Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 138/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-12-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 2 ust. 3 pkt 4
journal: Dz.U. 2014 poz 849
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska (spr.), Sędziowie WSA Wojciech Organiściak, Anna Tyszkiewicz-Ziętek, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008 - 2012 oddala skargę.


UZASADNIENIE

A SA z siedzibą w W., zwana dalej "spółką", "stroną" lub "skarżącą", wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B., zwanego dalej "organem odwoławczym" lub "Kolegium", nr [...] z dnia [...] r. utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy G., zwanego dalej "organem pierwszej instancji", nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008-2012. Organ odwoławczy wskazał, że rozstrzygnięcie oparł na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tj.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), określanej dalej skrótem "O.p." oraz art. 17, 18 i 21 ust, 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 ze zm.).

Jak wskazał organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, do jej wydania doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Wnioskiem z dnia 13 września 2013 r. pełnomocnik strony zwrócił się o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008-2012, w łącznej kwocie [...] zł, na którą składa się kwota [...] zł nadpłaty wyliczonej za każdy rok podatkowy objęty wnioskiem. W uzasadnieniu podważono zasadność uiszczenia podatku od nieruchomości za budowlę o numerze inwentarzowym [...] stanowiącą, zdaniem strony, drogę będącą ulicą położoną w ciągu dróg publicznych, na działce nr [...] w G. Pełnomocnik wskazał, iż ulica ta leży w ciągu dróg publicznych i przejmuje ich status drogi publicznej, podlegając tym samym ustawowemu zwolnieniu od podatku od nieruchomości na mocy art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (tj.: Dz. U. z 2014 r. poz. 849), dalej u.p.o.l. lub ustawa podatkowa. Budowla posadowiona jest na gruncie Skarbu Państwa i spełnia warunki przewidziane w art. 2 ust. 2 i art. 2a ustawy o drogach publicznych i posiada nazwę nadaną uchwałą rady gminy. Ulica ta jest powszechnie dostępna i wykorzystywana przez nieograniczoną liczbę osób i nie może być przez stronę wykorzystywana w inny sposób. Brak elementów wymaganych do ustalenia posiadania przez spółkę, zarówno w zakresie jak "corpus" i "animus", gdyż strona nie sprawuje faktycznego władztwa nad tą nieruchomością i nie przejawia woli do jej posiadania, na co wskazuje brak utrzymywania tej drogi a także jej powszechna dostępność.

Decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty w kwocie [...] zł za lata 2008-2012. Kolegium uchyliło tą decyzję i wskazało konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w szerszym rozmiarze i ustosunkowanie się do kwestii nadpłaty za każdy rok podatkowy, za który została złożona krekta deklaracji podatkowej.

Decyzją z dnia [...] r. organ pierwszej instancji odmówił stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości w łącznej kwocie [...] zł, w tym za rok podatkowy 2008 – [...] zł, za rok podatkowy 2009 – [...] zł, za rok podatkowy 2010 – [...] zł, za rok podatkowy 2011 r. – [...] zł, za rok podatkowy 2012 r. – [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał, iż budowla drogi położona na działce [...] nie stanowi drogi publicznej, natomiast stanowi drogę wewnętrzną, służącą wyłącznie za dojazd tylko do nieruchomości strony, dla klientów jej działalności gospodarczej. Natomiast droga publiczna - ul. [...], kończy się na granicy działki należącej do strony.

W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik spółki wniósł o jej uchylenie, gdyż narusza ona prawo materialne - art. 2 ust. 3 pkt 4 ustawy podatkowej i przepisy postępowania poprzez brak podjęcia wszelkich działań zmierzających do wyjaśnienia sprawy. Pełnomocnik wskazał, iż przedmiotowa budowla powinna podlegać zwolnieniu od podatku od nieruchomości bowiem stanowi ulicę położoną w ciągu komunikacyjnym drogi publicznej, wskutek czego nabyła status drogi publicznej. Przesądza o tym zwolnieniu także faktyczne użytkowanie drogi przez szeroki, bliżej nieokreślony krąg odbiorców, mających do niej swobodny dostęp. Wskazał, iż spółka nie jest także posiadaczem drogi, bowiem nie sprawuje faktycznego władztwa nad rzeczą i nie może decydować o jej swobodnym wykorzystaniu. Zatem droga ta nie jest związana z działalnością gospodarczą prowadzoną przez spółkę.

Zaskarżoną decyzją Kolegium utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu opisało przebieg postępowania, a następnie wskazało, że iż złożenie wniosku o stwierdzenie nadpłaty wszczęło postępowanie prowadzące do wyjaśnienia prawidłowości opodatkowania tylko tego przedmiotu. Organ pierwszej instancji nie przeprowadził z urzędu odrębnych postępowań w sprawie określenia wysokości zobowiązania za poszczególne lata objęte wnioskiem, a podjął czynności wyjaśniające w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem strony. Następnie wydał decyzję odmawiającą stwierdzenia nadpłaty w łącznej kwocie obejmującej 5 lat podatkowych oraz wskazał wysokość nadpłaty podlegającej rozpatrzeniu za każdy rok podatkowy. Kolegium zaakceptowało takie rozwiązanie proceduralne, odwołując się do uchwały składu 7 sędziów NSA z dnia 27 stycznia 2014 r., sygn. akt II FPS 5/13 oraz do uchwały składu 5 sędziów NSA z dnia 24 listopada 2003 r., sygn. akt FPK 5/03.

Kolegium podało, że strona złożyła deklaracje na podatek od nieruchomości i korekty deklaracji, oznaczając w nich siebie jako użytkownika wieczystego zadeklarowanych nieruchomości. Podważa natomiast istnienie stanu posiadania nieruchomości objętej korektą. Mając na uwadze treść art. 3 u.p.o.l. wskazało, że strona jest użytkownikiem wieczystym działki gruntowej, na której znajduje się przedmiot sporu. Pełnomocnik strony nazywa go "drogą o statusie drogi publicznej", a organ pierwszej instancji - utwardzeniem terenu.

Organ odwoławczy stwierdził, że sporne w sprawie zagadnienie dotyczyło charakteru przedmiotów opodatkowania pod kątem ewentualnego wyłączenia ich spod opodatkowania na mocy art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Wskazał, że powszechnie w orzecznictwie reprezentowany jest pogląd, iż pojęcia użyte w tym przepisie należy rozumieć w znaczeniu legalnym, przyjętym w ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj.: Dz. U. z 2013 r. poz. 260), dalej u.d.p. i przytoczył zawarte ibidem definicje legalne drogi oraz pasa drogowego.

Kontynuując wywód Kolegium wskazało, że strona złożyła pierwotne deklaracje na podatek od nieruchomości i korekty deklaracji, oznaczając w nich siebie jako właściciela zadeklarowanych nieruchomości, a według wydruków z rejestru gruntów działka stanowi tereny kolejowe o symbolu "Tk" - własność Skarbu Państwa, w użytkowaniu wieczystym strony.

Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 1 u.d.p. (definicja drogi publicznej) i art. 8 u.d.p.(definicja dróg wewnętrznych). Wskazał, że zdaniem pełnomocnika objęta korektą deklaracji podatkowej budowla drogi powinna podlegać zwolnieniu od podatku od nieruchomości na mocy przepisu art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., ponieważ nabyła status drogi publicznej w rozumieniu wskazanym w art. 1 i na mocy art. 2 ust. 2 u.d.p. Jest to konsekwencja położenia jej w ciągu komunikacyjnym gminnej drogi publicznej oraz konsekwencja funkcji, jaką pełni wobec nieokreślonego, szerokiego kręgu osób, będąc powszechnie dostępną. Kolegium zakwestionowało ten pogląd i zauważyło, że definicja legalna drogi publicznej nakłada spełnienie dwóch warunków łącznie do uznania danej drogi za drogę publiczną: element formalny jakim jest "zaliczenie na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg" oraz faktyczny - element korzystania przez "każdego" w granicach określonych przepisami prawa.

Odnosząc się do elementu formalnego Kolegium zacytowało regulację zawartą w art. 2 ust. 1, art. 2a, art. 5 ust. 2, art. 6 ust. 2, art. 6a ust. 2, art. 7 ust. 1 i 2 u.d.p. i – powołując się na dorobek judykatury (wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 6 marca 2014 r., sygn. akt I SA/Wr 72/14, NSA z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 148/09, WSA w Olsztynie z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akt SA/Ol 413/09) - wywiodło, że droga aby była uznana w świetle prawa za publiczną w danej kategorii musi stanowić własność danego podmiotu publicznoprawnego i musi być w drodze aktu prawnego zaliczona do danej kategorii dróg publicznych.

Nie zgodziło się z podatnikiem co do interpretacji art. 2 ust. 2 u.d.p. jako możliwej podstawy do uzyskania przez drogę niepubliczną statusu drogi publicznej, tylko przez odpowiednie położenie w stosunku do drogi publicznej tzn. w jej "ciągu", bądź w charakterze zjazdu z niej, z ominięciem warunków właścicielskich i formalnych. Wywiodło – odwołując się do orzecznictwa (wyroki: WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1439/12 i z dnia 27 czerwca 2008 r., sygn. akt I SA/Wa 383/08, NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 1942/11 i z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 822/09) że przepis nie służy do takiego celu; służy tylko do nadania drogom publicznym - przede wszystkim niższych kategorii - odpowiedniej kategorii w stosunku do otaczających dróg publicznych.

Podsumowując wywód w tym zakresie Kolegium stwierdziło, że droga nie może uzyskać statusu drogi publicznej poprzez tylko okoliczności faktyczne, nie stanowi o tym także art. 2 ust. 2 u.d.p. Musi spełnić warunki formalne wymagane przez art. 1 -7 u.d.p. Stąd droga, która jest przedmiotem korekty deklaracji podatkowej w niniejszej sprawie nie jest drogą publiczną bez względu na jej położenie w stosunku do innych dróg na tym terenie (gminną ulicę [...]) i nie podlega wyłączeniu spod opodatkowania podatkiem od nieruchomości na mocy art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l., który dotyczy tylko dróg publicznych w rozumieniu u.d.p.

Kolejno organ odwoławczy odniósł się do twierdzenia pełnomocnika, który wywodził, że mimo powyżej wskazanego tytułu prawnego nadającego status podatnika podatku od nieruchomości, nie można spółce przypisać posiadania, które skutkowałby uznaniem związania drogi z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą. Kolegium – odwołując się do orzecznictwa (uchwała SN z dnia 8 lipca 1966 r., sygn. akt III CZP 43/66, wyrok SN z dnia 25 marca 1998 r., sygn. akt II CKN 635/97, wyrok NSA z dnia 24 lipca 2013 r., sygn. akt II FSK 936/13) - wskazało, że fakt posiadania tytułu użytkowania wieczystego do gruntu wywołuje konsekwencje w posiadaniu tytułu prawnego (własności bądź użytkowania wieczystego) do budowli na nim usytuowanych, bez względu na to czy strona nabyła prawo ich własności w trybie uzyskania użytkowania wieczystego gruntu, czy je wybudowała. Z tego tytułu prawnego wynika również posiadanie rzeczy i do uznania braku istnienia posiadania w tym przypadku konieczne byłoby wyzucie strony z tego posiadania. Kolegium odwołało się do ustaleń organu pierwszej instancji, który po przeprowadzeniu oględzin przedmiotu postępowania wskazał, iż przedmiotowa droga jest drogą dojazdową wykorzystywaną zgodnie z przeznaczeniem i brak na niej ograniczeń związanych z możliwością wykorzystania przez spółkę.

Mając na względzie powyższe ustalenia oraz definicję legalną budowli związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, organ odwoławczy zaaprobował rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W skardze na decyzję Kolegium, wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, pełnomocnik skarżącej zarzucił:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj.: art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. w związku z art. 1 i art. 2 ust. 2 u.d.p. poprzez niewłaściwe uznanie, iż droga stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania nie jest objęta dyspozycją tego przepisu, tym samym nie podlega wyłączeniu z opodatkowania podatkiem od nieruchomości,

2. wadliwość formalnoprawną wynikającą z naruszenia art. 120 O.p. poprzez wydanie decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego.

Pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz orzeczenie co do istoty sprawy. Ponadto wniósł o zasądzenie na rzecz spółki od strony przeciwnej (organu) kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.

Pełnomocnik skarżącej powołał się na treść art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. zgodnie, z którym opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Pełnomocnik skarżącej wskazał na treść art. 1 u.d.p., do których u.p.o.l. wprost w tym przepisie odsyła i który ustanawia funkcjonalną definicję drogi publicznej: "Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie niniejszej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych". Zdaniem pełnomocnika droga stanowiąca przedmiot niniejszego postępowania spełnia tę definicję. Ponadto pełnomocnik wskazał, że ustawodawca w u.d.p. dając wyraz funkcjonalnemu charakterowi definicji dróg publicznych ustanowił rozszerzenie tego pojęcia na ulice leżące w ciągu dróg publicznych (art. 2 ust. 2 u.d.p.). Stosownie do tego przepisu ulica leżąca w ciągu dróg publicznych należy do tej samej kategorii, co te drogi - przyjmując jej status. Zgodnie natomiast z art. 4 pkt. 3 u.d.p. ulicą jest droga na terenie zabudowy lub z przeznaczeniem do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe. Jeżeli zatem ulica jest położona w ciągu drogi publicznej, należy ją zaliczyć do tej samej kategorii. Według pełnomocnika skarżącej przedmiotowa droga stanowi ulicę. Natomiast o tym, że ulice leżące w ciągu dróg publicznych posiadają kwalifikację drogi publicznej wskazał WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 2131/06, czy WSA w Kielcach w prawomocnym wyroku z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 296/08. Podobnie wypowiedział się WSA w Warszawie w prawomocnym wyroku z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt SA/Wa 1439/12. Droga objęta niniejszym postępowaniem, niezależnie od faktu, czy figuruje w ewidencji dróg publicznych (w rozumieniu ewidencji dróg krajowych, wojewódzkich, powiatowych lub gminnych), nabyła status drogi publicznej z powodu bycia ulicą leżącą w ciągu komunikacyjnym drogi publicznej, która jest użytkowana przez szeroki, bliżej nieokreślony krąg odbiorców. O przynależności danej ulicy do odpowiedniej kategorii dróg publicznych decyduje bowiem okoliczność faktyczna, jaką jest szczególne usytuowanie ulicy w sieci dróg o określonej kategorii oraz funkcja jaką ta ulica pełni w układzie komunikacyjnym. Również słownik języka polskiego pojęcie "ciągu" definiuje jako nieprzerwaną ciągłość. Uznanie drogi wewnętrznej za "leżącą w ciągu dróg publicznych" następuje zatem w przypadku jej połączenia z drogą publiczną w taki sposób, że stworzony zostanie ciąg komunikacyjny, po którym będzie odbywał się swobodny ruch pojazdów czy pieszych - do ulicy tej każdy będzie miał swobodny dostęp. O tym, że nieograniczone podmiotowo korzystanie z drogi warunkuje pośrednio przesłankę położenia ulicy w ciągu dróg publicznych, orzekł WSA w Poznaniu w dwóch prawomocnych wyrokach z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt III SA/Po 1162/12 oraz sygn. akt III SA/Po 1163/12. Pełnomocnik skarżącej powołał się także na orzeczenie Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, który w wyroku z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt 22531/05, orzekł, że o uznaniu dróg za drogi publiczne decyduje stan faktyczny, a o przeznaczeniu drogi decyduje jego charakter a nie zapisy w ewidencji. Pełnomocnik zacytował treść wskazanego powyżej orzeczenia. Na poparcie swojej argumentacji pełnomocnik skarżącej wskazał również na prawomocny wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 lutego 2008 roku, sygn. akt II SA/Bk 853/07, gdzie Sąd odniósł się do wspomnianego wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka.

Ponadto o tym, że drogi, do których dostęp ma nieograniczony krąg odbiorców stanowią drogi publiczne świadczy także orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2012 r. w sprawie o sygn. akt II CSK 709/11.

Reasumując pełnomocnik skarżącej nie zgodził się z argumentacją organów, że tylko formalne nadanie drodze przymiotu publicznej stanowić będzie o tym, iż taka budowla będzie drogą publiczną, a spełnienie przesłanek faktycznych, jak pełniona funkcja publiczna, czyli przeznaczenie dla nieograniczonego kręgu odbiorców, jak i lokalizacja w ciągu drogi publicznej nie są wystarczające dla przyjęcia, iż taka droga jest drogą publiczną. Organy podatkowe nie wzięły pod uwagę, iż nadanie ulicy statusu drogi publicznej w sytuacji, gdy są spełnione określone przepisami prawa warunki (leżenie w ciągu drogi publicznej) z mocy prawa (art. 2 ust. 2 u.d.p.) sprawia, iż taka ulica nabywa status drogi publicznej. Pełnomocnik skarżącej nie zgodził się więc z argumentacją organów, jakoby art. 2 ust. 2 u.d.p. dotyczył jedynie dróg publicznych o niższym statusie (np. dróg gminnych), które leżą w ciągu drogi publicznej o wyższym statusie (np. drogi krajowej), ponieważ żaden przepis tego nie precyzuje w ten sposób. Jego zdaniem argumentacja organów nosi znamiona zawężającej na niekorzyść podatnika (in dubio pro fisco), która jest niedopuszczalna w polskim porządku prawnym i godzi w konstytucyjną normą państwa prawa (art. 2 Konstytucji RP). Natomiast zaliczenie w/w drogi jako posiadającej status drogi publicznej powinno nastąpić przede wszystkim na podstawie stanu faktycznego i takich cech jak:

1. połączenie z siecią dróg publicznych,

2. powszechna dostępność, czyli brak ograniczeń w korzystaniu z drogi przez nieoznaczoną liczbę użytkowników (np. wynika to z niemożności zamknięcia dostępu do niej ogrodzeniem),

3. brak możliwości innego wykorzystania aniżeli jako drogi powszechnie dostępnej.

Pełnomocnik skarżącej wskazał jeszcze na jeden aspekt, a mianowicie, że spółka nie posiada przedmiotowej drogi. Artykuł 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. wprowadza definicję legalną pojęcia gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie zatem z tym przepisem są to grunty, budynki i budowle, będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkami niemającymi znaczenia w sprawie. Jak wynika z definicji art. 1a ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l., związanie budowli z prowadzeniem działalności gospodarczej ma miejsce w przypadku posiadania przez podatnika takiej budowli, co oznacza, że ustawodawca kładzie nacisk na tę formę władania nieruchomością. Zgodnie zaś z art. 336 kodeksu cywilnego (dalej: k.c.) posiadaczem rzeczy jest zarówno ten, kto nią faktycznie włada jak właściciel (posiadacz samoistny), jak i ten, kto nią faktycznie włada jak użytkownik, zastawnik, najemca, dzierżawca lub mający inne prawo, z którym łączy się określone władztwo nad cudzą rzeczą (posiadacz zależny). Jak wskazuje się w doktrynie i orzecznictwie - posiadanie jest stanem faktycznym, na który składają się dwa elementy, tj. faktyczna władza (corpus possessionis) oraz wola wykonywania tego władztwa dla siebie (animus rem sibi habendi).

Pełnomocnik skarżącej podkreślił, że w odniesieniu do drogi będącej przedmiotem postępowania, spółka nie posiada cech posiadacza ze względu na:

1. powszechność użytkowania drogi, brak jej wykorzystania jedynie dla nawet szeroko rozumianych celów spółki,

2. brak elementów posiadania drogi przez spółkę,

3. brak jej utrzymania.

Brak jest elementu corpus posiadania, ponieważ spółka nie sprawuje faktycznego władztwa nad rzeczą. Jednocześnie spółka nie wykazuje także typowego elementu animus ze względu na brak woli posiadania w/w drogi przejawiającej się m.in. w braku jej utrzymania oraz jej powszechnej dostępności, a także możliwości korzystania przez nieograniczony krąg użytkowników. Droga stanowiąca przedmiot postępowania nie może być także przez spółkę przeznaczona do jakiegokolwiek innego celu niż udostępnienia do powszechnego użytkowania.

Skoro zasadą jest opodatkowanie nieruchomości przez właścicieli/posiadaczy samoistnych, a wyjątkiem opodatkowanie przez posiadaczy, to wszelkie elementy posiadania - chociażby zależnego - muszą wyraźnie występować. Dlatego nawet fakt uiszczania zobowiązań podatkowych od wskazanej drogi przez spółkę nie jest wystarczającym wyznacznikiem posiadania i jego rodzaju, może bowiem, jak w przypadku spółki, świadczyć o błędnej metodologii w tym zakresie, którą skorygowała wnioskiem nadpłatowym.

Skarżąca nie jest także posiadaczem zależnym jak wywodził dalej jej pełnomocnik, gdyż posiadanie zależne wyklucza także fakt, iż nie ma prawnej możliwości, by zakwalifikować spółkę jako użytkownika wskazanej drogi. Zgodnie bowiem z art. 252 k.c., aby mieć do czynienia z użytkowaniem potrzebne są dwa elementy: używanie oraz pobieranie pożytków. Natomiast spółka nie użytkuje przedmiotowej drogi, gdyż znajduje się ona w używaniu szerszego, bliżej nieokreślonego kręgu osób, tym samym nie może pobierać z niej żadnych pożytków.

Z tego też powodu nie można uznać, że w/w droga jest związana z prowadzoną przez spółkę działalnością gospodarczą, gdyż nie istnieją w stosunku do niej elementy konieczne do statuowania posiadania. Ponadto posiadanie w/w drogi przez spółkę wyklucza także fakt występowania elementów corpus i animus posiadania przez podmiot publiczny.

Konkludując zdaniem pełnomocnika skarżącej przedmiotowe drogi kwalifikują się do wyłączenia z opodatkowania na podstawie art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. ze względu na:

1. funkcję, którą pełnią, a mianowicie ich powszechne użytkowanie przez nieoznaczony krąg odbiorców,

2. posiadanie statusu drogi publicznej na podstawie art. 2 ust. 2 u.d.p. oraz

3. brak przymiotu jej posiadania przez spółkę.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, w pełnym zakresie podtrzymując stanowisko i argumentację, zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga okazała się nieuzasadniona.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy

z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji – w granicach i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – Sąd stwierdził, że decyzja ta nie narusza prawa.

Poddanym kontroli Sądu w niniejszej sprawie rozstrzygnięciem z dnia

[...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy G. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku od nieruchomości za lata 2008 -2012.

Wnioskiem z dnia 13 września 2013 r. pełnomocnik spółki zwrócił się

o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości, wskazując na niezasadność opodatkowania podatkiem od nieruchomości budowli o numerze inwentarzowym [...] stanowiącej - zdaniem strony - drogę będącą ulicą położoną w ciągu dróg publicznych, na działce nr [...] w G. Pełnomocnik wskazał, iż ulica ta leży w ciągu dróg publicznych i przejmuje ich status drogi publicznej, podlegając tym samym ustawowemu zwolnieniu od podatku od nieruchomości na mocy art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. Budowla posadowiona jest na gruncie Skarbu Państwa, spełnia warunki przewidziane w art. 2 ust. 2 i art. 2a u.d.p. i posiada nazwę nadaną uchwałą rady gminy. Ulica ta jest powszechnie dostępna i wykorzystywana przez nieograniczoną liczbę osób i nie może być przez stronę wykorzystywana w inny sposób. Brak elementów wymaganych do ustalenia posiadania przez spółkę, zarówno w zakresie jak "corpus" i "animus", gdyż strona nie sprawuje faktycznego władztwa nad tą nieruchomością i nie przejawia woli do jej posiadania, na co wskazuje brak utrzymywania tej drogi a także jej powszechna dostępność.

Organy zakwestionowały postulowane przez stronę objęcie spornej drogi dyspozycją art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. ponieważ ustaliły – również w drodze oględzin dokonanych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym, iż budowla drogi położona na działce [...] nie stanowi drogi publicznej, natomiast stanowi drogę wewnętrzną, służącą wyłącznie za dojazd tylko do nieruchomości strony, dla klientów jej działalności gospodarczej. Natomiast droga publiczna - ul. [...], kończy się na granicy działki należącej do strony. Kolegium podkreśliło, że nie doszło do zaliczenia tej drogi, na mocy stosownego aktu prawnego, do jakiejkolwiek kategorii dróg publicznych. Nadto wywiodło, że nie doszło do wyzucia strony z posiadania ww. budowli, która jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowej, na której posadowiono ten przedmiot opodatkowania.

Dodać jeszcze trzeba, że nie ma sporu co do możliwości wydania decyzji orzekającej w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty co do kilku lat podatkowych przy zachowaniu wymogu zawarcia w tej decyzji oddzielnego rozstrzygnięcia co do nadpłaty w każdym badanym roku podatkowym, jak też zaniechania prowadzenia w sprawie postępowania wymiarowego i przeprowadzenia stosownego postępowania wyjaśniającego w postępowaniu w przedmiocie nadpłaty. Sąd również nie znajduje podstaw do zakwestionowania wskazanych rozwiązań orzeczniczych.

Rozstrzygnięcie zarysowanego wyżej sporu - którego Sąd dokona posługując się argumentacją przedstawioną w wyrokach tutejszego Sądu z dnia 24 lutego

2015 r., sygn. akt od I SA/Gl 1291/14 do I SA/Gl 1295/14, w których Sąd rozpoznawał skargi tej samej skarżącej dotyczące opodatkowania dróg położonych

w innej gminie i od których, co należy zaakcentować, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargi kasacyjne wyrokami z dnia 18 września 2015 r., sygn. akt od II FSK 1786/15 do II FSK 1790/15, a także argumentacją przedstawioną w wyroku tutejszego Sądu z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 1158/14 (dostępne: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) - rozpocząć należy od wskazania, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 3 u.p.o.l. budowle podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości, jeżeli są związane z działalnością gospodarczą. Legalna definicja budowli zawarta jest w art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., który stanowi, że budowlą jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Zgodnie zaś z art. 3 pkt. 3, 3a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj.: Dz. U. z 2013 r., poz.1409) budowlą jest droga, która stanowi obiekt liniowy. W pasie drogowym, w którym posadowiona jest budowla drogi mogą znajdować się inne obiekty wypełniające kryteria legalnej definicji budowli, takie jak np.: parkingi, budowle sieciowe, tablice reklamowe.

Wyłączenie z opodatkowania uregulowane w art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. dotyczy gruntów zajętych pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowanych w nich budowli - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Powołany przepis wyłącza z opodatkowania jedynie drogi publiczne i zajęte pod nie grunty. Pojęcia droga i pas drogowy zostały zdefiniowane w u.d.p., do której odwołuje się przepis art. 2 ust. 3 pkt. 4 u.p.o.l. Drogą publiczną jest droga zaliczona na podstawie u.d.p. do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych (art. 1 u.d.p.). Drogi publiczne zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.p. dzielą się na drogi: krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne. Ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w ust. 1 należą do tej samej kategorii co te drogi (art. 2 ust. 2 u.d.p.). Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa (art. 2a ust. 1 u.d.p). Drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (art. 2a ust. 2 u.d.p.). Zgodnie z art. 5 ust. 1 u.d.p. do dróg krajowych zalicza się: 1) autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych; 2) drogi międzynarodowe; 3) drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych; 4) drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy

i towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów); 5) drogi alternatywne dla autostrad płatnych; 6) drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich; 7) drogi o znaczeniu obronnym.

W oparciu o powyższe kryteria, drogi do kategorii dróg krajowych, zalicza Minister właściwy do spraw transportu w porozumieniu albo po zasięgnięciu opinii innych organów, w formie rozporządzenia (art. 5 ust. 2 u.d.p.). W dalszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 6 ust. 1 i 2 u.d.p. do dróg wojewódzkich zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1, stanowiące połączenia między miastami, mające znaczenie dla województwa, i drogi o znaczeniu obronnym niezaliczone do dróg krajowych. Zaliczenie do kategorii dróg wojewódzkich następuje w drodze uchwały sejmiku województwa w porozumieniu z ministrami właściwymi do spraw transportu oraz obrony narodowej. Stosownie zaś do art. 6a ust. 1 i 2 u.d.p. do dróg powiatowych zalicza się drogi inne niż określone w art. 5 ust. 1 i art. 6 ust. 1, stanowiące połączenia miast będących siedzibami powiatów z siedzibami gmin

i siedzib gmin między sobą. Zaliczenie drogi do kategorii dróg powiatowych następuje w drodze uchwały rady powiatu w porozumieniu z zarządem województwa, po zasięgnięciu opinii wójtów (burmistrzów, prezydentów miast) gmin, na obszarze których przebiega droga, oraz zarządów sąsiednich powiatów, a w miastach na prawach powiatu - opinii prezydentów miast. Z kolei do dróg gminnych stosownie do art. 7 ust. 1 i 2 u.d.p. zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym niezaliczone do innych kategorii, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom,

z wyłączeniem dróg wewnętrznych. Zaliczenie do kategorii dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu. Także ustalenie przebiegu istniejących dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy (art. 7 ust. 3 u.d.p.). Zgodnie zaś z art. 8 ust. 1 u.d.p. drogi, drogi rowerowe, parkingi oraz place przeznaczone do ruchu pojazdów, niezaliczone do żadnej z kategorii dróg publicznych i niezlokalizowane w pasie drogowym tych dróg są drogami wewnętrznymi. Są nimi w szczególności drogi dojazdowe do obiektów użytkowanych przez przedsiębiorców, a także drogi w osiedlach mieszkaniowych, dojazdowe do gruntów rolnych i leśnych, place przed dworcami kolejowymi, autobusowymi i portami oraz pętle autobusowe (por. wyrok NSA z dnia 18 maja

2007 r., sygn. akt II OSK 46/07, LEX nr 501229).

W rozpoznawanej sprawie właścicielem gruntu, na którym posadowiona jest droga jest Skarb Państwa, a zatem sporna droga nie mogła zostać zaliczona do żadnej z ww. kategorii dróg publicznych (gminnych, powiatowych czy wojewódzkich), skoro nie stanowi własności jednostki samorządu terytorialnego i właściwy organ nie podjął aktu o jej zaliczeniu do jednej z określonych ustawowo kategorii dróg publicznych. Nie ma też podstaw, aby sporną budowlę traktować jako drogę publiczną ze względu na to, że jest drogą krajową. Z akt sprawy nie wynika

w szczególności aby w tej materii zostało wydane rozporządzenie. Fakt korzystania

z drogi przez nieoznaczony krąg podmiotów nie jest wystarczający do zadecydowania o tym, czy z administracyjnego, a tym samym podatkowego punktu widzenia, dana droga należy do kategorii dróg publicznych, czy też jest drogą wewnętrzną. Dopiero wydanie stosownego aktu (rozporządzenia lub uchwały) przez uprawniony do tego organ (ministra, sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy) nadaje danej drodze charakter drogi publicznej, korzystającej ze zwolnienia wynikającego z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. (por. wyrok NSA z dnia 20 października 2000 r., sygn. akt III SA 1432/99, LEX nr 47974; wyrok NSA z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt II OSK 46/07, LEX nr 501229; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia

23 września 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 477/09, LEX nr 524617). Zatem brak wskazanego elementu (aktu) prawnego wyklucza zaliczenie drogi do dróg publicznych i wskazuje na to, że może stanowić ona drogę wewnętrzną (art. 8 ust. 1 u.d.p.).

Sporna droga nie posiada zatem statusu drogi publicznej, gdyż – jak wynika

z akt sprawy – nie należy do żadnej z kategorii dróg wskazanych w art. 2 ust. 1 u.d.p.

Nie uzyskała takiego statusu także na mocy art. 2 ust. 2 u.d.p.

Nie można się bowiem zgodzić z pełnomocnikiem skarżącej, że droga objęta postępowaniem, niezależnie od faktu, czy figuruje w ewidencji dróg publicznych nabyła status drogi publicznej z powodu bycia ulicą leżącą w ciągu komunikacyjnym dróg publicznych użytkowanych przez szeroki, bliżej nieokreślony krąg odbiorców.

W wyroku z dnia 19 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 1942/11 (LEX nr 1336344) Naczelny Sąd Administracyjny stanął na stanowisku, że "nawet przy odczytaniu normy art. 2 ust. 2 u.d.p. w ten sposób, że chodzi o ulicę, która wraz z drogą publiczną tworzy pewien ciąg komunikacyjny, dla uzyskania statusu drogi publicznej określonej kategorii musi być zachowana procedura zaliczenia drogi do dróg publicznych". W innym z wyroków Sąd kasacyjny przyjął, że "art. 2 ust. 2 u.p.o.l. stanowi, że ulice leżące w ciągu dróg wymienionych w art. 2 ust. 1 należą do tej samej kategorii. Przepis ten jednak przesądza o kategorii dróg położonych na terenie zabudowanym i znajdujących się w ciągu dróg publicznych położonych na tym terenie (art. 4 pkt 3 ustawy o drogach publicznych). Kategoria ulicy zależy od drogi publicznej wyznaczającej ciąg, w jakim znajduje się ulica. Przepis ten jednak dotyczy dróg publicznych (czyli krajowych, wojewódzkich, powiatowych i gminnych), czyli stanowiących własność podmiotów publicznych (art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych), nie natomiast dróg wewnętrznych, a to właśnie tak należy zakwalifikować drogę położoną na gruntach nie będących własnością podmiotów wymienionych w art. 2a ust. 2 ustawy (...) Ratio legis rozwiązania przyjętego w art. 2 ust. 2 ustawy o drogach publicznych jest zapobieganie sporom, co do podmiotu właściwego do utrzymania dróg w terenie zabudowanym i gwarantować ciągłość dróg publicznych (tak: P. Zaborniak (w:) W. Maciejko, P. Zaborniak, Ustawa

o drogach publicznych. Komentarz, Wydanie I, Warszawa 2010 str. 28 - 29). Przepis ten nie może jednak stanowić podstawy do uznawania drogi nie będącej drogą publiczną za należącą do jednej z kategorii dróg publicznych. Wynika to

z obowiązywania art. 2a ust. 2 ustawy o drogach publicznych i znajduje wsparcie

w wykładni systemowej, nakazującej uwzględnić również usytuowanie art. 2 ust. 2

w tym samym artykule, w którym zawarty jest katalog kategorii dróg publicznych"

(z uzasadnienia wyroku NSA z dnia 17 czerwca 2010 r., sygn. akt II FSK 822/09, LEX nr 643586).

Ulice zdefiniowane w art. 4 pkt 3 u.d.p., tj. drogi na terenie zabudowy lub przeznaczonym do zabudowy zgodnie z przepisami o planowaniu

i zagospodarowaniu przestrzennym, w której ciągu może być zlokalizowane torowisko tramwajowe, aby mogły zostać zaliczone do kategorii dróg publicznych muszą spełniać kryteria przewidziane dla dróg publicznych (art. 2 ust. 2 w związku

z art. 2 ust. 1 pkt 1-4 u.d.p.). Z kolei, ulice leżące w "ciągu dróg" wymienionych w art. 2 ust. 1 u.d.p. to ulice leżące wzdłuż pasa drogowego (por. wyrok NSA z dnia

18 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 1037/10).

Mając na względzie przywołane poglądy judykatury argumentację strony skarżącej na tę okoliczność trzeba ocenić jako chybioną. Nadto wszelkie wątpliwości w tym zakresie rozwiewają wyniki oględzin przeprowadzonych w dniu 18 czerwca 2014 r., w których skarżąca – pomimo prawidłowego zawiadomienia – nie wzięła udziału. Stwierdzono bowiem, że droga gminna (ulica [...]) kończy się na granicy posesji PKP, na której znajduje się dworzec kolejowy. Brak możliwości dalszego przejazdu, a nawet przejścia. Ulica [...] dochodzi do gruntów, które są utwardzone i stanowią plac wokół budynku dworca. Korzystają z niego wyłącznie pasażerowie pociągów – klienci A. Na dworcu kolejowym nie funkcjonują żadne inne podmioty. Ulica [...] jest jedyną droga dojazdową do dworca i łączy go z ulicą [...] (drogą powiatową). Na działce nr [...] będącej w użytkowaniu wieczystym spółki istnieje kawałek drogi asfaltowej o powierzchni około 110 m².

Bezpodstawne jest także, w ocenie składu orzekającego, twierdzenie, że sporna droga nie znajduje się w posiadaniu skarżącej, skoro może z nich korzystać bliżej nieokreślony krąg osób. Posiadanie zdefiniowane jest w art. 366 Kodeksu cywilnego, który wyróżnia dwa rodzaje posiadania: posiadanie samoistne

i posiadanie zależne. Posiadaczem samoistnym rzeczy jest ten, kto nią włada jak właściciel, wyrażając tym samym wolę wykonywania w stosunku do niej prawa własności. Posiadaczem zależnym natomiast jest ten, kto włada rzeczą w zakresie innego prawa niż prawo własności, na przykład użytkowania (art. 252 k.c.), zastawu (art. 306 k.c.), najmu (art. 659 k.c.), dzierżawy (art. 693 k.c.). Na posiadanie składają się dwa elementy: element fizyczny (corpus) i element psychiczny (animus). Corpus oznacza, że pewna osoba znajduje się w sytuacji, która daje jej możliwość władania rzeczą w taki sposób, jak mogą to czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo, przy czym nie jest konieczne efektywne wykonywanie tego władztwa (por. m.in. postanowienie SN z dnia 5 listopada 2009 r., I CSK 82/09, LEX nr 578034; postanowienie SN z dnia 30 września 2010 r., I CSK 586/09, LEX nr 630169). Animus zaś oznacza wolę wykonywania względem rzeczy określonego prawa dla siebie. Wola ta wobec otoczenia wyraża się w takim postępowaniu posiadacza, które wskazuje na to, że uważa się on za osobę, której przysługuje do rzeczy określone prawo (por. J. Ignatowicz (w:) Komentarz, t. I, 1972, s. 768 i n.;

A. Kunicki (w:) System prawa cywilnego, t. II, 1977, s. 830; postanowienie SN z dnia 25 marca 2011 r., IV CK 1/11, LEX nr 989138).

Odnosząc powyższe rozważania do okoliczności niniejszej sprawy wskazać trzeba, że skarżąca posiada sporną drogę, skoro nie utraciła możliwości władania nią; może z niej bez przeszkód korzystać (corpus), a nadto – co wymaga podkreślenia – droga jest wpisana do księgi środków trwałych i służy jako droga dojazdowa do obiektów stanowiących własność skarżącej i związanych

z prowadzoną przez nią działalnością gospodarczą.

Jak więc wykazano powyżej sporna droga, której nie przysługuje status drogi publicznej jest w posiadaniu skarżącej, a zatem spełnia kryteria budowli związanej

z prowadzeniem działalności gospodarczej skarżącej. Podkreślenia wymaga, że przedmiotem tej działalności nie jest eksploatacja autostrad płatnych, co samo

w sobie wyklucza objęcie spornej drogi wyłączeniem podatkowym określonym

w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.

W ocenie Sądu w tym kontekście niezasadny jest także podniesiony

w skardze zarzut naruszenia art. 120 O.p. Organy podatkowe nie naruszyły

w niniejszej sprawie zarówno prawa materialnego, jak i przepisów proceduralnych.

Odnosząc się na marginesie do przywołanych w skardze orzeczeń wskazać trzeba, że dotyczą one innych niż rozpatrywany w niniejszej sprawie stanów faktycznych i prawnych. I tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 11 kwietnia 2007 r., sygn. akt I SA/Wa 2131/06 dotyczy scalania i podziału nieruchomości, zaś wyrok WSA w Kielcach z dnia 9 lipca 2008 r., sygn. akt II SA/Ke 296/08 - podziału nieruchomości i związanej z nim procedury określonej ustawą z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 ze zm.). Wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1439/12 dotyczy nabycia ex lege mienia Skarbu Państwa przez jednostkę samorządu terytorialnego. Z kolei wyroki WSA w Poznaniu z dnia 14 lutego 2013 r.: sygn. akt III SA/Po 1162/12 oraz sygn. akt III SA/Po 1163/12 zapadły w sprawach dotyczących lokalizacji zjazdu z drogi publicznej. Natomiast wyrok Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z dnia 6 listopada 2007 r., sygn. akt 22531/05 dotyczy odmowy wywłaszczenia nieruchomości przeznaczonej pod publicznie dostępne drogi i wypłaty odszkodowania (podobnie wyrok WSA w Białymstoku z dnia 14 lutego 2008 r., sygn. akt II SA/Bk 853/07, w którym Sąd odniósł się do wspomnianego wyżej wyroku Europejskiego Trybunału Praw Człowieka). Wyrok WSA w Warszawie z dnia

8 stycznia 2013 r., sygn. akt I SA/Wa 1439/12 także odnosi się do odmiennego stanu faktycznego i prawnego. Natomiast orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 11 lipca 2012 r., sygn. akt II CSK 709/11 dotyczy wydzielenia działki pod drogę (art. 98 ustawy o gospodarce nieruchomościami).

Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w związku z czym skargę, której zarzuty okazały się bezzasadne oddalił w oparciu o art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.