Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt II SA/Go 106/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2019-04-11 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151, art. 153
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 107 § 1 i 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 45 ust. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1265
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka – Trzebiatowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Jarosław Piątek Protokolant sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi H.O. na decyzję Wojewody z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie przyznania zwrotu kosztów przejazdu oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...] Wojewoda, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 2096 - określanej dalej jako k.p.a.) oraz art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2018 r., poz. 1265 - określanej dalej jako u.p.z.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Decyzja ta zapadła w następującym stanie prawnym i faktycznym.

Wnioskiem dnia [...] marca 2012 r. skierowanym do Powiatowego Urzędu Pracy – H.O. wystąpiła o zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca odbywania stażu, tj. Publicznej Szkoły Podstawowej i z powrotem przez okres 3 miesięcy. Ponadto w dniu 3 kwietnia 2012 r. przedłożyła rozliczenie faktycznie poniesionych kosztów przejazdu za marzec 2012 r. na kwotę 172,90 zł , dołączając fakturę za paliwo nr [...] z dnia [...] marca 2012 r. na kwotę 172,90 zł.

H.O., jako osobie bezrobotnej zarejestrowanej w Powiatowym Urzędzie Pracy, w związku z odbywaniem stażu w powyższej szkole - przyznano dofinansowanie w wysokości 90% kosztów przejazdu poniesionych w okresie od [...] marca 2012 r. do [...] marca 2012 r. w związku z odbywaniem stażu, tj. 51,90 zł. Informacja o przyznaniu dofinansowania została zawarta w piśmie Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...].

Niezależnie od tego pisma Starosta wydał w dniu [...] listopada 2013 r. decyzję administracyjną nr [...], w której przyznał H.O. zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca odbywania stażu u pracodawcy i powrotu w wysokości 51,90 zł poniesionych za okres od [...] marca 2012 r. do [...] marca 2012 r.

Wojewoda decyzją z dnia [...] stycznia 2014 r., nr [...] uchylił powyższą decyzję Starosty w całości i umorzył postępowanie organu I instancji. Od powyższej decyzji H.O. nie wniosła skargi, a więc uzyskała ona przymiot ostateczności. Wydając tą decyzję Wojewoda przyjął założenie, że wspomniane pismo Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] kwietnia 2012 r., przyznające stronie dofinansowanie w wysokości 51,90 zł, nosi znamiona decyzji administracyjnej. W związku z czym niezasadnym było wydanie przez Starostę kolejnej decyzji administracyjnej rozstrzygającej tą samą kwestię.

W dniu 1 czerwca 2016r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek z [...] maja 2016 r. H.O. "o naliczenie zwrotu kosztów dojazdu na staż odbyty w dniach [...].03.- [...].06.2012r. w Publicznej Szkole Podstawowej w prawidłowej wysokości".

Postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r. nr [...] Starosta odmówił wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie rozpatrzenia wniosku H.O. o naliczenie zwrotu kosztów dojazdu na staż odbyty w dniach od [...] marca 2012 r. do [...] czerwca 2012 r. w Publicznej Szkole Podstawowej.

Postanowieniem z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Wyrokiem z dnia 6 września 2017 r. sygn. akt II SA/Go 553/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił zaskarżone postanowienie Wojewody oraz poprzedzające je postanowienie Starosty z dnia [...] marca 2017r. Znak: [...].

W uzasadnieniu wyroku wskazano, że odmowa wszczęcia postępowania w sprawie ponownego naliczenia zwrotu kosztów przejazdu na staż narusza art. 61a k.p.a. Nie można bowiem przyjąć, że pisma Powiatowego Urzędu Pracy, w tym pismo z dnia [...] czerwca 2012 r., informujące H.O. o przyznaniu prawa do zwrotu kosztów dojazdu na staż są decyzjami administracyjnymi, gdyż nie zawierają jakichkolwiek ustaleń faktycznych i wywodów prawnych, lecz jedynie informują o przyznanym dofinansowaniu. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że pisma te nie zawierają prawidłowego oznaczenia organu, gdyż w postępowaniu administracyjnym w sprawach związanych z wykonywaniem zadań wynikających u.p.z., organem właściwym jest starosta, zaś pisma zostały podpisane przez Dyrektora lub Zastępcę Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy. Sąd uznał również, że pomimo, iż przyznanie osobie bezrobotnej zwrotu kosztów dojazdu na staż nie jest czynnością obligatoryjną i leży w sferze uznania administracyjnego, to starosta obowiązany jest do wnikliwego i wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności, jakimi kierował się odmawiając przyznania świadczenia w pełnej wnioskowanej wysokości. Zatem biorąc pod uwagę fakt, że w sprawie zainicjowanej wnioskiem H.O. z dnia [...] marca 2012 r. o zwrot kosztów dojazdu na staż nie została wydana decyzja ostateczna, w ocenie Sądu odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego z wniosku z dnia [...] maja 2016 r. naruszyła art. 61a k.p.a. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Sąd nakazał zastosować się do dokonanej przez niego oceny i wskazań wynikających z uzasadnienia wyroku.

Wykonując zalecenia zawarte w powyższym wyroku Starosta ponownie rozpoznał wniosek H.O. z dnia [...] marca 2012 r. i w dniu [...] stycznia 2018 r. decyzję administracyjną orzekł o przyznaniu wyżej wymienionej zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca odbywania stażu u pracodawcy i powrotu w wysokości 51,90 zł, poniesionych za okres od [...] marca 2012 r. do [...] marca 2012 r.

Organ wskazał, że zwrot kosztów przejazdu naliczył zgodnie z obowiązującym w dniu złożenia wniosku Zarządzeniem nr [...] Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] stycznia 2009 r. w sprawie zwrotu kosztów za dojazdy osób bezrobotnych oraz z Zarządzeniem nr [...] Zastępcy Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy z dnia [...] grudnia 2009 r. w sprawie wprowadzenia aneksu do zarządzenia Dyrektora nr [...], wydanych z powołaniem się na § 13 pkt 6, § 11 pkt 4, § 14 Regulaminu Organizacyjnego Powiatowego Urzędu Pracy oraz art. 45 ust. 1 w zw. z art. 44 pkt 1 i art. 49, art. 53 ust. 2 u.p.z.

Od wskazanej decyzji Starosty H.O. wniosła odwołanie.

Decyzją z dnia [...] marca 2018r. znak: [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem H.O. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Wyrokiem z dnia 28 czerwca 2018r. Sygn. akt II SA/Go 302/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił powyższą decyzję Wojewody oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2018r. Znak: [...] i nakazał ponownie rozstrzygnąć sprawę.

Decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2018 r. Znak: [...] przyznał stronie zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca odbywania stażu u pracodawcy i powrotu w wysokości 82,60 zł poniesionych za okres od [...] marca 2012 r. do [...] marca 2012 r.

H.O. wniosła odwołanie do Wojewody, w którym nie zgodziła się z kwotą przyznanego zwrotu. Strona wskazała, że ustalone w decyzjach stawki za kilometr przebiegu zawierają wyłącznie koszt paliwa wykorzystanego do przejazdu samochodem prywatnym do miejsca odbywania stażu, lecz nie uwzględniają kosztów użytkowania samochodu prywatnego. W ocenie Pani H.O. stawka za kilometr powinna być ustalona co najmniej w wysokości 75 % stawki urzędowej i wynosić 0,6268 za kilometr przebiegu (natomiast organ I instancji ustalił stawkę na poziomie 0,31528 za kilometr).

Wojewoda, opisaną na wstępie decyzją utrzymał w mocy decyzję Starosty.

Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy zasygnalizował, że ustalając negowaną przez stronę kwotę 82,60 zł, organ I instancji wziął pod uwagę wskazówki zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., z dnia 28 czerwca 2018r. Sygn. akt II SA/Go 302/18. Treść cytowanego powyżej wyroku wskazuje na konieczność dokonania ustaleń dotyczących wydatków poniesionych przez stronę na paliwo w związku z dojazdem do miejsca odbywania stażu. Takich też ustaleń dokonał organ I instancji na podstawie dostępnych organowi danych. Przy czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. podkreślił, że niezasadnym byłoby stosowanie w sprawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 25 marca 2002 r., w sprawie warunków ustalenia oraz sposobu dokonywania zwrotu kosztów używania do celów służbowych samochodów osobowych, motocykli i motorowerów niebędących własnością pracodawcy (Dz.U. z 2002 r., Nr 27, poz. 271 – określanego dalej jako rozporządzenie MI z dnia 25 marca 2002), gdyż rozporządzenie to odnosi się wyłącznie do relacji pracownika z pracodawcą.

Biorąc powyższe pod uwagę, organ odwoławczy nie uznał za uzasadnionych argumentów H.O. wskazanych w odwołaniu dotyczących sugerowanej przez stronę wysokości stawki za jeden kilometr przebiegu.

Wojewoda ponadto podał, że przyznana decyzją Starosty z dnia [...] listopada 2018 r. kwota w wysokości 82,60 zł tytułem zwrotu kosztów przejazdu na staż w miesiącu marcu 2012 r. została ustalona z korzyścią dla strony w porównaniu z kwotą 51,90 zł.

Zdaniem Wojewody Starosta wyjaśnił przesłanki jakimi kierował się przyznając stronie zwrot kosztów dojazdu do miejsca odbywania stażu w wysokości 82,60 zł oraz uzasadnił swoje rozstrzygnięcie wskazując dowody na jakich się oparł. Przy czym wziął pod uwagę wskazówki ujęte w powyższym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp.

Skargę na decyzję Wojewody wniosła H.O., wskazując, że w rozstrzygnięciu tym ustalono zwrot kosztów przejazdu na staż jedynie w oparciu o zużyte do przejazdu paliwo, pomijając całkowicie pozostałe koszty oraz odsetki. Ponadto skarżąca wskazała, iż można było ustalić zwrot kosztów o istniejące połączenie [...].

W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej według kryterium legalności i w granicach rozpoznawanej sprawy była decyzja Wojewody z dnia [...] stycznia 2019 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2018 r. przyznającą skarżącej zwrot kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania do miejsca odbywania stażu u pracodawcy i powrotu w wysokości 82,60 zł, poniesionych za okres od [...] marca 2012 r. do [...] marca 2012 r.

Podstawę materialnoprawną powyższych decyzji stanowił art. 45 ust. 1 u.p.z., zgodnie z którym starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, lub przez okres odbywania u pracodawcy stażu, przygotowania zawodowego dorosłych lub odbywania zajęć z zakresu poradnictwa zawodowego osobie, która spełnia łącznie następujące warunki:

1) na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, przygotowanie zawodowe dorosłych, staż lub została skierowana na zajęcia z zakresu poradnictwa zawodowego i dojeżdża do tych miejsc;

2) uzyskuje wynagrodzenie lub inny przychód w wysokości nieprzekraczającej 200% minimalnego wynagrodzenia za pracę.

Przy czym, co należy podkreślić, zaskarżona decyzja została wydana w następstwie uchylenia wcześniejszej decyzji Wojewody z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania H.O. zwrotu kosztów przejazdu wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 28 czerwca 2018 r. wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Go 302/18.

W związku z tym, w rozpatrywanej sprawie zachodzi sytuacja przewidziana w art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.), zgodnie z którym ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, a tym samym organ nie może formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz obowiązany jest do podporządkowania się jemu w pełnym zakresie (por. wyroki NSA z dnia: 1 września 2010 r., sygn. II OSK 518/09, Lex nr 746901, z 30 lipca 2009 r., II FSK 451/08, Lex 526493, z 23 września 2009 r., I FSK 494/09, Lex 594010, z 13 lipca 2010 r., I GSK 940/09, Lex 594756). Przez ocenę prawną, o której mowa w art. 153 p.p.s.a. rozumie się powszechnie wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy (por. wyrok NSA z dnia 9 października 2014 r., II FSK 2523/12, Lex nr 1588086). Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 kwietnia 2011 r., II OSK 729/10). W kontrolowanej sprawie nie doszło do zmiany prawa po wydaniu wyroku z dnia 28 czerwca 2018 r., która uzasadniałaby odstąpienie do powyższego związania.

W konsekwencji, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Wojewody i poprzedzającej ją decyzji Starosty, wydanych na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy przez te organy w wyniku uchylenia poprzednich decyzji, Sąd w niniejszym składzie był zobligowany przede wszystkim skontrolować, czy organy administracji prawidłowo uwzględniły wytyczne co do dalszego postępowania zawarte w wyroku o sygn. akt II SA/Go 302/18, mając na uwadze, że te kwestie, które były przedmiotem oceny sądu administracyjnego i których strona nie zakwestionowała poprzez zaskarżenie jego orzeczenia, ponownie oceniane być już nie mogą (por. wyrok NSA z dnia 16 listopada 2010 r., I GSK 468/09).

W ramach oceny prawnej sformułowanej w wyroku o sygn. akt II SA/Go 302/18, WSA w Gorzowie Wielkopolskim stwierdził, że:

– u.p.z. nie zawiera żadnych przepisów, które w sposób szczegółowy regulowałyby zagadnienie zwrotu kosztów osobie bezrobotnej; brakuje w niej także przepisów, które zawierałyby upoważnienie do ustalania warunków zwrotu kosztów w drodze odpowiedniego aktu, tym samym, brak jest podstawy prawnej do wydawania regulaminu zwrotu kosztów, który wobec powyższego faktu może mieć charakter jedynie wewnętrzny i instrukcyjny oraz nie powinien być stosowany w sprawach indywidualnych, rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej; również przepisy wykonawcze do u.p.z. nie zawierają takich norm, co jest konsekwencją braku w tej ustawie delegacji do ich wydania; ustawodawca nie upoważnił także żadnego z wymienionych w ustawie organów do określenia dodatkowych warunków, tj. poza wymienionymi w art. 45 ust. 1 u.p.z., od spełnienia których uzależniony jest zwrot poniesionych kosztów, stąd jedynymi kryteriami, którymi kierować powinien się organ rozpoznający wniosek bezrobotnego o zwrot kosztów przejazdów na szkolenie, są te, które wynikają wprost z treści art. 45 ust. 1 u.p.z.;

– analiza przepisu art. 45 ust. 1 u.z.p. wskazuje, że ustawodawca nie uzależnia zwrotu kosztów przejazdu od rodzaju środków transportu, oznacza to, iż mogą być zwracane zarówno koszty przejazdu środkami transportu komunikacji zbiorowej, jak i środkami transportu prywatnego, a wbrew stanowisku Wojewody możliwe jest skontrolowanie, czy wysokość wydatków poniesionych na paliwo wynikająca z przedłożonych przez faktur jest adekwatna do odległości, jaką skarżąca musiała pokonać w związku z koniecznością dojazdu do miejsca odbywania stażu; wystarczy bowiem podjęcie nieskomplikowanych czynności polegających na ustaleniu pojemności silnika pojazdu, który używała skarżąca oraz wielkości spalania i odniesienie tej wartości do długości drogi; przy czym – co warto podkreślić niezasadne byłoby stosowanie w niniejszej sprawie rozporządzenia MI z dnia 25 marca 2002 r.;

– użyty przez ustawodawcę w art. 45 ust. 1 u.p.z. wyraz "może" powoduje, że kwestia zwrotu kosztów dojazdu do miejsca wykonywania stażu leży w sferze uznania administracyjnego.

Mając na uwadze powyższą ocenę prawną Sąd wydając wyrok z dnia 28 czerwca 2018 r. uznał, iż organy obu instancji nie dokonały wszechstronnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.), a w uzasadnieniu swych decyzji organy nie dokonały wnikliwej analizy wszelkich okoliczności sprawy i w sposób niedostateczny rozważyły interes strony w zderzeniu z interesem publicznym, dopuszczając się również naruszenia art. 11 i art. 107 § 3 k.p.a. Ponadto organy ustalając koszty przejazdu na podstawie aktu niebędącego źródłem powszechnie obowiązującego prawa (zarządzenie Dyrektora PUP) naruszyły art. 6 k.p.a. oraz powołany wyżej art. 45 ust. 1 u.p.z. Sąd zwrócił również uwagę, iż orzekanie w warunkach uznania administracyjnego wymusza szczególną staranność przy uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, tylko ono może bowiem ochronić organ od zarzutu przekroczenia granicy swobodnego uznania. W przypadku decyzji uznaniowych szczególne znaczenie ma również zasada przekonywania (art. 11 k.p.a.)

Ponownie rozpoznając sprawę – w ocenie Sądu – organ zastosował się do przedstawionej powyżej oceny prawnej i wskazań oraz w sposób dostateczny rozważył wszelkie okoliczności istotne z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 45 ust. 1 u.p.z.

Organ I instancji przede wszystkim przeprowadził postępowanie mające na celu ustalenie poniesionych przez stronę wydatków na paliwo w celu dojazdu do miejsca odbywania stażu i powrotu do miejsca zamieszkania. Ustalił bowiem, że H.O. na staż dojeżdżała samochodem prywatnym marki [...], o pojemności silnika benzynowego 973 cm3 i numerze [...]. Stąd niezasadne było oczekiwanie przez skarżącą, aby zwrot kosztów dojazdów powinien nastąpić na podstawie kosztów dojazdu środkami komunikacji publicznej, tym bardziej, iż jak sama twierdziła taki sposób dojazdu wymagałby znacznego nadłożenia drogi w związku z koniecznością dojechania najpierw do [...], a następnie z [...] do [...]. Taki sposób rozliczenia oderwany byłby zresztą od rzeczywistego sposobu dojeżdżania przez skarżącą do miejsca odbywania stażu.

Starosta uzyskał od O. Sp. z o.o. informację, że dla wskazanego pojazdu średnie zużycie paliwa w cyklu miejskim wynosi 7,2 l/100 km, w cyklu pozamiejskim - 4,7 1/100 km, a w cyklu mieszanym - 5,6 l/100 km. Organy odniosły wspomniane powyżej spalenie w cyklu mieszanym (5,6 l) do długości drogi pomiędzy miejscem zamieszkania H.O. a miejscem odbywania stażu, wynoszącą 13,1 km w jedną stronę, co daje 26,2 km dziennie oraz uwzględniły cenę paliwa wynoszącą w marcu 2012 r. 5,63 zł za litr, a wynikającą z faktury przedłożonej przez skarżącą. Następnie na podstawie listy obecności skarżącej jako stażystki za marzec 2012 r. organy ustaliły, że strona we wskazanym powyżej okresie obecna była w miejscu odbywania stażu przez 10 dni. Oznacza to, iż koszt przejazdu pojazdem skarżącej 100 km łączył się z wydatkiem w kwocie 31,53 zł, tym samym dzienny koszt dojazdu na odległość 26,2 km wynosił 8,26 zł , a w konsekwencji po przemnożeniu przez liczbę dni w marcu 2012 r., w których skarżąca odbywała staż (10 dni), zasadnie organy przyjęły, iż koszty przejazdu w tym miesiącu wyniosły 82,60 zł.

Dokonane przez organy w powyższy sposób wyliczenie kosztów dojazdu zgodne było ze wspomnianymi zaleceniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku wydanego w sprawie II SA/Go 302/18, tym samym brak było podstaw do ich kwestionowania zarówno przez skarżącą, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie. Ponadto w świetle tych zaleceń oraz brzmienia art. 45 ust. 1 u.p.z. brak jest przesłanek do konstruowania bezwzględnego obowiązku uwzględnienia przez organy przy ustaleniu kosztów dojazdu innych kosztów niż koszty paliwa, tym bardziej, iż zostało już przesądzone we wspomnianym wyroku, że nie miały zastosowania przepisy rozporządzenia MI z dnia 25 marca 2002 r.

Nie można również tracić z pola widzenia, ze przedmiotowe świadczenie ma charakter fakultatywny, o czym świadczy stwierdzenie, że starosta "może" dokonywać zwrotu kosztów. Pozostawienie organowi możliwości działania w ramach uznania administracyjnego powoduje, że obowiązkiem organu jest ustalenie okoliczności faktycznych sprawy, celem ustalenia, czy ewentualne wydanie decyzji administracyjnej, będzie służyło realizacji celów określonych w ustawie. Oznacza to również, że konstrukcja przepisu art. 45 ust. 1 u.p.z. nie wyklucza możliwości odmowy przyznania świadczenia.

Sąd nie stwierdził także, aby dokonane przez organy ustalenia faktyczne były sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Zaskarżona decyzja oraz poprzedzającą ją decyzją czynią zadość wymogom ustanowionym w art. 107 § 1 k.p.a, a ich uzasadnienia odpowiadają w całości regulacji wynikającej z art. 107 § 3 k.p.a., mianowicie zawierają wskazania faktów, które organy uznały za udowodnione, jak i wskazania oraz omówienia zastosowanych przez organy przepisów prawa.

Brak było również podstaw do przyznawania odsetek od powyższego świadczenia. W systemie prawa nie istnieje jakiś ogólny obowiązek płacenia odsetek, w każdym przypadku istnienia zobowiązania pieniężnego. Źródłem tego typu powinności musi być szczególny tytuł prawny. W stosunkach cywilnoprawnych odsetki ustawowe należą się tylko w sytuacjach określonych w art. 359 § 1 Kodeksu cywilnego. Jeśli chodzi o stosunki administracyjnoprawne, odsetki należą się wówczas, gdy konkretny przepis prawa tak stanowi lub odsyła w kwestiach nieuregulowanych w ustawie do stosowania w tym przedmiocie przepisów Kodeksu cywilnego (por. wyrok NSA z dnia 2 grudnia 2009 r., I OSK 708/09, wyrok NSA z dnia 18 września 1992 r., II SA 1208/92, wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2014 r., IV SA/Po 107/14). W u.p.z. brak jest przepisu, który statuowałby prawo naliczenia odsetek od przyznanych stronie kosztów przejazdu.

Mając na uwadze powyższe Sąd - na podstawie art.151 p.p.s.a. – oddalił skargę.