Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 1418/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2017-07-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie sędzia WSA Renata Owczarzak sędzia WSA Anna Klotz (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Krzysztof Cisewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi W. I. na decyzję Wojewody z dnia [...] września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zmiany pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Wojewody na rzecz [...] Sp. z o.o. w I. kwotę [...](sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2016 r. nr [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) - dalej "kpa" oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2016 r. poz. 290 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołań E. G. i M. G. od decyzji Starosty Ż. nr [...], znak: [...] z dnia [...] czerwca 2016 r. zmieniającej decyzję Starosty Ż. nr [...], znak: [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę trzynastu elektrowni wiatrowych wraz z placami manewrowymi, zatokami postojowymi, drogami dojazdowymi i zjazdami z dróg gminnych i powiatowych (numery działek wyszczególnione w decyzji Starosty Ż.), uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Do wydania decyzji doszło w następujących okolicznościach sprawy.

Decyzją z dnia [...] grudnia 2014 r. Starosta Ż. wydał na wniosek W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością decyzję nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę trzynastu elektrowni wiatrowych [...] o mocy 2 MW każda wraz z manewrowymi, zatokami postojowymi, drogami dojazdowymi i zjazdami z dróg placami gminnych i powiatowych na działkach nr [...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] w G., nr [...],[...], [...] w S., nr [...],[...] w S., nr [...],[...] w C. oraz nr [...],[...], [...],[...] w B.

Wnioskodawca powołując się na wycofanie pierwotnie planowanego modelu turbin z produkcji o średnicy rotora V90 i zastąpieniem go modelem, którego średnica rotora wynosi V100 oraz konieczność zmiany wysokości wieży zawieszenia wirnika z 105m na 120m, a także wobec planowanej zmiany średnicy fundamentów, wnioskiem z dnia [...] listopada 2015 r. zwrócił się o zmianę ww. decyzji Starosty Ż. Do wniosku inwestor załączył dokumentację projektową oraz środowiskową.

Starosta Ż. decyzją z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...], znak sprawy [...] zmienił decyzję z dnia [...] grudnia 2014 r. Starosta Ż. wydał na wniosek W. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością decyzję nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę zgodnie z wnioskiem inwestora.

W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. odwołania od tej decyzji złożyli J. K. oraz E. i G., małżonkowie K.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak [...], Wojewoda [...] uchylił w całości zaskarżoną decyzję zmieniającą pozwolenie na budowę i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpoznania. W motywach uzasadnienia organ odwoławczy powołał się na niezawiadomienie wszystkich stron o toczącym się postępowaniu. Zgodnie z zaleceniami Wojewody [...], Starosta Ż. miał właściwie ustalić krąg stron postępowania oraz umożliwić im udział w postępowaniu.

W toku ponownego postępowania przed organem I instancji inwestor zaktualizował pierwotny wniosek o zmianę decyzji Starosty Ż. w zakresie dotyczącym maksymalnej mocy akustycznej generowanej przez turbiny wiatrowe objęte zamiennym projektem budowlanym podając, iż parametr ten wynosi 103,5 dB, a nie jak wcześniej podnoszono 103 dB. W konsekwencji inwestor zaktualizował projekt budowlany w zakresie obszaru oddziaływania planowanych obiektów, przedkładając stosowną dokumentację.

Po ponownym rozpoznaniu sprawy Starosta Ż. wydał dnia [...] czerwca 2016 r. decyzję nr [...] w sprawie zmiany powołanego pozwolenia na budowę z [...] grudnia 2014 r.

W odwołaniach skarżący nie zgadzają się z planowanym przez inwestora przedsięwzięciem. W uzasadnieniu stanowiska strony wskazały, że budowa elektrowni wiatrowych ograniczy ich prawo własności. Odwołujący uzyskali decyzje o warunkach zabudowy dla terenu działki nr [...] na realizację [...] budynków mieszkalnych. Działki te zostały podzielone. Strony wskazały, że działki te są oddalone od elektrowni wiatrowej w odległości mniejszej od minimalnej określonej w "ustawie wiatrakowej" (tak strony określiły ustawę z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych - Dz. U. z 2016 r. poz. 961).

Inwestor w piśmie z dnia [...] września 2016 r. ustosunkował się do złożonych odwołań wskazując, że podniesiony przez odwołujących argument jest całkowicie chybiony. Wprawdzie w dniu 16 lipca 2016 r. weszła w życie ustawa z dnia 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (dalej nazywana "uiew"), niemniej jej zapisy w żaden sposób nie ograniczają możliwości uzyskania przez odwołujących pozwolenia na budowę na podstawie dotychczas uzyskanych przez nich decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie bowiem z art. 14 ust. 4 ustawy, decyzje o warunkach zabudowy (dalej nazywane też decyzjami WZ) dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wydane przed dniem wejścia w życie ustawy, zachowują moc. Oznacza to, że odwołujący z powodzeniem mogą się ubiegać o wydanie dla terenów objętych uzyskanymi decyzjami WZ decyzji zatwierdzających projekty budowlane i udzielających pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych.

Co więcej, ustawodawca tak samo korzystne regulacje przewidział dla inwestycji polegających na budowie budynków mieszkalnych, dla których dopiero planuje się uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Według bowiem art. 14 ust. 1 uiew, postępowania w przedmiocie wydania decyzji WZ, dotyczące budynku mieszkalnego albo budynku o funkcji mieszanej, w skład której wchodzi funkcja mieszkaniowa, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy prowadzi się przez 36 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy na podstawie przepisów dotychczasowych. Taka sama zasada dotyczy postępowań, które zostały lub zostaną wszczęte po dniu wejścia w życie przedmiotowej ustawy (ustęp 2 powołanego artykułu). Zgodnie natomiast z art. 14 ust. 3 uiew, w przypadku decyzji WZ wydanej na podstawie postępowań, o których mowa w ust. 1 i 2, przesłanki odmowy przez organ administracji architektoniczno-budowlanej wydania pozwolenia na budowę lub, w przypadku zgłoszenia, wniesienia sprzeciwu, nie stanowi fakt, iż inwestycja ta nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 4. Oznacza to, że osoby, które nawet teraz zdecydują się na zabudowanie budynkiem mieszkalnym nieruchomości niespełniającej wymogów odległościowych z uiew mają prawną możliwość uzyskania zarówno decyzji o warunkach zabudowy, jak i pozwoleń na budowę. Uwzględniając powyższe inwestor wskazał, że argumenty odwołujących się nie zasługują na uwzględnienie, dodając jednocześnie, że na podstawie art. 13 ust. 3 uiew, postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, wszczęte i niezakończone do dnia wejścia w życie ustawy, prowadzi się na podstawie przepisów dotychczasowych. Wejście w życie przedmiotowej ustawy pozostaje zatem bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie, albowiem postępowanie zostało zainicjowane przed dniem wejścia w życie uiew.

Wojewoda [...] uwzględnił odwołania i w wymienionej na wstępie decyzji z dnia [...] września 2016 r., powołując się na obowiązki ciążące na organie I instancji wynikające z art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, stwierdził, że nie wszystkie wymienione w ww. przepisie wymagania zostały spełnione.

Wojewoda zakwestionował ustalenia organu I instancji w zakresie zgodności zamiennego projektu budowlanego z ustaleniami decyzji Burmistrza Ż. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] oraz decyzji Burmistrza Ż. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...]. Organ odwoławczy za niewyjaśnione uznał stanowisko organu I instancji, że zmiana średnicy fundamentu elektrowni, wysokości stalowej wieży z Hzw 105 m na Hzw 120 m oraz turbiny z VESTAS V90 na VESTAS V100, nie powodują zmian uwarunkowań określonych w ww. decyzjach środowiskowych i tym samym nie jest wymagane uzyskanie nowych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, zgodnie z art. 72 ust. 2 pkt 1a) ppkt a) ustawy z dnia 3 października 2008 r. udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353 j.t. ze zm.).

Zdaniem Wojewody, analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że zamienny projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami decyzji Burmistrza Ż. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] oraz decyzji Burmistrza Ż. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...]. W decyzjach tych Burmistrz Ż. ustalił bowiem, że średnica wirnika planowanych elektrowni wynosić ma do 90 m. W turbinach VESTAS V100, które zostały przewidziane w projekcie zamiennym (zamiast VESTAS V90), średnica wirnika, zgodnie z dokumentacją projektową oraz specyfikacją producenta wynosi natomiast 100 m. Potwierdza to również sam inwestor, którego pełnomocnik w piśmie z dnia [...] września 2016 r. zatytułowanym "odpowiedź na odwołanie" wskazuje, że średnica rotora w planowanych po zmianie turbinach wynosi V100.

Zdaniem Wojewody, organ I instancji nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że zmiana turbiny z VESTAS V90 na VESTAS V100, nie spowoduje zmian uwarunkowań określonych w omawianych decyzjach środowiskowych. Jednym z uwarunkowań określonych w decyzjach Burmistrza Ż. jest średnica wirnika do 90 m. Zmiana turbiny VESTAS V90 na VESTAS V100 i związana z tym zmiana średnicy wirnika z 90m na 100m spowoduje zmianę uwarunkowań określonych w decyzjach środowiskowych.

Zdaniem Wojewody, prowadząc postępowanie, organ pierwszej instancji nie zastosował dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno - budowlanej pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania winien sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Nadto, Starosta Ż. naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego, zgodnie z którymi winien stać na straży praworządności, prowadzić postępowanie w sposób budzący zaufanie do władzy publicznej oraz wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy. Organ odwoławczy analizując akta sprawy ustalił, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego tj. nie zbadał dostatecznie, czy planowane przez inwestora zmiany są zgodne z obowiązującymi dla inwestycji decyzjami o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem wojewody decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów o postępowaniu, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

Na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. nr [...] skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy wniósł inwestor W. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością reprezentowany przez adwokata [...].

Strona skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła:

-naruszenie art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 72 ust. 2 pkt 1a) ppkt a) ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (dalej nazywana "uuiś"), poprzez uchylenie decyzji Starosty Ż. zatwierdzającej zamienny projekt budowlany z powodu sprzeczności parametru planowanej inwestycji (średnicy wirnika elektrowni) z ustaleniami decyzji Burmistrza Ż. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] oraz decyzji Burmistrza Ż. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...], podczas, gdy przedmiotowa zmiana objęta projektem zamiennym nie wymaga zmiany decyzji środowiskowych, a w konsekwencji - pozwolenie zamienne winno zostać udzielone.

W konsekwencji powyższego, na podstawie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2016 r. o uchyleniu decyzji Starosty Ż. nr [...], znak: [...] dnia [...] czerwca 2016 r. oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania wywołanego skargą, w tym zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych i zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.

W uzasadnieniu przytoczono szczegółowo stan faktyczny sprawy. Wyjaśniono, że Burmistrz Ż. decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. znak [...] ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 4 elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda wraz z drogami dojazdowymi, łukami, placami manewrowymi, zatokami postojowymi zlokalizowanymi na działkach nr: [...] i [...] , obręb B. oraz [...] obręb C. i [...] obręb S. w gminie Ż., połączonego za pośrednictwem abonenckiej linii elektroenergetycznej 110 kV z Krajowym Systemem Elektroenergetycznym (tj. istniejąca Stacja WN/SN Ż.). Kolejną decyzją z dnia [...] lipca 2011 r. znak [...] Burmistrz Ż. ustalił środowiskowe uwarunkowania dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 9 elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda zlokalizowanych w miejscowościach: S., na działkach nr: [...] i [...] oraz G. na działkach nr: [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], Gmina Ż., powiat Ż. W obu decyzjach Burmistrza Ż. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wskazano następujące podstawowe parametry elektrowni: wysokość zawieszenia wirnika do 125 m, wysokość całkowita do 170 m n.p.t., średnica wirnika do 90 m. Co do fundamentów, w załączniku do obu decyzji środowiskowych stanowiących charakterystykę przedsięwzięcia wskazano natomiast, że będą one miały wymiary 18,6 x 18,6 m albo średnicę do 21 m. Jeśli chodzi o maksymalną moc akustyczną pojedynczej turbiny (parametr techniczny, nie dotyczy wielkości budowanego obiektu), to została ona wskazana w raportach odziaływania na środowisko. Parametr ten został określony w postępowaniu środowiskowym na 104 dB.

Skarżąca powołując się na wartości wynikające z powołanych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz zmiany objęte wnioskiem inicjującym inwestora (średnica fundamentów zmieniona na 21 m, wysokość zawieszenia wirnika zmieniona na 120 m oraz zmiana turbiny z VESTAS V90 na V100), wskazała, że tylko parametr średnicy wirnika wprost wskazany w decyzjach środowiskowych uległ zmianie.

Poza tym, zmianie uległa wartość maksymalnej mocy akustycznej pojedynczej elektrowni, przy czym parametr ten został wskazany wyłącznie w raportach stanowiących podstawę wydanych decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

W uzasadnieniu skargi strona skarżąca powołała się na załączoną do wniosku o zmianę decyzji Starosty Ż. obszerną dokumentację, z której wynika, że zmiana modelu turbiny na model VESTAS V100 (a w konsekwencji zmiana średnicy wirnika i zmiana maksymalnej mocy akustycznej pojedynczej elektrowni) nie spowoduje zmiany uwarunkowań określonych w decyzjach środowiskowych wydanych dla przedmiotowej inwestycji. Na poparcie stanowiska strona skarżąca powołała się na:

-"Raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie 4 elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda wraz z drogami dojazdowymi, łukami, placami manewrowymi, zatokami postojowymi zlokalizowanymi na działkach nr [...] i [...] obręb B. oraz [...] obręb C. i [...] obręb S. w gminie Ż., połączonego za pośrednictwem abonenckiej linii elektroenergetycznej 110 kV z Krajowym Systemem Elektroenergetycznym (tj. istniejącą stacją WN/SN Ż.)" oraz

-"Raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie 9 elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w miejscowościach S. oraz G., gmina Ż., powiat ż.".

Do raportów zostały załączone m.in. raporty ornitologiczne i chiropterologiczne.

Dalej skarżąca podkreśliła kompetencje osób, które sporządziły raporty. W dokumentach zostały zawarte informacje środowiskowe przy uwzględnieniu zmienionego modelu turbin. W wyniku analizy tych informacji stwierdzono, że zmiana parametrów średnicy rotora (zastąpienie V90 wirnikiem V100) wszystkich planowanych turbin wiatrowych nie będzie powodowała przekroczeń dopuszczalnych standardów środowiska. W obu przypadkach (Vestas V90 i Vestas V100) szacunki dotyczące śmiertelności ptaków w wyniku kolizji z turbiną kształtują się na identycznym poziomie. Dalej autorzy raportów podnoszą, że planowana zmiana obejmująca zastosowanie turbin Vestas V100 w miejsce turbin Vestas V90 pozostaje bez wpływu na skalę, zakres i charakter oddziaływania także na nietoperze. Skarżąca wskazała również, że w raportach zawarty został wpływ oddziaływania elektrowni w zakresie hałasu na środowisko. Autorzy raportu dostrzegli jednak zmiany w zakresie zagospodarowania terenu, które wzięli pod uwagę oceniając klimat akustyczny wokół planowanej inwestycji. W wyniku wykonanych analiz stwierdzono brak występowania jakichkolwiek obiektów budowlanych w granicach terenów położonych w strefie wyznaczonej w raportach izofoną 40 dB, a także w jej bezpośrednim sąsiedztwie.

Poza tym, inwestycja wraz z obszarem jej oddziaływania mieści się w granicach terenu wyznaczonego uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z [...] sierpnia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie wsi G., S., S., P. i S., który dopuszcza w obrębie obszaru objętego planem przeznaczenia terenów pod tereny elektroenergetyki wiatrowej wraz z urządzeniami i obiektami obsługującymi, oznaczone na rysunku symbolem - EW 1-9. Przepisy m.p.z.p. w zakresie hałasu nakazują zachowanie wymogów z Rozporządzenia Ministra Środowiska z 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku. Według przepisów prawa niezależnie od przyjętego obszaru oddziaływania - czy to wyznaczonego izofoną 45 dB czy 40 dB - brak jest obiektów budowlanych podlegających ochronie. Na podstawie całokształtu analiz w raportach stwierdzono więc, że zwiększenie średnicy wirnika o 10 m w żaden sposób nie spowoduje zmiany w oddziaływaniu na klimat akustyczny. Co więcej podkreślono, że zmniejszeniu ulegnie wielkość mocy akustycznej pojedynczej elektrowni z pierwotnie analizowanej 104 dB do ostatecznie przyjętej dla modelu VESTAS V100 - 103,5 dB.

W konkluzji autorzy raportów stwierdzili, że wnioskowana inwestycja, a przede wszystkim planowana zmiana, nie będzie znacząco oddziaływać na środowisko. Lokalizacja przedsięwzięcia znajduje się poza granicami obszarów chronionych, a zabudowa zamieszkała przez ludzi występuje w znacznej odległości od źródła uciążliwości. Nie uniemożliwi ona również korzystania z sąsiednich obszarów w dotychczasowy sposób (tj. tereny rolne bez prawa zabudowy).

Zdaniem strony skarżącej, zmiana pozwolenia na budowę nie wymaga zmiany decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

Skarżąca wskazała, że z brzmienia art. 72 ust. 2 uuiś, wynikają wyjątki od wymogu uzyskania decyzji środowiskowej. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdzie wyjątek zawarty w art. 72 ust. 2 pkt. 1a) podpkt a) uuiś, zgodnie z którym wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się w przypadku zmiany decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 1 (tj. m.in. pozwolenia na budowę) polegających na odstąpieniu od zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącym charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, które nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Powyższe oznacza, że jeśli wskutek zmiany pewnych parametrów przedsięwzięcia nie dojdzie do zmiany uwarunkowań środowiskowych, to do zmiany pozwolenia na budowę nie jest konieczna nowa decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach. Wspomniane wyłączenie dotyczy zatem charakterystycznych paramentów inwestycji, określonych w projekcie budowalnym. Takim parametrem jest średnica rotora elektrowni.

Skarżąca wskazała, że kompetencje w zakresie oceny, czy zmiana średnicy rotora, średnicy fundamentów oraz wysokości wieży wymaga zmiany decyzji środowiskowej posiada organ właściwy do dokonania zmiany pozwolenia na budowę, potwierdza orzecznictwo sądów administracyjnych (WSA w Lublinie z 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt II SA/Lu 1062/13, WSA w Krakowie z 9 września 2013 r., sygn. akt II SA/Kr 421/13). Skarżąca dodała, że w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., mimo, że raport jest dokumentem prywatnym zawiera wiadomości specjalistyczne, wymagające odpowiedniej wiedzy specjalistycznej w tym zakresie (uzasadnienia wyroku NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13, wyrok NSA z dnia 5 czerwca 2012 r. sygn. akt II OSK 464/2011). Biorąc więc pod uwagę swoistą moc dowodową raportu oddziaływania na środowisko i załączonych do niego dokumentów sporządzonych przez specjalistów, skarżąca stwierdziła, że zmiana średnicy rotora z V90 na V100 nie wymaga przedłożenia nowej decyzji środowiskowej ani zmiany dotychczasowych, albowiem nie spowoduje ona zmiany uwarunkowań środowiskowych zawartych w pierwotnie wydanych decyzjach. Nawet gdyby organ doszedł do odmiennego wniosku odnośnie charakteru planowanych zmian przedsięwzięcia w stosunku do wymagań określonych w decyzjach o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, to w świetle art. 88 ust. 1 pkt. 2) uuiś organ zobowiązany byłby ponownie przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko, co Wojewoda w uzasadnieniu decyzji pominął.

Analiza przepisów art. 72 ust. 1 pkt 1,10,14 i 18, i art. 72 ust. 2 pkt 1a) podpkt a) uuiś prowadzi do wniosku, że jeśli określone w przepisie art. 72 ust. 2 pkt 1a) podpkt a) uuiś zmiany projektu budowlanego nie spowodują zmiany uwarunkowań określonych w decyzji środowiskowej, to zmiana tej decyzji nie jest konieczna.

Zdaniem skarżącej, organ II instancji nie wskazał na ewentualny obowiązek przeprowadzenia takiego postępowania, nie odniósł się również do przedłożonej przez inwestora dokumentacji środowiskowej uzasadniającej wniosek, iż zmiana parametru średnicy wirnika elektrowni nie wpłynie na środowiskowe uwarunkowania określone w decyzjach środowiskowych. Wojewoda tylko skrytykował rozstrzygnięcie Starosty Ż., całkowicie pomijając zgromadzony w sprawie materiał dowodowy.

Strona skarżąca powołując się na treść art. 35 P.b. wskazała, że średnica wirnika elektrowni jest jedynie pewnym parametrem określającym wielkość budowanego obiektu, który został określony w punkcie dotyczącym rodzaju i miejsca realizacji przedsięwzięcia. Przedmiotem analizy organu powinno być natomiast badanie, czy określone zamierzenie budowlane, objęte decyzją środowiskową spełnia normy środowiskowe i czy zostaną dochowane obowiązki nałożone w decyzji środowiskowej.

W udzielonej odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

Skarga zasługuje na uwzględnienie, lecz nie w pełnym zakresie.

Spór w przedmiotowej sprawie dotyczy wyjaśnienia, czy Wojewoda [...] miał podstawy do uchylenia decyzji organu I instancji na podstawie art. 138 § 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego.

Zdaniem strony skarżącej, organ odwoławczy wydając decyzję kasacyjną naruszył art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane w zw. z art. 72 ust. 2 pkt 1 a) ppkt a) ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 353), dalej nazywana "uuiś".

Zaskarżoną decyzją, organ odwoławczy, korzystając z uprawnień kasacyjnych przewidzianych w art. 138 § 2 k.p.a., uchylił decyzję orzekającą o zmianie decyzji Starosty Ż. nr [...], znak: [...] z dnia [...] grudnia 2014 r. o pozwoleniu na budowę trzynastu elektrowni wiatrowych wraz z placami manewrowymi, zatokami postojowymi, drogami dojazdowymi i zjazdami z dróg gminnych i powiatowych (numery działek wyszczególnione w decyzji Starosty Ż.) i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Jako powód uchylenia zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał, że zmianie ma ulec parametr obiektu budowlanego poprzez zwiększenie średnicy wirnika z V90 na V100.

Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

W ocenie Sądu, skorzystanie z dyspozycji powyżej zacytowanego przepisu jest możliwe jedynie wówczas, gdy organ odwoławczy wykaże i uzasadni konieczność przeprowadzenia w sprawie postępowania wyjaśniającego co najmniej w znacznej części, jedynie bowiem w takiej sytuacji można stwierdzić, że konieczny do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. W przeciwnym razie sprawę może wyjaśnić organ odwoławczy, który nie tylko kontroluje decyzję organu pierwszej instancji, lecz również ponownie rozpoznaje sprawę administracyjną. Należy bowiem podkreślić, że obowiązkiem organu odwoławczego jest przede wszystkim ponowne wyjaśnienie i rozpatrzenie sprawy. Zgodnie z art. 15 k.p.a., postępowanie administracyjne jest dwuinstancyjne. Sprawa administracyjna jest zatem dwukrotnie rozpoznawana i rozstrzygnięta, po raz pierwszy w pierwszej instancji, a następnie w drugiej instancji. Według ugruntowanego stanowiska judykatury, do uznania, że zasada dwuinstancyjności postępowania (art. 15 k.p.a.) została zrealizowana, nie wystarcza stwierdzenie, że w sprawie zapadły dwa rozstrzygnięcia dwóch organów różnych stopni. Konieczne jest też, by rozstrzygnięcia te zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez każdy z organów, który wydał decyzję, postępowania umożliwiającego osiągnięcie celów, dla których postępowanie to jest prowadzone. Istota zasady dwuinstancyjności sprowadza się zatem do dwukrotnego rozpoznania i rozstrzygnięcia tożsamej pod względem przedmiotowym i podmiotowym sprawy administracyjnej (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2016 r. sygn. akt II OSK 821/15 oraz z dnia 9 listopada 2016 r. sygn. akt II OSK 263/15).

Wprawdzie organ odwoławczy nie może zastępować organu I instancji w zakresie prowadzenia postępowania wyjaśniającego, niemniej jednak, na podstawie art. 136 k.p.a. może uzupełnić materiał dowodowy w niezbędnym zakresie. Oznacza to, że przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 grudnia 2010 r. II GSK 1065/09). Ponadto art. 138 § 2 k.p.a. nie będzie miał zastosowania wtedy, gdy materiał dowodowy wymagany do rozstrzygnięcia sprawy zostanie zgromadzony, a kwestią sporną będzie jego ocena. Zastosowanie art. 138 § 2 k.p.a. wymaga nie tylko wykazania przez organ odwoławczy, że w postępowaniu przed organem I instancji doszło do naruszenia przepisów postępowania, a konieczne do wyjaśnienia okoliczności mają istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, ale także wykazania wpływu tych okoliczności na rozstrzygnięcie oraz potwierdzenia, że konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie mieści się w graniach wyznaczonych treścią art. 136 k.p.a., tj. że przeprowadzenie dodatkowego postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy nie jest wystarczające do rozstrzygnięcia sprawy. Ocena organu w tym zakresie powinna zaś znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji. Wskazanie w uzasadnieniu okoliczności wyczerpujących przesłanki z art. 138 § 2 k.p.a., a także wyjaśnienie przyczyn niezastosowania art. 136 k.p.a., służy wypełnieniu dyspozycji art. 107 § 3 k.p.a., określającego wymogi dla uzasadnienia faktycznego decyzji oraz realizacji wynikającej z art. 11 k.p.a. zasady przekonywania. Zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ jest zobowiązany do wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy, natomiast ocenie Sądu kontrolującego prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia podlegają jego motywy wskazane w uzasadnieniu wydanej decyzji.

Decyzja organu odwoławczego w niniejszej sprawie nie sprostała tym wymaganiom. Z treści uzasadnienia organu II instancji wynika, że przeprowadził on analizę akt sprawy i doszedł do przekonania, że zamienny projekt budowlany nie jest zgodny z ustaleniami decyzji Burmistrza Ż. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] oraz decyzji Burmistrza Ż. o środowiskowych uwarunkowaniach z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...].

Przy niekwestionowanym stanowisku organu I instancji oraz inwestora wykazana została różnica dotycząca parametru elektrowni. Średnica wirnika planowanych elektrowni wynosiła do 90 m. W turbinach VESTAS V100, które zostały przewidziane w projekcie zamiennym (zamiast VESTAS V90), średnica wirnika, zgodnie z dokumentacją projektową oraz specyfikacją producenta, wynosi natomiast 100 m.

Zdaniem Wojewody, organ I instancji nie wyjaśnił, na jakiej podstawie uznał, że zmiana turbiny z VESTAS V90 na VESTAS V100, nie spowoduje zmian uwarunkowań określonych w omawianych decyzjach środowiskowych. Jednocześnie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdził odmiennie niż organ I instancji, że zmiana turbiny VESTAS V90 na VESTAS V100 i związana z tym zmiana średnicy wirnika z 90m na 100m spowoduje zmianę uwarunkowań określonych w decyzjach środowiskowych.

Według organu odwoławczego, prowadząc postępowanie, organ pierwszej instancji nie zastosował dyspozycji art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym organ administracji architektoniczno-budowlanej pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania winien sprawdzić zgodność projektu budowlanego z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.

Organ odwoławczy analizując akta sprawy ustalił, iż organ pierwszej instancji nie przeprowadził wyczerpującego postępowania wyjaśniającego tj. nie zbadał dostatecznie, czy planowane przez inwestora zmiany są zgodne z obowiązującymi dla inwestycji decyzjami o środowiskowych uwarunkowaniach. Zdaniem Wojewody decyzja organu pierwszej instancji została wydana z naruszeniem przepisów o postępowaniu, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie.

W ocenie Sądu, ze stanowiskiem organu odwoławczego nie można się jednak zgodzić.

Przedmiotem postępowania odwoławczego nie jest jedynie weryfikacja decyzji organu I instancji, lecz przede wszystkim ponowne rozpoznanie sprawy administracyjnej. Trzeba także zaznaczyć, że w sytuacji, w której ustalony stan sprawy umożliwia jej rozstrzygnięcie, organ odwoławczy uprawniony jest do merytorycznej oceny sprawy.

W ten sposób ukształtowany model postępowania odwoławczego uzasadniał w rozpatrywanej sprawie wydanie przez Wojewodę decyzji merytorycznej, nie zaś kasacyjnej. Trzeba bowiem mieć na uwadze, iż organ II instancji na etapie postępowania odwoławczego dysponował pełnym materiałem dowodowym, którego analiza powinna doprowadzić do wydania decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy. Organ odwoławczy dysponował bowiem aktami sprawy, w oparciu o które można było ustalić stan faktyczny sprawy, tj.:

-decyzją Starosty Ż. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...], znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę trzynastu elektrowni wiatrowych VESTAS V90,

-decyzją Burmistrza Ż. z dnia [...] czerwca 2011 r., znak [...] o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 4 elektrowni wiatrowych,

-decyzją Burmistrza Ż. znak [...], z dnia [...] lipca 2011 r. o ustaleniu środowiskowych uwarunkowań dla przedsięwzięcia polegającego na budowie 9 elektrowni wiatrowych,

-dokumentami prywatnymi, które powinny zostać ocenione, jak "Raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie 4 elektrowni wiatrowych o mocy do 2 MW każda wraz z drogami dojazdowymi, łukami, placami manewrowymi, zatokami postojowymi zlokalizowanymi na działkach nr [...] i [...] obręb B. oraz [...] obręb C. i [...] obręb S. w gminie Ż., połączonego za pośrednictwem abonenckiej linii elektroenergetycznej 110 kV z Krajowym Systemem Elektroenergetycznym (tj. istniejącą stacją WN/SN Ż.)" oraz "Raport o oddziaływaniu na środowisko planowanego przedsięwzięcia polegającego na budowie 9 elektrowni wiatrowych zlokalizowanych w miejscowościach S. oraz G., gmina Ż., powiat ż.",

-miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wprowadzonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Ż. z dnia [...] sierpnia 2010 r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w rejonie wsi G., S., S., P. i S. ([...]).

W oparciu o tak zgromadzony materiał dowodowy można bez przeszkód ustalić stan faktyczny niezbędny dla wydania prawidłowego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 72 ust. 2 pkt 1a podpkt a uuś. Tym samym, w analizowanym przypadku nie zachodzi przesłanka koniecznego do wyjaśnienia przez organ pierwszej instancji zakresu sprawy, która miałaby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, co skutkuje wydaniem przez Wojewodę [...] decyzji z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a.

Podkreślenia wymaga, iż stwierdzenie uchybień natury merytorycznej nie daje organowi odwoławczemu podstaw do wydania decyzji kasacyjnej.

W orzecznictwie sądów administracyjnych słusznie przyjmuje się, że w sytuacji, kiedy organ odwoławczy kwestionuje rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, nie wskazując na zaistniałe braki w stanie faktycznym sprawy i nie stwierdzając potrzeby przeprowadzenia postępowania w celu uzupełnienia materiału dowodowego, ma on obowiązek zastosować instytucję reformacji i wydać decyzję orzekającą co do istoty sprawy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt II OSK 183/10, Baza Orzeczeń LEX nr 992501). W przypadku zaś zastosowania przepisu art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy powinien w sposób jednoznaczny wskazać nie tylko wadliwości postępowania przed organem pierwszej instancji, ale i powody, dla których nie jest możliwe w danej sprawie zastosowanie art. 136 k.p.a. (vide: wyrok NSA z dnia 24 listopada 2011 r. sygn. akt I OSK 2056/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 kwietnia 2011 r. sygn. akt VII SA/Wa 1036/10, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Na potrzeby przyszłego postępowania należy wyjaśnić, że zasadą jest, zgodnie z art. 72 ust. 1 pkt 1 uuiś, że wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych - wydawanych na podstawie ustawy - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409, ze zm.).

W art. 72 ust. 2 ww. ustawy ustawodawca przewidział odstępstwa od tej zasady. Według art. 72 ust. 2 pkt 1a uuiś, wymogu uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie stosuje się m.in. w przypadku zmiany decyzji, o których mowa w ust. 1 pkt 1, a więc decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych, polegających na zmianie zatwierdzonego projektu budowlanego dotyczącej charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, w szczególności: kubatury, powierzchni zabudowy, wysokości, długości, szerokości i liczby kondygnacji, oraz charakterystycznych parametrów drogi w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego - które nie spowodują zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Oznacza to, że zmiana uprzednio wydanego pozwolenia na budowę dotycząca charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, jest dopuszczalna bez uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach o ile nie dojdzie do zmian uwarunkowań określonych w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przy czym pokreślić należy, że pod pojęciem charakterystycznych parametrów ustawodawca wprowadził katalog otwarty poprzez posłużenie się terminem "w szczególności". Istotne jedynie jest to, aby zmiana charakterystycznego parametru nie wpłynęła na zmianę uwarunkowań określonych w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Bezsporne w przedmiotowej sprawie jest, że parametry elektrowni wiatrowej jak: wysokość zawieszenia wirnika, wysokość całkowita, średnica wirnika, fundament obiektu, moc akustyczna pojedynczej turbiny, są charakterystyczne dla obiektu budowlanego, jakim jest elektrownia wiatrowa. Dlatego zamierzenie polegające na zmianie któregokolwiek z wymienionych parametrów w pozwoleniu na budowę powinno zostać ocenione przez pryzmat ich wpływu na uwarunkowania określone w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Zgodzić należy się jednak z tym, że nie zawsze zmiana parametru obiektu budowlanego będzie powodowała zmianę uwarunkowań określonych w wydanej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach i w takiej sytuacji zmiana uwarunkowań przed uzyskaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego oraz decyzji o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych nie będzie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.

Ocena tej wzajemnej zależności musi zostać ustalona w toku postępowania poprzez analizę uwarunkowań określonych w decyzji środowiskowej. W art. 82 uuiś zawarte zostały elementy, które powinna zawierać decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach z podziałem na te, które powinny wystąpić w każdej decyzji i elementy, które mogą wystąpić w decyzji. Wszystkie warunki tej decyzji pozostają w ścisłym związku z oddziaływaniem na środowisko. I tak m.in. będą to określone w decyzji istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. b), wymagania dotyczące ochrony środowiska konieczne do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1, w szczególności w projekcie budowlanym, w przypadku decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14, 18 i 19 (art. 82 ust. 1 pkt 1 lit. c).

Wobec powyższego, jeżeli ulega mianie charakterystyczny parametr obiektu budowlanego na skutek zmiany pozwolenia na budowę, to należy ocenić wpływ tej zmiany w oddziaływaniu na środowisko poprzez analizę warunków decyzji środowiskowej.

Nieprzekonujące jest zatem stanowisko Wojewody, że w zamiennym projekcie budowlanym z powodu zwiększenia parametru planowanej inwestycji w zakresie średnicy wirnika elektrowni z V 90 na V 100 zachodzi sprzeczność z ustaleniami decyzji Burmistrza Ż. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] lipca 2011 r. znak: [...] oraz decyzji Burmistrza Ż. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia z dnia [...] czerwca 2011 r. znak: [...]. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji dysponując materiałem dowodowym w postaci: raportu o oddziaływaniu na środowisko, decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, które dotyczyły wszystkich 13 elektrowni, miejscowym planem zagospodarowania dla terenu, na którym dopuszczono budowę elektrowni wiatrowych nie poczynił żadnych ustaleń w kierunku oceny wpływu zaproponowanego do zmiany parametru na uwarunkowania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Nie wyjaśniono, czy zmiana parametru będzie miała wpływ na środowisko.

Analiza natomiast decyzji organu I instancji prowadzi do wniosku, że również i ten organ nie przeprowadził oceny wpływu zmiany parametrów na oddziaływanie na środowisko.

Należy podkreślić, że koniecznym i istotnym elementem decyzji administracyjnej, w świetle art. 107 § 3 k.p.a., jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne, które powinno ściśle korespondować z osnową decyzji.

Reasumując, Sąd uznał, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 i art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy nie wykazał bowiem, że w niniejszej sprawie decyzja organu pierwszej instancji została wydana z takim naruszeniem przepisów postępowania, które uzasadniłoby ponowne przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ pierwszej instancji w takim zakresie, który miałby istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, a nadto sporządził uzasadnienie decyzji, które nie zawiera czytelnego i jasnego przedstawienia jego stanowiska w zakresie, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.

Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, w tym przede wszystkim art. 138 § 2 k.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy i z tej przyczyny - na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zaskarżoną decyzję uchylił.

Z uwagi na uwzględnienie skargi, sprawa będzie ponownie rozpoznawana przez organ odwoławczy, który winien uwzględnić treść powyższych rozważań Sądu przy podejmowaniu rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W niniejszej sprawie wskazania co do dalszego postępowania wynikają wprost z treści przedmiotowego uzasadnienia.