Postanowienie WSA w Opolu, sygn. akt II SA/Op 323/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu
Data orzeczenia: 2011-09-23 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 645  Sprawy nieobjęte symbolami podstawowymi 601644 oraz od 646-652
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 4, art.58 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 23 września 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. B. na rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w Brzegu w przedmiocie czynności w postępowaniu karnym postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Skarżący R. B. pismem z dnia 16 maja 2011 r., wniósł bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu skargę na dwa postanowienia Sądu Rejonowego w Brzegu z dnia [...], sygn. akt [...] oraz z dnia [...], sygn. akt [...], wydane w ramach rozpoznania zażaleń skarżącego na postanowienia Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...]., sygn. akt [...] i z dnia [...], sygn. akt [...]. Określając kwestionowane orzeczenia jako "decyzje administracyjne", a także powołując się na przepisy Kodeksu postępowania karnego skarżący wskazał, że są one sprzeczne z fundamentalnymi zasadami prawnymi oraz wniósł o interwencję Sądu w wyjaśnieniu sprawy i przywrócenie praworządności.

Z uwagi na wniesienie skargi bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu, na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II tut. Sądu, z dnia 24 maja 2011 r., skarga przesłana została do Sądu Rejonowego Brzegu, celem nadania jej biegu na podstawie art. 54 § 2 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W dniu 27 czerwca 2011 r. skarga wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu wraz z odpowiedzią na skargę, w której wniesiono o odrzucenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skargę należało odrzucić.

Na wstępie należy podnieść, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Stosownie do pkt 1 art. 58 § 1 P.p.s.a. przesłankę taką stanowi niewłaściwość sądu. W pierwszym rzędzie Sąd zobowiązany był zatem zbadać, czy ze względu na przedmiot zaskarżenia skarga może zostać rozpoznana merytorycznie, czy też kwestionowane w niej akty lub czynności takiej kontroli sądowej nie podlegają.

Zgodnie z art. 3 § 2 P.p.s.a., sąd orzeka w sprawach skarg na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a.

Sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 P.p.s.a.).

W pojęciu sprawy sądowoadministracyjnej mieści się nadto kontrola działalności administracji publicznej, w zakresie wyznaczonym w art. 3 P.p.s.a., a także inne kwestie rozpoznawane w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów P.p.s.a., jak wymienione w art. 4 P.p.s.a. spory o właściwość lub kompetencyjne, a także przekazane z mocy ustaw odrębnych. Powyższe oznacza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały wymienione w przytoczonych regulacjach.

Zasada ta znajduje zastosowanie również w rozpoznawanej sprawie. Jak wynika z treści skargi oraz akt sprawy, skarżący R. B. kwestionuje dwa postanowienia Sądu Rejonowego w Brzegu z dnia [...], sygn. akt [...] oraz z dnia [...], sygn. akt [...], wydane w ramach rozpoznania zażaleń na postanowienia Prokuratury Rejonowej w B. z dnia [...], sygn. akt [...] i z dnia [...], sygn. akt [...]. Skarżący nie neguje zatem decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności, które organy administracji publicznej (takim nie są sądy powszechne) wydały, a które zgodnie z powołanymi przepisami mogłyby być przedmiotem skargi do sądu administracyjnego. Kognicja sądu administracyjnego nie obejmuje bowiem możliwości weryfikacji orzeczeń wydanych w postępowaniu karnym Co do takich orzeczeń odpowiednie zastosowanie znajdują przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555). Stosownie do regulacji Działu II, rozdziału 1 Kodeksu postępowania karnego, normującego między innymi właściwość sądu, do orzekania w postępowaniu karnym właściwe są sądy powszechne.

W tym stanie rzeczy skargę należało odrzucić, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego.