Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1384/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6272 Wizy, zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony, na osiedlenie się, wydalenie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej
Hasła tematyczne: Cudzoziemcy
Skarżony organ: Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 53a ust 2, art 61 ust 1 i ust 4
journal: Dz.U. 2003 nr 128 poz 1175
law: Ustawa z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach
article: art 57  par 5 pk 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Zyglewska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędzia WSA Tomasz Wykowski, Protokolant sekr. sąd. Marek Lubasiński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 listopada 2012 r. sprawy ze skargi A. H. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oddala skargę


UZASADNIENIE

IV SA/Wa 1384/12

UZASADNINIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2011 r. orzekającą o odmowie udzieleni Cudzoziemcowi – A. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

W uzasadnieniu organ wywiódł, że w dniu 07.04.2011 r. do Wojewody [...] wpłynął wniosek o udzielenie A. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony z uwagi na zatrudnienie w E. Sp. z o.o.

W dniu 02.06,2011 r. do organu I instancji wpłynęła prośba pełnomocnika strony o przekwalifikowanie wniosku o udzielenie A. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i rozpatrzenie go w trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. Podkreślono, że wniosek został złożony z zachowaniem należytej staranności, w terminie określonym w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach i przekazany do organu I instancji za pośrednictwem firmy kurierskiej, która miała dostarczyć go tego samego dnia. Wyjaśniono, że dotychczas ta forma doręczeń wniosków, składanych także do innych wojewodów nigdy nie stwarzała problemów, a po raz pierwszy wniosek złożony za pośrednictwem firmy kurierskiej został potraktowany jako niezłożony w terminie.

Wniosek o udzielenie A. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach umotywowano odległym położeniem kraju pochodzenia cudzoziemca, trudnością zorganizowania podróży w tak krótkim czasie, a także faktem, iż przekroczenie przez stronę granicy w trakcie nielegalnego pobytu na terytorium Polski będzie wiązało się ze zobowiązaniem go do opuszczenia terytorium Polski, co przekreśli możliwość kontynuowania przez niego zatrudnienia w Polsce, tym samym Cudzoziemiec dołączy do grona bezrobotnych i głodujących w kraju pochodzenia. W podaniu podkreślono, że udzielenie stronie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 umożliwi mu bezpieczne opuszczenie terytorium Polski i ponowne aplikowanie o wydanie wizy wjazdowej w celu wykonywania tu pracy.

Wojewoda [...] decyzją z dnia [...].06.2011r. odmówił udzielenia A. H. wnioskowanego zezwolenia stwierdzając, że przebywa on w Polsce nielegalnie, gdyż wniosek o udzielenie mu zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony został złożony z uchybieniem terminu wskazanego w ait. 61 ust. 1 ustawy

O cudzoziemcach, a strona nie opuściła terytorium Polski w terminie ważności posiadanej wizy krajowej pozostając tu nielegalnie. Organ I instancji stwierdził ponadto, że pełnomocnik strony nie wykazał, aby wobec A. H. zachodziły szczególne okoliczności, które wymagałyby jego obecności na terytorium Polski i uzasadniały udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach. W ocenie organu I instancji udzielenie zezwolenia w tym trybie miałoby umożliwić stronie wyłącznie uniknięcie konsekwencji dotychczasowego nielegalnego pobytu.

Rozpoznając sprawę w wyniku wniesionego odwołania Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców stwierdził, że A. H. wjechał do Polski w dniu 12.12.201Or. na podstawie wizy krajowej wydanej mu w dniu [...].10.201Or. przez konsula w N., z terminem ważności do dnia [...].05.2011r., na czas pobytu 197 dni.

W dniu 06.04.2011r., za pośrednictwem firmy kurierskiej UPS został skierowany do Wojewody [...] wniosek o udzielenie Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w trybie art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Wniosek wpłynął do organu I instancji w dniu 07.04.2011r., tj. na 44 dni przed upływem terminu ważności posiadanej przez stronę wizy krajowej.

Po upływie terminu ważności wizy krajowej zainteresowany pozostał na terytorium Polski.

Z Systemu Informatycznego "POBYT" wynika, że w dniu 21.07.2011r. Wojewoda [...] wszczął na wniosek komendanta Placówki Straży Granicznej w C. postępowanie w sprawie wydalenia A. H. z terytorium Polski, które następnie w dniu [...].08.2011 r. zostało zawieszone.

Organ wywodził, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że cudzoziemiec przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem cudzoziemca przebywającego na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu, o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a ust. 2, jest obowiązany złożyć wniosek o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony co najmniej 45 dni przed upływem okresu pobytu oznaczonego w posiadanej wizie lub przed upływem terminu ważności poprzedniego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony.

Jeżeli termin do złożenia wniosku został zachowany i wniosek nie zawiera braków formalnych lub braki formalne zostały uzupełnione w terminie, pobyt cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się za legalny do czasu wydania decyzji ostatecznej w sprawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony (art. 61 ust. 3 ustawy).

Jeżeli termin do złożenia wniosku, o .którym mowa w ust. 1, nie zostanie zachowany, cudzoziemiec jest obowiązany opuścić terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem okresu pobytu oznaczonego w wizie lub na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w przypadku gdy postępowanie w sprawie udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony nie zostało zakończone przed upływem tego okresu pobytu (art 61 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach).

Organ podkreślił, że wniosek o udzielenie przedmiotowego zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony A. H. początkowo złożył w zwykłym trybie, powołując się na zamiar kontynuowania zatrudnienia na terytorium Polski, co stanowi okoliczność z art. 53 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym artykułem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, który posiada zezwolenie na pracę albo pisemne oświadczenie pracodawcy o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, jeżeli zezwolenie na pracę nie jest wymagane, jeżeli okoliczność, która jest podstawą ubiegania się o to zezwolenie, uzasadnia jego zamieszkiwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres dłuższy niż 3 miesiące.

Organ zauważył, że zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 9 powołanej ustawy cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie.

Natomiast stosownie do postanowień art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli:

1) przepisy prawa polskiego wymagają od cudzoziemca osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej;

2) wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4) organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi stwierdza, że cudzoziemiec jest prawdopodobnie ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz, Urz. WE L 203 z 1.08.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 52).

Jednocześnie zgodnie z art. 57 ust. 9 powołanej ustawy przepisów ust. 1 pkt 1, 2 i 3- 9 oraz ust. 2-7 nie stosuje się do cudzoziemca ubiegającego się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53a ust. 2.

Organ argumentował, że art. 56 ust. 2 pkt 7 ustawy o cudzoziemcach stanowi, że zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udziela się cudzoziemcowi, o którym mowa w art. 53a ust. 2, na okres niezbędny do realizacji celu, w którym zostało wydane lub do podjęcia decyzji o współpracy z organem właściwym do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi, nie dłuższy niż 3 miesiące.

Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców podkreślił, że ustawa o cudzoziemcach przewiduje możliwość udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, w szczególnym, trybie art. 53a ust. 2 tylko w przypadku wystąpienia zdarzenia niezależnego od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium. Polski.

Organ doszedł do wniosku, że mimo, iż w piśmie z dnia 30.05.2011r. wniesiono o rozpatrzenie wniosku o udzielenie A. H. zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w szczególnym trybie art. 53a ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, to jednak z uwagi na treść odwołania, a także fakt, iż zmiana trybu wynikała ze stwierdzenia przez organ I instancji, że wniosek, został złożony z uchybieniem terminu określonego w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a strona pozostała na terytorium Polski nielegalnie zasadne było uprzednie ustalenie, czy w sprawie zachodzi przesłanka z art. 57 ust. 1 pkt 9 ustawy o cudzoziemcach.

Zdaniem organu oceniając kwestię, czy został zachowany termin do wniesienia wniosku należy mieć na względzie art. 57 § 5 k.p.a. Organ zauważył, że z treści tego przepisu nie wynika, aby termin został zachowany w przypadku złożenia podania za pośrednictwem firmy kurierksiej, która nie jest operatorem publicznym w rozumieniu art. 57 § 5 pkt. 2 k.p.a.

Organ uznał, że w art. 57 § 5 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego pod pojęciem polskiej placówki pocztowej operatora publicznego ustawodawca wskazał operatora publicznego obowiązanego do świadczenia powszechnych usług pocztowych w rozumieniu art. 3 pkt 25 ustawy z dnia 12 czerwca 2003r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2008r. Nr 189, poz. 1159 ze zm.), tj. państwowe przedsiębiorstwo użyteczności publicznej Poczta Polska, obecnie na mocy art. 2 ustawy o komercjalizacji, przekształcone w spółkę akcyjną o nazwie "Poczta Polska Spółka Akcyjna", w której jedynym akcjonariuszem jest Skarb Państwa.

W ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, wniosek został złożony z jednodniowym uchybieniem terminu określonego wart. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, a wobec strony nie ma tym samym zastosowania art. 61 ust. 3 ustawy, co oznacza, iż jej pobyt na terytorium Polski po upływie w dniu [...].05.2011r. terminu ważności posiadanej wizy krajowej nie może zostać uznany za legalny.

Odnosząc się prośby zawartej w piśmie z dnia 30.05.2011r. o rozpatrzenie przedmiotowego wniosku w trybie art. 53 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach należy wyjaśnić, że zezwolenie na zamieszkanie na czas oznaczony udzielane na podstawie powyższego artykułu służy legalizowaniu wyłącznie krótkotrwałych pobytów cudzoziemców, którzy znaleźli się w wyjątkowych, niezależnych, od nich sytuacjach, a ich pobyt w Polsce jest uzasadniony względami humanitarnymi lub losowymi. Zdaniem organu nie stanowi takiej okoliczności powołany w przez zainteresowanego zamiar legalnego opuszczenia przez stronę terytorium Polski. Udzielenie A. H. wnioskowanego zezwolenia w celu umożliwienia mu uniknięcia konsekwencji dotychczasowego nielegalnego pobytu na terytorium Polski byłoby sprzeczne z celem regulacji zawartej w art. 53a ust. 2 powołanej ustawy, gdyż przedmiotowe zezwolenie jest udzielane w przypadku wystąpienia

zdarzenia niezależnego od woli cudzoziemca i uniemożliwiającego mu opuszczenie terytorium Polski.

Zdaniem Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców nie zasługuje również na uwzględnienie okoliczność braku możliwości zorganizowania w krótkim czasie podróży A. H. do kraju pochodzenia, z uwagi na jego odległość, gdyż od czasu upływu terminu ważności posiadanej przez stronę wizy krajowej upłynęło ponad 4 miesiące, co - w ocenie organu - stanowi wystarczający okres na zorganizowanie takiego wyjazdu.

Organ wyjaśnił, że okoliczność zatrudnienia nie stanowi wyjątkowej sytuacji osobistej w rozumieniu art 53 ust. 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, gdyż stanowi ona przesłankę do udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w zwykłym trybie art. 53 ust 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Dodatkowo należy podkreślić, że zgodnie z art. 61 ust 1 a ustawy o cudzoziemcach wniosek złożony przez cudzoziemca przebywającego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie wizy Schengen upoważniającej tylko do wjazdu i pobytu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w celu. o którym mowa w art. 26 ust. 1 pkt 26, lub zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, o którym mowa w art. 53a ust. 2, z wyłączeniem przypadku ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 53 ust. 1 pkt 15, pozostawia sie bez rozpoznania. Tak więc strona byłaby pozbawiona możliwości skutecznego ubiegania się o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w zwykłym trybie.

Ponadto organ zauważył, że przebywając w Polsce na podstawie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony udzielonego w trybie art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach wnioskodawca byłby pozbawiony prawa wykonywania zatrudnienia na terytorium Polski.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł A. H. zarzucając naruszenie: -art. 57 § 5 kpa. w zakresie spełnienia warunki zachowania terminu,

- - art. 53 a ust 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach (Dz, U z 2006r, nr 234,

poz. 1695, zpóźn. zm),

- - niewyjaśnienie istotnych okoliczności dotyczących daty i sposobu wniesienia przez

stronę odwołania , co przesądza także o naruszeniu art. 134 w związku z art. 144 kpa.,

a które to naruszenie powyższych przepisów postępowania administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającą ją decyzją Wojewody [...] z dnia [...].06.2011r. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Skarżący wniósł także o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu skargi skoncentrowano się jedynie na kwestii dotyczącej zachowania terminu do wniesienia odwołania.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawarta w zaskarżonej decyzji i podkreślił, że odwołanie zostało wniesione w terminie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm. - dalej w skrócie: P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uznał, iż zaskarżona decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] października 2011 r. nie narusza prawa materialnego, ani przepisów o postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, co czyni skargę niezasadną.

W pierwszej kolejności zauważyć należy, iż odwołanie zostało wniesione z zachowaniem terminu, a organ II instancji ustosunkował się do zarzutów w nim zawartych. Okoliczność ta czyni bezprzedmiotowym prowadzenie dalszych rozważań w tym zakresie.

Wbrew twierdzeniom skargi Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozważył czy został zachowany termin do złożenia wniosku o udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na podstawie art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach ( Dz. U. nr 264, poz. 1573 z 2011 r.). Organ wywiódł w oparciu o art. 57 § 5 k.p.a., termin do złożenia wniosku zostaje zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało złożone w jednej z placówek, o których mowa w tym przepisie. Artykuł ten w § 5 pkt. 2 przewiduje możliwość zachowania termu w sytuacji złożenia pisma w polskiej placówce pocztowej operatora publicznego.

Zasadnie organ wywiódł, iż takim operatorem obecnie jest jedynie Poczta Polska. Złożenie zaś wniosku w firmie kurierskiej UPS, nie skutkuje zachowaniem terminu, (jeśli pismo w zakreślonym terminie nie wpłynie do organu), albowiem nie jest ona operatorem publiczny w rozumieniu art. 57 § 5 pkt. 2 k.p.a. Słusznie organ zauważył, że zgodnie z art. 3 ustawy z dnia 5 września 2008 r. o komercjalizacji państwowego przedsiębiorstwa użyteczności publicznej "Poczta Polska" ( Dz. U. nr 180, poz.1109), tylko Poczcie Polskiej S.A. przysługuje wyłączne prawo używania wyrazu "poczta" w nazwie spółki. Zgodnie więc z art. 3 pkt. 12 ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. Prawo pocztowe operator publiczny jest to operator obowiązany do świadczenia powszechnych usług pocztowych. W myśl zaś art. 46 ust. 2 tylko Poczcie Polskiej S.A. został powierzony obowiązek wykonywania zadań operatora publicznego określonych w tej ustawie. Złożenie więc wniosku o udzielnie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w terminie określonym w art. 61 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zostałoby dokonane z zachowaniem terminu, gdyby przed upływem 45 dni, o którym mowa w tym przepisie zostało złożone w urzędzie pocztowym, a nie w firmie kurierskiej.

Słusznie wiec organ ustalił, że wniosek został złożony po terminie, a strona obowiązany była w oparciu o art. 61 ust. 4 ustawy o cudzoziemcach do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przed upływem terminu oznaczonego w wizie, to jest [...] maja 2011 r.

Po upływie tej daty skarżący przebywa na terenie Polski nielegalnie.

Wbrew zarzutom zawartym w skardze Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wydając zaskarżoną decyzję nie naruszył art. 53a ust. 2 ustawy o cudzoziemcach. Zgodnie z tym przepisem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony można udzielić cudzoziemcowi, który przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nielegalnie, jeżeli:

1) przepisy prawa polskiego wymagają od cudzoziemca osobistego stawiennictwa przed polskim organem władzy publicznej;

2) wyjątkowa sytuacja osobista wymaga obecności cudzoziemca na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej;

3) wymaga tego interes Rzeczypospolitej Polskiej;

4) organ właściwy do prowadzenia postępowania w sprawie zwalczania handlu ludźmi stwierdza, że cudzoziemiec jest prawdopodobnie ofiarą handlu ludźmi w rozumieniu decyzji ramowej Rady z dnia 19 lipca 2002 r. w sprawie zwalczania handlu ludźmi (Dz. Urz. WE L 203 z 01.08.2002, str. 1; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 19, t. 6, str. 52).

W swoim wniosku A. H. powołał się na wyjątkową sytuację osobistą wymagająca jego obecności na terytorium Polski. Skarżący wniosek ten uzasadnił odległością swojego kraju pochodzenia – [...] - od Polski i trudnościami w zorganizowaniu podróży w tak krótkim czasie. Ponadto zatrzymany przez Straż Graniczną mógłby zostać zobowiązany do opuszczenia Polski co utrudnia kontynuowanie przez niego zatrudnienia w tym kraju.

Zasadnie organ wskazał, że powołane wyżej okoliczności nie stanowią o wyjątkowej sytuacji osobistej skarżącego, która wymagałaby jego pozostania na terytorium Polski. Słusznie organ przyjął, iż skarżący maił czas na zorganizowanie powrotu do kraju pochodzenia, albowiem termin ważności wizy upłynął z dniem 25 maja 2011 r. Podkreślić należy, że podstawa, w oparciu o którą skarżący mógł w okolicznościach sprawy ubiegać się o udzielenie zezwolenia, a więc wyjątkowa sytuacja osobista określona w art. 53a ust 2 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, musi być rzeczywiście wyjątkowa, nietypowa, która nakazuje pobyt na terenie Polski celem uregulowania ważnej, indywidualnej sprawy. Z powyższych względów, w ocenie Sądu, tego typu okoliczności w niniejszej sprawie nie wystąpiły.

Okolicznością taką nie jest umożliwienie cudzoziemcowi legalnego opuszczenie terytorium Polski, aby umożliwić mu w przyszłości kontynuowanie zatrudnienia w tym kraju ( por. wyrok NSA z 29 czerwca 2006 r., II OSK 89/06, LEX nr 265703).

Mając na względzie powyższe skarga w oparciu o art. 151 P.p.s.a. została oddalona.