Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1122/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2016-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.72
journal: Dz.U. 2014 poz 1619
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Alicja Stępień, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi C. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 1 lipca 2016 r., nr [...] w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r., którym uznano za nieuzasadnioną skargę C.L. (dalej jako: "skarżący," "strona") na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę.

Stan faktyczny sprawy przedstawiał się następująco.

Organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem - Naczelnik Urzędu Skarbowego wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego C.L. na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 14 grudnia 2015 r. nr [...], obejmującego zaległości podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r.

W celu wyegzekwowania ww. należności, organ egzekucyjny zastosował środki egzekucyjne w postaci:

egzekucji z rachunków bankowych w Bank "A" S.A. oraz Bank "B" S.A na podstawie zawiadomień z dnia 15 grudnia 2015 r. (w odpowiedzi, odpowiednio pismem z dnia 19 lutego 2016 r. oraz z dnia z dnia 15 grudnia 2015 r. banki poinformowały, że nie prowadzą rachunku bankowego dla dłużnika);

egzekucji z wynagrodzenia za pracę w "C" s.c. Z.L., O.D. z siedzibą w C. na podstawie zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2015 r. Pracodawca otrzymał zawiadomienie, natomiast zobowiązany jego odpis w dniu 23 grudnia 2015 r. Obu adresatom ww. dokumenty doręczył pod wskazanym adresem pracownik organu egzekucyjnego, który na tę okoliczność sporządził notatkę służbową. Wynika z niej, że skarżący (zatrudniony w Spółce "C") poinformował egzekutora, że nie mieszka w G. przy ul. [...], że jest to tylko adres do korespondencji i odmówił wskazania adresu zamieszkania. Dłużnik zajętej wierzytelności w odpowiedzi na zawiadomienie oświadczył, że skarżący jest zatrudniony na 3/4 etatu, za okres październik - grudzień 2015 r. otrzymał wynagrodzenie w wysokości 1.312,50 zł, natomiast od 1 stycznia 2016 r. jego wynagrodzenie wynosi 1.387,50 zł. Z uwagi jednak na przepisy ustawy o minimalnym wynagrodzeniu oraz przepisy Kodeksu pracy, realizacja zajęcia nie jest możliwa. Odpis tytułu wykonawczego oraz odpisy zawiadomień doręczono zobowiązanemu za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 4 stycznia 2016 r. w trybie art. 44 K.p.a.

Pismami z dnia 30 grudnia 2015 r. pełnomocnik strony wniósł środki zaskarżenia w postępowaniu egzekucyjnym, tj.:

zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], oparte na przesłankach określonych w art. 33 § 1 pkt 1, 2, 3, 6, 8, 10 u.p.e.a., tj. wykonania, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku, braku wymagalności , obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2015 r. nr [...] niedopuszczalności egzekucji i zastosowanych środków egzekucyjnych (w szczególności zajęcia wynagrodzenia za pracę), zastosowania zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności z rachunków bankowych oraz niespełnienia w tytule wykonawczym wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a.

skargę na czynności egzekucyjne Naczelnika Urzędu Skarbowego polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę w "C", dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2015 r.

W skardze z dnia 30 grudnia 2015r. strona zarzuca organowi egzekucyjnemu naruszenie przepisów art. 72 § 1 - § 4 u.p.e.a. i wniosła o uchylenie ww. środka egzekucyjnego, wstrzymanie prowadzenia postępowania egzekucyjnego do czasu rozpatrzenia skargi.

Zdaniem skarżącego, zawiadomienie o zastosowaniu środka jest nieprawidłowe, gdyż nie precyzuje obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego i wskazuje nieprawidłowe kwoty należności głównej, odsetek i kosztów egzekucyjnych. Wskazano, że zajęcie jest nieprawidłowe, gdyż skarżący nie otrzymał odpisu tytułu wykonawczego. W dniu 23 grudnia 2015 r. zobowiązanemu został doręczony jedynie odpis zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę. Nadto podniesiono, że wynik niniejszej sprawy jest związany z rozstrzygnięciami w innych sprawach: zarzutów wniesionych odrębnym pismem z dnia 30 grudnia 2015 r., odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2015 r., określającej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2009 r., zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2015 r., nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2015 r.

Naczelnik Urzędu Skarbowego, po ponownym rozpoznaniu sprawy, wydał w dniu [...] 2016 r. postanowienie, którym uznał za nieuzasadnioną skargę wniesioną przez stronę pismem z dnia 30 grudnia 2015 r. na czynności egzekucyjne, polegające na zajęciu wynagrodzenia za pracę w "C" na podstawie zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2015 r. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wykazał, że zajęcie dokonane ww. zawiadomieniem nastąpiło zgodnie z art. 72 § 1 - § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2016 r. poz. 599, dalej jako "u.p.e.a."), odpis tytułu wykonawczego nr [...], stanowiącego podstawę wystawienia przedmiotowego zawiadomienia, został doręczony zobowiązanemu w dniu 4 stycznia 2016 r., a samo zawiadomienie sporządzono według wzoru, wynikającego z przepisów.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu zażalenia postanowieniem z dnia [...] 2016 r. utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji.

Zdaniem Dyrektora zajęcie wynagrodzenia za pracę w "C" s.c. na podstawie zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2015 r. zostało dokonane w prawidłowy sposób, zgodnie z art. 72 u.p.e.a. Bezspornym jest, że zawiadomienie o zajęciu z dnia 23 grudnia 2015 r. zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności, a jego odpis zobowiązanemu w tym samym dniu, tj. 23 grudnia 2015 r. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, odpis tytułu wykonawczego, stanowiącego podstawę sporządzenia ww. zawiadomienia doręczono skarżącemu w dniu 4 stycznia 2016 r., co było przedmiotem badania przez organ w postępowaniu zażaleniowym w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego i znalazło wyraz w postanowieniu z dnia [...] 2016 r.

Zdaniem organu doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego w późniejszej dacie aniżeli data odbioru przez stronę odpisu zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę, wynika z faktu, że czynność ta nie była pierwszą czynnością egzekucyjną podjętą przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w toku postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o ten tytuł. W dniu 15 grudnia 2015 r. organ egzekucyjny sporządził zawiadomienia o numerach: [...] oraz [...], celem zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego w: Bank "A" S.A. oraz Bank "B" S.A. Odpisy tych dokumentów wraz z odpisem tytułu wykonawczego wysłano zobowiązanemu za pośrednictwem operatora pocztowego, powyższe znajdowało umocowanie w art. 32 u.p.e.a. Nadto wskazano, że zawiadomienie o zajęciu z dnia 23 grudnia 2015 r., zostało sporządzone zgodnie ze wzorem zawiadomienia określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2014r., poz. 655).

W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, organ egzekucyjny odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących podanych w zawiadomieniu nieprawidłowych kwot należności głównej i odsetek za zwłokę, właściwie stwierdził, że kwoty te wynikają z tytułu wykonawczego. Zauważył przy tym, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialnoprawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego.

Organ nie zgodził się ze skarżącym, że organem właściwym do rozpoznania skargi wniesionej pismem z dnia 30 grudnia 2015 r. był Dyrektor Izby Skarbowej, a nie organ egzekucyjny. Wskazano, że w tym zakresie organ zajął już stanowisko w postanowieniu z dnia [...] 2016 r., twierdząc, iż organ egzekucyjny był uprawniony do orzekania w sprawie na mocy przepisu art. 54 § 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r.

Odnosząc się do twierdzenia strony, że wynik niniejszej sprawy jest związany z rozstrzygnięciami w innych sprawach, Dyrektor Izby Skarbowej zauważa, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego, stanowiąca podstawę wystawienia tytułu wykonawczego z dnia 14 grudnia 2015 r., od której strona wniosła odwołanie, została utrzymana w mocy przez organ odwoławczy decyzją z dnia [...] 2016 r. W decyzji tej Dyrektor Izby Skarbowej odniósł się do kwestii przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r., twierdząc, iż bieg terminu przedawnienia został przerwany poprzez zastosowanie środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wynagrodzenia za pracę w dniu 23 grudnia 2015 r.

Organ wyjaśnił, że odpowiadając na skargę wniesioną przez podatnika do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na postanowienie organu z dnia [...] 2016 r., którym utrzymano w mocy postanowienie organu pierwszej instancji w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2015 r., Dyrektor Izby Skarbowej odparł zarzuty zawarte w skardze i wnioskował o jej oddalenie. W związku z wniesionym pismem z dnia 24 maja 2016 r. przez pełnomocnika zobowiązanego zażaleniem na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2016 r., Dyrektor Izby Skarbowej wydał w dniu [...] 2016 r. postanowienie, którym uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej, postępowanie administracyjne w sprawie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutów opartych na tożsamych przesłankach jak zarzuty już rozpoznane staje się bezprzedmiotowe. Organ egzekucyjny "mógł orzec merytorycznie tylko w zakresie przywrócenia terminu do wniesienia zarzutu przedawnienia zobowiązania, którego strona nie zgłosiła w pierwotnym piśmie z dnia 30 grudnia 2015r.

Zdaniem organu toczące się odrębne postępowanie zarówno przed sądem jak i organami administracyjnymi, w sprawach podatkowych i egzekucyjnych, nie tamuje biegu postępowania w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne. W związku z powyższym brak jest podstaw do stwierdzenia, iż dokonując zajęcia prawa majątkowego zawiadomieniem z dnia 23 grudnia 2015 r., Naczelnik Urzędu Skarbowego naruszył przepisy prawa regulujące kwestie zastosowania środka egzekucyjnego, jakim jest egzekucja z wynagrodzenia za pracę.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

I. przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:

1) art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016r., poz. 23, dalej k.p.a.), w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy postanowienia organu I instancji z dnia 18 maja 2016 r.,

2) art. 54 § 5 u.p.e.a. w związku z art. 68 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz. U. z 2015r., poz. 1269) poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na rozpatrzeniu skargi na czynności egzekucyjne przez niewłaściwy organ I instancji, to jest przez Naczelnika Urzędu Skarbowego, zamiast przez organ nadzoru - Dyrektora Izby Skarbowej, mimo że skarga została wniesiona pismem z dnia 30 grudnia 2015 r., a więc przed wejściem w życie zmiany przepisów dotyczących właściwości,

3) art. 54 § 1, § 5 w zw. z art. 72 § 1 - § 4 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na oddaleniu skargi, w sytuacji gdy w skardze wykazano, iż czynność egzekucyjna została dokonana nieprawidłowo,

4) art. 124 § 1 i § 2 k.p.a. w zw. z art. 54 § 5 i art. 18 u.p.e.a. poprzez niewłaściwe ich zastosowanie polegające na nieprawidłowym ustosunkowaniu się przez organy obydwu instancji do treści skargi i wadliwych uzasadnieniach faktycznych i prawnych.

II. naruszenia przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, to jest art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 613 ze zm., dalej jako "Ordynacja podatkowa") poprzez nieuwzględnienie przez organy przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych z dniem 31 grudnia 2015 r.

Zarzucając powyższe strona wniosła o uchylenie w całości zaskarżonych postanowień, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym zasądzenie zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, dołączenie do akt przedmiotowej sprawy całości akt postępowania egzekucyjnego prowadzonego przez Naczelnika Urzędu Skarbowego na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], wraz z wszystkim zarzutami w sprawie prowadzenia egzekucji, skargami na czynności egzekucyjne, zażaleniami oraz postanowieniami organu egzekucyjnego oraz organu nadzoru - na okoliczność braku doręczenia odpisu tytułu wykonawczego przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2009 r.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje.

Skarga jako niezasadna podlega oddaleniu.

Przedmiotem oceny w rozpoznawanej sprawie były postanowienia organów egzekucyjnych wydane na podstawie art. 54 u.p.e.a. Stosownie do powołanego przepisu zobowiązanemu przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Powołany przepis prawa stanowi swoistą ochronę zobowiązanego przed naruszeniami przepisów postępowania. W ramach tego środka zaskarżenia można jednak wnosić wyłącznie zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego bądź egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania czynności egzekucyjnych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Wskazania wymaga, że ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji określa postępowanie i środki przymusowe stosowane w celu doprowadzenia do wykonania przez zobowiązanych ich obowiązków o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym. Jednocześnie zawiera gwarancje i procedury, które stwarzają możliwość podjęcia prawnej weryfikacji czynności egzekucyjnych oraz przewiduje określone następstwa, gdy czynności te zostały podjęte z naruszeniem ustawy. Gwarancje te służą zobowiązanemu w zależności od rodzaju i momentu naruszenia jego interesu prawnego, przy czym ustawa nie przewiduje możliwości stosowania zamiennych środków ochrony przy naruszeniu tego samego dobra prawnego. Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora wszczyna postępowanie, którego celem jest zbadanie prawidłowości dokonania przez tenże organ egzekucyjny lub egzekutora konkretnej czynności egzekucyjnej (w niniejszej sprawie - zajęcia wynagrodzenia za pracę) zmierzającej do zastosowania lub zrealizowania określonego środka egzekucyjnego. Skarga, o której mowa w art. 54 u.p.e.a. służy zaskarżaniu czynności o charakterze wykonawczym (zob. Dariusz Jankowiak w: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - Komentarz 2005, wyd. Unimex, Wrocław 2005 r., s. 390; zob. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/08, niepubl. oraz wyrok NSA z 22 września 2010 r. sygn. II FSK 568/09). W orzecznictwie sądowym jednolicie przyjmuje się, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można jedynie podnosić zarzuty formalnoprawne, odnoszące się do prawidłowości postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora przez pryzmat przepisów regulujących sposób i formę dokonywania tychże czynności egzekucyjnych (por. wyroki WSA w Warszawie z 14 marca 2008 r., III SA/Wa 85/08, niepubl.; z 30 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1262/07, niepubl.; z 28 stycznia 2008 r., III SA/Wa 1626/07, niepubl.). Nie jest zatem możliwe w trybie tego środka prawnego podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego. Skarga na czynności egzekucyjne nie będzie więc przysługiwać w sytuacjach, gdy ustawa przewiduje w związku z określonymi zdarzeniami w postępowaniu egzekucyjnym wniesienie np. zarzutów, zażalenia na postanowienia, żądania wyłączenia rzeczy lub prawa majątkowego spod egzekucji, czy też wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego albo w sytuacjach, gdy przewiduje wniesienie pozwu do sądu. Za niedopuszczalną uznaje się sytuację, w której miałaby występować konkurencyjność środków służących ochronie praw zobowiązanego zawartych w u.p.e.a. mających prowadzić - w wyniku ich uwzględnienia - do jednakowych skutków procesowych. Wskazuje się, że nie ma podstaw, aby składaną w trybie art. 54 u.p.e.a. skargę na czynności egzekucyjne traktować jako uniwersalny środek zaskarżenia, za pomocą którego możliwe jest skuteczne kwestionowanie wszystkich aktów i działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku całego postępowania egzekucyjnego (zob. wyroki WSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2008 r., III SA/Wa 644/08, LEX nr 489600 oraz z dnia 11 kwietnia 2008 r., III SA/Wa 139/09, LEX nr 486252). Skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego lub egzekutora oraz skarga na przewlekłość postępowania egzekucyjnego przysługuje zobowiązanemu (art. 54 § 1 u.p.e.a.). Przy czym przez czynność egzekucyjną należy rozumieć wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego (art. 1a pkt 2 u.p.e.a.).

Sąd badając przedmiotową sprawę nie dopatrzył się nieprawidłowości w prowadzonym wobec skarżącego postępowaniu egzekucyjnym. Z akt sprawy wynikało, że zajęcie wynagrodzenia za pracę dokonane zostało zgodnie z art. 72 ww. ustawy poprzez przesłanie do pracodawcy "C" s.c. Z.L., O.D. zawiadomienia z dnia 23 grudnia 2015 r. o zajęciu wierzytelności pieniężnej Skarżącego z wynagrodzenia za pracę. Zawiadomienie o zajęciu z dnia 23 grudnia 2015 r. zostało doręczone dłużnikowi zajętej wierzytelności, a jego odpis zobowiązanemu w tym samym dniu, tj. 23 grudnia 2015 r. Wbrew twierdzeniom strony skarżącej, odpis tytułu wykonawczego, stanowiącego podstawę sporządzenia ww. zawiadomienia doręczono skarżącemu w dniu 4 stycznia 2016 r., co było przedmiotem badania przez WSA w Gdańsku, który nieprawomocnym wyrokiem z dnia 28 września 2016 r. oddalił skargę na postanowienie z dnia 8 czerwca 2016 r. w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

Zauważyć należy, że Naczelnik Urzędu Skarbowego przystępując w dniu 15 grudnia 2015 r. do czynności egzekucyjnych zajęcia rachunków bankowych i wysyłając jednocześnie zobowiązanemu m.in. odpis tytułu wykonawczego, nie mógł doręczyć ponownie tego dokumentu w dniu dokonania kolejnej czynności egzekucyjnej, tj. 23 grudnia 2016 r., w którym zajęto wynagrodzenie za pracę. Jak bowiem wynika z art. 32 u.p.e.a. organ egzekucyjny lub egzekutor, przystępując do czynności egzekucyjnych doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony. W świetle powyższego należy stwierdzić, że doręczenie zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego w późniejszej dacie aniżeli data odbioru przez stronę odpisu zawiadomienia o zajęciu wynagrodzenia za pracę, było prawidłowe.

W ocenie sądu, w niniejszej sprawie organ egzekucyjny mając na celu doprowadzenie do wykonania przez zobowiązanego obowiązku o charakterze pieniężnym zastosował prawidłowo przewidziany w u.p.e.a. – w art. 1 a pkt 12 lit. a tiret drugi - środek egzekucyjny tj. z wynagrodzenia za pracę. Zauważyć należy, że zgodnie z art. 72 § 1 ww. ustawy organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wynagrodzenia za pracę przez przesłanie do pracodawcy zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu tej części jego wynagrodzenia, która nie jest zwolniona spod egzekucji, na pokrycie egzekwowanych należności pieniężnych wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi. Organ jednocześnie wzywa pracodawcę, aby nie wypłacał zajętej części wynagrodzenia zobowiązanemu, lecz przekazał ją organowi egzekucyjnemu aż do pełnego pokrycia egzekwowanych należności pieniężnych.

Z akt sprawy wynika, że stosowne zawiadomienie o zajęciu z dnia 23 grudnia 2015 r. zostało przesłane pracodawcy, a skarżący został o tej czynności powiadomiony w dniu 23 grudnia 2015 r. Nadto należy stwierdzić, że zawiadomienie o zajęciu z dnia 23 grudnia 2015 r., zostało sporządzone zgodnie ze wzorem zawiadomienia określonym w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 16 maja 2014 r. w sprawie dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2014r., poz. 655). Zastosowany środek egzekucyjny znajduje się w katalogu środków wymienionych w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., czym wypełniono przesłanki zawarte w art. 67 § 1 u.p.e.a. Czynność egzekucyjna zajęcia wynagrodzenia za pracę została dokonana w oparciu o tytuły wykonawcze doręczone uprzednio, a więc w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Zawiadomienie zawierało również wszystkie niezbędne elementy o których mowa w art. 67 § 2 u.p.e.a. Z treści tego wzoru, jak również z zapisów art. 67 u.p.e.a. określającego wymogi, jakim powinno odpowiadać zawiadomienie o zajęciu prawa majątkowego zobowiązanego u dłużnika zajętej wierzytelności nie wynika, by zawiadomienie zawierało określenie egzekwowanego obowiązku (obowiązku wynikającego z tytułu wykonawczego). Rodzaj egzekwowanego obowiązku wynika bowiem z treści tytułu wykonawczego, którego numer został powołany w przedmiotowym zawiadomieniu o zajęciu.

Niezasadne są zarzuty skargi na czynności egzekucyjne z dnia 30 grudnia 2015 r. dotyczące podania w zawiadomieniu nr [...] nieprawidłowych kwot należności głównej i odsetek za zwłokę. Należy stwierdzić, że organ egzekucyjny właściwie stwierdził, że kwoty te wynikają z tytułu wykonawczego. Jednocześnie zauważenia wymaga, że w trybie skargi na czynności egzekucyjne nie podlegają rozpatrzeniu kwestie materialnoprawne stanowiące podstawę uruchomienia odrębnego postępowania administracyjnego. Istnienie obowiązku, w tym wysokość odsetek, egzekwowanych na podstawie tytułu wykonawczego nr [...], była przez pełnomocnika strony kwestionowana w zrzutach w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Weryfikacja poprawności naliczenia kosztów egzekucyjnych również następuje w odrębnym w stosunku do wszczynanego na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. postępowania.

Nie można się zgodzić ze stroną, że organem właściwym do rozpoznania skargi wniesionej pismem z dnia 30 grudnia 2015 r. był Dyrektor Izby Skarbowej, a nie organ egzekucyjny. Wskazania wymaga, że organ egzekucyjny był uprawniony do orzekania w sprawie na mocy art. 54 § 5 u.p.e.a. w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. Zgodnie bowiem z art. 68 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o administracji podatkowej (Dz.U. z 2015 r., poz. 2184), do postępowań wszczętych skargami lub wnioskami złożonymi przed dniem wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów ustawy zmienianej w art. 39, w brzmieniu dotychczasowym, i niezakończonych do dnia wejścia w życie ustawy stosuje się przepisy dotychczasowe. Uwzględniając to, że datą wszczęcia postępowania na żądanie strony jest dzień doręczenia żądania organowi administracji publicznej (art. 61 § 3 K.p.a.), co w niniejszej sprawie nastąpiło w dniu 7 stycznia 2016 r. organ egzekucyjny prawidłowo rozpoznał skargę na czynności egzekucyjne.

W ocenie sądu, trafnie wskazał organ II instancji w odpowiedzi na skargę, że toczące się odrębne postępowanie zarówno przed sądem jak i organami administracyjnymi, w sprawach podatkowych i egzekucyjnych, nie tamuje biegu postępowania w przedmiocie skargi na czynności egzekucyjne, zainicjowanej pismem z dnia 30 grudnia 2015 r.

Uwzględniając powyższe w ocenie sądu, Naczelnik Urzędu Skarbowego dokonując zajęcia prawa majątkowego zawiadomieniem z dnia 23 grudnia 2015 r. nie naruszył przepisów regulujących kwestie zastosowania środka egzekucyjnego, jakim jest egzekucja z wynagrodzenia za pracę. Organ podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego oraz wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy. W zaskarżonym postanowieniu organ egzekucyjny zawarł wszystkie elementy, o których mowa w art. 124 K.p.a. m.in. powołał obowiązujące w niniejszej sprawie przepisy prawa, a podjęte w zaskarżonym postanowieniu stanowisko wyczerpująco uzasadnił. Wbrew twierdzeniom skarżącego brak było zatem podstaw do uchylenia postanowienia zaskarżonych postanowień.

Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r., poz. 718) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego.

Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy oddalił skargę nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.