Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 402/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2009-04-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6313 Cofnięcie zezwolenia na broń
Hasła tematyczne: Broń i materiały wybuchowe
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 1 pkt 6; art. 18 ust. 1 pkt 2;
journal: Dz.U. 2004 nr 52 poz 525
law: Ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji - tekst jedn.
article: art. 7; art. 8; art. 77; art. 80; art. 107 par 3;
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Grzelak Sędzia WSA Olga Żurawska – Matusiak (spr.) Protokolant Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi H. L. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r., którą cofnięto H. L. (skarżącemu) pozwolenie na broń palną myśliwską.

Do powyższych rozstrzygnięć doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Decyzją z dnia [...] października 2008 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2004 roku, nr 52, poz. 525, ze zm., dalej u.b.a.) Komendant Wojewódzki Policji cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu organ stwierdził, że skazanie skarżącego wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] za popełnienie czynu z art. 178 a § 2 k.k. było wystarczającą przesłanką, aby zaliczyć czyn skarżącego do katalogu przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Jak uznał Komendant konsekwencją popełnienia przez skarżącego ww. czynu było przekonanie organu, że skarżący nie daje gwarancji bezpiecznego używania broni palnej myśliwskiej, a tym samym budziło uzasadnione obawy, że broń może być przez niego użyta w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego, co wypełniało dyspozycję art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Powyższe stanowisko, w ocenie organu wzmaga fakt niedostarczenia przez skarżącego orzeczenia lekarskiego, które wskazywałoby czy skarżący może nadal dysponować bronią palną. Jednocześnie organ wskazał, że pozytywna opinia lokalnej jednostki Policji oraz Koła Łowieckiego nr [...] "[...]" w [...] nie mogą, w świetle zgromadzonych dowodów, zaważyć na wyniku postępowania administracyjnego.

W odwołaniu od powyższej decyzji skarżący podniósł, że w toku postępowania nie uwzględniono wszystkich dowodów zebranych w sprawie i wskazał, że orzeczenie lekarskie i psychologiczne dostarczył [...] września 2008 r. Zwrócił również uwagę, że wyrok karny skazujący został wydany nie przez Sąd w [...] lecz w [...].

Skarżący opisał sytuację w jakiej doszło do spożycia przez niego alkoholu i podkreślił, że nie może spożywać alkoholu z uwagi na chorobę serca. Zwrócił uwagę na swoją dotychczasową nienaganną postawę, a także na wzięcie przez Sąd pod uwagę jego dotychczasowego trybu życia, co skutkowało niezatrzymaniem prawa jazdy kat. "B". Nadto skarżący zarzucił, iż organ I instancji zbyt długo prowadził postępowanie, a ponadto pomimo wyznaczenia terminu zakończenia sprawy do dnia [...] listopada 2008 r., decyzję wydał już [...] października 2008 r. Mając powyższe względy na uwadze skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268 k.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Komendant Główny Policji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wskazał, że okoliczności przestępstwa popełnianego przez skarżącego oraz jego ciężar gatunkowy wystarczająco uzasadniają zaliczenie skarżącego do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. Zwrócił uwagę, że skarżący w stanie nietrzeźwości poruszał się rowerem po drodze publicznej, przy czym badanie stanu trzeźwości wykazało aż 1,44 mg/l w pierwszym i 1,32 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu w drugim pomiarze. Zgodnie z przepisem art. 115 § 16 pkt 2 k.k. stan nietrzeźwości zachodzi, gdy zawartość alkoholu w 1 dm3 wydychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Strona przekroczyła więc tę wartość wielokrotnie, będąc de facto w stanie upojenia alkoholowego. Organ podkreślił, iż stężenie alkoholu w organizmie skarżącego wykazywało już tendencję spadkową, co następuje dopiero po dłuższym czasie od jego spożycia. Okoliczności te – zdaniem organu - poddają w wątpliwość wiarygodność jego wyjaśnień w kwestii ilości spożytego alkoholu oraz okoliczności, w jakich do tego miało dojść. Organ zauważył, iż wypadek czy kolizję spowodować może osoba nie znajdująca się pod wpływem alkoholu lub podobnie działających środków, jednakże w ogromnej większości przypadków jest to związane z niezachowaniem ostrożności stosownej do panujących warunków na drodze. Tymczasem osoby nietrzeźwe świadomie znacznie ograniczają albo wręcz wyłączają swoje zdolności psychomotoryczne, niezbędne do odpowiedzialnego i bezpiecznego uczestniczenia w ruchu drogowym. Tego rodzaju zachowanie niewątpliwie świadczy o braku takiej odpowiedzialności, co jest wysoce szkodliwe społecznie, ponieważ stwarza pośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia uczestników komunikacji. Zasady obowiązujące na drogach mają na celu zapewnienie przewidywalności zachowania się wszystkich osób, które w obrębie drogi się znajdują. Tymczasem nietrzeźwi uczestnicy ruchu świadomie, nie licząc się z życiem i zdrowiem innych osób, zasadom tym się sprzeniewierzają. Jest to postawa z gruntu aspołeczna i dość powszechna. Wszystko to spowodowało, iż Komendant Główny Policji powziął wobec strony obawę, że równie nieodpowiedzialnie, nie licząc się z innymi, może postępować z bronią, a więc użyć jej w sposób określony w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. To zaś nakazuje – zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a. - cofnąć skarżącemu pozwolenie na broń. Stanowiska tego w ocenie organu nie zmienia fakt, że dotychczas skarżący nie miał uchybień w dysponowaniu bronią myśliwską, w miejscu zamieszkania i środowisku myśliwych posiada pozytywną opinię, i jak dotąd nie dała powodów do zaliczenia go do kręgu osób, o których mowa w przywołanym wyżej przepisie prawa materialnego. Okazał bowiem znaczne lekceważenie bardzo istotnych ze społecznego punktu widzenia zasad postępowania i nic nie może go usprawiedliwić. Nadto organ zwrócił uwagę, że jeśli faktycznie stan zdrowia strony jest na tyle zły, że nie powinna ona w ogóle spożywać alkoholu, to wprowadzenie się w stan upojenia alkoholowego, tym bardziej mogło doprowadzić do niepożądanych skutków.

W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, strona nie jest osobą wiarygodną co do możliwości dalszego dysponowania bronią. Dlatego też odebranie jej tego prawa organ uznał za zasadne i celowe z punktu widzenia interesu społecznego.

Reasumując, w ocenie Komendanta Głównego Policji, okoliczności popełnionego przez H. L. umyślnego przestępstwa z art. 178 a § 2 k.k., w tym zwłaszcza bardzo wysokie stężenie alkoholu w jego organizmie ciężar gatunkowy tego czynu oraz lekceważąca kwestia bezpieczeństwa w życiu społecznym i mało wiarygodna w zakresie możliwości dalszego dysponowania bronią postawa skarżącego, powodują konieczność cofnięcia mu pozwolenia na broń palną myśliwską.

Uznając, że orzeczenie lekarskie zostało przez skarżącego złożone przed wydaniem decyzji pierwszoinstancyjnej, organ odrzucił, korzystając z kompetencji reformatoryjnych, drugą podstawę cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską tj. art. 18 ust. 5 pkt 2 u.b.a.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, iż wydanie zaskarżonej decyzji w dniu [...] października 2008 r. nie było wadliwe. Organ I instancji w postanowieniu o wyznaczeniu terminu załatwienia sprawy wskazał, iż nastąpi to do [...] listopada 2008 r., natomiast w związku z zakończeniem gromadzenia materiału dowodowego oraz zapoznaniem z nim strony, stało się to możliwe wcześniej. Z tego powodu strona nie poniosła żadnych negatywnych konsekwencji procesowych. Przy tym, ze względu na zakończenie postępowania w pierwszej instancji, bezprzedmiotowe stało się badanie sprawy pod względem ewentualnej bezczynności organu.

W skardze na powyższą decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. poprzez bezzasadne przyjęcie, że jest osobą co do której istnieje obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego.

Uzasadniając zarzuty skargi skarżący podniósł, iż organ nie wykazał związku przyczynowego pomiędzy skazaniem z art. 178a § 2 k.k. a brakiem wiarygodności. Odwołując się do orzecznictwa WSA w Warszawie podkreślił, iż nie każdy fakt skazania stanowi podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń, bowiem należy wykazać w sposób nie budzący wątpliwości związek pomiędzy skazaniem i cechami charakteru oraz dotychczasowym postępowaniem, które mogłoby stworzyć obawę, że posiadacz pozwolenia na broń użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. W tym kontekście skarżący zaakcentował, że jest osobą niekaraną, zaistniały występek był w jego życiu incydentalny, a zgromadzone dowody nie dają podstawy do przyjęcia, że jest on osobą, co do której istnieją negatywne przesłanki. Zwrócił również uwagę, że cofnięcie pozwolenia na broń w przypadku przestępstwa z art. 178a k.k. stanowi karę dodatkową, a także, że w przypadku skarżącego mowa jest o rowerze, a nie o pojeździe mechanicznym.

W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał swoją dotychczasową argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Ocena działalności organów administracji publicznej dokonywana przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny sprowadza się do kontroli prawidłowości rozstrzygnięcia będącego przedmiotem tej oceny pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego oraz pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest do zbadania, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik postępowania. Z powyższego wynika, że sąd administracyjny nie jest kolejną instancją odwoławczą od ostatecznej decyzji administracyjnej, a - jak wspomniano wyżej - ocenia ten akt pod względem legalności. Należy także podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej jako: p.p.s.a.), Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami oraz wnioskami skargi, a także powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów, Sąd uznał, iż skarga wniesiona przez H. L. nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził bowiem, aby zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...] oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] października 2008 r., Nr [...] cofająca skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, zostały wydane z naruszeniem prawa.

Sąd nie podzielił sformułowanego w skardze zarzutu naruszenia prawa materialnego, albowiem zebrany w sprawie materiał dowodowy dawał organowi administracji podstawę do dokonania oceny stanu faktycznego, jako wyczerpującego przesłanki określone w przepisie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a.

Rozstrzygając w niniejszej sprawie organ miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 u.b.a., właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 - 6 u.b.a. Stosownie natomiast do treści art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a., pozwolenia na broń nie wydaje się osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw.

Bezspornym jest, że występek za jaki został skazany skarżący, nie należy do rodzajów przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 u.b.a. Niemniej, co należy zaakcentować, przepis art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. jedynie przykładowo wymienia - jako okoliczność budzącą uzasadnioną obawę użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego - prawomocne skazanie orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oraz toczące się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Wskazuje na to użycie w tym przepisie sformułowania "w szczególności skazanym (...)". Zatem katalog sytuacji objętych dyspozycją tego przepisu jest otwarty.

Oceniając prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia administracyjnego Sąd miał na uwadze pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2005 r. (sygn. akt II OSK 88/06, niepubl.), że "dla cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo z art. 178 a) § 1 k.k. nie wystarczy sam fakt jednorazowego skazania bez ustalenia okoliczności czynu i cech osobowych strony".

W przedmiotowej sprawie poza sporem jest, iż skarżący został skazany prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] maja 2008 r., sygn. akt. [...] za przestępstwo z art. 178 a § 2 k.k. Dyspozycja tego przepisu obejmuje zachowanie polegające na prowadzeniu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego pojazdu na drodze publicznej lub w strefie zamieszkania. Należy przy tym podkreślić, że kryminalizacja bezwypadkowego prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego została wprowadzona nowelizacją kodeksu karnego z dnia 14 kwietnia 2000 r., z tym uzasadnieniem, że nietrzeźwi kierowcy pojazdów stwarzają duże zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu.

W niniejszej sprawie organ stwierdził, że lekceważenie przez stronę podstawowych zasad obowiązujących wszystkich uczestników ruchu drogowego świadczy o nieodpowiedzialności skarżącego i uzasadnia obawę, że strona nie daje gwarancji, iż będzie przestrzegać innych przepisów prawa, w tym dotyczących posiadania i używania broni i amunicji. Organ podkreślił, że świadome godzenie się skarżącego na wystąpienie ewentualnych - często tragicznych - następstw kierowania pojazdem w stanie nietrzeźwym, daje podstawę do uznania, iż H. L. należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Zwrócił jednocześnie uwagę, że z uwagi na stan zdrowia skarżącego wprowadzenie się w stan upojenia alkoholowego, mogło tym bardziej doprowadzić do niepożądanych skutków. Dokonując oceny pozostałych dowodów zebranych w sprawie (w tym pozytywnych opinii o skarżącym) organ stwierdził, że nieposzlakowanej opinii przeczy skazujący wyrok sądu za przestępstwo, którego jednym ze znamion jest stan nietrzeźwości sprawcy.

Zdaniem Sądu, omówiona wyżej ocena dokonana przez organ jest prawidłowa i nie nosi cech dowolności.

Na podkreślenie zasługuje, że ocena, czy w konkretnym przypadku takie szczególne obawy, o jakich mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 u.b.a. występują i czy są one uzasadnione, należy do organów Policji, zaś rolą sądu jest jedynie kontrola, czy ocena ta nie nosi cech dowolności oraz czy przy wydawaniu decyzji nie zostały naruszone przepisy prawa.

Dokonując oceny zaskarżonej decyzji należy w pierwszej kolejności zwrócić uwagę, że skutki przestępstwa opisanego w art. 178 a) § 2 k.k. mogą być - i nierzadko są - wymierzone w życie lub zdrowie nie tylko sprawcy, ale i innych użytkowników dróg. Ogromna skala katastrofalnych skutków negatywnego zjawiska jakim jest prowadzenie różnego rodzaju pojazdów po użyciu alkoholu powoduje, że Krajowa Rada Bezpieczeństwa Ruchu Drogowego, która jest organem doradczym Rady Ministrów, przygotowuje co roku szeroko zakrojoną kampanię społeczną przeciwko prowadzeniu pojazdów po spożyciu alkoholu. Taka kampania była prowadzona również w latach 2003, 2004, 2005, a więc przed dniem dopuszczenia się przez skarżącego przestępstwa. Koncept kreatywny kampanii opiera się na tym, że jedyne bezpieczne rozwiązanie to nie pić alkoholu, jeżeli planuje się prowadzić jakikolwiek pojazd; nie proponować alkoholu osobie, która zamierza prowadzić i nie dawać się namówić do jazdy z kierowcą, który pił alkohol. W konsekwencji celem akcji jest wykształcenie nawyku nieprowadzenia pojazdu po spożyciu alkoholu i wyboru alternatywnego sposobu przemieszczania się. Kampania prowadzona jest w mediach (radio, TV, prasa), a także w formie spotów kinowych, billboardów oraz plakatów i ulotek o charakterze edukacyjnym. Nierzadko wykorzystywane są w niej elementy o charakterze drastycznym (pokazywane są tragiczne skutki wypadków).

Należy zauważyć, że pomimo tak szeroko prowadzonych działań prewencyjnych, skarżący dopuścił się w kwietniu 2008 r. przestępstwa umyślnego z art. 178 a) § 2 k.k. Jak wspomniano wyżej, organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu, że zachowanie skarżącego, polegające na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości, świadczy o nieodpowiedzialności i rażącym braku wyobraźni skarżącego. W konsekwencji, zdaniem organu, skarżący nie gwarantuje, iż nie użyje broni w celach sprzecznych z interesem porządku publicznego, bowiem w sytuacji ograniczonej samokontroli spowodowanej spożyciem alkoholu, zachowuje się nieracjonalnie. Sąd podziela powyższe stanowisko.

W wyroku z 23 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 695/07) NSA przyjął, że logiczne i w pełni uzasadnione jest rozumowanie, że skoro skarżący będąc w stanie nietrzeźwości wsiadł za kierownicę i prowadził pojazd po drodze publicznej nie można wykluczyć sytuacji, iż w takim stanie mógłby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego.

Stanowisko takie zaprezentował również NSA w wyroku z 30 maja 2008 r. (sygn. akt II OSK 585/07).

Broń palna jest towarem szczególnie reglamentowanym przez to, że dostęp do jej posiadania ograniczony jest przepisami ustawy o broni i amunicji. Broń nie może bowiem stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie niewątpliwie występuje w przypadku posługiwania się bronią przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub odurzenia. Organy uprawnione do wydawania pozwoleń na broń muszą brać pod uwagę nie tylko subiektywnie pojmowany interes konkretnego obywatela, ale także mieć wzgląd na interes bezpieczeństwa i porządku publicznego. To właśnie ten wzgląd dyktuje konieczność ścisłej reglamentacji pozwoleń na broń, a więc wydawanie ich tylko w sytuacjach uznanych za szczególne, a cofanie w sytuacjach, w których powyższy interes jest zagrożony.

Miarą osobistej odpowiedzialności jest to, aby będąc w stanie nietrzeźwości nie prowadzić jakiegokolwiek pojazdu. W przeciwnym razie odpowiedzialność ta jest podważana, co rozciąga się na pozostałe działania skarżącego, w tym na ocenę, czy gwarantuje on prawidłowe i bezpieczne korzystanie z broni palnej.

Na podkreślenie przy tym zasługuje, że prowadzenie w stanie nietrzeźwości roweru po drodze publicznej, jeżeli chodzi o potencjalne zagrożenie zdrowia i życia szczególne osób trzecich, ale i samego rowerzysty, jest tak samo duże jak w przypadku prowadzenia samochodu. Zwrócił na to uwagę Trybunał Konstytucyjny, w wyroku z 7 kwietnia 2009 r., P 7/08.

Twierdzenia skarżącego, że jednorazowe zdarzenie prowadzenia pojazdu w stanie nietrzeźwości, nie może dyskwalifikować go, jako osoby uprawnionej do dysponowania bronią, jest w świetle całokształtu powyższych wywodów całkowicie nieuzasadnione.

W chwili popełnienia czynu zabronionego skarżący miał wielokrotnie przekroczoną, wskazaną w art. 115 § 16 k.k., normę nietrzeźwości (0,25 mg/dm3, a skarżący miał 1,44 mg/dm3 alkoholu w wydychanym powietrzu). W tym kontekście należy zwrócić uwagę na ocenę organu odnoszącą się do wyjaśnień skarżącego o okolicznościach spożycia alkoholu. Organ ocenił je jako niewiarygodne i Sąd taką ocenę uważa za uzasadnioną. Taka postawa skarżącego, prezentowana w toku postępowania administracyjnego, ma niewątpliwie wpływ na ocenę skarżącego jako osoby niewiarygodnej, prezentującej lekceważący stosunek do obowiązujących norm prawnych.

Nadto w okolicznościach niniejszej sprawy istotne jest, że skarżący znając swój stan zdrowia spożył taką ilość alkoholu, że wprawił się w stan upojenia alkoholowego. Organ zasadnie przyjął, że zwiększało to niebezpieczeństwo wywołania przez skarżącego niepożądanych skutków, jak również nie mogło pozostać bez wpływu na ocenę cech jego charakteru.

Rozpoznając sprawę cofnięcia pozwolenia na broń nie można się powoływać jedynie na fakt skazania strony prawomocnym wyrokiem, albowiem warunkiem cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni jest wykazanie w toku postępowania administracyjnego przez organy administracji, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego danego przestępstwa (w tym przypadku przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji), a uzasadnioną obawą użycia broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Przy czym chodzi tu o tzw. adekwatny związek przyczynowy, tzn. taki, który pozwala na uznanie prawnej doniosłości tych następstw, które są dla ustalonych w toku postępowania wyjaśniającego okoliczności faktycznych zwykłe (typowe, normalne), a na odrzuceniu takich, które należy ocenić jako niezwykłe, nietypowe, nienormalne. Dlatego też, dla oceny spełnienia tej przesłanki, warunkującej cofnięcie pozwolenia na posiadanie broni, niezbędne jest wzięcie pod uwagę nie tylko faktu popełnienia przestępstwa przez skarżącego, ale również innych okoliczności faktycznych występujących w sprawie (por. wyrok NSA z 4 września 2008 r., II OSK 994/07).

Pierwszą z tych okoliczności jest fakt, że popełnione przez skarżącego przestępstwo należy do przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a więc pośrednio godzi w życie i zdrowie człowieka. Nie ulega bowiem najmniejszej wątpliwości, że prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości naraża życie i zdrowie innych uczestników ruchu drogowego. Zatem uznać należy, że skarżący decydując się na jazdę rowerem w stanie nietrzeźwym zachował się lekkomyślnie, bezpodstawnie zakładając, że nie spowoduje wypadku, którego ofiara mogłaby doznać uszkodzenia ciała, a nawet – czego nie można wykluczyć - utracić życie. Statystyki dowodzą, że większość wypadków drogowych z takim skutkiem jest spowodowana przez nietrzeźwych kierowców.

Po drugie, skarżący dokonał powyższego przestępstwa w stanie nietrzeźwości. Oznacza to, że po spożyciu alkoholu traci on umiejętność racjonalnego kierowania swym działaniem. Skarżący posiada prawo jazdy, a więc zna przepisy ruchu drogowego. Wie zatem doskonale o zakazie prowadzenia wszelkich pojazdów po spożyciu alkoholu, jak i o niebezpieczeństwach, jakie za sobą pociąga kierowanie pojazdem w stanie nietrzeźwości. Mimo to zdecydował się na jazdę rowerem, nie do końca zdając sobie sprawę z tego co czyni, a w każdym bądź razie nie umiał racjonalnie pokierować swoim działaniem. Decyzją o wypiciu alkoholu podjął zdając sobie sprawę, że będzie prowadził rower, co dowodzi, że świadomie zlekceważył obowiązujące normy. Fakt ten uzasadnia stwierdzenie, że istnieje uzasadniona obawa, że skarżący może użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, ponieważ w określonych sytuacjach, w które sam się może wprowadzić, nie potrafi zapanować nad swoim zachowaniem.

Powyższe okoliczności zostały zbadane i uwzględnione przez organ, co pozwala na uznanie, że organ poczynił właściwe ustalenia, z których wyciągnął poprawne wnioski. Zbadał związek przyczynowy pomiędzy popełnieniem przez skarżącego przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji, a obawą o jakiej stanowią powołane przepisy, jak również rozważył cechy osobowe skarżącego, które ujawniły się w związku z popełnieniem tego przestępstwa. Cechy te nie były uwzględnione w opiniach o skarżącym, gdyż opinie te nie odnosiły się do czynu, którego popełnienia dopuścił się skarżący.

W tej sytuacji zasadne jest stanowisko organu, że opinie te nie mogły mieć wpływu na zmianę przekonania organu, że skarżący nie daje rękojmi przestrzegania ładu prawnego, w tym przepisów ustawy o broni i amunicji.

Również okoliczność, że sąd karny nie zatrzymał skarżącemu prawa jazdy kategorii "B" pozostaje bez wpływu na ocenę skarżącego w powyższym kontekście. Na taką decyzję Sądu miał zapewne wpływ fakt, iż skarżący dowozi żonę leczącą się onkologicznie do lekarzy w innej miejscowości.

Ma rację organ Policji twierdząc, że prawo do posiadania broni ma ścisły związek ze sferą ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego i dlatego powinny je posiadać wyłącznie osoby, które swoim zachowaniem nie stworzą dla tych dóbr zagrożenia. Skarżący takie zagrożenie stworzył i uzasadnione a zarazem logiczne jest rozumowanie, że nie można wykluczyć, iż będąc w stanie nietrzeźwości mógłby także użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Stanowisko organu znajduje potwierdzenie w orzecznictwie NSA. W powołanym wcześniej wyroku z 23 czerwca 2008 r. (sygn. akt II OSK 695/07) NSA sformułował tezę, zgodnie z którą "broń nie powinna stwarzać zagrożenia dla osób trzecich, a zagrożenie takie występuje w przypadku posługiwania się bronią palną przez osobę, która ma nad nią ograniczoną kontrolę, znajdując się w stanie nietrzeźwości. Prowadzenie pojazdu w stanie po spożyciu alkoholu rodzi uzasadnioną obawę, że w takim samym lub podobnym stanie może taka osoba korzystać z posiadanej broni, czyli w rezultacie używać jej z narażeniem życia i zdrowa innych osób, a więc w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego".

Zwrócić przy tym należy uwagę, że cofnięcie pozwolenia na broń nie jest dodatkową karą, lecz konsekwencją oceny skarżącego jako posiadacza tej broni.

Reasumując, zdaniem Sądu, organy obu instancji wyczerpująco zbadały wszystkie okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz przeprowadziły dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadami prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a.) oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art. 8 k.p.a.). Ponadto Komendant Główny Policji, a wcześniej Komendant Wojewódzki Policji w [...], nie dopuścił się - w ocenie Sądu - obrazy zasady swobodnej oceny dowodów (art. 80 k.p.a.), albowiem oparł się na prawidłowo zgromadzonym materiale dowodowym, dokonując jego wszechstronnej oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, oraz dokonując oceny znaczenia i wartości dowodów dla toczącej się sprawy. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonych decyzjach, organy obu instancji uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 k.p.a.

Zdaniem Sądu Komendant Główny Policji wydając zaskarżoną decyzję utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie cofające skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską - prawidłowo zastosował przepis art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, i z tej przyczyny należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku, działając na podstawie przepisu art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.