Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SO/Wr 15/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2019-07-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Grzywna w trybie p.p.s.a.
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: *Wymierzono organowi grzywnę z art. 55 p.p.s.a.
Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Powołane przepisy: article: art. 55 par. 1
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Kamieniecka po rozpoznaniu w dniu 25 lipca 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wymierzenie grzywny A sp. z o.o. z siedzibą w R. za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę postanawia: I. wymierzyć A sp. z o.o. z siedzibą w R. grzywnę w kwocie 250 (słownie: dwieście pięćdziesiąt) złotych; II. zasądzić od A sp. z o.o. z siedzibą w R. na rzecz wnioskodawcy kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 7 maja 2019 r. A. K. (dalej: strona, skarżący lub wnioskodawca) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu o wymierzenie A sp. z o.o. z siedzibą w R. (dalej: organ lub spółka) grzywny za nieprzekazanie tutejszemu Sądowi skargi wraz z odpowiedzią i aktami sprawy.

Uzasadniając swoje żądanie strona wskazała, że w dniu 30 stycznia 2019 r. wniosła, za pośrednictwem organu, skargę na jego bezczynność w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej na wniosek z dnia 8 marca 2017 r. dotyczący organizacji kontroli biletów w autobusach spółki. Z posiadanych przez wnioskodawcę informacji wynikało, że skargę tę doręczono spółce w dniu 8 lutego 2019 r. Pomimo upływu ustawowego terminu, skarga nie została jednak przekazana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu.

W związku z powyższym strona wniosła o wymierzenie organowi grzywny oraz zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi spółka wskazała, że nie pozostaje w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, albowiem skarżący otrzymał od niej odpowiedź z zachowaniem ustawowego czternastodniowego terminu. Nastąpiło to nawet pomimo niewskazania we wniosku jakiego rodzaju przewozów (linii autobusowych) dotyczyło żądanie skarżącego, publicznych czy komercyjnych. Z uwagi jednak na upływ długiego okresu od tej czynności, wynoszącego niemal 2 lata, wniesiona skarga nie została skojarzona ze złożonym uprzednio wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej. Stąd też organ nie przekazał jej do tutejszego Sądu, choć aktualnie zostały już podjęte czynności zmierzające w tym kierunku.

Ponadto spółka dodała, że jest ona tylko podmiotem wykonującym zadania z zakresu transportu publicznego, a nie organem administracji publicznej, od którego można byłoby wymagać dużej skrupulatności jeżeli chodzi o postępowanie tym trybie. Komercyjny charakter głównej działalności spółki oraz brak doświadczenia w zakresie procedowania w tego typu przypadkach winny zatem usprawiedliwiać nieprzekazanie skargi w terminie.

Mając powyższe okoliczności na uwadze spółka wniosła o oddalenie złożonego wniosku i zasądzenie kosztów postępowania sądowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 55 § 1 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej p.p.s.a.), w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2, sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6.

Przesłanką obligatoryjną do zastosowania grzywny jest więc uchybienie przez organ obowiązkom wynikającym z art. 54 § 2 p.p.s.a. Stosownie do jego treści organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, przekazuje ją wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie trzydziestu dni od dnia jej wniesienia. Przy czym w sprawach dotyczących udostępnienia informacji publicznej, wypełnienie wskazanego obowiązku, winno nastąpić – jak stanowi art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 ze zm., dalej u.d.i.p.) – w terminie piętnastu dni od dnia otrzymania skargi.

Z treści wniosku i załączonych do niego dokumentów wynika, że skarga dotycząca zarzucanej spółce bezczynności w zakresie udostępnienia informacji publicznej została wniesiona w dniu 30 stycznia 2019 r. Zatem piętnastodniowy termin na przekazanie skargi do sądu administracyjnego upływał z dniem 14 lutego 2019 r., który wypadał w czwartek. We wskazanym terminie spółka nie przekazała jednak wniesionej skargi. Obowiązek ten został zaś przez nią wykonany dopiero w dniu 17 czerwca 2019 r.

Przechodząc do istoty sprawy należy podkreślić, że rolą organu nie jest rozstrzyganie co do zasadności samej skargi. Jedynym bowiem podmiotem uprawnionym do oceny zarówno prawidłowości wniesienia skargi jak i trafności jej zarzutów będzie sąd administracyjny, który stwierdzi, czy skarga spełnia wszelkie wymogi formalne, a następnie czy znajduje uzasadnione podstawy. Ale by tak się stało Sąd musi jednak otrzymać od organu skargę wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.

Trzeba także zwrócić uwagę, że przedmiotem niniejszej sprawy jest ukaranie organu grzywną za nieprzekazanie skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, nie zaś bezczynność w sprawie udostępnienia informacji publicznej. Stąd też bez wpływu na kształt rozstrzygnięcia pozostawały takie okoliczności jak przeświadczenie o prawidłowym rozpoznaniu wniosku, a co za tym idzie także o bezzasadności wniesionej skargi. Istotne jest bowiem tylko to, czy organ przekazał skargę do sądu wraz z odpowiedzią i aktami sprawy, czy też nie.

Mając zatem na uwadze, że zaskarżony podmiot nie uczynił zadość nałożonym na niego obowiązkom w ustawowym terminie, wniosek o wymierzenie spółce grzywny okazał się zasadny. Na uwzględnienie nie zasługiwały przy tym podane przez nią okoliczności, albowiem podmiot prowadzący działalność gospodarczą, zwłaszcza w formie spółki kapitałowej prawa handlowego, winien zadbać o prawidłowy obieg korespondencji, umożliwiający stosunkowo łatwe przypisanie wpływających pism do prowadzonych spraw, nawet jeśli nie jest on organem administracji publicznej i upłynął znaczny okres od ostatniej podjętej przez niego czynności tej sprawie. Wykonując zaś zadania publiczne musi on mieć świadomość istnienia po jego stronie obowiązków w zakresie udostępniania informacji publicznej i liczyć się z tym, że będą do niego kierowane wniosku w tym trybie, a w razie ich nierozpoznania w terminie, także i skargi na bezczynność.

Zgodnie z art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., grzywna może zostać wymierzona do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Jak wynika z obwieszczenia Prezesa GUS z dnia 19 lutego 2019 r., opublikowanego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej Monitor Polski z dnia 20 lutego 2019 r. pod pozycją 201, przeciętne wynagrodzenie miesięczne w gospodarce narodowej w 2018 r. wyniosło 4003,88 złotych. Wobec tego maksymalna wysokość grzywny kształtuje się na poziomie 40.038,80 złotych. Zauważyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział jej dolnej granicy oraz nie określił dyrektyw jej wymierzania, pozostawiając decyzję w tym zakresie sądowi.

W niniejszej sprawie na wysokość wymierzonej grzywny w kwocie 250 złotych miał wpływ kilkumiesięczny okres zwłoki w przekazaniu skargi. Z drugiej strony wzięto pod uwagę, że skarga została już przekazana do tutejszego Sądu oraz że było to pierwsze postępowanie w sprawie niewykonania przez spółkę obowiązków wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 21 pkt 1 u.d.i.p.

Mając na uwadze powyższe okoliczności, na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a., sąd orzekł jak w punkcie I sentencji niniejszego postanowienia.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania zawarte w punkcie II sentencji wynika z art. 200 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a.