Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1119/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6090 Budownictwo wodne, pozwolenie wodnoprawne
Hasła tematyczne: Wodne prawo
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 401 ust 1
journal: Dz.U. 2018 poz 2268
law: Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r Prawo wodne - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Marzena Milewska-Karczewska Sędziowie: sędzia WSA Anna Sękowska asesor WSA Anna Sidorowska-Ciesielska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 22 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi Burmistrza [...] na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia [...] marca 2019 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania oddala skargę


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z [...] marca 2019 r. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie stwierdził niedopuszczalność odwołania Burmistrza T. (dalej: skarżący) od decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni w L. z [...] stycznia 2019 r. udzielającej P. S.A. w P. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych oczyszczalni ścieków w F.

W uzasadnieniu organ odwoławczy przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy:

Dyrektor Zarządu Zlewni w L. decyzją z [...] stycznia 2019 r. udzielił P. S.A. w P. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu do urządzeń kanalizacyjnych oczyszczalni ścieków w F. gmina R. powiat p., będącej własnością gminy R., ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego z myjni samochodowej zlokalizowanej na terenie istniejącej stacji paliw P. w T. przy ul. [...]. Odwołanie od tej decyzji wniósł Burmistrz T..

Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie, stwierdzając niedopuszczalność odwołania Burmistrza T., uznał, że skarżący nie jest podmiotem, na który będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód ani podmiotem znajdującym się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Tymczasem stroną postępowania w sprawach dotyczących pozwoleń wodnoprawnych, stosownie do art. 401 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz.U. z 2018 r., poz. 2268) jest wnioskodawca oraz podmioty, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód, lub podmioty znajdujące się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. W tej sprawie stronami są P. w P. (wnioskodawca) oraz Gminne P. Sp. z o.o. jako właściciel urządzeń kanalizacyjnych, do których wprowadzane będą ścieki przemysłowe zawierające substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego. Inwestycja będzie zrealizowana na działkach, które wg ewidencji gruntów stanowią własność P. w P.a zasięg oddziaływania zamierzonego korzystania z wód nie będzie wykraczał poza obręb tego terenu, co ogranicza udział innych stron w tym postępowaniu. Burmistrz T. nie posiada statusu strony w tym postępowaniu, ponieważ nie spełnia przesłanek określonych w art. 401 ust. 1 Prawa wodnego.

Skargę na postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] marca 2019 r. wniósł Burmistrz T., zarzucając art. 77 § 1 K.p.a. Skarżący podniósł, że w dniu 31 grudnia 2018 r. do urzędu wpłynęło zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie wydania pozwolenia wodnoprawnego dla P. S.A. na szczególne korzystanie z wód polegające na wprowadzaniu ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych innych podmiotów, pochodzących z myjni samochodowej w T. na terenie [...], powiat p., województwo [...], gdzie Burmistrz T. został wskazany jako stronę niniejszego postępowania. Po zapoznaniu się z zebranym materiałem dowodowym Burmistrz T., pismem z 4 stycznia 2019 r. odniósł się do proponowanego przez inwestora sposobu zagospodarowania ścieków tj: transportu ścieków do instalacji oczyszczania eksploatowanej przez spółkę "[...]". jako niezgodnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy T. z dnia [...] października 2000 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] listopada 2000 r. Nr [...], poz. [...]). W przedmiotowym planie w § 85 ust. 1 pkt 4 wskazano, iż "...dopuszcza się do czasu realizacji kanalizacji sanitarnej stosowanie szczelnych zbiorników na ścieki..." W przypadku działek, na których zrealizowano budowę obiektu [...] część zabudowań już włączono do urządzeń kanalizacyjnych. Jednocześnie art. 5 ust. 1 pkt 2 z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazuje, iż tylko gdy nieruchomość jest wyposażona w przydomową oczyszczalnię ścieków na jej właścicielu nie ciąży obowiązek przyłączenia do istniejącej sieci kanalizacyjnej. Oczywiście w przypadku ścieków przemysłowych istnieje jeszcze obowiązek wystąpienia do eksploatatora sieci kanalizacyjnej o udzielenie zgody na wprowadzanie do urządzeń kanalizacyjnych, ścieków przemysłowych, zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego jednak w aktach przedmiotowej sprawy nie figuruje zgoda lub odmowa eksploatatora sieci kanalizacyjnej tj: Gminy T. na przyjęcie lub nie ścieków przemysłowych. Skarżący podniósł, że przedmiotowa myjnia zasilana jest w wodę z wodociągu eksploatowanego przez Gminę T.. Tabor asenizacyjny transportujący ścieki do oczyszczalni ścieków w miejscowości F. oddziaływać będzie poprzez powstanie związków chemicznych, pochodzących ze spalania paliw oraz hałas emitowany przy napełnianiu zbiornika asenizacyjnego na tereny nie tylko przyległe do [...], ale również na tereny położone wzdłuż ciągów komunikacyjnych, którym ścieki będą docierały do instalacji oczyszczalni ścieków w F..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia niedopuszczalność odwołania oraz uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne (art. 134 K.p.a.). Niedopuszczalność odwołania, o której mowa w art. 134 K.p.a. może wynikać z przyczyn o charakterze przedmiotowym, jak również podmiotowym. Niedopuszczalność odwołania z przyczyn podmiotowych obejmuje sytuacje wniesienia odwołania przez osobę niemającą legitymacji do wniesienia tego środka zaskarżenia albo przez stronę niemającą zdolności do czynności prawnych (art. 30 § 2 K.p.a.), lub odwołanie zawiera braki formalne, np. wynikające z art. 63 K.p.a. (por. wyrok NSA z 20 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 2045/16).

W postępowaniu w sprawie pozwolenia wodnoprawnego pojęcie strony, o którym mowa w art. 28 K.p.a. (każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek), zostało zawężone przez przepis art. 401 ust. 1 Prawa wodnego do

wnioskodawcy oraz podmiotów, na które będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód, lub podmiotów znajdujących się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych, co oznacza, że w postępowaniu w sprawie pozwolenia wodnoprawnego stronami, w rozumieniu art. 28 K.p.a., są osoby wymienione w art. 401 ust. 1 Prawa wodnego.

Z akt sprawy nie wynika, że skarżący jest podmiotem, na który będzie oddziaływać zamierzone korzystanie z wód ani podmiotem znajdującym się w zasięgu oddziaływania planowanych do wykonania urządzeń wodnych. Skarżący nie powołuje się też na żadne takie okoliczności. Skarżący nie wskazuje, że posiada tytuł prawny do nieruchomości znajdującej się w obszarze oddziaływania urządzeń wodnych związanych z planowanym przedsięwzięciem ani na to, że będzie na niego oddziaływać zamierzone korzystanie z wód. Podnoszone przez skarżącego zarzuty dotyczące naruszenia przez organ pierwszej instancji ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T. zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy T. z dnia [...] października 2000 r. (Dz. Urz. Województwa [...] z dnia [...] listopada 2000 r. Nr [...], poz. [...]) stanowią polemikę ze stanowiskiem przyjętym w decyzji z [...] stycznia 2019 r., że pozwolenie wodnoprawne nie narusza miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy T.. Zarzuty te nie stanowią uzasadnienia dla przyjęcia, że skarżący jest stroną postępowania w rozumieniu art. 401 ust. 1 Prawa wodnego.

Na zmianę stanowiska w tej sprawie nie wpływa także okoliczność, że przedmiotowa [...] zasilana jest w wodę z wodociągu eksploatowanego przez Gminę T., albowiem nie świadczy o tym, że zamierzone korzystanie z wód (wprowadzanie ścieków przemysłowych do urządzeń kanalizacyjnych oczyszczalni ścieków w innej gminie) będzie oddziaływać na skarżącego. Nie podważa prawidłowości zaskarżonej decyzji podnoszona w skardze argumentacja, że tabor asenizacyjny transportujący ścieki do oczyszczalni ścieków w miejscowości F. oddziaływać będzie poprzez powstanie związków chemicznych, pochodzących ze [...] oraz hałas emitowany przy napełnianiu zbiornika asenizacyjnego na tereny nie tylko przyległe do [...], ale również na tereny położone wzdłuż ciągów komunikacyjnych, którym ścieki będą docierały do instalacji oczyszczalni ścieków w F. Argumentacja ta nie została w żaden sposób powiązana z indywidualną sytuacją prawną skarżącego, w zakresie oddziaływania na niego planowanego sposobu korzystania z wód.

Doręczenie skarżącemu przez organ pierwszej instancji zawiadomienia o wszczęciu postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód nie prowadzi automatycznie do przyjęcia, że skarżący staje się stroną w tym postępowaniu. Z uwagi na to, że z akt sprawy nie wynika, aby skarżący był jednym z podmiotów, o których mowa w art. 401 ust. 1 Prawa wodnego, to takie zawiadomienie może mieć jedynie walor informacyjny.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy, mając na uwadze okoliczności, na które powołuje się skarżący, miał podstawy do przyjęcia, że nie spełnia on warunków określonych w art. 401 ust. 1 Prawa wodnego. Nie ma podstaw do przyjęcia, że wskutek naruszenia art. 77 K.p.a. doszło do wadliwego stwierdzenia niedopuszczalności odwołania.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325), oddalił skargę.