Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 1535/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-11-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art 3 pkt 8 i art. 28
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Daria Gawlak-Nowakowska (spr.), Sędzia WSA Jolanta Zdanowicz, Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2009 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przebudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego Studia [...] Sp. z o.o. w [...] kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] marca 2009 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 30 ust. 5 i 6 pkt 1 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz.U. Nr 156, poz. 1118 z późn. zm. zwanej dalej Prawo budowlane) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071, ze zm., zw. dalej K.p.a.) oraz art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998r. o samorządzie powiatowym (Dz.U. z 2001 r., Nr 142, poz. 1592, ze zm.) w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz.U. Nr 41 poz. 361 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku inwestora z dnia 17 marca 200 r. wniósł sprzeciw do zgłoszenia złożonego przez [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] dotyczącego zamiaru wykonania przebudowy powierzchni użytkowej lokali nr [...] wraz z wykonaniem instalacji elektrycznej i klimatyzacji w budynku przy ul. [...] w [...].

W uzasadnieniu decyzji organ stwierdził, że analiza złożonych przez inwestora dokumentów wykazała że planowany zakres robót budowlanych wykracza poza dyspozycje art. 29 Prawa budowlanego i zgodnie z powyższymi przepisami wymaga uzyskania pozwolenia organu administracji architektoniczno – budowlanej na ich wykonanie. Organ wskazał, że pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie remontu istniejącego obiektu, a więc prowadzenie w nim robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego (art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego). Wniosek strony zawierający zgłoszenie w trybie art. 30 Prawa budowlanego jest więc bezzasadny w sytuacji, gdy sprawa wymaga rozstrzygnięcia poprzez wydanie decyzji w trybie art. 28 Prawa budowlanego.

Odwołanie od powyższej decyzji złożył inwestor [...] Sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie, zarzucając, że zgłoszone roboty nie są przebudową powodująca zmianę parametrów budynku w myśl art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego, a zatem nie występuje konieczność zastosowania procedury wydania pozwolenia na budowę. Tym samym zgłoszone roboty budowlane nie mogą być zakwalifikowane jako przebudowa obiektu budowlanego w rozumieniu art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane. Zgłoszone roboty zmieniają jedynie wewnętrzny wygląd pomieszczeń, co w żadnej mierze nie zmienia rzeczywistych parametrów użytkowych lub technicznych całości budynku. Również zakres wykonywanych prac w żaden sposób nie ingeruje w konstrukcję obiektu budowlanego. Zatem w świetle ustawy Prawo budowlane zgłoszone roboty nie tylko nie wymagają pozwolenia na budowę, ale nie wymagają nawet zgłoszenia właściwemu organowi. Są to bowiem roboty nie objęte zakresem obowiązywania ustawy Prawo budowlane. Organ pierwszej instancji, gdyby prawidłowo ustalił stan faktyczny, zobowiązany był wniosek strony zwrócić, jako nie podlegający rozpoznaniu na podstawie przepisów ustawy Prawo budowlane i w drodze postanowienia postępowanie umorzyć.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] maja 2009 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2009 r.

W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że z posiadanej dokumentacji wynika, że przedmiotem zgłoszenia jest zamiar wykonania przebudowy powierzchni użytkowych lokali nr [...] wraz z wykonaniem instalacji elektrycznej i klimatyzacji w budynku przy ul. [...] w [...]. Zgodnie z art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, właściwy organ wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonywania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, a omawiane prace budowlane wykraczają poza zakres art. 3 pkt 8 ustawy Prawo budowlane, gdyż nie są to prace remontowe. Projektowane prace budowlane nie są wymienione w art. 29 ustawy Prawo budowlane, jako roboty budowlane mogące być prowadzone bez uzyskania pozwolenia na budowę. Jeżeli w lokalach następuje podjęcie działalności zmieniającej warunki bezpieczeństwa pożarowego, powodziowego, pracy, zdrowotne, higieniczno – sanitarne, ochrony środowiska lub wielkość i układ obciążeń inwestor winien wystąpić z wnioskiem o pozwolenie na budowę w trybie art. 28 ustawy Prawo budowlane. Trafnie więc organ pierwszej instancji zastosował art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, a zaskarżoną decyzję należy uznać za zasadną.

Na powyższą decyzję Wojewody [...][...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. W skardze skarżąca spółka zarzuciła, że dokonała zgłoszenia zamiaru przebudowy lokali użytkowych w oparciu o przepis art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego. Zgłoszony sprzeciw organ pierwszej instancji uzasadnił wykroczeniem planowanego zakresu robót budowlanych poza dyspozycję art. 29 Prawa budowlanego, co wymaga uzyskania pozwolenia w trybie art. 28 powyższej ustawy. We wniesionym odwołaniu, po analizie przepisów Prawa budowlanego i orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego, skarżący zmienił stanowisko i uznał, że w świetle definicji zawartej w art. 3 ust. 7a Prawa budowlanego nie powinien był w ogóle dokonywać zgłoszenia, albowiem roboty, które zamierza przeprowadzić są robotami budowlanymi w potocznym tego słowa znaczeniu, to jednak ich prowadzenie nie jest przedmiotem regulacji ustawowej wynikającej z ustawy Prawo budowlane. Organ drugiej instancji kwestię tą pominął i odniósł się jedynie do pierwotnego zgłoszenia. Sprawa zatem nie została właściwie zbadana a ocena organu pozostaje w sprzeczności z definicją ustawową zawartą w art. 3 ust. 7a ustawy Prawo budowlane. Stanowi to rozciągnięcie jej przepisów na materię, w która ustawodawca nie zamierzał ingerować i jej ustawowo nie uregulował. Zamiarem skarżącego było przeprowadzenie przebudowy (postawienie ścianek działowych, ich malowanie i tapetowanie, ułożenie podłóg, rozprowadzenie instalacji elektrycznej oraz montaż klimatyzacji), która jednak nie mieści się w definicji ustawowej zawartej w art. 3 ust. 7a Prawa budowlanego.

Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Skarżąca spółka w dniu [...] marca 2009 r. dokonała zgłoszenia dotyczącego zamiaru wykonania robót budowlanych, o których mowa w art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego, powierzchni biurowych w budynku przy ul. Bukowińskiej 22 w Warszawie – polegających na wykonaniu instalacji elektrycznej, klimatyzacji w budynku i przebudowie powierzchni użytkowej lokali nr [...], według zgłoszonego projektu. Do zgłoszenia dołączyła oświadczenie o posiadaniu prawa do dysponowaniu nieruchomością na cele budowlane oraz projekt wykonawczy "Instalacja wentylacji, Instalacja klimatyzacji, Instalacja ciepła technologicznego, Instalacja klimatyzacji pomieszczeń technicznych, Instalacja wod–kan" z maja 2008 r.

Organ pierwszej instancji nie wskazując na czym polegała dokonana przez niego analiza przedłożonych przez stronę dokumentów, powołując się na przepis art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego, uznał, że planowany zakres robót budowlanych wykracza poza dyspozycję art. 29 Prawa budowlanego i wymaga uzyskania pozwolenia budowlanego w trybie art. 28 Prawa budowlanego.

Organ drugiej instancji rozstrzygając sprawę w wyniku wniesionego odwołania przez [...] Sp. z o.o. w [...] podzielił w całej rozciągłości stanowisko i argumentację zawartą w decyzji Prezydenta [...]. Podkreślił, że ze zgłoszenia dokonanego przez inwestora w trybie art. 30 Prawa budowlanego jednoznacznie wynikał zamiar wykonania przebudowy lokali użytkowych wraz z wykonaniem instalacji elektrycznej i klimatyzacji. Zdaniem organu prace te objęte są obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż wykraczają poza zakres prac remontowych wskazanych w art. 3 pkt 8 Prawa budowlanego ("Ilekroć w ustawie jest mowa o: 8) remoncie – należy przez to rozumieć wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego a nie stanowiących konserwacji , przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym"), tym samym nie są to prace remontowe. W uzasadnieniu decyzji organ nie wskazał natomiast z jakich rozwiązań projektu wykonawczego wyprowadził powyższe wnioski, co do tego, że nie chodzi, jak wskazała strona o prace z art. 29 ust. 2 pkt 1 Prawa budowlanego ("2.Pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na: 1) remoncie istniejących obiektów budowlanych i urządzeń budowlanych, z wyjątkiem obiektów wpisanych do rejestru zabytków"). Ponadto przede wszystkim, nie odniósł się do twierdzeń strony zawartych w jej odwołaniu, że prace budowlane, które faktycznie chce wykonać nie wymagają, ani zgłoszenia, ani też pozwolenia na budowę, bowiem błędnie nazwała je remontem i nie mogą być też zakwalifikowane jako przebudowa.

Wobec takiego stanu rzeczy należy stwierdzić, że organ drugiej instancji w zaskarżonej decyzji nie ustalił rzeczywistego stanu faktycznego sprawy, chociaż z urzędu ciążył na nim obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 K.p.a.). Nie dokonał w ogóle analizy i oceny dokumentu będącego podstawowym dowodem w sprawie, jakim jest projekt wykonawczy przedłożony przez inwestora. Nie wskazał, bowiem z jakich rozwiązań projektu można wyprowadzić wnioski do jakich doszedł zgłaszając sprzeciw z art. 30 ust. 5 i 6 Prawa budowlanego. Samo powołanie się organu na przepisy Prawa budowlanego w żadnej mierze nie zwalniało organu od przeprowadzenia właściwego postępowania wyjaśniającego sprawę oraz zachowania określonych reguł jego oceny (między innymi art. 7 i art. 77 oraz art. 80 K.p.a.), znajdującego swój wyraz w uzasadnieniu wydanej decyzji. Zgodnie bowiem, z art. 107 par. 3 K.p.a. "Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa". Uzasadnienie ocenionej decyzji nie spełnia wyżej wymienionych warunków.

Uwzględniając to co powiedziano wyżej zasadne jest uchylenie zaskarżonej decyzji wobec naruszenie przepisów prawa o postępowaniu w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ organ nie ustalił należycie stanu faktycznego sprawy, to ocena czy doszło do naruszenia prawa materialnego jest przedwczesna.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy podstawowym obowiązkiem Wojewody Mazowieckiego będzie dokonanie ustalenia rodzaju, zakresu i rodzaju robót budowlanych, które zamierza wykonać inwestor, gdyż od tego będzie zależało, czy będą to roboty wymagające lub nie pozwolenia na budowę, czy też jak twierdzi inwestor, nie będą wymagały nawet zgłoszenia.

W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.