Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 574/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2013-04-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 282 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Barbara Mleczko-Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia NSA - Michał Sowiński, Protokolant: specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi T.R. z udziałem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju o wznowienie postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 marca 2011r. sygn. akt V SA/Wa 395/11 w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu; oddala skargę


UZASADNIENIE

W dniu 12 lutego 2013 r. (data nadania pocztowego) T. R. wniósł skargę o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2011 r. sygn. akt V SA/Wa 395/11, oddalającym skargę na rozstrzygnięcie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu. Jako podstawę wznowienia skarżący wskazał art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W uzasadnieniu skargi o wznowienie postępowania skarżący podał, iż w dniu [...] listopada 2012 r. otrzymał ekspertyzę z dnia [...] listopada 2012 r., sporządzoną przez U. w K., zawierającą argumenty, których nie był w stanie przedstawić w toku postępowania przed PARP ani w postępowaniu odwoławczym przed MNiSW oraz w postępowaniu przed WSA w Warszawie na poparcie swoich zarzutów. Zdaniem skarżącego stanowią one kluczowy środek dowodowy i okoliczność świadczącą o błędnym rozstrzygnięciu sprawy zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 marca 2011 r.

Skarżący wskazał również, iż jest przekonany, że gdyby treść opinii była Sądowi przedstawiona w chwili orzekania, to wynik sprawy byłby zupełnie inny, jako że w pełni potwierdza ona zarzucane przez skarżącego naruszenie prawa przy wydawaniu rozstrzygnięć zaskarżonych do Sądu.

Skarżący podkreślił, że w wydanej przez U. w K. Opinii w sprawie oceny zgodności z przepisami o rachunkowości, twierdzeń zawartych w korespondencji dotyczącej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie nr: [...] złożonego przez Z. w C. T. R. uzyskał potwierdzenie, że sposób dokonania przez PARP oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie był nieprawidłowy, gdyż niezgodny z przepisami ustawy o rachunkowości, do zastosowania których zobowiązują oceniających przepisy rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 7 kwietnia 2008 r. w sprawie udzielenia przez Polską Agencję Rozwoju Przedsiębiorczości pomocy finansowej w ramach Programu Operacyjnego Inwestycyjna Gospodarka, 2007- 2013.

Skarżący wskazał, że w niekorzystnych dla niego rozstrzygnięciach nie zostały przywołane konkretne przepisy o rachunkowości, z których miałby wynikać fakt niemożności zastosowania jednorazowych odpisów amortyzacyjnych.

Przepisy ustawy o rachunkowości nie zawierają przepisów wyznaczających wartościowe progi dla zastosowania jednorazowej amortyzacji, nie wskazują żadnych konkretnych metod amortyzacji środków trwałych i nie podają stawek amortyzacyjnych dla poszczególnych środków trwałych.

Zgodnie z przepisami ustawy o rachunkowości w zakresie amortyzacji, najważniejszą i obowiązującą w tym obszarze jest treść polityki rachunkowości zawierającej zasady dokonywania odpisów amortyzacyjnych danej jednostki do wyznaczenia, której upoważniony jest wyłącznie kierownik jednostki.

Skarżący podkreślił, że skoro przedstawiciele PARP dokonując oceny merytorycznej jego wniosku, nie zwracali się o przedstawienie polityki rachunkowości, to nie wiadomo na jakiej podstawie została dokonana w tym zakresie ocena merytoryczna.

Zdaniem skarżącego uzyskana obecnie opinia naukowa dowodzi, że zarówno oceniający wniosek, jak i instytucje odwoławcze nie odniosły się do obligatoryjnej zasady istotności wynikającej z ustawy o rachunkowości, która ma zasadnicze znaczenie przy ustalaniu granicy wartości środka trwałego wobec, którego można zastosować jednorazowy odpis amortyzacyjny zgodnie z przepisami o rachunkowości. Zgodnie z zasadą istotności, skarżącemu jako kierownikowi jednostki przysługiwało prawo przyjęcia uproszczenia w amortyzacji do kwot nawet około [...], podczas gdy kwota, która została zakwestionowana przez PARP stanowiła koszty o wartości zaledwie [...] zł.

W uzasadniniu skargi podkreślono również, że dowodem uzyskania w dniu [...] listopada 2012 r. opinii U. w K., stanowiącej okoliczność uzasadniającą wniesienie skargi o wznowienie postępowania sądowego na podstawie art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, świadczącej o zachowaniu trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania jest załączony do niniejszej skargi protokół przekazania opinii z dnia [...] listopada 2013 r.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wskazał, że organem, który powinien brać udział w sprawie, jest Narodowe Centrum Badań i Rozwoju w Warszawie, który jest Instytucją Pośredniczącą zgodnie z treścią Porozumienia z dnia 31 sierpnia 2011 r. zawartego z Ministrem Rozwoju Regionalnego oraz Ministrem Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie realizacji PO IG 2007 – 2013 dla osi priorytetoych :1. Badania i rozwój nowoczesnych technologii oraz 2. Infrastruktura sfery B+R. Minister Nauki i Szkolnictwa załączył wspomniane Porozumienie. Niezależnie od tego Minister z ostrożności procesowej wskazał, że opinia, na którą powołuje się Strona powstała w dniu [...] listopada 2012 r. czyli po dacie uprawomocnienia się wyroku przez co nie może stanowić dowodu uzasadniającego wznowienie postępowania.

Ponadto Minister zauważył, że zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a sąd orzeka na podstawie akt administracyjnych sprawy. Wyjątkowo, w myśl art. 106 § 3 p.p.s.a sąd może przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów. Dopuszczenie takiego dowodu jest uprawnieniem a nie obowiązkiem sądu a ponadto jest uwarunkowane zaistnieniem okoliczności, o których mowa w tym przepisie (jest niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania).

Organ podkreślił, że przedmiotowy dokument ma charakter opinii w sprawie oceny zgodności z przepisami o rachunkowości twierdzeń zawartych w korespondencji dotyczącej oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie złożonego przez stronę. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 września 2000 r. FSA 1/100 waloru dowodowego nie mają dokumenty będące w istocie opiniami biegłych.

Zdaniem organu z powyższych względów, nawet gdyby przedmiotowa opinia została sporządzona przed wydaniem wyroku przez sąd pierwszej instancji, to i tak nie zostałaby dopuszczona w charakterze dowodu w postępowaniu przed tym sądem. Przemawia to za oddaleniem wniosku o wznowienie postępowania.

Mając na względzie treść stanowiska Ministra Nauki i Szkolnictwa oraz treść przedstawionego Porozumienia WSA powiadomił o terminie rozprawy IP Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, którego pełnomocnicy wnieśli o oddalenie skargi.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2013 r. wydanym na rozprawie WSA oddalił wniosek dowodowy dotyczący przesłuchania wskazanych w skardze świadków.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga o wznowienie nie zasługiwała na uwzględnienie.

Skarga ta została oparta o treść art. 273 § 2 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, który stanowi, że można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu.

Wskazując na w/w podstawę wznowienia skarżący powoływał się na środek dowodowy stanowiący opinię z dnia [...] listopada 2012 r., sporządzoną na jego zlecenie przez naukowców U., przekazaną mu [...] listopada 2012 r., w której autorzy odnieśli się do zapisów ustawy o rachunkowości z 29 września 1994 r. (t.j. Dz. U. z 2009 nr 152, poz. 1223 ze zm.) ze szczególnym uwzględnieniem zasad dokonywania odpisów amortyzacyjnych środków trwałych wskazując, że ocena projektu złożonego przez wnioskodawcę została dokonana błędnie bez uwzględnienia zasad tejże ustawy. Powołując się na wnioski zawarte w opinii wnioskodawca stwierdził, że ze względu na niewłaściwe zastosowanie wspomnianej ustawy również przez WSA w Warszawie, który rozpoznawał skargę od rozstrzygnięcia dokonanego przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego doszło do wydania błędnego wyroku, którego treść byłaby inna gdyby Sąd, w trakcie orzekania dysponował wspomnianą opinią.

Odnosząc się do stanowiska skarżącego należy wskazać, że dowód, na który się on powołuje, jest dowodem, który stanowiąc opinię naukową sporządzoną przez pracowników A. w dniu [...] listopada 2012 r. a więc już po wydaniu orzeczenia przez Sąd, które zapadło w dniu 23 marca 2011r., nie spełnia wymogu art. 273 § 2 p.p.s.a . Należy zaznaczyć bowiem, że zgodnie z treścią wspomnianego przepisu ażeby dowód taki uznać za spełniający jego wymogi powinien on istnieć przed zakończeniem sprawy sądowoadministracyjnej czyli przed datą wydania orzeczenia czego dowodzi użycie przez ustawodawcę sformułowania "późniejszego wykrycia" , z którym to sformułowaniem wiąże się stwierdzenie, "z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu". Ponadto dowód taki mógłby spowodować uchylenie lub zmianę orzeczenia tylko wtedy gdy zostanie stwierdzony związek przyczynowy między wykrytymi okolicznościami faktycznymi lub środkami dowodowymi a treścią rozstrzygnięcia (szerzej na ten temat wypowiadał się NSA np. w wyroku II FSK 411/10 z 7 czerwca 2011 r., czy Andrzej Kabat w komentarzu do art. 273 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Należy uznać zatem, że w przedmiotowej sprawie przesądzającą okolicznością, która uniemożliwia rozważanie przedstawionego dowodu jako środka dowodowego, w kontekście treści art. 273 § 2 p.p.s.a, jest fakt jego powstania już po wydaniu orzeczenia przez Sąd. Powoduje to, że nie ma istotnej potrzeby prowadzenia dalszych rozważań co do znaczenia tego środka dowodowego dla treści rozstrzygnięcia zwłaszcza jeśli się zważy, że przedłożona opinia stanowi w istocie interpretację treści zapisów ustawy o rachunkowości w zakresie amortyzacji, do którego to zagadnienia (amortyzacji), co do zasady WSA odniósł się w kwestionowanym przez skarżącego wyroku.

W tym stanie rzeczy uznając, że w sprawie nie doszło do spełnienia przesłanki wskazania nowego " później wykrytego" środka dowodowego o jaki chodzi w treści art. 273 § 2 p.p.s.a., w związku z czym nie istnieje przesłanka wznowienia Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a oddalił skargę o wznowienie.