Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SAB/Wa 91/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-26 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6254 Usługi telekomunikacyjne i eksploatacja sieci telekomunikacyjnych
659
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej
Treść wyniku: Odmówiono sprostowania wyroku
Powołane przepisy: article: art. 156 § 1, art. 166
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Frąckiewicz po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi T. S.A. z siedzibą w [...] na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w przedmiocie unieważnienia przetargu z dnia 21 maja 2007 r. na dwie rezerwacje częstotliwości postanawia: odmówić sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2016 r., sygn. VI SAB/Wa 91/15


UZASADNIENIE

VI SAB/Wa 91/15

UZASADNIENIE

W dniu 2 listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wpłynęła przekazana przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej (dalej "Prezes" UKE) skarga T. SA (dalej "skarżąca") na przewlekłe prowadzenie przez ten organ postępowania w sprawie przetargu z [...].

W rozstrzygnięciu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2016 r. zapisano:

1. "zobowiązuje Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej do rozstrzygnięcia wniosku [...] na dwie rezerwacje częstotliwości w terminie 30 (trzydziestu) dni od daty uprawomocniania się wyroku;

2. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce bez

rażącego naruszenia prawa;

3. zasądza od Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej na rzecz skarżącej T. S.A. z siedzibą w [...] kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania".

Następnie organ złożył skargę kasacyjną, w której zaskarżył wymieniony wyrok w całości. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 stycznia 2017 r. oddalił skargę kasacyjną i zasądził zwrot kosztów postępowania na rzecz skarżącej.

Po oddaleniu skargi kasacyjnej, organ wniósł w piśmie z dnia 26 stycznia

2017 r. o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 czerwca 2016 r., uznając zapis pkt 1 rozstrzygnięcia w brzmieniu: "w terminie 30 (trzydziestu) dni od daty uprawomocniania się wyroku" za oczywistą omyłkę i wniósł o wprowadzenie zapisu w brzmieniu: "w terminie 30 (trzydziestu) dni od daty zwrotu akt organowi wraz z prawomocnym wyrokiem".

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm. ze zm.) dalej: p.p.s.a., sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Sprostowanie sąd może postanowić na posiedzeniu niejawnym (art. 156 § 2 zdanie 1 p.p.s.a.).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 kwietnia 2011r., sygn. akt II GSK 346/10 (dostępne w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej jako: CBOSA), sprostowanie niedokładności (nieścisłości) należy rozumieć jako właściwe oznaczenie strony bądź podmiotów postępowania czy też ich pełnej nazwy. Błąd pisarski to widoczne niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia lub błąd gramatyczny, czy niezamierzone opuszczenie jednego lub więcej wyrazów. Natomiast błąd rachunkowy to błąd wynikający z niewłaściwego przeprowadzenia działań arytmetycznych, polegający najczęściej na błędnym działaniu sumowania lub odejmowania. Ostatnią kategorią wymienioną w przepisie art. 156 § 1 p.p.s.a. jest "inna oczywista omyłka", które to pojęcie ma znacznie szerszy zakres, jednakże jego charakter zbliżony jest do pojęć wymienionych wcześniej. Sąd przychyla się do reprezentatywnego dla orzecznictwa sądowego stanowiska, zgodnie z którym pod pojęciem "oczywistej omyłki" nie należy rozumieć przeoczenia, jakiego sąd się dopuścił przy rozstrzygnięciu sporu czy żądania strony. Nie podlega więc sprostowaniu mylne ustalenie faktu, chociażby zostało ono spowodowane przeoczeniem. Żądanie sprostowania takiego uchybienia procesowego nie może być w żadnym wypadku uważane za żądanie sprostowania oczywistej omyłki, lecz jest żądaniem ponownego rozpoznania sprawy i zmiany orzeczenia (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 października 2011 r., I OZ 804/11, LEX nr 984404) Oczywistość omyłki musi natomiast jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia w sposób pozwalający na natychmiastowe jej rozpoznanie. Nie ma charakteru oczywistego omyłka, której stwierdzenie wymaga głębszej analizy akt postępowania. Nie może bowiem być zmienione w drodze sprostowania orzeczenie co do istoty sprawy (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 19 października 2010 r., II FZ 453/10, LEX nr 742507).

Odnosząc się do zasadności wniosku o sprostowanie wyroku podnieść

należy, że w niniejszej sprawie organ wnioskujący domaga się sprostowania, które w efekcie miałoby prowadzić do zmiany treści rozstrzygnięcia orzeczenia. Tymczasem sprostowanie nie jest środkiem prawnym, które może prowadzić do istotnej zmiany treści rozstrzygnięcia. Niedopuszczalnym w tej sprawie jest domaganie się w trybie sprostowania zmiany pkt 1 wyroku z dnia 14 czerwca 2016 r., a to dlatego, że w punkcie tym Sąd zobowiązał organ do podjęcia konkretnych czynności prawnych. W ocenie Sądu żądanie organu nie tylko nie polega na usunięciu oczywistej, niebudzącej wątpliwości nieprawidłowości, ale wręcz zmierza do merytorycznej ingerencji w treść rozstrzygnięcia wyroku w zakresie rozstrzygnięcia, a zatem nie mieści się w ramach instytucji sprostowania (vide postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, z dnia 16 stycznia 2015 r., II OZ 1120/14, lex nr 1624466 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r. II OZ 1401/14, LEX nr 1624492).

Z podanych przyczyn, na podstawie art. 156 § 1, art. 166 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, nie uwzględniono wniosku skarżącego.