Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 15/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2004-05-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Barbara Kamieńska Sędzia WSA Aleksandra Łaskarzewska /spr./ Asesor sąd. Danuta Rzyminiak-Owczarczak Protokolant ref.staż. Kamila Kozłowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 kwietnia 2004 r. sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2001 r. Nr [...] w przedmiocie nakazania wykonania określonych robót budowlanych; I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. z dnia [...] października 2001 r. Nr [...], II. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego kwotę 10 zł tytułem zwrotu kosztów sądowych, III. określa, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu. /-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego dla Miasta P. decyzją z dnia [...].10.2001r. Nr [...] nałożył na inwestora Z. K. obowiązek wykonania szprosów dzielących skrzydła okienne w nowowykonanych oknach budynku położonego w P. przy ul. [...], w takim podziale jak w pozostałych oknach budynku i dostarczenie opinii technicznej, wykonanej przez osobę posiadającą uprawnienia budowlane w specjalności konstrukcyjno-budowlanej, potwierdzającej prawidłowość wykonanych robót remontowych dotyczących wymiany stolarki okiennej.

Termin wykonania powyższych czynności określono na dzień [...].12.2001r.

W uzasadnieniu podniesiono, iż w trakcie czynności kontrolnych stwierdzono, że Z. K. w mieszkaniu nr [...] wymienił stolarkę okienną, a nowozałożone okna nie posiadają szprosów.

W ocenie organu administracji w/w roboty w rozumieniu art. 3 pkt 8 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126) stanowią remont, który zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 1 tejże ustawy wymaga zgłoszenia właściwemu organowi architektoniczno-budowlanemu.

Inwestor wymaganego zgłoszenia nie dokonał. Stąd należało orzec jak w sentencji, by doprowadzić wykonane roboty do stanu zgodnego z prawem.

Wskutek złożonego odwołania Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] listopada 2001r. wydał decyzję Nr [...], mocą której utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu wywiedziono, iż zamontowanie nowych okien w budynku jest niewątpliwie robotą budowlaną w rozumieniu art. 3 ust. 8 ustawy z dnia 7.07.1994r. - Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126).

Z art. 29 ust. 2 pkt 1 wywieść należało obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi o zamierzonej inwestycji.

Skoro inwestor tego nie uczynił, to organ administracji winien był wydać decyzję określającą czynności, jakich należy dokonać, by roboty doprowadzić do stanu zgodnego z prawem.

Stąd decyzję organu I instancji uznać należało za słuszną.

W skardze złożonej do Naczelnego Sądu Administracyjnego Z. K. zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji. W ocenie skarżącego decyzja ta pozostawała w sprzeczności z prawem.

Brak podstaw, by wymianę okien potraktować jako remont w rozumieniu art. 3 ust. 8 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126).

Z uwagi na powszechność tego zjawiska uznać je należy za tzw. bieżącą konserwację.

Wymiana okien nie spowoduje też zmiany wyglądu obiektu w odniesieniu do otaczającej nas zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie.

Uczestnicy: E.H., K.H. wnieśli o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się zasadna.

Zważyć na wstępie należy, iż podstawą nałożonego obowiązku każdorazowo winien być określony przepis prawa.

Norma ta winna być jednoznaczna, skoro określony podmiot na jego podstawie zostanie obciążony określonymi obowiązkami.

Organ administracji nie może domagać się ich wykonania jeżeli nie mają one umocowania w obowiązującym prawie.

Odmienna praktyka pozostawałaby w sprzeczności z fundamentalną zasadą postępowania administracyjnego, w myśl której organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, stoją na straży praworządności, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 6, 7 kpa).

W przedmiotowej sprawie organy administracji odwołały się wprawdzie do przepisu art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. – Prawo budowlane (Dz.U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126), nie może on jednak stanowić wyłącznej podstawy wydania orzeczenia nakładającego obowiązki.

Przepis ten stanowi o konieczności wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia wykonywanych robót do stanu zgodnego z prawem.

Jednak, aby mógł on mieć zastosowanie należy najpierw jasno określić normy prawne, które o zaniechanych, a koniecznych robotach stanowią.

Tylko wówczas kiedy konkretny przepis prawa stanowi o konieczności wykonania określonych czynności można domagać się realizacji obowiązku poprzez wspomniany art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane.

Zaniechanie wskazania konkretnej normy prawnej uniemożliwia kontrolę orzeczenia organu administracji, co do zgodności z prawem żądanych czynności. Stanowi także naruszenie przepisów art. 107 kpa, art. 9, 11 kpa.

Z powyższych przepisów wynika obowiązek organów administracji wyjaśnienia stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwianiu sprawy.

Mając powyższe na względzie stwierdzić należało, iż w niniejszej sprawie doszło do naruszenia tak prawa materialnego, jak przepisów postępowania w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a, c ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270).

Stąd orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku mając na względzie zacytowane wyżej przepisy, a także art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzając ustawę – Prawo o ustroju sadów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

Jak w pkt II orzeczono na zasadzie art. 200 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1, 2 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzając ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.)

Jak w pkt III orzeczono na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30.08.2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1270) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002r. Przepisy wprowadzając ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r. Nr 153, poz. 1271 ze zm.).

/-/ D.Rzyminiak-Owczarczak /-/ B.Kamieńska /-/ A.Łaskarzewska

MarK