Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 905/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2009-02-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1269
law: Ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych.
article: art. 59 par. 1, , art. 29 par. 1
journal: Dz.U. 1966 nr 24 poz 151
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Włodarczak-Siuda Sędziowie: Sędzia NSA Elżbieta Makowska Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.) Protokolant Tomasz Korpal po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 25 lutego 2009 r. sprawy ze skargi P. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu [...] r. Prezydent Miasta [...] po uprzednim doręczeniu upomnienia z dnia [...] r. wystawił tytuł wykonawczy

nr [...] obejmujący należności z tytułu opłat dodatkowych za nieopłacony postój pojazdu marki F. nr rej. [...] w strefie płatnego parkowania w łącznej kwocie [...] zł wraz z kosztami upomnienia w kwocie [...] zł. Jako podstawę prawną egzekwowanej należności wierzyciel wskazał ustawę z dnia [...] r. o drogach publicznych oraz uchwałę nr XIII/269/03 Rady Miasta Szczecina z dnia

1 grudnia 2003 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Szczecina oraz sposobu ich pobierania oraz uchwałę Nr XXXIX/576/04 Rady Miasta Szczecina z dnia 22 listopada 2004r.

Odpis tytułu egzekucyjnego organ egzekucyjny doręczył zobowiązanemu P.B. w dniu [...] r.

Pismem z dnia [...] r. zobowiązany wniósł zarzuty dotyczące postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego

nr [...]. Zarzuty zostały wniesione po terminie i związku z tym Prezydent Miasta [...] postanowieniem z dnia [...] r. pozostawił je bez rozpoznania.

Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło postanowienie organu I instancji i umorzyło postępowanie

w tym zakresie.

W związku z powyższym postanowieniem skarżący pismem z dnia [...] r. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o zaprzestanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego [...]

z dnia r. i wycofanie zajęcia prawa majątkowego z rachunku bankowego. Pismem z dnia [...] r. Prezydent udzielił P.B. wyjaśnień, iż umorzenie postępowania egzekucyjnego w postanowieniu z dnia [...] r. przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze nastąpiło wyłącznie w zakresie postępowania zmierzającego do wydania postanowienia o pozostawieniu zarzutów bez rozpatrzenia, nie oznacza to jednak umorzenia powstałych należności. W związku z tym postępowanie egzekucyjne będzie kontynuowane.

W dniu [...]r. zobowiązany wniósł do Prezydenta Miasta [...] wniosek o umorzenie w/w postępowania egzekucyjnego. Wskazując w uzasadnieniu, że brak jest decyzji lub postanowienia nakładającego obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej, a obowiązek ten zgodnie z ustawą o drogach publicznych nie powstaje z mocy prawa.

Postanowieniem z dnia [...] r. na podstawie art. 59 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji Prezydent Miasta [...] odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując, ze obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej wynika wprost z przepisów prawa i nie jest konieczne wydanie decyzji w tym zakresie, zaś fakt obecności samochodu należącego do zobowiązanego został zarejestrowany przez wykonujących swoje obowiązki inspektorów SPP i odnotowany na blankietach zawiadomień, które nie nakładają obowiązku i nie są mandatem karnym.

W odpowiedzi na w/w postanowienie odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego zobowiązany P.B. wniósł w dniu [...] r. zażalenie, w którym ponownie wskazał, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej, zgodnie z ustawą o drogach publicznych nie powstaje z mocy prawa, a w tytule wykonawczym brak jest wskazania decyzji na podstawie, której powstałby obowiązek zapłaty opłat dodatkowych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...]r. powołując się na przepis art. 59 § 1 u.o.p.e.a. utrzymano w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego

nr [...].W ocenie Kolegium w przedmiotowej sprawie, po dokonaniu szczegółowej analizy twierdzeń skarżącego nie zachodzą przesłanki określone

w art.59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a więc brak podstaw do umorzenia postępowania.

Na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego

w [...] P.B. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie wnosząc o uchylenie powyższego postanowienia.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podał, że z obowiązujących przepisów prawa nie wynika, aby obowiązek powstał z mocy prawa jak również wskazał, że skoro zarzuca mu się [...] – krotne parkowanie bez biletu parkingowego to powinno zostać wydane orzeczenie określające wysokość obowiązku i termin jego wykonania. Skarżący podał również, że nie można uznać za udowodnioną okoliczność parkowania bez biletu parkingowego jedynie w oparciu o wystawiony przez inspektora SPP druk zawiadomienia. Skarżący zakwestionował również okoliczność nie przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego i dowodowego.

Odpowiadając na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentacje zawartą w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie z w a ż y ł, co następuje:

Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (jeżeli ustawy nie stanowią inaczej).

Sądowa kontrola zaskarżonego postanowienia dokonana według zgodności

z prawem materialnym jak i przepisami postępowania administracyjnego doprowadziła do stwierdzenia, że akt ten odpowiada prawu.

Powyższe postanowienie zostało wydane na podstawie art. 59 § 1 ustawy

z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, zgodnie

z którym postępowanie egzekucyjne umarza się:

1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania;

2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał;

3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa;

4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego lub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego;

5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny;

6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany

z osobą zmarłego;

7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu;

8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania;

9) na żądanie wierzyciela;

10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach

Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie organy słusznie przyjęły, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki wymienione w art. 59 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i brak jest podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec skarżącego na podstawie tytułów wykonawczych nr [...].

Zgodnie bowiem z art. art. 29 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym

w administracji organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej, ale nie jest uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

Dlatego też, jak słusznie zauważyło Samorządowe Kolegium Odwoławcze

w odpowiedzi na skargę, organ egzekucyjny nie musi, a nawet nie może prowadzić postępowania wyjaśniającego, mającego na celu ustalenie okoliczności parkowania pojazdu albo co do osoby korzystającej z dróg publicznych poprzez zaparkowanie samochodu, a obowiązek udowodnienia określonych twierdzeń spoczywa na skarżącym. Tym samym podnoszone przez skarżącego argumenty dotyczące obowiązku wydania decyzji lub postanowienia określającego wysokość obowiązku, terminu jego zapłacenia, a także przeprowadzenia przez organ postępowania wyjaśniającego i dowodowego są na obecnym etapie postępowania spóźnione

i mogły być przez niego wniesione - na podstawie art. 33 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - w zarzutach do postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...]. Obecne zaś działania Skarżącego zmierzają do uniknięcia konsekwencji nie dotrzymania terminu do wniesienia zarzutów od postępowania egzekucyjnego. Należy przy tym zauważyć, że podjęta przez ograny argumentacja i polemika prawna ze skarżącym, nie była badaniem zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, ale zmierzała do wyjaśnienia skarżącemu zagadnień związanych z ustaleniem, pobieraniem opłat za postój w strefie płatnego parkowania jak i sposobu doręczania zawiadomień w razie stwierdzenia braku opłaty. Zakres tego wyjaśnienia pochłonął znaczną część uzasadnienia postanowienia jednakże, zdaniem Sądu, nie miało to wpływu na trafność rozstrzygnięcia. Organ wziął pod uwagę twierdzenia skarżącego zawarte w jego wniosku i po przeanalizowaniu ich trafnie uznał, iż nie zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania na podstawie art. 59 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.