony możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów – to jest on całkowicie bezzasadny. Jak to bowiem trafnie wskazał WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 21 września 2016 r. II SA/Bd 787/16, LEX nr 2152094: "Zarzut naruszenia postanowień art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego oraz możliwości wypowiedzenia się i składania wniosków może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa zatem ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy". Podobnie WSA w Warszawie w wyroku z dnia 12 października 2016 r. VII SA/Wa 1544/15 LEX nr 2148956 zauważył, że "Dopiero wykazanie, że naruszenie przez organ administracji publicznej zasady czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym poprzez niepowiadomienie jej o zgromadzeniu materiału dowodowego i możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz o możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło stronie podjęcie konkretnie wskazanej czynności procesowej, a także wykazanie, że uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy, daje podstawy do przyjęcia, że doszło do naruszenia art. 10 k.p.a.".

Z wymienionych przyczyn na zas. art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie.