Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 214/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 10
journal: Dz.U. 2019 poz 1505
law: Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa t.j.
article: § 4, § 7
journal: Dz.U. 2014 poz 1468
law: Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 23 października 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zadań  związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w  związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Szymanowicz-Nowak (sprawozdawca), Sędziowie Sędzia WSA Justyna Mazur, Sędzia WSA Renata Nawrot, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 maja 2021 r. w Radomiu sprawy ze skargi A. K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania wsparcia oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...] Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w W. (dalej: organ odwoławczy, organ II instancji, Prezes ARiMR), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) oraz art. 10 ust. 2 ustawy z 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U z 2019 r. poz. 1505, dalej: ustawa o ARiMR), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: organ I instancji, Dyrektor [...]OR ARiMR) z [...] sierpnia 2020 r. Nr [...] o odmowie przyznania wsparcia.

Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia:

A. K. (dalej: strona, skarżący, producent, beneficjent) ubiegał się

o przyznanie pomocy w ramach mechanizmu "Dalsze tymczasowe wsparcie producentów owoców i warzyw (DOWIII)" w trybie rozporządzenia Rady Ministrów z 23 października 2014 r. w sprawie realizacji przez Agencję Rynku Rolnego zadań związanych z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1468, dalej: rozporządzenie RM z 2014 r.).

W powiadomieniu z 12 stycznia 2016 r. skarżący zadeklarował swój udział

w programie jako producent indywidualny niebędący członkiem organizacji producentów owoców i warzyw. Na podstawie tego powiadomienia przeprowadził operację wycofania jabłek z rynku i [...] lipca 2016 r. złożył wniosek o przyznanie wsparcia.

W dniu [...] września 2016 r. Dyrektor Oddziału Terenowego Agencji Rynku Rolnego w W. (dalej: Dyrektor OT ARR) decyzją nr [...] udzielił stronie wsparcia w kwocie [...] EUR, która została przeliczona na kwotę [...] zł za przeprowadzenie operacji wycofania jabłek z rynku. Płatność zrealizowano 27 września 2016 r.

W okresie od 19 do 23 września 2016 r. przeprowadzono audyt Komisji Europejskiej (dalej: KE) w zakresie kontroli wydatkowania środków finansowanych

z budżetu UE w latach 2014-2016, w wyniku czego nie potwierdzono prawidłowości wypłaty wsparcia na rzecz producenta. Stwierdzono wówczas, że działania producentów wnioskujących o wsparcie, którzy jednocześnie są członkami uznanej organizacji producentów, zostały dokonane z naruszeniem prawa.

Postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] Dyrektor OT ARR wszczął wobec producenta z urzędu postępowanie w sprawie zwrotu nienależnie pobranych środków w ramach mechanizmu "Dalsze tymczasowe wsparcie producentów owoców i warzyw (DOWIII)" z uwagi na jego przynależność do uznanej organizacji producentów owoców i warzyw "[...] Sp. z o.o. z siedzibą w D. (dalej również: organizacja producentów, Spółka).

Następnie pismem z 4 września 2019 r. Dyrektor [...]OR ARiMR wystąpił do Prezesa ARiMR z wnioskiem o stwierdzenie w trybie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nieważności decyzji Dyrektora OT ARR z [...] września 2016 r. w sprawie udzielenia producentowi wsparcia. W dniu [...] listopada 2019 r. Prezes ARiMR wydał decyzję nr [...], którą stwierdził nieważność decyzji Dyrektora OT ARR

z [...] września 2016 r. nr [...], zaś Minister Rolnictwa i Rozwoju Wsi, po rozpoznaniu odwołania strony, decyzją z [...] marca 2020 r. znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Prezesa ARiMR.

Mając powyższe na uwadze, Dyrektor [...]OR ARiMR decyzją z [...] sierpnia 2020 r. Nr [...], działając na podstawie § 7 pkt 1 w związku z § 4 rozporządzenia RM z 2014 r., po rozpoznaniu wniosku strony z [...] lipca 2016 r., odmówił przyznania wsparcia z tytułu tymczasowego wsparcia producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej.

Zdaniem organu I instancji producent owoców, będący członkiem uznanej organizacji producentów owoców i warzyw realizującej program operacyjny, utracił uprawnienie do uzyskania indywidualnego wsparcia w ramach przedmiotowego mechanizmu.

Z ustaleń organu I instancji wynika, że Dyrektor OT ARR [...] września 2016 r. wydał decyzję nr [...], mocą której przyznał organizacji producentów [...] Sp. z o.o. z siedzibą w D. wsparcie za wycofanie jabłek z rynku w wysokości [...] zł, stanowiące równowartość kwoty [...] EUR. Spółka została wpisana do ewidencji producentów 13 sierpnia 2007 r. pod nr [...]. Wykaz członków organizacji producentów złożony 31 marca 2009 r. zawierał imienny spis jej członków, w tym również dane skarżącego, który jest udziałowcem spółki od 30 października 2007 r. Tak więc producent w dniu składania powiadomienia, tj. 12 stycznia 2016 r., był członkiem uznanej organizacji producentów. Przeprowadzając 23 czerwca 2016 r. operację wycofania produktów z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji oraz deklarując swój udział jako producent indywidualny niebędący członkiem organizacji, działał niezgodnie ze złożonymi do ARR dokumentami i wbrew obowiązującym przepisom krajowym i unijnym.

Zdaniem organu I instancji w mechanizmie mogli brać udział jako beneficjenci tylko uznane organizacje producentów, które realizują program operacyjny, oraz producenci indywidualni, którzy nie są ich członkami, a którzy spełniają wymogi przewidziane w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 2014 r. Wyłącznie te dwie kategorie podmiotów mogą zgłosić chęć uczestnictwa w mechanizmie. Powiadomienie złożone przez inny nieuprawniony podmiot nie odniosło skutku. W ocenie Dyrektora [...]OR ARiMR terminem determinującym w przedmiotowej sprawie jest data wycofania owoców z rynku, tj. 23 czerwca 2016 r., kiedy to skarżący był już członkiem grupy realizującej program operacyjny.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji producent, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie w całości. Równocześnie na podstawie art. 136 k.p.a. strona wniosła o uzupełnienie dowodów w sprawie o ustalenia audytu KE przeprowadzonego w dniach 19 -23 września 2016 r., w tym zalecenia poaudytowe, stanowiska ARR

i ARiMR prezentowane w tej kwestii w trakcie przeprowadzania audytu oraz stanowisko ostateczne strony polskiej co do ustaleń audytowych i zaleceń poaudytowych KE. Strona zawnioskowała również o umożliwienie jej wypowiedzenia się co do ww. dowodów w realnym terminie.

Zdaniem producenta organ I instancji powinien zawiesić postępowanie do czasu rozpatrzenia skargi wniesionej przez stronę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję ostateczną Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2020 r. w przedmiocie utrzymania w mocy decyzji Prezesa ARiMR z [...] listopada 2019 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z [...] września 2016 r. o udzieleniu stronie wsparcia.

Poza tym organ I instancji nie uwzględnił wniosku strony o zawieszenie postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., o czym orzekł postanowieniem z [...] lipca 2020 r. nr [...], na które wniesiono zażalenie.

Decyzja organu I instancji, zdaniem strony, została wydana przedwcześnie, ponieważ decyzja z [...] marca 2020 r. nie jest jeszcze prawomocna oraz nie rozpoznano jeszcze zażalenia na postanowienie z [...] lipca 2020 r. W tej sytuacji organ I instancji naruszył:

- art. 7 k.p.a. w zakresie zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli;

- art. 8 k.p.a. w zakresie zasady, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania -

w wyniku wydania decyzji przed rozpatrzeniem środków prawnych przysługujących stronie w sytuacji, gdy rozpatrzenie tych środków ma istotny wpływ na wynik niniejszego postępowania.

Strona zakwestionowała stanowisko organu I instancji wskazując, że dowody

w postaci: audytu KE, stanowisk ARR i ARiMR oraz ostatecznego stanowiska strony polskiej co do ustaleń audytowych i zaleceń poaudytowych nie mają znaczenia

w niniejszym postępowaniu, mimo że powołano się na nie w uzasadnieniu decyzji, ponieważ nie zostały włączone w poczet materiału dowodowego. Wniosek strony w tym zakresie został rozpatrzony negatywnie, co doprowadziło do wydania decyzji przez organ I instancji z naruszeniem następujących przepisów postępowania:

- art. 7 k.p.a. poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego i brak zgromadzenia w aktach sprawy całości dowodów, dotyczących audytu, jego ustaleń, zaleceń, stanowiska strony polskiej, mających istotny wpływ na przyjęcie interpretacji przepisów, na podstawie których stronie została przyznana pomoc finansowa,

- art. 8 k.p.a. poprzez niezamieszczenie w aktach sprawy dokumentów dotyczących przeprowadzenia audytu przez KE, jego ustaleń i zaleceń, na które powołuje się organ I instancji, a które nie są stronie znane, oraz uniemożliwienie stronie zapoznanie się z tymi dokumentami, co tym samym powoduje naruszanie przez organ

I instancji art. 9 k.p.a.;

- art. 10 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie przez organ I instancji wypowiedzenie się w stadium sprawy dotyczącym jej rozpoznania, ze względu na krótki termin określony w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania administracyjnego,

w wyniku tego, że przed wydaniem decyzji organ I instancji nie umożliwił stronie wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, nie zawiadamiając strony o zakończeniu postępowania; tym samym nie został w ramach postępowania w I instancji spełniony (w zakresie powołanych dowodów) warunek udowodnienia okoliczności faktycznych podany w art 81 k.p.a.

Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do wniosku strony

o dołączenie do akt przedmiotowej sprawy kopii akt z postępowania odwoławczego od decyzji Nr [...] Prezesa ARiMR oraz postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora OT ARR nr [...] z [...] września 2016 r., czym dodatkowo naruszył art. 7 k.p.a. w zakresie zasady prawdy obiektywnej.

Skarżący zarzucił nadto, że w świetle art. 59 ustawy z dnia 10 lutego 2017 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowym Ośrodku Wsparcia Rolnictwa (Dz.U. poz. 624 ze zm., dalej: ustawa o KOWR) brak jest możliwości prawnej zakończenia postępowania wszczętego powiadomieniem strony z 12 stycznia 2016 r. oraz wnioskiem o przyznanie wsparcia z [...] lipca 2016 r. nawet w przypadku stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 2016 r. z uwagi na brak możliwości stosowania przepisów prawa materialnego w tym zakresie przez organy administracji (obecnie Dyrektora ARiMR). Powołując przepisy art. 59 pkt 3, art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 2 ustawy o KOWR strona uznała, że organy ARiMR mogły prowadzić działania na podstawie dotychczasowych przepisów jedynie do zakończenia danego rodzaju działań. Tymczasem działanie w ramach przedmiotowego mechanizmu zostało zakończone,

a środki z tytułu pomocy UE wypłacone.

Zdaniem skarżącego organ I instancji niesłusznie powołał się na art. 47 ust. 2

i art. 48 ust. 2 ww. ustawy, gdyż ARR nie była stroną lub uczestnikiem, lecz organem,

a w art. 48 ust. 1 określono właściwość organów w zakresie postępowań wszczętych

i niezakończonych decyzją ostateczną. Przepis art. 59 pkt 3 ustawy o KOWR dotyczy nie właściwości, ale możliwości prowadzenia działań, prowadzonych dotychczas przez ARR na podstawie m.in. rozporządzenia RM z 2014 r., stanowiącego podstawę prawną

przedmiotowej decyzji, ale jedynie do zakończenia danego rodzaju działań. Przepisy dotychczasowe podane w podstawie prawnej kwestionowanej decyzji nie mogą być zatem powoływane. Stąd, zdaniem strony, jest to rażące naruszenie prawa, tj. art. 59 ustawy o KOWR.

Niezależnie od powyższego z ostrożności procesowej beneficjent podniósł, że wymogi przewidziane rozporządzeniem RM z 2014 r. oraz rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) Nr 1031/2014 z dnia 29 września 2014 r. ustanawiającego dalsze tymczasowe nadzwyczajne środki wsparcia producentów niektórych owoców

i warzyw (Dz.Urz. UE. L. 284 z 30.09.2014 r., str. 22, dalej: rozporządzenie 1031/2014) zostały przez producenta spełnione.

Rozporządzenie 1031/2014 nie zakazuje uzyskania dofinansowania przez członków grupy (uznanej organizacji owoców i warzyw), ale wskazuje jedynie, że ma się to odbyć "za pośrednictwem grupy". Możliwość uzyskania takiego wsparcia przez członków niezrzeszonych w organizacji (grupie) jest dopuszczona wyjątkowo. Zdaniem strony sam fakt uzyskania przez członka grupy wsparcia (bez pośrednictwa grupy), ale na inne (nie te same) owoce lub warzywa, na które uzyskuje je za pośrednictwem grupy, nie stanowi naruszenia przepisów rozporządzenia 1031/2014. Według strony wykonanie przepisów rozporządzenia UE przez literalne brzmienie przepisów rozporządzenia RM z 2014 r. nie w pełni uwzględnia ten sam cel, zatem ich wykładnia jako wykładnia prounijna powinna ten cel uwzględnić.

Strona podkreśliła, że przepis § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 2014 r. nie przewiduje sytuacji, w której po wystąpieniu z powiadomieniem przez producenta

(o wycofaniu owoców) zmienia się stan faktyczny, że organizacja, której jest członkiem, również ubiega się o dofinansowanie w ramach tego samego programu; formularze nie zawierały wyraźnych informacji, a oświadczenia były ogólne i nieprecyzyjne.

Strona, powołując się na uzasadnienie wyroku WSA z 20 lutego 2019 r. sygn. akt VIII SA/Wa 863/18, wskazała, że w przepisach prawa występuje w tym zakresie luka, gdyż według strony przyjęcie powiadomienia było warunkiem przyznania wsparcia

i w istocie złożenie powiadomienia wszczynało postępowanie administracyjne

o przyznanie wsparcia, a nie złożenie wniosku. Organ I instancji nie dokonał ustaleń, kto pierwszy złożył powiadomienie, a decyzja przyznająca wsparcie beneficjentowi została wydana wcześniej, niż decyzja przyznająca wsparcie organizacji producentów, której był członkiem. Wsparcie finansowe przyznane Spółce nie obejmowało ani tych samych jabłek, ani tych samych ilości, które producent mógł dystrybuować bez pośrednictwa tej organizacji. Producent wskazał, że złożone przez niego powiadomienie zostało złożone wcześniej, niż powiadomienie organizacji producentów, a organ posiadał wiedzę o tych faktach. W sytuacji niejednoznaczności przepisów organ

I instancji, zdaniem skarżącego, powinien zastosować art. 7a k.p.a. i przyznać stronie wnioskowaną pomoc.

Wskazaną na wstępie decyzją z [...] grudnia 2020 r. Nr [...] Prezes ARiMR utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...]OR ARiMR z [...] sierpnia 2020 r. Nr [...] o odmowie przyznania wsparcia.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy zgodził się z organem I instancji co do tego, że w mechanizmie przyznania wsparcia mogli brać udział jako beneficjenci tylko uznane organizacje producentów, które realizują program operacyjny oraz producenci indywidualni, którzy nie są ich członkami, a którzy spełniają wymogi przewidziane w § 4 ust.1 pkt 2 rozporządzenia RM z 2014 r. Tylko te podmioty mogą skutecznie zgłosić chęć uczestnictwa w mechanizmie poprzez złożenie powiadomienia, o którym mowa w § 4 ust. 3 w. rozporządzenia.

Producent, który przed przeprowadzeniem operacji wycofania z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji stał się członkiem i współudziałowcem uznanej organizacji producentów stracił prawo do otrzymania wsparcia, przyznawanego na podstawie § 4 ust. 1 pkt 2, § 8 ust. 1 rozporządzenia RM z 2014 r. oraz art. 5 ust. 1 rozporządzenia 1031/2014, bowiem kluczową datą istotną do weryfikacji uprawnień beneficjenta jest data przeprowadzenia operacji wycofania produktu. Terminem determinującym

w przedmiotowej sprawie jest więc data wycofania owoców, tj. 23 czerwca 2016 r.

W tym czasie skarżący był już członkiem grupy realizującej program operacyjny, tj. [...] Sp. z o. o., która również brała czynny udział w tym samym mechanizmie. Tym samym skarżący jako członek organizacji producentów nie miał uprawnienia do złożenia powiadomienia. Zdaniem organu odwoławczego nie ma przy tym znaczenia, że to strona pierwsza złożyła powiadomienie o zamiarze przeprowadzenia operacji

i z wcześniejszą datą otrzymała decyzję aniżeli organizacja producentów.

Wypłata wsparcia finansowego na rzecz Spółki skutkowała wykluczeniem skarżącego z katalogu podmiotów uprawnionych do udziału w mechanizmie, bowiem od 30 października 2007 r. był on członkiem uznanej organizacji producentów, która

w latach 2013-2015 realizowała program operacyjny. Strona, będąc producentem owoców i jednocześnie członkiem uznanej organizacji producentów owoców i warzyw realizującym program operacyjny, która otrzymała wsparcie w tym samym mechanizmie DOWIII, utraciła - zdaniem organu odwoławczego - uprawnienia do indywidualnego wsparcia finansowego w ramach przedmiotowego mechanizmu.

Organ II instancji podzielił stanowisko organu I instancji, że stronie nie przysługuje wsparcie z tytułu wycofania na bezpłatną dystrybucję 434 kg jabłek, ponieważ producent, wnioskując do Dyrektora OT ARR o wsparcie finansowe na podstawie art. 5 ust. 1 lit. a i art. 9 ust. 4 rozporządzenia 1031/2014 oraz § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 2014 r., ubiegał się o nienależną mu i nieuprawnioną pomoc unijną.

Jednocześnie Prezes ARiMR wyjaśnił, że podstawą prawną do działań podejmowanych przez Agencję w zakresie weryfikacji prawdziwości danych, na podstawie których dokonywane są wypłaty środków wsparcia finansowego jest, oprócz ww. przepisów prawa, art. 58 ust. 1 lit a rozporządzenia Parlamentu Europejskiego

i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/95, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.Urz.L.347 z 20.12.2013, str. 549 z późn. zm., dalej: rozporządzenie 1306/2013), zgodnie z którym państwa członkowskie przyjmują

w ramach Wspólnej Polityki Rolnej wszystkie przepisy ustawowe, wykonawcze

i administracyjne, podejmują wszelkie inne środki niezbędne do zapewnienia skutecznej ochrony interesów finansowych Unii, w szczególności w celu kontroli zgodności

z prawem i prawidłowości operacji finansowanych przez fundusze.

Odnosząc się do odwołania wskazano, że bezzasadny jest wniosek skarżącego o rozstrzygnięcie na korzyść strony istotnych wątpliwości interpretacyjnych, zgodnie

z art. 7a k.p.a., ponieważ nie występują żadne wątpliwości interpretacyjne co do treści normy prawnej zawartej w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 2014 r.

Organ I instancji, zdaniem Prezesa ARiMR, nie naruszył również przepisów art. 7, art. 8 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Zebrany w sprawie materiał dowodowy został oceniony prawidłowo, wnikliwie i autonomicznie, po wszechstronnym rozważeniu wiarygodności poszczególnych dowodów. W obszernym uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Dyrektor [...]OR ARiMR wyjaśnił wszystkie istotne dla sprawy okoliczności faktyczne i wskazał, na jakich dowodach się oparł, wydając swoją decyzję. Organ odwoławczy stwierdził, że nie dostrzegł żadnych okoliczności, które mogłyby wskazywać na niekompletność bądź uchybienia proceduralne przy gromadzeniu i analizie materiału dowodowego, a także naruszających zasady interpretacji spraw spornych na korzyść strony, czy praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Nie został też naruszony przepis art. 10 § 1 k.p.a., ponieważ z akt sprawy wynika, że skarżący został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w niniejszej sprawie. Poza tym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek wówczas, gdy stawiająca go strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych. Na stronie stawiającej zarzut spoczywa ciężar wykazania istnienia związku przyczynowego między naruszeniem przepisów postępowania a wynikiem sprawy (por. np. wyroki NSA: z 24 listopada 2015 r., II OSK 747/14, publ. LEX nr 2108802, z 17 maja 2016 r., I OSK 1994/14, publ. LEX nr 2108318). Skarżący

w niniejszej sprawie nie wykazał takich okoliczności.

Zdaniem organu odwoławczego bezzasadny jest wniosek skarżącego

o stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, ponieważ organy ARiMR są uprawnione do prowadzenia postępowania w niniejszej sprawie na podstawie art. 59, art. 47 i art. 48 ust. 2 ustawy o KOWR.

Organ II instancji podał następnie, że zarzuty strony dotyczące przedwczesnego wydania decyzji z [...] sierpnia 2020 r. przez Dyrektora [...]OR ARiMR są niezasadne, gdyż toczy się postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym

w Warszawie dotyczące skargi na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2020 r. w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora OT ARR z [...] września 2016 r. Decyzja ta jest ostateczna, zatem decyzja przyznająca wsparcie została wyeliminowana z obrotu prawnego. Natomiast zgodnie z art. 67 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.) złożenie skargi na decyzję nie wstrzymuje jej wykonalności.

Organ odwoławczy podzielił również stanowisko organu I instancji, że skierowanie skargi do sądu administracyjnego nie obliguje organu do zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Organ jest zobligowany do zawieszenia postępowania tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony, zakończenie postępowania administracyjnego (por. wyrok NSA z 20 grudnia 2012 r.,

II OSK 1570/11), a taki przypadek w przedmiotowej sprawie nie zachodzi.

Odnosząc się do zarzutu strony nieuwzględnienia wniosku o uzupełnienie dowodów dotyczących ustaleń audytu KE, organ odwoławczy uznał, że żądane dokumenty nie są konieczne, ponieważ nie przyczynią się one do wyjaśnienia sprawy oraz nie mają istotnego znaczenia w przedmiotowej sprawie. Podstawą wydania decyzji o odmowie przyznania wnioskowanej płatności jest bowiem fakt niespełnienia przez stronę przesłanki podmiotowej udziału w mechanizmie, wynikającej z rozporządzenia RM z 2014 r.

Jednocześnie organ II instancji wskazał, że włączył do akt sprawy dokumentację dotyczącą czynności kontrolnych i ustaleń audytowych przeprowadzonych w dniach 19-23 września 2016 r., o czym poinformowano stronę w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Zdaniem organu odwoławczego akta sprawy uzupełniono w sposób rzetelny i wyczerpujący, stąd brak podstaw do uwzględnienia kolejnego wniosku strony zawartego w piśmie z 29 października 2020 r. o uzupełnienie akt o stanowisko polskich organów administracyjnych w sprawie audytu.

Prezes ARiMR podał, że z uzupełnionych dokumentów wynikają zarzuty audytorów dotyczące nieprawidłowości w działaniach producentów wnioskujących

o wsparcie, będących równocześnie członkami uznanych organizacji producentów owoców i warzyw, w tym dotyczące również skarżącego. Stwierdzono, że działania producentów wnioskujących o wsparcie, będących jednocześnie członkami uznanej organizacji producentów, dokonane zostały z naruszeniem przepisów art. 1, art. 5 ust. 6 i art. 9 ust. 4 rozporządzenia 1031/2014. Tym samym kwota wypłacona producentowi na mocy decyzji nr z [...] września 2016 r., jako przyznana z naruszeniem ww. przepisów prawa, została wykluczona z finansowania przez budżet unijny, a w dokumencie przesłanym do władz polskich KE stwierdziła, że wsparcie finansowe przyznane producentowi jest nieuprawnione i niekwalifikowalne w ramach funduszu EFRG.

Organ odwoławczy ustalił więc, że Dyrektor [...]OR ARiMR w uzasadnieniu decyzji powołał się na ustalenia audytu KE w sposób wystarczający. Organ I instancji

w uzasadnieniu orzeczenia nie powoływał się na stanowisko ARR i ARiMR lub na "stanowisko ostateczne strony polskiej", odnoszące się do ustaleń audytowych

i zaleceń audytowych KE, a swoje stanowisko, przyznające rację zarzutom unijnych audytorów, jako organ ARiMR wyraził poprzez wydanie decyzji Nr [...] z [...] listopada 2019 r., którą stwierdził nieważność decyzji z [...] września 2016 r. o przyznaniu stronie wsparcia, ponieważ została wydana z rażącym naruszeniem prawa: § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 2014 r. oraz art. 5 ust. 1 lit. a i art. 9 ust. 4 rozporządzenia 1031/2014.

Organ odwoławczy uznał więc, że zgromadzone w sprawie dowody są wystarczające do wydania orzeczenia i przedstawianie "stanowiska władz polskich co do ustaleń audytowych i zaleceń audytowych" jest bezprzedmiotowe. Poza tym nie widział podstaw oraz celowości włączania do akt przedmiotowej sprawy akt sprawy dotyczącej stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora OT ARR z [...] września 2016 r. nr [...] oraz postępowania zakończonego decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. wydaną przez Prezesa ARiMR, która została utrzymana w mocy decyzją Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2020 r.

Nie zgadzając się z ww. rozstrzygnięciem skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący, zarzucając:

1) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez niewłaściwe zastosowanie oraz art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, w wyniku czego organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, zamiast ją uchylić i umorzyć postępowanie w sytuacji rażącego naruszenia przepisów ustawy o KOWR, poprzez niezastosowanie art. 59 pkt 3 tej ustawy oraz naruszenie art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 2 ustawy o KOWR przez ich błędne zastosowanie, gdyż z art. 59 pkt 3 tej ustawy wynika brak możliwości prawnej zakończenia postępowania wszczętego powiadomieniem strony RDK [...], złożonym 12 stycznia 2016 r. oraz wnioskiem strony o przyznanie wsparcia z [...] lipca 2016 r. - z uwagi na brak możliwości stosowania przepisów prawa materialnego w tym zakresie przez organy administracji (obecnie Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR);

- art. 7 k.p.a., w szczególności w zakresie:

- zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli

w wyniku wydania decyli przed wydaniem prawomocnego wyroku w przedmiocie zawieszenia postępowania;

- zasady prawdy obiektywnej poprzez niedokładne ustalenie stanu faktycznego

i niezgromadzenie w aktach sprawy całości dowodów w zakresie faktów dotyczących przeprowadzania w dniach 19-23 września 2016 r. audytu przez KE, treści jego ustaleń, zaleceń i stanowiska strony polskiej, mających istotny wpływ na przyjęcie interpretacji przepisów, na podstawie których stronie została przyznana pomoc finansowa,

- art. 8 k.p.a. poprzez:

- naruszanie zasady, że organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania - w wyniku wydania decyzji w I instancji przed rozpatrzeniem środków prawnych przysługujących stronie

w sytuacji, gdy rozpatrzenie tych środków zgodnie z żądaniem ma istotny wpływ na wynik postępowania, w którym wydano decyzję organu I instancji;

b) art. 7, art. 8, art. 77 i art. 107 k.p.a. poprzez:

- wydanie decyzji w II instancji przed rozpatrzeniem środków prawnych przysługujących stronie w sytuacji, gdy rozpatrzenie tych środków zgodnie z żądaniem ma istotny wpływ na wynik postępowania,

- nierozpatrzenie wniosku o zawieszenie postępowania,

- niedokładne ustalenie stanu faktycznego i nie zgromadzenie w aktach sprawy całości dowodów w zakresie ustalenia faktów dotyczących przeprowadzania audytu przez KE w zakresie stanowiska strony polskiej (w tym treści tych dokumentów),

a zwłaszcza stanowiska ARR oraz ARiMR prezentowanego w tej kwestii w trakcie przeprowadzania audytu oraz stanowiska ostatecznego strony polskiej co do ustaleń audytowych i zaleceń poaudytowych KE, co może mieć istotny wpływ na przyjęcie interpretacji przepisów, na podstawie których skarżącemu jest przyznana pomoc finansowa, w wyniku czego organ II instancji nie zgromadził i nie rozpatrzył całości materiału dowodowego, bezpodstawnie przyjmując, że dowody te nie mają znaczenia, przy czym nie uzasadnił w sposób dostateczny i pełny swojego stanowiska,

- brak ustaleń, czy to producent pierwszy złożył powiadomienie, czy organizacja producentów rolnych,

- niepełne uzasadnienie faktyczne i prawne skarżonej decyzji poprzez niepełne uzasadnienie faktyczne w wyniku naruszeń wskazanych w tiret 1-3 powyżej oraz niepełne uzasadnienie prawne w wyniku całkowitego pominięcia uzasadnienia prawnego w zakresie dotyczącym wniosku o zawieszenie postępowania zawartego

w stanowisku skarżącego z 29 października 2020 r., jak również całkowitego pominięcia uzasadnienia prawnego w zakresie niezastosowania art. 59 ustawy o KOWR;

c) art. 136 w związku z art. 78 k.p.a. poprzez negatywne rozpatrzenie wniosku strony o uzupełnienie dowodów o stanowiska ARR oraz ARiMR prezentowane

w ramach audytu Komisji Europejskiej przeprowadzonego w dniach 19-23 września 2016 r., które to dokumenty mogły wskazywać na interpretację przepisów w taki sposób, aby przyznanie pomocy skarżącemu było możliwe;

d) art. 10 i art. 81 k.p.a. poprzez uniemożliwienie stronie wypowiedzenia się co do dowodów wymienionych w lit. c przed wydaniem decyzji;

2) rażące naruszenie przepisów art. 47 ust. 2 i art. 48 ust. 2 ustawy o KOWR poprzez ich błędne zastosowanie w sytuacji, gdy z art. 59 tej ustawy wynika brak możliwości prawnej zakończenia postępowania wszczętego powiadomieniem z 12 stycznia 2016 r. oraz wnioskiem strony z [...] lipca 2016 r.;

3) naruszenie prawa materialnego, tj. § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 2014 r. w związku z art. 7a k.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że brzmienie tego przepisu rozporządzenia jest jednoznaczne i nie może być różnie interpretowane, w tym również w kontekście przepisów UE, oraz że obejmuje swym zakresem również przypadek,

w którym członek grupy najpierw złożył wniosek o przyznanie pomocy, a następnie wniosek taki złożyła grupa, a co za tym idzie, że w takim stanie faktycznym pomoc może być przyznana skarżącemu w związku z art. 7a k.p.a., który został naruszony poprzez jego niezastosowanie i nieuwzględnienie istotnych wątpliwości interpretacyjnych na korzyść strony, w wyniku błędnego przyjęcia, że takie wątpliwości nie zachodzą w niniejszej sprawie.

W konsekwencji podniesionych zarzutów skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., ewentualnie jej uchylenie w całości na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę, podtrzymując argumentację wskazaną w zaskarżonej decyzji, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy, czy nie zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności lub wydania decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.).

Po dokonaniu oceny legalności zaskarżonej decyzji według wskazanych wyżej reguł Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jak również decyzja ją poprzedzająca nie naruszają przepisów prawa materialnego ani przepisów postępowania w sposób wpływający na wynik sprawy.

W ocenie Sądu prawidłowa jest ocena dokonana przez organy obu instancji, że skarżący jako indywidualny producent, będący jednocześnie członkiem uznanej organizacji producentów owoców i warzyw [...] sp. z o. o., nie był uprawniony do wystąpienia o przedmiotową pomoc. Spółka uczestniczyła bowiem w programie wycofywanie owoców z rynku na bezpłatną dystrybucję i decyzją z [...] września 2016 r. nr [...] przyznano jej wsparcie w kwocie [...] EUR, tj[...]zł, które wypłacono 29 września 2016 r. Zaprezentowane stanowisko pozostaje w zgodzie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami prawnymi, zarówno krajowymi jak i unijnymi.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 rozporządzenia 1031/2014 w tym rozporządzeniu ustanowiono przepisy dotyczące tymczasowych nadzwyczajnych unijnych środków wsparcia, które mają być przyznane organizacjom producentów w sektorze owoców

i warzyw, uznanym zgodnie z art. 154 rozporządzenia (UE) nr 1308/2013, oraz producentom, którzy nie są członkami takich organizacji. Te tymczasowe nadzwyczajne unijne środki wsparcia obejmują operacje wycofania z rynku, niezbierania plonów

i zielonych zbiorów.

Stosownie do § 4 ust. 1 rozporządzenia RM z 2014 r. wsparcie przysługuje:

1) organizacji producentów owoców i warzyw, uznanej na podstawie odrębnych przepisów i realizującej program operacyjny, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1308/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólną organizację rynków produktów rolnych oraz uchylającego rozporządzenia Rady (EWG) nr 922/72, (EWG) nr 234/79, (WE) nr 1037/2001 i (WE) nr 1234/2007 (Dz. Urz. UE L 347, z 20.12.2013, str. 671 ze zm., dalej: rozporządzenie nr 1308/2013);

2) producentowi owoców i warzyw niebędącemu członkiem organizacji producentów, o której mowa w pkt 1, będącemu producentem rolnym w rozumieniu ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, który:

a) posiada gospodarstwo rolne o łącznej powierzchni co najmniej 1 ha, w którym prowadzi uprawę owoców lub warzyw w gruncie, a powierzchnia działki rolnej

w rozumieniu ustawy o krajowym systemie ewidencji producentów, na której prowadzi dana uprawę, wynosi co najmniej 0,1 ha, lub

b) prowadzi uprawę owoców lub warzyw w ramach działu specjalnego produkcji rolnej w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Tak sformułowany przepis jasno wskazuje, że producentowi indywidualnemu wsparcie w ramach przedmiotowego mechanizmu przysługuje pod warunkiem, że nie jest on członkiem organizacji producentów owoców i warzyw, która realizuje program operacyjny. O tym wyraźnie mówi również art. 5 ust. 1 lit. a) rozporządzenia 1031/2014 r., z którego wynika, że pomoc finansową Unii przyznaje się producentom owoców

i warzyw, którzy nie są członkami organizacji producentów, na operacje wycofania

z rynku w celu bezpłatnej dystrybucji (...).

Ponadto, zgodnie z § 7 ust. 1 ww. rozporządzenia, wparcie udzielane jest na wniosek podmiotu, o którym mowa w § 4 ust. 1, co oznacza, że może być on składany wyłącznie przez organizację producentów owoców i warzyw realizującą program operacyjny albo przez indywidualnego producenta owoców i warzyw, który nie należy do takiej organizacji.

W okolicznościach niniejszej sprawy zasadne są więc ustalenia, że skarżący nie spełniał warunków udziału i uzyskania wsparcia w przedmiotowym mechanizmie, ponieważ od 30 października 2007 r. jest członkiem uznanej grupy producentów owoców i warzyw [...] Sp. z o.o., która w latach 2013-2015 i 2016-2018 realizowała również ten program. Skarżący w dacie składania powiadomienia (12 stycznia 2016 r.), wycofania jabłek na bezpłatną dystrybucję (23 czerwca 2016 r.) oraz składania wniosku ([...] lipca 2016 r.) nie był podmiotem, o którym mowa w § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 2014 r. oraz w art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1031/2014. Przepisy te pod względem podmiotowym wskazują wyraźnie jedynie dwie grupy producentów, które mogą występować w przedmiotowym mechanizmie wsparcia.

W świetle przywołanych uregulowań prawnych nie istniały podstawy, aby skarżący jako indywidualny producent rolny uczestniczył w programie pomocowym

w sytuacji, gdy w takim programie uczestniczyła organizacja producentów, której skarżący był członkiem. W takich warunkach producent mógł dokonywać wycofania owoców z rynku na bezpłatną dystrybucję jedynie za pośrednictwem swojej organizacji producentów. Występując z wnioskiem o wsparcie jako indywidualny producent działał niezgodnie z obowiązującymi go przepisami prawa krajowego i unijnego.

Z powyższych względów zarzuty skargi dotyczące naruszenia § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 2014 r. nie zasługują na uwzględnienie. W szczególności Sąd miał na względzie, że skarżący, składając wniosek o przyznanie wsparcia, oświadczył, że zna warunki uczestnictwa w tym programie i zobowiązuje się do ich przestrzegania. Niewątpliwie, podpisując takie oświadczenie, miał świadomość obowiązujących go przepisów krajowych i unijnych, regulujących udział w przedmiotowym mechanizmie,

a członkiem uznanej organizacji producentów owoców i warzyw, biorącej udział w tym samym programie, był już od 2007 r. Zauważyć należy, że na skarżącym ciążył obowiązek podania we wniosku danych zgodnie z prawdą i zasadami procedury przyznawania przedmiotowego wsparcia.

W tych okolicznościach bez znaczenia pozostają zarzuty skargi, że organy ARiMR mogły przyznać stronie przedmiotowe wsparcie w sytuacji, kiedy beneficjent jako członek grupy złożył wniosek wcześniej aniżeli grupa. Taka interpretacja przepisu

§ 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 2014 r. nie jest możliwa w świetle jednoznacznego zakreślenia w tym przepisie kręgu podmiotów mogących wystąpić z wnioskiem

o wsparcie. Sąd podziela stanowisko organów, że bezzasadny jest w tym wypadku wniosek skarżącego o rozstrzygnięcie na korzyść strony istotnych wątpliwości interpretacyjnych zgodnie z art. 7a k.p.a. Brzmienie § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM z 2014 r., wsparte dodatkowo przepisem art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1031/2014, jest jasne i nie wymaga żadnej interpretacji w sytuacji skarżącego, którego status nie zmienił się w trakcie trwania mechanizmu pomocowego.

Jednocześnie wskazać należy, że niezasadne są zarzuty naruszenia przepisów podstępowania art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 k.p.a. sformułowane w skardze. Sąd nie podziela stanowiska strony o przedwczesnym wydaniu zaskarżonej decyzji. W toku postępowania organ I instancji wydał postanowienie z [...] lipca 2020 r. nr [...] o odmowie zawieszenia przedmiotowego postępowania z powodu niespełnienia przesłanek z art. 97 k.p.a. i art. 98 k.p.a. Strona wniosła na to postanowienie zażalenie, pomimo pouczenia, iż taki środek nie przysługuje. Prezes ARiMR postanowieniem z [...] września 2020 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 16 grudnia 2010 r. w sprawie VIII SA/Wa 792/20 oddalił skargę beneficjenta.

Podstawą do zawieszenia postępowania miała być przeszkoda procesowa

w postaci nieprawomocnie rozstrzygniętej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2020 r. znak: [...] o utrzymaniu w mocy decyzji Prezesa ARiMR z [...] listopada 2019 r. nr [...] w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora OT ARR z [...] września 2016 r. nr [...]. Skarga strony na ww. decyzję ostateczną została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 2 grudnia 2020 r. w sprawie VIII SA/Wa 519/20 (wyrok nieprawomocny).

Zdaniem Sądu nie można uznać, że brak zawieszenia postępowania miało istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy, ponieważ organy orzekały na podstawie będącej w obrocie ostatecznej decyzji Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z [...] marca 2020 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji o przyznaniu wsparcia. Natomiast samo wniesienie skargi na decyzję ostateczną nie wstrzymuje jej wykonalności (art. 61 § 1 p.p.s.a.).

W toku postępowania odwoławczego do akt sprawy dołączono dokumentację dotyczącą czynności kontrolnych i ustaleń audytowych KE przeprowadzonych w dniach 19-23 września 2016 r. (k. 258-292), o czym zawiadomiono stronę w trybie art. 10 § 1 k.p.a. (k. 314). Skarżący mógł więc zapoznać się z tym dowodem i wypowiedzieć się na ten temat. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji przyznał rację zarzutom unijnych audytorów w zakresie prawidłowego stosowania § 4 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia RM

z 2014 r. oraz art. 5 ust. 1 lit. a rozporządzenia 1031/2014, na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie wyraził swoje stanowisko. Dlatego należy zgodzić się z Prezesem ARiMR, że zbędne byłoby gromadzenie dalszych dowodów

w postaci "stanowiska władz polskich co do ustaleń audytowych i zaleceń audytowych", jak również stanowisk ARR i ARiMR prezentowanych w trakcie przeprowadzania audytu przez KE, ponieważ w tym zakresie organy ARiMR wypowiadają się niezależnie

w swoich decyzjach, podlegających kontroli administracyjnej i sądowej.

Nieuwzględnienie wszystkich wniosków dowodowych strony w przedmiotowej sprawie nie oznacza jeszcze naruszenia przez organ odwoławczy art. 7 art. 8, art. 77

§ 1, art. 107, art. 136 w związku z art. 78 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Jeśli więc uzupełnianie materiału dowodowego w powyższym zakresie było zbędne, to tym samym organ odwoławczy nie mógł naruszyć wobec strony art. 10 i art. 81 k.p.a. przez uniemożliwienie wypowiedzenia się co do tych niedopuszczonych dowodów.

W tym miejscu należy przypomnieć, że zgodnie z treścią art. 78 k.p.a. żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy, z tym że organ administracji może nie uwzględnić tego żądania, jeśli dotyczy ono okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami. Tak więc samo zgłoszenie wniosków dowodowych nie powoduje automatycznie konieczności ich uwzględnienia i przeprowadzenia.

W przedmiotowej sprawie zebrany materiał dowodowy jest wystarczający do oceny istotnych okoliczności, mających wpływ na rozpoznanie wniosku strony

o przyznanie wsparcia. Ocena dowodów dokonana przez organy jest swobodna

i mająca oparcie w przepisach prawa. Prezes ARiMR, utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, w sposób wyczerpujący i zrozumiały przedstawił uzasadnienie faktyczne i prawne swojego rozstrzygnięcia, jak również powołał podstawę prawną. Nie naruszył przy tym art. 138 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., ani ogólnych zasad postępowania administracyjnego z art. 7 k.p.a. i art. 8 k.p.a.

W odniesieniu do zarzutu naruszenia art. 59 ustawy o KOWR należy wskazać, że zgodnie z art. 45 tej ustawy z dniem 31 sierpnia 2017 r. zniesiono Agencję Rynku Rolnego i Agencję Nieruchomości Rolnych, a z dniem 1 września 2017 r. utworzono Krajowy Ośrodek Wsparcia Rolnictwa.

W związku z tym zgodnie z treścią art. 59 ustawy o KOWR działania prowadzone przez ARR są prowadzone na podstawie przepisów dotychczasowych do dnia zakończenia tych działań, przy czym zadania związane z prowadzeniem tych działań,

w szczególności związane z ustanowieniem dalszych tymczasowych nadzwyczajnych środków wsparcia dla producentów niektórych owoców i warzyw w związku z zakazem ich przywozu z Unii Europejskiej do Federacji Rosyjskiej (pkt 3), realizuje ARiMR. Na podstawie tego przepisu stroną postępowania w niniejszej sprawie są organy ARiMR. Powołany przez skarżącego przepis art. 59 pkt 3 ustawy o KOWR jest przepisem wprowadzającym reguły intertemporalne, a nie przepisem wyłączającym możliwość zakończenia postępowania wszczętego na wniosek skarżącego o przyznanie wsparcia.

Sąd nie podziela zatem zarzutu skarżącego, że na podstawie tego przepisu przedmiotowe postępowanie nie może być prowadzone, ponieważ działanie w ramach omawianego mechanizmu zostało zakończone, a środki z tytułu pomocy UE wypłacone. Nie ma więc podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji z powodu jej wydania z rażącym naruszeniem art. 59 ustawy o KOWR. Tak samo jeśli chodzi

o przepisy art. 47 i art. 48 ustawy o KOWR, które organy cytują w swoich decyzjach, są przepisami kompetencyjnymi i intertemporalnymi, które nie skutkują stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji. Zresztą skarżący nie kwestionuje, że obecnie właściwym do rozpoznania spraw, które przed 1 września 2017 r. były w gestii organów ARR, są organy ARiMR, tylko stoi na stanowisku, że nie mogą one stosować przepisów materialnych, aby rozpoznać wniosek beneficjenta z [...] lipca 2016 r. o płatność, nawet w sytuacji stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 2016 r. Jak już wyżej wskazano Sąd nie podziela takiego stanowiska.

Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.