Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1014/09
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-05-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne: Geodezja i kartografia
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego I Kartograficznego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art 24 ust 2 i 3
journal: Dz.U. 2005 nr 240 poz 2027
law: Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jan Kacprzak Sędziowie: sędzia NSA Janina Antosiewicz sędzia del. WSA Wojciech Mazur (spr.) Protokolant Ewelina Ryszka po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt III SA/Gd 99/09 w sprawie ze skargi "[...]" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia informacji dotyczącej stanu posiadania nieruchomości oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009 r. sygn. akt II SA/Gd 99/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę "[...]" Sp. z o.o. w Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] o odmowie udzielenia informacji w zakresie podania stanu posiadania nieruchomości gruntowych bądź budynkowych należących do R. W.

Wyrok ten zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Wnioskiem z dnia [...] października 2008 r. "[...]" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł., zwróciła się do Urzędu Miasta w Gdańsku z wnioskiem o udzielenie informacji, czy R. W. jest lub był właścicielem lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości, budynków lub lokali, które położone są w mieście Gdańsk i podanie numerów ksiąg wieczystych, bądź numerów zbioru dokumentów dla ustalonych nieruchomości.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2008r. Prezydent Miasta Gdańska odmówił udzielenia informacji w zakresie żądanym przez stronę. Powołując się na art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne ( tj. Dz. U. Nr 240 z 2005 r., poz. 2027 ze zm.- powoływanej dalej, jako ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne) organ stwierdził, że osoba składająca wniosek o wydanie pełnych informacji ewidencyjnych w formie wyrysów i wypisów powinna posiadać prawo własności lub wskazać interes prawny w tym zakresie. Złożony przez stronę wniosek potwierdzający prowadzenie egzekucji nie zawiera udokumentowanego interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym, potwierdza natomiast posiadanie interesu faktycznego. Ponadto punktem wyjścia do uzyskania danych, o których mowa w powołanym przepisie winna być konkretna nieruchomość gruntowa, nie zaś nazwisko właściciela potencjalnie nieokreślonej nieruchomości - wniosek dotyczy zaś wskazania przedmiotu własności konkretnego dłużnika. Organ wskazał, że ujawnienia majątku dłużnika można dochodzić w trybie art. 913-920 kodeksu postępowania cywilnego (dalej, jako Kpc) i należy ono do sfery postępowania cywilnego, nie zaś do postępowania administracyjnego. Jako że złożony wniosek miał na celu ujawnienie majątku dłużnika w postępowaniu administracyjnym brak było podstaw do jego uwzględnienia.

Na powyższe postanowienie spółka "[...]" wniosła zażalenie.

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2009 r. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego w Gdańsku utrzymał w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Gdańska. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 217 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000r., Nr 98., poz. 1071 ze zm. powoływanej dalej, jako Kpa) zaświadczenie jest urzędowym potwierdzeniem określonych faktów lub stanu prawnego, wydanym przez właściwy organ administracji na żądanie osoby ubiegającej się o nie. Jedyną zaś formą udostępnienia przez starostę danych z ewidencji gruntów i budynków, zgodnie z § 51 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. z 2001r. Nr 38, poz. 454), są komputerowe wydruki mapy ewidencyjnej, rejestrów, kartotek, zestawień, wykazów i skorowidzów, wypisów z rejestrów i kartotek, wyrysów z mapy ewidencyjnej, plików komputerowych oraz informacje przekazywane ustnie i wizualnie. Powołując się ponadto na treść art. 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne organ wskazał, że informacje o gruntach, budynkach i lokalach są jawne, wydawane zaś są przez organ prowadzący ewidencję gruntów i budynków odpłatnie na żądanie, m.in. właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajduje się grunt, budynek lub lokal i osób fizycznych oraz prawnych, które mają interes prawny w tym zakresie. Organ odwoławczy potwierdził, że dołączone przez wnioskodawcę dokumenty mające udowodnić istnienie interesu prawnego, bezsprzecznie świadczą o istnieniu po stronie wierzyciela interesu faktycznego, a nie interesu prawnego, który każdorazowo musi być oparty na normie prawnej wynikającej z konkretnego przepisu prawa materialnego. Podzielił także stanowisko organu I instancji, że interesy przedsiębiorcy poszukującego zaspokojenia wierzytelności chronią przepisy Kpc.

W skardze skierowanej do sądu administracyjnego spółka "[...]" w Ł. zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego art. 20 i 24 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, art. 218 Kpa, przepisów rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r., art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz.926 ze zm.), art. 7 i 64 Konstytucji RP oraz przepisów prawa procesowego, tj. art. 7,77, 80, 107 § 3 w zw. z art. 140 Kpa. W uzasadnieniu skargi skarżąca spółka odwołała się do konstrukcji art. 217 Kpa, jak również stwierdziła, że definicja interesu prawnego powołana przez organ dotyczy interesu prawnego na gruncie art. 28 Kpa i nie może być wprost przenoszona na grunt art. 217Kpa. Zdaniem skarżącej przepisy ogólnego postępowania administracyjnego mogą być stosowane do postępowania o wydanie zaświadczenia z racji jego szczególnego charakteru tylko odpowiednio i ostrożnie. Powołała się przy tym na stanowisko wyrażone w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 14 stycznia 2008 r., sygn. akt III SA/Kr 945/07. Ocena organów, czy w konkretnej sprawie strona ma interes prawny w żądaniu uzyskania dokumentu nie może być oceniana wyłącznie przez pryzmat cech interesu prawnego w postępowaniu administracyjnym i w prawie administracyjnym.

Ponadto skarżąca spółka stwierdziła, że art. 365 § 1 Kpc stanowiący o związaniu prawomocnym wyrokiem sądu stanowi podstawę do wydania zaświadczenia, bowiem organ związany jest wynikającym z tytułu wykonawczego stwierdzeniem interesu prawnego wierzyciela do dochodzenia wierzytelności. Skarżąca wskazała, że przyjmuje się, iż norma materialnoprawna, z której strona postępowania administracyjnego wywodzi interes prawny nie musi znajdować w prawie administracyjnym, może mieć zaś źródło np. w prawie cywilnym. Interes prawny może również wynikać z prawa podmiotowego, a takim jest wierzytelność. Potwierdzeniem istnienia interesu prawnego wierzyciela jest klauzula wykonalności, ze wszystkim konsekwencjami wynikającymi z faktu jej nadania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalając skargę stwierdził, że wniosek skarżącej zmierzał wprost do ustalenia czy dłużnik jest właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, budynków lub lokali, a uzyskane informacje miały być wykorzystane w prowadzonym wobec niego postępowaniu egzekucyjnym. Tak skonstruowany i uzasadniony wiosek świadczy wyłącznie o istnieniu interesu faktycznego, a nie interesu opartego na normie prawa materialnego, co wynika z art. 24 ust. 3 w zw. z art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne. Sąd wskazał, że art. 217 § 2 ust. 1 Kpa normuje sytuację, w której urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa, czyli - innymi słowy- wnioskodawca ma obowiązek uzyskania zaświadczenia, a obowiązek ten nakłada nań wprost przepis prawa. W tej sytuacji organ ma obowiązek wydać zaświadczenie bez wnikania w prawny interes osoby ubiegającej się o zaświadczenie. Natomiast w przypadku unormowanym w art. 217 § 2 ust. 2 Kpa wnioskodawca ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny i wówczas organ ma obowiązek zbadać istnienie interesu prawnego.

Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania. Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w sprawie, że do czynności koncentrujących się wokół cywilnego postępowania egzekucyjnego właściwy jest komornik i w pewnych sytuacjach sąd powszechny, jako organy egzekucyjne. Skarżący może, bowiem realizować swoje prawa poprzez wszczęcie stosownych postępowań dotyczących stanu majątku dłużników w podstawie przepisów Kpc. Sąd podkreślił, że przepisy prawa administracyjnego umożliwiają, w pewnych sytuacjach, gromadzenie i wykorzystywanie danych osobowych koniecznych dla dochodzenia roszczeń na przykład w postępowaniu sądowym, w tym także pozyskiwanie ich od administratorów danych. W przedmiotowej sprawie sytuacja jest jednakże odmienna, gdyż potencjalne dane mogą być uzyskane w toku innej, właściwej procedury. Dochodzenie do ich uzyskania w oparciu o przepisy materialnego prawa administracyjnego jak i procedurę administracyjną powoduje zaś usankcjonowanie stanu obchodzenia innych przepisów prawa procesowego o implikacjach cywilnoprawnych, mających w danym wypadku podstawowe znaczenie.

W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniom skarżącej, z faktu posiadania nakazu zapłaty zaopatrzonego w klauzulę wykonalności i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, nie można wywodzić, że skarżąca posiada interes prawny w uzyskaniu stosownego zaświadczenia.

W skardze kasacyjnej od tego wyroku spółka "[...]" zarzuciła:

1) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie tj.

- art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne polegające na zastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy wnioskodawca nie żądał wydania wypisu z ewidencji gruntów oraz art. 24 ust. 2 tej ustawy poprzez niezastosowanie tego przepisu w sytuacji, gdy skarżąca żądała podania jawnych danych z operatu ewidencyjnego,

- art. 20 ust. 1 i 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że wniosek o podanie numerów ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów jest wnioskiem o udostępnienie danych o podmiotach, a nie danych przedmiotowych,

- art. 29, art. 30 w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 23 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tj. Dz.U. z 2002 r. Nr 101, poz.926 ze zm.) polegające na niezastosowaniu tych przepisów w sytuacji, gdy przewidują one tryb wydawania informacji z operatu ewidencyjnego oraz art. 5 tej ustawy polegające na jego zastosowaniu w sytuacji, gdy ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne nie normuje trybu udzielania informacji w innej formie niż wyrysy i wypisy z operatu ewidencyjnego,

- art. 365 § 1 Kpc polegające na niezastosowaniu tego przepisu w sytuacji, gdy Sąd był związany prawomocnym orzeczeniem sądu cywilnego,

2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy tj.,

- art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - powoływanej dalej, jako p.p.s.a.) poprzez ustalenie, że organ administracji prawidłowo zastosował art. 217 Kpa, podczas gdy wnioskodawca nie żądał wydania zaświadczenia z operatu ewidencyjnego oraz przyjęcie, że prawidłowo ustalono, iż nie ma on interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia, a także ustalenie, że organ administracji prawidłowo zastosował art. 28 Kpa do postępowania w sprawie wydawania zaświadczeń, w sytuacji, gdy nie może on być wprost stosowany do tego postępowania,

- art. 134 p.p.s.a poprzez nierozważnie całości sprawy i dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, co do danych objętych wnioskiem,

- art. 141 § 4 p.p.s.a poprzez niewyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia,

- art. 151 p.p.s.a poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy organy administracji w sposób oczywisty naruszyły przepisy prawa.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej spółka "[...]" podniosła, że nie żądała podania danych o podmiotach ewidencyjnych, o których mowa w art. 20 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne (udostępnianych w formie wypisu z ewidencji gruntów), gdyż dane te zawarła w swoim wniosku. Jej wniosek obejmował żądanie podania danych, o jakich mowa w art. 20 ust. 1 w/w ustawy tj. położenia nieruchomości i numerów ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, które zgodnie z art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne są jawne i powszechnie dostępne. Sąd I instancji dokonał natomiast samodzielnej, niedozwolonej i błędnej interpretacji wniosku nie wyjaśniając, dlaczego uznał, że skarżąca żądała wypisu z ewidencji gruntów obejmujących dane osobowe podmiotów ewidencyjnych. Skarżąca kasacyjnie spółka podkreśliła, że jej wniosek zmierzał jedynie do uzyskania konkretnych informacji, a nie urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego, dlatego jej zdaniem przepisy art. 217 i następne Kpa nie mogły znaleźć tu zastosowania. Jednocześnie spółka z ostrożności procesowej podniosła, że gdyby Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że udostępnianie informacji, o których wydanie wnioskowała jest zaświadczeniem w rozumieniu przepisów art. 217 i następnych Kpa, to ma ona, jako wierzyciel interes prawny w rozumieniu art. 217 § 2 pkt 2 Kpa w otrzymaniu zaświadczenia zawierającego dane jej dłużnika. Powołując się na wyrok WSA w Gdańsku z 19 czerwca 2008 r. sygn. akt III SA/Gd 150/08 oraz stanowisko doktryny spółka wskazała, że wierzyciel ma interes (wynikający z samego faktu istnienia wierzytelności) w dochodzeniu swoich należności i co więcej interes ten jest chroniony przez prawo.

Zdaniem spółki do oceny interesu prawnego wierzyciela w uzyskaniu zaświadczenia o danych jego dłużnika będzie miał zastosowanie art. 23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, gdyż tryb udzielania informacji w innej formie niż wypisy i wyrysy nie został w szczególny sposób uregulowany w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne, a ewidencja gruntów jest zbiorem danych osobowych. Prawnie usprawiedliwionym celem, o jaki mowa w wymienionym art. 23, dopuszczającym przetwarzanie danych jest zdaniem skarżącej dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, z czym mamy do czynienie w przedmiotowej sprawie.

W ocenie skarżącej spółki Sąd I instancji nie wyjaśnił, dlaczego wbrew wyraźnemu brzmieniu art. 20 ust. 1 i art. 24 ust. 2 ustawy prawo geodezyjne i kartograficzne stanowiących, że dane o położeniu i numerach ksiąg wieczystych są jawne i powszechnie dostępne, nie dostrzegł naruszenia tych przepisów przez organy administracji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Przepis art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm. – dalej, jako p.p.s.a) stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzą okoliczności skutkujące nieważność postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a.

Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia [...] października 2008 r. spółka "[...]" zażądała od Starosty Powiatowego w Białymstoku informacji, czy wskazana w tym wniosku osoba "jest lub była właścicielem, współwłaścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości, budynków lub lokali położonych w mieście Gdańsk i podanie numerów ksiąg wieczystych bądź numerów zbioru dokumentów dla ustalonych nieruchomości". Z treści wniosku wynikało, że informacje te miały służyć ustaleniu nieruchomości dłużnika, a tym samym miały być wykorzystane w postępowaniu egzekucyjnym. Do wniosku załączono kopię tytułu wykonawczego (wyrok zaoczny z dnia [...] lipca 2008 r. wydany przez Sąd Okręgowy w W. sygn. akt [...]). Zarówno organy administracyjne obu instancji jak i wojewódzki sąd administracyjny przyjęły, iż wnioskodawca żąda wydania zaświadczenia o określonej treści i w związku z tym na podstawie art. 217 § 2 pkt 2 Kpa oraz art. 24 § 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego uznały, iż winien on wykazać interes prawny uzasadniający wydanie zaświadczenia, wynikający z konkretnego przepisu prawa materialnego przewidującego dla organu obowiązek wydania dokumentu lub uprawnienie dla wnioskodawcy do jego wydania. Ponieważ wnioskodawca nie wskazał konkretnej normy prawa materialnego, z której mógłby wywodzić swoje racje, Sąd I instancji podzielając stanowisko organów administracji oddalił skargę prawidłowo uznając, iż informacje odnośnie majątku dłużnika skarżący będący wierzycielem może uzyskać w postępowaniu o wyjawienie majątku dłużnika uregulowanym przepisami art. 913 – 920 kodeksu postępowania cywilnego.

W tym miejscu należy wyjaśnić zagadnienie prawne związane z wykładnią art. 24 ust. 2 i 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, gdyż ma to istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko zaprezentowane w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2009 r. sygn. akt I OSK 189/09 (publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) dokonujące wykładni w/w przepisu. Jak wynika z uzasadnienia powołanego orzeczenia ewidencja gruntów i budynków zawiera dane o charakterze przedmiotowym (art. 20 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 i 4) oraz dane o charakterze podmiotowym (art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2). Takie rozróżnienie zawiera również art. 24 powołanej ustawy, w ust. 2 tego przepisu ustawodawca przewidział, bowiem, iż informacje o gruntach, budynkach i lokalach, o których mowa w art. 20 ust. 1 oraz ust. 2 pkt 3 i 4 (tj. dane przedmiotowe), są jawne i powszechnie dostępne. Natomiast stosownie do art. 24 ust. 3 wypisy z operatu ewidencyjnego zawierające dane osobowe, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1 i 2 (tj. dane podmiotowe), wydawane są jedynie na żądanie: 1) właścicieli lub osób fizycznych i prawnych, w których władaniu znajdują się grunty, budynki lub lokale będące przedmiotem wypisu; 2) podmiotów publicznych lub podmiotów niebędących podmiotami publicznymi, realizującymi zadania publiczne na podstawie odrębnych przepisów albo na skutek powierzenia lub zlecenia przez podmiot publiczny, które związane są z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu; 3) innych podmiotów, niż wymienione w pkt 1 i 2, które mają interes prawny związany z gruntami, budynkami lub lokalami będącymi przedmiotem wypisu. Nie ulega, zatem wątpliwości, iż art. 24 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne określa odrębną od art. 24 ust. 3 tej ustawy podstawę prawną do udzielenia informacji z operatu ewidencyjnego. Zasadniczym elementem różnicującym obie podstawy prawne jest to, iż dopuszczalność wydania wypisu i wyrysu na podstawie art. 24 ust. 3 ustawy powiązana została z faktem władania przez wnioskodawcę gruntem, budynkiem lub lokalem, albo z przysługiwaniem wnioskodawcy interesu prawnego w uzyskaniu wypisu i wyrysu. Natomiast udzielenie informacji na podstawie art. 24 ust. 2 ustawy nie zostało uzależnione od spełnienia jednego z powyższych warunków, a jedynie od uiszczenia opłaty należnej z tego tytułu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19 lutego 2004 r. w sprawie wysokości opłat za czynności geodezyjne i kartograficzne oraz udzielanie informacji, a także za wykonywanie wyrysów i wypisów z operatu ewidencyjnego (Dz. U. Nr 37, poz. 333). Ustawowa jawność informacji i jej powszechna dostępność ograniczona, zatem została, jedynie koniecznością poniesienia stosownej opłaty. We wskazanym rozporządzeniu jednoznacznie rozróżniono przypadki pobierania opłat za wydanie wypisu i wyrysu (zostały określone w załączniku 5 do rozporządzenia) oraz za udzielanie określonych informacji (zostały określone w załączniku 4 do rozporządzenia). Zatem również i to rozróżnienie w zakresie odpłatności dowodzi, iż udzielanie informacji w trybie ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne nie musi przybierać tylko formy wypisu i wyrysu. Reasumując powyższe rozważania należy jeszcze raz podkreślić, iż informacje o charakterze podmiotowym lub podmiotowo-przedmiotowym z uwagi na ochronę danych osobowych w nich zawartych udzielane mogą być tylko w trybie art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne, a więc z uwzględnieniem wszystkich zawartych w tym przepisie ograniczeń, natomiast przedmiotem jawnych i powszechnie dostępnych, udzielanych odpłatnie na żądanie wszystkich zainteresowanych, tj. bez konieczności wykazywania interesu prawnego, w trybie art. 24 ust. 2 informacji o gruntach, budynkach i lokalach mogą być tylko informacje o charakterze przedmiotowym. Przy czym regulacja zawarta w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne ma charakter szczególny w stosunku do regulacji Kodeksu postępowania administracyjnego w zakresie zaświadczeń, a zatem przepisy art. 217 § 1 i 2 Kpa w zakresie uregulowanym w Prawie geodezyjnym i kartograficznym nie mają zastosowania do wydawania wypisów i wyrysów z ewidencji gruntów i budynków, o jakich mowa w art. 24 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz informacji o gruntach, budynkach i lokalach, o jakiej mowa w art. 24 ust. 2 tej ustawy.

Powyższa wykładnia powoduje, iż prawidłowe jest stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, że żądana przez wnoszącego skargę kasacyjną informacja spełnia warunki określone w art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, a tym samym zawarte w tym zakresie zarzuty naruszenia prawa materialnego należy uznać za chybione. Przedmiotem żądania nie było uzyskanie informacji o konkretnych gruntach, budynkach czy lokalach, lecz poszukiwanie majątku dłużnika z załączonego tytułu wykonawczego. W istocie jest to, więc żądanie udzielenia informacji o charakterze podmiotowo – przedmiotowym. Właściwym, zatem trybem poszukiwania majątku dłużnika będzie, zatem tryb postępowania o wyjawienie tego majątku, przed sądem powszechnym.

Nieuprawniony jest także zarzut dotyczący naruszenia art. 29 i art. 30 ustawy o ochronie danych osobowych, bowiem w kontrolowanym postępowaniu w ogóle przepisy te nie mają zastosowania z uwagi na uregulowania zawarte w ustawie Prawo geodezyjne i kartograficzne. Także zawarty w zarzutach naruszenia prawa materialnego zarzut naruszenia art. 365 § 1 Kpc jest niezrozumiały, gdyż Sąd I instancji w ogóle nie zajmował się roszczeniem uwzględnionym nakazem zapłaty, który został załączony do wniosku, gdyż ta kwestia jest poza kognicją sądu administracyjnego badającego legalność zaskarżonego aktu administracyjnego w zakresie przepisów Prawa geodezyjnego i kartograficznego.

Ponieważ zasadnym w pierwszej kolejności było odniesienie się do zarzutów prawa materialnego, które miały istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy należy również stwierdzić, że zarzuty naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez ustalenie, ze organy prawidłowo zastosowały art. 217 Kpa oraz art. 28 Kpa są niezasadne. Sprowadzają się one w zasadzie do kwestionowania po stronie wnioskodawcy braku interesu prawnego, który niewątpliwie powinien zostać wykazany z uwagi na żądanie oparte na podstawie art. 24 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Ta kwestia nie budzi zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego żadnych wątpliwości w doktrynie i orzecznictwie sądowo - administracyjnym. Wierzyciel (jest nim spółka "[...]") dochodzący ujawnienia majątku dłużnika powinien skorzystać z właściwego trybu należącego do sfery postępowania cywilnego, a nie postępowania administracyjnego i w takim przypadku możemy mówić wyłącznie o interesie faktycznym po stronie wierzyciela, a nie interesie prawnym (por. m. in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 22 kwietnia 1998 r., sygn. akt II SA 1378/97; z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 560/06 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. akt III SA/Gd 150/08 publik. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Dlatego też cały wywód spółki zawarty w uzasadnieniu skargi kasacyjnej odnośnie istnienia po jej stronie interesu prawnego z uwagi na posiadanie statusu wierzyciela jest bezprzedmiotowy. Pozostałe zarzuty dotyczące naruszenia przepisów art. 134, art. 141 § 4 i art. 151 p.p.s.a. są również niezasadne i nie wymagają szczegółowego odniesienia się, ponieważ poza ich wymienieniem skarga kasacyjna nie zawiera uzasadnienia i trudno mówić, w jakim zakresie naruszenie tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.

Z powyższych względów skarga kasacyjna podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a.