Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 675/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2006-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Bogusław Szumacher Sędziowie: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń Sędzia WSA Ewa Wojtynowska /spr./ Protokolant Sekretarz Sądowy Monika Szymańska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 lipca 2006 r. sprawy ze skargi W.P.L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 159 ( sto pięćdziesiąt dziewięć ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej decyzją z dnia [...], nr [...] określił W.P.L. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2002 rok w wysokości 21.644,80 złotych. W wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego ustalono bowiem, że podatnik zawyżył koszty uzyskania przychodów o kwotę: (1) 55.000 złotych z tytułu wydatków związanych z zakupem samochodu osobowego marki Alfa Romeo 156 i jego wyposażenia oraz (2) 168,46 złotych z tytułu odpisów amortyzacyjnych od pieca grzewczego, który podatnik zakwalifikował jako odrębny środek trwały, zaś – zdaniem organu – winien był zwiększyć wartość inwestycji w obcym środku trwałym.

Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania W.P.L., decyzją z dnia [...] nr [...], wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w zw. z art. 1, art. 3, art. 9, art. 10, art. 11, art. 14, art. 22 ust. 1 i 8, art. 24 ust. 2, art. 26 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 27 ust. 1, art. 27b, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.), zwanej dalej updof, uchylił decyzję organu pierwszej instancji w części określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2002 i orzekł o obniżeniu zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2002 rok z kwoty 21.644,80 złotych do kwoty 8.375,80 złotych.

Organ odwoławczy, po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania, w toku którego uzupełniono materiał dowodowy ustalił, że odwołujący się na podstawie umowy sprzedaży z dnia 24 września 2002 roku nabył samochód osobowy marki Alfa Romeo 156 za cenę 39.200 złotych. Z tego tytułu zadeklarował i uiścił należny podatek od czynności cywilnoprawnej w wysokości 784 złotych. Tym samym podatnik udokumentował wydatki poniesione na zakup przedmiotowego samochodu na łączną kwotę 39.984 złotych. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, iż brak jest wiarygodnych dowodów na okoliczność poniesienia przez podatnika w okresie od dnia zakupu samochodu do dnia jego wprowadzenia do ewidencji środków trwałych wydatków w wysokości 15.160 złotych, na którą składa się koszt: napraw blacharsko-lakierniczych w kwocie 7.851,86 złotych, zakupu felg aluminiowych marki OZ wraz z oponami Michalin – 6.300 złotych oraz zakupu radioodtwarzacza samochodowego marki KENWOOD – 950 złotych.

Argumentując swoje stanowisko Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że przedłożone przez odwołującego się oświadczenie D.S. prowadzącego firmę "A" D.S. w G. w przedmiocie usługi naprawy blacharsko-lakierniczej samochodu osobowego Alfa Romeo 156 złożone zostało w dniu 16 czerwca 2005 roku, tj. w dniu zapoznania strony ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, co pozwala przyjąć, że sporządzone zostało na potrzeby toczącego się postępowania podatkowego. Za mało prawdopodobne uznał, aby usługobiorca z dokładnością "co do grosza" pamiętał koszt wykonanej trzy lata temu usługi. Podkreślił przy tym, że podatnik zobowiązany był posiadać dowody dokumentujące poniesienie wydatku z momencie jego księgowania. Nadto, organ odwoławczy zauważył, że z akt sprawy nie wynika, aby zakupiony przez podatnika samochód wymagał jakichkolwiek napraw.

W odniesieniu do przedstawionych przez podatnika umów z dnia 2 i 14 października 2002 roku dokumentujących wydatki poniesione na zakup wyposażenia samochodu organ odwoławczy podniósł, że nie potwierdzają one, aby transakcje w nich opisane faktycznie miały miejsce. Za taką oceną przemawia fakt, iż nie zostały one w przewidzianym przepisami terminie zarejestrowane we właściwym urzędzie skarbowym. Umowa z dnia 2 października 2002 roku została zgłoszona do Urzędu Skarbowego dopiero w dniu 20 czerwca 2005 roku, zaś deklaracja PCC wypełniona została i popisana przez strony umowy w dniu 17 czerwca 2005 roku.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej powołane okoliczności, jak również fakt, że poniesienie przez podatnika ww. wydatków podniesione zostało dopiero na etapie postępowania odwoławczego, po uprzednim zapoznaniu strony z zebranym w sprawie materiałem dowodowym potwierdzają, iż dowody te zostały sporządzone dla potrzeb niniejszego postępowania.

Dyrektor Izby Skarbowej podzielił stanowisko organu pierwszej instancji w kwestii niewłaściwej kwalifikacji przez podatnika pieca grzewczego jako odrębnego środka trwałego i zawyżenia z tego tytułu odpisów amortyzacyjnych.

Z akt sprawy wynika, że podatnik od dnia 10 kwietnia 2002 roku wynajmował na potrzeby prowadzonej działalności gospodarczej lokal położony w G. przy ul. [...] i w roku 2002 poniósł wydatki w celu jego dostosowania na potrzeby kancelarii, kwalifikując je jako inwestycję w obcym środku trwałym. W dniu 6 września 2002 roku zakupił piec grzewczo-kominkowy 148C-Classiques z wyposażeniem za cenę 3.925,23 złotych, który ujął w ewidencji środków trwałych jako wyposażenie pokoju konferencyjnego dla filii przy ul. [...]. Następnie dokonał obudowy pieca z materiałów własnych i wydatek poniesiony z tego tytułu w kwocie 4.500 złotych zaliczył do inwestycji w obcym środku trwałym.

Organ odwoławczy przywołał przepisy updof dotyczące kosztów uzyskania przychodów (art. 22 ust. 8, art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b), amortyzacji środków przyjętych do używania inwestycji w obcych środkach trwałych (art. 22a ust. 2 pkt 1). Powołując się na literaturę przedmiotu wskazał, że przez inwestycję w obcym środku trwałym rozumie się sumę wydatków powodujących ulepszenie środka trwałego.

W ocenie organu odwoławczego wydatki dotyczące inwestycji w obcym środku trwałym należy analizować całościowo, czyli jako kompletne zrealizowanie konkretnej inwestycji. W sprawie niespornym jest, że podatnik ponosił zróżnicowane rodzajowo wydatki na adaptację wynajmowanego lokalu, wśród nich: zakup artykułów sanitarnych, oświetleniowych, stolarki oraz usług remontowo-budowlanych, które następnie kwalifikował jako inwestycję w obcym środku trwałym. Tym samym nie można uznać, że piec grzewczy stanowi odrębny środek trwały, zaś koszty związane z jego obudową to już inwestycja w obcym środku trwałym.

Twierdzenia podatnika jakoby we wrześniu 2002 roku piec grzewczy został obudowany płytami kartonowo-gipsowymi w pomieszczeniu biurowym, a następnie w listopadzie 2002 roku przeniesiony do sali konferencyjnej i obudowany kaflami, organ odwoławczy uznał za gołosłowne. Brak bowiem jakichkolwiek dowodów potwierdzających tę okoliczność, w tym dowodów zakupu płyt kartonowo-gipsowych.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniósł W.P.L. Podniósł zarzut naruszenia następujących przepisów prawa podatkowego:

- § 4 ust. 4 oraz § 12 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. Nr 116, poz. 122 ze zm.) poprzez odmowę uznania za prawidłową wyceny samochodu osobowego Alfa Romeo 156 według wartości ceny rynkowej pojazdu z dnia założenia ewidencji,

- art. 120-122, art. 124, art. 187 § 1 i 3 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej poprzez zaniechanie przez organy podatkowe podjęcia czynności procesowych zmierzających do zebrania pełnego materiału dowodowego, ocenę materiału dowodowego wykraczającą poza zakreślone prawem granice swobody, a w konsekwencji podjęcie rozstrzygnięcia jedynie w oparciu o domniemania, przerzucenie ciężaru dowodzenia w całości na podatnika,

- art. 148 § 1 i art. 200 Ordynacji podatkowej poprzez nieprawidłowe zawiadomienie skarżącego o możliwości zapoznania z zebranym materiałem dowodowym na skutek doręczenia zawiadomienia na adres zamieszkania podatnika, nie zaś na adres, pod którym prowadzi działalność gospodarczą,

- art. 233 § 1 ust. 2 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez brak określenia, w jakiej części decyzja organu pierwszej instancji została uchylona.

W uzasadnieniu podkreślił, że z treści § 4 ust. 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 grudnia 2000 roku jednoznacznie wynika, że podatnicy, którzy zakładają po raz pierwszy ewidencję wyposażenia dokonują wyposażenia według cen zakupu lub według wartości rynkowej z dnia założenia ewidencji. Zatem podatnik ma prawo wyboru sposobu dokonania wyceny wyposażenia. Tym samym za sprzeczne z powołaną regulacją uznać trzeba stanowisko organów podatkowych, w świetle którego brak było podstaw do przyjęcia przez podatnika wartości rynkowej pojazdu, w sytuacji gdy znana była cena jego zakupu. Skarżący podkreślił, że w 2002 roku zakładał po raz pierwszy ewidencję wyposażenia i – zgodnie z obowiązującymi przepisami – dokonał wyceny samochodu osobowego według wartości rynkowej, potwierdzonej polisą ubezpieczenia pojazdu, tj. na kwotę 55.000 złotych. Wskazał, że organ podatkowy bezpodstawnie pominął jako dowód w postępowaniu polisę ubezpieczeniową AC z dnia 16 października 2002 roku, jak również odmówił wiarygodności przedłożonych przez podatnika umów sprzedaży, których przedmiotem było wyposażenie samochodu. W odniesieniu do zakwestionowanych przez Dyrektora Izby Skarbowej wykonanych napraw blacharsko-lakierniczych strona podniosła, iż zakupiony do użytku prywatnego samochód przed zakupem był pojazdem przeznaczonym do jazd testowych, który wymagał przeprowadzenia tego rodzaju napraw, o czym świadczy cena zakupu. Okolicznością potwierdzającą, iż naprawa została faktycznie wykonana jest nie tylko oświadczenie usługobiorcy, ale także cena sprzedaży samochodu w roku następnym – 45.000 złotych. Pominięcie przez organ podatkowy przedłożonych przez skarżącego dowodów, przy jednoczesnym braku przeciwdowodów prowadzi do wniosku, że organ podjął rozstrzygnięcie nie na podstawie ustaleń, a domniemań.

W odniesieniu do nieuwzględnienia przez organy podatkowe jako kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od pieca grzewczego 148 C-Classiques jako odrębnego środka trwałego i przyjęcia, iż jest to inwestycja w obcym środku trwałym skarżący zaznaczył, że przedmiotowy piec jest urządzeniem samodzielnym i niezależnym od wykonanej obudowy, bez zabudowy trwałej może być przenoszony w dowolne miejsce, nawet prowizoryczne podłączenie pieca do instalacji powoduje jego pełną funkcjonalność. W ocenie skarżącego organy podatkowe nie są uprawnione do dokonywania kwalifikacji poniesionych przez podatnika wydatków na adaptację lokalu według własnych kryteriów celowości i zasadności, odmiennych niż przyjęte przez podatnika. Za bezpodstawną uznać należy argumentację organów, że piec nie funkcjonował przed listopadem 2002 roku, gdyż podatnik nie dysponował dokumentami potwierdzających zakup płyt kartonowo-gipsowych służących do jego obudowy przed ta datą. Skarżący zwrócił przy tym na niekonsekwencję organów, które z jednej strony odmawiają wiarygodności twierdzeniem, że do tymczasowej obudowy pieca we wrześniu 2002 roku wykorzystany został materiał będący w zasobach podatnika, zaś z drugiej strony nie żądają takich dowodów w odniesieniu do materiałów wykorzystanych do obudowy w listopadzie 2002 roku, które także pochodziły z zasobów własnych podatnika. Jednocześnie podniósł, że organ stwierdzając, że piec nie funkcjonował we wskazanym przez podatnika okresie winien był tę okoliczność udowodnić.

Zdaniem skarżącego powyższe naruszenia miały istotny wpływ na wynik sprawy i winny skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej P.p.s.a.).

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, lecz wyłącznie z przyczyn proceduralnych.

W rozpoznawanej sprawie istota sporu sprowadza się do dokonania oceny, czy organ podatkowy zasadnie zakwestionował przyjętą przez podatnika i wykazaną w ewidencji wyposażenia wartość samochodu osobowego oraz czy prawidłowo zakwalifikował wydatki poniesione przez podatnika na zakup pieca grzewczego jako inwestycję w obcym środku trwałym.

W ocenie Sądu organ podatkowy podejmując rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie przekroczył granicę swobodnej oceny dowodów (art. 191 Ordynacji podatkowej). Analiza akt sprawy wskazuje, że była ona dowolna, wątpliwości dotyczące stanu faktycznego zostały rozstrzygnięte na niekorzyść podatnika, zaś organ nie podjął wszelkich możliwych działań, które pozwoliłyby w sposób niebudzący wątpliwości wyjaśnić wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. W toku postępowania dowodowego obowiązkiem organu jest zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 187 § 1 w zw. z art. 122 Ordynacji podatkowej). Zasadą jest, że ciężar dowodzenia w postępowaniu podatkowym spoczywa w zasadzie na organie podatkowym.

Przede wszystkim zauważyć należy, że nie ma znaczenia w sprawie podkreślana przez Dyrektora Izby Skarbowej okoliczność przedłożenia przez podatnika dokumentów, potwierdzających poniesienie wydatków na zakup wyposażenia samochodu osobowego oraz koszt wykonanych napraw blacharsko-lakierniczych w łącznej kwocie 15.101,86 złotych dopiero na etapie postępowania odwoławczego, po zapoznaniu skarżącego ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Przypomnieć należy, że postępowanie odwoławcze zakończone zostaje z chwilą doręczenia decyzji stronie, zaś istotą dwuinstancyjnego postępowania jest ponowne rozstrzygnięcie sprawy. Organ odwoławczy nie może zatem ograniczyć się tylko do kontroli decyzji organu pierwszej instancji.

Wobec powyższego Sąd za chybioną uznał argumentację Dyrektora Izby Skarbowej, w świetle której za odmową wiarygodności przedłożonych przez skarżącego dowodów przemawia m.in. moment ich przedstawienia organowi podatkowemu.

Zdaniem Sądu Dyrektor Izby Skarbowej bezpodstawnie odmówił zaliczenia do wartości samochodu kwoty 6.300 złotych z tytułu zakupu felg aluminiowych wraz z oponami oraz kwoty 950 złotych z tytułu zakupu radioodtwarzacza samochodowego CD. Skarżący na tę okoliczność przedłożył umowy sprzedaży z dnia 2 i 14 października 2002 roku zawarte z W.M. Nadto w aktach sprawy znajduje się informacja Naczelnika Urzędu Skarbowego, do której załączona została kopia deklaracji PCC-1, dowód wpłaty podatku oraz wyjaśnienia W.M., a z której wynika, że sprzedający deklarację PCC-1 z tytułu sprzedaży felg i opon złożył wprawdzie dopiero w dniu 20 czerwca 2005 roku, jednakże uiścił należny podatek oraz wniósł o niewymierzanie sankcji karnych w związku z nieterminowym złożeniem deklaracji, wyrażając tzw. czynny żal. W odniesieniu zaś do drugiej z umów organ podatkowy jednoznacznie wskazał, że sprzedaż radioodtwarzacza na kwotę 950 złotych nie podlegała podatkowi od czynności cywilnoprawnych i strony nie miały obowiązku jej rejestracji, zgodnie z art. 9 pkt 6 ustawy z dnia 9 września 2000 roku o podatku od czynności cywilnoprawnych (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 399).

W tych okolicznościach prezentowany przez organ podatkowy pogląd, iż ww. dowody sporządzone zostały wyłącznie na potrzeby toczącego się postępowania podatkowego z tego tylko powodu, że przedłożone zostały dopiero na etapie postępowania odwoławczego, skarżący zmieniał dotychczasowe wyjaśnienia, a termin do złożenia deklaracji PCC i zapłaty należnego podatku nie został zachowany uznać należy za nieuzasadniony. Jak słusznie podnosi skarżący argumentacja organu w tym zakresie nie została poparta jakimikolwiek dowodami, pozostaje w sprzeczności z przedstawionymi przez niego dowodami i opiera się wyłącznie na domniemaniach.

Podnoszone przez podatnika wydatki z tytułu zakupu ww. elementów wyposażenia samochodu zaliczyć należy do jego wartości.

Sąd stwierdza, że Dyrektor Izby Skarbowej bezzasadnie odmówił wiarygodności oświadczeniu D.S. z dnia 16 czerwca 2005 roku w przedmiocie wykonanych na rzecz skarżącego napraw blacharsko-lakierniczych samochodu osobowego Alfa Romeo 156 o wartości 7.851,86 złotych. Organ uznał, że po trzech latach od dnia ich wykonania usługobiorca nie mógł pamiętać dokładnej ceny za wykonane prace, a jego data potwierdza, iż zostało ono sporządzone na potrzeby postępowania podatkowego. Nadto brak jest dowodów, które potwierdzałyby konieczność przeprowadzenia tego rodzaju napraw.

W ocenie Sądu przyjęcie takich wniosków bez jednoczesnego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w tym zakresie jest niedopuszczalne. Organ podatkowy kwestionując wiarygodność omawianego oświadczenia winien był przesłuchać D.S. na okoliczność wykonania spornych usług, zażądać przedłożenia stosownych dokumentów (rachunków) w tym zakresie. Po przeprowadzeniu tych czynności dokonać oceny, czy powoływaną przez podatnika okoliczność naprawy samochodu można uznać za prawdopodobną. Na marginesie wskazać należy, że uszkodzenia pojazdu miały – zgodnie z wyjaśnieniami podatnika – jedynie charakter zewnętrzny i nie wpływały na jego sprawność techniczną. Skarżący podnosił, że naprawy wynikały z faktu, iż zakupiony samochód był tzw. samochodem testowym.

Sąd podziela stanowisko organu, że dla celów podatkowych "inwestycją w obcych środkach trwałych" jest ogół kosztów poniesionych w związku z budową, adaptacją, montażem i przekazaniem nowego środka trwałego niebędącego własnością podatnika, ale używanego przez niego w działalności gospodarczej.

Uprawnione jest stwierdzenie, że nakłady, jakie poniósł skarżący na prace w obiekcie wynajmowanym dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej, w tym także wydatek poniesiony na zakup piec grzewczego, miały charakter inwestycji w obcym środku trwałym, a zatem wydatki te podlegają wliczeniu w ciężar kosztów poprzez dokonanie od tych nakładów odpisów amortyzacyjnych, a nie bezpośrednio w ciężar kosztów uzyskania przychodów. Organy podatkowe zebrały materiał dowodowy, z którego bezsprzecznie wynika, że podatnik wykonywał w sposób ciągły prace przystosowujące lokal do potrzeb prowadzonej działalności, a więc prace adaptacyjne. Podatnik m.in. zakupił artykuły sanitarne, elementy stolarki drzwiowej, zakupił i zabudował piec grzewczy (kominek), wykonał prace na zewnątrz budynku (zakupił obrzeża trawnikowe, wykonał oświetlenia). Nie można zatem zgodzić się ze stanowiskiem skarżącego, że zakup pieca grzewczego, a następnie jego obudowanie nie należy traktować całościowo jako inwestycję w obcym środku trwałym.

O ile organy podatkowe obydwu instancji zasadnie przyjęły, że podatnik zawyżył odpisy amortyzacyjne od pieca grzewczego, o tyle nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym okoliczność, że podatnik miał prawo dokonywania odpisów amortyzacyjnych od pieca grzewczego, stanowiącego inwestycję w obcym środku trwałym dopiero od grudnia 2002 roku, w związku z obudowaniem pieca kaflami w listopadzie 2002 roku.

W toku postępowania podatnik podnosił, że zakupiony piec podłączył w miesiącu jego zakupu tj. we wrześniu 2002 roku, obudowując go płytami kartonowo-gipsowymi. Okoliczność ta nie została przez organy wyjaśniona. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że skoro brak jest dokumentów potwierdzających zakup płyt kartonowo-gipsowych to brak jest podstaw do przyjęcia, iż montaż pieca miał miejsce we wrześniu 2002 roku. Z taką argumentacją nie sposób się zgodzić. Zauważyć należy, że skarżący wykonywał w lokalu prace adaptacyjne, a zatem fakt posiadania przez niego tego rodzaju materiału budowlanego zdaje się być prawdopodobny. Organ podatkowy zobowiązany był ustalić, czy piec faktycznie mógł być podłączony we wskazywanym przez podatnika pomieszczeniu (czy istniejąca instalacja takie podłączenie przewidywała i umożliwiała), zanim został przeniesiony do sali konferencyjnej chociażby poprzez przeprowadzenie oględzin.

Uchylenie decyzji przede wszystkim z powodu niewyjaśnienia przez organ podatkowy wszystkich istotnych okoliczności stanu faktycznego sprawy, czyni zbędnym rozważanie pozostałych zarzutów skargi.

W tym stanie sprawy Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja wydana zostały z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy i na podstawie art. 145 ust. 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł

o jej uchyleniu.

Rozstrzygnięcie w przedmiocie stwierdzenia niemożności wykonania zaskarżonej decyzji wydano na podstawie przepisu art. 152 P.p.s.a.

O kosztach orzeczono postępowania orzeczono na podstawie art. 200 P.p.s.a.