Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 465/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-05-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 184 w zw. z art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Wojciech Jakimowicz po rozpoznaniu w dniu 11 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia A.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt: II SAB/Wa 176/17 w sprawie ze skargi A.S. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 22 lutego 2018 r., sygn. akt: II SAB/ Wa 176/17 w punkcie pierwszym odmówił sprostowania, w punkcie drugim odmówił uzupełnienia, a w punkcie trzecim odmówił wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r., którym oddalono skargę A.S. na bezczynność Prokuratora Generalnego w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 15 grudnia 2016 r. o udostępnienie informacji publicznej.

A.S. wniósł zażalenie na powyższe postanowienie domagając się jego uchylenia.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Rozpoznając wniosek skarżącego o sprostowanie wyroku Sąd I instancji słusznie wskazał, że treść wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich, rachunkowych lub innych oczywistych omyłek, które mogłyby podlegać sprostowaniu w trybie art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) - dalej p.p.s.a.

Nie uchybił także przepisom prawa Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w punkcie drugim postanowienia odmawiając uzupełnienia wyroku. Uzupełnieniu może podlegać wyrok, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi lub gdy nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które winien był zamieścić z urzędu. Treść wniosku A.S. wskazuje zaś w istocie na próbę zakwestionowania rozstrzygnięcia Sądu zawartego w wyroku z dnia 26 października 2017 r.

Wreszcie nie była błędna odmowa dokonania wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2017 r. Wykładni wymaga wyrok, którego treść powoduje niejasności interpretacyjne wskutek nieprecyzyjnego jego sformułowania. Tymczasem zapadły w niniejszej sprawie wyrok wątpliwości takich nie budzi. Zarówno sentencja, jak i jego uzasadnienie są jasne, w sposób oczywisty przedstawiają stanowisko Sądu oraz przyjęty tok rozumowania Sądu prowadzący do rozstrzygnięcia. Należy zgodzić się z Sądem I instancji, że wniosek o sprostowanie, uzupełnienie, wykładnię wyroku "tak, aby nie budziło wątpliwości faktycznych i prawnych czy 1) podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej jest organ władzy czy obsługujący go urząd lub urzędy, 2) zwrócenie się do organu władzy o udostępnienie informacji publicznej dotyczącej obsługujących organ urzędów zobowiązuje organ do udzielenia tej informacji czy też należy zwrócić się do organu tyle razy ile ma obsługujących urzędów" także w zakresie wykładni nie mógł odnieść skutku. Treść wniosku nie wskazuje na zaistnienie wątpliwości interpretacyjnych w stanowisku Sądu, lecz kwestionuje zapadłe rozstrzygnięcie i zmierza do uzyskania wyroku o określonej przez skarżącego treści. Takie zaś argumenty mogłyby stanowić zarzuty w postępowaniu zmierzającym do podważenia wyroku w drodze wniesienia skargi kasacyjnej, a nie jako uzasadnienie wniosku o wykładnię zapadłego wyroku.

Z powyższych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.