Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt III SA/Łd 334/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-11-18 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Środki unijne
Skarżony organ: Zarząd Województwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 22 ust.  1
journal: Dz.U. 2013 poz 672
law: Ustwa z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej - tekst jednolity
article: art. 184, art. 207 ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 885
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych - tekst jednolity
article: art. 25 pkt 1, art. 26 ust. 2
journal: Dz.U. 2009 nr 84 poz 712
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - tekst jednolity
article: art. 5 ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 90 poz 864
law: Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską

SENTENCJA

Dnia 18 listopada 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Furmanek, Sędziowie Sędzia NSA Irena Krzemieniewska (spr.), Sędzia WSA Ewa Alberciak, , Protokolant Specjalista Agnieszka Kowalik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 listopada 2015 roku sprawy ze skargi B. P. na decyzję Zarządu Województwa [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty przypadającej do zwrotu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), art. 207 ust. 1 pkt 2 i ust. 9, art. 184 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm.), oraz na podstawie art. 25 pkt 1 oraz art. 26 ust. 1 pkt 15 i 15a ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U z 2014 r. poz. 1649) i art. 2, art. 98 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.06.210.25 ze zm., str. 66), Zarząd Województwa [...], działający w trybie art. 46 ust. 2a ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tj. Dz. U. z 2013 r., poz. 596 ze zm.), orzekł o uchyleniu w całości decyzji Zarządu Województwa [...] nr [...] z dnia [...], określił kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 69 275,00 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków tj. od dnia 30 sierpnia 2013 r., zobowiązał B. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A B.P. do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji kwoty 69 275,00 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych na rachunek bankowy Urzędu.

W uzasadnieniu wskazano, że Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...], na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu nr [...] z dnia 25 sierpnia 2011 r., zmienionej aneksem nr [...] z dnia 12 sierpnia 2013 r. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] przyznała Beneficjentowi – B.P. dofinansowanie w kwocie nieprzekraczającej 353 940,00 PLN na realizację projektu pn. "Wprowadzenie na platformę etotu creators nowego rodzaju e-usług i elektronicznego modelu ich sprzedaży w formie e-biznesowych pakietów aplikacji etotu creators kolejnym krokiem rozwoju firmy".

W dniu 30 sierpnia 2013 r. na wyodrębniony rachunek bankowy Beneficjenta została przekazana transza dofinansowania w kwocie 86 700,00 PLN. W dniu 30 września 2013 r. Beneficjent przedłożył wniosek o płatność rozliczający ww. transzę. Do wniosku o płatność Beneficjent załączył Rachunek nr [...] z dnia 29 sierpnia 2013 r. na kwotę 42000,00 PLN oraz Rachunek nr [...] z dnia 11 września 2013 r. na kwotę 39500,00 PLN. Jako dowód poniesienia wydatków Beneficjent przedstawił kopię dowodu wypłaty z dnia 29 sierpnia 2013 r. KW Nr [...] na kwotę 42000,00 PLN oraz kopię dowodu wypłaty z dnia 11 września 2013 r. KW Nr [...] na kwotę 39500,00 PLN. Dokumenty te potwierdzają fakt dokonania płatności za ww. wydatki w formie gotówkowej. Wystawcą rachunków nr [...] oraz [...] jest firma B, z którą Beneficjent w dniu 14 stycznia 2013 r. zawarł umowę nr [...]. Umowa dotyczy dostawy elementów składowych oprogramowania platformy e-biznesowej i e-usług systemu etotu.com. W § 3 zawartej umowy strony ustaliły wynagrodzenie za wykonanie przedmiotu umowy w wysokości 570 000,00 PLN.

Beneficjent pismem z dnia 18 października 2013 r. poinformował IZ RPO WŁ

o fakcie naruszenia art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm.) poprzez dokonanie płatności gotówkowej z tytułu rachunku nr [...] zdn. 29 sierpnia 2013 r. oraz rachunku nr [...] z dn. 11 września 2013 r. W związku z powyższym, po dokonaniu analizy przedłożonych dokumentów, pismem znak [...] z dnia 20 listopada 2013 r. poinformowano Beneficjenta o uznaniu wydatków w kwocie 81 500,00 PLN za niekwalifikowane, a w związku z tym o konieczności dokonania zwrotu 85% tej kwoty wynikającej z poziomu dofinansowania tj. o konieczności zwrotu kwoty 69 275,00 PLN wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych za okres od dnia przekazania transzy dofinansowania do dnia dokonania zwrotu. Pismem znak [...] z dnia 18 grudnia 2013 r. ponownie poinformowano Beneficjenta o konieczności dokonania zwrotu kwoty 69 275,00 PLN wraz z odsetkami, wyznaczając na w/w czynność termin 5 dni roboczych od dnia otrzymania pisma. Pismo zostało odebrane przez Beneficjenta w dniu 27 grudnia 2013 r.

W dniu 17 stycznia 2014 r. Beneficjent zwrócił się do IZ RPO WŁ z zapytaniem w jaki sposób prawidłowo rozliczyć wydatki w przypadku, gdy wykonawca wystawił notę korygującą do rachunku, rozliczonego uprzednio we wniosku o płatność, za pomocą której dokonał zwrotu przyjętej gotówki i zmienił sposób i termin płatności. Pismem znak [...] z dnia 25 lutego 2014 r. przekazano Beneficjentowi do wiadomości opinię prawną z dnia 24 lutego 2014 r, zgodnie z którą fakt dokonania płatności gotówkowej, a następnie jej zwrot i ponowna zapłata należności za pośrednictwem rachunku bankowego, nie powoduje automatycznego wyeliminowania naruszenia normy prawnej zawartej w art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Beneficjent po raz kolejny został poinformowany o konieczności dokonania zwrotu kwoty 69 275,00 PLN wraz z odsetkami.

W dniu 22 stycznia 2014 r. do IZ RPO WŁ wpłynęła korekta wniosku Beneficjenta o płatność do której załączono notę korygującą nr [...] z dnia 27 grudnia 2013 r. do rachunku nr [...] z dnia 29 sierpnia 2013 r. oraz rachunek korygujący nr [...] z dnia 27 grudnia 2013 r. do rachunku nr [...] z dnia 11 września 2013 r. Wyżej wymienione dokumenty korygujące do rachunków zmieniały sposób i termin płatności za pierwotne dokumenty. Ponadto do korekty wniosku o płatność Beneficjent załączył dowód wypłaty gotówki z kasy B na rzecz Beneficjenta i dowód wpłaty gotówki w kasie Beneficjenta. Beneficjent nie przedstawił wyciągu z rachunku bankowego, który potwierdzałby fakt ponownego dokonania płatności za rachunki wystawione przez B.

W dniu 18 marca 2014 r. do IZ RPO WŁ wpłynęło pismo Beneficjenta z dnia 17 marca 2014 r. kwestionujące ww. opinię prawną oraz stanowisko IZ RPO WŁ w powyższej sprawie. Pismem tym Beneficjent postulował aby zwrócić się z wnioskiem o wydanie pisemnej interpretacji w przedmiocie możliwości uznania za kwalifikowany wydatku poniesionego przez Beneficjenta w formie gotówkowej z naruszeniem art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, który przy spełnieniu pozostałych reguł programu dokonany został w formie przepisanej prawem. Interpretacja miałaby również dotyczyć wpływu wspomnianego uchybienia po stronie Beneficjenta na zaistnienie choćby potencjalnej szkody w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku. Ponadto Beneficjent podniósł, iż żądanie zwrotu całości dofinansowania w związku z naruszeniem przez niego obowiązku o charakterze czysto technicznym (formalnym) i drugorzędnym w stosunku do głównego celu projektu narusza zasadę proporcjonalności.

W odpowiedzi na powyższe, pismem z dnia 27 marca 2014 r. (znak [...]) Beneficjent został poinformowany, iż IZ RPO WŁ podtrzymuje swoje stanowisko zawarte w piśmie z dnia 25 lutego 2014 r.

Pismem z dnia 28 marca 2014 r. znak [...] skierowano do Beneficjenta wezwanie do zapłaty. Wezwanie to zostało odebrane przez Beneficjenta w dniu 2 kwietnia 2014 r.

W dniu 28 maja 2014 r. Zarząd Województwa [...] wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu kwoty należności głównej wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone w dniu 4 czerwca 2014 r.

Pismem z dnia 13 czerwca 2014 r. poinformowano Beneficjenta o możliwości zapoznania się ze zgromadzonymi materiałami i dowodami w sprawie.

W dniu 2 lipca 2014 r. B. P. zapoznał się z dokumentacją zgromadzoną w sprawie. Nie wniósł do niej żadnych uwag.

W dniu [...] Zarząd Województwa [...] wydał decyzję nr [...] określającą kwotę do zwrotu w wysokości 69 275,00 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych.

W dniu 12 sierpnia 2014 r. do Instytucji Zarządzającej RPO WŁ wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy złożony przez Beneficjenta.

Następnie Zarząd Województwa [...] uchylił w całości ww. decyzję, określił kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 69.275 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych i zobowiązał B. P. do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji kwoty 69 275 zł wraz z odsetkami liczonymi jak dla zaległości podatkowych na rachunek bankowy Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...] , wskazując, że ustawa z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (Dz. U. póz. 1146), która weszła w życie dnia 13 września 2014 r. doprecyzowuje art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych. Zgodnie z jego nowym brzmieniem, środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich wykorzystane w sposób określony w tym przepisie, podlegają zwrotowi wraz z należnymi odsetkami w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 207 ust. 9. Oznacza to, iż od momentu w wejścia ustawy zmieniającej ustawę o finansach publicznych (tj. od dnia 13 września 2014 r.), jako odsetki karne należy traktować odsetki naliczone po upływie 14 dni od dnia doręczenia decyzji ostatecznej. Ponieważ zmiana przepisów prawa w toku postępowania administracyjnego, pomiędzy wydaniem decyzji w pierwszej instancji, a rozpatrzeniem środka odwoławczego, zobowiązuje organ odwoławczy do uwzględnienia nowego stanu prawnego, zaistniała konieczność uchylenia zaskarżonej przez Beneficjenta decyzji.

Następnie Zarząd Województwa [...] powołał brzmienie art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, zgodnie z którym w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, tj. są dokonywane niezgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu, podlegają zwrotowi przez Beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 207 ust. 9 tej ustawy.

Delegacja ustawowa do nakładania korekt finansowych przez Instytucję Zarządzającą RPO WŁ została określona w art. 26 ust. 1 pkt 15 a) ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tj. Dz. U. z 2009 r. Nr 84, póz. 712 ze zm.).

Zasady wydatkowania tych środków określone są ponadto w regulacjach prawa unijnego oraz prawa krajowego. Naruszenie przy realizacji programu przepisów skutkuje zastosowaniem określonych sankcji przewidzianych w cytowanym przepisie ustawy o finansach publicznych. Również zawarta z B. P. umowa o dofinansowanie projektu, w § 19 pkt 2 i pkt 3 a, obligowała do zwrotu środków na zasadach analogicznych jak w art. 207 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.

Organ podkreślił, iż Komisja Europejska jak również ETS przyjmują szeroką wykładnię przesłanki naruszenia prawa wspólnotowego, obejmującą zarówno naruszenie prawa unijnego, jak i prawa krajowego. Przyjęcie takiej rozszerzającej wykładni naruszenia prawa oznacza, iż do popełnienia nieprawidłowości, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006 dochodzi również wtedy gdy naruszony został przepis krajowy ustanawiający wymogi związane z wydatkowaniem środków finansowych budżetu Unii, przyjęty w obszarach nieuregulowanych prawem unijnym lub ustanawiający wymogi bardziej rygorystyczne od tych, które wynikają z przepisów prawa Unii. Wykrycie naruszenia czy to tego prawa, czy też prawa krajowego i uznanie go za nieprawidłowość, w rozumieniu art. 2 pkt 7 rozporządzenia nr 1083/2006, prowadzi do powstania obowiązków ustanowionych prawem unijnym, a wiążących się z wykryciem nieprawidłowości, w tym obowiązku odzyskania przez państwo członkowskie kwot wydatkowanych nieprawidłowo, poprzez nałożenie korekty finansowej (art. 98).

Wskazano, iż zgodnie z art. 98 ust. 1 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006, państwa członkowskie w pierwszej kolejności ponoszą odpowiedzialność za śledzenie nieprawidłowości, działając na podstawie dowodów świadczących o wszelkich większych zmianach mających wpływ na charakter lub warunki realizacji lub kontroli operacji, lub programów operacyjnych oraz dokonując wymaganych korekt finansowych.

Na podstawie art. 98 ust. 2 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.U.UE.L.06.210.25 ze zm., str. 66) państwo członkowskie dokonuje korekt finansowych wymaganych w związku z pojedynczymi lub systemowymi nieprawidłowościami stwierdzonym w operacjach lub programach operacyjnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 nieprawidłowością jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. Z powyższego wynika, że za nieprawidłowość można uznać wszelkie odstępstwo od zapisów umowy lub

naruszenie przepisów prawa krajowego i unijnego, które spowodowało lub mogło spowodować uszczerbek w budżecie ogólnym. Dlatego też wszelkie nieprawidłowości, które potencjalnie mogą skutkować wypłatą środków, które nie powinny być wypłacone w myśl warunków umowy lub przepisów prawa są traktowane jako nieprawidłowość.

Zgodnie z art. 56 pkt 3 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 wydatki są kwalifikowane do wkładu funduszy wyłącznie wtedy, gdy zostały poniesione w związku z operacjami podjętymi na mocy decyzji Instytucji Zarządzającej odnośnego programu operacyjnego lub na jej odpowiedzialność, zgodnie z kryteriami ustalonymi przez komitet monitorujący.

Jak stanowi art. 26 ust. 1 pkt 6 i 15 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Instytucja Zarządzająca określa kryteria kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach programu operacyjnego oraz odzyskuje kwoty podlegające zwrotowi. Na podstawie art. 26 ust. 1 pkt. 6 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju Instytucja Zarządzająca Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa [...] na lata 2007-2013 opracowała wytyczne dotyczące kwalifikowania wydatków pn. "Zasady kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013" (zwane dalej Zasadami kwalifikowalności).

Zgodnie z zapisami pkt 4.2 ww. Zasad kwalifikowalności wydatkiem kwalifikowanym jest wydatek spełniający łącznie następujące warunki:

- został poniesiony w okresie kwalifikowalności,

- jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego oraz prawa krajowego,

jest zgodny z postanowieniami RPO WŁ oraz U RPO WŁ,

jest zgodny z kategoriami wydatków wynikającymi z wniosku o dofinansowanie projektu,

- jest niezbędny do realizacji projektu i został poniesiony w związku z realizacja projektu,

- został dokonany w sposób oszczędny, tzn. w oparciu o zasadę dążenia do uzyskania założonych efektów przy jak najniższej kwocie wydatku,

został należycie udokumentowany,

nie podlega wyłączeniom określonym w niniejszych Zasadach.

Zgodnie z pkt 4.3. ww. Zasad kwalifikowalności wydatek będzie uznany za kwalifikowalny, jeśli spełnia wszystkie dotyczące go warunki określone w przedmiotowych zasadach.

Ponadto zgodnie z zapisami punktu 8.3. Zasad kwalifikowalności wydatek musi być dokonany zgodnie z obowiązującym prawem, w szczególności wydatek poniesiony przez podmiot zobowiązany do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych musi być dokonany zgodnie z tą ustawą, a wydatek poniesiony przez przedsiębiorcę musi być dokonany zgodnie z art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej.

W § 1 pkt 8 umowy o dofinansowanie projektu zawarto definicję wydatku kwalifikowanego. Zgodnie z § 6 umowy o dofinansowanie Beneficjent, podpisując umowę potwierdził, iż zapoznał się z treścią dokumentów określających zasady kwalifikowalności wydatków wykazanych w § 1 pkt 8 i zobowiązał się do stosowania zawartych w nich zasad podczas realizacji projektu. Nadto zgodnie z § 7 ust. 3 umowy o dofinansowanie Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z prawem.

Jak stanowi art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.) dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy:

stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji.

Zdaniem Zarządu Województwa [...] dokonana płatność gotówką stanowi naruszenie art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Jak wskazano w opinii prawnej Biura Prawnego UM WŁ z dnia 14.02.2014 r. późniejsze wycofanie gotówki oraz dokonanie płatności na rachunek bankowy nie konwaliduje wcześniejszej zapłaty gotówką. Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie przewiduje możliwości sanowania płatności gotówkowej dokonanej niezgodnie z prawem. Fakt dokonania płatności gotówkowej, a następnie jej zwrot przez kontrahenta i ponowna zapłata już za pośrednictwem rachunku bankowego nie powoduje automatycznego wyeliminowania naruszenia przepisów prawa krajowego, postanowień umowy o dofinansowanie zasad kwalifikowalności wydatków. Fakt dokonania zapłaty gotówkowej spowodował już, że wydatek został poniesiony niezgodnie z prawem, a działania Beneficjenta mają na celu obejście art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Organ powołał brzmienie art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych, zgodnie z którym wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu Zgodnie z art. 207 ust. 1 ustawy w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych liczonymi od dnia przekazania środków w terminie 14 dni od dnia, doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 207 ust. 9 ustawy o finansach publicznych, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.

W myśl § 7 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu, Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z prawem. Procedura realizacji projektu jest więc określona w przepisach prawa unijnego i krajowego oraz w umowie o dofinansowanie. W związku z powyższym naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi bezwzględnie naruszenie procedur o których mowa w art. 184 ufp.

Organ wskazał, że, Beneficjent zarzuca organowi pominięcie faktu, iż Beneficjent sam zgłosił nieprawidłowość, postępując zgodnie z procedurą określoną w Podręczniku Beneficjenta RPO WŁ 2007 - 2014. Wskazał, iż w niniejszej sprawie niemożliwym było usunięcie zaistniałego naruszenia, gdyż ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie przewiduje naprawienia błędu wynikającego z nieprzestrzegania art. 22 tejże ustawy. Jedynie możliwe było tu zminimalizowanie konsekwencji przedmiotowego naruszenia poprzez niezwłoczne wezwanie strony do zwrotu środków, co spowodowało, iż odsetki liczone jak dla zaległości podatkowych są znacznie mniejsze, niż w przypadku wykrycia nieprawidłowości podczas kontroli na zakończenie realizacji projektu.

Dodatkowo, Beneficjent argumentując swoje stanowisko, wskazał, iż IZ RPO WŁ w pierwszoinstancyjnej decyzji pominęła cel wprowadzania obowiązku dokonywania rozliczeń pomiędzy przedsiębiorcami za pomocą rachunku bankowego, stwierdzając jedynie, że cyt.: "okoliczność, że ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie precyzuje żadnej sankcji za dokonanie płatności w formie gotówkowej jest bez znaczenia." Zdaniem Beneficjenta powyższe wskazuje, iż IZ RPO WŁ dokonuje jednostronnych interpretacji norm prawnych, nie uwzględniając celu, na jaki wsparcie zostało udzielone.

W sprzeczności do powyższego pozostaje dalsza treść cytowanego przez Beneficjenta fragmentu decyzji. IZ RPO WŁ wskazała, iż sankcje za naruszenie art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej zostały określone w zasadach kwalifikowalności. W myśl pkt 12.3 Zasad kwalifikowalności za niekwalifikowane będą uznane wydatki poniesione między innymi z naruszeniem prawa. Jeżeli Beneficjent chce skorzystać z dofinansowania to zobowiązany jest wypełnić wszystkie warunki, jakie nałożyła na niego umowa o dofinansowanie. Zarząd Województwa [...] w decyzji pierwszej instancji wskazał również, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że naruszenie art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i zrezygnowanie z ustawowego obowiązku dokonywania zapłaty za pośrednictwem rachunku i bankowego oznacza wyrażenie zgody na uczestnictwo w obrocie środkami pieniężnymi poza kontrolą dokonywaną przez organy państwa za pośrednictwem systemu bankowego. Mając na uwadze powyższe, organ stwierdził, iż IZ RPO WŁ nie dokonuje jednostronnych interpretacji prawnych, gdyż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji znajduje liczne odzwierciedlenie w orzecznictwie sądów administracyjnych, co stanowi wyraźną wytyczną interpretacyjną.

Niezasadne są również zarzuty dotyczące braku tożsamości przedmiotowej sprawy ze sprawą, w której zapadł wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 27.12.2012 r. (sygn. akt III SA/Łd 824/12). W przedmiotowym orzeczeniu bez znaczenia pozostała kwestia terminu dokonania płatności bezgotówkowej. Sąd wskazał następująco, cyt: "Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że po dokonaniu transakcji "warunkowo" w formie gotówkowej, strona następnie dokonała przelewu środków z rachunku bankowego. Okoliczność ta nie konwalidowała wcześniejszej zapłaty w formie gotówkowej. Stąd też zarzut ten nie może zostać uwzględniony. W przedmiotowej sprawie nie można bowiem mówić o "warunkowym" oraz następczym wykonaniu umowy z dnia [...] wraz z aneksem z dnia [...]. Podpisując bowiem przedmiotową umowę strona była zapoznana z jej postanowieniami i zaaprobowała ich przestrzeganie. W myśl § 6 umowy strona skarżąca oświadczyła, że zapoznała się z treścią Zasad kwalifikowalności wydatków oraz zobowiązała się do przestrzegania zawartych w nich zasad."

Kolejnym zarzutem Beneficjenta jest naruszenie art. 2 pkt 7 rozporządzenia Rady nr 1083/2006, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowości.

Zgodnie z określoną w art. 2 ust. 7 Rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 definicją nieprawidłowością jest jakiekolwiek naruszenie przepisu prawa wspólnotowego wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego. W przedmiotowym przypadku Beneficjent naruszył art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, co spowodowało, iż Beneficjent naraził budżet UE na stratę spowodowaną sfinansowaniem niekwalifikowalnego wydatku.

Organ nie zgodził się z twierdzeniami Beneficjenta o tym, iż organ pominął istotne okoliczności w sprawie. W celu pełnego i rzetelnego wyjaśnienia sprawy organ zgromadził i przeanalizował cały materiał dowodowy w sprawie. Podkreślić należy, iż ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie jest subiektywna, gdyż stanowisko IZ RPO WŁ podzielają niezawisłe sądy w w/w orzecznictwie.

Samo naruszenie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej spowodowało, iż wydatek jest niekwalifikowalny. Zatem, niemożliwym jest sfinansowanie z budżetu UE wydatku niekwalifikowalnego, stąd obowiązek dochodzenia przez IZ RPO WŁ zwrotu środków finansowych wydanych niezgodnie z przepisami obowiązującego prawa.

Ponadto, we wniosku Beneficjent podnosi, iż organ naruszył zasadę proporcjonalności, ze względu na zastosowanie środka nieproporcjonalnego do celu, który ma być osiągnięty przez IZ RPO WŁ.

Ustosunkowując się do powyższego zarzutu wskazano, iż Zarząd Województwa [...] szczegółowo odniósł się do przedmiotowej kwestii w decyzji nr [...] z dnia [...] Art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 90 póz. 864/30 ze zm) stanowi, iż zgodnie z zasadą proporcjonalności zakres i forma działania Unii nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatów. Z zasadą proporcjonalności wiążą się trzy rodzaje nakazów: nakaz odpowiedniości tj. przydatności wymagający, aby dany środek był przydatny do realizacji danego celu; nakaz konieczności tj. niezbędności oraz nakaz proporcjonalności sensu stricte zgodnie z którym cel powinien być proporcjonalny do podejmowanych środków. W prawie administracyjnym zasada proporcjonalności wyznacza granice dozwolonego działania organów władzy.

Zasada proporcjonalności została sformułowana w art. 6 Europejskiego Kodeksu Dobrej Praktyki Administracyjnej, przyjętego przez Parlament Europejski w dniu 6 września 2001 r. W art. 6 Europejski Kodeks Dobrej Praktyki Administracyjnej stanowi, że w toku podejmowania decyzji urzędnik zapewni, że przyjęte działania pozostaną proporcjonalne do obranego celu. Urzędnik będzie w szczególności unikać ograniczania praw obywateli lub nakładania na nich obciążeń, jeżeli ograniczenia te lub obciążenia byłyby niewspółmierne do celu prowadzonych działań.

Zacytowany przepis będzie miał znaczenie jedynie wówczas, gdy organ dysponuje uznaniem decyzyjnym. Jeśli podejmowana decyzja jest jednoznacznie uwarunkowana przepisami prawa, wówczas zasada ta nie będzie znajdowała zastosowania. Również w doktrynie prawa podkreśla się, że zasada proporcjonalności staje się podstawowym uzasadnieniem i instrumentem kontroli uznaniowości władzy.

Zauważył, iż z punktu 8.3 Zasad kwalifikowalności dokładnie wynikają warunki uznania wydatku za kwalifikowany. Stąd też przy precyzyjnie określonych regułach wydatkowania zarzut naruszenia art. 5 ust. 4 Traktatu nie znajduje uzasadnienia.

Zarząd Województwa [...] podtrzymał swoje ustalenia, iż całość transakcji wynikającej z umowy nr [...] zawartej z B wynosi 570 000,00 PLN co stanowi równowartość 139 425,66 EUR według kursu 4,0882 zł/euro z dnia 31.12.2012 r. Wystawione przez kontrahenta Beneficjenta rachunki z określoną płatnością w formie gotówkowej dotyczą transakcji realizowanej na podstawie wyżej wymienionej umowy. Należy zatem stwierdzić, że Beneficjent dokonał gotówkowej zapłaty w ramach jednej transakcji/jednej umowy.

Tym samym organ stwierdził, iż Beneficjent naruszył art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, albowiem płatności wynikające z ww. umowy winny być dokonywane za pośrednictwem rachunku bankowego. Beneficjent posiadał dostateczną wiedzę o zasadach służących weryfikacji kwalifikowalności wydatków, a mimo to naruszył art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez dokonanie płatności gotówkowej na rzecz kontrahenta. Mając powyższe na uwadze, wydatek w kwocie 81 500,00 PLN (dot. Rachunku nr [...] z dnia 29 sierpnia 2013 r. na kwotę 42000,00 PLN oraz rachunku nr [...] z dnia 11 września 2013 r. na kwotę 39500,00 PLN) uznano za niekwalfikowalny, na podstawie pkt 8.3 Zasad kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach RPO WŁ.

Na powyższą decyzję B. P. wniósł skargę do WSA w Łodzi zaskarżając ją w części, w której Instytucja określiła kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 69 275 zł, wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, tj. od dnia 30 sierpnia 2013 r. (pkt 2 zaskarżonej decyzji), oraz zobowiązała beneficjenta do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji kwoty dofinansowania (pkt 3 zaskarżonej decyzji). Rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie:

prawa materialnego w postaci art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 184 ustawy o finansach publicznych, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w konsekwencji przyjęcie, że środki przeznaczone na realizację programu były wykorzystane przez Beneficjenta z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych, co doprowadziło do wydania zaskarżonej decyzji, podczas, gdy w niniejszej sprawie brak było podstaw do zastosowania art. 207 ust. 1 pkt 2;

prawa materialnego w postaci art. 2 pkt. 7 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 poprzez jego błędną i dowolną wykładnię oraz przyjęcie, że w niniejszej sprawie doszło do nieprawidłowości, przejawiającej się w wydatkowaniu środków unijnych z naruszeniem prawa w postaci art. 22 ust 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, podczas gdy beneficjent w okresie kwalifikowalności wydatków i przy spełnieniu reguł określonych dla realizacji projektu, poniósł wydatek w formie przepisanej prawem, co w rezultacie spowodowało błędne uznanie przez Zarząd Województwa [...], że zachodzi podstawa do wydania decyzji określającej kwotę przypadającą do zwrotu, co miało wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy;

prawa materialnego w postaci art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ocenę materiału zgromadzonego w niniejszej sprawie w sposób nierzetelny, powierzchowny i subiektywny, co spowodowało ewidentny brak zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przez Instytucję Zarządzającą przy ocenie realizacji projektu;

prawa materialnego w postaci art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nieuwzględnienie przez Instytucję Zarządzającą wyjaśnień udzielanych przez Beneficjenta w toku postępowania, a także w kolejnych pismach kierowanych do Instytucji Zarządzającej, a które zmierzały do usunięcia nieprawidłowości;

naruszenie prawa materialnego w postaci zasady ogólnej prawa UE - zasady

proporcjonalności - poprzez zastosowanie środka nieproporcjonalnego do celu, który ma być osiągnięty przez Instytucję Zarządzającą w szczególności, że beneficjent realizował projekt należycie.

Wniósł o uchylenie w zaskarżonej części decyzji nr [...] z dnia [...] Zarządu Województwa [...] i zasądzenie na rzecz skarżącego od Instytucji, kosztów postępowania, według norm przepisanych. Nadto wniósł o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości zaskarżonych decyzji. Dodatkowo wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym poprzez zwolnienie od opłat sądowych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując tezy zawarte w zaskarżonej decyzji.

Postanowieniem z dnia 15 maja 2015 r. referendarz sądowy w WSA w Łodzi odmówił przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od opłat sądowych w całości.

Postanowieniem z dnia 8 lipca 2015 r. Sąd odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Zarządu Województwa [...] z dnia [...]nr [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest niezasadna.

Zgodnie z treścią art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 powołanej ustawy).

Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 t.j.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.

W myśl natomiast przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że Sąd bierze z urzędu pod uwagę wszelkie naruszenia prawa proceduralnego i materialnego niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów, jednakże tylko w granicach sprawy, w której skarga została wniesiona.

Analizując skargę przy zastosowaniu powyższych kryteriów należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja z dnia [...]nr [...] uchylająca decyzję I instancji z dnia [...] nr [...] i określająca kwotę przypadającą do zwrotu w wysokości 69 275,00 złotych wraz z odsetkami jest zgodna z prawem.

Na wstępie rozważań przypomnieć należy, że decyzja z dnia [...] zobowiązała stronę skarżącą do zwrotu dofinansowania przyznanego na realizację projektu pn. "Wprowadzenie na platformę etotu creators nowego rodzaju e-usług i elektronicznego modelu ich sprzedaży w formie e-biznesowych pakietów aplikacji etotu creators kolejnym krokiem rozwoju firmy", na warunkach określonych w umowie o dofinansowanie projektu nr [...] z dnia 25 sierpnia 2011 r., zmienionej aneksem nr [...] z dnia 12 sierpnia 2013 r. w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...], wykorzystanego z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 207 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz. U. nr 249, poz. 2104 ze zm.) oraz art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2007 r. nr 155, poz. 1095 ze zm.).

Istotę sporu w przedmiotowej sprawie stanowi ustalenie czy strona skarżąca, która dokonywała płatności w ramach projektu w formie gotówkowej naruszyła przepis art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

W rozpoznawanej sprawie w dniu 30 sierpnia 2013 r. na wyodrębniony rachunek bankowy Beneficjenta została przekazana transza dofinansowania w kwocie 86 700,00 PLN. W dniu 30 września 2013 r. Beneficjent przedłożył wniosek o płatność rozliczający ww. transzę. Do wniosku o płatność Beneficjent załączył Rachunek nr [...] z dnia 29 sierpnia 2013 r. na kwotę 42000,00 PLN oraz Rachunek nr [...] z dnia 11 września 2013 r. na kwotę 39500,00 PLN. Jako dowód poniesienia wydatków Beneficjent przedstawił kopię dowodu wypłaty z dnia 29 sierpnia 2013 r. KW Nr [...]na kwotę 42000,00 PLN oraz kopię dowodu wypłaty z dnia 11 września 2013 r. KW Nr [...] na kwotę 39500,00 PLN. Dokumenty te potwierdzają fakt dokonania płatności za ww. wydatki w formie gotówkowej. Wystawcą rachunków nr [...] oraz [...] jest firma B, z którą Beneficjent w dniu 14 stycznia 2013 r. zawarł umowę nr [...]. Umowa dotyczy dostawy elementów składowych oprogramowania platformy e-biznesowej i e-usług systemu etotu.com. W § 3 zawartej umowie strony ustaliły wynagrodzenie za wykonanie przedmiotu umowy w wysokości 570 000,00 PLN.

Beneficjent pismem z dnia 18 października 2013 r. poinformował IZ RPO WŁ

o fakcie naruszenia art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tj. Dz. U. z 2013 r. poz. 672 z późn. zm.) poprzez dokonanie płatności gotówkowej z tytułu rachunku nr [...] z dnia 29 sierpnia 2013 r. oraz rachunku nr [...] z dnia 11 września 2013 r. W związku z powyższym, po dokonaniu analizy przedłożonych dokumentów, pismem znak [...] z dnia 20 listopada 2013 r. poinformowano Beneficjenta o uznaniu wydatków w kwocie 81 500,00 PLN za niekwalifikowalne, a w związku z tym o konieczności dokonania zwrotu 85% tej kwoty wynikającej z poziomu dofinansowania tj. o konieczności zwrotu kwoty 69 275,00 PLN wraz z odsetkami w wysokości jak dla zaległości podatkowych za okres od dnia przekazania transzy dofinansowania do dnia dokonania zwrotu. Pismem znak [...] z dnia 18 grudnia 2013 r. ponownie poinformowano Beneficjenta o konieczności dokonania zwrotu kwoty 69 275,00 PLN wraz z odsetkami, wyznaczając na w/w czynność termin 5 dni roboczych od dnia otrzymania pisma. Pismo zostało odebrane przez Beneficjenta w dniu 27 grudnia 2013 r.

W dniu 17 stycznia 2014 r. Beneficjent zwrócił się do IZ RPO WŁ z zapytaniem, w jaki sposób prawidłowo rozliczyć wydatki w przypadku, gdy wykonawca wystawił notę korygującą do rachunku, rozliczonego uprzednio we wniosku o płatność, za pomocą której dokonał zwrotu przyjętej gotówki i zmienił sposób i termin płatności. Pismem znak [...] z dnia 25 lutego 2014 r. przekazano Beneficjentowi do wiadomości opinię prawną z dnia 24 lutego 2014 r, zgodnie z którą fakt dokonania płatności gotówkowej, a następnie jej zwrot i ponowna zapłata należności za pośrednictwem rachunku bankowego, nie powoduje automatycznego wyeliminowania naruszenia normy prawnej zawartej w art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Beneficjent po raz kolejny został poinformowany o konieczności dokonania zwrotu kwoty 69 275,00 PLN wraz z odsetkami.

Analizując przedstawiony problem prawny wskazać należy, że w myśl § 1 pkt 8 postanowień zawartej z beneficjentem umowy przez wydatek kwalifikowany należy rozumieć wydatek lub koszt poniesiony przez beneficjenta w związku z realizacją Projektu uznany za kwalifikowalny zgodnie z Krajowymi wytycznymi dotyczącymi kwalifikowania wydatków w ramach funduszy strukturalnych oraz Funduszu Spójności w okresie programowania 2007-2013 (Narodowe Strategiczne Ramy Odniesienia 2007 – 2013) zamieszczonymi na stronie internetowej Ministerstwa Rozwoju Regionalnego oraz w Biuletynie Informacji Publicznej, Zasadami kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa [...] na lata 2007-2013 – zamieszczonymi na stronie internetowej Instytucji Zarządzającej Programem, tj. www.rpo.lodzkie.pl oraz innymi dokumentami regulującymi kwalifikowalność wydatków. W myśl natomiast punktu 4.2 Zasad kwalifikowalności wydatków objętych dofinansowaniem, wydatek musi być dokonany zgodnie z obowiązującym prawem – w szczególności wydatek poniesiony przez przedsiębiorcę musi być zgodny z obowiązującymi przepisami prawa wspólnotowego oraz prawa krajowego. Zgodnie z zapisami pkt 8.3 Zasad kwalifikowalności wydatek musi być dokonany zgodnie z obowiązującym prawem, w szczególności wydatek poniesiony przez podmiot zobowiązany do stosowania ustawy Prawo zamówień publicznych musi być dokonany zgodnie z tą ustawą, a wydatek poniesiony przez przedsiębiorcę musi być dokonany zgodnie z art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Odnosząc się z kolei do treści przepisu art. 22 ust. 1 powołanej ustawy - dokonywanie lub przyjmowanie płatności związanych z wykonywaną działalnością gospodarczą następuje za pośrednictwem rachunku bankowego przedsiębiorcy w każdym przypadku, gdy:

1) stroną transakcji, z której wynika płatność, jest inny przedsiębiorca oraz

2) jednorazowa wartość transakcji, bez względu na liczbę wynikających z niej płatności, przekracza równowartość 15.000 euro przeliczonych na złote według średniego kursu walut obcych ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym dokonano transakcji.

Naruszenie tego przepisu jest bezsporne między stronami.

Zasady kwalifikowalności wskazują jakiego rodzaju wydatki należy traktować za kawalifikowalne, a jakiego rodzaju nie. Podpisując umowę o dofinansowanie z dnia 25 sierpnia 2011 r. strona zapoznana była z powyższymi Zasadami (§ 6 umowy), zatem nie może teraz wskazywać, że ustawa o swobodzie działalności gospodarczej nie precyzuje sankcji za dokonanie transakcji w formie gotówkowej. Taka sankcja znalazła się bowiem w Zasadach kwalifikowalności. W myśl punktu 12.3 Zasad kwalifikowalności za niekwalifikowane będą uznane wydatki poniesione m.in. z naruszeniem prawa. Skoro strona chce skorzystać z dofinansowania to powinna wypełnić wszystkie warunki, która nałożyła na nią umowa z dnia 25 sierpnia 2011 r. Nadto zgodnie z § 7 ust. 3 umowy o dofinansowanie Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z prawem .

Wypracowane na gruncie przepisu art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej orzecznictwo sądów administracyjnych, dotyczące co prawda podatku od towarów i usług, które ma jednak zastosowanie w tej sprawie, wskazuje, że zrezygnowanie z ustawowego obowiązku dokonywania zapłaty za pośrednictwem rachunku bankowego jest jednoczesnym wyrażeniem zgody na uczestnictwo w obrocie środkami pieniężnymi poza kontrolą dokonywaną przez organy państwa za pośrednictwem systemu bankowego (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 1 czerwca 2009 r. sygn. akt I SA/Go 209/09, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 kwietnia 2012 r. sygn. akt I FSK 1731/11 publ. Baza orzeczeń CBOIS).

Wobec powyższego należało zaaprobować pogląd organu o obowiązku dokonywania rozliczeń za pośrednictwem rachunku bankowego, Nie ma przy tym znaczenia okoliczność, że po dokonaniu transakcji "warunkowo" w formie gotówkowej, strona następnie dokonała przelewu środków z rachunku bankowego. Okoliczność ta nie konwalidowała wcześniejszej zapłaty w formie gotówkowej. Stąd też zarzut ten nie może zostać uwzględniony. W przedmiotowej sprawie nie można bowiem mówić o "warunkowym" oraz następczym wykonaniu warunków umowy z dnia 25 sierpnia 2011 r. wraz z aneksem z dnia 12 sierpnia 2013 r. Podpisując bowiem przedmiotową umowę strona była zapoznana z jej postanowieniami i zaaprobowała ich przestrzeganie. W myśl § 6 umowy strona skarżąca oświadczyła, że zapoznała się z treścią dokumentów określających Zasady kwalifikowalności wydatków oraz zobowiązała się do przestrzegania zawartych w nich zasad.

Stwierdzić zatem należy, że skoro Instytucja Zarządzająca Programem Operacyjnym stwierdziła nieprawidłowość w zaliczeniu wydatku jako kwalifikowany miała podstawę do wydania zaskarżonej decyzji z dnia [...] określającej kwotę przypadającą do zwrotu wraz z odsetkami. Przepis art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych stanowi, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są:

1) wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem,

2) wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184,

3) pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości

- podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.

W myśl § 7 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu, Beneficjent zobowiązał się do realizacji projektu zgodnie z prawem. Procedura realizacji projektu jest więc określona w przepisach prawa unijnego i krajowego oraz w umowie o dofinansowanie. W związku z powyższym naruszenie art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi bezwzględnie naruszenie procedur o których mowa w art. 184 ustawy o finansach publicznych. Stanowisko organu jest w tym zakresie prawidłowe.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 4 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz. U. z 2004 r. nr 90 poz. 8864/30 ze zm.) wskazać należy, że przepis ten stanowi, iż zgodnie z zasadą proporcjonalności zakres i forma działania Unii nie wykraczają poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celów Traktatu. W myśl natomiast postanowień art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz.U. z 2009 r. nr 84, poz. 712 ze zm.) Instytucja Zarządzająca, wykonując zadania, o których mowa w ust. 1 a, powinna uwzględniać zasadę równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewniać przejrzystość reguł stosowanych przy ocenie projektów. Z zasadą proporcjonalności wskazaną w treści art. 5 ust. 4 Traktatu wiążą się trzy rodzaje nakazów, a mianowicie: nakaz odpowiedniości (przydatności), wymagający by dany środek był przydatny do realizacji danego celu; po drugie, nakaz konieczności (niezbędności) związany z indywidualizowaniem ingerencji i sprowadzeniem jej do poziomu najłagodniejszego oraz po trzecie, nakaz proporcjonalności, zgodnie z którym cel powinien być proporcjonalny do podejmowanych środków (proporcjonalność sensu stricto). Wskazać także należy na pkt 8.3 Zasad kwalifikowalności, z których jasno wynikają warunki uznania wydatku za kwalifikowany. Stąd też przy precyzyjnie określonych regułach wydatkowania zarzut naruszenia art. 5 ust. 4 Traktatu nie znajduje uzasadnienia. W sytuacji bowiem dysponowania przez stronę skarżącą określonymi dotacjami mającymi charakter środków publicznych Instytucja Zarządzająca ma prawo do kontroli ich wydatkowania zgodnie z treścią art. 22 ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Zdaniem składu orzekającego organ prowadzący przedmiotowe postępowanie nie naruszył przepisów postępowania administracyjnego wskazywanych w skardze, bowiem stwierdzone w toku kontroli oraz zaleceniach pokontrolnych uchybienia dawały podstawę do wydania przedmiotowej decyzji.

Zdaniem Sądu w sprawie nie ma znaczenia to ,że skarżący sam zgłosił organowi naruszenie art. 22 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalił. k.ż.