Postanowienie NSA, sygn. akt II OSK 43/19
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6209 Inne o symbolu podstawowym 620
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Zdrowia
Treść wyniku: Odrzucono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 art 174 art. 175 art. 176 art. 178 art. 180 art. 183 art. 193  art. 194 par.1 pkt 1a art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.W. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2063/18 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi M.W. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie oddalenia zgłoszonych zarzutów postanawia: odrzucić skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2063/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M.W. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie oddalenia zgłoszonych zarzutów.

W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd wskazał, że M. W. nie brał udziału w postępowaniu przed organem II instancji ani przed organem I instancji i nie doręczono mu zaskarżonego postanowienia. Przedmiotem postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie było wykonanie obowiązkowych szczepień ochronnych u małoletniej córki Agaty W. przez będącą jej opiekunem prawnym A.W. i to jej wyłącznie doręczono zaskarżone postanowienie bowiem wyłącznie ona była stroną tego postępowania. A. W. złożyła skargę do WSA w Warszawie na ww. postanowienie a sprawa ta została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 65/18. Wobec skarżącego organ wydał natomiast postanowienie z dnia [...] października 2017 r. znak [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów, na które skarżący wniósł skargę do WSA w Warszawie. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 67/18. W związku z powyższym skarżący nie mógł skutecznie złożyć skargi na powyższe postanowienie we własnym imieniu. Z uwagi więc na brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że interes prawny M. W. wynika z przepisów prawa materialnego, a ponadto żaden przepis ustawy szczególnej nie przyznaje mu uprawnienia do wniesienia skargi, w niniejszej sprawie należało zdaniem Sądu uznać, że skarżący nie zalicza się do żadnej kategorii podmiotów wymienionych w art. 50 § 1 i § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji Sąd uznał, że skarżącemu M.W. nie przysługuje legitymacja do złożenia skargi w niniejszej sprawie. Oczywisty brak po jego stronie interesu prawnego w przedmiotowym postępowaniu powodował natomiast niedopuszczalność złożenia przezeń skargi, skutkując jej odrzuceniem na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy.

Skargą kasacyjną nazwaną "zażaleniem" M. W.- reprezentowany przez adwokata - zaskarżył powyższe postanowienie w całości wnosząc o jego uchylenie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, że odrzucając przedmiotową skargę Sąd I instancji nie wziął pod uwagę pisma skarżącego z dnia 2 marca 2018 r., w którym sprostowano błędną sygnaturę postanowienia Ministra Zdrowia wpisaną w skardze na przedmiotowe postanowienie. Skarżący wskazał, że złożył dwie skargi na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2018 r. znak [...]. Następnie dostrzegł swój błąd i sprostował oczywistą omyłkę pisarską. Skarżącemu nigdy nie zostało doręczone postanowienie Ministra Zdrowia znak [...], lecz jego żonie A. W. Wskazanie w niniejszej skardze znaku [...] było oczywistą omyłką pisarską. Z tego też względu pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. skarżący cofnął wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2017 r. znak [...](sygn. akt VII SO/Wa 6/18), albowiem zdawał sobie sprawę z bezprzedmiotowości postępowania w tym zakresie. Następnie pismem z dnia 28 czerwca 2018 r. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2018 r. znak [...].

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu.

Zgodnie z art. 194 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: p.p.s.a.), zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia, których przedmiotem jest odrzucenie skargi w przypadkach, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 2-4 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. Zgodnie zaś z art. 58 § 1 pkt 2 – 4 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę: wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia (pkt 2); gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (pkt 3); jeżeli sprawa objęta skargą pomiędzy tymi samymi stronami jest w toku lub została już prawomocnie osądzona (pkt 4). Stosownie zaś do art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W niniejszej sprawie Sąd I instancji odrzucił skargę M. W. na postanowienie Ministra Zdrowia z dnia [...] października 2017 r. znak [...]na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Powołana podstawa prawna nie mieści się w ww. katalogu spraw, na które przysługuje zażalenie, co oznacza, że od postanowienia odrzucającego skargę na podstawie powołanego przepisu nie przysługuje zażalenie, lecz skarga kasacyjna. W związku z powyższym wniesiony przez M. W. w niniejszej sprawie środek zaskarżenia od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 2063/18, pomimo jego zatytułowania "Zażalenie", należało zakwalifikować jako skargę kasacyjną.

Zgodnie z brzmieniem art. 183 § 1 p.p.s.a., poza niewystępującymi w rozpatrywanej sprawie przypadkami nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że jest związany jej podstawami i wnioskami. Granice te wyznaczają zarzuty kasacyjne sformułowane, przedstawione i uzasadnione zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z unormowań art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Stosownie do treści art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumie się wskazanie konkretnych przepisów, które miały być zaskarżonym wyrokiem naruszone. Stosownie do treści art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1), naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej musi zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, w czym strona skarżąca kasacyjnie dopatruje się naruszenia przez sąd pierwszej instancji każdej wskazanej normy prawnej. Z powyższego wynika zatem, że autor skargi kasacyjnej obowiązany jest do wskazania konkretnych przepisów naruszonych przez Sąd zaskarżonym wyrokiem (postanowieniem), przy czym w przypadku zarzutu naruszenia prawa materialnego należy podać, czy wadliwość jest wynikiem błędnej wykładni, czy też niewłaściwego jego zastosowania, czy ewentualnie skutkiem obydwu tych przyczyn oraz uzasadnić taki zarzut. Natomiast w przypadku naruszenia przepisów postępowania również należy wskazać te przepisy, umotywować zarzut i wykazać, że zarzucane naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny władny jest bowiem badać sprawę jedynie z punktu widzenia prawidłowo sformułowanej podstawy kasacyjnej i nie może się domyślać, ani dociekać zamiaru jej autora, jak również wnioskować kierunku zaskarżenia, czyli ustalać intencji strony skarżącej – a więc tego, czego strona skarżąca oczekuje od sądu. Wskazać przy tym należy, że ze względu na sformalizowany charakter skargi kasacyjnej, przy jej sporządzaniu ustawodawca wprowadził obowiązek korzystania z profesjonalnych pełnomocników, tj. osób wyliczonych enumeratywnie w przepisie art. 175 p.p.s.a. Od tych wszystkich osób – z założenia z odpowiednim przygotowaniem prawniczym – oczekuje się bowiem znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym i przepisów prawa materialnego. Podkreślenia wymaga ponadto, że z treści art. 177a w zw. z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika, że przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie są elementami konstrukcyjnymi skargi kasacyjnej i ich brak skutkuje jej odrzuceniem, bez uprzedniego wzywania do usunięcia któregoś z tych braków.

W niniejszej sprawie pełnomocnik skarżącego będący adwokatem sporządzając skargę kasacyjną nie wskazał podstaw kasacyjnych oraz nie sprecyzował, jaki konkretny przepis prawa został w jego ocenie naruszony przez Sąd w zaskarżonym postanowieniu. Podkreślić należy, że zarzut uchybienia przepisowi prawa musi być postawiony wyraźnie i jednoznacznie. Tymczasem ani w petitum skargi kasacyjnej ani w jej uzasadnieniu nie wskazano ani jednego takiego przepisu. Oznacza to, że skarga kasacyjna nie spełnia wymogu przytoczenia podstaw kasacyjnych, a tym samym - jako pozbawiona podstawowego elementu konstrukcyjnego – jest niedopuszczalna. Brak wskazania podstaw kasacyjnych obligował Naczelny Sąd Administracyjny do odrzucenia tego środka zaskarżenia.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 180 w zw. z art. 178 i art. 193 oraz art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.