Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 1164/05
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2006-10-19 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Izba Skarbowa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 184
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Rypina, Sędzia NSA Grzegorz Borkowski, Sędzia del. NSA Krystyna Chustecka (spr.), Protokolant Justyna Bluszko - Biernacka, po rozpoznaniu w dniu 19 października 2006 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Reginy H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 maja 2005 r. sygn. akt I SA/Po 1867/03 w sprawie ze skargi Reginy H. na decyzję Izby Skarbowej w Z. /Ośrodek Zamiejscowy w G./ z dnia 30 maja 2003 r. (...) w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów 1. Oddala skargę kasacyjną, 2. Zasądza od Reginy H. na rzecz Dyrektora Izby Skarbowej w Z. kwotę 1.200 /jeden tysiąc dwieście/ złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 9 maja 2005 r., I SA/Po 1867/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę Reginy H. na decyzję Izby Skarbowej w Z. z dnia 30 maja 2003 r., (...), którą uchylono decyzję Urzędu Skarbowego w S. z dnia 31 marca 2003 r. (...) oraz ustalono podatek dochodowy od osób fizycznych za 1999 r. w kwocie 26.042,10 zł od dochodów w wysokości 34.722,80 zł nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów.

W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż poniesienie wydatku w wysokości 34.722,80 zł z tytułu kupna samochodu osobowego marki Chrysler Sebring, nie znajduje pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów oraz zgromadzonych wcześniej zasobach finansowych skarżącej. W ocenie organu drugiej instancji, osiągnięty przez skarżącą w 1999 r. dochód z tytułu świadczenia pracy pielęgniarki w wysokości 11.180,36 zł mógł wystarczyć jedynie na jej utrzymanie.

Rozpoznając skargę wniesioną przez skarżącą na powyższą decyzję, WSA w Poznaniu stwierdził, że nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. W ocenie Sądu organ podatkowy prawidłowo zgromadził oraz ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy i w konsekwencji ustalił zobowiązanie podatkowe z tytułu nieujawnionych źródeł dochodów w prawidłowej wysokości. Zdaniem Sądu bezzasadny pozostawał również zarzut naruszenia przez organy skarbowego art. 155 par. 1 i 156 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny /Dz.U. nr 16 poz. 93 ze zm. - dalej Kc/

W złożonej skardze kasacyjnej Regina H., reprezentowana przez radcę prawnego Jana K., zaskarżyła wyrok WSA w Poznaniu w całości, opierając skargę kasacyjną na naruszeniu przepisów postępowania : art. 80 Kpa w związku z art. 59 ustawy o NSA, mającym wpływ na wynik postępowania oraz naruszeniu prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 155 par. 1 i art. 156 Kc. Skarżąca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku, uwzględnienie odwołania oraz zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania i orzeczenia o kosztach procesu za wszystkie instancje wraz z orzeczeniem o kosztach zastępstwa procesowego.

Zdaniem skarżącej organy podatkowe nie oceniły całości materiału dowodowego, który zebrano w sprawie i naruszyły tym samym art. 80 Kpa w związku z art. 59 ustawy o NSA. W konsekwencji, na skutek oddalenia skargi zaskarżonym wyrokiem, w obrocie prawnym pozostała decyzja wydana na podstawie nieprawdziwego, wybiórczo ocenionego stanu faktycznego. Skarżąca stwierdziła, iż z zebranych w sprawie dowodów wynika niezbicie, iż zakup samochodu osobowego finansowany był przez obywatela Niemiec Ryszarda J. w celu dokonania dalszej odsprzedaży na terenie Polski. Na mocy powyższej czynności skarżąca uzyskała wprawdzie wpis własności w dokumentach rejestracyjnych samochodu, ale zobowiązana była do dalszego przeniesienia własności. Dla dokonania kupna samochodu nie były, więc zaangażowane własne środki finansowe skarżącej, a przedmiotowa ruchomość nie została włączona do jej majątku.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie od strony skarżącej na rzecz pełnomocnika organu kosztów zastępstwa procesowego. Zwrócił uwagę, iż skarżąca nie sformułowała prawidłowo podstaw skargi kasacyjnej. Podtrzymał stanowisko wyrażone w decyzji i stwierdził, że zawarta w zaskarżonym wyroku ocena Sądu pierwszej instancji jest prawidłowa.

Naczelny Sąd administracyjny zważył, co następuje.

Stosownie do przepisu art. 174 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o

postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./ podstawę skargi kasacyjnej może stanowić naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, a także naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 176 tej ustawy wynika z kolei, że skarga kasacyjna winna czynić zadość nie tylko wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, ale także zawierać oznaczenie zaskarżanego orzeczenia ze wskazaniem, czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie, wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Rozpatrując sprawę na skutek skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny związany jest jej granicami, tj. treścią przytoczonych w niej podstaw kasacyjnych oraz treścią i zakresem zawartego w niej wniosku, z urzędu biorąc pod rozwagę jedynie nieważność postępowania /art. 183 par. 1/. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza zatem, że zakres kontroli orzeczenia wydanego w pierwszej instancji wyznacza sama strona wnosząca ten środek zaskarżenia.

Jak wynika z treści rozpatrywanej skargi kasacyjnej oparta ona została na zarzucie naruszenia przez WSA w Poznaniu przepisów art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego /Dz.U. 2000 nr 98 poz. 1071 ze zm./ w związku z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym /Dz.U. nr 74 poz. 368 ze zm./.

W związku ze wskazaniem takiej podstawy kasacyjnej stwierdzić należy, iż od dnia 1.01.2004 r. postępowanie przed sądami administracyjnymi regulują przepisy ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. nr 153 poz. 1270 ze zm./, natomiast od dnia 1 stycznia 1998 r. postępowanie przed organami podatkowymi regulują przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r Ordynacja podatkowa. W związku z powyższym stwierdzić należy, że ten zarzut skargi kasacyjnej został oparty na przepisach już nieobowiązujących.

Odnośnie drugiego z zarzutów skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia prawa materialnego przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 155 par. 1 i art. 156 Kc to nie został on przez skarżącą uzasadniony. Zarzut ten jest chybiony bowiem, Sąd I instancji w wyroku odnosząc się do zarzutu naruszenia wymienionych przepisów Kc, nie dokonywał ich wykładni ani też nie mógł ich stosować, zważywszy że przepisy te nie były stosowane w postępowaniu administracyjnym

Ze względu na powyższe uznać należało, że skarga kasacyjna jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw i podlega oddaleniu stosownie do przepisu art. 184 ustawy z dnia 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przedmiocie zwrotu między stronami kosztów postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 tej ustawy.