Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 723/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-09-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 71
journal: Dz.U. 2021 poz 247
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Tadeusz Kiełkowski (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 września 2021 r. sprawy ze skargi T. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] maja 2021 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia oddala skargę


UZASADNIENIE

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, decyzją z dnia 11 maja 2021 r., znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 735), art. 71 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r. poz. 247), § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8, § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839) oraz art. 2 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2018 r. poz. 570) i § 1 pkt 6 lit. c rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003r. w sprawie obszarów właściwości samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. z 2003 r. Nr 198, poz. 1925), po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 maja 2021 r. odwołania T. L. z dnia 4 grudnia 2020 r. od decyzji Burmistrza Ryglic z dnia 24 listopada 2020 r., znak [...], w sprawie umorzenia postępowania w przedmiocie wydania decyzji, na wniosek Firma A z/s w W., o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu TAR 7005E" na działce nr [...] w miejscowości Z., gm. Ryglice – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

Powyższa decyzja, która jest przedmiotem skargi, zapadła w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych.

Decyzją z dnia 24 listopada 2020 r., znak [...], Burmistrz Ryglic, działając na podstawie art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.) w związku z art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 283 ze zm.) orzekł o umorzeniu w całości postępowania wszczętego na wniosek Firma A w W. w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pn. "Budowa stacji bazowej telefonii komórkowej o oznaczeniu TAR7005E" planowanej do usytuowania na dz. nr [...] w miejscowości Z., gm. Ryglice ze względu na to, że przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko.

W uzasadnieniu powyższego stanowiska organ I instancji wskazał w szczególności, że przedsięwzięcie, polegające na budowie stacji bazowej składającej się z wieży kratowej o wysokości całkowitej 55,95 m n.p.t. wraz z droga kablową, wyposażeniem elektryczno-przesyłowym, modułami radiowymi, 9 antenami sektorowymi (na wysokości 53 m n.p.t.) i 5 antenami radioliniowymi parabolicznymi, zaplanowane na terenie rolnym, w otoczeniu pól uprawnych, łąk i lasów, nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W ramach swoich ustaleń organ I instancji przyjął m.in., że dla całego obszaru miejscowości Z. od 1 stycznia 2004 r. nie ma obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego gminy Ryglice. W toku postępowania – uzyskiwania uzgodnień –organ otrzymał: 1) opinię Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Krakowie z dnia 9 października 2020 r., stwierdzającą, że planowane przedsięwzięcie nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a tym samym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko; 2) pismo Małopolskiego Państwowego Inspektora Sanitarnego w Krakowie z dnia 21 września 2020 r., 3) postanowienie Dyrektora Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, Zarządu Zlewni w Nowym Sączu z dnia 22 września 2020 r., w których stwierdzono, że przedsięwzięcia nie można zakwalifikować do mogących znacząco (potencjalnie jak i zawsze) oddziaływać na środowisko. Organ I instancji wskazał również, że zgodnie z wytycznymi wydanej w sprawie kasatoryjnej decyzji organu odwoławczego z dnia 13 marca 2019 r., określił dokładnie parametry inwestycji, m.in. dzięki powołaniu biegłego i jego opinii. Dalej organ omówił kwestie techniczne wyznaczania mocy promieniowania izotropowo – EIRP, powołując w tym zakresie orzecznictwo sądowoadministracyjne; przywołał również treść art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2020 r., poz. 1219), zgodnie z którym, w brzmieniu obowiązującym od dnia 25 października 2019 r., przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Organ I instancji uznał opinię biegłego za spójną, o przekonujących wnioskach. W konsekwencji organ I instancji przyjął, zgodnie z treścią opinii biegłego, że moc anten na azymutach została prawidłowo zsumowana. Wskazał, że w obecnym stanie prawnym, na etapie kwalifikacji przedsięwzięcia analizuje się jedynie zabudowę istniejącą, wskutek czego dla dz. nr [...], [...] i [...] obr. Z. , stanowiących obszar niezabudowany, nie wyznaczano występowania miejsc dostępnych dla ludności. Ustawodawca wprowadził znaczną liberalizację definicji "miejsc dostępnych dla ludności", która umożliwia pominięcie niezrealizowanych inwestycji możliwych według obowiązującego miejscowego planu lub wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Organ I instancji przywołał również art. 122a p.o.ś., który nakazuje dokonywać użytkownikowi stacji bazowej pomiarów po każdej zmianie istniejącego stanu zagospodarowania – na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której zmiana ta nastąpiła.

Od powyższej decyzji odwołanie wniósł T. L., który podniósł, że planowana inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia i przeprowadzenia szczegółowej oceny oddziaływania na środowisko. Decyzji organu I instancji odwołujący się zarzucił naruszenie mające wpływ na wynik sprawy przepisów: 1) przepisów postępowania: a) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. i błędy w ustalaniu stanu faktycznego, to jest w liczeniu mocy promieniowania anten (pominięcie anten radioliniowych parabolicznych), b) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego, a w szczególności nieprzeprowadzenie oceny, czy moc anten na planowanych azymutach kumuluje się z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, c) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 k.p.a. przez prowadzenie ustaleń faktycznych w oparciu o przedstawioną przez inwestora dokumentację z sierpnia 2020 r. pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia zgodnie z Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839)", kiedy jest to dokument prywatny, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, d) art. 105 k.p.a. przez nieuzasadnione i przedwczesne umorzenie postępowania; 2) prawa materialnego: a) art. 71 ust. 2 ustawy środowiskowej, poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do oceny, że w przedmiotowej sprawie nie jest koniecznym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, b) § 2 ust. 2 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia, poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na dokonaniu oceny zaliczania ww. inwestycji do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, c) art. 124 ust. 2 p.o.ś., poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na ustaleniu miejsc dostępnych dla ludzi wyłącznie w oparciu o istniejące zabudowania, kiedy należy uwzględnić również miejsca, w których choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 22 grudnia 2020 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 2 k.p.a., art. 71 ust. 1 i 2 ustawy środowiskowej oraz § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia – uchyliło decyzję I instancji w całości i przekazało sprawę organowi l instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że objęta wnioskiem inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P4, której anteny sektorowe oraz anteny radiolinii będą zamontowane na projektowanej wieży kratowej, która znajdować się będzie pod adresem: dz. nr [...], obręb [...] Z. , jedn. ewid. [...] [...], woj. małopolskie. Organ II instancji przedstawił w formie tabelarycznej konfiguracje anten sektorowych przedłożone przez inwestora, z uwzględnieniem: oznaczenia, modeli anten, azymutu, wysokości zawieszenia, dolnej granicy pasma pracy, maksymalnej mocy nadajnika, tłumienia toru antenowego, maksymalnego pochylenia osi głównej wiązki (tilt), mocy EIRP pojedynczej anteny i rozpatrywanego przedziału kwalifikacji. Organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy wynika, iż organ l instancji w toku postępowania, opierając się na opinii biegłego, szczegółowo przeanalizował dostarczony przez inwestora materiał ze szczególnym uwzględnieniem konfiguracji anten sektorowych planowanych w ramach przedmiotowej inwestycji i ocenił, że w konsekwencji, analiza sumarycznej mocy anten planowanych do realizacji na wszystkich azymutach (30°, 120°, 290°), obejmować powinna sumę mocy anten planowanych do realizacji na poszczególnych azymutach. Zdaniem organu prowadzi to do wniosku, iż całkowita moc anten planowanych do realizacji na poszczególnych azymutach wyniesie (1.733+721+721) W = 3.175 W i mieścić się będzie w przedziale od 2.000 do 5.000 W. Z wyliczeń przedstawionych w opinii biegłego Ł. C. wynika, że teoretyczny wektor osi głównej wiązki promieniowania wyznaczony odległości 150 m od środka elektrycznego anteny: – dla azymutu 30° osiąga wysokość 8,91 m n.p.t., czyli na wysokości gdzie nie występują miejsca dostępne dla ludności; – dla azymutu 120° osiąga wysokość 37,41 m n.p.t., czyli na wysokości gdzie nie występują miejsca dostępne dla ludności; – dla azymutu 290° osiąga wysokość 21,01 m n.p.t., czyli na wysokości gdzie nie występują miejsca dostępne dla ludności. To wyliczenie zdaniem organu nie do końca koresponduje z wyliczeniami przedstawionymi przez inwestora. Z wyliczeń przedłożonych przez inwestora w sierpniu 2020 r. wynika bowiem, że wektor osi głównej wiązki promieniowania wyznaczony w odległości 150 m od środka elektrycznego anteny: – dla azymutu 30° osiąga wysokość 7,5 m n.p.t.; – dla azymutu 120° osiąga wysokość 38,8 m n.p.t.; – dla azymutu 290° osiąga wysokość 19,2 m n.p.t. Organ odwoławczy przywołał treść art. 71 oraz art. 63 ust. 1 w zw. z art. 59 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy środowiskowej oraz § 2 ust. 1 pkt 7, § 3 ust. 1 pkt 8 oraz § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia. Wskazał też, że do wniosku o ustalenie lokalizacji inwestycji inwestor załączył Kartę Informacyjną przedsięwzięcia. Na podstawie tego dokumentu ustalono kształt przedmiotowej inwestycji. Dalej organ II instancji wskazał parametry techniczne stacji bazowej telefonii komórkowej decydujące o jej wpływie na środowisko. Dopiero określenie poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru.

Następnie organ odwoławczy podkreślił, że stosowanie przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia (o sumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju) nie jest wyłączone treścią § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia. W niniejszej sprawie organ przeanalizował sumę mocy anten planowanych do realizacji na poszczególnych azymutach i wskazał, że całkowita moc anten sektorowych planowanych do realizacji na poszczególnych azymutach wyniesie (1.733+721+721) W = 3.175 W i mieścić się będzie w przedziale od 2.000 do 5.000 W. Zarówno z wyliczeń przedstawionych w opinii biegłego, jak i z danych przestawionych przez inwestora wynika, że teoretyczny wektor osi głównej wiązki promieniowania wyznaczony w odległości 150 m od środka elektrycznego anteny dla azymutu 30° osiąga wysokość 8,91 m n.p.t. (wg biegłego) lub 7,5 m n.p.t. (wg inwestora). Zdaniem Kolegium twierdzenie na podstawie powyższego, że na tej wysokości nie występują miejsca dostępne dla ludności jest nieuprawnione. Organ odwoławczy przywołał treść art. 124 ust. 2 p.o.ś. w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie 25 października 2019 r. wskazując, że w świetle definicji z art. 124 ust. 2 p.o.ś. miejscami dostępnym dla ludności są także działki mające aktualnie przeznaczenie rolne, jeśli choćby potencjalnie mogą przebywać na nich ludzie. Brak zabudowy nieruchomości nie oznacza, że tego rodzaju nieruchomość nie stanowi miejsca dostępnego dla ludności, skoro mogą na niej choćby potencjalnie przebywać ludzie, a nie stanowi ona miejsca, do którego dostęp jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego. Pojęcie "miejsc dostępnych dla ludności" organ wyraźnie odgraniczył od pojęcia "terenów przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową", albowiem pojęcia te są rozważane i kwalifikowane przez prawodawcę odrębnie w świetle art. 122 ust. 1 i art. 124 ust. 1 p.o.ś. Organ II instancji przywołał również szereg orzeczeń sądów administracyjnych dotyczących art. 124 P.o.ś. sprzed zmiany.

Dalej organ odwoławczy wskazał, że z akt sprawy nie wynika, aby tereny, na które będzie oddziaływać promieniowanie, były terenami wyłączonymi z prawa zabudowy. Budynki, w szczególności zabudowa jednorodzinna, z reguły mają wysokość mieszczącą się w przedziale 7 - 9 m. Zatem promieniowanie mogłoby oddziaływać na miejsca dostępne dla ludności. Organ wskazał też, że miał na uwadze, że lokalizacja wieży, przy założeniu, iż w przyszłości tereny będące w zasięgu oddziaływania promieniowania mogłyby zostać zabudowane, w istocie pozbawiałaby te tereny możliwości lokalizacji zabudowy. Trudno dopuścić tak dalece idące ograniczenie prawa własności jak pozbawienie prawa zabudowy, w sytuacji, gdy tereny aktualnie nie są pozbawione tego prawa. Zgodnie z przepisem § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e rozporządzenia, do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Pasmo pracy anten zawiera się w przedziale 800 - 1825 MHz. Zatem inwestycja, zdaniem organu odwoławczego, wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W konkluzji organ odwoławczy wskazał, że organ l instancji powinien przeprowadzić procedurę związaną z koniecznością wydania takiej decyzji, w tym również wypowiedzieć się w przedmiocie konieczności sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, a następnie przeprowadzić ocenę oddziaływania na środowisko. Zdaniem Kolegium, mając na uwadze zakres i rodzaj inwestycji, przeprowadzenie takiej oceny jest niezbędne. Powyższe wskazania organ odwoławczy nakazał traktować jako wytyczne w zakresie wykładni przepisów prawa materialnego w rozumieniu art. 138 § 2a k.p.a.

Na skutek sprzeciwu Firma A z siedzibą w W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 179/21, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 22 grudnia 2020 r. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd wskazał w szczególności, iż bezsporne w sprawie było, iż teren inwestycji i otaczający go obszar nie ma uchwalonego obowiązującego planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego. Nie było też przedmiotem sporu, że do wniosku inwestor załączył wymagane przepisami prawa: Kartę informacyjną przedsięwzięcia, na podstawie której ustalono kształt przedmiotowej inwestycji, a także "Kwalifikację przedsięwzięcia zgodnie z Rozporządzeniem (...)". Cała dokumentacja w sprawie, w tym ww. dokument prywatny pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia", została oceniona przez RDOŚ w Krakowie, MPWIS w Krakowie oraz biegłego, i w końcu przez organ I instancji. Żaden z ww. podmiotów nie zakwestionował w zakresie swoich właściwości, by dokumentacja Spółki była niekompletna czy nieprawidłowa. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie, uchylając zaskarżoną decyzję w całości i przekazując sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, wytknęło organowi I instancji, że błędnie zinterpretował art. 124 ust. 2 p.o.ś. określając, w jakim zakresie (do jakiej wysokości) teren w otoczeniu inwestycji spełnia kryteria możliwej zabudowy (występujących wyżej niż 2 m n.p.t. miejsc dostępnych dla ludności), a co za tym idzie wadliwie stwierdził brak potrzeby wydania decyzji w sprawie.

Sąd stwierdził, że stanowisko organu odwoławczego nie zasługuje na akceptację. W zarysowanym sporze Sąd podzielił stanowisko zajęte: w opinii przez biegłego, przez inwestora, RDOŚ w Krakowie, MPWIS w Krakowie, a wreszcie organ I instancji, mianowicie, iż przedsięwzięcie Spółki nie spełnia wymogów kwalifikujących je do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (ani zawsze, ani potencjalnie). Sąd nie zaaprobował natomiast argumentacji odwołania i organu II instancji.

W ocenie Sądu, skarżąca trafnie zarzuciła, że organ odwoławczy oparł swoją decyzję na nieaktualnym przepisie prawa, to jest brzmieniu art. 124 ust. 2 p.o.ś. przed nowelizacją dokonaną art. 8 pkt 3 ustawy zmieniającej z dnia 30 sierpnia 2019 r. Przepis ten jest kluczowy w niniejszej sprawie i jego zastosowanie determinuje jej rozstrzygnięcie. Powyższa zmiana polegała na uzupełnieniu definicji: "Przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego" – przez dodanie na końcu zdania "ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości". Dokonano zmiany definicji tego pojęcia poprzez jej uzupełnienie w sposób, który aktualnie czyni powołane przez organ II instancji poglądy orzecznictwa nieaktualnymi. Ustawodawca wprowadził znaczną liberalizację definicji "miejsc dostępnych dla ludności", która umożliwia pominięcie inwestycji, których realizacja nie została rozpoczęta. Z niewiadomych przyczyn organ odwoławczy bezrefleksyjnie przyjął poprzednie, nieobowiązujące w dacie orzekania brzmienie przepisu i zastosował argumentację powoływaną w orzeczeniach sądów administracyjnych wydanych w odmiennym stanie prawnym. W konsekwencji Kolegium zastosowało wadliwą definicję "miejsc dostępnych dla ludności".

W ocenie Sądu, stwierdzenie przez organ odwoławczy, że z akt sprawy nie wynika, aby tereny, na które będzie oddziaływać promieniowanie, były terenami wyłączonymi z prawa zabudowy, nie może w świetle zmienionej definicji uzasadniać hipotetycznego przyjęcia, że na przedmiotowych gruntach rolnych istnieją miejsca dostępne dla ludności na wysokości 7-9 m, jak w zabudowie jednorodzinnej. W aktualnym porządku prawnym, który ma zastosowanie w przedmiotowym postępowaniu, ustawodawca nie pozostawia żadnych wątpliwości – istnieje obowiązek analizowania wyłącznie miejsc dostępnych dla ludności wyłącznie w oparciu o powierzchnie gruntu oraz powierzchnie obiektów istniejących, a nie potencjalnie możliwej do zrealizowania zabudowy. Wywody organu odwoławczego w tym zakresie nie mają poparcia w treści aktualnie obowiązujących przepisach prawa. Z akt sprawy wynika także, że wszystkie aspekty przedmiotu niniejszego postępowania zostały dokładnie i wszechstronnie wyjaśnione przez organ I instancji, a organ odwoławczy w żadnym stopniu nie wykazał, by rozstrzygniecie to było nieprawidłowe.

Sąd wyjaśnił, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny – instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwala na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru. Organ I instancji, RDOŚ w Krakowie, MPWIS w Krakowie oraz biegły ocenili dokumentację w sprawie za kompletną i prawidłową, w tym też dokument prywatny pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" oraz Kartę informacyjną przedsięwzięcia. Dokumentacja zawiera wszystkie wymagane przez ustawodawcę dane (w tym kumulację EIRP anten na danym sektorze). Taką ocenę powyżej wskazanych dowodów organ I instancji uzasadnił, z uwzględnieniem oceny typowych dla postępowań tego typu dowodów z prywatnych dokumentów, stosownie do art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Ponadto organ I instancji uznał opinię biegłego za spójną i zawierającą przekonujące wnioski. Wszystkie ww. podmioty w zakresie swoich właściwości i kompetencji uznały, że dokumentacja pozwoliła dokonać oceny, iż inwestycja nie kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, a tym samym dojść do wniosku, iż nie jest konieczne przeprowadzenie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, a następnie uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia. Organ odwoławczy, przeciwnie niż odwołujący się, nie kwestionował ustalenia, że moc anten na azymutach została prawidłowo zsumowana.

Odnośnie wskazania przez organ odwoławczy, że stosowanie przepisu § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia nie jest wyłączone treścią § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia (wyznaczających dopuszczalne odległości występowania miejsc dostępnych dla ludności w zależności od mocy anten), Sąd wyjaśnił, że zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia: nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1. Mimo sugestii organu, z uzasadnienia zaskarżonej decyzji nie wynika, aby w zasięgu oddziaływania przedmiotowej inwestycji miało znajdować się inne niż planowane w tejże inwestycji, realizowane lub zrealizowane źródło emisji elektromagnetycznej. Zatem przepis ten nie ma istotnego znaczenia w niniejszej sprawie.

Sąd skonkludował, że przedmiotowe przedsięwzięcie nie spełnia – opisanych w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e, a tym bardziej w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia – warunków, aby ocenić je jako mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Choć zalicza się do instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których zsumowana na azymutach wyznaczona dla pojedynczej anteny równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Pasmo pracy anten zawiera się w przedziale 800 - 1825 MHz. Przedmiotowa inwestycja zaplanowana na terenie rolnym, w otoczeniu pól uprawnych, łąk i lasów, mając na uwadze jej zakres i rodzaj, nie wymaga wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, bowiem nie ma już w aktualnym stanie prawnym żadnych podstaw do przyjęcia, iż przestrzeń znajdująca się powyżej 7,5 m n.p.t., gdzie na jednym azymucie kończy się analizowana oś wiązki głównej promieniowania anten (z uwzględnieniem sumowania EIRP anten na tym azymucie) jest miejscem dostępnym dla ludności, co stwierdził nieprawidłowo organ odwoławczy. Na terenie niezabudowanym, takim jak w niniejszej sprawie, miejsce dostępne dla ludności, a zatem na którym może znajdować się człowiek beż użycia sprzętu technicznego, może znajdować się maksymalnie do ok. 2 metrów n.p.t. W tych okolicznościach nie mają znaczenia pewne drobne nieścisłości w dokumentacji (z opinią biegłego), skoro przy przyjęciu zgodnie z zasadą przezorności w ochronie środowiska przypadku mniej korzystnego (wysokość wiązki w odległości 150 m na azymucie 30° odpowiednio 7,5 m n.p.t., i 8,91 m n.p.t.). Natomiast sporna kwestia, czy, jak chce organ odwoławczy, lokalizacja wieży, przy założeniu, iż w przyszłości tereny będące w zasięgu oddziaływania promieniowania mogłyby zostać zabudowane, miałaby w istocie pozbawiać te tereny możliwości lokalizacji zabudowy, czy jak chce skarżąca, że wadliwe jest ustalenie, że lokalizacja inwestycji P4 pozbawiałaby tereny sąsiednie możliwości lokalizacji zabudowy, nie mieści się w granicach niniejszej sprawy administracyjnej, nie ma wpływu na jej wynik i nie może być przedmiotem oceny Sądu.

Rozpoznawszy sprawę ponownie w związku z powyższym wyrokiem, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie wydało opisaną na wstępie decyzję, którą utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Burmistrza Ryglic o umorzeniu postępowania. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy przytoczył obszerne fragmenty wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 179/21 – i wskazał, że objęta wnioskiem inwestycja polega na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej P4, której anteny sektorowe oraz anteny radiolinii będą zamontowane na projektowanej wieży kratowej, która znajdować się będzie pod adresem: dz. nr [...], obręb [...] Z. , jedn. ewid. [...] [...], woj. małopolskie. Stosownie do art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2020 r., poz. 283) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie zaś z ust. 2 w/w artykułu, uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W niniejszej sprawie zapadł wyrok WSA w Krakowie, w którym przesądzone zostało, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie spełnia – opisanych w § 3 ust. 1 pkt 8 lit. e, a tym bardziej w § 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) – warunków, aby ocenić je jako mogące zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Mimo bowiem, że zalicza się do instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których zsumowana na azymutach wyznaczona dla pojedynczej anteny równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 2 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Pasmo pracy anten zawiera się w przedziale 800 - 1825 MHz. Zgodnie z treścią art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Pismem z dnia 11 czerwca 2021 r. T. L. złożył skargę na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji: 1) naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. – poprzez uznanie, iż organ I instancji dokonał pełnych ustaleń faktycznych w sytuacji, w której ustalenia te są niewyczerpujące i fragmentaryczne, a w szczególności organ I instancji nieprawidłowo ustalił moc promieniowania tylko dla dziewięciu anten sektorowych, z pominięciem obliczenia mocy promieniowania pięciu anten radioliniowych parabolicznych, składających się na ww. stację bazową, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, prowadzącym do umorzenia postępowania, 2) naruszenie przepisów prawa materialnego, mające wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 71 ust. 2 ustawy dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko – poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do wniosku, że w przedmiotowej sprawie nie jest koniecznym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla ww. inwestycji, z uwagi na okoliczność, iż inwestycja ta nie jest ani przedsięwzięciem mogącym zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, ani mogącym potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, kiedy wniosek taki był przedwczesny z uwagi na błędnie i fragmentarycznie ustalony stan faktyczny, która to błędna wykładnia skutkowała umorzeniem postępowania, b) § 2 ust. 2 pkt 7 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na dokonaniu oceny zaliczania ww. inwestycji do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny (w oparciu o ustalenie, że pasmo pracy anten zawiera się w przedziale 800 - 1825 MHz), co skutkowało umorzeniem postępowania, c) § 3 ust. 1 pkt 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko – poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, polegające na dokonaniu oceny zaliczania ww. inwestycji do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny, co skutkowało umorzeniem postępowania, d) art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na ustaleniu przez organ I Instancji miejsc dostępnych dla ludzi w rozumieniu tego przepisu wyłącznie w oparciu o istniejące zabudowania, kiedy obszar tych miejsc należy określać również w oparciu o miejsca, gdzie choćby potencjalnie może powstać zabudowa zgodnie z obowiązującymi przepisami, co skutkowało umorzeniem postępowania, nadto z pominięciem istotnych okoliczności, tj. faktu występowania terenów zabudowy mieszkaniowej i jednorodzinnej w bezpośrednim sąsiedztwie z planowaną inwestycją. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie pozostawiło sprawę do rozstrzygnięcia według uznania Sądu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z przepisami prawa.

Zważywszy że rozstrzygnięcie podjęte w niniejszej sprawie było już przedmiotem kontroli sądowej, należy zwrócić uwagę na: art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby; art. 171 p.p.s.a., który stanowi, że wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia; art. 153 p.p.s.a., w myśl którego ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie.

Dodać należy, że "rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny zasadniczo (...) nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego, tym niemniej, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane" (wyrok NSA z dnia 11 grudnia 2018 r., I OSK 4191/18, CBOSA). Nie ma też przepisu, który wyłączałby zastosowanie art. 153 p.p.s.a. w odniesieniu do wyroku wydanego na skutek sprzeciwu. Ilekroć zatem w takim wyroku została sformułowana ocena prawna, tylekroć jest ona wiążąca dla organów i sądów.

Kontrolując zaskarżoną decyzję z uwzględnieniem powyższych uwarunkowań, należało uznać, że odpowiada ona prawu i nie ma podstaw do pozbawienia jej mocy wiążącej. Zarzuty skargi okazały się niezasadne.

Zgodnie z art. 71 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2021 r., poz. 247) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia (ust. 1). Uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Kryteria kwalifikacji przedsięwzięć do tych kategorii zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 8 lit.e do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny – przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu jest realizowana lub została zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. W determinantę prawną zaskarżonej decyzji wpisuje się też art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1219). Zgodnie z tym przepisem przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości.

W świetle zebranego materiału dowodowego – zdaniem Sądu – nie budzą wątpliwości kluczowe z punktu widzenia powyższych przepisów ustalenia faktyczne. Dotyczy to w szczególności wyliczeń biegłego, z których wynika, że teoretyczny wektor osi głównej wiązki promieniowania wyznaczony w odległości 150 m od środka elektrycznego anteny: 1) dla azymutu 30° osiąga wysokość 8,91 m n.p.t., czyli na wysokości gdzie nie występują miejsca dostępne dla ludności (ewentualne przyjęcie w tym zakresie wysokości 7,5 m nie miałoby istotnego znaczenia); 2) dla azymutu 120° osiąga wysokość 37,41 m n.p.t., czyli na wysokości gdzie nie występują miejsca dostępne dla ludności; 3) dla azymutu 290° osiąga wysokość 21,01 m n.p.t., czyli na wysokości gdzie nie występują miejsca dostępne dla ludności. Zauważyć przy tym trzeba, że obliczone wysokości końca teoretycznego wektora w osi głównej wiązki promieniowania uwzględniają parametry planowanej inwestycji, jak różnice w rzędnych wysokościowych w miejscu posadowienia masztu oraz dokonywanych obliczeń, czyli również ukształtowanie terenu; moc anten poszczególnych azymutów została prawidłowo zsumowana.

Nie ulega też wątpliwości, że przedmiotowa inwestycja ma być zlokalizowana na terenie niezabudowanym – rolnym, w otoczeniu pól uprawnych, łąk i lasów – wobec czego, zważywszy na przytoczoną definicję "miejsc dostępnych dla ludności" należy przyjąć, że w okolicznościach niniejszej sprawy miejsca takie znajdują się do wysokości 2 m nad poziomem terenu.

W świetle powyższych ustaleń trzeba uznać, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko ani do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – a w szczególności nie ma cech, o których mowa w § 3 ust. 1 pkt 8 lit.e rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (ani tym bardziej cech, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 też rozporządzenia). W konsekwencji przedmiotowa inwestycja nie jest też objęta hipotezą normy statuującej wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Postępowanie co do ewentualnego wydania tej decyzji podlegało zatem umorzeniu po myśli art. 105 § 1 k.p.a. Przedstawione tu stanowisko w pełni koreluje z uzasadnieniem zapadłego w niniejszej sprawie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Kr 179/21.

Zarzuty skargi Sąd uznał za niezasadne. Poczynione powyżej rozważania zawierają już w dużej mierze odniesienie się do zarzutów skargi, toteż w tym miejscu dodać jedynie należy, że – w ocenie Sądu – skarżący niezasadnie zarzuca "pominięcie obliczenia mocy promieniowania pięciu anten radioliniowych parabolicznych". Jak wyjaśniono już w kwalifikacji przedsięwzięcia, postanowienia odnośnego rozporządzenia uwzględniają jedynie równoważną moc promieniowaną izotropowo w osi głównej wiązki anteny, z wyłączeniem radiolinii – należało zatem uwzględnić jedynie anteny sektorowe. Pasmo pracy anten zawiera się w przedziale 800 - 1825 MHz – co też jednoznacznie potwierdził Sąd już w wyroku z dnia 8 kwietnia 2021 r. Wbrew twierdzeniom skargi przy kwalifikacji miejsc dostępnych dla ludzi bierze się pod uwagę istniejący – a nie potencjalny – stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości – również co do tej kwestii Sąd wypowiedział się już w wyroku z dnia 8 kwietnia 2021 r. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego, a w szczególności nie narusza przepisów prawa materialnego powołanych w skardze.

Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.