Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 76/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2012-03-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Ochrona środowiska
Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 3, art. 220 par. 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Naumowicz po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku ograniczenia oddziaływania na środowisko postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 28 stycznia 2012 r. B. L. wiosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Opolu z dnia 28 października 2011 r., nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Starosty Brzeskiego z dnia 7 czerwca 2011 r., zobowiązującą Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad do ograniczenia oddziaływania drogi krajowej nr [...] w miejscowości [...] na środowisko.

W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu z dnia 17 lutego 2012 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 200 zł, a także do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi.

Powyższe wezwania zostały przesłane na adres podany w skardze i pod tym adresem doręczone skarżącej w dniu 24 lutego 2012 r., o czym świadczy stosowna adnotacja oraz podpis na pocztowym zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki.

W aktach sprawy brak jest dowodu uiszczenia wpisu, jak również żądanego odpisu skargi, natomiast w piśmie z dnia 27 lutego 2012 r. skarżąca, nawiązując do otrzymanych wezwań, wniosła o "wycofanie przedmiotowej skargi w całości".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie wskazać trzeba, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi, ustalając czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wskazanych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Jedną z przesłanek wymienionych w tym przepisie jest nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3).

Odnośnie braków formalnych skargi podać przyjdzie, że w myśl art. 47 § 1 P.p.s.a w związku z art. 57 § 1 P.p.s.a., do skargi należy dołączyć jej odpisy dla doręczenia ich pozostałym stronom postępowania.

Obok wyżej wskazanych przesłanek dopuszczalności skargi, warunkiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi, jako pisma procesowego, jest również - stosownie do treści art. 230 P.p.s.a. - uiszczenie od niej wpisu. Zgodnie z tą regulacją, od pism wszczynających postępowanie, do jakich należy skarga, pobiera się wpis, który w myśl § 2 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 z późn. zm.), w sprawach z zakresu ochrony środowiska i przyrody - a do takich spraw należy wniesiona skarga z uwagi na przedmiot zaskarżenia - wynosi 200 zł.

Niezachowanie wymogów formalnych, jak również nieuiszczenie wpisu od skargi, może skutkować wezwaniem przez Sąd do uzupełnienia braków oraz do uiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, a w razie niedotrzymania tego terminu - odrzuceniem skargi tak na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę, której braków formalnych nie uzupełniono w wyznaczonym terminie, jak i na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a., będącego przepisem szczególnym w stosunku do ogólnej normy z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. i stanowiącym samodzielną podstawę prawną, po myśli którego sąd odrzuca skargę, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis.

W rozpoznawanej sprawie skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi przez nadesłanie jej odpisu oraz do uiszczenia wpisu w wysokości 200 zł. Pisma Sądu, ze wskazaniem terminu oraz skutków jego niedochowania, doręczono skarżącej w dniu 24 lutego 2012 r. Z tego względu, zakreślony przez Sąd siedmiodniowy termin rozpoczął bieg w dniu 25 lutego 2012 r. i upłynął bezskutecznie z dniem 2 marca 2012 r., gdyż skarżąca nie dopełniła żadnej w wymaganych czynności.

Wprawdzie w piśmie procesowym z dnia 27 lutego 2012 r. skarżąca złożyła oświadczenie, które może zostać odczytane jako cofnięcie skargi, jednak czynność ta nie mogła spowodować przewidzianego w art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a. skutku w postaci umorzenia postępowania, gdyż skarga zawierała braki formalne, co przesądziło o tym, że postępowanie sądowoadministracyjne nie zostało skutecznie wszczęte, a zatem nie mogło zostać umorzone. Merytoryczne rozpatrzenie wniosku o cofnięcie skargi jest dopuszczalne w odniesieniu do skargi, która nie jest obarczona brakami, które uniemożliwiają nadanie jej dalszego biegu. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, cofnięcie skargi, jako czynność dyspozycyjna strony, może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjny z dnia 3 stycznia 2008 r., sygn. akt I OSK 1829/07, System Informacji Prawnej Lex nr 335007). Wobec powyższego, orzekając w sprawie należało w pierwszym rzędzie wziąć pod uwagę okoliczności skutkujące odrzuceniem skargi.

Skoro zatem w zakreślonym przez Sąd terminie nie doszło do uzupełnienia braku formalnego skargi, jak również do uiszczenia wymaganego wpisu, stąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i art. 220 § 3 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.