Postanowienie WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 442/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2011-09-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Sędzia NSA – Zygmunt Chorzępa po rozpoznaniu w dniu 9 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. B. z dnia [...] r. zatytułowanej "Odwołanie skarga" od decyzji z dnia [...] r. p o s t a n a w i a: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

W dniu 5 maja 2011 r. skarżący A. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w S. pismo zatytułowane "Odwołanie skarga", wskazując w nim, iż składa odwołanie od decyzji z dnia 2 marca 2011 r. W treści pisma skarżący opisał swoje stosunki rodzinne między nim a jego bratem i bratową.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o oddalenie skargi, wskazując, iż decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchyliło w powodów proceduralnych decyzję Prezydenta Miasta S z dnia [...] r. nr [...] ustalającą podatek od nieruchomości za 2011 r. w kwocie [...] zł i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Organ odwoławczy podniósł, iż skarżący w swojej skardze wskazuje na okoliczności osobiste niezwiązane ze sprawą ustalenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości.

Zarządzeniem z dnia 15 czerwca 2011 r. w nawiązaniu do pisma A. B. z dnia 5 maja 2011 r. skierowanego do Sądu zatytułowanego "Odwołanie skarga", zwrócono się do wyżej wymienionego o sprecyzowanie co jest przedmiotem skargi, czy skarżący skarży decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia 29 kwietnia 2011 r. uchylającą decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia 3 stycznia 2011 r. w sprawie podatku od nieruchomości za 2011 r., wnosząc o jej uchylenie przez Sąd, czy skarżący skarży odpowiedź na odwołanie z dnia 2 marca 2011 r. złożone w toku postępowania podatkowego przez brata J. B. Wskazano, iż w treści pisma z dnia 5 maja 2011 r. skarżący nie podał jaką decyzję skarży ze wskazaniem jej numeru i daty, nie podał także żadnych okoliczności związanych z ustaleniem wysokości podatku od nieruchomości, ani nie wynika z tego pisma, iż jest niezadowolony z rozstrzygnięcia organu odwoławczego, opisuje on jedynie swoją sytuację osobistą i stosunki rodzinne. Poinformowano skarżącego, iż taka skarga nie może zostać rozpoznana merytorycznie przez sąd administracyjny. Zgodnie bowiem z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sądy administracyjne orzekają w sprawach skarg na decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które przysługuje zażalenie albo kończące postępowanie lub też rozstrzygające sprawę co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; inne niż decyzja czy postanowienie akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty nienormatywne organów jednostek samorządu terytorialnego, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; akty prawa miejscowego, akty nadzoru nad działalności organów jednostek samorządu terytorialnego, bezczynność organów w określonych przypadkach. Wyjaśniono także, iż decyzja SKO z dnia [...] r. uchyla do ponownego rozpoznania decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r., co oznacza, że sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez Prezydenta Miasta a A. B. będzie miał możliwość czynnego udziału w nowym postępowaniu podatkowym.

Końcowo wskazano, że nieustosunkowanie się do wezwania w terminie 7 dni od jego doręczenia i niepodanie jednoznacznie, że przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] r. spowoduje, że skarga z dnia 5 maja 2011 r. zostanie odrzucona jako niedopuszczalna.

Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu w dniu 21 czerwca 2011 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie ustosunkował się do ww. wezwania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "p.p.s.a.") skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym, a ponadto zawierać:

1) wskazanie zaskarżonej decyzji, postanowienia, innego aktu lub czynności;

2) oznaczenie organu, którego działania lub bezczynności skarga dotyczy;

3) określenie naruszenia prawa lub interesu prawnego.

Podane wymogi skargi są niezbędne do prawidłowego wniesienia skargi, a ich niedochowanie stanowi brak formalny skargi.

Jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jej uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni (art. 49 § 1 w związku z art. 57 § 1 p.p.s.a.). W przypadku, gdy skarżący nie uzupełni stwierdzonych braków formalnych skargi, Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. odrzuci skargę.

W rozpoznawanej sprawie, wobec nieprecyzyjnego sformułowania żądań skargi, A. B. został wezwany do uzupełnienia braków formalnych poprzez jednoznaczne określenie decyzji jaką skarży ze wskazaniem jej daty i numeru. Powyższe wezwanie zostało osobiście doręczone skarżącemu w dacie 21 czerwca 2011 r. zatem termin do uzupełnienia braków formalnych skargi upłynął w dniu

28 czerwca 2011 r. Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżący nie wykonał zobowiązania Sądu.

W tej sytuacji, skoro skarżący nie wykonał zarządzenia Sądu, skarga nie może zostać uznana za wniesioną skutecznie, gdyż obarczona jest brakami, które uniemożliwiają nadanie jej właściwego biegu.

W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.