Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 987/02
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-08-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 601  Budownictwo, nadzór architektoniczno-budowlany i specjalistyczny, ochrona przeciwpożarowa
Hasła tematyczne: Nadzór budowlany
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Maria Zarębska-Kobak /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant sekr. sądowy Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2004 r. na rozprawie sprawy ze skarg L. W. oraz "A." Sp. z o. o. w R. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego skargi oddala


UZASADNIENIE

SA/Rz 987/02

U Z A S A D N I E N I E

Przedmiotem skargi jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2002 r. Nr [...] wydana po rozpatrzeniu odwołania "A." sp. z o.o. w R. i L. W. od decyzji wydanej po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...].10.2000 r. Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].11.2000 r. znak: [...] uchylająca w/w decyzję i orzekająca o nakazie rozbiórki "A. sp. z o. o. samowolnie zrealizowanej dobudowy do istniejącego budynku magazynowo- warsztatowego o wymiarach 9,30 m x 36,15 m usytuowanego na działce nr ewid. 1811 położonej w Ś.

W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powołano przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. oraz art. 48, ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. 2000 Nr 106, poz. 1126/.

W uzasadnieniu decyzji zostało wyjaśnione, że dobudowa o wymiarach 5,50 m x 36,15 m do istniejącego budynku magazynowo-warsztatowego o wymiarach 9,30 m x 36,15 m zlokalizowana na działkach nr ewid. 1807/10 i nr 1811, położonych w Ś., została wykonana w roku 1999.

L. W., uczestnicząca w rozprawie administracyjnej w dniu 14 kwietnia 2002 roku stwierdziła, że obiekty zostały zakupione w latach 1995-1996 przez "A." sp. z o. o. od Gminy Ś. nie były rozbudowywane jedynie były prowadzone wewnętrzne prace adaptacyjne.

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].09.2000 r. znak: [...] nakazał "A." sp. z o. o. rozbiórkę samowolnie zrealizowanej rozbudowy istniejącego budynku magazynowo-warsztatowego zlokalizowanego na działkach nr ewid. 1807 i nr 1811, położonych w Ś., która to decyzja uzyskała walor decyzji ostatecznej.

L. W. w dniu 05.10.2000 r. wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].09.2000 r. znak: [...].

Wniosek ten uzasadniła podziałem działki nr 1807, własności wnioskodawczyni, na działki o numerach 1807/4, 1807/5, 1807/6, 1807/7, 1807/8 i 1807/9, twierdząc, że podziału w/w działek dokonano przed dniem wydania wymienionej decyzji i działka nr 1807 nie istniała w dniu [...].09.2000 r. tj. wydania decyzji o nakazie rozbiórki.

Postanowieniem z dnia [...].10.2000 r. znak: [...] organ I-ej instancji wznowił postępowanie administracyjne w sprawie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego, następnie postanowieniem z dnia [...].10.2000 r. [...] wstrzymał wykonanie decyzji z dnia [...].09.2000 r. znak [...].

Decyzją z dnia [...].11.2000 r. znak: [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 145 § 5 k.p.a. uchylił własną decyzję z dnia [...].09.2000 r. znak: [...] o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego i na podstawie art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane wydała nakaz rozbiórki obiektu budowlanego "A." sp. z o. o. /samowolnie zrealizowanej rozbudowy istniejącego budynku magazynowo-warsztatowego zlokalizowanego na działkach nr ewid. 1807/9 i nr 1811, położonych w Ś./.

Odwołanie od w/w decyzji do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniósł "A." sp. z o. o. oraz L. W.

Zakwestionowali legalność w/w decyzji, która to decyzja w wyniku odwołania decyzją z dnia z dnia [...].01.2000 r. [...] została utrzymana w mocy natomiast poddana w wyniku złożonej skargi kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie została uchylona wyrokiem z dnia 17.01.2002 r. sygn. akt SA/Rz 392/01.

Rozpatrując ponownie odwołanie "A." sp. z o. o. oraz odwołanie L. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego znak: [...] z dnia [...].11.2000 r. z wydanej z uwzględnieniem stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego został ustalony następujący stan faktyczny sprawy jednocześnie uzupełniony o przeprowadzoną w dniu 18.04.2002 roku rozprawę administracyjną na miejscu przedmiotu sporu.

Na rozprawie T. B. /zgłaszająca o samowoli budowlanej/ podtrzymała swoje wcześniejsze oświadczenie złożone na rozprawie w dniu 14.04.2000 r. o wykonaniu w 1999 roku samowoli w dobudowie w/w obiektu i na potwierdzenie swojego oświadczenia wniosła o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadków tj. L. K., M. W., K. T., S. M., A. P., J. S., T. G.

Natomiast pełnomocnik L. W. – J. B. podtrzymał oświadczenie L. W. z dnia 14.04.2000 r. i wniósł o przesłuchanie w charakterze świadka J. B. w celu potwierdzenia oświadczenia złożonego przez L. W. W/w świadkowie zostali przesłuchani w dniu wyznaczonej rozprawy.

Świadkowie zgłoszeni przez T. B. potwierdzili fakt samowoli budowlanej w dobudowie budynku o wymiarach 5,50 m x 36,15 m do istniejącego budynku magazynowo-warsztatowego o wymiarach 9,30 m x 36,15 m, zlokalizowanego na działce nr ewid. 1811, położonej w Ś.. Natomiast świadek J. B., słuchany w sprawie w/w samowoli, nie miał żadnych wiadomości.

Z zasobów geodezyjnych Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w R. ustalono, że w dniu 12.02.2001 r. nastąpił podział działki nr 1807/9 na działki 1807/10 i 1807/11.

Tak zebrany materiał dowodowy pozwolił na stwierdzenie, że samowolna dobudowa zrealizowana w roku 1999 usytuowana jest na działkach nr 1811 i 1807/10 i polegała na dobudowaniu budynku o wymiarach 5,50 m x 36,15 m do istniejącego budynku magazynowo-warsztatowego o wymiarach 9,30 m x 36,15 m.

W/w samowole potwierdzili świadkowie w/w a nadto mapa ZUDP-u w R. z dnia 09.12.1997 r., na której widnieje budynek o wymiarach 9,30 m x 36,15 m, do którego wykonano w/w dobudowę oraz fakt, że inwestor tej samowoli składał wniosek w dniu 15.06.1998 r. w Urzędzie Gminy Ś. o wydanie decyzji o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu na wykonanie rozbudowy budynku polegającej na dobudowie i na szkicu dołączonym do wniosku wskazane rozmiary wskazuję jedynie obrys budynku magazynowego bez istniejącej dobudowy.

W tym stanie faktycznym sprawy wobec wykazania samowoli budowlanej w ocenie organu odwoławczego zachodzą przesłanki z art. 48 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane zobowiązujące organ nadzoru budowlanego do wydania nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu.

Skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego na w/w/ decyzję wnieśli: "A." sp. z o. o. reprezentowany przez radcę prawnego B. M. oraz L.W.

Skarżący "A." sp. z o.o. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając jej naruszenie przepisów prawa procesowego tj. art. 10, art. 77 i 79 k.p.a.

W uzasadnieniu skargi wyjaśnili, że decyzja nakazująca rozbiórkę rozbudowy istniejącego budynku magazynowo warsztatowego była przedmiotem rozstrzygnięcia Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z dnia 17.01.2002 r. sygn. akt. SA/Rz 392/01 orzekł o uchyleniu w/w decyzji wskazując, że istotną kwestią w toczącym się postępowaniu jest ustalenie, kiedy dokonano przedmiotowej rozbudowy obiektu objętego nakazem rozbiórki.

Strona skarżąca podtrzymuje wszystkie składane wcześniej oświadczenia i twierdzi, że nie dokonywała żadnej rozbudowy, a jedynie wykonywała prace remontowe w istniejącym obiekcie.

W dniu 18 kwietnia 2002 r. organ, który wydał zaskarżoną decyzję, przeprowadził rozprawę administracyjną z udziałem stron.

W rozprawie administracyjnej udział wzięli T. B. i powołani przez nią świadkowie oraz pełnomocnik strony skarżącej, który wniósł o dopuszczenie dowodu z przesłuchania świadka na okoliczność, iż strona skarżąca nie dokonywała żadnej rozbudowy podając jednocześnie dane świadka wraz z adresem zamieszkania.

Prowadzący rozprawę administracyjną dopuścił dowód z przesłuchania świadka wzywając go na rozprawę w sposób prawem nieprzewidziany bowiem w tym samym dniu przywieziono tego świadka w celu przesłuchania go.

Tego rodzaju sposób wezwania świadka strona skarżąca kwestionuje wobec treści art. 79 i 10 k.p.a.

Skoro więc organ postanowił dopuścić dowód z przesłuchania świadka to winien zachować przewidziane przepisami terminy, które mają umożliwić stronie nie tylko przybycie ale również przygotowanie się do realnego udziału w przeprowadzeniu dowodu. Skoro więc organ administracji uznał zasadność wniosku dowodowego to był związany terminami określonymi przez przepisy kpa.

Skarżąca L. W. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji powtarzając argumentację jak skarżący "A." sp. z o. o. w R.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

skarga jest nieuzasadniona.

W pierwszej kolejności wyjaśnienia wymaga, że sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 roku i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Przepisy wprowadzające ustawę Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1271/.

Kontrola natomiast tegoż Sądu sprowadza się do badania zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej /art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153 poz. 1269/, przy czym Sąd ten z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U Nr 153 poz. 1270/ nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach w granicach sprawy, której dotyczy skarga jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia / art. 135 ustawy/.

Przedmiotem skargi jest decyzja o nakazie rozbiórki obiektu budowlanego wydana w oparciu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w trybie art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane /Dz. U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 ze zm./.

Zarzuty skargi natomiast sprowadzają się do twierdzenia, że postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego /art. 10. art. 77 i 79/, których naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy.

Wyjaśnienia wymaga, że jedną z naczelnych zasad postępowania administracyjnego jest zawarta w art. 7 zasada nakazująca organom administracji publicznej podejmowanie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy zgodnego z rzeczywistością. Z kolei art. 77 § 1 k.p.a. stanowi, że organ administracji publicznej zobowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowodowy.

Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero wówczas gdy ustalenia stanu faktycznego sprawy zostały dokonane w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sposób wyczerpujący.

Okoliczność faktyczna natomiast może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów /art. 81 k.p.a./ gdy w postępowaniu administracyjnym przesłuchiwano świadków umożliwienie stronie zadawanie pytań i składanie wyjaśnień /art. 79 § 1 i 2 k.p.a./.

Przechodząc do zarzutu skargi w ocenie Sądu zostały zachowane prawem przewidziane w/w reguły postępowania.

Postępowanie dowodowe zostało poprzedzone zawiadomieniem stron o terminie, miejscu oraz wskazaniem przedmiotu którego ono dotyczyć będzie /k. 18 akt administracyjnych/. W zawiadomieniu tym wezwano zainteresowane strony o przedstawienie dowodów na potwierdzenie swoich twierdzeń a w razie wskazania dowodu z zeznań świadków o ich wstawiennictwo w celu ich przesłuchania.

W/w zawiadomienie wskazuje, że zainteresowane strony zostały poinformowane o możliwości dopuszczenia w dniu wyznaczonej rozprawy administracyjnej dowodu z przesłuchania świadków zawnioskowanych przez nich.

Materiał sprawy dowodzi, że dowód przestawiony przez zainteresowane strony z zeznań świadków w dniu wyznaczonej rozprawy administracyjnej tj. 18.04.2002 r. został dopuszczony i świadkowie byli słuchani w obecności zainteresowanych stron. Stronę skarżąca reprezentował pełnomocnik, który miał możliwość zadawania pytań, oraz składania innych prawem przewidziane wniosków dowodowych.

W/w zachowanie organu wskazuje na stwierdzenie, że zostały zachowane wszelkie reguły dotyczące postępowania dowodowego i nie można organowi odwoławczemu skutecznie zarzucić błędnej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, gdyż organ ten ustaleń faktycznych dokonał po wszechstronnym rozważeniu całości dowodów, nie pomijając żadnego z jego elementów.

Wprawdzie dowód z przesłuchania świadka zgłoszony przez pełnomocnika skarżącej został dopuszczony w dniu jego zgłoszenia to jednak w ocenie Sądu, uchybienie w jego prawidłowych zawiadomieniu nie pozbawiło pełnomocnika prawa do zadawania mu pytań, składania wyjaśnień czy też składania dodatkowych wniosków dowodowych lub też formalnych wniosków jak np. odroczenie rozprawy.

Dokonując legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów Sąd stwierdził, iż ocena dowodów jakiej dokonał w sprawie organ odwoławczy nie wykracza poza ramy swobodnej oceny dowodów i korzysta z ochrony przewidzianej w art. 80 k.p.a.

Ocena zarzutów proceduralnych natomiast musi być dokonywana z uwzględnieniem treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. c. Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym naruszenie przepisów postępowania administracyjnego może skutkować uwzględnieniem skargi tylko wówczas, jeżeli naruszenie ich spowodowało by wydanie decyzji innej treści.

Całokształt natomiast przedstawionych okoliczności sprawy prowadzi do wniosku, że zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa, w związku z tym Sąd działając w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.