Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 974/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2011-03-03 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 29 ust. 1 pkt 2, pkt 12
journal: Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk /sprawozdawca/, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Owsińska-Gwiazda, Sędzia WSA Artur Kot, Protokolant referent stażysta Justyna Kapusta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 marca 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w G. decyzją z dnia [...].02.2010 r. na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane

(tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej jako Prawo budowlane) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), powoływanej dalej jako Kpa, nakazał J.P. rozbiórkę budynku gospodarczego zlokalizowanego na działce [...] w P., gm. M.. W uzasadnieniu wskazał, że inwestor wybudował na działce stanowiącej własność W.B. budynek gospodarczy nie dokonując zgłoszenia zamiaru budowy, czym naruszył art. 30 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. W związku z tym, organ nadzoru budowlanego wszczął procedurę legalizacyjną wydając w dniu [...].10.2009 r. postanowienie zobowiązujące inwestora do przedłożenia w terminie 30 dni dokumentów, o których mowa w art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego. Inwestor do dnia wydawania przedmiotowej decyzji nie wywiązał się z nałożonych obowiązków w związku z tym koniecznym było orzeczenie nakazu rozbiórki budynku gospodarczego.

Odwołanie od tej decyzji złożył J. P.. Zaskarżonej decyzji zarzucił obrazę:

1. Art. 107 § 1 i 3 Kpa w zw. z art. 7 Kpa oraz art. 49b Prawa budowlanego poprzez nie ustalenie daty wybudowania na działce [...] przedmiotowego barakowozu, co uniemożliwiło organowi zastosowanie właściwych przepisów,

2. Art. 124 Kpa w zw. z art. 8 i 9 Kpa, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez brak pouczenia strony o skutkach nie podjęcia działań zmierzających do legalizacji budowli,

3. Art. 124 Kpa w zw. z art. 8 i 9 Kpa, która mogła mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia poprzez brak pouczenia strony o charakterze opłaty legalizacyjnej i możliwości rozłożenia jej na raty lub umorzenia,

4. Art. 107 § 3 Kpa poprzez nie ustalenie, że działka, na której ustawiono przedmiotową budowlę objęta jest prawem dożywocia na rzecz T.P., która może działką dysponować w granicach przysługującego jej prawa,

5. Art. 107 § 1 Kpa poprzez brak wskazania stron postępowania oraz brak pouczenia o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego

w przypadku nieuwzględnienia odwołania,

6. Art. 107 § 3 Kpa poprzez nie wskazanie w uzasadnieniu decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz nie wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji,

7. Naruszenie konstytucyjnej zasady równego traktowania obywateli przez organy administracji poprzez prowadzenie postępowania wyłącznie wobec niego w sytuacji, gdy w tej miejscowości jest wiele obiektów budowlanych powstałych podobnie.

Podnosząc te zarzuty wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne skierowanie sprawy do organu I instancji.

[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] maja 2010 r. na podstawie art. 138 § 2 Kpa uchylił zaskarżoną decyzję

oraz postanowienie z dnia [...].10. 2009 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania. Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było uznanie, że J.P. nie będąc właścicielem działki nr [...] nie jest stroną niniejszego postępowania

a wszelkie obowiązki organ powinien nakładać na W.B. jako właścicielkę działki, na której znajduje się przedmiotowy budynek.

Na skutek złożonej przez W.B. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] lipca 2010 r. na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U.

Nr 153, poz.1270 ze zm.), uchylił własną decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2010 r.

i orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...] lutego 2010 r. oraz postanowienia z dnia [...].10.2009 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z zebranego materiału dowodowego wynika, że inwestor bez dokonania zgłoszenia wybudował budynek gospodarczy o wymiarach 6.20 x 2.5 na działce nr [...]. Mimo wszczęcia procedury legalizacyjnej inwestor nie wykonał obowiązków nałożonych na niego postanowieniem Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w G. z dnia [...].10.2009 r. W tej sytuacji uzasadnione było wydanie decyzji nakazującej rozbiórkę budynku gospodarczego. Odnosząc się do wcześniej wydanej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że wobec złożenia przez W. B. oświadczenia o zgodzie na udostępnienie nieruchomości inwestorowi oraz organom administracji do dokonywania wszelkich czynności związanych z rozbiórką przedmiotowego obiektu zasadnym było obciążenie wszelkimi czynnościami związanymi z rozbiórką inwestora.

Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie złożył J. P.. W uzasadnieniu skarżący podniósł,

że barakowóz jako pojazd nie może być budowlą, poza tym zarzuty dotyczyły rodzinnych relacji skarżącego, jego siostry i matki.

W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko

w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269 ze zm.) oraz art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Kontrola ta polega na badaniu zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd bierze przy tym pod uwagę czy organy administracji publicznej

w toku rozpoznawania sprawy nie naruszyły przepisów prawa procesowego i prawa materialnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Kontroli legalności zaskarżonego aktu sąd dokonuje mając na uwadze stan prawny i akta sprawy, istniejące w dniu jego wydania. Uchylenie zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny następuje w sytuacjach określonych w art. 145 § 1 p.p.s.a. Stosownie zaś do treści art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala.

Przedmiotem postępowania jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2010 r., która to decyzja została wydana w postępowaniu administracyjnym zakończonym decyzją opartą o przepis art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zgodnie z art. 49b ust. 1 ww. ustawy właściwy organ nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo sprzeciwu wniesionego przez właściwy organ. Z akt sprawy wynika, że przedmiotowy obiekt stanowi barakowóz o długości 6,20 m i szerokości 2,50 m, z dachem jednospadowym o konstrukcji drewnianej, który posadowiony jest na wspornikach. Na wykonanie tego obiektu skarżący nie posiada pozwolenia ani zgłoszenia,

co w sposób jednoznaczny wynika z oświadczeń i pism skarżącej składanych w toku postępowania administracyjnego, a także z wywodów skargi.

Na wstępie należy stwierdzić, że przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (j.t. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), zwanej dalej ustawą, ustanawiają generalną zasadę, zgodnie z którą budowę można rozpocząć

po uzyskaniu przez inwestora pozwolenia na budowę zamierzonego przedsięwzięcia inwestycyjnego. Wyjątki od tej zasady zawarte zostały w przepisach art. 29 i 30 ustawy. Przepisy te umożliwiają wykonywanie obiektów budowlanych lub robót budowlanych na podstawie zgłoszenia.

Art. 28 ust. 1 ustawy stanowi bowiem, że: "roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29 i art. 30".

Zgodnie z art. 3 pkt 7 ustawy, roboty budowlane to roboty polegające

na budowie, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie

lub rozbiórce obiektu budowlanego. Z powyższego przepisu wynika zatem,

że inwestor zamierzając prowadzić roboty budowlane, winien wziąć pod uwagę nie tylko treść art. 28 omawianej ustawy, ale także przepisy art. 29 i art. 30, aby ustalić jakie czynności urzędowe należy podjąć przed ich rozpoczęciem.

Stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane, pozwolenia

na budowę nie wymaga budowa budynków gospodarczych, altan i wiat

oraz przydomowych oranżerii o powierzchni zabudowy do 25 m² oraz na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 12 w/w ustawy wykonanie tymczasowych obiektów budowlanych, niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia

w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 30 ust. 1, ale nie później niż przed upływem 120 dni od dnia rozpoczęcia budowy określonego w zgłoszeniu. Stosownie zatem do przytoczonego wyżej przepisu czasowe posadowienie barakowozu posadowionego na wspornikach przez okres krótszy niż 120 dni wymagałoby zgłoszenia właściwemu organowi.

Należy stwierdzić, że o ile można mieć wątpliwości co do przyjętej kwalifikacji inwestycji jako budynku gospodarczego ze względu na brak fundamentu i trwałego połączenia z gruntem, to w świetle oświadczeń skarżącego, iż posadowienie barakowozu na przedmiotowej działce jest czasowe i jest on przeznaczony

do przeniesienia w inne miejsce po wykonaniu infrastruktury technicznej na działce należącej do skarżącego, pozwala na przyjęcie, że inwestycja wymagała dokonania zgłoszenia.

Niezależnie od tego należy wskazać, że inna jest sytuacja, gdy decyzja została wydana bez podstawy prawnej, od sytuacji, gdy organ w decyzji wskazał inny przepis niż ten, który ma zastosowanie w sprawie. Jeżeli stan faktyczny sprawy uzasadniał określone rozstrzygnięcie, to wskazanie przepisu innego niż przepis, który powinien być wskazany, stanowi wprawdzie naruszenie przepisu postępowania, jednakże w takim przypadku konieczne jest dokonanie oceny, czy tego rodzaju uchybienie mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Przyjmując inny tok rozumowania należało by przyjąć, że skarżący winien uzyskać pozwolenie na budowę przedmiotowego barakowozu, albowiem budowla ta nie odpowiada innym rodzajom budów zwolnionych od uzyskania pozwolenia

na budowę. Odnosząc to do zastosowanego trybu postępowania podkreślić należy,

że obowiązki określone w art. 48 ust 2 oraz art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego są zbliżone, przy czym bardziej rygorystyczna jest procedura wynikająca

z zastosowania art. 48 w/w ustawy. Najistotniejsza różnica wynika z ustalenia opłaty legalizacyjnej. Opłata określona na podstawie art. 49b ustawy jest zdecydowanie niższa. Niewykonanie obowiązków określonych w przywołanych wcześniej przepisach w obu przypadkach powoduje konieczność orzeczenia rozbiórki.

W związku z tym, można przyjąć, że skarżący nie wywiązując się z obowiązków wynikających z art. 49b ust. 2 Prawa budowlanego nawet tych, które pokrywają się

z tymi określonymi w art. 48 w/w ustawy nie wywiązał by się z pełnego katalogu wymogów przewidzianych w tym przepisie a koniecznych do zalegalizowania samowoli budowlanej.

Należy też zwrócić uwagę na to, że inne rozstrzygnięcie Sądu oznaczało

by konieczność sformułowania dla organów nadzoru budowlanego zaleceń

co do dalszego postępowania. Z przyczyn wskazanych wcześniej, przyjmując,

że inwestycja nie została zaliczona do tych, które podlegają zgłoszeniu właściwemu organowi należało by wskazać prowadzenie postępowania legalizacyjnego

w oparciu o art. 48 Prawa budowlanego, który jest o wiele bardziej niekorzystny dla skarżącego ze względu na zakres obowiązków oraz wysokość opłaty legalizacyjnej. Tym samym, uwzględnienie skargi było by w rzeczywistości działaniem na jego szkodę.

Odnosząc się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu od decyzji organu

I instancji należy wskazać, że skarżący zarzucając naruszenie poszczególnych przepisów postępowania nie wskazał, jaki wpływ te uchybienia mogły mieć na wynik sprawy. Poza tym trudno przyjąć, że wskazywany brak pouczeń stanowił naruszenie prawa, bowiem z żadnego przepisu nie wynika obowiązek udzielania takich pouczeń. Przez możliwość istotnego wpływania na wynik sprawy należy rozumieć prawdopodobieństwo oddziaływania naruszeń prawa procesowego na treść decyzji lub postanowienia, a więc ukształtowanie w nich stosunku administracyjnoprawnego, materialnego lub procesowego. Skarżący musi wykazać, że gdyby nie było stwierdzonego naruszenia przepisów postępowania, to rozstrzygnięcie sprawy najprawdopodobniej mogłoby być inne. Poza tym trudno przyjąć, że wskazywany brak pouczeń stanowił naruszenie prawa, bowiem z żadnego przepisu nie wynika obowiązek udzielania takich pouczeń.

Mając na uwadze powyższe okoliczności należy zgodzić się ze stanowiskiem organu odwoławczego co do tego, że postępowanie administracyjne prowadzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie było obarczone wadą powodującą konieczność uchylenia decyzji.

Z powyższych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.