Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 736/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-08-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6015 Uzgodnienia
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: par. 15 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 121 poz 1137
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod  względem ochrony przeciwpożarowej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Protokolant Piotr Bibrowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w R. na postanowienie Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia uzgodnienia stwierdzającego zgodność projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienia nr [...] i [...] organu pierwszej instancji, II. stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej na rzecz skarżącej P. Sp. z o.o. w R. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

E. i W. U., właściciele myjni samochodowej zlokalizowanej na działce nr [...] przy ul. [...] we W., pismami z dnia 5 i 25 lipca 2007 r. zwrócili się do [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej o unieważnienie dokonanych przez L. K. uzgodnień z dnia [...] kwietnia 2004 r. i z dnia [...] kwietnia 2005 r. (prostującego oczywistą pomyłkę) oraz z dnia [...] marca 2006 r. w zakresie ochrony przeciwpożarowej dla inwestycji polegającej na rozbudowie i przebudowie stacji paliw o stanowisko do tankowania samochodów gazem płynnym LPG wraz z niezbędną infrastrukturą, położonej na sąsiedniej działce nr [...], przy ul. [...] we W..

Po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej wydał dwa postanowienia z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] i Nr [...].

Postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., Nr [...], [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej, na podstawie art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. k.p.a. oraz § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej (Dz. U. Nr 121, poz. 1137), unieważnił dokonane przez rzeczoznawcę do spraw zabezpieczeń przeciwpożarowych L. K. (Nr upr. [...]) uzgodnienia z dnia [...] kwietnia 2004 r. oraz z dnia [...] kwietnia 2005 r. (prostującego oczywistą pomyłkę). Stwierdzały one zgodność ww. projektu z wymaganiami ochrony przeciwpożarowej W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że ww. projekt budowlany przewidywał usytuowanie stanowiska na tankowanie, tj. dystrybutora i dwóch zbiorników o pojemności 4850 dm3, w odległości 26,5 m od budynku myjni samochodowej znajdującej się na działce wnioskodawców. Organ I instancji przyjął, że budynek myjni samochodowej zalicza się do grupy budynków użyteczności publicznej. Zdaniem organu wynika to z § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie w warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz załącznika do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zakresie odnoszącym się do obiektów budowlanych kategorii XVII a także pisma Departamentu Procesu Budowlanego Ministerstwa Budownictwa BB1s-022/6196/07 z dnia 14 września 2007 r. Na podstawie ww. ustaleń, Komendant Wojewódzki stwierdził, że w niniejszej sprawie usytuowanie stanowiska do tankowania samochodów gazem płynnym LPG na działce nr [...] w odległości 26,5 m od budynku myjni samochodowej położonej na działce nr [...], jako obiektu użyteczności publicznej, jest niezgodne z § 133 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 98, poz. 1067, ze zm.), który obowiązywał w dacie uzgadniania dokumentacji, bowiem przepis ten nakazywał zachowanie odległości od takich obiektów 30 m.

Z tych względów, [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej uznał, że ww. uzgodnienie z dnia [...] kwietnia 2004 r. i jego sprostowanie z dnia [...] kwietnia 2005 r. zostały dokonane z rażącym naruszeniem prawa.

Ponadto, postanowieniem z dnia [...] października 2007 r., Nr [...], organ I instancji, unieważnił kolejne uzgodnienie ww. rzeczoznawcy zamieszczone na projekcie zamiennym dotyczącym tej samej inwestycji, gdyż projekt zamienny przewidywał również odległość 26,5 m stanowiska do tankowania od budynku myjni samochodowej położonej na sąsiedniej działce. Z tych samych względów co w postanowieniu Nr [...], [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej stwierdził, że ww. uzgodnienie zostało dokonane z rażącym naruszeniem prawa. Zażalenia od ww. postanowień wniosła "P." Sp. z o.o. w R., zw. dalej Spółką oraz rzeczoznawca. W zażaleniach podniesiono, że na podstawie uzgodnionej dokumentacji projektowej, decyzją z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...], Prezydenta [...], wydane zostało pozwolenie na budowę. Ponadto powołując się na stanowisko Komendy Głównej PSP przedstawione m.in. w "Przeglądzie Pożarniczym" Nr 1 z 2005 r. dopuszczające lokalizację zbiorników z gazem płynnym i odmierzacza tego gazu na stacji gazu płynnego (LPG) w odległości 20 m, a nie 30 m od budynku myjni samochodów zarzucono, że organ I instancji błędnie zinterpretował w odniesieniu do myjni samochodowej pojęcie "budynek użyteczności publicznej".

Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2007 r., znak: [...], Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej utrzymał w mocy zaskarżone postanowienia Nr [...] i Nr [...]. Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Spółkę, jednakże w dniu 14 maja 2008 r., na wniosek skarżącej Spółki, Sąd umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe, ponieważ w odrębnym postępowaniu postanowieniem z dnia [...] stycznia 2008 r. Komendant Główny PSP stwierdził nieważność ww. postanowienia będącego przedmiotem skargi.

Po wyeliminowaniu z obrotu prawnego postanowienia organu II instancji, organ ten postanowieniem z dnia [...] lutego 2008 r., znak: [...] utrzymał się w mocy postanowienia z dnia [...] października 2007 r. Nr [...] oraz Nr [...]. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że w niniejszej sprawie w związku z wystąpieniem organu I instancji, wydał pismo [...] z dnia [...] sierpnia 2007 r., w którym poinformował, że sprawa uzgodnienia lokalizacji przedmiotowego stanowiska tankowania gazem płynnym samochodów powinna być rozpatrywana na podstawie wymagań rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Natomiast w sprawie kwalifikacji obiektu wrócił się o interpretację Ministerstwa Budownictwa. Pismem BBls-022/6196/07 z dnia 14 września 2007 r., Departament Procesu Budowlanego Ministerstwa Budownictwa odpowiedział, że w świetle definicji budynków zawartych w § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek myjni położonej na działce nr [...] można zaliczyć do grupy budynków użyteczności publicznej, o których mowa w § 3 pkt 6 ww. rozporządzenia. Na podstawie tego stanowiska, Komendant Główny wskazał w piśmie BZ-II-5500/20-7/07 z dnia 8 października 2007 r., że rozpatrzenie sprawy bezpieczeństwa pożarowego, w zw. z lokalizacją stanowiska tankowania gazem płynnym samochodów ze zbiornikami naziemnymi na stacji paliw sąsiadującej z myjnią samochodową, powinno nastąpić przy uwzględnieniu, iż przedmiotowa myjnia zaliczana jest do grupy obiektów użyteczności publicznej. Ponadto, organ II instancji wskazał, że decyzja z dnia [...] stycznia 2005 r., Nr [...], Prezydenta [...] o pozwoleniu na budowę została "cofnięta" w toku postępowania, co oznacza, że nie było ono prawidłowo wydane i nie może świadczyć o prawidłowości założonej kwalifikacji obiektów budowlanych oraz lokalizacji przedmiotowego stanowiska tankowania gazem płynnym samochodów. Zdaniem organu II instancji, budynki myjni samochodowych zaliczane są do kategorii obiektów budowlanych XVII, tj. do budynków handlu, gastronomii i usług, a więc mieszczą się w definicji budynku użyteczności publicznej. Ponadto, powołanie się na stanowisko Komendy Głównej PSP, które dopuszczało jakoby lokalizację zbiorników z gazem płynnym i odmierzacza tego gazu na stacji gazu płynnego (LPG) w odległości 20 m od budynku myjni jest nieuprawnione, gdyż stanowisko to (poz. Lp. 8 zbioru wyjaśnień opublikowanego w "Przeglądzie Pożarniczym" nr 1/2005) dotyczyło stacji paliw płynnych jako jednego obiektu, należącego do jednego właściciela, z obsługą wszystkich klientów i tych zarówno kupujących paliwa, jak i korzystających z myjni samochodowej, co uzasadniało możliwość zachowania odległości budynku myjni samochodów na stacji paliw płynnych 20 m, tak jak dla "innych obiektów budowlanych", zgodnie z wymaganiami § 133 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie. Z tych względów organ II instancji uznał, że rozstrzygnięcia [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży są prawidłowe.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka, zarzucając naruszenie przepisów § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, iż budynek myjni samochodowej zalicza się do grupy budynków użyteczności publicznej oraz § 133 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, iż budynek myjni samochodowej zalicza się do grupy budynków użyteczności publicznej, a tym samym stacja LPG winna znajdować się w odległości 30 m od tego budynku, a także § 209 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, poprzez przyjęcie, iż budynek myjni samochodowej zalicza się do grupy budynków użyteczności publicznej, a więc jest to budynek kwalifikujący się do kategorii zagrożenia ludzi ZL.

Zarzucono też naruszenie § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, poprzez błędną wykładnię, iż doszło do rażącego naruszenia prawa przez rzeczoznawcę przy uzgodnieniu projektu budowlanego obiektu budowlanego, gdy w rzeczywistości tak nie jest. Oraz przepisów art. 7 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, oraz nieustalenie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności, art. 75 k.p.a., poprzez posłużenie się interpretacją Ministerstwa Budownictwa, która nie stanowiła w sprawie dowodu w rozumieniu k.p.a., art. 77 k.p.a., poprzez uchybienie nakazowi nałożonego ustawą na organ wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego i art. 80 k.p.a., poprzez nieobiektywną ocenę zgromadzonych w sprawie dowodów i uznanie okoliczności za udowodnione podczas, gdy w rzeczywistości nie było ku temu podstaw.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Państwowej Straży Pożarnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, rozstrzyga w granicach sprawy, kontrolując postępowanie oraz akty administracyjne wydane przez organy administracji publicznej i uwzględnia skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeśli miały one istotny wpływ na wynik sprawy administracyjnej.

Skarga podlega uwzględnieniu, chociaż nie wszystkie zarzuty skargi były trafne.

W niniejszej sprawie organy administracyjne przeprowadziły postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności uzgodnień przeciwpożarowych z naruszeniem § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej, które miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Podstawą prawną dokonywanych przez rzeczoznawców uzgodnień jest § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej. W pkt 2 tego przepisu wskazano, że podstawę uzgodnienia stanowią dane określone przez projektanta, dotyczące warunków ochrony przeciwpożarowej obiektu budowlanego, obejmujące odległość od obiektów sąsiadujących. Natomiast cała procedura dokonywania uzgodnienia powinna być przeprowadzona wedle postanowień Rozdziału 3 ww. rozporządzenia.

Podstawą uzgadniania przez rzeczoznawców projektów budowlanych są przepisy wspomnianego rozporządzenia, wydane na podstawie art. 6 ust. 2 i 3 ustawy o ochronie przeciwpożarowej zawierające delegację m.in. do określenia trybu i zakresu dokonywania takich uzgodnień. § 15 ust. 2 ww. rozporządzenia stanowi podstawę do ewentualnego unieważnienia przez komendanta wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej uzgodnienia projektu budowlanego obiektu budowlanego, dokonanego przez rzeczoznawcę z rażącym naruszeniem prawa. Proceduralnym wyrazem takiego rozstrzygnięcia jest postanowienie, na które przysługuje zażalenie do Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej.

Pomimo zatem, że uzgodnienia dokonuje rzeczoznawca nie będący organem administracyjnym, przez postawienie pieczęci uzgadniającej na projekcie budowlanym, (który dopiero w przyszłości będzie przedłożony organom architektoniczno-budowlanym do zatwierdzenia, i przybierze formę pozwolenia na budowę) to jak wynika z trybu postępowania przewidzianego przez przepisy rozporządzenia właściwy organ Straży Pożarnej wydaje w sprawie unieważnienia takiego uzgodnienia akt administracyjny w formie zaskarżalnego postanowienia, na które zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. służy skarga do sądu administracyjnego.

Podstawą unieważnienia uzgodnienia jest tylko jedna przesłanka, tj. dokonania uzgodnienia z rażącym naruszenie prawa. Jeśli przesłankę tę odnosi się do naruszenia przepisu prawa czy to materialnego czy formalnego nie jest wystarczające wykazanie przez organ, że przepis prawa został naruszony. Przepis dopuszcza bowiem unieważnienie uzgodnienia tylko wówczas gdy naruszenie jest rażące, a zatem nie chodzi o zwykłe naruszenie prawa, lecz o kwalifikowaną postać takiego naruszenia.

Zadaniem organów było zatem nie tylko wykazanie, że uzgodnienie rzeczoznawcy w zakresie odległości przedstawionych w projekcie budowlanym nie jest zgodne z § 133 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie, lecz że w okolicznościach przedmiotowej sprawy naruszenie tego przepisu przybrało postać naruszenia rażącego.

Cechą rażącego naruszenia prawa w rozumieniu jest to, że treść rozstrzygnięcia pozostaje w oczywistej sprzeczności z określoną normą prawną przez proste ich zestawienie ze sobą w ten sposób, iż powstają skutki niemożliwe do zaaprobowania w praworządnym państwie. Podstawą zastosowania tej przesłanki może być zatem nie budzący wątpliwości stan prawny. Rażące naruszenie prawa to naruszenie oczywiste, wyraźne, bezsporne. Ustalenie, czy w konkretnym wypadku nastąpiło "rażące naruszenie prawa", wymaga zawsze bardzo wnikliwego rozważenia. Obowiązkiem organu stwierdzającego nieważność z powodu rażącego naruszenia prawa jest wyraźne wykazanie, nie tylko który przepis został naruszony, lecz również dlaczego naruszenie to organ ocenił jako rażące w określonym stanie faktycznym sprawy.

Nie jest wątpliwe, że przepis wspomnianego rozporządzenia stanowił, iż stanowiska tankowania pojazdów samochodowych oraz zbiorniki gazu płynnego powinny być usytuowane w odległości nie mniejszej niż 30 m od budynków użyteczności publicznej. Zgodnie z § 3 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690, ze zm.) przez budynek użyteczności publicznej należy rozumieć budynek m.in. przeznaczony na potrzeby usług, obsługi pasażerów w transporcie drogowym oraz każdy inny ogólnodostępny budynek przeznaczony do wykonywania podobnych funkcji, w tym także budynek biurowy i socjalny. W świetle tej definicji budynek myjni samochodowej jako ogólnodostępny, przeznaczony do świadczenia usług nieograniczonej liczbie klientów, uznać trzeba za budynek użyteczności publicznej, a zatem § 133 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia ma zastosowanie. Prawidłowo zatem zakwalifikowano myjnię w zaskarżonym postanowieniu jako budynek użyteczności publicznej oraz to, że stanowiska do tankowania pojazdów i zbiorniki powinny zostać zaprojektowane w odległości nie mniejszej niż podana w ww. przepisie.

Stwierdzenie naruszenia ww. przepisu rozporządzenia przez organy Straży Pożarnej nie zostało jednak poddane analizie w kontekście rażącości naruszenia, tj. odnośnie co do oczywistości naruszenia przepisu, a także niemożności pogodzenia skutków tego naruszenia z obiektywnym porządkiem prawnym. Obowiązek taki wynika zaś z treści § 15 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2003 r. w sprawie uzgadniania projektu budowlanego pod względem ochrony przeciwpożarowej uprawnia, który daje podstawę do unieważnienia uzgodnienia tylko wówczas, gdy zachodzi naruszenie prawa o charakterze rażącym.

Poddając ocenie oczywistość naruszonej normy prawnej w odniesieniu do określenia charakteru budynku myjni, orany nie mogą pomijać (chociaż przesądził to Sąd w obecnie wydanym wyroku), że w czasie procesu uzgadniania mogły istnieć wątpliwości co do jednoznacznego rozumienia przepisu i to nie tylko na tle przytaczanych artykułów w prasie fachowej, lecz również wątpliwości organu unieważniającego uzgodnienie, którym dał on wyraz zwracając się o interpretację do Ministra Budownictwa. Nie bez znaczenia dla oceny rażącości naruszenia przepisu w zakresie odległości jest i to, że z innych przepisów tego rozporządzenia wynika, że przewidywały one możliwość spełnienia warunków w zakresie odległości w inny sposób, Np. jak wynika z ust. 2 § 133 odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1-5, mogą być zmniejszone o połowę m.in. w przypadku zastosowania ściany oddzielenia przeciwpożarowego zgodnej z wymaganiami określonymi w § 75 ust. 3 tego rozporządzenia. Jak z kolei wynika z § 232 ust. 2 warunki techniczne, określone w § 1 nie mają zastosowania do obiektów, dla których do dnia wejścia w życie rozporządzenia zostało wydane pozwolenie na budowę, a decyzja w tym zakresie była ostateczna, i które nie zagrażają życiu ludzi lub środowisku. Jest oczywiste, że zacytowany § 232 dotyczy sytuacji innych niż przyszłe pozwolenia na budowę podlegające uzgadnianiu, nie mniej z tego przepisu wynika, że racją prawną warunków ustalanych przez to rozporządzenie, w tym również ustalane w nim odległości, mają zapewnić przede wszystkim ochronę życia ludzi, a także ochronę środowiska. Z tego względu, jeśli jednym z elementów poddawanych przez organ analizie i wartościowaniu w kwestii rażącości naruszenia konkretnego przepisu winny być skutki nie dające się pogodzić z porządkiem społeczno-ekonomicznym, to trzeba mieć na uwadze jakie skutki w tym zakresie, w okolicznościach badanej sprawy, może spowodować zmniejszenie wymaganej odległości z 30 do 26,5 m. Podobne zapisy pozwalające na spełnienie wymagań w zakresie warunków w inny sposób niż określono w przepisach techniczno-budowlanych daje § 16 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uzgadniania projektu budowlanego.

Skoro zaś istniały podstawy prawne do odmiennego, niż to wynika z przepisu techniczno budowlanego, ustalania odległości, to tym bardziej uzasadnione jest wymaganie, aby organ Straży Pożarnej unieważniając uzgodnienie nie ograniczał się do stwierdzenia naruszenia przepisu w zakresie niezachowania wymaganej odległości, ale aby wykazał, że w okolicznościach rozpatrywanej sprawy, niezachowanie tej odległości (w stanie prawnym obowiązującym w dacie uzgodnienia) powodowało skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Skutki te to skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa. Por. Wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r. sygn. akt OSK 1134/04, Lex 165717.

Na marginesie można dodać, że wiosek skarżącej Spółki z dnia 16 lipca 2008 r. o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia na podstawie art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. Sąd ocenił jako chybiony z tego względu, że eliminacja z obrotu prawnego w trakcie toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego wcześniejszego postanowienia z dnia [...] grudnia 2007 r. znak: [...] (sprawa sygn. akt VII SA/Wa 265/08), nie zniosła właściwości tego organu do ponownego rozpoznania zażalenia od postanowień Nr [...] i Nr [...].

W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.