Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 129/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-03-11 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Starosta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2, art. 58 par. 1 pkt 6, art. 58 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Czesława Nowak-Kolczyńska po rozpoznaniu w dniu 11 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. S. na pismo Starosty [...] nr [...] w przedmiocie uprawnienia do ekwiwalentu pieniężnego p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 13 stycznia 2015 r. M. S. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na "akt odmowy Starosty [...] zawarty w piśmie nr [...] (bez daty) (...)" dotyczący stwierdzenia uprawnienia skarżącej do otrzymania zwrotu kwoty 9 740,25 zł z tytułu ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i leśnych. Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 k.p.a. oraz prawa materialnego tj. art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia poprzez wypłacenie ekwiwalentu w całości jednemu z małżonków – współwłaścicielowi. Wniosła o uchylenie zaskarżonego aktu oraz uznanie obowiązku Starosty dokonania na rzecz skarżącej zwrotu kwoty 9 740,25 zł z tytułu ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i leśnych na działkach nr 305 i 2303 o łącznej powierzchni 5,13 ha w miejscowości P., gm. P..

W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej. W treści odpowiedzi organ wyjaśnił, że w dniu [...] do Starosty [...] wpłynęło pismo M. S., w którym wniosła o stwierdzenie uprawnienia wnioskodawcy M. S. do otrzymania od Starosty [...] łącznej kwoty 9.740,25 zł za okres od 8 września 2013 r. do dnia 31 października 2014 r. z tytułu zaległego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej na działkach nr 305 i 2303 o łącznej powierzchni 5,13 ha położonych w miejscowości P. gm. P. oraz wypłacanie tegoż ekwiwalentu miesięcznie do dnia 10 każdego miesiąca począwszy od m-ca listopada 2014 r. - do czasu uzyskania przez uprawnioną świadczenia emerytalnego. Wnioskodawczyni stwierdziła, że do dnia 24 września 2013 r. była wraz z byłym mężem G. S. współwłaścicielką nieruchomości o pow.9,99 ha o nr działek 86, 357, 3690, 221, 305 i 2303 w miejscowości P. gm. P., które decyzją Starosty [...] z dnia [...] zostały przeznaczone do zalesienia i zgodnie z art. 7 w związku z art. 10 ustawy z dnia 8 czerwca 2001 r. o przeznaczeniu gruntów rolnych do zalesienia przysługiwał jej ekwiwalent w 1/2 części tj. kwota 749, 25 zł miesięcznie. W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia [...] Starosta [...] poinformował M. S., że jej wniosek o stwierdzenie uprawnienia do kwoty z tytułu zaległego ekwiwalentu, ze względu na sposób sformułowania wniosku i jednocześnie wskazanie 7-dniowego terminu zwroty kwoty 9.740,27 zł., uznał za wezwanie do zapłaty i tak rozumianego żądania nie uwzględnił, bo jest niezasadne. Odnośnie żądania dotyczącego wypłacania ekwiwalentu miesięcznego począwszy od m-ca listopada 2014 r. - do czasu uzyskania przez uprawnioną świadczenia emerytalnego, wystąpiono do strony o złożenie dodatkowych wyjaśnień. Następnie M. S. pismem z dnia [...] wezwała Starostę [...] do usunięcia naruszenia prawa polegającego na odmowie stwierdzenia uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania zwrotu łącznej kwoty 9.740, 25 zł z tytułu ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i leśnych. Jednocześnie podkreśliła, że wniosek z dnia [...] dotyczy stwierdzenia uprawnienia do otrzymania zaległego ekwiwalentu, wypłaty zaległego ekwiwalentu i stwierdzenia uprawnienia do otrzymania ekwiwalentu począwszy od miesiąca listopada 2014 r. W odpowiedzi na powyższe Starosta pismem nr [...], które skarżąca zaskarżyła, wyjaśnił, że odmówił uwzględnienia wniosku, gdyż organ potraktował je jako wezwanie do zapłaty żądanej kwoty. Żądanie dotyczyło bowiem stwierdzenia uprawnień do ''zaległego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej na działkach nr 305 i 2303" i zapłaty dochodzonej z tego tytułu kwoty podczas, gdy organ nie może zalegać z zapłatą, do której nie jest zobowiązany. Starosta podkreślił, że nie dysponuje żadnym tytułem prawnym do miesięcznego ekwiwalentu za wyłączenie gruntu z upraw rolnych i prowadzenie uprawy leśnej. W kwestii tej organ wypowie się dopiero w postępowaniu administracyjnym zainicjowanym wnioskiem strony z dnia [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Zgodnie z treścią art. 3 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm., w skrócie p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Nadto zgodnie z dyspozycją art. 3 § 3 p.p.s.a. sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których sądową kontrolę przewidują przepisy ustaw szczególnych, a stosownie do art. 4 rozstrzygają również spory kompetencyjne między wymienionymi w tym przepisie organami.

Sądy administracyjne są zatem właściwe wyłącznie do rozpatrywania skarg w sprawach określonych w powołanych przepisach. Wskazane regulacje prawne określają właściwość rzeczową sądów administracyjnych w sprawowaniu kontroli nad działalnością organów administracji publicznej. Kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje w szczególności orzekanie w sprawach skarg na indywidualne akty administracyjne, takie jak decyzje czy postanowienia. Skargę do sądu administracyjnego można zatem wnieść na wskazane akty i czynności administracyjne.

Mając na uwadze treść art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego wskazać należy także, że minimum niezbędnych elementów jakie łącznie powinno posiadać pismo organu, aby można je było uznać za decyzję administracyjną to: oznaczenie organu administracji publicznej, data wydania, oznaczenie strony lub stron, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie, czy i w jakim trybie służy od niej odwołanie, podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do wydania decyzji lub, jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego, powinna być opatrzona bezpiecznym podpisem elektronicznym weryfikowanym za pomocą ważnego kwalifikowanego certyfikatu. Ponadto decyzja, w stosunku do której może być wniesione powództwo do sądu powszechnego lub skarga do sądu administracyjnego, powinna zawierać pouczenie o dopuszczalności wniesienia powództwa lub skargi.

Wobec powyższego niedopuszczalną jest z kolei skarga na pismo o charakterze informacyjnym, czy też pismo, które nie odpowiada wymogom z art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż pismo takie nie ma charakteru aktu administracyjnego.

W przedmiotowej sprawie skarżąca zakwestionowała pismo Starosty [...] nr [...], w którym ustosunkował się do wystosowanego przez skarżącą wezwania do usunięcia naruszenia prawa.

W ocenie sądu w przedmiotowej sprawie pisma organu nr [...] nie można uznać za decyzję, która załatwia sprawę administracyjną co do istoty, bowiem pozbawione jest ono minimum elementów, jakie musi posiadać pismo aby można było je uznać za decyzję administracyjną.

W takiej sytuacji, jeśli skarżąca uważa, że organ był zobowiązany do rozstrzygnięcia jej wniosku z dnia [...] co do istoty, prawidłowość działania organu sąd będzie władny skontrolować w postępowaniu prowadzonym w trybie skargi na bezczynność organu tj. na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Warto w tym miejscu przypomnieć, że podstawową przesłanką dopuszczalności skargi do sądu administracyjnego jest wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność organu, wyczerpanie to następuje poprzez wniesienie zażalenia do organu administracji publicznej wyższego stopnia na podstawie art. 37 § 1 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze uznać należało, że skarga M. S. nie jest skargą na akt lub czynność z art. 3 § 2 p.p.s.a., a tym samym jest niedopuszczalna i polega odrzuceniu, o czym sąd orzekł na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a.

a.bł.