Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 2153/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-01-27 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
658
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komisja Lekarska
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art.25 ust.1
journal: Dz.U. 1991 nr 79 poz 349
law: Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych.
article: art.111
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka (spr.) Sędzia del. WSA Dorota Jadwiszczok Protokolant: st. asystent sędziego Marcin Rączka po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej ze skargi kasacyjnej T. D. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 marca 2015 r. sygn. akt II SAB/Wa 390/14 w sprawie ze skargi T.D. na bezczynność Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w Warszawie w przedmiocie orzeczenia zatwierdzającego orzeczenie o określeniu zdolności do służby w Policji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 marca 2015 r., sygn. akt II SAB/Wa 390/14 oddalił skargę T. D. na bezczynność Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w W. w przedmiocie doręczenia orzeczenia zatwierdzającego orzeczenie o określeniu zdolności do służby w Policji.

Wyrok ten zapadł w oparciu następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

T. D. przedmiotem skargi na bezczynność Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. uczynił brak doręczenia mu orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. z dnia [...] grudnia 2013 r., Nr [...]. Żądając zobowiązania Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. do doręczenia mu przedmiotowego orzeczenia oraz stwierdzenia, że bezczynność/przewlekłość miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, podkreślił, że wezwał pisemnie organ do usunięcia naruszenia prawa.

W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska MSW w W. wniosła o oddalenie skargi. Podkreśliła, że przedmiotowe orzeczenie z dnia [...] grudnia 2013 r. zostało zatwierdzone przez Okręgową Komisję Lekarską, o czym skarżący został powiadomiony pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...].

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie bezsporne jest, iż pismem z dnia [...] stycznia 2014 r. skarżący został powiadomiony przez skarżony organ – Okręgową Komisję Lekarską MSW w W., że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] grudnia 2013 r., nr [...] jest ostateczne. Istota sporu o bezczynność, w zakresie doręczenia skarżącemu zatwierdzonego orzeczenia z dnia [...] grudnia 2013 r., sprowadzała się natomiast do oceny, czy samo powiadomienie skarżącego o treści orzeczenia - bez doręczenia przedmiotowego orzeczenia – znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa. Innymi słowy, czy organ był zobowiązany do doręczenia skarżącemu orzeczenia z dnia [...] grudnia 2013 r. zatwierdzonego w dniu

8 stycznia 2014 r., czy też wystarczającym było powiadomienie go o treści tych orzeczeń.

Sąd wskazał, że przedmiotowe orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. zostało wydane w oparciu o obowiązujące wówczas rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.) – uchylone z dniem 1 stycznia 2015 r. przez ustawę z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. W orzeczeniu tym stwierdzono, że u skarżącego rozpoznano zespół uzależnienia od alkoholu - § 73 pkt 2 kat. D. Stosownie do § 28 ust. 4 rozporządzenia, po zatwierdzeniu orzeczenia wojewódzkiej komisji lekarskiej, przewodniczący okręgowej komisji lekarskiej zamieszcza na wszystkich jego egzemplarzach klauzulę o zatwierdzeniu, datę i pieczęć urzędową oraz podpisuje poszczególne egzemplarze orzeczenia. Dwa egzemplarze zatwierdzonego orzeczenia przesyła się przełożonemu lub organowi, który skierował daną osobę do komisji lekarskiej. Jeden egzemplarz orzeczenia powinien być dołączony do akt osobowych tej osoby, a drugi do akt emerytalnych. Trzeci egzemplarz zatwierdzonego orzeczenia włącza się do akt orzeczniczo - lekarskich i zwraca się wojewódzkiej komisji lekarskiej. Przepis ten nie przewiduje doręczenia odpisu orzeczenia osobie zainteresowanej. Ponadto tryb postępowania Komisji Lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami k.p.a. Ma on swój autonomiczny byt prawny, znajdujący umocowanie w delegacji ustawowej. Przepisy powyższego rozporządzenia, ani też przepisy ustawy o Policji nie odsyłają do stosowania przepisów k.p.a.

Sąd podniósł, że rozpoznając sprawę o bezczynność organu w przedmiocie niedoręczenia skarżącemu zatwierdzonego orzeczenia OKL MSW z dnia [...] grudnia 2013 r., wziął pod uwagę okoliczność, iż skarżący wniósł od tego orzeczenia (zawiadomienia) wniosek o jego uzupełnienie (21 grudnia 2013 r.). Nadto, pismem z dnia 27 stycznia 2013 r., wniósł odwołanie od zawiadomienia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. (bezsporne). Powyższe okoliczności potwierdził dodatkowo skarżący w piśmie z dnia 4 marca 2014 r., skierowanym do organu, w którym podnosi, że orzeczenie WKL MSW z dnia [...] grudnia 2013 r. zawierało braki i niejasności, dlatego w dniu 21 grudnia 2013 r. wystąpił z wnioskiem o jego uzupełnienie na postawie art. 111 K.p.a.

Reasumując Sąd uznał, że organ nie pozostawał w bezczynności w zakresie objętym skargą (doręczenia zatwierdzonego orzeczenia OKL MSW z dnia [...] grudnia 2013 r.), albowiem przepisy prawa nie przewidują obowiązku doręczenia takiego orzeczenia stronie - § 28 ust. 4 cytowanego rozporządzenia. Tryb postępowania przed komisjami lekarskimi, uregulowany w przepisach rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. ma charakter szczególny, kompleksowy, do którego nie mają zastosowania uzupełniająco przepisy i rygory k.p.a.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł T. D., podnosząc następujące zarzuty:

1. naruszenie norm prawa procesowego mogące mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.:

a) art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 111 § 1 k.p.a. oraz art. 130 § 2 k.p.a., poprzez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a. i w konsekwencji oddalenie skargi, pomimo tego, że złożone przez T. D. odwołanie od zawiadomienia o orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. wniesione zostało z zachowaniem terminu, ponieważ skarżący skorzystał z uprawnienia do wniesienia wniosku w stosunku do w/w zawiadomienia opartego na podstawie art. 111 § 1 k.p.a., a którego to słuszność poglądu, co do zastosowania posiłkowo przepisów k.p.a. potwierdza bogate orzecznictwo sądów administracyjnych, w tym również sprzecznie prezentowane w niniejszej sprawie przez obecny skład sędziowski w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie: z 5 lipca 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 930/11; z 23 czerwca 2009 r., sygn. akt II SA/Wa 389/09; czy też z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt II SA/Wa 318/11.

b) art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a w zw. z art. 111 § 1 k.p.a. oraz art. 130 § 2 k.p.a., poprzez przyjęcie i uznanie, że w toku postępowania orzeczniczego nie doszło do bezczynności organu, pomimo tego, że złożone przez T. D. odwołanie od zawiadomienia o orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. wniesione zostało z zachowaniem terminu oraz do dnia złożenia skargi kasacyjnej Okręgowa Komisja Lekarska MSW w W. nie zakończyła postępowania odwoławczego wydaniem orzeczenia lub/i innego aktu kończącego postępowanie odwoławcze czy też innego rozstrzygnięcia stanowiącego o niedopuszczalności jego wniesienia,

c) art. 145 § 1 lit. c) p.p.s.a. w art. 134 § 1 p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. oraz art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 107 § 1 k.p.a. oraz w zw. z § 23 zdanie ostatnie rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, poprzez błędne przeprowadzenie badania legalności decyzji organu I instancji i poprzestaniu na kontestacji argumentów zawartych w odpowiedzi na skargę oraz błędnym uznaniu, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. wydane zostało z zachowaniem wymogów formalnych, w tym tych, o których mowa w § 23 zdanie ostatnie rozporządzenia - wymogu szczegółowego uzasadnienia, gdy tymczasem doręczone skarżącemu zawiadomienie o wydaniu orzeczenia z dnia [...] grudnia 2013 r. nie spełnia wymogów właściwego uzasadnienia wydanego orzeczenia, w szczególności nie zawiera wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, jak również jego uzasadnienie prawne zawiera wady w postaci braku wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem konkretnych przepisów prawa materialnego.

d) art. 141 § 4 p.p.s.a, poprzez nie ustosunkowanie się Sądu I instancji do wszystkich zarzutów postawionych w skardze – tj. do zarzutu nie wzięcia przez OKL MSW w W. pod uwagę okoliczności, że skarżący zachował termin do wniesienia odwołania od orzeczenia z dnia [...] grudnia 2013 r. i co za tym idzie, pojawia się kwestia określonych konsekwencji prawno - proceduralnych determinujących dalsze postępowanie odwoławcze w tym zakresie toczące się przed Okręgową Komisją Lekarską w W., która dotąd nie wydała w tej sprawie żadnego rozstrzygnięcia. Sporządzone uzasadnienie nie daje możliwości jednoznacznej konstrukcji podstawy rozstrzygnięcia, a to, które obecnie stało się przedmiotem kontroli kasacyjnej, daje podstawy do uznania, że uzasadnienie jest na tyle lakoniczne i ogólnikowe, że pozbawia w zasadzie stronę i Sąd II instancji możliwości uzyskania informacji o przesłankach tego rozstrzygnięcia.

Mając na uwadzde powyższe zarzuty, autor skargi kasacyjnej wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie,

2. na podstawie art. 111 § 2 p.p.s.a, połączenie do wspólnego rozpoznania sprawy ze skargi kasacyjnej T. D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II SA/Wa 1017/14 z uwagi na fakt, że sprawy pozostają ze sobą w związku, a ponadto rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej na ww. postanowienie determinować będzie rozstrzygnięcie w sprawie ze skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie.

3. na podstawie art. 15 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. rozważanie możliwości podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie poszerzonym z uwagi na wyłonienie się w toku postępowania zagadnienia prawnego budzącego poważne wątpliwości interpretacyjne, w szczególności w zakresie ustalenia charakteru prawnego zawiadomienia wydawanego w toku postępowania orzeczniczego na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, utożsamianego w orzeczeniem, czyli swoistego rodzaju "decyzji administracyjnej" w części dotyczącej procedury ustalania zdolności do służby - vide § 25 ust. 1 rozporządzenia — z uwagi na pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny siedziba w Bydgoszczy z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt II SA/Bd 277/08, w którym Sąd uznał, że rozwiązanie zawarte w § 23 rozporządzenia (zastąpienie doręczenie orzeczenia pisemnym zawiadomieniem o jego treści), jest sprzeczne z przepisami k.p.a. i powołując się na art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej dochodząc do wniosku, że § 23 rozporządzenia, jest niezgodny z ustawą - Kodeks postępowania administracyjnego - odmówił jego zastosowania uznając, że forma zawiadomienia, którą stosują komisje lekarskie odpowiada dyspozycji art. 49 k.p.a., który nie może być stosowany do doręczenia indywidualnych decyzji, w tym wypadku orzeczeń komisji lekarskiej.

4. na podstawie art. 15 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. rozważenie możliwości podjęcia uchwały przez Naczelny Sąd Administracyjny w składzie poszerzonym, w celu wyjaśnienie przepisów prawnych, których stosowanie wywołało rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych, w szczególności w zakresie określenia, czy w postępowaniu toczącym się na podstawie regulacji prawnych zawartych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, w zakresie nieuregulowanym można stosować przepisy ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego, a tym samym czy dopuszczalne jest, aby strona po doręczeniu egzemplarza zawiadomienia o wydanym orzeczeniu doręczonego w trybie określonym w § 25 ust. 1, posiadała prawo w terminie czternastu dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia tego zawiadomienia zażądać jego uzupełnienia co do rozstrzygnięcia bądź co do prawa odwołania, wyjaśnienia wątpliwości w nim zawartych (art. 111 § 1 k.p.a.), czego konsekwencją staje się przesunięcie terminu do wniesienia odwołania od zawiadomienia doręczonego mu w trybie określonym w § 25 ust. 1 rozporządzenia.

5. zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu kasacyjnym według norm przepisanych.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiono szeroką argumentację na poparcie zarówno podniesionych zarzutów, jak i stanowiska o zasadności podjęcia uchwał, zwracając uwagę na rozbieżności w orzecznictwie w kwestii posiłkowego stosowania przepisów k.p.a. do postępowań dotyczących orzekania o zdolności do służby w Policji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu.

Zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej, opartej na podstawie określonej w art.174 pkt 2 p.p.s.a., dotyczą trzech kwestii. Po pierwsze - błędnego uznania przez Sąd pierwszej instancji, że skarga na bezczynność dotyczyła zaniechania doręczenia orzeczenia zatwierdzającego orzeczenie o określeniu zdolności do służby w Policji, podczas gdy skarga dotyczyła bezczynności polegającej na nierozpoznaniu odwołania od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. Po drugie – błędnego, zdaniem skarżącego, stanowiska Sądu pierwszej instancji, że do procedury orzekania o zdolności do służby nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Trzecia kwestia, podniesiona w ramach zarzutu naruszenia art.141 §4 p.p.s.a., dotyczy nieodniesienia się przez Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do postawionego w skardze zarzutu zachowania przez skarżącego terminu do wniesienia odwołania i złożenia wniosku opartego na podstawie art.111 k.p.a.

Odnośnie do tak sprecyzowanych zarzutów skargi kasacyjnej w pierwszej kolejności stwierdzić należy, że wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, złożona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga T. D. z dnia 16 kwietnia 2014 r. dotyczyła " bezczynności Okręgowej Komisji Lekarskiej (...) przez rażące przekroczenie terminów załatwienia sprawy" i zawierała wniosek skarżącego: "o zobowiązanie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. do wydania i doręczenia zatwierdzonego przez tą komisję orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r. w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi". Ponadto wezwanie do usunięcia naruszenia prawa załączone do skargi z dnia 24 marca 2014 r. zawiera " wezwanie organu do doręczenia orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W., na mocy którego zostało zatwierdzone zawiadomienie o orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r."

Sąd pierwszej instancji, jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku rozpoznawał zatem skargę na bezczynność organu polegającą na niedoręczeniu orzeczenia Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. o zatwierdzeniu orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. Nr [...] z dnia [...] grudnia 2013 r.( doręczone zostało powiadomienie o wymienionym orzeczeniu). Dlatego też rozważania Sądu pierwszej instancji koncentrowały się na zagadnieniu, czy samo powiadomienie skarżącego o treści orzeczenia - bez doręczenia przedmiotowego orzeczenia – znajdowało oparcie w obowiązujących przepisach prawa, zatem czy organ był zobowiązany do doręczenia skarżącemu orzeczenia z dnia [...] grudnia 2013 r. zatwierdzonego w dniu 8 stycznia 2014 r., czy też wystarczającym było powiadomienie go o treści tych orzeczeń. W skardze kasacyjnej nie zakwestionowano natomiast stanowiska Sądu pierwszej instancji co do prawidłowości przyjęcia, że wystarczającym jest doręczenie powiadomienia o orzeczeniu Okręgowej Komisji Lekarskiej, ani nie podniesiono stosownych przepisów prawa dotyczących tej kwestii. Wskazać jedynie należy, że stanowisko Sądu Wojewódzkiego jest trafne w świetle § 25 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. nr 79, poz. 349 ze zm.). Zgodnie ze wskazanym przepisem niezwłocznie po wydaniu orzeczenia przewodniczący komisji lekarskiej doręcza osobiście lub przesyła zainteresowanemu treść orzeczenia według wzoru stanowiącego załącznik nr 10 do rozporządzenia. W zawiadomieniu należy podać w szczególności rozpoznane schorzenia lub ułomności fizyczne albo psychiczne, określenie stopnia zdolności do służby, związek schorzeń lub ułomności ze służbą, uzasadnienie orzeczenia oraz pouczyć zainteresowaną osobę o prawie wniesienia odwołania od orzeczenia komisji lekarskiej (§ 25 ust.2 rozporządzenia). W rozpoznawanej sprawie powiadomienie o orzeczeniu doręczone skarżącemu te wymogi spełnia.

Odnośnie natomiast podnoszonego w skardze kasacyjnej zarzutu błędnego przyjęcia przez Sąd, że w postępowaniu przed komisją lekarską są wyłączone przepisy k.p.a. zauważyć należy, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji nigdzie nie stwierdził, że skarżący nie miał prawa do wniesienia odwołania. Wskazał jedynie, że tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych jest trybem odrębnym od trybu uregulowanego przepisami k.p.a. Ma on swój autonomiczny byt prawny, znajdujący umocowanie w delegacji ustawowej. Zaś w kontekście przedmiotu złożonej skargi ( brak obowiązku doręczenia orzeczenia, lecz wystarczającym jest doręczenie powiadomienia o wydaniu orzeczenia) Sąd stwierdził, że przepisy powyższego rozporządzenia, ani też przepisy ustawy o Policji nie odsyłają do stosowania przepisów k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wskazał, że wziął pod uwagę okoliczność, iż skarżący wniósł od orzeczenia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. (zawiadomienia) wniosek o jego uzupełnienie (21 grudnia 2013 r.). Nadto, pismem z dnia 27 stycznia 2013 r., wniósł odwołanie od zawiadomienia Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] grudnia 2013 r.

Zarzuty skargi kasacyjnej zmierzały również do wykazania, że organ pozostawał w bezczynności w rozpoznaniu odwołania, które - według autora skargi kasacyjnej- skarżący złożył w terminie, ponieważ skorzystał wcześniej z uprawnienia do wniesienia wniosku opartego na podstawie art.111 §1 k.p.a. Odnośnie tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 10 kwietnia 2015 r., sygn. I OSK 208/15, stwierdzając, że zawiadomienie o orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. zostało skarżącemu doręczone w tym samym dniu, co skarżący potwierdził własnoręcznym podpisem. A zatem termin do wniesienia odwołania upływał z dniem 24 grudnia 2013 r. Niewątpliwie z chwilą upływu terminu do wniesienia środka odwoławczego orzeczenie to stało się ostateczne. Zatem Okręgowa Komisja Lekarska MSW w W. zatwierdziła powyższe orzeczenie, bowiem odwołanie w przepisanym terminie nie zostało wniesione. W uzasadnieniu wskazanego postanowienia NSA uznał, że: "w stanie faktycznym tej sprawy nie mógł mieć zastosowania art. 111 § 1 k.p.a., gdyż zawiadomienie o orzeczeniu Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSW z dnia [...] grudnia 2013 r. zawierało wszystkie wymagane przez § 25 ust. 2 rozporządzenia elementy. Przede wszystkim zawierało ono pouczenie o prawie wniesienia odwołania do Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w W. od orzeczenia komisji lekarskiej w terminie 14 dniu od daty otrzymania zawiadomienia o orzeczeniu. Natomiast skarżący w swoim wniosku domagał się uzupełnienia tego pouczenia poprzez wskazanie na jaki dokładnie adres ma zostać wniesione odwołanie, o czym, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego skarżący mógł dowiedzieć się w trybie zwykłych czynności. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że przepis art. 111 § 2 k.p.a. stanowi, iż "w przypadku wydania postanowienia, o którym mowa w § 1b termin dla strony do wniesienia odwołania, powództwa lub skargi biegnie od dnia jego doręczenia lub ogłoszenia". Zatem z przepisu tego wynika, iż przesunięcie początku terminu do wniesienia skargi następuje tylko i wyłącznie w sytuacji wydania postanowienia w przedmiocie uzupełnienia decyzji. Natomiast w niniejszej sprawie, organ poinformował skarżącego pismem o sposobie i terminie wniesienie odwołania, stwierdzając, że skarżący został o tym informowany zarówno ustnie jak i pisemnie o zawiadomieniu o orzeczeniu z dnia [...] grudnia 2013 r." Stanowisko to podziela także Naczelny Sąd Administracyjny orzekający w rozpoznawanej sprawie.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art.184 p.p.s.a. orzekł, jak w wyroku.