Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt II SA/Sz 91/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2015-02-18 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 3 i par 5
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie Przewodniczący sędzia WSA Maria Mysiak po rozpoznaniu w dniu 18 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymało w mocy decyzję Starosty z dnia 14 października 2014 r. w sprawie skierowania M. S. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w formie egzaminu państwowego, z powodu przekroczenia ustawowego limitu liczby punktów karnych za popełnione wykroczenia drogowe.

W skardze na powyższą decyzję M. S. zawarł także wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazują, że korzystanie z uprawnień do kierowania pojazdami jest mu niezbędne do pracy – w chwili obecnej ma szanse na zatrudnienie na czas nieokreślony w transporcie międzynarodowym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t.Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W razie wniesienia skargi organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek wykonanie zaskarżonego aktu w całości lub części (§ 2), jednakże po przekazaniu skargi przez organ sądowi, właściwym do udzielenia ochrony tymczasowej jest sąd (§ 3).

Na podstawie treści powołanego wyżej art. 61 § 3 P.p.s.a. należy przyjąć, że uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności uzależnione jest od uprzedniego stwierdzenia, czy spełniona została któraś z powołanych w nim przesłanek.

W literaturze i orzecznictwie problematyki, poświęcono wiele uwagi zagadnieniu nieodwracalnego skutku jako uzasadnionej przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Pod pojęciem tym należy rozumieć, takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego jest niemożliwy, ewentualnie skutek ten może ustąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Skutki te mają przeważnie konsekwencje w sferze finansowej i materialnej, wnioskodawcy. Za przykład niech posłuży decyzja o rozbiórce obiektu budowlanego, trwale związanego z gruntem. Natomiast pod pojęciem szkody majątkowej należy rozumieć taki uszczerbek, który nie będzie mógł być zrekompensowany wskutek zwrotu spełnionego i wyegzekwowanego świadczenia, jak również niemożliwe będzie przywrócenie rzeczy do poprzedniego stanu. Przykładem niech będzie wyegzekwowanie należności pieniężnej skutkującej utratą płynności finansowej i upadłością firmy (B. Dauter. Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego. Warszawa 2011 r. Wydanie 3, str. 231-232).

W ocenie Sądu argumentacja zawarta we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała postaw do uznania, że w niniejszej sprawie zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania względem niego trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa powyżej. Poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji jest bowiem zdarzeniem jednorazowym i krótkotrwałym, które w swej istocie nie powoduje ani istotnej, ani trwałej zmiany rzeczywistości. Należy zwłaszcza zauważyć, że samo wykonanie zaskarżonej decyzji nie powoduje automatycznie utraty uprawnień do kierowania pojazdami. Poddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, o którym stanowi art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm., dalej: "P.r.d."), ma na celu jedynie wyjaśnienie zastrzeżeń co do kwalifikacji osób, które uporczywie naruszają przepisy prawa o ruchu drogowym. Dopiero ewentualne niepoddanie się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji albo stwierdzenie utraty kwalifikacji, na podstawie wyniku przeprowadzonego egzaminu państwowego, będzie skutkować cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, odpowiednio na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a P.r.d. albo art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 600 ze zm.). Podkreślenia zatem wymaga, że zaskarżona decyzja nie pozbawia strony uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi, gdyż stanowi jedynie o konieczności poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji.

W tym stanie rzeczy Sąd – mając na względzie treść art. 61 § 3 i § 5 cytowanej wyżej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – nie znalazł podstaw do uwzględnienia przedmiotowego wniosku.