Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 233/21
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-07-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6102 Nabycie mienia Skarbu Państwa z mocy prawa z dniem 1 stycznia 1999 r. przez jednostki samorządu terytorialnego
Hasła tematyczne: Nieruchomości
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 58 § 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Monika Nowicka (spr.) po rozpoznaniu w dniu 23 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Stowarzyszenia [...] w [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 sierpnia 2020 r. sygn. akt I SA/Wa 268/20 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Stowarzyszenia [...] w [...] na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 7 sierpnia 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", odrzucił skargę Stowarzyszenia [...] w [...] na postanowienie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...]grudnia 2019 r., nr [...], ponieważ skarżące Stowarzyszenie nie uzupełniło w terminie braków formalnych przedmiotowej skargi.

Sąd I instancji wskazał, że w niniejszej sprawie, z uwagi na dwukrotne awizowanie przesyłki zawierającej wezwanie Skarżącej do usunięcia braków formalnych skargi poprzez nadesłanie 5 odpisów skargi, doszło do doręczenia wezwania w trybie przewidzianym w art. 73 p.p.s.a. Uwzględniając powyższe, a także regulacje prawne dotyczące obliczania terminów sądowych wynikające z przepisów ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 374 z późn. zm.) oraz ustawy z 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r. poz. 875), Sąd wskazał, że zakreślony w przedmiotowej sprawie termin do uzupełnienia braków formalnych upływał w dniu 1 czerwca 2020 r. Skarżące Stowarzyszenie nie uzupełniło jednak braków formalnych skargi.

Na powyższe postanowienie zażalenie wniosło skarżące Stowarzyszanie, domagając się jego uchylenia. W uzasadnieniu wskazano, że skarżąca nie otrzymała przedmiotowego wezwania do usunięcia braków formalnych, wobec czego nie mogła uczynić zadość wezwaniu Sądu. Powyższe wynikało z faktu, iż od dłuższego czasu ze strony Urzędu Pocztowego w [...] pojawiają się problemy z doręczeniami korespondencji kierowanej do skarżącej. Pracownicy poczty nie pozostawiają bowiem awiz w skrzynce, lub pozostawiają je z opóźnieniem, o czym członkowie Zarządu Stowarzyszenia wielokrotnie informowali Urząd Pocztowy. Natomiast z uwagi na stan epidemiologiczny w kraju, problem ten nasilił się.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zażalenie podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd jest zobowiązany do odrzucenia skargi w przypadku nieuzupełnienia jej braków formalnych w wyznaczonym terminie.

Kwestią sporną w rozpoznawanej sprawie jest skuteczność doręczenia skarżącemu Stowarzyszeniu przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi, stanowiące wykonanie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 lutego 2020 r.

Sąd I instancji w zaskarżonym postanowieniu wskazał, że do doręczenia tej przesyłki doszło w wyniku tzw. fikcji doręczenia przewidzianej w art. 73 § 4 p.p.s.a. Skarżąca kwestionuje jednak skuteczność tego doręczenia podnosząc, że – z uwagi na niepozostawienie awiza – nie otrzymała wezwania do uzupełnienia braków skargi, w związku z czym nie wiedziała o skierowanym do niej piśmie zawierającym wezwanie.

Jak wynika z akt sprawy, w szczególności z adnotacji Poczty na zwrotnym potwierdzeniu odbioru (k. 18), wobec braku możliwości doręczenia przesyłki, została ona w dniu 4 marca 2020 r. awizowana, o czym pozostawiono zawiadomienie w tym samym dniu, umieszczając je w oddawczej skrzynce pocztowej. Następnie w dniu 12 marca 2020 r. doszło do powtórnego awizowania, zaś 20 marca 2020 r. – z uwagi na niepodjęcie przesyłki z placówki pocztowej - dokonano zwrotu przesyłki. Powyższe czynności potwierdzają stosowne pieczątki Urzędu Pocztowego oraz podpisy osoby doręczającej i są zgodne z procedurą doręczenia uregulowaną w art. 73 p.p.s.a.

W związku z tym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wbrew twierdzeniom skarżącej, przesyłka zawierająca wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi została prawidłowo doręczona w trybie przewidzianym w art. 73 p.p.s.a. i nie doszło do braku pozostawienia awiza, jak twierdzi skarżąca. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z art. 17 ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe (Dz. U. z 2020 r., poz. 1041), potwierdzenie nadania przesyłki rejestrowanej lub przekazu pocztowego wydane przez placówkę pocztową operatora wyznaczonego ma moc dokumentu urzędowego. Adnotacje na zwrotnym potwierdzeniu odbioru korzystają więc z domniemania prawdziwości dokumentu urzędowego i może je podważyć tylko wskazanie okoliczności obalających to domniemanie, w szczególności złożenie reklamacji, która uwzględnia wadliwość doręczenia przesyłki.

Nie mogły zatem w tym zakresie odnieść skutku argumenty zażalenia o braku awiza w pocztowej skrzynce oddawczej, gdyż adnotacje zamieszczone na kopercie pisma zwróconego do sądu oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru zaprzeczają twierdzeniom strony w tym zakresie. Na kopercie i zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje bowiem adnotacja o dwukrotnym awizowaniu przesyłki, a także poświadczenie, że adresat nie podjął awizowanej przesyłki z placówki pocztowej

w terminie i przesyłkę zwrócono z tego powodu nadawcy. Skarżąca natomiast, oprócz ogólnych informacji o problemach z doręczeniami przesyłek realizowanych przez UP w [...], nie przedstawiła żadnych konkretnych dowodów (w tym np. wyników postępowania reklamacyjnego), które prowadziłby do ewentualnego obalenia domniemania prawdziwości zapisów znajdujących się na przesyłce zwróconej do Sądu I instancji.

Tym samym uznać należy, że nie podważono skutecznie w zażaleniu domniemania o skutecznym doręczeniu przesyłki w wyniku tzw. fikcji doręczenia. Prawidłowo zatem Sąd Wojewódzki stwierdził, że skoro w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie z dniem 1 czerwca 2020 r., skarżąca nie uzupełniła braków formalnych skargi, to skargę tę należało odrzucić.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

.