Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 105/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2016-02-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 88 ust 3 a pkt 4 lit a, art. 108
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lutego 2016 r. przy udziale - sprawy ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] r. Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. po rozpoznaniu odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] określającej P. S. , prowadzącemu firmę "A" w T. , w podatku od towarów i usług nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za okres od czerwca do grudnia 2010 r. a także kwoty do zapłaty z tytułu wystawienia faktur, w których wykazano kwoty podatku za okres od czerwca do listopada 2010 r., w ten sposób, że uchylił zaskarżoną decyzję w części określenia podatku od towarów i usługa listopad i grudzień 2010 r. i w tym zakresie ustalił nadwyżki w innej wysokości; w pozostałym zakresie utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Decyzję organu odwoławczego wydano na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.; dalej O.p.) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a i art. 108 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (j.t. Dz. U. z 2011 r., nr 177, poz. 1054 ze zm.; dalej ustawy o VAT).

W uzasadnieniu decyzji w pierwszej kolejności odwołano się do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach podniesiono, że firma "A" w 2010 r. była czynnym i zarejestrowanym podatnikiem VAT. Przedmiotem jej działalności była hurtowa sprzedaż i zakup węgla, miału węglowego, biomasy, flotokoncentratu. W ww. okresie firma wykazała również transakcje zakupu i sprzedaży żelazostopów. W złożonych w [...] Urzędzie Skarbowym w G. deklaracjach podatkowych VAT-7 i ich korektach podatnik dokonał rozliczenia podatku należnego i naliczonego do odliczenie za kolejne miesiące od VI do XII 2010r.

W dniu [...] r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. wszczął postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za w/w okres na wniosek Prokuratury Okręgowej w K. w związku ze śledztwem nr [...]

prowadzonym w sprawie o czyny z art. 299 § 1 i 5 kk. w zw. z art. 294 § 1 kk.

W ramach prowadzonego postępowania wykorzystano m.in. dokumenty finansowo-księgowe firmy "A" przekazane przez P. S. i uwierzytelnione kserokopie dokumentacji zabezpieczonej przez funkcjonariuszy PG KWP w K. jak również protokoły przesłuchania osób w charakterze podejrzanych, które były przeprowadzone w ramach ww. śledztwa i śledztwa o sygn. akt [...] . oraz materiały zebrane w ramach innych postępowań.

W wyniku przeprowadzonego postępowania stwierdzono, że podatnik w badanym okresie dokonywał m.in. fikcyjnych transakcji zakupu i sprzedaży towarów o nazwie: [..] oraz [...] (żelazostopów). Powyższe zaś skutkowało:

- zawyżeniem podatku naliczonego o kwotę ogółem [...] zł, zawartego w fakturach zakupu, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, wystawionych przez podmioty:

1. "B" w łącznej kwocie [...] zł,

2. "C" w łącznej kwocie [...] zł,

3. "F" sp. z o.o w łącznej kwocie [...] zł;

- zawyżeniem podatku należnego w wysokości ogółem [...] zł, zawartego w fakturach sprzedaży, szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, wystawionych na rzecz podmiotu "L" sp. z o.o.;

- zadeklarowaniem WDT w łącznej kwocie [...] zł, wynikającej z faktur szczegółowo wymienionych w zaskarżonej decyzji, wystawionych na rzecz podmiotu [...] .

W wyniku analizy zapisów ewidencji zakupu w firmie "B" ustalono, iż dostawcą żelazostopów, które następnie zostały "sprzedane" firmie "A" była firma "D" ; dostawcami żelazostopów do firmy "D" w okresie od czerwca do października 2010r. był " E" , wobec którego zostało przeprowadzone postępowanie kontrolne zakończone wydaniem decyzji wymiarowej na podstawie art. 108 ustawy o VAT z uwagi na fakt, że transakcje te miały jedynie charakter "papierowy" i nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Organ konkludował więc, że dalsza dostawa towarów nie miała miejsca, gdyż N.G. nigdy nie zakupiła towarów wykazanych na fakturach zakupu i nigdy nimi nie dysponowała. Wszystkie faktury VAT wystawione przez nią na rzecz "B" , na których jako przedmiot sprzedaży figurowały żelazostopy dokumentowały czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca. Tym samym również wszystkie faktury sprzedaży VAT wystawione przez "B" na rzecz Strony, na których jako przedmiot sprzedaży figurowały zakupione w FHU "D" żelazostopy, nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych.

Do materiału dowodowego włączone zostały również protokoły z postępowania przygotwawczego obejmujące zeznania i wyjaśnienia samego skarżącego, K. S., M. R., P. G., K.O., M. M., K.E. i R.M.. Na podstawie tego materiału dowodowego ustalono, że sporne faktury nie dokumentowały faktycznych transakcji gospodarczych. tj. były fikcyjne.

Organ wskazał, że podobny schemat był również w odniesieniu do faktur wystawianych przez dwie pozostałe firmy: "C" i "F" sp. z o.o. W przypadku firmy "C" ustalono, iż firma ta dokonywała "zakupu" towaru o nazwie "G " od firmy "H " , która z kolei wystawiała faktury na podstawie faktur otrzymanych od firmy "I". Transakcje udokumentowane ww. fakturami nie miały jednak charakteru rzeczywistego, w związku z czym nie mogła mieć miejsca również dalsza odsprzedaż towaru do firmy "C". Ustalenia w tym zakresie potwierdziły zeznania K. O., P.G. i M. M..

W stosunku do firmy "F" sp. z o.o. z/s w L. ustalono, iż firma ta faktycznie nie prowadziła działalności gospodarczej pod wskazanym adresem; żadnych innych pomieszczeń, czy placów składowania towarów nie wynajmowała; nie dokonywała transportu tych towarów i nie zatrudniała pracowników. Prezes i jedyny udziałowiec – A. E. nie posiadał wiedzy co do podstawowych informacji dotyczących działalności gospodarczej, rzekomo prowadzonej przez Spółkę (nazw firm i nazwisk osób reprezentujących kontrahentów, informacji dotyczących odbioru towarów, transportu itp.). Z jego zeznań wynikało, że spółka powstała za namową osób trzecich, które nią w rzeczywistości kierowały. Kontrahentami spółki po stronie zakupu, zidentyfikowanymi jedynie na podstawie zapisów na rachunku bankowym, były podmioty: "J" sp. z o.o. i "K", które faktycznie nie dokonały dostaw żelazostopów do tej spółki. Spółka "J" w 2010r. nie była zarejestrowanym i czynnym podatnikiem podatku VAT. Z kolei z wyjaśnień R.M. - właściciela firmy "A" wynikało, iż w okresie od czerwca do grudnia 2010 r. nie dokonywał sprzedaży i zakupów żadnych towarów w szczególności żelazostopów.

Podsumowując powyższe ustalenia organ odwoławczy stwierdził, że skoro organ kontroli skarbowej wykazał fikcyjność ww. transakcji zakupu żelazostopów przez "A" to za fikcyjne należało uznać również wystawiane przez tę firmę faktury sprzedaży dotyczące tychże żelazostopów. Nadto na podstawie zeznań prezesa spółki "L" oraz jej pracowników M. C. i M. U. ustalono, że brak było jakiegokolwiek potwierdzenia, by dochodziło do przedmiotowych transakcji sprzedaży żelazostopów. "L" nie uczestniczył w odbiorze i przekazaniu towaru, cedując te obowiązki zgodnie z zawartą umową na "A" , która z kolei z całą pewnością czynności tych nie wykonywała. Rola firmy "L" ograniczała się do wystawiania stosownych dokumentów, które miały potwierdzać te transakcje, a osoba je wystawiająca de facto nigdy nie była w magazynie i nigdy nie widziała towaru. Za istotne dla oceny udokumentowanych spornymi fakturami transakcji sprzedaży uznano też ustalenia odnośnie zagranicznych kontrahentów firmy "L" poczynione na podstawie informacji wynikających z formularzy [...] . Wynika z nich, w ocenie organu podatkowego, że M. W. nie zadeklarował żadnych nabyć wewnątrzwspólnotowych, podatnik nie odebrał towaru, nie składował względnie faktycznie nie dostarczył towaru, w tym przypadku chodzi o figuranta. Firma "M" w chwili dokonywania sprawdzenie przeniosła swoją siedzibę, a pod nowym adresem nie można jej zastać, brak informacji odnośnie drogi towarów, brak dokumentów spedycyjnych i dowodów przemieszczenia, brak kontaktu ze spółką i prezesem. Nie można stwierdzić żadnej działalności gospodarczej pod podanym adresem firmy "N", [...] oraz nie można znaleźć T.B. Ponadto odnośnie firmy "O" s.r.o. [...] , widniejącej na wewnętrznych listach przewozowych okazanych kontrolującym przez Spółkę z. o.o "L" ustalono, że siedziba tej firmy jest wirtualną siedzibą, czeski podatnik nie posiadał żadnych aktywów lub pracowników w Czechach. W miejscu wskazanym w dokumentach jako miejsce dostawy firma faktycznie prowadząca działalność w tym miejscu nie udostępniała firmie "O" s.r.o. lokali, administrator obiektu zeznał, że w okresie październik - listopad 2010r. nie pojawiły się pojazdy przewoźnika "C". Według opłat przejazdowych, transport nie mógł być realizowany w taki sposób jak go zadeklarowano. Przesłuchiwany w charakterze podejrzanego T.B. przyznał się przy tym do założenia fikcyjnych działalności gospodarczych na polecenie G.Ł. , co potwierdził ten ostatni, który zeznał też, iż zostało to zorganizowane na polecenie M. R. , który ustalał kontrahentów i kontrolował rozliczenia finansowe.

Powołując się na materiał dowodowy organ przyjął, że w firmie "L" nadzorowi w zakresie transakcji dotyczących żelazostopów podlegała jedynie zgodność treści, formalna poprawność i prawidłowość obiegu dokumentów, a także przepływ płatności. Także kierowcy firmy "C" nie potwierdzili, by wykonywali transporty żelazostopów, gdzie miejscem załadunku była D. , a miejscem rozładunku Niemcy lub Czechy. Z powyższego wynikało zatem jednoznacznie, iż transakcje obrotu żelazostopami w firmie "L" zarówno po stronie zakupu jak i sprzedaży nie miały miejsca. Strona nie przedstawiła przy tym żadnych dowodów na rzeczywiste dokonanie sprzedaży żelazostopów na rzecz ww. firmy. Natomiast wystawienie przez Stronę spornych faktur skutkowało - w ocenie organu - powstaniem obowiązku zapłaty kwoty podatku wykazanego w tych fakturach stosownie do art. 108 ust. 1 ustawy o VAT.

Organ wskazał, że zgromadzony materiał dowodowy pozwalał przyjąć, że firma "A" P.S. występowała w charakterze "bufora" tj. ogniwa w łańcuchu dostaw, którego zadaniem było przepuszczenie dokumentacyjne towaru w ramach karuzeli podatkowej mającej na końcowym etapie na celu wyłudzenie podatku VAT. Za taką oceną przemawiał m.in. fakt, iż strona nie posiadała podstawowej wiedzy na temat towaru, który kupowała i za odsprzedaż którego wystawiała faktury VAT, jego załadunku, rozładunku i transportu. Według dokumentów stworzonych w ramach karuzeli dotyczącej obrotu żelazostopami, dla wszystkich podmiotów w niej uczestniczących i dla wszystkich transakcji miejscem operacyjnym był plac w D. na ul. [...] , gdzie żaden z podmiotów nie posiadał magazynów. Firma "C" i firma "B" wynajmowały tam jedynie pomieszczenia biurowe. Podobnie firma "A" nie posiadała pod ww. adresem magazynów. Pomimo zapisów w umowach handlowych żadna z firm uczestniczących w obrocie żelazostopami nie nadzorowała faktycznie tych transakcji, nie wyznaczyła osoby odpowiedzialnej i obecnej przy załadunku i rozładunku. Duża część obowiązków związanych z nadzorem nad przebiegiem tych transakcji, zgodnie z zawartą z "L" sp. z o.o. umową z dnia [...] r., miała spoczywać na firmie "A" P.S.. Jednak jak wynika z zeznań P.S. rolą firmy "A" było jedynie pośrednictwo, dlatego też nie widział on potrzeby ani konieczności bezpośredniego nadzoru na tymi transakcjami.

W dniu [...] r. złożone zostały w Urzędzie Kontroli Skarbowej w K. korekty deklaracji podatkowych VAT-7 za okresy: od czerwca 2010 r. do grudnia 2010 r. oraz korekta informacji podsumowującej o dokonanych wewnątrzwspólnotowych transakcjach VAT-UEK za czerwiec 2010r. W złożonych korektach deklaracji VAT-7 pomniejszono podatek naliczony wynikający ze spornych faktur zakupu, natomiast w kwestii podatku należnego nie uwzględniono w całości ustaleń kontroli (nie rozliczono jedynie podatku wynikającego z dwóch faktur wystawionych w listopadzie 2010r.).

W tym stanie rzeczy organ podatkowy I instancji po przeprowadzeniu postępowania kontrolnego decyzją z dnia 27 czerwca 2014r. znak: [...] , określił za kolejne miesiące od Vi do XII 2010r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy w wysokości odmiennej od zadeklarowanej przez podtnika; na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT kwotę do zapłaty z tytułu wystawienia faktur za okres od VI do XI 2010r.

Kwestionując wydane rozstrzygnięcie Podatnik złożył odwołanie od w/w decyzji, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania lub przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie:

- art. 210 § 1 pkt 6 O.p., poprzez brak odniesienia do zeznań świadków i wskazanie w uzasadnieniu decyzji biegunowo rozbieżnych twierdzeń co do tych samych faktów składanych przez świadków pod odpowiedzialnością karną przed Sądem Okręgowym w G. , a ponadto przez zaniechanie wskazania przyczyn odmowy uznania zebranego materiału w tym postępowaniu sądowym za wiarygodny, dla których to dowodów Sąd Apelacyjny w K. w dniu [...] r. wydał w zakresie przeprowadzonych transakcji obrotu żelazostopami odmienne rozstrzygnięcie, art. 199a § 1 O.p., poprzez zaniechanie ustalenia w oparciu o jakie dokumenty i zeznania świadków Sąd Okręgowy w G. w sprawie o sygn. akt [...] oraz Sąd Apelacyjny w K. wydał odmienne rozstrzygnięcie w zakresie tych samych transakcji obrotu żelazostopami, co do których organ podatkowy uznał fikcyjność transakcji;

- art. 216 § 1 i 2 O.p., poprzez zaniechanie wydania postanowień odmownych co do zgłaszanych wniosków dowodowych, jak też odmowy zawieszenia sprawy do czasu zaznajomienia się z dokumentacją zebraną w postępowaniu sądowym i wyrokiem Sądu Apelacyjnego;

- art. 192 O.p., poprzez uznanie szeregu okoliczności faktycznych za udowodnione pomimo tego, że podatnik na etapie sądowym sam wnioskował o zajęcie stanowiska przez UKS odnośnie autentyczności transakcji;

- art. 190 § 1 w związku z art. 192 O.p., poprzez oparcie ustaleń faktycznych jedynie na aktach zebranych przez Prokuraturę;

- art. 24 ust. 4 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez pominięcie złożonych przez podatnika korekt deklaracji VAT-7 za okres od czerwca do grudnia 2010r. i za maj 2014r. oraz przez wyznaczenie 7 dni na złożenie korekt w sytuacji gdy funkcjonariusze [...] z K. zabrali wszystkie dokumenty związane z prowadzeniem rozliczeń podatkowych za 2010r., co uniemożliwiało złożenie korekt w tym terminie, art. 180 § lw związku z art. 188 O.p., poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych (wszystkich bez wyjątku) złożonych przez Stronę w toku postępowania;

- art. 210 § 1 pkt 8 O.p., gdyż znak pod zaskarżoną decyzją - przy pieczęci, wskazującej na imię i nazwisko oraz stanowisko służbowe osoby podpisującej tą decyzję, nie spełnia wymogów i cech podpisu, co skutkuje wadliwością decyzji, art. 108 O.p., poprzez błędne określenie podatku VAT do zapłaty bez uwzględnienia korekty deklaracji dokumentującej anulowanie faktur;

-art. 21 § 3 O.p., poprzez wydanie decyzji określających nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za okres od czerwca do listopada 2010 r.

Organ odwoławczy nie uwzględnił argumentów odwołania i wydał opisaną na wstępie decyzję podzielając ustalenia poczynione przez organ podatkowy I instancji.

W uzasadnieniu podkreślił, że zgromadzony materiał dowodowy uprawniał organ pierwszej instancji do postawienia tezy, że zakwestionowane faktury, zarówno po stronie zakupu jak i sprzedaży, dokumentowały czynności, które w rzeczywistości w ogóle nie miały miejsca. Wnioski wyciągnięte przez organ pierwszej instancji nie naruszały zasad swobodnej oceny dowodów, zaś wydana decyzja - wbrew twierdzeniom strony - odpowiadała wymogom przepisu art. 210 § 1 pkt 6 O.p.. Organ odwoławczy podkreślił, że ustosunkowano się wbrew temu, co twierdziła strona, do wszystkich załączonych dowodów, w tym zeznań wskazanych świadków. Powyższe czyni także, w ocenie organu odwoławczego, bezzasadnym wskazane w odwołaniu zarzuty naruszenia art. 199a § 1 i art. 216 § 1 i 2 O.p.

W dniu [...] . P. S. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej w K. . W skardze Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie:

- art. 122, art. 187, art. 181 i art. 190 w związku z art. 23 § 2 O.p., poprzez przeprowadzenie ustaleń na podstawie wyciągu z decyzji Naczelnika Dolnośląskiego Urzędu Skarbowego we W. wobec "L" "C" oraz wyciągów z protokołów z przesłuchania M.R. powołanych w uzasadnieniu wyciągu decyzji protokołów przesłuchań K. O., P.G. i M.M., zeznań zawartych w decyzji wydanej na rzecz "L", w tym zeznań M.C., M.U. , M.M. i M. P. , zeznań A. E., B. i Ł. , nie mogących stanowić zeznań świadków i wyjaśnienia stron jako złożonych w toku innych postępowań; powyższe narusza prawo strony do wzięcia udziału w przeprowadzaniu dowodu z zeznań świadka, zadawania mu pytań i składania wyjaśnień,

- art. 188 w związku z art. 233 § 2 O.p., poprzez nieprzeprowadzenie, mimo wniosku skarżącego o uzupełnienie postępowania dowodowego, przesłuchania K. O., M.M. i P. G. oraz ponownego przesłuchania M. P., M. R., M. i U. , art. 210 § 1 pkt 6 w związku z art. 210 § 4 O.p., poprzez brak odniesienia do zeznań świadków (np. K.O., M.M, P. G.) i wskazanie w uzasadnieniu decyzji biegunowo rozbieżnych twierdzeń co do tych samych faktów składanych przez świadków pod odpowiedzialnością karną przed Sądem Okręgowym w G. , a ponadto przez zaniechanie wskazania przyczyn odmowy uznania zebranego materiału w tym postępowaniu sądowym za wiarygodny, dla których to dowodów Sąd Apelacyjny w K. w dniu [...] r. wydał w zakresie przeprowadzonych transakcji obrotu żelazostopami odmienne rozstrzygnięcie, art. 199a § 1 O.p., poprzez zaniechanie ustalenia w oparciu o jakie dokumenty i zeznania świadków Sąd Okręgowy w G. z sprawie o Sygn. akt [...] oraz Sąd Apelacyjny w K. wydał odmienne rozstrzygnięcie w zakresie tych samych transakcji obrotu żelazostopami, co do których organ podatkowy, opierając się nie na własnej lecz na dokumentacji zebranej przez Prokuraturę Okręgową w G. , uznał ich fikcyjność; organ podatkowy uniemożliwił przy tym podatnikowi zaznajomienie się z przesłaną do Sądu dokumentacją z uwagi na objęcie jej tajemnicą skarbową, nie zajmując żadnego stanowiska w sprawie,

- art. 216 § 1 i 2 O.p., poprzez zaniechanie wydania postanowień odmownych co do zgłaszanych wniosków dowodowych, jak też odmowy zawieszenia sprawy do czasu zaznajomienia się z dokumentacją zebraną w postępowaniu sądowym i wyrokiem Sądu Apelacyjnego,

- art. 192 O.p., poprzez uznanie szeregu okoliczności faktycznych za udowodnione pomimo tego, że podatnik na etapie sądowym sam wnioskował o zajęcie stanowiska przez UKS odnośnie autentyczności transakcji,

- art. 24 ust. 4 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez pominięcie złożonych przez podatnika korekt deklaracji VAT-7 za okres od czerwca do grudnia 201 Or. i za maj 2014r. oraz przez wyznaczenie 7 dni na złożenie korekt w sytuacji gdy funkcjonariusze PG z K. zabrali wszystkie dokumenty związane z prowadzeniem rozliczeń podatkowych za 2010r., co uniemożliwiało złożenie korekt w tym terminie, art. 180 § lw związku z art. 188 O.p., poprzez odmowę uwzględnienia wniosków dowodowych (wszystkich bez wyjątku) złożonych przez Stronę w toku postępowania,

- art. 108 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, gdy podatnik przed wydaniem decyzji przez Dyrektora UKS dokonał anulowania dwóch faktur VAT o nr [...] nr [...] , art. 21 § 3 O.p., poprzez wydanie decyzji określających nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny miesiąc za okres od czerwca do listopada 2010r. w sytuacji złożenia przez podatnika korekt deklaracji,

- art. 29a ust. 15 pkt 4 i ust. 16 ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez uznanie, iż każde wystawienie faktury i jej wprowadzenie w obieg powoduje obowiązek zapłaty podatku i wydania decyzji w oparciu o art. 108 ww. ustawy z pominięciem stanu faktycznego potwierdzającego przyjęcie przez "L" sp. z o.o. faktur korygujących i rozliczenia podatku należnego z tych korekt zgodnie z tym przepisem, art. 24 ust. 4 ustawy o kontroli skarbowej, poprzez uznanie terminu 7 dniowego do złożenia korekty deklaracji jako terminu zawitego, bez możliwości przyjęcia deklaracji po tym terminie.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując ustalenia zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów niewskazanych wcześniej w odwołaniu zwrócił uwagę, że w materiale dowodowym niniejszej sprawy znajdowały się bowiem dowody, wskazane przez Stronę jako uwzględnione przez Sąd Okręgowy w G. w sprawie o Sygn. [...] , załączone do pisma Strony z dnia 5 kwietnia 2014 r., a następnie rozpatrzone łącznie z całym materiałem dowodowym. Nie wpłynęły one jednak na zmianę oceny tego materiału, co zostało szczegółowo opisane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Organ odwoławczy podkreślił jednocześnie, że w wydanym ww. wyroku z dnia 5 czerwca 2013r. Sygn. Akt [...] Sąd Okręgowy rozstrzygał o prawidłowości cesji wierzytelności wynikających z wystawionych faktur, a nie o zaistnieniu samych transakcji. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd w dużej mierze opierał się natomiast na dokumentach, tj. fakturach, potwierdzeniach towarów na dokumentach WZ i CMR, które jak wynika z obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w niniejszej sprawie wystawione zostały jedynie dla uprawdopodobnienia tych transakcji, a nie dla faktycznego ich udokumentowania, zgodnego z rzeczywistym przebiegiem. Nie można zatem wnioskować, jak uczyniła to Strona, iż wyrok ten potwierdza, że transakcje miały miejsce.

W końcowej części uzasadnienia, odnosząc się do faktu skorygowania deklaracji podatkowych przez stronę organ odwoławczy podkreślił, że, jak wynika z orzecznictwa, w przypadku wystawienia "pustej" faktury i powstania obowiązku zapłaty podatku w trybie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, zasadniczo nie ma możliwości skorygowania faktury VAT przez wystawienie faktury korygującej. Można co prawda zaaprobować jako realną i możliwą drogę "wycofania się" podatnika z błędnego wystawienia dokumentu rozliczeniowego, jednak powinno to dotyczyć wyłącznie tych dokumentów rozliczeniowych (faktur, rachunków uproszczonych), które nie zostały wprowadzone do obrotu prawnego (np. poprzez doręczenie ich kontrahentom) i nie istnieje ryzyko utraty wpływów podatkowych. Możliwość skorygowania "pustej" faktury VAT jest zatem wyłączona, jeżeli wprowadzono ją do obrotu prawnego i istnieje realne niebezpieczeństwo utraty wpływów podatkowych.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:

Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną.

Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego.

Spór zaś w przedmiotowej sprawie dotyczy prawidłowości dokonanego przez stronę skarżącą odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur wystawionych przez "B" w łącznej kwocie [...] zł, "C" w łącznej kwocie [...] zł oraz "F" sp. z o.o w łącznej kwocie [...] zł, a zakwestionowanych przez organy podatkowe, które uznano za dokumentujące czynności, które nie odzwierciedlają rzeczywistych zdarzeń gospodarczych i tym samym, zgodnie z treścią art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, nie mogących stanowić podstawy do obniżenia podatku należnego. Poza tym organy stwierdziły zawyżenie podatku należnego w wysokości ogółem [...] zł, zawartego w fakturach sprzedaży, wystawionych na rzecz podmiotu "L" sp. z o.o.; zakwestionowały zadeklarowanie WDT w łącznej kwocie [...] zł, wynikającej z faktur wystawionych na rzecz podmiotu [...] M. W..

A zatem rozstrzygnięcie zaistniałego w niniejszej sprawie sporu uzależnione jest od ustalenia, czy zakwestionowane faktury odzwierciedlają faktyczny obrót pomiędzy kontrahentami jak wywodzi strona skarżąca, czy też nie dokumentują faktycznie dokonanych czynności, jak twierdzi organ podatkowy gdyż podatnik dokonywał w tym okresie fikcyjnych transakcji zakupu i sprzedaży towarów o nazwie: [...] (żelazostopów).

Po przeanalizowaniu całości materiału dowodowego skład orzekający w rozpoznawanej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu podniesione w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są całkowicie chybione.

Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął jako prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Skarbowej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). W pełni podziela również przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację faktyczna i prawną, a w konsekwencji słuszność zajętego w sprawie stanowiska i wydanego rozstrzygnięcia.

Podkreślić należy, że art. 120 O.p. zawiera zasadę praworządności, która jest podstawową zasadą państwa prawnego, zapisaną w art. 7 Konstytucji. Działanie "na podstawie przepisów prawa" oznacza działanie w ramach zakreślonych przez wymienione w art. 87 Konstytucji źródła powszechnie obowiązującego prawa, a mianowicie: Konstytucję, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz akty prawa miejscowego (te ostatnie tylko na obszarze działania organów, które je ustanowiły). Art. 120 O.p. otwiera rozdział zawierający katalog zasad ogólnych postępowania podatkowego. Zasady ogólne to najważniejsze reguły, które z jednej strony przesądzają o modelu postępowania, z drugiej - stanowią wytyczne działania dla organów podatkowych. Działanie zaś na podstawie przepisów prawa to z jednej strony działanie przez organ właściwy, a z drugiej - przestrzeganie zarówno przepisów prawa materialnego, jak i prawa procesowego. Należy zauważyć, że jakkolwiek art. 120 O.p. nakłada obowiązki wyłącznie na organ podatkowy, to i podatnik obowiązany jest do działania zgodnego z prawem.

Przechodząc zatem do merytorycznego badania legalności zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności odwołać się do przepisu art. 86 ust. 1 i 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT stanowiącego, że w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Natomiast kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 - pkt 1 lit a - suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług.

Natomiast według art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT - nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy sprzedaż została udokumentowana fakturami lub fakturami korygującymi stwierdzającymi czynności, które nie zostały dokonane - w części dotyczącej tych czynności.

Zatem na tle powyższych przepisów w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że podatnik może korzystać z prawa do odliczenia podatku od towarów i usług przewidzianego z tytułu dostaw towarów lub świadczenia usług dokonanych przez innego podatnika - wyłącznie w odniesieniu do podatku wynikającego z faktury, dokumentującej faktycznie zrealizowaną przez jej wystawcę czynność podlegającą opodatkowaniu tym podatkiem. W przypadku gdy podatek wynika jedynie z faktury, która nie dokumentuje faktycznego zdarzenia rodzącego obowiązek podatkowy u jej wystawcy - faktura taka nie daje uprawnienia do odliczenia wykazanego w niej podatku. Skorzystanie z prawa do odliczenia podatku z faktury dokumentującej czynność, która faktycznie nie została dokonana i nie zrodziła obowiązku podatkowego u jej wystawcy, byłoby sprzeczne z konstrukcją podatku od towarów i usług, umożliwiającą odliczenie zawartych w cenach towarów podatków faktycznie należnych z tytułu czynności ich nabycia (zob. wyrok NSA z dnia 27 września 2011 r., I FSK 1223/10; wyrok NSA z dnia 22 kwietnia 2008 r., I FSK 480/07; wyrok NSA z dnia 20 maja 2008 r., I FSK 1029/07; wyrok NSA z dnia 27 maja 2008 r., I FSK 628/07; wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2008 r., I FSK 745/07; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., I FSK 1699/07; wyrok NSA z dnia 24 lutego 2009 r., I FSK 1700/07, wyrok NSA z dnia 29 czerwca 2010 r., I FSK 584/09; wyrok NSA z dnia 13 października 2009 r., I FSK 928/08, dostępne na http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Przenosząc powyższe uwarunkowania prawne na niwę niniejszej sprawy należy zauważyć, że w ocenie Sądu orzekającego w sprawie organy dokonały prawidłowej wykładni przepisów art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, a okoliczności faktyczne i prawne zostały obszernie przedstawione przez organy podatkowe obu instancji, a Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela wyprowadzone z nich przez organy podatkowe wnioski, że nie można uznać, że sporne faktury spełniają przesłanki do odliczenia podatku w nich naliczonego.

W skardze zarzucono naruszenie przepisów proceduralnych wskazując na bezpodstawne zakwestionowanie faktur wystawionych przez dostawców, w sytuacji kiedy opisane w nich towary zostały dostarczone Spółce, gdyż następnie były one przedmiotem sprzedaży kontrahentowi Spółki – "L" sp. z o.o. i w efekcie tego nastąpiła wewnątrzwspólnotowa dostawa towaru na rzecz podmiotu zagranicznego – [...] . Poza tym zarzucono bezpodstawną odmowę uznania materiału zebranego w postępowaniu sądowym za wiarygodny, na podstawie którego dowodów Sąd Okręgowy w G. w sprawie o sygn. akt [...] oraz Sąd Apelacyjny w K. w dniu [...]. wydały odmienne rozstrzygnięcie w zakresie tych samych transakcji obrotu żelazostopami, co do których organ podatkowy, opierając się nie na własnej lecz na dokumentacji zebranej przez Prokuraturę Okręgową w G. , uznał ich fikcyjność.

Zatem te zarzuty mają pierwszeństwo przy rozstrzyganiu legalności wydanego w niniejszej sprawie rozstrzygnięcia.

Na wstępie należy zauważyć, że zgodnie z art. 11 ppsa ustalenia wydanego w postępowaniu karnym prawomocnego wyroku skazującego co do popełnienia przestępstwa wiążą sąd administracyjny. Zatem związanie sądu administracyjnego ustaleniami wyroku karnego wynikające z w/w przepisu należy rozumieć w ten sposób, że przepis ten zakazuje sądowi podważania ustaleń organu administracji publicznej (organu podatkowego) zgodnych z ustaleniami prawomocnego wyroku ale jedynie skazującego i nakazuje akceptację ustaleń organu administracyjnego (podatkowego) zgodnych z ustaleniami wyroku skazującego. Jedynie wypowiedź sądu karnego co do faktu popełnienia przestępstwa nie może być podważona przez sąd administracyjny. W rozpoznawanej natomiast sprawie wyrokami Sądu Okręgowego i Apelacyjnego rozstrzygnięto spór cywilnoprawnych rozliczeń między kontrahentami, co pozostaje bez wpływu na wynik postępowania podatkowego prowadzonego z uwzględnieniem całego zebranego materiału dowodowego. Fakt wydania przez sąd powszechny wyroku z dnia [...] . o sygn. akt [... oznacza tylko, że Sąd Okręgowy rozstrzygał o prawidłowości cesji wierzytelności wynikających z wystawionych faktur, a nie o zaistnieniu samych transakcji. Tym bardziej, że w uzasadnieniu Sąd opierał się na fakturach, potwierdzeniach towarów na dokumentach WZ i CMR, które przedstawiła strona sporu, a jak wynika z obszernego materiału dowodowego zgromadzonego w postępowaniu podatkowym – co wykazały organy - dokumenty te wystawione zostały jedynie dla uprawdopodobnienia tych transakcji, a nie dla faktycznego ich udokumentowania, zgodnego z rzeczywistym przebiegiem. Tym samym wyrok ten nie potwierdza, że transakcje miały miejsce. Poza tym - jak wskazał organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę ustosunkowując się do zarzutu pominięcia w/w wyroków - sama Strona na etapie postępowania przed Sądem Okręgowym i Apelacyjnym wraz z interwenientem ubocznym "L" sp. z o.o. we Wrocławiu kwestionowała transakcje będące przedmiotem zaskarżonej decyzji i podważała dokumenty wystawione przez "C" P.G.

Przechodząc do rozpatrywania kolejnych zarzutów skargi należy wskazać, że zarówno z zasady ogólnej wyrażonej w art. 122 O.p., jak i konkretyzujących tę zasadę norm art. 180, art. 187 § 1 O.p. wynika obowiązek wszechstronnego, obiektywnego zgromadzenia materiału dowodowego i takiej jego oceny, aby w sposób najbardziej oddający rzeczywistość ustalić stan faktyczny sprawy. Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku czynności sprawdzających lub kontroli podatkowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe (art. 181 O.p.).

Dokonując oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego organy podatkowe muszą kierować się regułami zapisanymi w art. 191 O.p. Zgodnie z jego brzmieniem organ, podatkowy ocenia, na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przy czym ocena powyższa zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany kryteriami formalnymi, ma swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. By w ramach owej swobody nie zostały przekroczone granice dowolności, organ podatkowy winien m.in. kierować się prawidłami logiki; zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego; traktowania zebranych dowodów jako zjawisk obiektywnych; oceniania dowodów wyłącznie z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy; wszechstronności oceny (por. wyrok NSA z dnia 29.06.2000 r. sygn. akt I SA/Po 1342/99).

Dążenia do prawdy obiektywnej, należy rozumieć jako ciążące na organach zobowiązanie do podejmowania wszelkich niezbędnych działań, jakie są konieczne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Funkcję tego przepisu należy odczytywać nie tylko jako zasadę dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, lecz w równym stopniu jako wskazówkę interpretacyjną prawa materialnego. Nie ulega wszak wątpliwości, że prawidłową decyzję organ podatkowy może podjąć tylko wówczas, gdy rozporządza materiałem dowodowym zebranym w sposób wyczerpujący, a przez to pozwalającym na prawidłową ocenę stanu faktycznego.

Organ odwoławczy ponownie rozpatrując sprawę szeroko przytoczył ustalenia faktyczne, które uznał za wiarygodne i uzasadniające zakwestionowanie w rozliczeniu podatku VAT spornych faktur (str. 4 – 17 zaskarżonej decyzji). Należy zauważyć, że skarżący polemizując z tymi ustaleniami akcentuje rzeczywistość i prawdziwość zawieranych transakcji, fakt zakupu i i rzeczywisty charakter prowadzonej działalności ze swoimi kontrahentami.

Ze zgromadzonego natomiast w niniejszej sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że faktury zakupu towarów od firm "B" M.R. "C" i "F" miały wyłącznie charakter fikcyjny i nie dokumentowały rzeczywistych transakcji. M. R. obszernie w zeznaniach opisał proceder fikcyjnego obrotu towarami, wskazując na T. W. jako jego organizatora; jedynie fakturowo nabywał towar od "D" , która nigdy sprzedawanego towaru nie zakupiła i nim nie dysponowała; fakturowy na towar otrzymywała od "E" , który otrzymał decyzję z art. 108 ustawy o VAT za fikcyjne transakcje – obrót papierowy, a wystawione faktury nie potwierdzały rzeczywistych zdarzeń gospodarczych.

Firma "F" z L. – jak wynika z zebranego materiału dowodowego – nie prowadziła działalności; brak pracowników i miejsca składowania towaru; prezes – A.E. bez wiedzy co do działalności, kontrahentów i towaru; spółka ta powstała za namową osoby trzeciej.

Natomiast odnośnie "C" P. G., który oprócz faktur sprzedaży towarów skarżącemu również wystawiał na jego rzecz faktury za usługi transportowe, to zebrane dowody także potwierdzają fikcyjność transakcji. Sprzedawany przez niego towar miał pochodzić od "H" który zaproponował wystawianie fikcyjnych faktur; podobnie fakturowe nabycia od "I" . Nierzeczywisty charakter transakcji wynika zarówno z zeznań świadków m.in. m. M. , kierowców, jak i opisu procederu przez K. O. .

Skoro zatem wszystkie faktury VAT wystawione przez w/w podmioty na rzecz skarżącego, na których jako przedmiot sprzedaży figurowały żelazostopy, dokumentowały czynności, które w rzeczywistości nie miały miejsca to tym samym nie dokumentowały faktycznych zdarzeń gospodarczych, skarżący nie nabył więc towaru, który mógłby następnie odsprzedać do spółki "L" sp. z o.o., aby ta w ramach WDT dostarczyła je kontrahentowi niemieckiemu – M.W..

Proceder "obrotu żelazostopami", który sam zorganizował, szczegółowo opisał M. R. [...] r. w ramach śledztwa o sygn. akt [...] - wyjaśniając m.in., że towar w postaci żelazostopów faktycznie był, ale ich ilość nie odzwierciedlała jego fakturowego obrotu; od maja lub czerwca 2010 r. jego odbiorcą była firma "A" P. S. i, która sprzedawała towar firmie "L" z/s we W. , firmę tę wskazał T.W. i zgodnie z ustaleniami towar w postaci żelazostopów przechodził tylko fakturowo przez tę firmę, nigdy nie był tam dostarczany, czy przeładowywany; kontakt z firmą "L" nawiązała firma "A" , firmy te dokonały ustaleń dotyczących transakcji żelazostopami, został im wskazany przez T.W. finalny odbiorca żelazostopów w postaci firmy niemieckiej; dla uwiarygodnienia transakcji sprzedaży żelazostopów do Niemiec były wystawiane dokumenty przewozowe CMR, które były podbijane w Niemczech, a następnie przekazywana jedna z kopii do firmy "L", nie odzwierciedlały one jednak faktycznych transakcji sprzedaży i dostaw żelazostopów.

Sąd orzekający w pełni podziela poczynione przez organy ustalenia dowodowe oraz ich ocenę, która wykazała, że zakwestionowane faktury nie odzwierciedlają zdarzeń gospodarczych w nich opisanych, a ich celem było oszukańcze działanie w zakresie rozliczenia podatku VAT. Organy jednoznacznie wykazały, że nie było dostaw towarów do skarżącego, ani sprzedaży towarów przez Spółkę, ani WDT. Firmy wskazane przez organy bowiem jedynie pozorowały prowadzenie działalności gospodarczej uczestnicząc w łańcuchu transakcji. Powyższe wynika z wyjaśnień i zeznań złożonych przez samych rzekomych dostawców, czynności sprawdzających oraz dokumentów obszernie opisanych w zaskarżonej decyzji (str. 5-8 i 11-13).

Nadto wobec obrotu jedynie fakturowego towarem i wystawianiu "pustych faktur" nie ma konieczności badania dobrej wiary uznając, że podatnik był świadomy swego oszukańczego działania. Tym bardziej, że wśród dokumentacji finansowo-księgowej firmy "B" nie stwierdzono certyfikatów jakości żelazostopów, dokumentów PZ, WZ jak i stosownych dokumentów przewozowych; płatności dokonywane były na zasadzie "przedpłaty" za pośrednictwem rachunków bankowych. Poza tym z zapisów umowy zawartej w dniu 7 czerwca 2010 r. pomiędzy "B" a "A" P. S.- wynika, że przedmiotem transakcji miał być towar z wykazu asortymentowego firmy "B" ; zamówienia miały być składane w formie mailowej; towar miał być odbierany bezpośrednio z magazynów "B" - u lub innego wskazanego miejsca na podstawie dokumentów odbioru, transportem odbiorcy – czyli skarżącego. Ponadto organy dokonały szczegółowej analizy zamówień znajdujących się w zabezpieczonej dokumentacji firmy "B" i te dotyczyły [...] w ilości 25 ton lub 50 ton każde, wystawiane były cyklicznie w przedziale czasowym jednego lub dwóch dni (sporadycznie co 7 dni). Natomiast w dokumentacji księgowo - finansowej skarżącego - firmy "A" - nie stwierdzono dokumentacji WZ potwierdzającej odbiór przez "A" towaru z magazynu firmy "B" ; brak dokumentacji transportowej, która wskazywałaby czy towar został odebrany, a zgodnie z postanowieniami umowy winien nastąpić transportem odbiorcy - czyli firmy "A" ; brak dokumentów wskazujących, że "L" sp. z o.o. w imieniu "A" U odebrała zakupiony towar w postaci żelazostopów; brak było także potwierdzeń odbioru i transportu tego towaru od firmy "B" przez "L" sp. z o.o.

Tym samym zakwestionowane faktury jako nieodzwierciedlające rzeczywiście dokonanych czynności przez ich wystawcę, nie rodzą obowiązku podatkowego u wystawców i nie dają odbiorcy tych faktur prawa do odliczenia wykazanego w nich podatku. W konsekwencji zatem za całkowicie zasadną należało uznać argumentację organu o konieczności zastosowania w sprawie art. 88 ust. 3a pkt 4 lit a ustawy o VAT.

Konsekwentnie więc brak było podstaw do uznania podatku należnego z faktur wystawionych na rzecz "L" sp. z o.o., co skutkowało określeniem kwot do zapłaty określonych na podstawie art. 108 ust. 1 ustawy o VAT, a także przyjęciem nie dokonania WDT na rzecz firmy "M" . Powyższe jednoznacznie wynika z opisywanego przez organy procederu w tym zakresie i sprawdzenia zagranicznych kontrahentów firmy "L" . Na podstawie bowiem informacji wynikających z formularzy SCAC 383 i SCAC 2004 ustalono bowiem, iż M.W. nie zadeklarował żadnych nabyć wewnątrzwspólnotowych; nie odebrał towaru; nie składował względnie faktycznie nie dostarczył towaru; w tym przypadku chodzi o figuranta. Natomiast firma "M" w chwili dokonywania sprawdzenie przeniosła swoją siedzibę, a pod nowym adresem nie można jej było zastać; brak informacji odnośnie drogi towarów - brak dokumentów spedycyjnych i dowodów przemieszczenia; brak kontaktu ze spółką i prezesem, nie można stwierdzić żadnej działalności gospodarczej pod podanym adresem firmy "N", [...] oraz nie można znaleźć T.B.. Ponadto odnośnie firmy "O" s.r.o. [...] , widniejącej na wewnętrznych listach przewozowych okazanych przez "L" ustalono, że siedziba tej firmy jest wirtualną siedzibą; czeski podatnik nie posiadał żadnych aktywów lub pracowników w Czechach; w miejscu wskazanym w dokumentach jako miejsce dostawy firma faktycznie prowadząca działalność w tym miejscu nie udostępniała firmie "O" s.r.o. lokali; administrator obiektu zeznał, że w okresie październik - listopad 2010r. nie pojawiły się pojazdy przewoźnika "C"; według opłat przejazdowych transport nie mógł być realizowany w taki sposób jak go zadeklarowano.

W przedmiotowej sprawie zatem Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa procesowego, a podniesione w skardze zarzuty jego naruszenia, które powielają zarzuty odwołania uznał za niezasadne. W tym zakresie podzielił zasadność argumentów wskazanych przez organ odwoławczy na karcie 20-26 uzasadnienia zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę, gdzie organ szczegółowo odniósł się do wszystkich twierdzeń strony. Nie można bowiem pomijać materiału dowodowego, na którym oparły się organy obu instancji przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Został on wskazany szczegółowo w decyzji organu II instancji z wyszczególnieniem nazwisk przesłuchanych świadków przez same organy podatkowe czy też w ramach prowadzonego postępowania karnego.

Należy też zgodzić się z organem, że tylko całościowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego pozwala na prawidłową jego ocenę i zastosowanie prawa materialnego. Materiał zgromadzony w sprawie w sposób obiektywny wykazał, że podatnik uczestniczył w fikcyjnym obrocie towarem – co obszernie wykazały organy obu instancji.

Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych przepisów procesowych, bowiem organ zgromadził wszystkie dostępne mu dowody, posiłkował się materiałami uzyskanymi z innych postępowań, na co zezwala art. 180 i 181 O.p..

Nie można również zgodzić się z zarzutem nieuwzględnienia złożonych przez skarżącego wniosków dowodowych, bowiem wszystkie istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności zostały przez organy obszernie i konkretnie przedstawione; zaskarżona decyzja posiada wszystkie wymagane prawem elementy, uzasadnienie faktyczne i prawne. Wskazuje też dowody, którym organ dał wiarę i dlaczego, a które uznał za wątpliwe i nieprzekonujące.

Odnosząc się do zarzutów skargi i kwestionowania poczynionych ustaleń należy wskazać, że wobec kompletności i spójności materiału dowodowego organy wyjaśniały obszernie podstawy wydanych rozstrzygnięć co znalazło odzwierciedlenie w ustalonym przez organy stanie faktycznym i dokonanej subsumcji. Poza tym strona była informowana o możliwości zaznajamiania się z aktami i składania wniosków dowodowych, z których to uprawnień korzystała.

Wobec powyższych okoliczności Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.