Postanowienie WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 266/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2010-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i 5
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 7 czerwca 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi L. K. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 22 lutego 2010 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia grzywny w celu przymuszenia do wykonania rozbiórki obiektu budowlanego postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia 23 listopada 2009 roku, nr [...] nałożył na L.K. grzywnę w celu przymuszenia w wysokości 75.929 zł z powodu uchylania się od wykonania obowiązku rozbiórki wybudowanej na działce nr [...] w C. parterowej części budynku mieszkalno – usługowego.

Postanowieniem z dnia 22 lutego 2010 r., nr [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił postanowienie organu I instancji w części dotyczącej wysokości grzywny i postanowił o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia w wysokość 73.201 zł.

W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego L.K. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia organu II instancji, nieuzasadniając żadania.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.

Jak wynika z powyższej regulacji, istotą ochrony tymczasowej jest zapobieżenie wyrządzeniu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji lub innego aktu.

Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. zawiera alternatywne przesłanki podstawy wstrzymania zaskarżonego aktu, są nimi: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Przesłanki te mogą zaistnieć łącznie lub oddzielnie. W pierwszym przypadku chodzi o taką szkodę (majątkową oraz niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.

Rozpatrując wniosek strony w tym przedmiocie i stosując kryteria przewidziane w art. 61 § 3 Sąd nie znalazł usprawiedliwionych podstaw do jego uwzględnienia. Wymieniony przepis zawiera wyczerpujący katalog przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności. Możliwość udzielenia skarżącemu ochrony tymczasowej jest uzależniona od wystąpienia wskazanych w przepisie skutków ich wykonania. "Niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków" są przesłankami wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, które winny być oceniane indywidualnie w każdej sprawie, dotyczyć muszą podmiotu skarżącego a nadto winny być przez ten podmiot uprawdopodobnione.

W rozpoznawanej sprawie należy wskazać, że zawarty w skardze i przytoczony wyżej wniosek nie został przez skarżącego uzasadniony, tym samym brak jest podstaw do oceny co do spełnienia kryteriów, o których mowa w cytowanym wyżej przepisie. Skarżący, na którym ciąży ten obowiązek, nie uprawdopodobnił poniesienia jakiejkolwiek szkody ani też trudnych do odwrócenia skutków w związku z zaskarżonym postanowieniem, którego celem nie jest zresztą nałożenie kary pieniężnej, lecz przymuszenia do określonego zachowania.

Z uwagi zatem, że nieuprawdopodobnione zostały przesłanki wstrzymania zaskarżonego postanowienia, Sąd uznał przedmiotowy wniosek za niezasadny.

Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy art. 61 § 3 i 5 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.