Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 847/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-04-20 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6140 Nadanie stopnia i tytułu naukowego oraz potwierdzenie równoznaczności dyplomów, świadectw i tytułów
Hasła tematyczne: Stopnie i tytuły naukowe
Skarżony organ: Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 185 § 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Borowiec, Sędziowie NSA Zbigniew Rausz (spr.), Wojciech Chróścielewski, Protokolant Edyta Pawlak, po rozpoznaniu w dniu 20 kwietnia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 maja 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 519/04 w sprawie ze skargi E. C. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 19 maja 2005 r. sygn. akt I SA/Wa 519/04 uchylił decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] nr [...] oraz stwierdził nieważność decyzji Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego.

W uzasadnieniu wyroku Sąd podniósł, że decyzją z dnia [...] Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów utrzymała w mocy własną decyzję z dnia [...] odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia 14 III 2001 r. o nadaniu dr E. C. stopnia naukowego doktora habilitowanego nauk medycznych w zakresie medycyny – fizjologia. Sekcja Nauk Medycznych po zapoznaniu się z wnioskiem Rady Wydziału [...] o zatwierdzenie uchwały, a następnie po wysłuchaniu recenzentów Centralnej Komisji po przeprowadzeniu dyskusji, w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia tego wniosku (wynik glosowania: za zatwierdzeniem uchwały 7 głosów, przeciw 14, wstrzymujący się 1). Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji w dniu [...] podjęło decyzję o odmowie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału (za zatwierdzeniem uchwały 0, przeciw 8, wstrzymujących się 0). Centralna Komisja ustaliła, że wynik głosowania w Sekcji wskazuje, że większość jej członków nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny naukowej, której dotyczy przewód habilitacyjny i w związku z tym należało uznać, że nie spełnia ona wymagań określonych w art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 IX 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Rozprawie habilitacyjnej zarzucono brak oryginalności. Cele jakie sobie wyznaczyła habilitantka w rozprawie, znalazły już rozwiązanie i odpowiedzi w licznych dotychczasowych badaniach udokumentowanych wieloma publikacjami. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy Sekcja Nauk Medycznych po zapoznaniu się z wnioskiem, po wysłuchaniu opinii recenzentów oraz przeprowadzeniu dyskusji z udziałem recenzenta powołanego przez Radę Wydziału, w głosowaniu tajnym, wypowiedziała się przeciw uchyleniu poprzedniej decyzji Centralnej Komisji. Za uchyleniem decyzji głosowało 5 osób, przeciw 25, nikt się nie wstrzymał od głosowania. Prezydium Centralnej Komisji po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji postanowiło w głosowaniu tajnym utrzymać w mocy poprzednią decyzję z dnia [...]. Wynik głosowania: za utrzymaniem 10, przeciw 1, nikt się nie wstrzymał od głosu. Uznano, że argumenty podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie pozwalają w dalszym ciągu uznać, że rozprawa habilitacyjna stanowi znaczny wkład w rozwój dyscypliny naukowej – medycyna, wymagany przepisem art. 15 ust. 1 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych. Postępowanie odwoławcze potwierdziło zasadność zarzutów wysuniętych w poprzednim postępowaniu.

Skargę na ostateczną decyzję Centralnej Komisji złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie dr E. C. wnosząc o jej uchylenie. Skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów: 1) art. 73 i 75 kpa w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 IX 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych przez uniemożliwienie stronie przeglądania akt w jej sprawie, 2) art. 17 ust. 1 i ust. 2 ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych przez nieuzasadnioną przewlekłość procedury administracyjnej, 3) art. 18 ust. 1 ww. ustawy przez naruszenie zasady tajności głosowania, 4) art. 30 ust. 1 przez nieuzasadnione zwolnienie recenzentów od wydania opinii o rozprawie habilitacyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując kontroli zaskarżonej decyzji uznał, że skargę należało uwzględnić choć z innych przyczyn niż w niej podane.

Sąd zaznaczył, że postępowanie w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] o nadanie dr E. C. stopnia naukowego doktora habilitowanego toczyło się z zastosowaniem zasad przewidzianych w ustawie z dnia 12 IX 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Zgodnie jednak z art. 29 ust. 1 ustawy w zakresie w niej nieuregulowanym, do postępowania w sprawach nadania tytułu naukowego lub stopni naukowych, stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. W postępowaniu przed Centralną Komisją znajduje w pełni zastosowanie zasada dwuinstancyjności, która w przypadkach, gdy do wydania decyzji w sprawie właściwy jest minister albo inny organ pełniący funkcje organu centralnego, realizowana jest przez przyznanie stronie prawa do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W przypadku Centralnej Komisji, na mocy art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 12 IX 1990 r. prawo to przysługuje radzie wydziału, albo radzie innej jednostki organizacyjnej uprawnionej do nadania stopnia naukowego, a także osobie ubiegającej się o nadanie stopnia naukowego. Do wniosku mają zastosowanie przepisy dotyczące odwołań (art. 127 § 3 kpa). Sąd podkreślił, że istotą postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie sprawy w pełnym jej zakresie. Kontrola instancyjna organu odwoławczego obejmuje więc zarówno legalność rozstrzygnięcia sprawy przez organ pierwszej instancji jak i ocenę przez ten organ stanu faktycznego sprawy.

Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie doszło do naruszenia przez Centralną Komisję tej zasady. Zaskarżoną decyzją Centralna Komisja utrzymała bowiem w mocy decyzję Komisji z dnia [...], która dotknięta jest wadą skutkującą nieważnością, bowiem została wydana przez osoby, które nie są organem właściwym do wydania decyzji w sprawie zatwierdzenia uchwały o nadaniu stopnia naukowego (art. 156 § 1 pkt 1 kpa). Zgodnie z § 13 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji wnioski w sprawach o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych rozpatruje Prezydium Komisji będące jej organem w myśl art. 34 ust. 1 ustawy. Skład Prezydium ustalany jest zgodnie z § 1 Statutu. Nie wiadomo, ilu członków liczyło Prezydium Centralnej Komisji w dacie wydania decyzji przez Centralną Komisję tj. w dniu [...] (do akt sprawy dołączono jedynie dane co do składu prezydium w kadencji 2003-2005). Z liczby osób wymienionych w decyzji z dnia [...] jako skład Prezydium Centralnej Komisji wynika, że Prezydium było 10-osobowe. Decyzję Centralnej Komisji z [...] podpisało jednak tylko 8 członków tego organu. Dwie osoby nie podpisały decyzji, a obok ich nazwisk zamieszczono adnotację "nieob.".

Sąd zauważył, że decyzje wydawane przez organ kolegialny stanowią wyraz woli członków składu orzekającego, który tworząc całość są nie tylko upoważnieni, ale i zobowiązani do podpisywania decyzji – zgodnie z art. 107 § 1 kpa. Niezgodny ze statutem skład organu kolegialnego oznacza, że doszło do naruszenia przepisów o właściwości, gdyż organem właściwym w sprawie jest tylko organ działający we właściwym składzie osobowym. Taki stan rzeczy oznacza, że decyzja z dnia [...], jako wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 kpa. Decyzja taka ponadto rażąco narusza prawo. W uchwale składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 30 IX 1992 r. III AZP 17/92 (OSNCP 1993/3/25), a także w bogatym w tej kwestii orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, w tym m.in. w wyroku z 2 III 1988 r. sygn. akt SA/Ka 1187/87 (ONSA 1998/2/58) przyjmuje się, iż niezgodny z przepisami prawa procesowego lub ustrojowego skład kolegialnego organu administracji powoduje, że decyzję administracyjną wydaną przez taki skład organu uznać należy za wydaną z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

W wyrokach NSA w Warszawie z dnia 22 XI 2000 r. sygn. akt I SA 1109/00 (nie publ.) i z dnia 27 II 2003 r. sygn. akt II SA 455/02 (Wokanda 2003/7-8/76), a także w wyroku Sądu Najwyższego z 12 XII 2003 r. sygn. akt III RN 135/03 (OSNP 2004/16/274) ustalono, iż z uwagi na to, że organ kolegialny działa in corpore, podpis powinien być złożony przez wszystkich członków organu kolegialnego. A zatem decyzja organu kolegialnego podpisana tylko przez niektórych członków Prezydium Centralnej Komisji jest dotknięta wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 2 kpa). W związku z powyższym Sąd stwierdził nieważność decyzji Centralnej Komisji z [...] – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270). Natomiast co do zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że Centralna Komisja utrzymując w mocy decyzję wadliwą dopuściła się naruszenia przepisu art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 17 ust. 1 i art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 12 IX 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych. Z tych względów decyzja ta podlegała uchyleniu. Sąd podkreślił, że stwierdzenie powyższych wad decyzji wydanych przez Centralną Komisję nie oznacza wcale, że zasadne są zarzuty skargi.

Za nieuzasadniony Sąd uznał zarzut skargi naruszenia art. 73 i 75 kpa w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 IX 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych przez uniemożliwienie skarżącej przeglądania akt przed wydaniem decyzji. Zgodnie bowiem z § 14 Statutu Centralnej Komisji postępowanie do chwili wydania decyzji ma charakter niejawny. Oznacza to, że w tym zakresie wyłączeniu podlegają przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszące się do udziału w postępowaniu stron tego postępowania i wszystkich pozostałych osób zainteresowanych jego wynikiem. Co do przewlekłości postępowania to według Sądu jest ona w tej sprawie widoczna, jednak nie może to mieć wpływu na wynik sprawy. Nie jest tez zrozumiały zarzut uchybienia zasadzie tajnego glosowania. Sąd nie dopatrzył się naruszenia tej zasady w przytoczonym w skardze piśmie Przewodniczącego Centralnej Komisji z 27 IX 2002 r. W szczególności z treści tego pisma nie wynika, że Przewodniczącemu Centralnej Komisji znany był wynik sprawy na dwa miesiące przed tajnym głosowaniem. Można co najwyżej w ocenie Sądu uznać za niezręczne mówienie o postępowaniu odwoławczym w czasie gdy nie doszło jeszcze do rozstrzygnięcia w sprawie. Nie miało to jednak wpływu na wynik sprawy. Sposób powoływania rzeczoznawców przez Centralną Komisję także nie budzi zastrzeżeń.

Od powyższego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę kasacyjną wniosła Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów reprezentowana przez radcę prawnego Bożenę Rżysko. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie przepisów art. 34 ustawy z 12 IX 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 z późn. zm.) oraz § 7 Statutu Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów wydanego z upoważnienia zawartego w art. 34 ust. 5 ww. ustawy poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, polegające na przyjęciu, iż podpisy pod decyzją organu kolegialnego winny złożyć również osoby, które nie brały udziału w głosowaniu. W związku z tym wniesiono o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i oddalenie skargi dr E. C. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z [...].

Wnosząca skargę kasacyjną Centralna Komisja nie zgodziła się z argumentacją zaskarżonego wyroku, zgodnie z którą skoro Prezydium Centralnej Komisji do Spraw Stopnia i Tytułów było 10-osobowe to podpisy wszystkich członków tego prezydium powinny być zamieszczone pod decyzją , a nie jak w przypadku decyzji z dnia [...] – przez osiem osób. Zgodnie z art. 34 ustawy z dnia 12 IX 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych Centralna Komisja działa na posiedzeniach plenarnych lub przez swój organ, zaś kompetencje tych organów oraz organizację Centralnej Komisji i tryb działania określa uchwalony przez nią Statut. Zatem z woli ustawodawcy uprawnienie do ustalenia organizacji, kompetencji i trybu działania Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i stopni naukowych zostało powierzone samej Centralnej Komisji a zgodną z ustawą formą tego rozstrzygnięcia jest uchwalony przez Centralna Komisję – Statut.

Statut Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów przewiduje, iż decyzje tego organu zapadają bezwzględną większością oddanych głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków. Przepis ten zatem określa quorum niezbędne do podjęcia decyzji przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów. W niniejszej sprawie udział w glosowaniu w trakcie obrad Prezydium Centralnej Komisji w dniu [...] brało 8 osób przy 10-osobowym składzie Prezydium. Spełniony został zatem warunek niezbędnego quorum dla podjęcia ważnej decyzji, pod którą podpisały się wszystkie obecne i biorące udział w glosowaniu osoby. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika natomiast, że według Sądu decyzje powinny podpisać również osoby, które ze względu na nieobecność nie brały udziału w głosowaniu. Przywołane w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku orzeczenia zarówno NSA jak i Sądu Najwyższego wyraźnie wskazują, iż uchwała organu kolegialnego stanowiąca decyzję administracyjną wymaga podpisania przez wszystkich członków organu biorących udział w jej podjęciu. Ze wskazanych orzeczeń nie wynika, wbrew twierdzeniom Sądu, by podpisy pod decyzją miały złożyć również osoby, które ze względu na nieobecność nie brały udziału w jej podjęciu. Stwierdzić zatem należy, iż w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw wskazanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] i tym samym nie istnieje przesłanka do uchylenia decyzji z [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Dokonując oceny zasadności wniesionej przez Centralną Komisję do Spraw Stopni i Tytułów skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 V 2005 r., o którym wyżej mowa, Naczelny Sąd Administracyjny doszedł do przekonania, że skarga ta ma usprawiedliwione podstawy.

W rozpoznawanej sprawie kwestią sporną między Sądem I instancji, a Centralną Komisją do Spraw Stopni i Tytułów jest czy dla prawnej skuteczności decyzji Centralnej Komisji w sprawie zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału o nadaniu stopnia naukowego, którą podejmuje Prezydium Centralnej Komisji jako organ kolegialny, konieczne jest by Prezydium to działało w pełnym składzie osobowym, w jakim zostało wybrane czy też wystarczy dla wykonania tej czynności tylko odpowiednia część składu osobowego tego organu – tzw. quorum. Ustawodawca w ustawie z dnia 12 września 1990 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych (Dz. U. Nr 65, poz. 386 z późn. zm.) wprost nie przesądził, który z organów Centralnej Komisji jest właściwy do wydawania decyzji w tego rodzaju sprawach i jaki skład osobowy organu (ilościowo) jest niezbędny dla ważności podjętej uchwały – decyzji. Upoważniał on w art. 34 ust. 5 powołanej ustawy Centralną Komisję pełniącą w zakresie wydawanych przez siebie decyzji funkcję centralnego organu administracji państwowej do uchwalania przez nią statutu, który określać miał – skonkretyzować – kompetencje organów Centralnej Komisji, sposób wyboru Prezydium Centralnej Komisji, jej organizację i tryb działania oraz sposób powoływania rzeczoznawców. Na tej podstawie uchwalony został na plenarnym posiedzeniu Centralnej Komisji 19 IV 1991 r. Statut Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych (zmieniony w 1994 r. i 2003 r. ). W myśl § 13 statutu wnioski o nadanie tytułu naukowego i stopni naukowych rozpatruje Prezydium Komisji. Tak więc to Prezydium Centralnej Komisji będące organem kolegialnym jest właściwe do wydania decyzji w imieniu Centralnej Komisji m.in. w sprawach o zatwierdzenie uchwały Rady Wydziału o nadaniu stopnia naukowego dr habilitowanego. Zgodnie z treścią § 7 Statutu Prezydium Komisji podejmuje uchwały bezwzględną większością głosów przy obecności co najmniej połowy liczby członków, zaś uchwały w sprawach zatwierdzenia uchwał rad wydziałów i rad naukowych dotyczących nadania stopnia naukowych oraz przedstawienia kandydata do tytułu naukowego zapadają w glosowaniu tajnym. Przepis ten zatem określa w sposób jednoznaczny jaka liczba członków organu kolegialnego jest niezbędna dla ważności podejmowanych przez ten organ uchwał – decyzji. Błędem jest więc twierdzenie Sądu, że dla ważności uchwały – decyzji Prezydium Centralnej Komisji konieczne jest by została ona podjęta a co za tym idzie i podpisania przez cały skład osobowy tego organu. W odniesieniu bowiem do członków organu kolegialnego warunek wynikający z art. 107 § 1 kpa (podpis osobowy upoważnionej) zostanie spełniony przez złożenie pod decyzją podpisów wszystkich członków składu orzekającego (czyli tych członków organu kolegialnego, którzy uczestniczyli przy wydawaniu decyzji).

Decyzja administracyjna, która wydana jest w postaci uchwały podejmowanej przez organ kolegialny stanowi wyraz woli przejawiany przez zespół osób fizycznych pełniących na podstawie określonych procedur prawnych funkcję posiadaczy tych praw i obowiązków, które ustawa przypisuje organowi kolegialnemu. Uchwałę – decyzję należy uznać za podjętą z chwilą wyrażenia woli przez organ kolegialny w sposób prawem określony tzn. najczęściej w drodze głosowania (tajnego lub jawnego) zwykłą lub kwalifikowaną większością głosów obecnych członków danego organu przy zachowaniu minimalnej, a koniecznej dla możności podejmowania uchwal liczby uczestniczących osób (quorum).

Jeżeli zatem spełniony zostanie wymóg postawiony w § 7 Statutu Centralnej Komisji to znaczy uchwała-decyzja zostanie podjęta bezwzględną większością głosów w obecności co najmniej połowy liczby członków to z punktu widzenia formalno-prawnego taka decyzja jest ważna.

Niekiedy ustawodawca sam wprost w ustawie określa ściśle skład osobowy – liczbowy organu kolegialnego, który uprawniony jest do załatwiania określonego rodzaju spraw w drodze decyzji administracyjnej, jak np. w odniesieniu do samorządowych kolegiów odwoławczych i wówczas wszyscy członkowie takiego organu muszą być obecni przy wydaniu decyzji i podpisać ją, czy też przesądza o tym, że do ważności uchwały-decyzji organu kolegialnego wymagana jest obecność określonej liczby jego członków jak np. w przypadku organów samorządu adwokackiego, którego działanie reguluje ustawa – Prawo o adwokaturze.

W przypadku Centralnej Komisji do Spraw Tytułu Naukowego i Stopni Naukowych ustawodawca, jak zaznaczono wyżej, kwestię zarówno organu właściwego do podejmowania decyzji dotyczącej zatwierdzenia uchwały rady wydziału w sprawie nadania stopnia naukowego jak i sposobu podejmowania takiego rodzaju decyzji, w tym i liczby członków organu kolegialnego niezbędnych dla ważności podejmowanej przezeń uchwały – decyzji – pozostawił samej Centralnej Komisji do uregulowania w statucie.

W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że stosownie do zasad procedowania organu kolegialnego, jakim jest Prezydium Centralnej Komisji, określonych w statucie oraz zgodnie z wymaganiami zawartymi w art. 107 § 1 kpa, które należy w tym wypadku zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 12 IX 1990 r. stosować odpowiednio mając na uwadze charakter, skład i prawem określone zasady funkcjonowania organów Centralnej Komisji, Komisja ta poprzez ww. organ w dniu [...] wydała w oparciu o art. 17 ust. 1 ww. ustawy o tytule naukowym i stopniach naukowych decyzję odmawiającą zatwierdzenia uchwały Rady Wydziału [...] z dnia 14 III 2001 r., w której końcowej części, po pouczeniu o środkach zaskarżenia, wymienieni są wszyscy członkowie Prezydium Komisji w tym również i ci, którzy nie byli obecni przy podejmowaniu tej decyzji i jej nie podpisali. Z tej listy członków Prezydium wynika, że powyższa decyzja została wydana przy udziale 8 spośród 10 członków tego organu, dwóch członków Prezydium było bowiem wówczas nieobecnych. Nie może zatem budzić wątpliwości, że wymogi określone w § 7 ust. 1 Statutu Centralnej Komisji, od których zależy ważność podejmowanych przez Prezydium Komisji uchwał – decyzji zostały w tym wypadku spełnione. To zaś oznacza, że zaskarżony skargą kasacyjną wyrok jest wadliwy, ponieważ nie było powodu z przyczyn podanych w uzasadnieniu tego wyroku do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] jak i uchylenia decyzji Centralnej Komisji z dnia [...].

Z tego względu na podstawie art. 185 § 1 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie. Jednocześnie, stosując przepis art. 207 § 2 powołanej ustawy, Sąd odstąpił od zasądzenia na rzecz wnoszącej skargę kasacyjną Centralnej Komisji od E. C. zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.