Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 321/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2019-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6135 Odpady
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Odpady
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1 pkt 5, art. 148 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 5 czerwca 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Sieniuć, Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.), , Protokolant Specjalista Aleksandra Błaszczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 czerwca 2019 roku sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. na postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nakazującą usunięcie odpadów oddala skargę. a.bł.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) – w skrócie: "k.p.a." – utrzymało w mocy własne postanowienie z [...]; nr [...], odmawiające wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...], nr [...], w przedmiocie usunięcia odpadów z działki o nr ewid. 491, obręb [...].

Kolegium przedstawiło stan faktyczny sprawy, którego wynikało, że decyzją z [...], znak: [...], Wójt Gminy K. nakazał Sp. A z o.o. z siedzibą w W. , usunięcie zgromadzonych odpadów pochodzących z produkcji poduszek powietrznych, tj. tworzyw sztucznych o kodzie 160119 z miejsca nieprzeznaczonego do ich składowania, tj. z działki nr 491, obręb [...], poprzez przekazanie odpadów podmiotowi uprawnionemu do zbierania lub przetwarzania ww. odpadów; organ ustalił, że ww. obowiązek powinien być wykonany w terminie nie później niż do dnia 29 lutego 2016 r.

Od wyżej wymienionej decyzji organu I instancji Spółka wniosła odwołanie. Decyzją z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. uchyliło zaskarżoną decyzję w części dotyczącej określenia terminu usunięcia odpadów z działki ozn. nr ewid. 491, obręb [...] i ustaliło, że obowiązek nałożony decyzją powinien być wykonany w terminie do 31 maja 2016 r.

Wnioskiem z dnia 19 września 2018 r. Spółka A z o.o. wystąpiła o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., w sprawie usunięcia niewłaściwe składowanych odpadów na terenie działki nr 491 obręb [...], gm. K. , zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Wójta Gminy K. z [...], znak: [...].

Wnioskiem z 21 grudnia 2018 r. Spółka A z o.o., reprezentowana przez Prokurenta Samodzielnego N.K. wycofała wniosek z 19 września 2018 r. o wznowienie postępowania, składając równocześnie nowy wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.

Decyzją z [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. umorzyło postępowanie z wniosku Spółki A z 19 września 2018 r. w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z [...] w przedmiocie określenia terminu usunięcia odpadów z działki nr ewid. 491, obręb [...].

Postanowieniem z [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. po rozpatrzeniu wniosku N.K. - Prokurenta Samodzielnego Spółki A z 21 grudnia 2018 r., odmówiło wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Kolegium [...], nr [...].

Wnioskiem z 22 lutego 2019 r. Spółka A z o.o. wystąpiła o ponowne rozpatrzenie sprawy z wniosku z 21 grudnia 2018 r. o wznowienie postępowania. W treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżąca zarzuciła, że Kolegium w postanowieniu z [...], nr [...], zajęło błędne stanowisko, w zakresie uznania, że zeszyt służb pracowników ochrony nieruchomości w [...], o istnieniu którego Prokurent Sp.A z o.o. dowiedziała się dopiero w miesiącu styczniu 2017 r., stanowił nowy dowód do wznowienia, na podstawie art. 145 1 pkt 5 k.p.a., postępowania zakończonego decyzją ostateczną Kolegium z [...]. w przedmiocie usunięcia spornych odpadów. Zapisy tego zeszytu nie pozwalają bowiem na obalenie domniemania wynikającego z art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, w zakresie posiadacza odpadów, ponieważ nie tylko nie wykazują, lecz nawet nie uprawdopodobniają, że sporne odpady znajdowały się kiedykolwiek we władaniu R.K. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo B.

Podobnie zdaniem skarżącej za błędne należy przyjąć wywody Kolegium, że wnioskodawca upatruje zaistnienia przesłanki wznowieniowej określonej w art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. w zeznaniach złożonych przez R.K. oraz R.G. w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w R. pod sygn. akt [...]. Skarżąca wyjaśniła, że wnioskodawca nigdy nie upatrywała przesłanki wznowienia postępowania na podstawie zeznań R.K., która od samego początku zaprzecza zgromadzeniu spornych odpadów na nieruchomości w [...], po drugie - wszczęcie przez Prokuraturę Rejonową w R. postępowania przygotowawczego sygn. akt [...] było następstwem zawiadomienia złożonego przez Prokurenta Sp. A z o.o. N.K. , w celu uzyskania dowodów do obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, o których niewątpliwie nie posiadało wiedzy Kolegium, z uwagi na nielegalne składowanie przez Przedsiębiorstwo B spornych odpadów na nieruchomości Sp. A z o.o., więc stało się koniecznym skierowanie przez wnioskodawcę zawiadomienia do organów ścigania, w celu ustalenia posiadacza odpadów.

Skarżąca podniosła, iż fakt złożenia przez nią 21 grudnia 2018 r. do Kolegium pisma wycofującego jej wniosek z 19 września 2018 r. o wznowienie postępowania w sprawie usunięcia niewłaściwie składowanych odpadów, po raz kolejny potwierdza zasadność jej zarzutu, że wnioskodawca nigdy nie traktował zeszytu służb pracowników ochrony nieruchomości w [...]nowego dowodu pozwalającego na wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., bowiem ze stanu faktycznego wynika, że pomimo złożenia przez Sp. A z o.o. już 14 lutego 2018 r. ww. zawiadomienia o podejrzeniu popełnienia przestępstwa, złożenie wniosku z 19 września 2018 r. o wznowienie postępowania należało uznać za przedwczesne, gdyż o nowych dowodach istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku o wznowienie postępowania, wnioskodawca dowiedział się dopiero z kserokopii z akt sprawy [...] otrzymanych w Prokuraturze Rejonowej w R. 22 listopada 2018 r.

Skarżąca podniosła również, że nie zgadza się ze stanowiskiem Kolegium w zakresie nie wywiązania się z ciążącego na niej obowiązku wykazania, w jakiej dacie dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę wznowienia, gdyż zachowanie terminu udowodniła załączonym do wniosku dowodem wpłaty KP Nr [...] z [...]. wystawionym przez Prokuraturę Rejonową w R. z tytułu otrzymanych kserokopii z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy [...], który to fakt bezspornie potwierdza zachowanie miesięcznego terminu do złożenia przez Sp. A z o.o. w dniu 21 grudnia 2018 r. wniosku o wznowienie postępowania, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a.

Następnie organ II instancji wyjaśnił, że postępowanie wznawia się na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., gdy spełnione są łącznie trzy przesłanki: ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe; nowe okoliczności faktyczne lub dowody istnieją w dniu wydania decyzji ostatecznej; nowe okoliczności faktyczne lub dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Jeżeli okoliczności i dowody powstały po dacie wydania ostatecznej decyzji, nie będą mogły stanowić podstawy wznowienia. Dowody i fakty muszą być nowe, tzn. nowo odkryte lub po raz pierwszy zgłoszone przez stronę.

Dalej Kolegium zaznaczyło, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, poprzez nowe okoliczności lub dowody istotne dla sprawy należy rozumieć okoliczności lub dowody, których istnienie bezpośrednio wpływać będzie na treść wydanego w sprawie orzeczenia, w tym sensie, że wraz z innymi okolicznościami lub dowodami powinny stać się podstawą wydania odmiennej decyzji, niż ta, która zapadła. Przez nową istotną okoliczność dla sprawy - w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, iż w sprawie zapadłaby decyzja, co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego. Chodzi zatem o okoliczności istotne w takim znaczeniu, że ich istnienie lub brak bezpośrednio wpływają na treść rozstrzygnięcia. Okoliczności te muszą więc być prawotwórcze, z punktu widzenia znajdującego zastosowanie w sprawie przepisu prawa materialnego.

Organ II instancji podniósł, że z uzasadnienia wniosku o wznowienie postępowania z 21 grudnia 2018 r. wynika, że jednym z takich dowodów był zeszyt służb pracowników ochrony nieruchomości w [...] o którego istnieniu N.K. dowiedziała się dopiero orientacyjne w miesiącu styczniu 2017 r., gdyż został złożony z własnej inicjatywy pracownika ochrony Z.K., w celu odnotowywania wszelkich zdarzeń na chronionej przez nich nieruchomości. Jak wyjaśniła wnioskodawczyni, na moment uzyskania zeszytu służb pracowników ochrony nieruchomości w [...], N.K. dysponowała już wiedzą o posiadaczu spornych odpadów, którym było Przedsiębiorstwo B R.K., trudniące się zbieraniem i transportowaniem odpadów na podstawie decyzji Starosty [...] na zbieranie odpadów, jak też decyzji starosty [...] na transport odpadów. Na ww. okoliczność zapoznania się z treścią zeszytu strona wskazywała już w skierowanym do Kolegium zażaleniu z [...] na postanowienie Wójta Gminy K. z [...] znak: [...], w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie usunięcia odpadów oraz we wniosku o wznowienie postępowania z 19 września 2018 r.

Zdaniem Kolegium z powyższego wynika więc, że strona już w miesiącu styczniu 2017 r. dysponowała wiedzą o nowych okolicznościach faktycznych, które mogły mieć znaczenie, a które nie były znane organowi, w sprawie zakończonej przed Kolegium decyzją z [...], nr [...]. Brak było zatem podstaw aby przyjąć, że wniosek N.K. z 21 grudnia 2018 r. o wznowienie postępowania zakończonego wydaniem przez Kolegium ww. decyzji, w którym jako nowy dowód powołano zeszyt służb pracowników ochrony nieruchomości w [...] złożony został z zachowaniem miesięcznego terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a.

Organ II instancji dodał, że na etapie składania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy strona zaprzecza, iż upatrywała przesłanki wznowieniowej w dowodzie jakim było ujawnienie zeszytu pracowników ochrony nieruchomości w [...]. Twierdzi, iż treść przedmiotowego zeszytu stanowiła podstawę do ustalenia liczby transportów odpadów zgromadzonych na nieruchomości Spółki A w okresie od 18 czerwca 2015 r. do 12 lutego 2016 r. oraz rejestracji samochodu dostarczającego odpady. Jednakże to wnioskodawczyni, sama wskazała, iż jednym z nowych dowodów jest właśnie ten zeszyt i podała datę (styczeń 2017 r.), kiedy dowiedziała się o jego istnieniu. Natomiast poza ww. dowodem, skarżąca nie wskazała na żadne inne nowe dowody lub okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

W ocenie Kolegium nie są bowiem istotnym dla sprawy nowym dowodem lub okolicznością, który czyniłby zadość przesłance określonej www. przepisie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a., zeznania złożone przez R.K. oraz R.G. w toku postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w R. pod sygn. akt [...] z których to w opinii strony wynikać ma, że to R.K. była posiadaczem odpadów zgromadzonych na działce o nr ewid. 491, obręb [...]. Zeznania zostały złożone w toku postępowania przygotowawczego wszczętego postanowieniem Prokuratora Rejonowego w R. sygn. akt [...] z [...]. Mają zatem one charakter następczy w stosunku do postępowania w sprawie nakazania usunięcia odpadów i jako takie nie stanowią nowych dowodów istniejących w dniu wydawania decyzji znak [...], a nieznanych Kolegium. Również z zeznań tych nie wynikają nowe okoliczności, istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję.

Zdaniem organu II instancji wskazane przez skarżącą zeznania nie spełniają przesłanki wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. Tym samym zasadne było wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania zakończonego decyzją Kolegium z [...], nr [...].

Jednocześnie Kolegium nie podzieliło stanowiska skarżącej, że dopiero podczas przeglądania 21 listopada 2018 r. w Prokuraturze Rejonowej w R. akt sprawy [...] powzięła informacje o nowych okolicznościach faktycznych, które mogą mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej decyzją Kolegium z [...]., nr [...], bowiem to właśnie z inicjatywy skarżącej, jej wniosku z 14 lutego 2018 r. lub 16 lutego 2018 r. (strona zamiennie podaje dwie daty) Prokuratura Rejonowa w R. wszczęła z dniem 4 czerwca 2018 r. przedmiotowe postępowanie.

Na ostateczne postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. skargę do sądu administracyjnego złożyła Sp. A z o.o. z siedzibą w W., zarzucając naruszenie:

1) art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie dyspozycji powołanego przepisu, w konsekwencji niesłusznym uznaniu, że załączone do wniosku z 21 grudnia 2018r. dowody z dokumentów postępowania przygotowawczego sygn. akt [...], prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w R., wskutek zawiadomienia skarżącej o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez R.K., nie są nowymi dowodami lub okolicznościami faktycznymi, które czyniłyby zadość przesłance określonej w ww. przepisie; zdaniem skarżącej dopiero dowody zgromadzone w toku śledztwa (sygn. akt [...]), ujawniły podmiot władający spornymi odpadami, na którym stosownie do art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach, ciąży obowiązek ich usunięcia, zwłaszcza gdy brak tychże dowodów na dzień wydania decyzji nakazującej usunięcie zgromadzonych odpadów, nie pozwolił skarżącej na obalenie domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach;

2) art. 7, art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a., polegające na rozpatrzeniu oraz dokonaniu oceny materiału dowodowego wbrew regułom wynikającym z ww. przepisów, w szczególności naruszenia już na pierwszym etapie postępowania wznowieniowego zasad wynikających z przywołanych przepisów, w którym dokonywana była kontrola spełnienia warunków formalnych wniosku skarżącej z dnia 21 grudnia 2018 r. o wznowienie postępowania, w konsekwencji niesłusznym uznaniu, że wniosek został złożony bez zachowania terminu określonego w art. 148 § 1 k.p.a., bowiem, w ocenie organu, o istnieniu nowego dowodu w postaci zeszytu służb pracowników ochrony nieruchomości w [...], skarżąca dysponowała wiedzą już w miesiącu styczniu 2017 r., podczas gdy z analizy wniosku z 21 grudnia 2018 r. nie wynika, żeby sporny zeszyt wchodził w skład "nowych dowodów", który mógł mieć wpływ na odmienne rozstrzygniecie sprawy, zwłaszcza iż przesłankę zachowania jednomiesięcznego terminu od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania, skarżąca udowodniła za pośrednictwem załączonego do akt sprawy dowodu wpłaty KP Nr [...] z [...] wystawionego przez Prokuraturę Rejonową w R. z tytułu wydanych kserokopii dokumentów z akt sprawy [...] czego dowodem jest treść ostatniego zdania tegoż wniosku;

3) błędne ustalenie stanu faktycznego mające wpływ na treść orzeczenia i pozostające w sprzeczności ze zgromadzonym materiałem dowodowym, a wyrażające się w niesłusznym uznaniu, że nowym dowodem uzasadniającym wniosek o wznowienie postępowania z 21 grudnia 2018 r. był zeszyt służb pracowników ochrony nieruchomości w [...], podczas gdy w rzeczywistości sporny "zeszyt" nie wchodził w skład "nowych dowodów" załączonych do wniosku z 21 grudnia 2018 r., o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z których wnioskowała skarżąca, dlatego też nie można uznać za słuszne stanowisko organu orzekającego, że "poza ww. dowodem, skarżąca nie wskazała na żadne inne nowe dowody lub okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję", zwłaszcza gdy załączone do wniosku dowody, uzyskane w wyniku postępowania przygotowawczego sygn. akt [...], mają zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia na podstawie art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach, gdyż dowody te ujawniły posiadacza odpadów zgromadzonych na nieruchomości skarżącej, bowiem dla obalenia domniemania przewidzianego w art. 3 ust. 1 pkt 19 ustawy o odpadach, nie wystarczało wykazać, że rzeczywistym posiadaczem odpadów był nieznany sprawca, ale koniecznym było skonkretyzowanie tego podmiotu, tak aby możliwe było wyegzekwowanie obowiązku określonego decyzją Kolegium z [...]. nr [...], której to okoliczności skarżąca nie była wstanie udowodnić na dzień wydania decyzji SKO, z uwagi na brak dowodów wykazujących posiadacza spornych odpadów, na którym stosownie do art. 26 ust. 2 ustawy o odpadach, ciąży obowiązek ich usunięcia.

W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z [...],nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy K. z [...], nr [...] , a ponadto o zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Samorządowego Kolegium Odwoławcze w P. podtrzymało stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia i w związku z tym wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 145 § 1 punkt 5 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. W myśl wyroku NSA z dnia 16 listopada 2010r., sygn. akt II GSK 986/09 (orzeczenie dostępne w CBOSA), przy ocenie przesłanek wznowienia postępowania, o których mowa w art. 145 § 1 punkt 5 k.p.a. najistotniejszym warunkiem jest istnienie tych okoliczności i dowodów w dacie podejmowania decyzji ostatecznej. WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę w pełni podziela powyższe stanowisko orzecznicze.

W rozpoznawanej sprawie strona skarżąca domagając się wznowienia postępowania, we wniosku z 21 grudnia 2018 r., będącym inspiracją dla przedmiotowego postępowania, powoływała się na:

1. zeszyt służb pracowników ochrony nieruchomości w [...] z zapisów którego wynika, że sporne odpady znajdowały się w posiadaniu R.K. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą Przedsiębiorstwo B oraz, że były dostarczane na przedmiotową nieruchomość samochodem o numerach rejestracyjnych [...] (str. 2 wniosku o wznowienie postępowania z 21 grudnia 2018 r.). Skarżąca wskazywała przy tym, że o istnieniu rzeczonego zeszytu dowiedziała się w dniu 22 listopada 2018 r. podczas przeglądania akt [...] w Prokuraturze Rejonowej w R.;

2. firma R.K. odbierała własnym transportem odpady powstałe z wycinki elementów do produkcji poduszek powietrznych od Sp. C z o.o.;

3. transportu odpadów dokonywał pracownik R.K. – świadek R.G. samochodem o nr rej. [...].

W pierwszym rzędzie należy zauważyć, że zasadniczy dowód, na który powołuje się strona skarżąca tj. zeszyt służb pracowników ochrony nieruchomości w [...] był także osnową wcześniejszego wniosku o wznowienie postępowania z 19 września 2018 r. Składając ów wcześniejszy wniosek skarżąca wskazała wprost: "Jednym z takich dowodów był zeszyt służb pracowników ochrony nieruchomości w [...], o istnieniu którego N.K. dowiedziała się orientacyjnie dopiero w miesiącu styczniu 2017 r., gdyż został on założony z własnej inicjatywy pracownika ochrony P. Z.K., w celu odnotowywania wszelkich zdarzeń na chronionej przez nich nieruchomości. Po zapoznaniu się z zapisami tego zeszytu Prokurent Spółki była już w stanie określić nie tylko liczbę transportu odpadów przywiezionych na nieruchomość Sp. A z o.o. w okresie od dnia 18.06.2015. do dnia 12.02.2016., ale również ustalić numer rejestracyjny samochodu ciężarowego, którym odpady były dostarczane na nieruchomość spółki." (str. 2 wniosku o wznowienie postępowania złożonego w Urzędzie Gminy w K.). Zacytowany wyżej fragment tego wniosku zaprzecza późniejszym twierdzeniom zawartym we wniosku o wznowienie postępowania z 21 grudnia 2018 r. i nie pozwala uznać ich za uprawnione. Skoro bowiem skarżąca zapoznała się z treścią zeszytu służb pracowników ochrony już w styczniu 2017 r. to, by zadośćuczynić terminowi z art. 148 § 1 k.p.a. winna była złożyć wniosek o wznowienie postępowania w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym dowiedziała się o istnieniu tego zeszytu i, co równie ważne, jego treści.

Skoro zaś strona skarżąca uczyniła to dopiero 24 września 2018 r. (data wpływu do organu) składając pierwszy wniosek o wznowienie postępowania, czy też tym bardziej 21 grudnia 2018 r. to znaczy, że uchybiła przedmiotowemu terminowi, co uzasadnia stanowisko organów o odmowie wznowienia postępowania z tego powodu.

Nie stanowią podstawy wznowienia postępowania także inne przyczyny wskazane przez stronę takie jak pisma Sp. C z o.o. z 5 listopada 2018 r. i 5 grudnia 2018 r. oraz pismo Urzędu Miasta C. z 29 sierpnia 2018 r. Dotyczą one współpracy R.K. z Sp. C z o.o. w zakresie odbioru odpadów technologicznych powstałych z wycinki elementów do produkcji poduszek powietrznych. Strona skarżąca przedstawiając je dowodzi, że wskazują one na to, że przedmiotowe odpady zostały złożone przez wymienionego przedsiębiorcę.

Jednak zważyć należy, że okolicznościom tym zaprzecza w swych zeznaniach zarówno R.K. jak też nie potwierdza ich jej pracownik – kierowca – świadek R.G.

Okoliczności te są przedmiotem trwającego postępowania przygotowawczego prowadzonego przez Prokuraturę Rejonową w R. sygn. akt [...]. Dopóty dopóki to postępowanie nie zakończy się prawomocnie po myśli Sp. A z o.o. nie można traktować ich jako nowych dowodów lub okoliczności faktycznych, o których mowa w art. 145 § 1 k.p.a. Jak wskazano na wstępie niniejszych motywów, by stanowić podstawę wznowienia musiały istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej. Proste porównanie dat wydania decyzji ostatecznej w rozpoznawanej sprawie z [...] oraz ich ujawnienia w ramach toczącego się dochodzenia wszczętego w dniu 4 czerwca 2018r. wskazuje na to, że warunek ten nie jest zachowany.

Niewykluczone, że prawomocne zakończenie postępowania [...] rzuci odmienne światło na okoliczności wskazane przez stronę skarżącą. Jednak na obecnym etapie postępowania, zwłaszcza gdy zaprzeczają im w swych zeznaniach R.K. i R.G., są to jedynie sugestie i przypuszczenia strony skarżącej niepotwierdzone rozstrzygnięciem sprawy karnej, które nie mogą być uznane za stanowiące podstawę wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 punkt 5 k.p.a.

W tych okolicznościach za niezasadny należało uznać zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 145 § 1 punkt 5 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię. Powtórzyć należy z całą mocą, że dopóki opisane wyżej okoliczności, których istnienie sugeruje strona skarżąca nie zostaną prawomocnie ustalone po jej myśli brak będzie podstaw do uznania ich za przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Tak więc mimo częściowo błędnej argumentacji skupiającej się na treści zeznań R.K. i R.G. oraz następczego charakteru okoliczności ujawnionych w toku postępowania przygotowawczego należało uznać rozstrzygnięcie zawarte w zaskarżonym postanowieniu za zgodne z prawem.

Podobnie nie jest uzasadniony zarzut nieprawidłowej oceny materiału dowodowego a w konsekwencji błędnego ustalenia stanu faktycznego. W szczególności w obliczu podniesionych wyżej okoliczności nie może być uznany za miarodajny dla daty dowiedzenia się przez stronę skarżącą o treści zeszytu służb pracowników ochrony dowód wpłaty Kp nr [...] z [...]. z tytułu wydanych stronie kserokopii przedmiotowego zeszytu przez organy ścigania, skoro strona sama wskazywała, że z jego treścią zapoznała się już w styczniu 2017 r.

Jednocześnie nie może być mowy o błędnie ustalonym stanie faktycznym skoro postępowanie karne sygn. akt [...], wszczęte na skutek zawiadomienia złożonego przez stronę skarżącą, nie zostało zakończone po jej myśli.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności i nie znajdując podstaw do uwzględnienia skargi na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) należało orzec jak w sentencji.

IB