Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 1036/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2011-02-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Radzicka Sędziowie WSA Bożena Popowska WSA Anna Jarosz (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Laura Szukała po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 lutego 2011 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie opinii służbowej oddala skargę


UZASADNIENIE

Komendant Miejski Policji w [...] sporządził w dniu [...] lipca 2010 r. ocenę okresową nadkomisarza D. W. , Komendanta Komisariatu Policji w [...], za okres służby od [...] kwietnia 2009 r. do [...] czerwca 2009 r. w której wnioskach końcowych (część E) ocenił policjanta na zajmowanym stanowisku służbowym jako "poniżej wymagań".

Po otrzymaniu w dniu [...] lipca 2010 r. powyższej oceny policjant, wnioskiem z dnia [...] lipca 2010 r. zatytułowanym "raport", wystąpił do Komendanta Miejskiego Policji w [...] o sporządzenie opinii służbowej. Przełożony w dniu [...] lipca 2010 r. wydal opinię służbową za okres służby od [...] sierpnia 2008 r. do [...] czerwca 2009 r. W części "C" opinii służbowej, dotyczącej oceny opiniowanego, w pkt I przedstawiono ocenę przygotowania zawodowego, uznając wykształcenie, kwalifikacje zawodowe oraz poświadczenie bezpieczeństwa za zgodne z wymaganiami, natomiast staż służby za powyżej wymagań. W pkt II części "C", dotyczącym oceny wywiązywania się z obowiązków oraz realizacji zadań i czynności, za zgodne z wymaganiami uznano znajomość obowiązujących przepisów i procedur oraz umiejętność ich stosowania, rozwój własny i podnoszenie kwalifikacji, pracę w zespole, komunikację, zdolności analityczne, kreatywność, dyspozycyjność, radzenie sobie w sytuacjach kryzysowych, zdolność zarządzania, zdolność negocjowania, myślenie strategiczne i zarządzenia zmianą. Poniżej wymagań oceniono pozostałe trzy kryteria: planowanie i organizację pracy, samodzielność, realizację zadań i czynności.

W części opisowej stwierdzono, że zajmowane przez policjanta od dnia [...] czerwca 2008 r. stanowisko Komendanta Komisariatu w [...] jest hierarchicznie najwyższym stanowiskiem w strukturze tej jednostki, a osoba powołana na to stanowisko jest odpowiedzialna za prawidłową realizację nałożonych zadań i uzyskiwane wyniki służbowe. Przeprowadzane w sierpniu i wrześniu 2008 r. kontrole dwóch podległych posterunków policji wykazały nieprawidłowości w zakresie pełnienia służby, rytmiki prowadzonych postępowań przygotowawczych, zadaniowania policjantów, zabezpieczenia dokumentów i ochrony obiektów. Pomimo przeprowadzania rozmów dyscyplinująco-instruktażowych, co jest udokumentowane, styl i sposób kierowania Komisariatem nie ulegał poprawie. Policjant, wykonując nałożone zadania służbowe miał trudności w planowaniu i organizowaniu pracy podległej sobie jednostki. W celu uniknięcia chaosu Komendant Miejski Policji w [...] z dniem [...] czerwca 2009 r. odwołał Policjanta ze stanowiska komendanta komisariatu i przeniósł do swojej dyspozycji od dnia [...] czerwca 2009 r.

Komendant Policji w [...] wskazał, że zgodnie z § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98 poz. 890 ze zm., dalej jako Rozporządzenie) bezpośredni przełożony sporządza okresową ocenę, co najmniej raz w każdym roku służby i zaznaczył, że przedmiotowa ocena okresowa została sporządzona już po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 17 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Po 886/09. Wskazanym wyrokiem WSA w Poznaniu uchylił decyzję Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu z dnia [...] września 2009 r. nr [...] oraz poprzedzający ją rozkaz personalny Komendanta Miejskiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] dotyczący odwołania Policjanta ze stanowiska służbowego komendanta komisariatu. Organ I instancji wskazał, że zakwestionowana ocena okresowa obejmuje okres realizowania zadań przez Policjanta na stanowisku komendanta komisariatu policji i została sporządzona po podjęciu decyzji o ponownym odwołaniu policjanta ze stanowiska. We wnioskach końcowych dotyczących opiniowanego - część "E" opinii służbowej przełożony podkreślił odpowiedź, że opiniowany jest nieprzydatny na zajmowanym stanowisku służbowym, może zostać przeniesiony na niższe stanowisko służbowe.

W odwołaniu od opisanej opinii służbowej policjant ocenił, że celem jej wystawienia w takim brzmieniu było uniemożliwienie wzięcia udziału w konkursie na stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w [...], jako kontrkandydatowi, bowiem policjant mający negatywną ocenę okresową i ujemną opinię służbową nie zostanie dopuszczony do dowodzenia jednostką organizacyjną. Odwołujący się zauważył, że w okresie którego dotyczyła opinia nie podlegał służbowo Komendantowi Miejskiemu, lecz I Zastępcy Komendanta. Policjant zwrócił uwagę, że poprzedni Komendant Miejski Policji za sześciomiesięczny okres poprzedzający wydanie zakwestionowanej opinii ocenił go pozytywnie – "zgodnie z wymaganiami", natomiast otrzymana ocena służbowa, sporządzona ponad rok po dwuipółmiesięcznym okresie którego dotyczyła, jest inna, negatywna w trzech elementach. Wskazując na wyniki osiągnięte przez podlegających policjantów zaznaczył, że choć miał etatowo do dyspozycji [...] policjantów, to faktycznie było ich [...] w tym jeden na długotrwałym zwolnieniu lekarskim i jeden na misji poza granicami kraju. W ocenie opiniowanego bezzasadnie została poruszona sprawa sprzed ośmiu lat, zakończona prawomocnym wyrokiem wydanym w 2005 r., nie mająca nic wspólnego z zarządzaniem przedmiotowym komisariatem policji. Wskaźnik zaległości podległej jednostki był najniższy w całej Komendzie Miejskiej. Osiągnięte wyniki wskazują, że w Komisariacie żaden chaos nie panował, a wyniki osiągnięte w pierwszym półroczu 2009 r. były lepsze od wyników podobnego Komisariatu, którego stan etatowy wynosił [...] funkcjonariuszy.

Uznając odwołanie za nieuzasadnione organ I instancji przekazał je wraz ze stanowiskiem w sprawie oraz dokumentacją Wielkopolskiemu Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w Poznaniu, który w [...] września 2010 r. zarządził powołanie komisji do zbadania zaskarżonej opinii służbowej. W dniu [...] października 2010 r. komisja sporządziła sprawozdanie z wnioskiem o utrzymanie w mocy zaskarżonej opinii.

Decyzją z dnia [...] października 2010 r. nr [...] Wielkopolski Komendant Wojewódzki Policji w Poznaniu, działając na podstawie § 11 ust. 5 pkt 1 Rozporządzenia utrzymał w mocy zaskarżoną opinię. Uzasadniając wskazał na stwierdzenie komisji, ze ocena "poniżej wymagań" w kryteriach: planowanie i organizację pracy, samodzielność, realizację zadań i czynności jest w pełni uzasadniona i obejmuje dziesięciomiesięczny okres pełnienia służby na stanowisku komendanta komisariatu policji. W tym okresie przełożeni wskazywali na nieprawidłowości w pracy policjantów z Komisariatu oraz jednostek podległych. Rodzaj tych nieprawidłowości wskazywał na zaniedbania odwołującego się. Na polecenie ówczesnego Komendanta Miejskiego zostały przeprowadzone czynności wyjaśniające w sprawie sposobu sprawowania nadzoru nad podległymi policjantami przez odwołującego się, a w ich wyniku stwierdzono nieprawidłowości w realizacji nadzoru. Organ odwoławczy wskazał na stanowisko komisji, zgodnie z którym samo stwierdzenie "nieprawidłowości w pracy" policjanta nie jest okolicznością, na podstawie której następuje obligatoryjne wszczęcie postępowania dyscyplinarnego, bowiem przełożony może wdrożyć inne procedury, przy pomocy których wskazuje obszary, gdzie doszło do zaniedbań. Do takich procedur należą coroczna ocena okresowa i opinia służbowa. Stwierdzenie we wnioskach końcowych, że opiniowany jest nieprzydatny na zajmowanym stanowisku służbowym, może zostać przeniesiony na niższe stanowisko służbowe jest konsekwencją oceny z poszczególnych kryteriów, przy czym w ocenie komisji brak spełnienia wymagań chociażby w jednym z kryteriów, przez policjanta pełniącego służbę na stanowisku kierowniczym jest już wystarczającą przesłanką do stwierdzenia jego nieprzydatności na tym stanowisku. Zarazem organ odwoławczy podkreślił, że w zakres działań komisji nie wchodzi wyjaśnianie podniesionych w odwołaniu indywidualnych nieporozumień policjanta z kierownictwem Komendy Miejskiej, które były już wielokrotnie wyjaśniane przez jednostki policji różnego szczebla.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu D. W. wniósł o uchylenie zakwestionowanej opinii służbowej. Uzasadniając powtórzył argumenty wskazane w odwołaniu od opinii służbowej, w tym przytoczył dane liczbowe dotyczące poszczególnych przestępstw, odsetka ich wykrywalności, nałożonych mandatów karnych, ilości policjantów w podległym komisariacie policji w pierwszym półroczu 2009 r.

W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej odwołanie opisując zarówno przebieg postępowania dotyczącego opinii służbowej i podtrzymując argumenty wskazane w zaskarżonej decyzji oraz opisując przebieg postępowania dotyczącego odwołania skarżącego ze stanowiska komendanta komisariatu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga podlega oddaleniu.

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - dalej p.p.s.a.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Ocenie Sądu podlega zatem zgodność aktów administracyjnych zarówno z przepisami prawa materialnego jak i procesowego. Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się do zbadania, czy organy administracji w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Ocena ta dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu.

Przedmiotem sprawy jest decyzja Wielkopolskiego Komendanta Wojewódzkiego Policji w Poznaniu utrzymująca w mocy zaskarżoną opinię służbową D. W. za okres służby od [...] sierpnia 2008 r. do [...] czerwca 2008 r., a więc okres od powołania skarżącego na stanowisko Komendanta Komisariatu Policji do odwołania z tego stanowiska i przeniesienia do dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Na w/w okres składają się 2 oceny okresowe za okresy od [...] września 2008 r. do [...] marca 2009 r. (data sporządzenia oceny [...] kwietnia 2009 r.) oraz od [...] kwietnia 2009 r. do [...] czerwca 2009 r. (data sporządzenia oceny[...] lipca 2009 r.). Podstawę wydania zaskarżonego aktu stanowiły przepisy ustawy z dnia 06 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2007 r. Nr 43 poz. 277 ze zm., dalej jako ustawa o Policji) oraz rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2002 r. w sprawie opiniowania służbowego funkcjonariuszy Policji oraz wzoru formularza opinii służbowej (Dz. U. Nr 98 poz. 890 ze zm., dalej jako Rozporządzenie).

Stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy o Policji policjant podlega okresowemu opiniowaniu służbowemu. Opiniowanie służbowe nie jest celem samym w sobie, ma charakter instytucji instrumentalnej. Służy celom uszczegółowionym w regulacjach, które od rodzaju uzyskanej opinii oraz od częstotliwości uzyskania oznaczonego rodzaju opinii uzależniają zmianę lub rozwiązanie stosunku służbowego policjanta (art. 38 ust. 2 pkt 3 ustawy o Policji - możliwość przeniesienia policjanta na niższe stanowisko służbowe w przypadku niewywiązywania się z obowiązków służbowych na zajmowanym stanowisku, stwierdzonego w okresie służby stałej w dwóch kolejnych opiniach służbowych, art. 41 ust. 2 pkt 1 ustawy o Policji - możliwość zwolnienia policjanta ze służby w przypadku niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej lub służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach). Okresowa opinia służbowa jest aktem administracyjnym przełożonego służbowego policjanta, który w oparciu o dostępne mu środki dowodowe stwierdza fakty, jakie wynikają z przeprowadzonych dowodów. Jest ona aktem, w drodze którego przełożony służbowy stwierdza, czy rozwój zawodowy opiniowanego funkcjonariusza Policji przebiega we właściwym kierunku, czy kierowane do opiniowanego rozkazy i polecenia są wykonywane należycie, gwarantując sprawność działania całej formacji zbrojnej, oraz czy zachodzą przesłanki awansowania służbowego lub służbowej degradacji, nie wyłączając zwolnienia ze służby (patrz A. Korcz-Maciejko, W. Maciejko, Okresowa opinia służbowa Policji jako decyzja administracyjna, Przegląd prawa publicznego nr 3/2008, s. 19 - 28).

Opinia służbowa ma charakter decyzji uznaniowej, gdyż sporządzana jest na podstawie zgromadzonych dowodów, które mogą być zinterpretowane w różnorodny sposób, co pozwala na uznaniowe spojrzenie organu na pełnioną przez opiniowanego służbę. Decyzja administracyjna wydawana w ramach uznania administracyjnego dopuszcza wybór przez organ stosujący prawo jednej z możliwych konsekwencji normy prawnej, jednakże przy określeniu kryteriów ocennych, jakimi ma kierować się organ administracyjny przy wydawaniu decyzji. Swobodne uznanie organu nie może jednak nosić cech dowolności, decyzja taka powinna być wynikiem wszechstronnej oceny konkretnego przypadku dokonanej na podstawie analizy całokształtu materiału dowodowego sprawy (wyrok NSA z dnia 26 maja 1981 r. sygn. akt SA 810/81 opubl. ONSA nr 1, poz. 45).

Uznaniowy charakter decyzji nie wyklucza wprawdzie sam przez się sądowej kontroli, ale zakres tej kontroli znacznie ogranicza, tzn. ogranicza się do kontroli zgodności decyzji z normami dopełnienia. Sprowadza się ona zasadniczo do badania, czy wydanie decyzji zostało poprzedzone prawidłowo przeprowadzonym postępowaniem, z zachowaniem przepisów procedury. W szczególności sąd kontroluje, czy w toku tego postępowania podjęto wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czy zebrano zatem wszystkie dowody w celu ustalenia istnienia bądź nieistnienia ustawowych przesłanek decyzji uznaniowej oraz czy podjęta na ich podstawie decyzja nie wykracza poza granice uznania administracyjnego, czyli nie nosi cech dowolności. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany w kryteriach słuszności i celowości, pozostaje już poza kontrolą sądowo-administracyjną. Oznacza to, że sądowa kontrola tego rodzaju orzeczeń obejmuje samo postępowanie poprzedzające jego wydanie, ale już nie rozstrzygnięcie będące wynikiem dokonania przez właściwy organ wyboru jednego z możliwych sposobów rozstrzygnięcia sprawy (por. wyroki WSA w Lublinie z 20 maja 2008 r. sygn. akt III SA/Lu 584/07 i WSA w Poznaniu z dnia 23 kwietnia 2009r. sygn. akt IV SA/Po 24/09, dostępne na stronie internetowej Naczelnego Sądu Administracyjnego w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach).

Sąd stwierdza, że postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone z zachowaniem przepisów procedury obowiązujących w jego trakcie. Opinię służbową sporządził właściwy przełożony skarżącego (do tego argumentu Sąd odniesie się szerzej w dalszej części uzasadnienia). Użyte zostały stosowne formularze, których wzór stanowi załącznik do Rozporządzenia. Z Sąd wskazuje, że przełożony właściwy do rozpatrzenia odwołania skorzystał z uprawnienia do powołania komisji do zbadania zaskarżonej opinii. Takie działanie potwierdza chęć dbałości organu o obiektywizm i staranność w dokonaniu oceny służbowej. Powołana komisja sporządziła sprawozdanie wraz z wymaganym wnioskiem (§ 11 ust. 4), a trzydziestodniowy termin do wydania decyzji został dotrzymany (§ 11 ust. 6 Rozporządzenia).

Analiza zgromadzonego w sprawie materiału pozwala na stwierdzenie, że przełożony skarżącego nie naruszył granic uznania administracyjnego sporządzając opinię służbową, a opinia nie nosi cech dowolności. Pierwsza z ocen okresowych, składających się na zakwestionowaną opinię służbową wskazuje, że wszystkie kryteria zawarte w części II oceny zostały określone na poziomie "zgodnie z wymaganiami" zarówno przez policjanta jak i przez bezpośredniego przełożonego. Z tą oceną kontrastuje druga z ww. ocen okresowych: widoczne są dysproporcje między samooceną policjanta, a oceną poszczególnych kryteriów przez bezpośredniego przełożonego, przy czym zmieniła się osoba zajmująca stanowisko Komendanta Miejskiego Policji w [...] - bezpośredniego przełożonego policjanta. Policjant ocenił jako "powyżej wymagań" kryterium rozwoju własnego i podnoszenia kwalifikacji a pozostałe czternaście kryteriów jako "zgodne z wymaganiami". Bezpośredni przełożony zarówno w ocenie okresowej jak i w opinii okresowej ocenił skarżącego jako "poniżej wymagań" w trzech kryteriach: planowanie i organizację pracy, samodzielność, realizację zadań i czynności. Pozostałe kryteria przełożony ocenił jako "zgodne z wymaganiami". Ocena tych trzech kryteriów złożyła się ostatecznie na wniosek końcowy dotyczący nieprzydatności na zajmowanym stanowisku służbowym i możliwości przeniesienia na niższe stanowisko służbowe.

Według Sądu nie można zarzucić cechy dowolności zakwestionowanej opinii służbowej. Jest przy tym oczywiste, że następujące po sobie oceny okresowe mogą różnić się od siebie zwłaszcza jeśli dotyczą zajmowania różnych stanowisk przez opiniowanego. Tym bardziej mogą różnić się od siebie oceny sporządzane przez poszczególne osoby zajmujące stanowisko bezpośredniego przełożonego. Istotnym jest to, aby wydane oceny okresowe znajdowały oparcie i uzasadnienie w aktach administracyjnych sprawy.

Należy stwierdzić, że zawarte w części opisowej opinii służbowej argumenty są uzasadnione. Przełożony policjanta powołał się na sprawozdanie z kontroli uproszczonej przeprowadzonej w dniach [...] sierpnia 2008 r. w komisariacie policji kierowanym przez skarżącego, odrębnie w każdym z posterunków (k. 30-39 akt administracyjnych), notatkę służbową ze sprawdzenia w dniu [...] sierpnia 2009 r. realizacji poleceń (k. 41-42), notatkę służbową z kontroli w dniu [...] sierpnia 2008 r. dotyczącej przechowywania informacji niejawnych na tymże komisariacie (k. 45-46), notatkę służbową z rozmowy dyscyplinująco-instruktażowej, jaką w dniu [...] września 2009 r. przeprowadził ze skarżącym ówczesny Zastępca Komendanta Miejskiego Policji w [...] na polecenie Komendanta Miejskiego, a stanowiącą omówienie wszystkich stwierdzonych nieprawidłowości i uchybień wykazanych przez w/w materiały kontrolne (k. 52-52v), oraz notatki służbowe związane z prowadzonym w kwietniu 2009 r. postępowaniem wyjaśniającym w zakresie braku nadzoru służbowego nad podwładnymi, pełnienia służby patrolowej i efektywności wykorzystania pojazdów służbowych (k. 55-58). Na marginesie Sąd dodaje, że z akt wynika, iż w tym czasie Komendantem Miejskim Policji w [...] był młodszy inspektor R. M., który sporządził wcześniejszą – korzystniejszą - ocenę okresową skarżącego.

Sąd wskazuje, że oceniając skarżącego bezpośredni przełożony w stopniu wystarczającym wyjaśnił motywy swojej – krytycznej dla skarżącego - oceny we wszystkich trzech kryteriach: planowanie i organizacja pracy, samodzielność, realizacja zadań i czynności. Należy zgodzić się ze stanowiskiem organów administracji, że osoba zajmująca hierarchicznie najwyższe stanowisko w strukturze danej jednostki ponosi odpowiedzialność za prawidłową realizację nałożonych zadań, uzyskiwane wyniki służbowe, organizuje, przewodzi i kontroluje realizację zadań przez podległych policjantów. Twierdzenie organu odwoławczego, że w czasie pełnienia przez skarżącego służby na stanowisku Komendanta Komisariatu Policji przełożeni wskazywali na nieprawidłowości w pracy policjantów, zarówno z samego Komisariatu oraz jednostek podległych jest udokumentowane, nie nosi cech dowolności. Organ odwoławczy mógł wyartykułować pogląd, że rodzaj nieprawidłowości wskazywał na zaniedbania ze strony skarżącego, co było podkreślane na odprawach służbowych. W aktach sprawy znajdują się kopie protokołów z dwóch odpraw Zespołu do spraw koordynacji działań zewnętrznych oraz nadzoru nad pełnieniem służby patrolowej na terenie działania Komendy Miejskiej Policji w [...]. Na odprawie w dniu [...] lutego 2009 r. Komendant Miejski polecił skarżącemu zmniejszenie wskaźnika zaległości, a na odprawie w dniu[...] kwietnia 2009 r. Komendant Miejski zaapelował do skarżącego o zwiększenie nadzoru oraz polecił przekazać informację dotyczącą kończenia spraw.

W konsekwencji stwierdzić należy, że opinię służbową skarżącego sporządzono należycie. Zachowano odpowiednie procedury wynikające z Rozporządzenia. Jako niedociągnięcie należy natomiast ocenić, że z akt sprawy nie wynika, co było przyczyną jednomiesięcznej "luki" w zakwestionowanej opinii służbowej, która obejmuje okres począwszy od [...] sierpnia 2008 r. a składająca się na ten okres ocena służbowa obejmuje okres począwszy od [...] września 2008 r. Wskazane uchybienie nie miało jednak wpływu na podstawową ocenę, gdyż argumenty przełożonego nie dotyczyły tego okresu.

Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd ocenia je generalnie jako bezzasadne. Zakwestionowana opinia służbowa dotyczy okresu w którym skarżący był komendantem komisariatu policji, zatem słusznie opinię służbową sporządził komendant miejski policji (§ 7 ust. 1 pkt 5 lit. "a" Rozporządzenia). W świetle jednoznacznych przepisów Rozporządzenia bez znaczenia jest zatem, komu "na co dzień" podlegał skarżący w strukturze Komendy Miejskiej Policji. Odnosząc się do zaprezentowanych przez skarżącego wyników pracy jednostki Sąd podkreśla, że opinia służbowa jest przykładem aktu o charakterze uznaniowym, a kontrola przeprowadzona przez Sąd nie wykazała cech dowolności. Jak słusznie wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w uzasadnieniu wyroku z dnia 24 sierpnia 2010 r. sygn. akt II SA/Bd 608/10 (dostępny na stronie internetowej NSA) opiniowanie służbowe nie odbywa się na zasadach typowego prowadzenia postępowania dowodowego, lecz jak sama nazwa wskazuje, ma charakter opinii, a więc charakter oceny. Dla prawidłowości oceny wystarczające jest ustalenie kryteriów oceny; czy istniały podstawy do uznania, że wskazane fakty w ramach ocenianych kryteriów mogą być brane pod uwagę dla wydania opinii i znajdują uzasadnienie dla formułowanych zarzutów. Uznać natomiast należy, że rację ma skarżący akcentując całkowitą zbędność podawania informacji dotyczących zakończonego postępowania karnego, które w oczywisty sposób nie ma nic wspólnego ani z okresem służby skarżącego od [...] sierpnia 2008 r. do [...] czerwca 2008 r. ani z kierowaniem komisariatem policji przez skarżącego.

W związku z powyższym skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.

MZ