Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 995/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 4d
journal: Dz.U. 2014 poz 851
law: Ustawa z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Bogdan Lubiński (sprawozdawca), Sędzia NSA Bogusław Dauter, Sędzia WSA del. Bogusław Wolas, Protokolant Joanna Legieć, po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 16 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Wr 1493/15 w sprawie ze skargi "F." S.A. z siedzibą w L. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 30 marca 2015 r. nr ILPB3/423-719/14-4/KS w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od "F." S.A. z siedzibą w L. na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 16 grudnia 2015 r., sygn. akt I SA/Wr 1493/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uwzględnił skargę F. S.A. z siedzibą w L. (zwanej dalej "Skarżącą", "Spółką", "Wnioskodawcą", "Stroną") i uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu działającego w imieniu Ministra Finansów z dnia 30 marca 2015 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych.

Ze stanu sprawy przyjętego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że w dniu 31 grudnia 2014 r. do Biura Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie wpłynął wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego złożony przez Spółkę w przedmiocie interpretacji art. 15 ust. 4 - 4f ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 851 ze zm. - zwanej dalej "u.p.d.o.p."). Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność w zakresie produkcji podzespołów samochodowych. Na mocy porozumień w grupie F. Spółka przejęła trzy programy produkcyjne: [...], [...] i [...], obejmujące produkcję podzespołów dla B. i A. Spółka nabyła linie produkcyjne i inne składniki majątkowe od podmiotu, który dotychczas obsługiwał te programy, tj. F. [...]. GmbH (F. [...]) z siedzibą w N. za cenę odpowiadającą ich wartości rynkowej. Oprócz tego Spółka przejęła zamówienia na produkcję, które powinny zapewnić Spółce sprzedaż w ramach przejętych programów w okresie: 2014 – 2019, 2014 – 2020 i 2015 – 2017. Przejęte zamówienia nie zobowiązują kontrahenta ściśle do zakupu produktów Spółki, gdyż zamówienia te mogą być ograniczone albo zwiększone w zakresie ilości i czasu trwania. Spółka może też mieć roszczenia do odbiorcy o rekompensatę kosztów. Po zakończeniu danego programu Spółka zwykle otrzymuje zlecenie na produkcję części zamiennych. Wynagrodzenie za przejęte zamówienia zostało ustalone przez niezależnego eksperta na poziomie rynkowym, jako wypadkowa kilku czynników, m. in. prognozowanej sprzedaży Spółki w okresie do 2019 r. oraz hipotetycznej sprzedaży, jaką posiadałaby F. [...] w tym samym okresie, gdyby kontynuowała produkcję. F. [...] wystawiła fakturę Spółce 8 grudnia 2014 r., a Spółka zaksięgowała fakturę i dokonała zapłaty w grudniu 2014 r. Spółka nie nabyła przedsiębiorstwa ani jego zorganizowanej części.

Wobec powyższego Wnioskodawca zwrócił się z pytaniem, w którym roku Spółka powinna potraktować wynagrodzenie jako koszt uzyskania przychodu.

Przedstawiając własne stanowisko w sprawie, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych dotyczące prowizji za pośredniczenie w zawarciu umowy najmu powierzchni centrum handlowego, wydatku ponoszonego przez firmę budowlaną na wykup gwarancji niezbędnej do zdobycia kontraktów budowlanych, wstępnej opłaty leasingowej, Wnioskodawca wskazał, że wynagrodzenie stanowić będzie koszt uzyskania przychodu Spółki roku 2014. Wynagrodzenie należy potraktować jako koszt pośredni, ponieważ nie dotyczy konkretnego, określonego co do kwoty przychodu, ale pozyskania źródła przychodu, jakim będą "cykliczne wpływy" z tytułu sprzedaży towarów. Spółka nie jest w stanie określić, w jakiej wysokości oraz w jakim okresie osiągać będzie przychody z tytułu przejętych programów – Spółka jest w stanie określić je tylko szacunkowo. Oznacza to, że brak jest konkretnego przychodu, do którego Spółka mogłaby odnieść wynagrodzenie. Wynagrodzenie nie będzie dotyczyć okresu przekraczającego rok podatkowy, gdyż świadczenie na rzecz Spółki dokonane zostanie jednorazowo w roku 2014, zatem stanowić będzie ono koszt uzyskania przychodu w roku poniesienia.

Na wezwanie organu, Wnioskodawca w piśmie z dnia 24 lutego 2015 r. wskazał, że wynagrodzenie za przejęte zamówienia na produkcję dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy. Przejęte zamówienia powinny zapewnić Spółce sprzedaż w latach 2014 – 2020, ale nie zobowiązują kontrahentów do zakupu produktów Spółki. Zamówienia w kolejnych latach będą uzależnione od wielu czynników ekonomicznych. Spółka może otrzymać zlecenie na produkcję części zamiennych. Nie jest możliwe określenie, jaka część wynagrodzenia za przejęte zamówienia dotyczy danego roku podatkowego. Wydatek został ujęty jako koszt roku 2014 w kategorii "koszty rodzajowe: usługi obce".

Minister Finansów, działając przez Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu, w interpretacji indywidualnej z dnia 30 marca 2015 r. uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe.

Spółka wezwała organ interpretacyjny do usunięcia naruszenia prawa i uchylenia interpretacji indywidualnej, zarzucając naruszenie art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. przez nieprawidłowe przyjęcie, że wydatek poniesiony przez Spółkę na przejęte zamówienia powinien zostać rozliczony w czasie, podczas gdy wydatek ten jako koszt pośredni jest potrącalny w dacie jego poniesienia, lecz Minister Finansów stwierdził brak podstaw do zmiany wyrażonego w interpretacji indywidualnej stanowiska.

W skardze Skarżąca wniosła o uchylenie indywidualnej interpretacji, zarzucając jej naruszenie art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. przez przyjęcie, że wydatek poniesiony przez Spółkę powinien zostać rozliczony w czasie oraz art. 14c i art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm. – zwanej dalej "O.p.") przez przerzucenie na Spółkę obowiązku dokonania kwalifikacji prawnej stanu faktycznego.

W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie.

Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem sporu jest kwestia związana z ustaleniem, w którym roku podatkowym Spółka może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wynagrodzenie za zamówienia produkcyjne przejęte od spółki n. F. [...], zapłacone w grudniu 2014 r. Wynagrodzenie poniesione przez Spółkę z tytułu przejętych zamówień produkcyjnych należy potraktować jako koszt uzyskania przychodu pośrednio związany z przychodami. Poniesione wynagrodzenie z tytułu odpłatnego przejęcia zamówień nie wiąże się z osiągnięciem konkretnego strumienia przychodów. Przychody zostaną osiągnięte dopiero z tytułu sprzedaży podzespołów samochodowych, wyprodukowanych w wyniku realizacji tych zamówień, a kosztami bezpośrednio związanymi z tymi przychodami będą koszty związane z wytworzeniem tych wyrobów.

Jeżeli chodzi o koszty uzyskania przychodu pośrednio związane z przychodami, zasadą jest, zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., potrącanie tych kosztów w dacie ich poniesienia. Takie koszty nie pozostają bowiem w uchwytnym związku z konkretnymi przychodami. Tym samym nie jest możliwe ustalenie, w którym roku podatkowym wystąpi przychód uzasadniający potrącenie takich kosztów.

Stosownie do art. 15 ust. 4d zd. drugie u.p.d.o.p., jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Ta metoda rozliczania kosztów pośrednich jest wyrazem zasady współmierności przychodów i kosztów. Sformułowanie "koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy" dotyczy nabywania przez podatnika usług o charakterze ciągłym, realizowanych w okresie przekraczającym dany rok podatkowy. Rozliczeniu w ten sposób podlegają koszty wszystkich usług ciągłych, obejmujących kilka okresów rozliczeniowych, takich jak najem, usługi telekomunikacyjne, usługi ubezpieczeniowe, dostawy gazu, wody, energii. Jeżeli nie jest możliwe określenie, jaka część poniesionego kosztu dotyczy danego roku podatkowego (np. w umowie przewidziano jednorazową zapłatę czynszu za okres wieloletni), to koszt powinien być rozliczony według proporcji, w jakiej cały okres realizacji usługi pozostaje do okresu realizacji usługi w danym roku podatkowym. Sformułowanie "koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy" należy powiązać z rodzajem świadczenia kontrahenta podatnika, a więc czy jest to świadczenie jednorazowe (udzielane tylko w danym roku podatkowym), czy też jest to świadczenie o charakterze ciągłym (udzielane w okresie przekraczającym rok podatkowy).

Z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Spółka jednorazowo odpłatnie przejęła zamówienia produkcyjne od Spółki F. [...], chociaż zamówienia te realizowane będą przez Spółkę w okresie kilkuletnim. W opisanym stanie faktycznym nie mamy do czynienia ze świadczeniem ciągłym, dokonywanym przez Spółkę F. [...], rozłożonym w czasie na poszczególne okresy podatkowe, ale z jednorazowym przekazaniem zamówień i wypłatą z tego tytułu wynagrodzenia. Z tych względów, w ocenie Sądu, zgodnie z art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. Spółka uprawniona jest do potrącenia zapłaconego wynagrodzenia w dacie jego poniesienia.

W ocenie WSA, organ błędnie zinterpretował art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. uznając, że wynagrodzenie dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy, ponieważ zamówienia na produkcję, zgodnie z przewidywaniami, powinny zapewnić Spółce sprzedaż w ramach przejętych programów w okresie: 2014-2019, 2014-2020, 2015-2017. Umknęło uwadze organu, że wynagrodzenie to stanowiło zapłatę za jednorazowe przejęcie zamówień produkcyjnych w grudniu 2014 r. Organ podatkowy niewłaściwie odczytał uzupełnienie wniosku Strony z dnia 24 lutego 2015 r. Strona wprawdzie wskazała, że "wynagrodzenie za przejęte zamówienia na produkcję dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy", jednakże wyjaśnienie to nie odnosiło się do czasu trwania świadczenia kontrahenta Spółki. W następnym zdaniu Spółka stwierdziła, że przejęte zamówienia powinny zapewnić Spółce sprzedaż w latach 2014 – 2020, ale nie zobowiązują kontrahentów do zakupu produktów Spółki. Czas realizacji przejętych zamówień i czas osiągania przychodów ze sprzedaży produktów nie ma znaczenia dla ustalenia, czy zapłacone wynagrodzenie "dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy".

Zasadny jest również zarzut, że organ podatkowy nie był uprawniony do pytania Strony, czy poniesiony koszt "dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy". Ustalenie, czy wynagrodzenie za przejęte zamówienia dotyczyło okresu przekraczającego rok podatkowy należy do sfery interpretacji art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., a więc nie był to element stanu faktycznego, który winna przedstawić Strona. Organ podatkowy naruszył w ten sposób art. 14b § 1 i § 3 O.p.

Powyższy wyrok został zaskarżony w całości skargą kasacyjną Ministra Finansów, który wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA oraz o zasądzenie od Spółki na rzecz organu podatkowego zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

Autor skargi kasacyjnej zarzucił:

I) na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwanej dalej "p.p.s.a.") naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1) art. 134 § 1 w zw. z art. 133 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 14b § 1 i 3 i art. 14c § 1 i 2 O.p. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r., poprzez przyjęcie, jako podstawę swego rozstrzygnięcia stanu faktycznego odmiennego od przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego i uznanie, ze czas realizacji przyjętych zamówień i czas osiągnięcia przychodów ze sprzedaży produktów nie ma znaczenia dla ustalenia, czy zapłacone wynagrodzenie dotyczy okresu przekraczającego rok podatkowy, a co za tym idzie Spółka jest uprawniona do potrącenia zapłaconego wynagrodzenia w dacie jego poniesienia w sytuacji, gdy Spółka nie jest uprawniona do potrącenia zapłaconego wynagrodzenia w dacie jego poniesienia, gdyż koszt ten koszt ten powinien być rozliczany proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy - (art. 15 ust. 4d zdanie drugie u.p.d.o.p.),

2) art. 146 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 169 § 1 O.p., w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 i § 3 O.p. (w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r.), poprzez uchylenie prawidłowej interpretacji przepisów prawa podatkowego i uznanie, że organ nie był uprawniony do dopytania Strony, czy poniesiony koszt "dotyczy okresu przekraczającego rok obrotowy", z uwagi na fakt, że to dotyczy to sfery interpretacji przepisu art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p., co zdaniem Sądu nie było elementem stanu faktycznego, czym organ miał naruszyć art. 14 § 1 i § 3 O.p., w sytuacji, gdy organ, żądając udzielenia dodatkowych wyjaśnień, miał na celu udzielenie podatnikowi kompleksowej odpowiedzi na postanowione pytanie, która pozwoli podatnikowi na wypełnienie spoczywających na nim obowiązków, nałożonych przez prawo podatkowe, zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej,

II) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. i niezasadne uznanie, że Skarżąca uprawniona jest do potrącenia zapłaconego wynagrodzenia w dacie jego poniesienia, w sytuacji gdy wydatek ten powinien być rozliczany proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczy - (art. 15 ust. 4d zdanie drugie u.p.d.o.p.).

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie podnieść należy, że przedmiotem skargi kasacyjnej jest orzeczenie sądowe oceniające legalność indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. Interpretacja taka, co wynika z treści art. 14b § 1-5 O.p., odnosi się ściśle do stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji. Podmiot składający wniosek o udzielenie interpretacji obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Wniosek niespełniający wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 O.p., a więc m.in. niezawierający wyczerpującego przedstawienia zdarzenia przyszłego, pozostawia się bez rozpoznania, co wynika z art. 14g § 1 ww. ustawy. Skoro zatem własna ocena prawna wnioskującego odnosi się do przedstawionego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, to i indywidualna interpretacja organu podatkowego zawierająca ocenę stanowiska wnioskodawcy musi także być odniesiona do tego samego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Oznacza to jednocześnie, że organ dokonujący interpretacji indywidualnej jest związany stanem faktycznym lub opisanym zdarzeniem przyszłym przedstawionym we wniosku i nie ma ani uprawnień, ani środków prawnych do tego, aby przedstawiony mu stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe ustalać lub zmieniać. Z treści przepisów art. 14b-14c O.p. wynika, że organ podatkowy nie tyle wyjaśnia podatnikowi w jaki sposób należy interpretować konkretny przepis prawa podatkowego, co raczej wskazuje w jaki sposób należy zakwalifikować prawnie konkretny opisany przez podatnika stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Przyjąć zatem należy, że interpretacja jest dokonywana wyłącznie na podstawie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku o udzielenie interpretacji. Wiąże on zarówno organ interpretujący, jak i sąd administracyjny, dokonujący kontroli interpretacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 października 2014 r., II FSK 2452/12, z dnia 3 kwietnia 2014 r., II FSK 914/12, dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA). Organ nie może zatem przyjąć ustaleń odmiennych od podanych we wniosku, nie może też ich uzupełniać.

W tym przypadku, w którym istota sporu koncentruje się wokół wykładni i w konsekwencji zastosowania art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. w brzmieniu obowiązującym w 2014 r. należy zwrócić uwagę na trzy podstawowe kwestie przedstawione przez Spółkę we wniosku interpretacyjnym. Pierwsza dotyczy okresu obowiązywania, jak i treści porozumień, na mocy których Spółka nabyła "za cenę rynkową" trzy programy produkcyjne. A mianowicie, porozumienie to w zależności od programu obowiązywało w okresie: 2014 – 2019, 2014 - 2020 i 2015 – 2017. Po drugie, zamówienia nie zobowiązywały kontrahenta do zakupu produktów w ściśle określonej ilości i określonym czasie. Po trzecie, wystawiona w dniu 8 grudnia 2014 r. faktura obejmowała wynagrodzenie za przyjęte zamówienie ustalone przez niezależnego eksperta, jako "wypadkowa kilku czynników, m.in. prognozowanej sprzedaży Spółki w okresie do 2019 r. oraz hipotetycznej sprzedaży, jaką posiadałyby F. [...] w tym samym okresie, gdyby kontynuowała produkcję".

Odnosząc się do tak zarysowanego problemu, w punkcie wyjścia należy odwołać się do treści art. 15 ust.1 u.p.d.o.p. oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym zakresie, w którym ugruntowany jest pogląd, że w myśl tego przepisu do uznania wydatków za koszt uzyskania przychodów niezbędne jest łączne spełnienie czterech warunków, a mianowicie: 1) wydatek powinien być rzeczywiście poniesiony przez podatnika, 2) wydatek nie może znajdować się w katalogu wydatków i odpisów, które nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (art. 16 u.p.d.o.p.), 3) wydatek powinien pozostać w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą i w celu uzyskania przychodu, 4) powinien być właściwie udokumentowany. Przy czym należy podkreślić, że do uznania wydatku za koszt uzyskania przychodów, niezbędne jest nie tylko zaistnienie konkretnego zdarzenia gospodarczego polegającego na zakupie towarów lub usług u konkretnego kontrahenta za konkretną ceną, ale i odpowiednie udokumentowanie tej operacji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 lipca 2010 r. sygn. akt II FSK 418/09, z dnia 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II FSK 462/11, z dnia 23 października 2012 r. sygn. akt II FSK 946/11, z dnia 27 lutego 2013 r. sygn. akt II FSK 1391/11, z dnia 21 sierpnia 2014 r. sygn. akt II FSK 2152/12, z dnia 9 sierpnia 2016 r. sygn. akt II FSK 2004/14, z dnia 24 lutego 2017 r. sygn. akt II FSK 209/15 i sygn. akt II FSK 208/15, CBOSA).

W tym stanie rzeczy, w opisanym stanie faktycznym, hipotetyczne koszty przedstawiona przez Spółkę koszty i objęte wystawioną fakturą nie mogły co do zasady stanowić kosztów uzyskania przychodów.

Z kolei art. 15 ust. 4d u.p.d.o.p. stanowi, że koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. A zatem, co do wykładni art. 15 ust. 4d tej ustawy, to należy zauważyć, że jako zasadę przewidziano w nim potrącalność kosztów pośrednich w dacie ich poniesienia. Natomiast tylko w przypadku braku możliwości określenia długości okresu, którego dotyczą dane wydatki należy przyjąć, to mogą one stanowić koszt "jednorazowy". W stanie faktycznym przedstawionym we wniosku interpretacyjnym okres był znany. O tym jednak, czy w istocie dany wydatek z uwagi na swój charakter nie może zostać przyporządkowany do długości okresu, którego dotyczy, decydować będą przepisy prawa podatkowego.

W tym stanie rzeczy za zasadne należało uznać zarzuty skargi kasacyjnej oparte zarówno na podstawie kasacyjnej wymienionej w art. 174 pkt 1, jak i pkt 2 p.p.s.a.

Mając na względzie wyżej zaprezentowaną argumentację, Naczelny Sąd Administracyjny - działając na podstawie art. 188 p.p.s.a. - uwzględnił skargę kasacyjną uchylając zaskarżony wyrok, zaś uznając, że sprawa jest dostatecznie wyjaśniona, oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. O kosztach postępowania sądowego orzeczono stosownie do art. 203 pkt 2 p.p.s.a. [pic]