Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt IV SAB/Wa 103/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-05-10 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Minister Obrony Narodowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art 52 § 1, § 4 , art 58 § 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Zielińska – Baran po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w K. na bezczynność i przewlekłość Ministra Obrony Narodowej w przedmiocie uzgodnienia statutu postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić Skarżącemu kwotę 100 (sto) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi.


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 14 lutego 2017 r. Stowarzyszenie [...] z siedzibą w K. wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenia postępowania przez Ministra Obrony Narodowej sprawy dotyczącej uzgodnienia statutu stowarzyszenia.

W odpowiedzi na skargę Minister Obrony Narodowej wniósł o jej odrzucenie jako niedopuszczalnej, względnie oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega odrzuceniu.

Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.- zwaną dalej Ppsa) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka.

Zgodnie z § 4 tego przepisu w przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy przed wniesieniem skargi do sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa.

Stosownie zaś do art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego na niezałatwienie sprawy w terminie określonym w art. 35, w przepisach szczególnych, ustalonym w myśl art. 36 lub na przewlekłe prowadzenie postępowania stronie służy zażalenie do organu wyższego stopnia, a jeżeli nie ma takiego organu - wezwanie do usunięcia naruszenia prawa.

Nad ministrami nie ma organów wyższego stopnia, zatem stosownie do art. 52 § 1 i 2 w zw. z art. 37 § 1 K.p.a. Skarżąca przed wniesieniem skargi powinna wezwać organ do usunięcia naruszenia prawa.

Z wyjaśnień Ministra wynika, że Skarżący przed wniesieniem skargi do Sądu na bezczynność tego organu w przedmiocie nierozpoznania wniosku dotyczącego uzgodnienia statutu, nie wezwał Ministra do usunięcia naruszenia prawa w tym zakresie.

Należy jednocześnie podkreślić, że błędny jest pogląd Skarżącego, że w niniejszej sprawie nie było wymogu wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa. Wyrok NSA na który powołuje się Skarżący dotyczy bowiem sprawy z zakresu informacji publicznej, a dla skuteczności wniesienia skargi w tym przedmiocie nie wymaga się jej poprzedzenia środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 Ppsa, ponieważ - zgodnie z treścią art. 16 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. ustawy o dostępnie do informacji publicznej - przepisy K.p.a. stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania o udostępnienie informacji publicznej. W związku z tym przepisy K.p.a. nie mają zastosowania w zakresie pozostałych czynności podejmowanych przez organ na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, w tym do czynności materialno-technicznych w rozumieniu przepisu art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa.

Wobec tego wniesiona w niniejszej sprawie skarga jest przedwczesna i w konsekwencji niedopuszczalna.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz § 3 Ppsa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 1 sentencji.

W pkt 2 sentencji orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 Ppsa.