Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 625/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2020-07-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6199 Inne o symbolu podstawowym 619
Skarżony organ: Prokurator
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję i umorzono postępowanie - art. 145 §3 ustawy PoPPSA

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędzia WSA Danuta Kania, Sędzia WSA Iwona Maciejuk, , Protokolant referent stażysta Adrianna Siniarska, , po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2020 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego od [...] stycznia 2017 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] grudnia 2019 r.; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego A. M. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] Prokurator Generalny, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie przyznania A.M. dodatku wyrównawczego od dnia [...] stycznia 2017 r.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Decyzją z [...] grudnia 2019 r. Prokurator Generalny, na podstawie art. 80 ust 2-4 i art.104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1726 z późn. zm.) oraz art. 32 i art. 41 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o prokuraturze (Dz. U. z 2016 r., poz. 178 z późn. zm.) – zwanej dalej Przepisami wprowadzającymi, w związku ze zmianą kwoty wynagrodzenia prokuratora z tytułu zmiany kwoty stanowiącej podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w danym roku, przyznał skarżącemu od dnia [...] stycznia 2017 r. dodatek wyrównawczy w kwocie 4724,23 zł miesięcznie brutto.

Na wstępie Prokurator Generalny wyjaśnił, że wobec treści art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.), jest związany oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w prawomocnym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 590/17 w sprawie ze skargi A. M. na decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] lutego 2017 roku nr [...] w przedmiocie dodatku wyrównawczego.

Jako organ właściwy do wydania decyzji w przedmiocie przyznania dodatku wyrównawczego podniósł, że wydana decyzja ma charakter deklaratoryjny, działa wstecz (ex tunc), stąd uwzględnia przepisy prawa obowiązujące w dacie wydania pierwotnej zaskarżonej decyzji tj. w chwili zaistnienia zdarzenia prawnego leżącego u podstaw wydania zaskarżonej decyzji oraz zgodnie ze stanem faktycznym obowiązującym w tej dacie, czyli według stanu prawnego i faktycznego na dzień [...] grudnia 2016 r.

Prokurator Generalny wskazał w związku z powyższym, że decyzją z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...], na podstawie art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających, przeniósł A. M. z dniem [...] kwietnia 2016 r. na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...], z zachowaniem tytułu "prokuratora byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku. Organ zaznaczył, że data początkowa do dodatku za długoletnią pracę liczona jest od dnia [...] września 2000 r.

Na mocy decyzji Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] pkt [...] (nr ewid. [...]) A.M. został wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale [...] Prokuratury Rejonowej [...] w [...], zaszeregowane do stopnia etatowego podpułkownika i grupy uposażenia U:15, przy czym data początkowa służby wojskowej do dodatku za długoletnią służbę wojskową ustalona została na dzień [...] lutego 2005 r.

Powołując się na treść art. 78 ust. 1, art. 79 i art. 80 ust. 1 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, § 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2213), § 28 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 listopada 2014 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1618 z późn. zm.), Prokurator Generalny wyjaśnił, że miesięczna kwota uposażenia należna skarżącemu na zajmowanym stanowisku służbowym wynosi 6.278,40 zł, a jej składnikami są: stawka uposażenia zasadniczego dla grupy uposażenia U:15A (zach.) tj. 5.760,00 zł oraz dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 9% należnego uposażenia zasadniczego, tj. 518,40 zł.

Przytaczając treść art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych Prokurator Generalny podniósł, że w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem, a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym.

Wobec powyższego i w oparciu o § 2 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 kwietnia 2010 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. z 2010 r., Nr 56, poz. 339), Prokurator Generalny wskazał, że z dniem przeniesienia na stanowisko prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...] skarżący posiadał prawo do wynagrodzenia zasadniczego na stanowisku prokuratora prokuratury okręgowej w stawce czwartej z zastosowaniem mnożnika 2,36 do podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora. Wynagrodzenie to, na mocy art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających, zostało mu zachowane.

Prokurator Generalny podał nadto, że zgodnie z treścią art. 123 ustawy z dnia 28 stycznia 2016 r. - Prawo o prokuraturze i Komunikatem Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2016 r. (M. P. z 2016 r., poz. 782), podstawą ustalenia wynagrodzenia zasadniczego prokuratora w 2017 r. było przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2016 r., które wyniosło 4.019,08 zł.

Wobec powyższego Prokurator Generalny ustalił że kwota łącznego uposażenia, należna A. M. od dnia [...] stycznia 2017 r., jest tożsama zwaloryzowanej kwocie wynagrodzenia prokuratora wynikającej z zachowania prawa do wynagrodzenia na dotychczas zajmowanym stanowisku prokuratora, w skład której wchodzą:

– wynagrodzenie zasadnicze w kwocie wynikającej z ostatnio przysługującej stawki wynagrodzenia zasadniczego na stanowisku prokuratora w zniesionej Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...], tj. czwartej stawki z zastosowaniem mnożnika 2,36 do podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego tj. 9.485,03 zł,

– dodatek za długoletnią pracę w wysokości 16% wynagrodzenia zasadniczego tj. 1.517,60 zł.

Uwzględniając powyższe Prokurator Generalny uznał, że skoro kwota dodatku wyrównawczego przysługująca A. M. od dnia [...] stycznia 2017 r. stanowi różnicę pomiędzy kwotami wynagrodzenia – 11.002,63 zł, a należnego uposażenia na zajmowanym stanowisku służbowym – 6.278,40 zł i wynosi 4.724,23 zł.

We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy A. M. zarzucił decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. błąd w ustaleniach faktycznych co do zajmowanego przez niego przed [...] kwietnia 2016 r. stanowiska i przysługującego mu wówczas wynagrodzenia, które w myśl przepisu art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających powinno zostać zachowane. W konsekwencji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 41 § 1, art. 43 § 2 w zw. z art. 41 § 2 Przepisów wprowadzających, poprzez nieuwzględnienie przy wymiarze dodatku wyrównawczego wynagrodzenia nabytego na ostatnio zajmowanym stanowisku tj. stanowisku "[...]-prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej" oraz przyznania prawa do piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego (mnożnik 2,50).

W związku z powyższym wniósł o przeprowadzenie dowodu ze wskazanych we wniosku dokumentów. Wniósł również o wystąpienie do Szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego o nadesłanie etatu byłej Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] (według stanu na dzień [...] kwietnia 2016 r.) i dopuszczenie dowodu z tego dokumentu na okoliczność tego, że stanowisko zajmowane przez niego w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] było odrębnym stanowiskiem od stanowiska prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...], a tym samym, że każde stanowisko etatowe Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] miało odrębny numer, parametry i w związku z powyższym podstawą do ustalenia uposażenia skarżącego było i jest stanowisko etatowe [...] wojskowej prokuratury okręgowej ([...]) Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] (etat [...]), na którym przysługiwało mu uposażenie składające się z uposażenia zasadniczego według grupy uposażenia U:15A, dodatku za długoletnią służbę wojskową oraz dodatku wyrównawczego, którego wysokość była ustalana adekwatnie do wysokości wynagrodzenia prokuratora pełniącego funkcję [...] w prokuraturze okręgowej i pobierającego dodatek funkcyjny.

W związku z powyższym wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez przyznanie mu dodatku wyrównawczego we właściwej wysokości, z uwzględnieniem wszystkich norm prawnych dotyczących jego sytuacji faktycznej i prawnej.

Prokurator Generalny, rozpoznając ponownie sprawę, nie zgodził się z zarzutami zawartymi we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i decyzją z dnia [...] stycznia 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] grudnia 2019 r.

W uzasadnieniu decyzji wskazał, że zgadza się z argumentacją przedstawioną we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, że z punktu widzenia przepisów wojskowych A.M. zajmował stanowisko służbowe [...] Wydziału [...] Prokuratury Okręgowej w [...]. Organ wyjaśnił jednak, że stanowisko to było zaszeregowane do grupy uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych U:15A. Natomiast na mocy decyzji Nr [...] pkt [...] Ministra Sprawiedliwości - Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2016 r. A. M. został wyznaczony na stanowisko służbowe prokuratora prokuratury rejonowej w Dziale [...] Prokuratury Rejonowej [...] w [...] zaszeregowane do grupy uposażenia U:15. Zatem zgodnie z art. 79 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych łączna wysokość wojskowego uposażenia A.M. wynosiła 6.278,40 zł (zachowana stawka dla grupy uposażenia U: 15A – 5.760,00 zł + dodatek za długoletnią służbę wojskową 9% - 518,40 z). Podkreślono, że należność ta została w pełnej wysokości uwzględniona przy określaniu wynagrodzenia A. M. jako prokuratora. W tym zakresie miał zastosowanie art. 80 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który stanowi, że w przypadku, gdy miesięczne uposażenie żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych jest niższe od miesięcznego wynagrodzenia prokuratora na takim samym stanowisku i pełnionej funkcji, żołnierzowi przysługuje dodatek wyrównawczy w wysokości różnicy między tym wynagrodzeniem, a uposażeniem należnym na zajmowanym stanowisku służbowym. W ocenie Prokuratora Generalnego dopiero tak ustalone wynagrodzenie podlegało zachowaniu na mocy art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających. Pojęcie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku", zawarte w treści ww. przepisu oznacza zdaniem Prokuratora Generalnego, zachowanie przez przenoszonego w tym trybie prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku prokuratorskim w kwocie wynikającej z przysługującej mu w dniu przeniesienia stawki oraz dodatku za długoletnią pracę. W przypadku A.M. była to kwota 11.002,63 zł.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję z dnia [...] stycznia 2020 r. A. M., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił zaskarżonej decyzji:

I. naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, skutkujące nieważnością zaskarżonej decyzji z przyczyn określonych w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., tj. wydanie wobec skarżącego decyzji przyznającej mu dodatek wyrównawczy od dnia [...] stycznia 2017 r. podczas gdy ostateczną decyzją z dnia [...] października 2018 r. Prokurator Generalny przyznał już skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia [...] stycznia 2017 r.;

ponadto - z ostrożności procesowej w przypadku niepodzielenia przez Sąd ww. zarzutu prowadzącego do nieważności zaskarżonej decyzji - zaskarżonej decyzji zarzucił:

II. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

a) art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że termin "prawo do wynagrodzenia" użyty w tym przepisie nie odnosi się do wszystkich składników uposażenia żołnierza zawodowego - prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury, a jedynie tylko do tych jego składników, które wiążą się z zajmowaniem stanowiska prokuratorskiego podczas, gdy skarżący jest żołnierzem zawodowym i składniki jego uposażenia reguluje ustawa o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych;

b) art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających, poprzez jego niezastosowanie i niezaliczenie skarżącemu (do okresu od którego zależy prawo do nabycia bezpośrednio wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego) okresu kolejnych 5 lat począwszy od dnia [...] czerwca 2011 r., od kiedy to skarżącemu przyznano - w związku z wyznaczeniem na stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] - prawo do czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego;

c) art. 41 § 2 Przepisów wprowadzających, poprzez jego błędną wykładnię, prowadzącą do jego niezastosowania i w konsekwencji ustalenia wysokości dodatku wyrównawczego na podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy poprawna wykładnia tego przepisu skutkować powinna przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego;

d) art. 41 § 2 Przepisów wprowadzających w zw. z art. 124 § 5 ustawy - Prawo o prokuraturze w zw. z art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających, poprzez ich niezastosowanie i w konsekwencji ustalenie wysokości dodatku wyrównawczegona podstawie wynagrodzenia zasadniczego według czwartej stawki wynagrodzenia zasadniczego, podczas gdy zastosowanie ww. przepisów skutkować powinno przyznaniem skarżącemu dodatku wyrównawczego w wysokości uwzględniającej wynagrodzenie zasadnicze według piątej stawki wynagrodzenia zasadniczego

e) załącznika do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych poprzez przyjęcie, że stawka uposażenia w grupie U:15A wynosi 5.760,00 zł podczas gdy wysokość stawki uposażenia w grupie U:15A wyniosła 6.240,00 zł.

Podnosząc powyższe zarzuty pełnomocnik skarżącego wniósł o stwierdzenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. nieważności decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] stycznia 2020 r., jak i poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r., ewentualnie - z ostrożności procesowej - uchylenie w całości zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji oraz zobowiązanie - na podstawie art. 145a § 1 P.p.s.a. - Prokuratora Generalnego do wydania decyzji przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy w kwocie [...] zł począwszy od dnia [...] stycznia 2017 r., jak również o zasądzenie od Prokuratora Generalnego na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego wskazał, że zaskarżona decyzja została poprzedzona decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] grudnia 2019 r. Decyzja ta miała na celu ustalenie skarżącemu wysokości dodatku wyrównawczego za okres od dnia [...] stycznia 2017 r. Tymczasem ten sam organ ostateczną decyzją z dnia [...] października 2018 r. nr [...] również przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy (w innej wysokości) za ten sam okres, tj. od dnia [...] stycznia 2017 r. Pełnomocnik skarżącego dodał, że decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. Prokurator Generalny utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] października 2018 r., jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 września 2019 r. sygn. akt II SA/Wa 234/19 uchylił decyzję Prokuratora Generalnego z dnia [...] grudnia 2018 r. Konsekwencją ww. wyroku było wydanie przez Prokuratora Generalnego decyzji z dnia [...] stycznia 2020 r.

W ocenie pełnomocnika skarżącego wobec powyższego oczywistym jest, że w obrocie prawnym są dwie ostateczne decyzje, które określają skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia [...] stycznia 2017 r. Przy czym pierwsza została wydana decyzja z dnia [...] października 2018 r., zatem decyzja z dnia [...] grudnia 2019 r. reguluje ponownie kwestię, która już raz była przedmiotem rozstrzygnięcia tego samego organu administracji. Stosownie zaś do treści art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. nieważna jest decyzja, która dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną. Zaś decyzja ostateczna - w myśl art. 16 § 1 K.p.a. - to taka decyzja, od której nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy.

Pełnomocnik skarżącego wskazał nadto, że w skardze podnosi także zarzuty materialno-prawne jedynie z ostrożności procesowej.

Wobec powyższego podniósł, że na podstawie przepisu art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających skarżący (mimo przeniesienia na stanowisko prokuratora prokuratury rejonowej) zachował prawo do wynagrodzenia na ostatnio zajmowanym stanowisku. Przed dniem [...] kwietnia 2016 r. (przed dniem przeniesienia na stanowisko prokuratora prokuratury rejonowej) skarżący na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2014 r. Nr [...] zajmował stanowisko służbowe "[...]wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]", które objął z dniem [...] sierpnia 2014 r.

Pełnomocnik skarżącego wskazał również, że z dniem [...] czerwca 2014 r. Naczelny Prokurator Wojskowy powierzył skarżącemu funkcję [...] (co w żaden sposób nie przełożyło się na wynagrodzenie - uposażenie - skarżącego), zatem skarżący od [...] czerwca 2014 r. do [...] lipca 2014 r. pełnił wyłącznie funkcję [...] prokuratury okręgowej Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]. Natomiast od dnia [...] sierpnia 2014 r. skarżący zajmował stanowisko [...] prokuratury okręgowej Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] (co natychmiast przełożyło się na wysokość jego uposażenia, i co potwierdza treść decyzji Wojskowego Prokuratora Okręgowego w [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r.). W ocenie pełnomocnika skarżącego ww. okoliczności wskazują na to, że otrzymywana przed dniem [...] kwietnia 2016 r. przez skarżącego część dodatku wyrównawczego - sporna w niniejszej sprawie - związana była z zajmowaniem przez skarżącego stanowiska, a nie pełnieniem funkcji [...] prokuratury okręgowej Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...].

Odnosząc się do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. art. art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających pełnomocnik skarżącego zauważył, że Prokurator Generalny błędnie utożsamia "prawo do wynagrodzenia na dotychczasowym stanowisku" ze stawką wynagrodzenia zasadniczego i dodatku za długoletnią pracę. Powyższe wskazuje, że skarżący nie jest postrzegany jako żołnierz zawodowy, którego składniki uposażenia reguluje ustawa pragmatyczna. Pełnomocnik skarżącego podniósł, że gdyby ustawodawca chciał powiązać przeniesienie na inne (niższe) stanowisko służbowe z zachowaniem jedynie stawki wynagrodzenia zasadniczego (oraz dodatku za długoletnią pracę), to wprost by to ujął we wskazanym przepisie. Dalej pełnomocnik skarżącego podkreślił, że przepis mówi wyraźnie o zachowaniu prawa do wynagrodzenia (w przypadku żołnierzy zawodowych - uposażenia), a więc obejmuje wszystkie składniki będące częściami składowymi wynagrodzenia, a nie jedynie stawkę wynagrodzenia zasadniczego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego oczywistym zaś jest, że punkt wyjścia w ustalaniu skarżącemu dodatku wyrównawczego po dniu [...] kwietnia 2016 r. stanowi zajmowane przez niego przed tym dniem stanowisko "[...] - prokurator wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]", ponieważ takie właśnie stanowisko skarżący zajmował. Bez znaczenia przy tym jest to, że w kontekście przepisów ustawy o prokuraturze skarżący może być traktowany jako prokurator prokuratury okręgowej, ponieważ do skarżącego - jako żołnierza zawodowego - w pierwszej kolejności stosuje się ustawę o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, nie zaś ustawę o prokuraturze. Pełnomocnik skarżącego podkreślił zatem, że podstawę prawną zachowania skarżącemu prawa do wynagrodzenia stanowi ww. przepis art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających. W ocenie pełnomocnika skarżącego błędnie więc Prokurator Generalny uznaje, że przed [...] kwietnia 2016 r. skarżącemu przysługiwał dodatek funkcyjny w związku z pełnieniem funkcji na takich samych zasadach jak dla prokuratorów powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury. Wynagrodzenie skarżącego przed dniem [...] kwietnia 2016 r. obejmowało bowiem:

1) uposażenie zasadnicze U:15A w kwocie [...] zł,

2) dodatek za długoletnią służbę wojskową w wysokości 9% uposażenia zasadniczego - [...]zł,

3) dodatek wyrównawczy w kwocie [...]zł.

Pełnomocnik skarżącego zaakcentował więc, że łączna kwota uposażenia przysługującego skarżącemu do dnia [...] kwietnia 2016 r. wynosiła [...] zł, a żaden z elementów tego uposażenia nie był dodatkiem funkcyjnym, co i tak w świetle art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających jest bez znaczenia, gdyż nawet gdyby taki dodatek przysługiwał skarżącemu przed dniem [...] kwietnia 2016 r., to zgodnie z tym przepisem ulegałby on po tym dniu zachowaniu w pełnej wysokości, nawet jeśli po [...] kwietnia 2016 r. skarżący nie pełniłby funkcji w powszechnych jednostkach organizacyjnych prokuratury. Pełnomocnik skarżącego stwierdził zatem, że jeżeli ustawodawca zagwarantował zachowanie prawa do wynagrodzenia, to nie sposób uznać, że prawo do wynagrodzenia obejmuje jedynie stawkę wynagrodzenia zasadniczego (tu konkretnie stawkę czwartą). Literalna wykładnia przepisu jest jednoznaczna i w przepisie mowa jest o "wynagrodzeniu", a nie o "stawce wynagrodzenia zasadniczego", a Prokurator Generalny uznając, że prawo do wynagrodzenia w istocie dotyczy jedynie prawa do stawki wynagrodzenia zasadniczego dokonał niedopuszczalnej wykładni zwężającej na niekorzyść skarżącego.

Wyjaśniając kolejny zarzut naruszenia prawa materialnego pełnomocnik skarżącego wskazał, że zgodnie z przepisem art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających okres pracy lub służby na stanowisku prokuratora wojskowej jednostki organizacyjnej prokuratury zalicza się do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej na stanowisku prokuratora powszechnej jednostki organizacyjnej prokuratury lub odpowiednio do kształtowania składników uposażenia. W ocenie pełnomocnika skarżącego oznacza to, że skarżącemu powinien zostać zaliczony, jako okres wymagany do uzyskania wyższej stawki, okres służby począwszy od [...] czerwca 2011 r., w którym to dniu skarżący objął stanowisko prokuratora wojskowej prokuratury okręgowej Wydziału [...] Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...]. Pełnomocnik skarżącego dodał jednocześnie, że przepis art. 40 § 2 Przepisów wprowadzających nie odnosi się do prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych przeniesionych na niższe stanowiska służbowe tylko do prokuratorów wojskowych prokuratur okręgowych (i garnizonowych), którzy zostali powołani na stanowiska prokuratorów prokuratury okręgowej. W ocenie pełnomocnika skarżącego do sytuacji skarżącego odnosi się natomiast ww. przepis art. 43 § 2 ustaw Przepisów wprowadzających, który jednakże nie znalazł zastosowania w zaskarżonej decyzji. Pełnomocnik podkreślił, że przepis ten znalazł się w jednostce redakcyjnej (artykule), który w swej treści odsyła do przepisu art. 41 § 2 Przepisów wprowadzających, a więc przepisu który stał się podstawą przeniesienia skarżącego na inne (niższe) stanowisko służbowe i dlatego – w razie wątpliwości interpretacyjnych (których zdaniem pełnomocnika skarżącego być nie powinno) – odnosi się on wprost do sytuacji skarżącego i winien on znaleźć zastosowanie poprzez zaliczenie wspomnianego okresu do okresu, od którego zależyprawo do nabycia kolejnej, bezpośrednio wyższej, stawki wynagrodzenia zasadniczego.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego z brzmienia art. 41 § 2 Przepisów wprowadzających wynika, że wynagrodzenie skarżącego ma być zmieniane tak, jak byłoby ono zmieniane, gdyby skarżący nadal był prokuratorem prokuratury okręgowej. Służbowo bowiem skarżącego zdegradowano (prokuratura rejonowa w hierarchii jest niżej niż prokuratura okręgowa), zaś niejako na pocieszenie zachowano prawo do wynagrodzenia na ostatnio zajmowanym stanowisku, jak i przyznano prawo do zmiany wynagrodzenia w terminach i w wysokości odpowiadających zmianom wynagrodzenia prokuratora prokuratury okręgowej (zmiana stanowiska nie ma więc mieć negatywnego wpływu na sytuację finansową skarżącego, ponieważ z chwilą przeniesienia na niższe stanowisko wynagrodzenie skarżącego ma zostać zachowane w dotychczasowej wysokości, a w przyszłości ma ono ulegać zmianie tak jakby skarżący nadal był prokuratorem prokuratury okręgowej). Skarżącemu – mimo, że obecnie zajmuje stanowisko prokuratora prokuratury rejonowej – przysługuje więc prawo do wynagrodzenia, jakie przysługuje prokuratorowi prokuratury okręgowej.

Pełnomocnik skarżącego podniósł ponadto, że gdyby wykładnia dokonana przez Prokuratora Generalnego była słuszna, wówczas skarżącemu nigdy w przyszłości (mimo upływu kolejnych lat) nie przysługiwałoby prawo do nabycia wyższej stawki wynagrodzenia zasadniczego, co należałoby uznać za swoistą karę (i to karę, która nie ma końca), niemającą oparcia w żadnych przepisach prawa, a przecież żaden przepis ustawy Prawo o prokuraturze nie pozbawia prokuratora prawa do nabycia kolejnej stawki wynagrodzenia zasadniczego, zaś przepis art. 124 § 8 ustawy - Prawo o prokuraturze, jedynie wydłuża ten okres o 3 lata (ale tylko w przypadku ukarania prokuratora karą dyscyplinarną lub dwukrotnego wytknięcia uchybienia).

Zdaniem pełnomocnika skarżącego nie budzi wątpliwości, że zgodnie z załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 29 stycznia 2016 r. w sprawie wynagrodzenia zasadniczego prokuratorów oraz wysokości dodatków funkcyjnych przysługujących prokuratorom (Dz. U. poz. 271) prokurator prokuratury rejonowej ma prawo do wynagrodzenia zasadniczego od stawki pierwszej do piątej, zaś prokurator prokuratury okręgowej od czwartej do ósmej. Zgodnie zaś z przepisem art. 124 § 5 ustawy - Prawo o prokuraturze wynagrodzenie zasadnicze prokuratora określa się w stawce bezpośrednio wyższej po upływie kolejnych 5 lat pracy na danym stanowisku prokuratora. Skoro więc dnia [...] czerwca 2016 r. minęło 5 lat, po upływie których wynagrodzenie zasadnicze skarżącego powinno zostać określone w stawce bezpośrednio wyższej (a okres poprzednio pełnionej służby w wojskowych jednostkach organizacyjnych prokuratury powinien zostać zaliczony na podstawie art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających), wynagrodzenie zasadnicze skarżącego od dnia [...] czerwca 2016 r. powinno być określone w stawce piątej.

Zdaniem pełnomocnika skarżącego przyjęta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji konstrukcja o "zamrożeniu" skarżącemu wynagrodzenia (zgodnie ze stawką przed dniem [...] kwietnia 2016 r.) nie znajduje żadnego prawnego uzasadnienia i dlatego pozbawiona jest podstaw prawnych.

Pełnomocnik skarżącego podał również sposób obliczenia wysokości dodatku, wskazując, że stanowiące podstawę ustalenia dla skarżącego wysokości dodatku wyrównawczego dla żołnierzy zawodowych pełniących zawodową służbę wojskową na stanowisku służbowym prokuratora do spraw wojskowych winno obejmować:

1) wynagrodzenie zasadniczego w stawce piątej, czyli [...]zł ([...]zł x 2,50);

2) dodatek funkcyjny w kwocie [...] zł ([...]zł x 0,4 z zaokrągleniem do pełnych złotych);

3) dodatek za długoletnią pracę w kwocie [...] zł (16% wynagrodzenia zasadniczego)

- co skutkowało koniecznością przyznania ww. dodatku wyrównawczego w wysokości [...] zł [[...]zł - [...]zł (kwota uposażenia)].

Pełnomocnik skarżącego wskazał jednocześnie że stawka uposażenia zasadniczego dla grupy uposażenia U:15A wyniosła od [...] stycznia 2017 r. [...]zł, a nie jak wskazał organ w decyzji z dnia [...] grudnia 2019 r. [...]zł (załącznik do rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych z dnia 28 grudnia 2016 r. Dz. U. z 2016 r., poz. 2278). Tym samym wysokość uposażenia skarżącego od dnia [...] stycznia 2017 r. powinna wynosić [...]zł + 9%, tj. [...]zł.

W odpowiedzi na skargę pełnomocnik Prokuratora Generalnego wniósł o jej oddalenie, a odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że obecne postępowanie jest kontynuacją działań z dnia [...] grudnia 2016 r., kiedy to Prokurator Okręgowy w [...] decyzją nr [...], w związku ze zmianą wysokości podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy od dnia [...] stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 590/17 stwierdził nieważność tej decyzji oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] lutego 2017 r. nr [...] (skarga kasacyjna organu została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 883/18). W tym stanie rzeczy konieczne było ponowne wydanie decyzji przyznającej dodatek wyrównawczy, zgodnie ze stanem prawnym obowiązującym w dacie wydawania pierwotnej decyzji przez Prokuratora Okręgowego w [...], co nastąpiło zaskarżoną decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] oraz utrzymaną przez nią w mocy decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...].

Pełnomocnik organu wyjaśnił nadto, że Prokurator Okręgowy w [...]decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] w związku ze zmianą wysokości stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych przyznał A. M. dodatek wyrównawczy także od [...] stycznia 2017 r. Decyzja ta została wydana z mocą wsteczną, ponieważ nowe stawki dla żołnierzy zawodowych zostały wprowadzone w drodze rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 2278), z mocą od następnego dnia po ogłoszeniu przywołanego rozporządzenia, czyli od 31 grudnia 2016 r. Także w tym przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 915/17 stwierdził nieważność tej decyzji oraz utrzymującej ją w mocy decyzjiProkuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...]. W tym stanie rzeczy konieczne było ponowne wydanie decyzji przyznającej dodatek wyrównawczy, także z uwzględnieniem stanu prawnego z daty wydania decyzji przez Prokuratora Okręgowego w [...], co nastąpiło decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] października 2018 r. nr [...] oraz utrzymującą ją w mocy decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] grudnia 2018 r. nr [...]. Także ta decyzja została przez A. M. zaskarżona do sądu administracyjnego.

Pełnomocnik organu wyjaśnił dalej, że konieczność wydania decyzji przez Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...], była podyktowana faktem, że żołnierze zawodowi mają wypłacane uposażenie z góry, zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych. Oznacza to, że łączne uposażenie należne skarżącemu od dnia [...] stycznia 2017 r. powinno być ustalone na bazie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłoszonego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Wynika to z art. 123 § 1 Prawa o prokuraturze. Prezes GUS ogłosił stosowne dane w tym względzie w Komunikacie z dnia 9 sierpnia 2016 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2016 r. (M. P. poz. 782). Aby organy finansowe mogły wypłacić uposażenie łączne z dniem [...] stycznia 2017 r. w prawidłowej wysokości, najpóźniej [...] grudnia 2016 r. należało wydać stosowną decyzję finansową określającą wysokość należnego dodatku wyrównawczego. Tak też uczyniono. Ogłoszenie przez Ministra Obrony Narodowej nowych stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych nastąpiło rozporządzeniem dopiero z dniem 30 grudnia 2016 r., a ich wejście w życie nastąpiło z dniem następnym. Siłą rzeczy zatem stawki te nie mogły być uwzględnione w przywołanej decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...]. W wyniku stwierdzenia nieważności m.in. tej decyzji, zgodnie z wytycznymi zawartymi w pkt. 1 ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wydane zostały decyzje Prokuratora Generalnego z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...] oraz z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], które zostały obecnie zaskarżone.

Pełnomocnik organu podniósł, że z kolei potrzeba wydania decyzji przez Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], była spowodowana koniecznością uwzględnienia w niej nowych stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, które zostały wprowadzone w drodze ww. rozporządzenia przez Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. Decyzja ta wprawdzie formalnie określała, że obowiązuje od [...] stycznia 2017 r., ale z uwagi na fakt, że łączna wysokość należnego skarżącemu uposażenia się nie zmieniła, w praktyce decyzja ta stanowiła podstawę do wypłaty dodatku wyrównawczego począwszy od [...] lutego 2017 r. Pełnomocnik organu podkreślił, że ostateczna wysokość przysługującego skarżącemu uposażenia łącznego jest taka sama w obu wyżej przytoczonych przypadkach, a różnica sprowadza się do wysokości poszczególnych składników branych pod uwagę przy ustalaniu jego wysokości. Innymi słowy, w decyzjach opisanych jako pierwsze nie uwzględniono podwyżki uposażeń żołnierzy zawodowych, ponieważ zostały one ogłoszone dopiero [...] grudnia 2016 r., zatem dodatek wyrównawczy jest wyższy. Z kolei w decyzjach opisanych jako drugie uwzględniono wspomnianą podwyżkę i o kwotę równą tej podwyżce jest zmniejszony dodatek wyrównawczy. Jednak w obu przypadkach końcowa kwota uposażenia łącznego otrzymana przez skarżącego jest taka sama i odpowiada zwaloryzowanemu wynagrodzeniu, jakie skarżący nabył na stanowisku w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...]. Obie decyzje były realizacją zmieniającej się sytuacji prawnofinansowej dotyczącej skarżącego.

Przywołując wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 931/09 oraz z dnia 27 stycznia 2016 r. sygn. akt I OSK 787/14 i z dnia 26 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1628/18 pełnomocnik organu stwierdził, że nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a., ponieważ w obu sprawach występowały inne przesłanki prawne i faktyczne powodujące konieczność wydania poszczególnych decyzji. Tym samym wniosek o stwierdzenie nieważności kwestionowanych decyzji nie jest zasadny.

Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi pełnomocnik organu wskazał, że w przedmiotowej sprawie istota sporu sprowadza się do ustalenia, czy użyte przez ustawodawcę w przepisie art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających określenie "z zachowaniem prawa do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku" obejmuje swym zakresem także równowartość dodatku funkcyjnego, czy też nie. Pełnomocnik organu wyjaśnił, że kwestia określenia, co należy rozumieć pod pojęciem "wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku", była przedmiotem wnikliwej analizy Sądu Najwyższego, który w wyroku z dnia 30 października 2012 r. sygn. akt II PK 70/12, jednoznacznie stwierdził, że to wyrażenie językowe jest ograniczone wyłącznie do dwóch składników wynagrodzenia, tj. wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku za wysługę lat bez uwzględnienia dodatku funkcyjnego. Podkreślił jednocześnie, że wyrok ten bazował na wcześniejszej uchwale Sądu Najwyższego z dnia 16 marca 2010 r. sygn. akt I PZP 3/10, dotyczącej analogicznej kwestii odnoszącej się do stanowisk sędziowskich. W ocenie pełnomocnika organu można więc uznać, że orzecznictwo w tej materii jest ugruntowane i jednoznaczne, gdyż także w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 września 2018 r. sygn. akt II SA/Po 170/18, jednoznacznie przyjęto, że przez omawiane pojęcie należy rozumieć zachowanie prawa do wynagrodzenia na stanowisku rozumianym jako pełnienie służby na określonym szczeblu w wojskowej prokuraturze (w niniejszej sprawie - wojskowej prokuraturze okręgowej). Ochroną została objęta jedynie ta część wynagrodzenia prokuratora, która posiada cechę trwałości. Podkreślono, że dodatek funkcyjny takiej cechy nie posiada, ponieważ z natury rzeczy jest przypisany do określonej funkcji, która pełniona jest czasowo.

Dodatkowo pełnomocnik organu wskazał, że w skardze podnoszona jest kwestia innego sposobu naliczania uposażenia prokuratorów będących żołnierzami zawodowymi w porównaniu z prokuratorami będącymi osobami cywilnymi. Zaznaczył, że wprawdzie inne są składniki tych należności, ale efekt końcowy jest taki sam. Założenie ustawodawcy było i jest takie, że prokuratorzy będący żołnierzami zawodowymi mają otrzymywać świadczenie z tytułu wykonywania swoich obowiązków prokuratorskich dokładnie takie samo, jak ich odpowiednicy cywilni. Takie samo, ale nie wyższe. Pełnomocnik organu podkreślił, że zapisy Przepisów wprowadzających w odniesieniu do określenia zasad zachowania wynagrodzenia przy przeniesieniu na inne stanowisko (w praktyce niższe - art. 36 § 1 oraz art. 41 § 1) mają walor uniwersalny, dotyczą bowiem zarówno prokuratorów cywilnych, jak też prokuratorów będących żołnierzami zawodowymi. Pełnomocnik organu podkreślił, że wszystkim prokuratorom cywilnym przeniesionym na niższe stanowiska zachowano prawo do wynagrodzenia nabytego na dotychczas zajmowanym stanowisku, czyli bez uwzględnienia dodatku funkcyjnego, zgodnie z ww. orzeczeniami Sądu Najwyższego. Dowodzenie, że prokuratorom będącym żołnierzami zawodowymi należy – wbrew powołanym zapisom ustawowym – zachować w dodatku wyrównawczym także kwotę odpowiadającą dodatkowi funkcyjnemu, jest próbą doprowadzenia do bezprawnego zróżnicowania wynagrodzeń prokuratorów znajdujących się w takiej samej sytuacji prawnej. Pełnomocnik organu zwrócił nadto uwagę, że przeniesionemu prokuratorowi w jego nowej jednostce organizacyjnej może być powierzona określona funkcja (sytuacje takie mają aktualnie miejsce). Przyjmując tok rozumowania skarżącego, oznaczałoby to, że prokurator do spraw wojskowych w ramach dodatku wyrównawczego otrzymywałby równowartość kwoty dwóch dodatków funkcyjnych tzn. zachowanego - traktowanego jako immanentny składnik wynagrodzenia na stanowisku i należnego z tytułu wykonywania obecnie danej funkcji, a taka sytuacja jest prawnie niedopuszczalna.

Wyjaśniając kwestię wysokości stawki uposażenia pełnomocnik organu stwierdził, że z chwilą przeniesienia A. M. z Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] do Prokuratury Rejonowej [...] w [...] nastąpiło "zamrożenie" jego wynagrodzenia jako prokuratora na poziomie wynagrodzenia prokuratora przysługującego mu w Wojskowej Prokuraturze Okręgowej w [...] (art. 41 § 1 Przepisów wprowadzających). W świetle obowiązujących przepisów uposażenie w tej wysokości będzie skarżącemu przysługiwało przez cały okres służby w prokuraturze rejonowej, podlegając stosownej waloryzacji (art. 41 § 2 Przepisów wprowadzających). Natomiast w przypadku powołania skarżącego do prokuratury okręgowej zostanie mu zaliczony okres służby na stanowisku prokuratora Wojskowej Prokuratury Okręgowej w [...] do okresu wymaganego do uzyskania wynagrodzenia zasadniczego w stawce wyższej (art. 43 § 2 Przepisów wprowadzających). Będzie on bowiem wówczas ponownie zajmował dane stanowisko, czyli na równorzędnym szczeblu prokuratury, o czym mowa w art. 124 § 5 Prawa o prokuraturze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny wykonuje wymiar sprawiedliwości, poddając kontroli decyzje wydawane przez organy administracji publicznej pod względem ich zgodności z prawem, badając czy właściwie zastosowano przepisy prawa materialnego i przestrzegano przepisów proceduralnych w postępowaniu administracyjnym. Tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa sąd władny jest wzruszyć zaskarżoną decyzję. Art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm., dalej jako P.p.s.a.) określa kiedy decyzje podlegają uchyleniu.

Stosownie natomiast do art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

W ocenie Sądu, skarga analizowana w świetle powyższych kryteriów zasługuje na uwzględnienie jednak z innych przyczyn niż podniesione w skardze.

Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie była decyzja Prokuratora Generalnego z dnia [...] stycznia 2020 r., którą utrzymana została w mocy wcześniejsza decyzja tego organu z dnia [...] grudnia 2019 r. w przedmiocie przyznania A. M. dodatku wyrównawczego od dnia [...] stycznia 2017 r.

Decyzje te wydane zostały w następstwie stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 590/17 nieważności decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] lutego 2017 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego od dnia [...] stycznia 2017 r., z uwagi na niewłaściwość organu I instancji orzekającego w sprawie.

W ocenie Sądu, Prokurator Generalny rozpoznając ponownie niniejszą sprawę zobowiązany był wziąć z urzędu pod uwagę okoliczność, że po ustaleniu skarżącemu przez Prokuratora Okręgowego w [...] ww. decyzją z dnia [...] grudnia 2016 r. dodatku wyrównawczego przysługującego od dnia [...] stycznia 2017 r. zmianie uległ stan prawny w związku z wejściem w życie od 31 grudnia 2016 r. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. poz. 2278).

W związku z wejściem w życie ww. rozporządzenia Prokurator Okręgowy w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. utrzymaną następnie w mocy decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2017 r. ponownie przyznał skarżącemu dodatek wyrównawczy od [...] stycznia 2017 r. z uwzględnieniem zmienionych stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r.

Także w tym przypadku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 915/17 stwierdził nieważność tej decyzji oraz utrzymującej ją w mocy decyzjiProkuratora Generalnego z dnia [...] kwietnia 2017 r., z uwagi na niewłaściwość organu orzekającego w sprawie w I instancji.

W następstwie powyższego wyroku Prokurator Generalny decyzją z dnia [...] października 2018 r. utrzymaną w mocy, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją Prokuratora Generalnego z dnia [...] stycznia 2020 r. przyznał A.M. dodatek wyrównawczy od dnia [...] stycznia 2017 r. z uwzględnieniem stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych wprowadzonego rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r.

W tej sytuacji postępowanie w przedmiocie przyznania skarżącemu dodatku wyrównawczego od [...] stycznia 2017 r. w oparciu o stan prawny obowiązujący do 31 grudnia 2016 r., w następstwie stwierdzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 7 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 590/17 nieważności decyzji Prokuratora Generalnego z dnia [...] lutego 2017 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Prokuratora Okręgowego w [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., stało się bezprzedmiotowe.

Przepis art. 105 § 1 K.p.a. wskazuje na konieczność umorzenia postępowania administracyjnego jeżeli stało się ono bezprzedmiotowe. Owa bezprzedmiotowość oznacza, iż brak jest któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego, który skutkuje niemożnością wydania decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Decyzja o umorzeniu postępowania zapada więc w sytuacji gdy organ administracji stwierdzi oczywisty brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. W świetle orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego bezprzedmiotowość postępowania rozumiana jest jako brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu (vide: wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2003 r. sygn. akt III SA 2225/01).

W ocenie Sądu, na skutek zmiany sytuacji prawnej i faktycznej związanej z wejściem w życie od 31 grudnia 2016 r. rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych oraz wydaniem przez Prokuratora Generalnego decyzji z dnia [...] października 2018 r. przyznającej A.M. dodatek wyrównawczy od dnia [...] stycznia 2017 r. z uwzględnieniem stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych wprowadzonego ww. rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej niniejsze postępowanie stało się bezprzedmiotowe, gdyż nie było podstaw do przyznawania dodatku wyrównawczego od [...] stycznia 2017 r. w oparciu o nieobowiązujące już stawki uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych.

W tej sytuacji zaistniały podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego. Stosownie bowiem do normy zawartej w art. 145 § 3 P.p.s.a. w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, sąd stwierdzając podstawę do umorzenia postępowania administracyjnego, umarza jednocześnie to postępowanie. Przepis ten nakłada na Sąd obowiązek umorzenia postępowania administracyjnego, gdy nie ma możliwości merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ administracji publicznej. Wobec wydania przez Prokuratora Generalnego ostatecznej decyzji z dnia [...] października 2018 r. przyznającej skarżącemu dodatek wyrównawczy od 1 stycznia 2017 r. z uwzględnieniem stawek uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych wprowadzonego rozporządzeniem Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. bezprzedmiotowe w świetle art. 105 § 1 K.p.a. stało się orzekanie przez organy o przyznaniu skarżącemu dodatku wyrównawczego od 1 stycznia 2017 r. w oparciu o nieobowiązujące już rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 grudnia 2015 r. w sprawie stawki uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych, które utraciło moc obowiązującą z dniem 31 grudnia 2016 r. .

Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 145 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.

O zwrocie kosztów postępowania, obejmujących wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego w wysokości 480 zł, Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a.