Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1186/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-08-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 35 ust. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1333
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Izabela Ostrowska, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 sierpnia 2021 r. sprawy ze skargi A. M. i S. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie poprzednio wydanym wyrokiem z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. VII SA/ Wa 2129/18, po rozpoznaniu skargi A. M. i S. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji oraz zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę - uchylił zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że Prezydent [...] decyzją z [...] grudnia 2017 r., po rozpatrzeniu wniosku o pozwolenie na budowę z [...] lipca 2017 r., odmówił M.S.A. z siedzibą w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w W. na terenie działek nr [...] w obrębie [...].

Prezydent [...] w toku postępowania, postanowieniem z [...] września 2017 r., na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane nałożył na inwestora szereg obowiązków, zakreślając 21 dniowy termin ich wykonania.

Inwestor poprawił dokumentację projektową i w piśmie przewodnim, odniósł się do poszczególnych braków wymienionych w postanowieniu z [...] września 2017 r.

Po analizie poprawionej dokumentacji, Prezydent [...] stwierdził, że inwestor nie usunął wszystkich wskazanych w postanowieniu nieprawidłowości.

Zdaniem organu, projekt architektoniczno - budowlany przedmiotowego budynku mieszkalnego wielorodzinnego został sporządzony niezgodnie z § 8 ust. 4 pkt 6 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w gminie W. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z [...] września 2002 r. Przepis ten stanowi, że miejsca postojowo-garażowe dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy przyjmować na terenie własnym wg. wskaźników - min. 1 miejsce parkingowe na mieszkanie i nie mniej niż 1 miejsce na 60m² powierzchni mieszkania.

Zgodnie z projektem w budynku przewidziano 24 mieszkania, a w garażu podziemnym umieszczono 24 miejsca postojowe. Z zestawienia powierzchni użytkowej budynku wynika, że 6 mieszkań ma powierzchnią użytkową większą niż 60 m². Przyjmując zatem wskaźnik z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, projektowana ilość miejsc postojowych nie spełnia wymogów planu.

Projekt budowlany został sporządzony niezgodnie z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r. Nr 75, poz. 690 ze zm.). Schemat nasłonecznienia elewacji południowej sąsiedniej zabudowy szeregowej znajdującej się na działkach nr [...] i [...] zamieszczony na str. 5 tomu piątego dokumentacji projektowej określa szczegółowo godziny w jakich poszczególne okna w budynkach mają nasłonecznienie, jednak wskazane okresy czasu nie pokrywają się jednoznacznie z rysunkami rzucanego cienia przez projektowany budynek wielorodzinny. Projektant uwzględnił w analizie nasłonecznienia istniejącą oraz projektowaną zabudowę na działkach nr [...] i [...], względem której prowadzone jest postępowanie administracyjne o wydanie pozwolenia na budowę. Wskazał cień jaki rzucają projektowane budynki mieszkalne wielorodzinne, szczególnie budynek na działce nr [...]. Cień wskazanego budynku rzucany na okna budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej na działkach nr [...] i [...] zlewa się z cieniem rzucanym przez budynek objęty wnioskiem. Okna w elewacji południowej budynków w zabudowie szeregowej nie będą miały zapewnionego nasłonecznienia w czasie co najmniej 3 godzin w dniach równonocy. Tym samym został naruszony przepis art. 5 ust. 1 pkt. 9 ustawy - Prawo budowlane, tj. poszanowania występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.

W ocenie organu pierwszej instancji projekt architektoniczno - budowlany został sporządzony niezgodnie z przepisami ww. rozporządzenia - § 206 ust. 1, w przypadku, o którym mowa w § 204 ust. 5 (wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowania tego obiektu lub obniżenia jego przydatności do użytkowania) budowa powinna być poprzedzona ekspertyzą techniczną stanu obiektu istniejącego, stwierdzającego jego stan bezpieczeństwa i przydatności do użytkowania, uwzględniającą oddziaływania wywołane wzniesieniem nowego budynku. Konieczne było sporządzenie ekspertyzy technicznej dla ogrodzeń zlokalizowanych w granicy z projektowaną inwestycją tj. garażem podziemnym.

Organ zauważył, że inwestor wprowadził zmiany mające na celu zabezpieczenie ogrodzeń z działkami sąsiednimi. Wycofano fragmenty ściany wcześniej znajdujące się w ostrej granicy w związku z czym budowa nie powinna stanowić zagrożenia dla obiektów znajdujących się na działkach sąsiednich. Z rzutu garażu rys. nr B.1 wynika, że ściana garażu została wycofana o 55,5 cm, 57,4cm, 115,8 cm. Mimo to, dokonana korekta nie zwalnia inwestora z obowiązku sporządzenia ekspertyzy technicznej wymaganej przepisami.

Projekt budowlany nie spełnia wymogów § 8 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego. W części opisowej projektu zagospodarowania nie został zamieszczony opis wykonywania robót na granicy z sąsiednimi działkami z uwagi na wykonywany wykop pod projektowany garaż podziemny. Projekt nie został również dostosowany do § 8 ust. 3 pkt 5 ww. rozporządzenia, zgodnie z którym część rysunkowa projektu zagospodarowania powinna określić urządzenia przeciwpożarowego zaopatrzenia wodnego, w tym rodzaj i wielkość źródeł, usytuowanie stanowisk czerpania wody i dojazd do nich dla samochodów straży pożarnej oraz charakterystyczne rzędne i wymiary, z uwzględnieniem przepisów dotyczących ochrony przeciwpożarowej budynków.

W tomie 3 instalacji sanitarnych zamieszczono informację o hydrantach zewnętrznych, nie wskazano jednak lokalizacji na projekcie zagospodarowania.

W części rysunkowej projektu nie zamieszczono zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia, przekroi przeprowadzonych na styku części podziemnej projektowanego budynku (garażu) z sąsiednimi nieruchomościami w celu przedstawienia rozwiązań konstrukcyjno-budowlanych obiektu budowlanego i jego powiązania z podłożem oraz przyległym obiektem budowlanym.

Wojewoda [...], zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2018 r., nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 i art. 104 k.p.a. oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, po rozpatrzeniu odwołania M.S. A. - uchylił decyzję organu pierwszej instancji i zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił pozwolenia na budowę inwestorowi – M.S. A.; dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego wielorodzinnego na działkach nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] położona przy ul. [...] w [...] kategoria obiektu: XIII.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji wskazał, że wezwał inwestora do przedłożenia dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wraz z niezbędnymi badaniami oraz decyzji administracyjnej zatwierdzającej ww. dokumenty, nadto do dołączenia oryginałów lub poświadczonych odpisów wszystkich dokumentów formalnych takich jak decyzje, postanowienia i uzgodnienia, a także wykazania zgodności planowanej inwestycji z § 8 ust. 8 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w gminie W., zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z [...] września 2002 r.

Inwestor – M. S. A, zwrócił skorygowane egzemplarze projektu budowlanego.

Wojewoda wskazał, że na obszarze inwestycji obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w gminie W.. Z załącznika rysunkowego do ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wynika, że działki nr ew. [...] i [...] w obrębie [...] znajdują się na obszarze oznaczonym jako "MW/U (MN)".

Zgodnie z § 3 ust. 1 ww. aktu prawa miejscowego tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zostały oznaczone na rysunku planu symbolem "MW", a tereny zabudowy usługowej nieuciążliwej "U". Paragraf 3 ust. 2 ww. planu miejscowego wskazuje, że na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami "MW/U", jak ma to miejsce w przedmiotowym stanie faktycznym, obie funkcje należy traktować jako podstawowe.

Obowiązujące na tym obszarze ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych jako "MW/U" zostały spełnione przez planowaną inwestycję w następujący sposób: zachowane zostały wyznaczone na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy; działka inwestycyjna, nie znajduje się na obszarze gdzie obowiązuje min. wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 60%, zatem minimalna gęstość zabudowy wynosi 40 mieszkań/ha, a minimalna wysokość 2,5 kondygnacji (§ 8 ust. 4 pkt 3 i 4 ww. planu miejscowego), projektowany budynek będzie miał 24 mieszkania - 4 kondygnacje (projekt budowlany, tom I, str. 11); planowana inwestycja nie jest sytuowana wzdłuż ul. [...] i [...], więc nie musi się odznaczać się wysokim poziomem architektonicznym (§ 8 ust. 4 pkt 5 ww. planu miejscowego - w projekcie budowlany, tom I, str. 37).

Miejsca parkingowe zostały zaprojektowane zgodnie ze wskaźnikiem wskazanym w § 8 ust. 4 pkt 6 ww. planu miejscowego tj. min. 1 miejsce parkingowe na mieszkanie i nie mniej niż 1 miejsce na 60 m² powierzchni użytkowej mieszkania. Przewidziano 24 lokale mieszkalne o łącznej powierzchni użytkowej 1321 m², a liczba lokali powyżej 60 m² wynosi 9. W sumie na zapewnienie potrzeb parkingowych zostało zaprojektowane 25 miejsc postojowych, zlokalizowanych w podziemnym garażu, co spełnia wymogi wskazane w planie miejscowym.

Następnie organ wskazał, że zaopatrzenie w wodę i odprowadzenie ścieków zgodnie ze wstępnymi informacjami technicznymi przyłączenia do sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, będzie odbywać się do ogólnomiejskiej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej; zaopatrzenie w energię elektryczną, ciepło oraz dostęp do sieci teletechnicznych i sposób usuwania odpadów przewidziane są w sposób zgodny z ww. planem miejscowym miejscowego tj. zaopatrzenie w energię elektryczną z sieci elektroenergetycznej; w zakresie zaopatrzenia w gaz z miejskiej sieci gazowej.

Ponadto, na działce inwestycyjnej nie znajdują się wartościowe drzewa i grupy zadrzewień wskazane na rysunku planu (§ 8 ust. 8 pkt 4 ww. planu); zieleń na działce budowlanej będzie realizowana w formie zieleni towarzyszącej zabudowie mieszkaniowej (§ 8 ust. 8 pkt 5 lit a ww. planu).

Wojewoda [...] ocenił, że projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Elewacje posiadające otwory okienne i drzwiowe zostały zaprojektowane zgodnie w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Zgodnie z omawianym przepisem odległość między budynkami należącymi do klasy ZL (jak ma to miejsce w sprawie) w stosunku do części nadziemnej budynku wynosi ponad 8 m. Inwestycja nie narusza również innych przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej, co potwierdza dokładna analiza tego zagadnienia znajdująca się w projekcie budowlanym (tom I, str. 25-35).

Organ drugiej instancji ocenił, że projekt budowlany jest kompletny - zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oraz po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Projekt budowlany posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych; do spraw sanitarnohigienicznych i do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy.

Do wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor przedłożył również dokumentację badań podłoża gruntowego wraz z opinią geotechniczną, inwentaryzację drzewostanu, ekspertyzę techniczną dotyczącą stanu technicznego budynku zlokalizowanego w bezpośrednim sąsiedztwie oraz projekt drogowy.

Projekt zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia (tom I, str. 53-59). Budynek należy do II kategorii geotechnicznej w warunkach złożonych, przedłożono decyzję Prezydenta [...] Nr [...] z [...] września 2016 r., zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską ustalającą geologiczno- inżynierskie warunki posadowienia budynku.

Inwestor przedłożył warunki techniczne przyłączenia do sieci wodociągowej z 16 stycznia 2017 r., wydane przez [...] w W.; warunki przyłączenia do sieci gazowej z 22 marca 2017 r., wydane przez P. Sp. z o.o.; postanowienie Prezydenta [...] z [...] stycznia 2017 r., o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wyłączenia z produkcji rolnej nieruchomości stanowiącej działkę nr ew. [...] i [...], opinię Prezydenta [...] Nr [...] z [...] września 2016 r., w sprawie geometrii ul. [...].

Wojewoda [...] wskazał, że inwestor miał prawo nie zastosować się do nałożonych przez organ I instancji obowiązków, nie mających podstawy prawnej.

Zgodnie z § 8 ust. 6 ww. planu, miejsca postojowo-garażowe dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy przyjmować na terenie własnym wg wskaźników - min. 1 miejsce parkingowe na mieszkanie i nie mniej niż 1 miejsce na 60m² powierzchni użytkowej mieszkania, tym samym niezbędną ilość miejsc postojowych można wyliczyć w dwojaki sposób. Inwestor zsumował powierzchnie użytkową wszystkich mieszkań w projektowanym budynku i podzielił ją przez 60m², uzyskując w ten sposób 24 miejsca postojowe, które uwzględnił w projektowanej inwestycji. Brak jest w planie przepisu lub definicji, która nakazywałaby określoną interpretację tego zapisu.

Wojewoda [...] wskazał, że przedłożony projekt budowlany został sporządzony zgodnie z § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zgodnie z § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie pokoje mieszkalne, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7:00-17:00. Z ust. 2 tego przepisu wynika, że w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju.

Z analizy nasłonecznienia budynków sąsiednich wynika zaś, że spełniony został warunek nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych przez minimum 3 godziny dziennie. W przypadku budynków zlokalizowanych na działkach nr ew. [...] i [...] nasłonecznienie zostało spełnione dla okien na elewacjach południowej przez min. 3 godziny dziennie. Organ I instancji całkowicie pominął ust. 2 § 60 ww. rozporządzenia, który przewiduje, że w mieszkaniach wielopokojowych wymagania nasłonecznienia powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Z przedłożonej przez inwestora analizy nasłonecznienia budynków na działkach nr ew. [...] i [...] jednoznacznie wynika, że powyższy warunek został spełniony w odniesieniu do wszystkich okien usytuowanych na piętrze.

W ocenie Wojewody, nie można uznać, iż projektowane budynki naruszają § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, że odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60 º, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających wysokości do 35 m.

Z analizy przesłaniania oraz projektu zagospodarowania terenu i rysunków projektu wynika, że wysokość projektowanego budynku od strony działek nr ew. [...] i [...] jest niższa niż odległość między nimi. Wysokość projektowanego budynku od miejsca, w którym jego wysokość osiąga 4 kondygnację (12m) wynosi 12,5m. Przedstawione analizy nasłonecznienia i przesłaniania są czytelne, wskazano podstawową metodę ich opracowania oraz rzędne i parametry przyjęte za ich podstawę. Dane w nich zawarte są spójne i pozwalają na zbadanie omawianych kwestii w sposób wystarczający do oceny zgodności z § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto, nie został przedstawiony w toku postępowania żaden dowód przeciwny względem danych zawartych w analizach, tym samym brak jest podstaw prawnych do odmówienia temu opracowaniom mocy dowodowej.

Co do zarzutu naruszenia § 206 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, Wojewoda [...] wskazał, że jest on całkowicie bezzasadny. Przepis ten jednoznacznie odnosi się do kwestii konstrukcji budynku, do badania której, zgodnie z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane organ administracji architektoniczno - budowlanej nie posiada kompetencji.

Organ podniósł także, że żaden przepis prawa budowlanego nie nakłada na inwestora obowiązku przedłożenia projektu w zakresie sposobu zabezpieczenia wykopów.

W podsumowaniu Wojewoda [...] stwierdził, że projekt budowlany jest zgodny z ustaleniami planu miejscowego, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jest kompletny, posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia oraz zaświadczenia o wpisie projektantów na listę właściwej izby samorządu zawodowego z określonym w nim terminem ważności. Został wykonany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu zaświadczeniem o wpisie na listę właściwej izby samorządu zawodowego. Inwestor przedłożył także oświadczenie projektanta, złożone na podstawie art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Inwestor złożył wymagane oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] wnieśli A. M. oraz S. M. właściciele nieruchomości przy ul. [...] w W.

Skarżący zarzucili, że decyzja narusza postanowienia uchwały nr [...] Rady Gminy W. z [...] września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w gminie W.

Zgodnie z § 8 ust. 2 planu jako przeznaczenie podstawowe równorzędne na przedmiotowych terenach ustala się mieszkalnictwo jednorodzinne o wysokiej lub średniej intensywności. Z kolei § 8 ust. 6 wskazuje, że dopuszcza się realizację na tym samym obszarze zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej pod warunkiem ich właściwego wzajemnego zharmonizowania oraz ich zharmonizowania z zabudową na działkach i terenach sąsiednich. Zharmonizowanie nowych inwestycji z istniejąca zabudową na terenach sąsiednich polegać powinno, na wpisaniu się w przestrzeń urbanistyczną istniejącą i docelową.

Nie do zaakceptowania jest wybudowanie 6-cio kondygnacyjnego (ilość kondygnacji wskazana przez skarżących) budynku wielorodzinnego w sąsiedztwie już istniejących jedno czy dwukondygnacyjnych budynków jednorodzinnych. Sąsiednia niska zabudowa posiada kominy instalacji ogrzewania na wysokości i poniżej lokali mieszkalnych usytuowanych na wyższych kondygnacjach nowoprojektowanego budynku. Wysoka zabudowa w bezpośrednim sąsiedztwie niskiej, przy braku wystarczającej infrastruktury drogowej świadczy o chaosie architektonicznym. W projekcie nowego planu zagospodarowania przestrzennego, działki przeznaczone zostały tylko i wyłącznie pod zabudowę jednorodzinną.

Skarżący przywołali również § 6 ust. 3 ww. uchwały, zgodnie z którym na terenie objętym uchwałą obowiązuje nakaz wykonania badań gruntowo - wodnych (geologiczno-inżynierskich lub geotechnicznych) w celu ustalenia możliwości i głębokości podpiwniczenia obiektów dla każdej budowli i budynku.

Z analizy geotechnicznej wynika, że lustro wody znajduje się na głębokości 3,4 m. Część podziemna budynku sięga głębokości 4,5 m. Konieczne będzie osuszanie terenu podczas prac poniżej poziomu lustra wody. Projekt nie zawiera analizy wpływu planowanej inwestycji na poziom wód gruntowych, a co za tym idzie na dostęp do wody na sąsiednich działkach. Konieczność osuszania wykopu spowoduje spadek poziomu wód gruntowych, a tym samym zagrożenie pozbawienia dostępu do wody pitnej sąsiadujących nieruchomości. Inwestycja pozostaje w bezpośrednim sąsiedztwie studni wody pitnej. Istnieje ryzyko zatrucia ujęcia wody.

Skarżący zarzucili naruszenie § 13 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Inwestycja spowoduje zacienienie sąsiednich lokali mieszkalnych przeznaczonych do pobytu ludzi. Spowoduje brak możliwości posadowienia budynku na sąsiedniej niezabudowanej działce w związku z jej umiejscowieniem zaledwie 3 m od granicy z tą działką. Inwestor zakwalifikował budynek do kategorii budynków niskich (N), co nie jest prawidłowe ponieważ liczy 5 kondygnacji nad ziemią. Brak jest uzgodnień w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych. Inwestor nie przewidział dostępu do budynku dla służb ratowniczych od strony działek już zabudowanych.

Dla budynków zaliczanych do trzeciej kategorii geotechnicznej oraz w złożonych warunkach gruntowych dla drugiej kategorii, poza dokumentacją geotechniczną należy wykonać dokumentację geologiczno-inżynierską, zgodnie z przepisami ustawy Prawo geologiczne i górnicze. Takiej dokumentacji wraz z niezbędnymi badaniami podlegającymi następnie zatwierdzeniu w drodze decyzji inwestor nie przedłożył.

Jedno miejsce parkingowe na lokal mieszkalny jest niewystarczające z punktu widzenia już występujących problemów z parkowaniem.

Zdaniem skarżących, ze względu na rozmiary działki inwestycyjnej zasadne byłoby usytuowanie budynku w taki sposób, aby pozostawić wysokie drzewo rosnące przy północnej granicy działki. Takie rozplanowanie w znacznym stopniu ograniczyłoby uciążliwość nowej inwestycji dla mieszkańców parterowej zabudowy jednorodzinnej.

Stanowisko skarżących zostało rozwinięte w pismach procesowych. Wskazali na nową uchwałę Rady [...] [...] z [...] października 2018r., ogłoszoną [...] października 2018r., [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego [...] – część I. Pozwolenie na budowę wydano mimo braku uzyskania przez inwestora zgody wodnoprawnej - art. 388 oraz art. 394 ustawy Prawo wodne w związku z trwałym odwodnieniem wykopów budowlanych i innych robót, które mogą być przyczyną zmiany stanu wód podziemnych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wcześniej prezentowane.

Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylając powołanym na wstępie wyrokiem zaskarżoną decyzję, uznał że organ drugiej instancji wadliwie udzielił pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Nie podzielił oceny Wojewody [...], że zaprojektowana liczba miejsc postojowych odpowiada wymaganiom wynikającym z zapisów planu miejscowego.

Zapis planu stanowi, że jedno miejsce przypada na każde mieszkanie o powierzchni użytkowej do 60 m², ale w przypadku lokali powyżej tej powierzchni niezbędne jest zaprojektowanie kolejnych miejsc w odniesieniu do powierzchni mieszkania większej niż 60 m². Plan operuje pojęciem powierzchni użytkowej mieszkania, a nie powierzchni użytkowej mieszkalnej całego budynku.

Zgodnie z projektem budowlanym w inwestycji jest 24 mieszkań. Zaprojektowano jedno mieszkanie 38.87m², czternaście mieszkań do 50,72 m², cztery mieszkania o powierzchni użytkowej 57,59 m² - 63.95 m² oraz pięć mieszkań o powierzchni 74,38 m² – 76,3 m². Przyjmując na podstawie ww. danych, że wśród 24 mieszkań jest osiemnaście mieszkań do 60m² - to wiąże się to z osiemnastoma miejscami, przyjmując dalej, że 6 mieszkań ma powierzchnię użytkową powyżej 60m², to wymagają kolejnych 12 miejsc postojowych. Tym wymogom projekt nie odpowiada.

Dalej Sąd uznał za zasadne nałożenie na inwestora obowiązku przedłożenia analizy (sporządzonej przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami), z której wynikałoby, że budynek projektowany będzie harmonizowały z zabudową na działkach i terenach sąsiednich.

Następnie Sąd wskazał, że analiza graficzna nasłonecznienia elewacji południowej zabudowy szeregowej znajdującej się na działkach nr [...] i [...] (str. 5 tomu piątego) określa godziny w jakich poszczególne okna w budynkach mają nasłonecznienie, jednak wskazane okresy czasu nie pokrywają się jednoznacznie z rysunkami rzucanego cienia przez projektowany budynek. Projektant uwzględnił istniejącą oraz projektowaną zabudowę na działkach nr [...] i [...]. Wskazał również cień jaki rzucają projektowane budynki, szczególnie budynek na działce nr [...]. Cień wskazanego budynku rzucany na okna budynków mieszkalnych w zabudowie szeregowej na działkach nr [...] i [...] zlewa się jednak na rysunkach analizy z cieniem rzucanym przez budynek mieszkalny wielorodzinny objęty przedmiotowym wnioskiem. Wbrew stanowisku organu drugiej instancji z analizy nasłonecznienia budynków na działkach nr ew. [...] i [...] nie wynika jednoznacznie dostęp do nasłonecznienia z określeniem do poszczególnych okien.

Dokument tzw. linijki słońca powinien być opracowany w taki sposób, żeby podlegał weryfikacji. Zasadnie organ pierwszej instancji dostrzegł uchybienia w jego opracowaniu, które ową kontrolę wykluczają.

Wojewoda [...] odnosząc się do zagadnienia przesłaniania, powołał się na projekt zagospodarowania terenu, na którym nie są jednak szczegółowo naniesione (pomijając jedno odręczne naniesienie) odległości budynku projektowanego od granicy z działkami o nr ew. [...] i [...] oraz odległości tam posadowionych budynków od granicy z działką inwestycyjną.

Wojewoda [...] nie odniósł się do wykonania przez inwestora, prawidłowo nałożonego obowiązku dotyczącego realizacji wymogów § 16 ust. 1

(dojścia i dojazdy, o których mowa w § 14 ust. 1 i 3 rozporządzenia).

Słusznie Prezydent nałożył obowiązek w zakresie § 29 rozporządzenia - dokonywanie zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości jest zabronione. Brak naniesionych na rysunku projektu zagospodarowania rzędnych terenu przy granicy z sąsiednimi nieruchomościami uniemożliwia rozstrzygnięcie o zgodności z tymi przepisami.

Sąd podzielił jednak stanowisko Wojewody [...], że sporządzenie ekspertyzy technicznej nie stanowi bezwzględnego obowiązku w przypadku wznoszenia budynku w bezpośrednim sąsiedztwie innego obiektu budowlanego.

Inwestor nie wykonał prawidłowo nałożonego nakazu usunięcia naruszeń § 8 ust. 3 pkt 5 ww. rozporządzenia w sprawie zakresu i formy projektu, część rysunkowa projektu zagospodarowania nie opisuje urządzenia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę. W tomie 3 instalacji sanitarnych zamieszczono informację o hydrantach zewnętrznych, nie wskazano jednak jego lokalizacji na projekcie zagospodarowania.

Zdaniem Sądu, organ drugiej instancji pominął, że zgodnie z § 8 ust. 8 pkt 1 i § 9 ust. 4 pkt. 28 ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie dopuszcza się realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej bez jej jednoczesnego podłączenia do miejskiej sieci wod.-kan. Przyjął za wystarczające, przedłożone przez inwestora oświadczenie dysponenta sieci, z którego wynika, że budowa wodociągu w ul. [...] jest planowana w roku 2019.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożyła H. sp. z o.o.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.

- art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. polegające na pozbawieniu skarżącego kasacyjnie; możliwości obrony swoich praw pomimo, że jest następcą prawnym M. S.A.

- art. 152 § 1 p.p.s.a. przez nierozpatrzenie wniosku złożonego na podstawie tego przepisu.

Ponadto zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

- art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 4 pkt 6 uchwały Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w gminie W.- poprzez przyjęcie, iż zapisy planu miejscowego wykluczają stosowanie jego wykładni w sposób przyjęty przez organ, tj. poprzez zsumowanie powierzchni użytkowej mieszkań i podzielenie jej przez wskaźnik z planu miejscowego, tj. 60 m2;

- art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 6 ww. planu miejscowego poprzez przyjęcie, iż wymaganie wzajemnego zharmonizowania zabudowy wielorodzinnej oraz jednorodzinnej oraz zharmonizowania z zabudową na działkach i terenach sąsiednich, wymagało przedłożenia analizy sporządzonej przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami, w sytuacji braku takiego obowiązku w przepisach prawa, z jednoczesnym obowiązkiem organu badania zgodności projektu z planem miejscowym;

- art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez uznanie, iż z przedstawionych przez inwestora schematów nasłoneczniania nie wynika jednoznacznie czy warunki rozporządzenia zostały zachowane, w sytuacji gdy przepisy nie precyzują w jakiej formie powinna być wykonana analiza np. cyfrowa trójwymiarowa analiza nasłoneczniania (do której Sąd nie odniósł się);

- art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z § 16 ust. 1 i 14 ust. 1 i 3 oraz § 29 ww. rozporządzenia poprzez uznanie, iż Wojewoda [...] nie odniósł się do wykonania przez inwestora nakazu dotyczącego realizacji § 16 ust. 1 oraz § 29 ww. rozporządzenia w sytuacji gdy w poprawionym projekcie budowanym inwestor dostosował projekt do wskazanych wymagań;

- art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z § 206 ust. 1 ww. rozporządzenia poprzez uznanie za obowiązkowe sporządzenie ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego w sytuacji gdy projektant uznał, iż brak jest podstaw do sporządzania takiej ekspertyzy;

- art. 35 ust. 2 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez brak wskazania hydrantów zewnętrznych na projekcie zagospodarowania, w sytuacji wystąpienia do Komendy Straży Pożarnej o wydanie zgody na dokonanie odstąpienia w tym zakresie oraz przedstawienie w projekcie w części opisowej informacji na ten temat;

- art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego w związku z § 8 ust. 8 pkt 2 oraz § 9 ust. 4 pkt 24 ww. planu miejscowego poprzez przyjęcie, iż wymagany planem miejscowym zakaz realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej bez jej jednoczesnego podłączenia do ogólnomiejskiej sieci wod.-kan. nie jest spełniony w przypadku gdy przyłącze do sieci wod.-kan. wskazane jest jako przyłącze planowane, wykonanie którego dokonane będzie na etapie budowy.

Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15 kwietnia 2021 r., sygn. II OSK 2779/19, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej H. sp. z o.o. z siedzibą w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2129/18 - uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w skardze kasacyjnej podniesiono przesłankę nieważności ujętą w przepisie art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a., wedle którego nieważność postępowania zachodzi jeżeli strona została pozbawiona możności obrony swych praw. Chodzi o H. sp. z o.o., tj. Spółkę na którą (przed wydaniem zaskarżonego wyroku) decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r., Prezydent [...], przeniósł przedmiotowe pozwolenie na budowę. Z pisma M.S.A. z dnia [...] lutego 2019 r., wynikało, że H.sp. z o.o., od [...] października 2018 r. jest właścicielem nieruchomości, której dotyczy zaskarżona decyzja.

Wynik sprawy dotyczył interesu prawnego H.sp. z o.o. Spółka ta nie brała udziału w postępowaniu przed sądem wojewódzkim, nie była powiadamiana o terminie rozprawy. Już po wydaniu wyroku WSA w Warszawie dopuścił Spółkę do udziału w charakterze uczestnika.

Skoro H. sp. z o.o. nie była powiadamiana o czynnościach procesowych ze skargi A.M. i S. M. na decyzję Wojewody [...], to została pozbawiona możności obrony swych praw w rozumieniu art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. To spowodowało uchylenie wyroku i przekazanie sprawy WSA w Warszawie do ponownego rozpatrzenia, czyniąc bezprzedmiotowym rozważenie pozostałych zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.

Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.

Ponadto, stosownie do art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm. – dalej jako: "ustawa covidowa"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Takie rozwiązanie zostało przyjęte w niniejszej sprawie.

Wobec uchylenia wyroku Sądu Wojewódzkiego z dnia 28 lutego 2019 r., sygn. VII SA/ Wa 2129/18, koniecznością było ponowne rozpoznanie skargi A. M. i S. M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2018 r.

Rozpoznając skargę ponownie Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przypomnienia wymaga, że Wojewoda [...] zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2018 r., uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] grudnia 2017 r, oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił M.S.A. pozwolenia na budowę.

Odmowna decyzja organu I instancji została wydana na skutek uznania, że inwestor nie usunął wszystkich nieprawidłowości wskazanych w postanowieniu z dnia [...] września 2017 r. Przy czym inwestor przedłożył temu organowi poprawioną dokumentację projektową oraz pismo, w którym ustosunkował się do wszystkich punktów postanowienia, przedstawiając swoje argumenty.

Również na etapie postępowania odwoławczego inwestor poprawił i uzupełnił dokumentację. Wojewoda wezwał bowiem inwestora do usunięcia nieprawidłowości poprzez:

- przedłożenie dokumentacji geologiczno-inżynierskiej wraz z niezbędnymi badaniami oraz decyzji administracyjnej zatwierdzającej ww. dokumenty;

- dołączenie oryginałów lub poświadczonych odpisów wszystkich dokumentów formalnych takich jak decyzje, postanowienia i uzgodnienia.

- wykazanie zgodności inwestycji z § 8 ust. 8 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w gminie W. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r.

Inwestor uzupełnił dokumentację projektową o poświadczone notarialnie kopie dokumentów formalnych, wyjaśnił kwestię zgodności planowanej inwestycji z § 8 ust. 8 pkt 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przedłożył decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2016 r., zatwierdzającą dokumentację geologiczno-inżynierską ustalającą geologiczno-inżynierskie warunki posadowienia budynku.

Zgodność projektowanej inwestycji oceniana była w odniesieniu do obowiązującego ówcześnie miejscowego plan zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w gminie W.

Z załącznika rysunkowego do ww. planu wynikało, iż działki inwestycyjne znajdują się na obszarze oznaczonym jako "MW/U (MN)". Zgodnie z § 3 ust. 1 planu miejscowego, tereny zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zostały oznaczone na rysunku planu symbolem "MW", a tereny zabudowy usługowej nieuciążliwej "U". Paragraf 3 ust. 2 planu wskazywał, iż na terenach oznaczonych na rysunku planu symbolami "MW/U", obie funkcje należy traktować jako podstawowe.

Obowiązujące ustalenia szczegółowe dla terenów oznaczonych jako "MW/U" zostały spełnione przez planowaną inwestycję w następujący sposób: zachowane zostały wyznaczone na rysunku planu nieprzekraczalne linie zabudowy; działka inwestycyjna, nie znajduje się na obszarze gdzie obowiązuje min. wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej 60%, minimalna gęstość zabudowy wynosi 40 mieszkań/ha, a minimalna wysokość 2,5 kondygnacji (§ 8 ust. 4 pkt. 3 i 4), projektowany budynek będzie miał 24 mieszkania - 4 kondygnacje (projekt budowlany, tom I, str. 11); inwestycja nie jest sytuowana wzdłuż ul. [...] i [...], nie musi się odznaczać się wysokim poziomem architektonicznym (§ 8 ust. 4 pkt. 5).

Odnosząc się do najważniejszych zarzutów związanych z naruszeniem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to zdaniem Sądu ocena organu I instancji w tym zakresie była nieprawidłowa, natomiast ocena Wojewody wyrażana w zaskarżonej decyzja była słuszna.

W ocenie Sądu projektowana inwestycja nie narusza art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 4 pkt 6 uchwały Rady Gminy W. z dnia [...] września 2002 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu [...] w gminie W. Zapisy planu miejscowego nie wykluczają jego wykładni w sposób zaakceptowany przez organ odwoławczy tj. wyliczenia wymaganej planem ilości miejsc parkingowych poprzez zsumowanie powierzchni użytkowej mieszkań i podzielenie jej przez wskaźnik z planu miejscowego tj. 60 m2

Zgodnie z § 8 ust. 4 pkt 6 ww. planu, miejsca postojowo-garażowe i zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej należy przyjmować na terenie własnym wg. wskaźników - min 1 miejsce parkingowe na mieszkanie i nie mniej niż 1 miejsce na 60m2 p.u.ż. mieszkania. Zatem podstawowym kryterium jest uzyskanie 1 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie, które projekt spełnia. Wskazany przelicznik - nie mniej niż 1 miejsce na 60m2 p.u.ż. mieszkania mógł być zatem interpretowany w sposób przyjęty w projekcie i zaaprobowany przez organ II instancji - jako przelicznik miejsc parkingowych na sumę powierzchni mieszkań. Zaprojektowanych zostało 25 miejsc postojowych (tom I, str. 12 ) zlokalizowanych w podziemnym garażu, co realizuje wymogi wskazane w planie miejscowym.

Także prawidłowa była ocena organu odwoławczego, co do braku naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 6 planu zagospodarowania przestrzennego. Wskazana w planie zasada właściwego wzajemnego zharmonizowania zabudowy wielorodzinnej oraz jednorodzinnej oraz ich zharmonizowania z zabudową na działkach i terenach sąsiednich nie wymagała przedłożenia analizy sporządzonej przez osobę z odpowiednimi uprawnieniami. Taki obowiązek nie wynika z przepisów prawa. To na organie ciążył obowiązek badania zgodności projektu z planem miejscowym. Wykazanie spełnienia wymogów planu w tym zakresie wymaga niekiedy stosownego opisu projektanta, który weryfikowany jest przez organy architektoniczno-budowlane. W tym przypadku weryfikacja Wojewody [...] była prawidłowa. Planowany 4 kondygnacyjny budynek jest obiektem kaskadowym o zmniejszającej się liczbie kondygnacji w stronę zabudowy jednorodzinnej, co wskazuje na architektoniczną harmonizację.

Nie doszło też do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

Stosownie do § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, pokoje mieszkalne, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 7:00-17:00. Zgodnie z ust. 2 tego przepisu, w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju. Z przedłożonej analizy nasłonecznienia budynków sąsiednich wynika, iż spełniony został warunek nasłonecznienia pomieszczeń mieszkalnych przez minimum 3 godziny dziennie. W przypadku budynków zlokalizowanych na działkach nr ew. [...] i [...] nasłonecznienie zostało spełnione dla okien na elewacjach południowej przez min. 3 godziny dziennie. Warunek został spełniony w odniesieniu do wszystkich okien usytuowanych na piętrze.

Analiza wskazywała, iż projektowane budynki nie naruszają § 13 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który stanowi, iż odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobył ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: między ramionami kąta 60o, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m.

Z analizy przesłaniania oraz projektu zagospodarowania terenu i rysunków w projekcie budowlanym wynika, że wysokość projektowanego budynku od strony działek nr [...] i [...] jest niższa niż odległość miedzy nimi. Wysokość projektowanego budynku od miejsca, w którym jego wysokość osiąga 4 kondygnację (12m) wynosi 12,5m.

Przedstawiona analiza pozawalała na ocenę zgodności z § 13 i § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Poza tym skarżący nie powoływali dokumentu, który stanowił by dowód przeciwny. Nie było zatem przesłanek prawnych, by kwestionować wnioski analizy nasłonecznienia.

Sąd nie stwierdził też naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w związku z § 8 ust. 8 pkt 1 oraz § 9 ust. 4 pkt 24 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, poprzez przyjęcie, iż wskazany w planie zakaz realizacji zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej bez jej jednoczesnego podłączenia do ogólnomiejskiej sieci wod.-kan., dotyczy także sytuacji gdy przyłącze do sieci wod.-kan. wskazane jest jako planowane, którego wykonanie nastąpi na etapie budowy. Wskazać należy, iż projekt przewiduje podłączenie do ogólnomiejskiej sieci wod.- kan. po jej wykonaniu, a ewentualny brak takiego podłączenia uniemożliwi inwestorowi dokończenie budowy oraz przystąpienie do użytkowania obiektu.

Nie doszło do naruszenia § 16 ust. 1 i 14 ust. 1 i 3

(dojścia i dojazdy) oraz § 29 (zmiana spływu wód opadowych) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r., gdyż inwestor dostosował projekt do wskazanych w tych przepisach wymagań. W poprawionym projekcie dojście o szerokości 150 cm zostało zapewnione, naniesione i zwymiarowane. W poprawionym projekcie inwestor wprowadził także większą ilość rzędnych terenu potwierdzających, że nie nastąpi ukierunkowanie spływu wód opadowych w stronę działek sąsiednich.

Odnośnie naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z § 206 ust. 1 (w zw. z § 204 ust 5 ) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez uznanie za obowiązkowe sporządzenie ekspertyzy technicznej stanu obiektu istniejącego - wskazać należy, że w tym przypadku brak było obowiązku sporządzenia takiej ekspertyzy. Inwestor w poprawionej dokumentacji odsunął ścianę garażu podziemnego od granicy z działką sąsiednią. Projektant wprowadził zmiany mające na celu zabezpieczenie ogrodzeń z działkami sąsiednimi. Oświadczenia projektantów w specjalności architektonicznej oraz w specjalności konstrukcyjno-budowlanej o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami i zasadami wiedzy technicznej stanowiły potwierdzenie, że wprowadzone rozwiązania zabezpieczają ogrodzenie znajdujące się na działkach sąsiednich. Tym samym projekt spełniał wymogi rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, dotyczące bezpieczeństwa konstrukcji.

Brak jest podstaw do uznania, że projekt naruszał § 8 ust. 3 pkt 5 rozporządzenia Ministra Transportu Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego, poprzez brak wskazania hydrantów zewnętrznych na projekcie zagospodarowania, w sytuacji wystąpienia do Komendy Straży Pożarnej o wydanie zgody na dokonanie odstąpienia w tym zakresie oraz przedstawienia w części opisowej projektu informacji na ten temat. Jak wynikało z wyjaśnień inwestora urządzenia przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę do zewnętrznego gaszenia pożaru (hydranty) widoczne są na rysunku projektu zagospodarowania terenu w ul. [...]. W związku z dużą odległością do najbliższego hydrantu, projektant zaproponował korektę, polegającą na podział budynku na małe strefy pożarowe, uzgodnioną z rzeczoznawcą do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych. Inwestycja nie narusza przepisów z zakresu ochrony przeciwpożarowej (tom I, str. 25-35).

Projektowana inwestycja jest zgodna z § 12 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Elewacje posiadające otwory okienne i drzwiowe zostały zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż 4 m od granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi. Projektowana inwestycja nie narusza § 271-273 ww. rozporządzenia w stosunku do sąsiednich budynków. Zgodnie z przepisami odległość między budynkami należącymi do klasy ZL wynosi ponad 8 m.

Inwestycja nie narusza także ww. rozporządzenia w zakresie: § 18 i § 19 (odległość miejsc postojowych od okien i granicy działki) § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi), § 40 (przewidziany plac zabaw).

Projektowany budynek nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowiskom, tym samym brak był potrzeby wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Projekt budowlany jest kompletny - zawiera oświadczenie, o którym mowa w art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego, oraz po uzupełnieniu w postępowaniu odwoławczym, aktualne w stosunku do projektu zaświadczenia, o których mowa w art. 12 ust. 7 ww. ustawy. Posiada też wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, w szczególności został zaopiniowany przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych; do spraw sanitarnohigienicznych i do spraw bezpieczeństwa i higieny pracy. Do wniosku o pozwolenie na budowę zostały dołączone oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.

Brak było również jakichkolwiek podstaw do powoływania się na przepisy nowego planu miejscowego, którego ustalenia są sprzeczne z poprzednim, obowiązującym dla tej inwestycji.

Reasumując nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.