Postanowienie NSA, sygn. akt II FZ 1411/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 206, art. 184, art. 197 § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Zbigniew Kmieciak, po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia H. P. na postanowienie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 października 2013 r. sygn. akt I SA/Łd 1076/13 w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skargi H. P. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 2 października 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi, w sprawie o sygn. akt I SA/Łd 1076/13, uwzględnił skargę H. P. – nazywanej dalej "Skarżącą", i uchylił decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Łodzi z dnia 20 grudnia 2010 r. w przedmiocie ustalenia zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2003 r. od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów. Kierując się treścią wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 18 lipca 2013 r. (SK 18/09), sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja oparta została o art. 20 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. nr 14, poz. 176 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "u.p.d.o.f.", który był niezgodny z Konstytucją RP.

Wskazując na art. 200 w zw. z art. 206 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – powoływanej dalej jako "P.p.s.a.", sąd pierwszej instancji zasądził na rzecz Skarżącej tylko część kosztów postępowania. W motywach wyroku sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że w skardze nie podniesiono zarzutu niekonstytucyjności art. 20 ust. 3 u.p.d.o.f. Uczynił to dopiero pełnomocnik Skarżącej w piśmie z dnia 26 września 2013 r., już po ogłoszeniu przywołanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Skoro zatem skarga została uwzględniona tylko w części – tak bowiem należy rozumieć jej uwzględnienie z przyczyn innych aniżeli w niej wskazane – w ocenie sądu pierwszej instancji, wystąpiła przesłanka miarkowania zwrotu kosztów postępowania (art. 206 P.p.s.a.)

W zażaleniu pełnomocnik Skarżącej podniósł, że sąd pierwszej instancji, miarkując zwrot kosztów postępowania, naruszył art. 206 P.p.s.a. Pełnomocnik Skarżącej argumentował, że motywy, które zadecydowały o rozstrzygnięciu sprawy zostały podniesione przez niego w uzupełnieniu skargi. Zaznaczono przy tym, że skargę można uzupełnić na każdym etapie postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Zażalenie jest niezasadne, dlatego podlega oddaleniu. Nie ulega wątpliwości, że jedynym warunkiem miarkowania zwrotu kosztów poniesionych przez stronę, zawartym w art. 206 P.p.s.a. jest częściowe uwzględnienie skargi. Rzecz w tym, że uzupełnienie skargi – w którym pełnomocnik Skarżącej powołuje się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego – jest odrębnym pismem procesowym, którego nie można zrównać ze skargą. Przede wszystkim skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie (art. 53 § 1 P.p.s.a.) – podczas gdy uzupełnić ją można w każdym momencie postępowania. Wynika to jednak z tego, że sąd pierwszej instancji nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Skargę ponadto wnosi się za pośrednictwem organu (art. 54 § 1 P.p.s.a.), natomiast jej uzupełnienie bezpośrednio do sądu. Innymi słowy: skarga jest szczególnym rodzajem pisma procesowego, a jej uzupełnienie ma względem niej charakter wtórny. Zgodzić się przy tym należy z sądem pierwszej instancji, że przez częściowe uwzględnienie skargi należy rozumieć także uwzględnienie jej z przyczyn innych aniżeli w niej wskazane.

Z przytoczonych wyżej względów, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie, na podstawie art. 184 P.p.s.a. w związku z art. 197 § 2 przywołanej ustawy.