Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1113/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6550
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 183, art. 174, 184, art. 204 pkt 1
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 7, art. 77, art. 75, art. 156, art. 67, art. 71
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Maria Jagielska Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska Protokolant Anna Sobińska po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej S. J. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 314/14 w sprawie ze skargi S. J. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie płatności w ramach wsparcia bezpośredniego 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od S. J. na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa 2400 (dwa tysiące czterysta) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r., sygn. akt V SA/Wa 314/14 oddalił skargę S.J. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. z dnia [...] listopada 2013 r. w przedmiocie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w pomniejszonej wysokości. Do wyroku zgłoszono zdanie odrębne.

Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy:

W dniu 14 maja 2012 r. S.J. złożył wniosek o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na 2012 r. We wniosku zadeklarował następujące powierzchnie gruntów rolnych: 53,95 ha do jednolitej płatności obszarowej (JPO), 30,07 ha do uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych (UPO) oraz 2,70 ha do specjalnej płatności obszarowej do powierzchni upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych.

W dniu 17 stycznia 2013 r. w gospodarstwie skarżącego przeprowadzona została kontrola, która wykazała nieprawidłowości dotyczące kwalifikowalności deklarowanych we wniosku powierzchni.

Kierownik Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (ARiMR) decyzją z dnia [...] maja 2013 r. nr [...] przyznał skarżącemu: 1) jednolitą płatność obszarową w wysokości 28469,82 zł; 2) uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 3553,90 zł; 3) specjalną płatność do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych w wysokości 1553,61 zł.

Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w W., decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2013 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.

Wobec powyższego, po przeprowadzeniu ponownej kontroli administracyjnej oraz w oparciu o wyniki kontroli przeprowadzonych w gospodarstwie skarżącego, w dniu [...] października 2013 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją o nr [...] przyznał skarżącemu: 1) jednolitą płatność obszarową w wysokości 28469,82 zł, wynikającą z pomniejszenia o kwotę 7349,88 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości; 2) uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 3534,84 zł, wynikającą z pomniejszenia o kwotę 2372,26 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości oraz modulację płatności; 3) specjalną płatność do upraw roślin strączkowych i motylkowatych drobnonasiennych w wysokości 1553,61 zł, wynikającą z pomniejszenia o kwotę 174,84 zł ze względu na stwierdzone nieprawidłowości.

W wyniku rozpatrzenia odwołania, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją o [...] z dnia [...] listopada 2013 r., utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ II instancji stwierdził, że w trakcie kontroli na miejscu przeprowadzonej w gospodarstwie skarżącego wykryto nieprawidłowości, które polegały na niezgodności zadeklarowanej we wniosku powierzchni działek z powierzchnią stwierdzoną. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego nieprawidłowo przeprowadzonej kontroli przez pracowników ARiMR wskazał, że kontrola, która miała miejsce w dniu 17 stycznia 2013 r. polegała na weryfikacji powierzchni kwalifikowanych do płatności, weryfikacji uprawy zadeklarowanej we wniosku o przyznanie płatności i jej powierzchni oraz jej zgodności ze stanem faktycznym istniejącym na działkach rolnych. Stwierdził, że kontrola ta została przeprowadzona prawidłowo, zgodnie z przepisami prawa. Podkreślił, że ani w ustawodawstwie unijnym, ani też w krajowym nie ma jednoznacznych zapisów dotyczących terminów przeprowadzenia kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni, realizowanych w ramach obsługi wniosków o przyznanie płatności obszarowych oraz ONW. Przywołana zaś przez skarżącego preambuła nr 70 z rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009 odnosi się do kontroli przeprowadzanych w zakresie przestrzegania zasad wzajemnej zgodności, czyli przestrzegania wymogów i norm dotyczących dobrej praktyki rolnej, nie zaś do kontroli w zakresie kwalifikowalności powierzchni, czyli weryfikacji powierzchni uprawnionej do płatności.

Ponadto, organ II instancji zaznaczył, że kontrole powinny zostać zrealizowane w takim terminie, aby możliwe było wydanie decyzji do dnia 1 marca roku następującego po roku, w którym został złożony wniosek. Przeprowadzenie kontroli w dniu 17 stycznia 2013 r. było zatem prawidłowe, a przedłużający się termin wydania decyzji przez organ I instancji był wynikiem składanych przez wnioskodawcę zastrzeżeń do protokołu i trwającym postępowaniem wyjaśniającym w zakresie przeprowadzonej kontroli, zatem zarzut przeprowadzenia kontroli w roku kolejnym, innym niż rok złożenia wniosku, jest niezasadny.

Następnie, odnosząc się do złożonych przez skarżącego wyników pomiarów i opinii biegłego sądowego z zakresu geodezji organ wskazał, że szkice jakie zostały dołączone do opinii nie zostały wykonane na pokładzie mapowym, brak było również punktów odniesienia, co uniemożliwiło przeanalizowanie poprawności ich wykonania. Ponadto sprzęt, jakim posłużył się geodeta (...) nie przeszedł testów walidacji zgodnie ze wskazaniami służb technicznych Komisji Europejskiej zawartymi w dokumencie [...]. Natomiast rozbieżności pomiędzy wynikami uzyskanymi przez inspektorów ARiMR, a pomiarami przeprowadzonymi przez geodetę wynikają, w ocenie organu, z błędnej interpretacji art. 34 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1122/2009, zgodnie z którym "Tolerancja pomiaru jest określana przy uwzględnieniu 1,5 metrowej strefy buforowej wokół działki rolnej. Maksymalna tolerancja odnośnie do każdej działki rolnej nie może przekroczyć wartości bezwzględnej 1,0 ha".

Dalej organ zaznaczył, że z uwagi na zgłaszane przez skarżącego zastrzeżenia do raportu kontroli oraz z uwagi na treść dołączonej opinii biegłego sądowego z zakresu geodezji - E.M. - Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR podjął decyzję o powołaniu biegłego sądowego z zakresu rolnictwa, w celu przeprowadzenia oceny użytkowania rolniczego działek rolnych w gospodarstwie skarżącego. Jednakże z uwagi na fakt, że wygasły umowy dzierżawy kilku działek ewidencyjnych deklarowanych przez beneficjenta w 2012 r. nie udało się przeprowadzić czynności kontrolnych. Dlatego też, w ocenie organu odwoławczego, nieprawdą jest, że kontrola przy udziale biegłego sądowego nie odbyła się z winy ARiMR.

Podsumowując organ wskazał, że kontrola w gospodarstwie wnioskodawcy przeprowadzona została w sposób prawidłowy i rzetelny w oparciu o obowiązujące w tym zakresie przepisy w związku z czym organ nie znalazł podstaw do podważenia jej wiarygodności.

Skarżący nie zgodził się z powyższą decyzją i złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i ponowił argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wymienionym na wstępie wyrokiem z dnia 14 stycznia 2015 r. oddalił skargę i przypomniał, że w dniu 17 stycznia 2013r. w gospodarstwie S.J. inspektorzy terenowi przeprowadzili kontrolę w zakresie kwalifikowalności powierzchni metodą inspekcji terenowej w odniesieniu do wszystkich działek rolnych deklarowanych we wniosku o przyznanie płatności. Pomiar działek został zrealizowany przez urządzenie pomiarowe GPS Trimble Geo XM, które przeszło testy walidacyjne i które posiadało zaświadczenie o zakwalifikowaniu go do stosowania w trakcie realizacji pomiarów powierzchni działek rolnych. Wykorzystano posiadane podkłady ewidencyjne. Kontrolę przeprowadzono powierzając czynności jednostce organizacyjnej dysponującej odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi, a wykonały ją osoby upoważnione na podstawie § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007r. w sprawie warunków, jakie powinny spełniać jednostki organizacyjne, którym można powierzyć przeprowadzenie kontroli dotyczących płatności do gruntów rolnych i płatności cukrowej oraz roślin energetycznych przeznaczonych na cele energetyczne (Dz. U. Nr 57, poz. 383, z późn. zm.;, dalej: ‘’rozporządzenie’’).

Sąd I instancji wyjaśnił również, że ustalenie maksymalnej powierzchni kwalifikowanej w ramach działki referencyjnej (PEG) następuje w trakcie prowadzonej kontroli na podstawie bezpośredniego pomiaru wykonanego przez osobę upoważnioną na aktualnym obrazie ortofotomapy. Ortofotomapy cyfrowe są podstawowymi dokumentami do wykonywania pomiarów i kompleksowej oceny powierzchni kwalifikowanej w ramach działki, a w rozpoznawanej sprawie, organ wziął pod uwagę żądania skarżącego, ale przede wszystkim zdjęcia na obrazie ortofotomapy dostępnej w systemie informacji graficznej w Zintegrowanym Systemie Zarządzania i Kontroli.

WSA wyjaśnił również, że raport z czynności kontrolnych został sporządzony, a później jeszcze ponownie zweryfikowany przez [...] Biuro Kontroli na Miejscu, gdzie nie stwierdzono w sposobie jego sporządzenia i w przeprowadzonej kontroli, nieprawidłowości. Po ponownej analizie wyników kontroli i konsultacji z inspektorami terenowymi przeprowadzającymi kontrolę w gospodarstwie skarżącego biuro szczegółowo opisało swoje wnioski i dogłębnie wyjaśniło przyczyny, dla których nie można było wziąć pod uwagę opinii biegłej sądowej. Sąd I instancji podkreślił przy tym, że pracownicy terenowi biura posiadają aktualne dane współrzędnych granic działek ewidencyjnych, zgodnych z zasobami ewidencji gruntów i budynków. W tej sytuacji, zdaniem Sądu, nie było podstaw do stwierdzenia, iż kontrola była przeprowadzona nieprawidłowo.

WSA stwierdził również, że ekspertyza przygotowana przez biegłego sądowego z zakresu geodezji mgr inż. E.M., zwłaszcza szkice dołączone do ekspertyzy nie zostały sporządzone na podkładzie mapowym, brak było także punktów odniesienia, stąd nie można było dokonać analizy poprawności ich wykonania. Ponadto sprzęt, wykorzystany przez geodetę M.M., nie przeszedł testów walidacji.

Sąd I instancji wyjaśnił również, że przyczyną braku możliwości przeprowadzenia ponownej kontroli w dniu 29 maja 2013 r. przez biegłego sadowego w celu przeprowadzenia oceny użytkowania rolniczego działek było wygaśnięcie umów dzierżawy kilku działek ewidencyjnych deklarowanych przez beneficjenta w roku 2012. Zauważył, iż taka kontrola nie byłaby uprawniona do stwierdzenia powierzchni działek i zaistnienia (bądź nie) nieprawidłowości w zadeklarowanych we wniosku działkach.

Odnośnie naniesienia w niektórych miejscach raportu poprawek, WSA zaznaczył, że zostały one uczynione w trakcie obsługi formalnej. Cały raport był przedmiotem dwukrotnej kontroli przez wyspecjalizowaną komórkę ARiMR - Biuro Kontroli na Miejscu i wobec tego nie było podstaw do kwestionowania rzetelności dokonanych kontroli, ani też do przeprowadzenia przed Sądem następnej weryfikacji.

S.J. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji.

Wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niezastosowanie art. 145 § 1 p.p.s.a. i nie uwzględnienie, że zaskarżona decyzja naruszyła art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 8 k.p.a., art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., art. 156 k.p.a. przez nieuwzględnienie przedstawionych przez skarżącego dowodów, nie przeprowadzenie dowodów uzupełniających w tym powtórnych oględzin, opinii biegłego z zakresu rolnictwa, a ponadto nierozważnie wszystkich faktów i dowodów, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy, nie wyjaśnienie okoliczności spornych, oparcie ustaleń faktycznych na mało wiarygodnych i nierzetelnych dowodach.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. wniósł o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania.

S.J. w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. wniósł o uzupełnienie skargi kasacyjnej poprzez dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego z zakresu geodezji – powołanego przez Sąd Rejonowy w [...] w sprawie o sygn. akt [...] – w sprawie o ustalenie rzeczywistej powierzchni obszarów działek rolnych we wsiach: [...] oraz przychylenie się do skargi złożonej przez pełnomocnika

Dyrektor [..] Oddziału Regionalnego ARIMR w W. w piśmie z dnia [...] października 2016 r. stwierdził, że sporządzony w postępowaniu cywilnym raport biegłego nie może być dowodem, który w sposób rzetelny wskazuje faktyczną powierzchnię działek rolnych, która ma stanowić podstawę do przyznania płatności bezpośrednich na rok 2012. Ponadto wniósł o dołączenie do akt sprawy i przeprowadzenie dowodu na okoliczności wynikające z pisma biegłego z dnia 16 listopada 2015 r. odnoszące się do przeprowadzonej kontroli.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna została oddalona z uwagi na brak usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jed. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy.

Zasada związania granicami skargi kasacyjnej determinuje zakres kontroli instancyjnej, jaką Naczelny Sąd Administracyjny powinien podjąć w celu stwierdzenia ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega więc na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz na kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w zakresie wskazanym w zarzutach przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach powołanych podstaw kasacyjnych. Zakres kognicji Naczelnego Sądu Administracyjnego wyznaczają sformułowane przez skarżącego zarzuty, oparte na ustawowych podstawach i uzasadnione w treści skargi kasacyjnej.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2). Oceniając zarzut naruszenia przepisów postępowania przede wszystkim należy wskazać, iż stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzut ten może zostać uwzględniony jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W rozpoznanej sprawie skarga kasacyjna została oparta na drugiej z podstaw kasacyjnych.

Na gruncie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w Pełnym Składzie z dnia 26 października 2009 r. (I OPS 10/09; publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl) należy uznać, że brak powiązania w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez sąd I instancji przepisów k.p.a. z naruszeniem stosowanych przez ten sąd przepisów p.p.s.a. nie dyskwalifikuje samej skargi kasacyjnej i nie może prowadzić do nierozpoznania merytorycznego jej zarzutów. Dlatego NSA w składzie orzekającym w tej sprawie uznał, że powiązanie naruszenia przepisów k.p.a. z przepisem art. 145 § 1 p.p.s.a. bez wskazania na konkretną jednostkę redakcyjną tego paragrafu nie stoi na przeszkodzie rozpoznaniu skargi kasacyjnej.

Skarżący kasacyjnie zarzuca Sądowi I instancji, iż nie dostrzegł, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów art.: 6, 7, 8, 75 § 1, 77 § 1, 80 i 156 k.p.a.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że zasady i tryb przyznawania rolnikom płatności bezpośredniej i płatności uzupełniającej oraz przeprowadzania kontroli zostały, w zakresie przepisów prawa krajowego, unormowane w ustawie z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (t.jed. Dz.U. z 2012 r., poz. 1164, ze zm., dalej: ustawa o płatnościach).

Przepis art. 3 ust. 1 ww. ustawy stanowi, że z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach Unii Europejskiej, o których mowa w art. 1 pkt 1 ustawy, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej. Według art. 3 ust. 2 w postępowaniu w sprawie dotyczącej płatności bezpośredniej (...) organ, przed którym toczy się postępowanie: stoi na straży praworządności, jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania, zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się.

Ponadto, strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 3 ust. 3 ustawy).

Porównanie tej regulacji z zasadami ogólnymi wymienionymi w k.p.a. wskazuje, że na podstawie art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o płatnościach, wynikające z k.p.a. obowiązki dowodowe organów administracji doznały istotnych ograniczeń: organy zobowiązane są jedynie do wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego wskazanego przez stronę, nie ciąży na nich natomiast obowiązek aktywnego poszukiwania dowodów na poparcie uprawnienia wnioskodawcy do otrzymania płatności.

Przeniesienie w art. 3 ust. 2 ustawy o płatnościach ciężaru dowodu na stronę postępowania oznacza, że bezskutecznym jest powoływanie w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. na naruszenie tych przepisów k.p.a., które nakładają na organ obowiązek inicjatywy dowodowej.

Przywołane przepisy ustawy o płatnościach wyłączyły w postępowaniu o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego stosowanie art. 7 i 77 § 1 k.p.a. Dlatego w sprawie nie można było skutecznie zarzucić organom prowadzącym postępowanie naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Nie może odnieść zamierzonego skutku odniesienie się w uzasadnieniu skargi kasacyjnej (zarzut taki nie został podniesiony) do przepisów art. 67 i 71 zd. 2 k.p.a. w celu wykazania nieprawidłowości protokołu kontroli z dnia 17 stycznia 2013 r. Wobec odwołania się w tym zakresie do uzasadnienia zdania odrębnego zgłoszonego do zaskarżonego wyroku, NSA wyjaśnia, że zdanie odrębne w sposób oczywisty nie jest stanowiskiem Sądu I instancji, a wyrażony w uzasadnieniu zdania odrębnego pogląd co do nieprawidłowości ww. protokołu kontroli nie znajduje uzasadnienia w aktach sprawy. Naniesione w niektórych miejscach protokołu adnotacje bez parafki osób sporządzających są efektem ponownej analizy dokumentacji pokontrolnej. O wynikach tej analizy strona została szczegółowo poinformowana pismem ARiMR z dnia 19 kwietnia 2013r. (k. 136 akt. adm.), w którym omówiono wszystkie naniesione na protokole adnotacje, łącznie z informacjami o zrobieniu kolejnych zdjęć niektórych działek w celu udokumentowania ich stanu, co zauważył i zaakceptował WSA w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku.

Skarżący kasacyjnie zarzucił również naruszenia art. 75 § 1 k.p.a., wskazując że nie jest zgodne z art. 75 § 1 k.p.a. ustalenie bez wyraźnej podstawy prawnej, że pewne fakty mogą być udowodnione jedynie za pomocą ściśle określonych dowodów, nie wyjaśnił jednak o jakie fakty i dowody chodzi. Podniósł również, że w rozpoznanej sprawie "zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób nieusprawiedliwiony i niezrozumiały ograniczone zostaje do wybranych dowodów" oraz że "Trudno też określić jakim kryterium kierował się organ administracji różnicując w pewien sposób środki dowodowe." Nie wskazał jednak jakie środki dowodowe na skutek "ograniczenia" nie zostały przeprowadzone oraz na czym polegało "zróżnicowanie" środków dowodowych. Brak uzasadnienia tego zarzutu uniemożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do niego.

Podobnie NSA nie może dokonać oceny trafności zarzutu naruszenia art. 80 k.p.a., ponieważ w uzasadnieniu skargi kasacyjnej brak jakiegokolwiek odniesienia do tego przepisu.

Nie może odnieść zamierzonego skutku również zarzut naruszenia prawa, które miałoby uzasadniać stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, to jest zarzut naruszenia art. 156 k.p.a. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że rażącego naruszenia prawa skarżący upatruje w naruszeniu art. 7 i 77 § 1 k.p.a., które jak wyżej wyjaśniono nie miały zastosowania w sprawie.

W związku z powyższym, brak jest również podstaw do uznania, że skarżący kasacyjnie wykazał, iż organy administracji nie działały na podstawie przepisów prawa lub prowadziły postępowanie w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej.

Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnia, że nie mógł uwzględnić zawartego w piśmie z dnia 18 grudnia 2015 r. wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego powołanego przez Sąd Rejonowy w G., ponieważ nie przeprowadza postępowania dowodowego, o jakim mowa w art. 106 § 3 p.p.s.a., gdyż przepis ten jest adresowany do Sądu I instancji.

Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną. O kosztach postepowania NSA orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.