Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2946/12
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-05-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: journal: M.P. 2010 nr 86 poz 1007 art.66
law: Uchwała Zgromadzenia Ogólnego Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 listopada 2010 r. w sprawie regulaminu wewnętrznego  urzędowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Wojciech Jakimowicz (spr.) Protokolant starszy sekretarz sądowy Anna Połoczańska po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R.Z.I. w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 sierpnia 2012 r. sygn. akt VII SA/Wa 804/12 w sprawie ze skargi R.Z.I. w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] lutego 2012 r. nr [..] w przedmiocie wykonania nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie nr [..] z dnia [..] stycznia 2012r., 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz R.Z.I. w S. kwotę 1350 (słownie: jeden tysiąc trzysta pięćdziesiąt ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 3 sierpnia 2012 r., sygn. akt: VII SA/Wa 804/12, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] lutego 2012 r., znak: [..] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości, skargę oddalił.

Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Zaskarżoną decyzją z dnia [..] lutego 2012 r., znak [..] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. utrzymał w mocy decyzję Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] stycznia 2012 r., znak: [..] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości.

Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie miało następujący przebieg.

W dniu 29 listopada 2011 r. inspektorzy Wojewódzkiego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego w Szczecinie przeprowadzili kontrolę budynku magazynowego nr [..] w kompleksie wojskowym nr [..] w M. Z przeprowadzonej kontroli sporządzono protokół Nr [..]. W trakcie kontroli stwierdzono, że zarządca wykonując obowiązki wynikające z decyzji z dnia [..] stycznia 2010 r., znak: [..] przesłał do organu wraz z pismem z dnia [..] maja 2011 r. Nr [..] "Ocenę bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M.", z której wynika, że w magazynie nr [..] mogą być składowane środki wybuchowe w ilości 240,90kg (w przeliczeniu na równoważnik heksogenowy dla obliczonego nadciśnienia fali uderzeniowej wynoszący 1kPa). W przedmiotowym magazynie przechowywane są środki wybuchowe klasy 1 i podklasy 1.1E i 1.2E w ilości 18228,00kg. Powoduje to przekroczenie maksymalnych dopuszczalnych ilości przechowywanych materiałów wybuchowych o 17987,1 kg (w przeliczeniu na równoważnik heksogenowy dla obliczonego nadciśnienia fali uderzeniowej wynoszącej 1kPa).

Zgodnie z § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 r. (Dz.U. Nr 222, poz. 1451), użytkownik jest zobowiązany prowadzić dla każdego obiektu magazynowego - w którym są przechowywane materiały wybuchowe i amunicja, zagrożonego wybuchem lub spaleniem materiału wybuchowego - kartę kwalifikacyjną, w której określa się m.in. klasę i podklasę materiałów wybuchowych oraz dopuszczalną ich ilość wyrażoną w G (kg). Użytkownik prowadzi dla przedmiotowego magazynu kartę kwalifikacyjną, z której wynika, że ilość dopuszczalna składowanych środków wybuchowych klasy 1 i podklasy 1.1 oraz 1.5 wynosi 2340kg, dla podklasy 1.3 - 3815kg, a dla podklasy 1.4 i 1.6 ilość jest ograniczona kubaturą magazynu. Z powyższego wynika, że w magazynie nie powinna być przechowywana amunicja i materiały wybuchowe klasy 1 i podklasy 1.2 oraz że ilość środków wybuchowych określona w karcie kwalifikacyjnej nie jest dostosowana do ilości wynikającej z ww. "Oceny bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M.".

Ilość środków wybuchowych składowanych w magazynie nr [..] klasy 1 i podklasy 1.1E oraz 1.2E ponad ilość 240,90kg, wynikającą z ww. "Oceny bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M." spowoduje większy zasięg oddziaływania fali uderzeniowej lub ciężkich odłamków, zagrażający magazynom nr [..] i [..] usytuowanym w odległości od 51m do 70m od przedmiotowego budynku oraz wykraczający poza teren zamknięty, tj. ogrodzenie, usytuowane w odległości 238m od ww. budynku.

Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [..] stycznia 2012 r., znak [..] na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 oraz art. 83 ust. 3 w związku z art. 82 ust. 3 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623) po przeprowadzeniu kontroli użytkowania budynku magazynowego nr [..] w kompleksie wojskowym nr [..] w M.,

1) nakazał Rejonowemu Zarządowi Infrastruktury w S., w terminie do dnia 31 marca 2012 r., usunąć stwierdzone nieprawidłowości w budynku magazynowym nr [..] w kompleksie wojskowym nr [..] w M. tj.:

a) uaktualnić w karcie kwalifikacyjnej magazynu, ilość przechowywanych materiałów wybuchowych lub amunicji w magazynie, do ilości określonych w "Ocenie bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M." z maja 2011 r., sporządzonej przez mgr inż. M.A. i przesłanej do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego przez Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. wraz z pismem nr [..] z dnia [..] maja 2011 r.,

b) dostosować do klasy i podklasy rodzaj przechowywanych materiałów wybuchowych lub amunicji w ww. budynku do ilości określonych w ww. "Ocenie bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M." oraz ilości określonych w uaktualnionej karcie kwalifikacyjnej,

2) zakazał użytkowania przedmiotowego budynku, do czasu usunięcia ww. nieprawidłowości.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że magazyn nr [..] w kompleksie wojskowym nr [..] M. nie spełnia warunków zawartych w "Ocenie bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M." oraz wymagań bezpiecznego użytkowania obiektu, jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska.

W wyniku rozpatrzenia odwołania od powyższej decyzji, wniesionego przez Szefa Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S., zapadła zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

W jej uzasadnieniu organ podał, że specyficzny charakter obiektu budowlanego, jakim jest magazyn materiałów wybuchowych, rodzaj i rozmiar niebezpieczeństwa związanego z jego użytkowaniem, w szczególny sposób obligują organ nadzoru budowlanego do daleko idącej wnikliwości i ostrożności w ocenie występujących nieprawidłowości, jak też wymuszają konieczność ekstrapolacji mogących wystąpić, w konsekwencji niezgodnego z prawem użytkowania przedmiotowego budynku, zagrożeń dla bezpieczeństwa ludzi i mienia.

Organ stwierdził, że zgodnie z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, na organach nadzoru budowlanego ciąży obowiązek nadzoru nad zapewnieniem warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia w związku z użytkowaniem obiektu budowlanego. Konstrukcja normy prawnej, zawartej w art. 66 ust. 1 Prawa budowlanego, a w szczególności użyty w niej zwrot: "właściwy organ wydaje decyzją nakazującą" wskazuje, że decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z przesłanek, określonych w treści art. 66 ust. 1 pkt 1-3, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz nadto obligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości.

Organ odwoławczy zauważył, że zarządca wykonując obowiązki wynikające z decyzji z dnia [..] stycznia 2010 r., znak: [..], nakazującej m.in. wykonanie ekspertyzy technicznej Składu M., przesłał do Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego "Ocenę bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M., tom analiza dynamiczno-wskaźnikowa i tom inwentaryzacja konstrukcyjna" z maja 2011 r., sporządzoną przez mgr inż. M.A. W opracowaniu tym stwierdzono, że celem oceny bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych jest określenie warunków dalszego bezpiecznego użytkowania poszczególnych obiektów magazynowych oraz całego kompleksu [..] M. Ze wzglądu na brak ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania wokół Składu M. za bezpieczne oddziaływanie fali uderzeniowej o nadciśnieniu 1 kPa przyjęto granice kompleksu. W opinii podano, że organizm ludzki jest wrażliwy na fale nadciśnienia już rzędu 2 do 3 kPa, które powoduje uderzenie ciała człowieka dorosłego masą rzędu 80-200 kg. Poza obrażeniami wewnętrznymi mogą powstać również różnego rodzaju kontuzje typu ogólnego, a nawet śmierć człowieka.

Organ odwoławczy wskazał, że z ww. oceny m.in. wynika, że w magazynie nr [..] mogą być bezpiecznie składowane materiały wybuchowe w ilości 240,90 kg w przeliczeniu na równoważnik heksogenowy (ocena tom analiza dynamiczno-wskaźnikowa, tabela na str. 136 i 164 - dopuszczalne ilości równoważnika heksogenowego dla poszczególnych obiektów magazynowych). Z ustaleń dokonanych w trakcie kontroli przedmiotowego magazynu nr [..] (protokół Nr [..] z dnia [..] listopada 2011 r.) wynika m.in., że w magazynie przechowywane są środki bojowe w ilości 18228,00 kg wyliczonych wg współczynnika heksogenowego. Organ dodał, że autor "Oceny bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M.", tom analiza dynamiczno-wskaźnikowa w podsumowaniu stwierdził, cyt.: "Zobowiązuje się użytkownika kompleksu do zrobienia weryfikacji kart kwalifikacyjnych magazynów ze szczególnym uwzględnieniem maksymalnych dopuszczalnych do przechowywania w danym obiekcie ilości środków wybuchowych."

Organ odwoławczy stwierdził, w oparciu o dowód w sprawie – "Ocenę bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M.", że w magazynie nr [..] w kompleksie wojskowym nr [..] w M. należy:

- uaktualnić kartę kwalifikacyjną do bezpiecznej ilości składowanego materiału wybuchowego, tj. 240,90 kg w przeliczeniu na równoważnik heksogenowy, co pozwoli na uzyskanie nadciśnienia fali uderzeniowej, podczas ewentualnego niekontrolowanego wybuchu, wynoszącej 1 kPa na granicy Składu M.,

- zredukować (przegrupować) ilość materiałów wybuchowych do 240,90 kg w przeliczeniu na równoważnik heksogenowy (zgodnie z ustaleniami zawartymi w uaktualnionej karcie klasyfikacyjnej magazynu).

Odpowiadając na zarzuty zawarte w odwołaniu, organ zgodził się ze stanowiskiem strony, że działając zgodnie z art. 6 k.p.a. nie może nakładać obowiązków na jednostki organizacyjne w resorcie obrony narodowej w oparciu o rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 r. w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 222, poz. 1451), które określa zasady podejmowania i wykonywania przez przedsiębiorców działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Wskazał, że obecnie brak jest warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać magazyny materiałów wybuchowych, broni i amunicji w resorcie obrony narodowej oraz ich usytuowanie.

Organ odwoławczy podkreślił, że Zachodniopomorski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w niniejszej sprawie oparł rozstrzygnięcie o dowód w sprawie – "Ocenę bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M." z maja 2011 r., sporządzoną przez mgr inż. M.A. Dodatkowo wskazał, że głównym założeniem oceny, w związku z brakiem ustanowienia obszaru ograniczonego użytkowania wokół Składu M., jest takie rozśrodkowanie materiałów w przeliczeniu na równoważnik heksogenowy, aby ewentualne nadciśnienie fali uderzeniowej podczas niekontrolowanego wybuchu wynosiło 1kPa na granicy składu.

Organ podał, że zgodnie z art. 6 k.p.a. organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz 483 ze zm.) w art. 87 stanowi, że źródłami powszechnie obowiązującego prawa Rzeczypospolitej Polskiej są Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej wyraźnie oddziela rozporządzenia, jako akty powszechnie obowiązującego prawa, od aktów prawa wewnętrznego. Tego rodzaju charakter posiadają w świetle art. 93 Konstytucji uchwały Rady Ministrów i zarządzenia ministrów. Konstytucja podkreśla jednocześnie, że są to akty prawne mające wewnętrzny charakter, a ich obowiązywanie jest wysoce ograniczone, gdyż obowiązują one wyłącznie jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu te akty. W kontekście powyższego organ wskazał, że wytyczne z dnia 9 czerwca 2010 r. w sprawie zasad przechowywania środków bojowych, wydane przez Szefa Inspektoratu Wsparcia Sił Zbrojnych należy traktować jako przepis prawa wewnętrznego, a zawarte tam rozwiązania obowiązują wyłącznie jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu ten akt i nie mogą być podstawą do orzekania przez organ administracji publicznej.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S., zarzucając:

- nieważność decyzji z uwagi na jej niewykonalność,

- naruszenie art. 28 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie,

- niewłaściwe zastosowanie art. 66 k.p.a. poprzez przyjęcie, że przekroczenie ilości materiałów wybuchowych znajdujących się w budynku stanowi jego niewłaściwą eksploatację,

- naruszenie przepisu art. 6 k.p.a. poprzez wydanie decyzji w oparciu o niewłaściwą podstawę prawną.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Wskazał, że Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S. jest zarządcą obiektu, co wynika ze Statutu, natomiast jedynym podmiotem mającym wpływ na określenie ilości i sposobu składowania materiałów wybuchowych w obiekcie jest jego użytkownik Dowódca Jednostki Wojskowej nr [..] W., podlegający Ministrowi Obrony Narodowej. W związku z powyższym Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S. nie będzie miał możliwości wykonania tej decyzji, gdyż zmiana sposobu przechowywania materiałów wybuchowych znajdujących się w składzie nie należy do jego kompetencji. Skarżący podkreślił, że Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S. nie ma żadnych możliwości wpływu na użytkownika składu, jakie ma przykładowo właściciel nieruchomości w stosunku do dzierżawcy, gdyż nie może w żaden sposób nakazać zmiany sposobu użytkowania składu, bądź odmówić udostępnienia składu użytkownikowi. Tym samym w kompetencji Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. nie leży usunięcie materiałów wybuchowych znajdujących się w budynku położonym na terenie składu. Mając na uwadze powyższe, zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana przez adresata.

Ponadto skarżący stwierdził, że art. 66 ust. 1 pkt 2 ustawy Prawo budowlane nie definiuje pojęcia eksploatacji obiektu budowlanego, jednakże przyjąć należy, że pojęcie to dotyczy wyłącznie stanu technicznego budynku, a nie przedmiotów się w nim znajdujących. Obecnie w polskim prawie brak jest jakichkolwiek norm regulujących sposób i bezpieczeństwo przechowywania materiałów niebezpiecznych mających zastosowanie do Sił Zbrojnych RP.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że skarga nie jest zasadna.

Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę kwestionowanej decyzji w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanowi art. 66 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623). Przepis ten obliguje właściwy organ do wydania nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowiska. Jednocześnie pozostaje on w związku z art. 81 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa budowlanego, który nakłada na organy administracji architektoniczno-budowlanej i nadzoru budowlanego obowiązek nadzoru nad zapewnieniem warunków bezpieczeństwa ludzi i mienia m.in. przy utrzymywaniu obiektów budowlanych.

Ponadto zauważono, że przepis art. 66 Prawa budowlanego służący usunięciu nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania obiektu, nie tworzy dla właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego nowego obowiązku, lecz precyzuje ustawowy obowiązek wynikający z art. 61 Prawa budowlanego, dodając element pozwalający organom nadzoru budowlanego na skuteczne egzekwowanie jego wykonalności. Zgodnie bowiem z cytowanym przepisem, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany m.in. zapewnić, dochowując należytej staranności, bezpieczne użytkowanie obiektu (art. 61 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego).

W niniejszej sprawie należy mieć na uwadze przede wszystkim charakter obiektu, którego dotyczy przedmiotowy nakaz, jakim jest magazyn materiałów wybuchowych. Okoliczność ta powoduje konieczność szczególnego uwzględnienia zagrożeń, mogących wystąpić w związku z jego użytkowaniem dla bezpieczeństwa ludzi, mienia lub środowiska.

W ocenie Sądu, organy obu instancji zasadnie doszły do przekonania, że użytkowanie przedmiotowego obiektu budowlanego w obecnym zakresie może spowodować niebezpieczeństwo dla ludzi i mienia. Sytuacja taka wypełnia przesłankę zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, wobec braku przepisów ustanawiających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać magazyny materiałów wybuchowych, broni i amunicji w resorcie obrony narodowej oraz ich usytuowanie.

Ustalenia, jaki jest prawidłowy sposób użytkowania obiektu, winien dokonać organ, korzystając m.in. z instytucji kontroli obowiązków określonych w art. 61 i nast. ustawy Prawo budowlane z 1994 r. Jak wynika z akt sprawy, organ przeprowadził w dniu [..] listopada 2011 r. kontrolę przedmiotowego obiektu, z której sporządzono protokół nr [..], a poczynione ustalenia odniósł do wskazań zawartych w "Ocenie bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M.". Z oceny tej wynika, że w magazynie nr [..] mogą być składowane środki wybuchowe w ilości 240,90kg (w przeliczeniu na równoważnik heksogenowy dla obliczonego nadciśnienia fali uderzeniowej wynoszący 1kPa). W przedmiotowym magazynie przechowywane są środki wybuchowe klasy 1 i podklasy 1.1E i 1.2E w ilości 18228,00kg. Powoduje to przekroczenie maksymalnych dopuszczalnych ilości przechowywanych materiałów wybuchowych o 17987,1 kg (w przeliczeniu na równoważnik heksogenowy dla obliczonego nadciśnienia fali uderzeniowej wynoszący 1kPa).

Podniesiono, że zgodnie z § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 r. w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz. U. Nr 222, poz. 1451), użytkownik jest zobowiązany prowadzić dla każdego obiektu magazynowego - w którym są przechowywane materiały wybuchowe i amunicja, zagrożonego wybuchem lub spaleniem materiału wybuchowego - kartę kwalifikacyjną, w której określa się m.in. klasę i podklasę materiałów wybuchowych oraz dopuszczalną ich ilość wyrażoną w G (kg). Dla przedmiotowego magazynu użytkownik prowadzi kartę kwalifikacyjną, z której wynika, że ilość dopuszczalna składowanych środków wybuchowych klasy 1 i podklasy 1.1 oraz 1.5 wynosi 2340 kg, dla podklasy 1.3 – 3815 kg, a dla podklasy 1.4 i 1.6 ilość ta jest ograniczona kubaturą magazynu.

A zatem, ilość środków wybuchowych określona w karcie kwalifikacyjnej nie jest dostosowana do ilości wynikającej z ww. "Oceny bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M.". W ocenie Sądu zgodzić się należy z poczynionymi przez organ ustaleniami, że ilość środków wybuchowych składowanych w magazynie nr [..] klasy 1 i podklasy 1.1E oraz 1.2E ponad ilość 240,90kg - wynikająca z ww. dokumentu - spowoduje większy zasięg oddziaływania fali uderzeniowej lub ciężkich odłamków, zagrażający magazynom nr [..] i [..] usytuowanym w odległości od 51m do 70m od przedmiotowego budynku, a także wykraczający poza teren zamknięty, tj. ogrodzenie usytuowane w odległości 238m od ww. budynku. Sąd podkreślił, że wokół Składu M. nie został ustanowiony obszar ograniczonego użytkowania, co dodatkowo zwiększa zagrożenie życia lub zdrowia ludzi i bezpieczeństwa mienia lub środowiska. Z tego względu przyjęto w ww. opinii, że bezpieczne oddziaływanie fali uderzeniowej o nadciśnieniu 1kPa będzie miało miejsce w granicach kompleksu.

W odniesieniu do zarzutów podniesionych przez stronę skarżącą wskazano, że w przepisie art. 66 w związku z art. 61 Prawa budowlanego określono krąg podmiotów zobowiązanych do utrzymania obiektu budowlanego, którymi są właściciel lub zarządca obiektu. Kwestia kolejności wyboru przez organ adresata obowiązków nie została jednoznacznie unormowana w obowiązujących przepisach prawa. Rozstrzygnięcie w tym zakresie zależy od stanu faktycznego i prawnego ustalonego w danej sprawie, tym bardziej, gdy zważy się, że przepisy Prawa budowlanego nie definiują instytucji zarządcy. Wprawdzie to na właścicielu (współwłaścicielach) obiektu budowlanego w pierwszej kolejności ciążą obowiązki i odpowiedzialność za należyty jego stan techniczny czy sposób użytkowania, jednakże odpowiedzialność ta przejmowana jest przez zarządcę w sytuacji, gdy obowiązki takie wynikają z umowy o zarządzanie nieruchomością, łączącej właściciela (współwłaścicieli) z zarządcą nieruchomości lub wynikają bezpośrednio dla zarządcy z przepisów szczególnych. Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie podmiot zobowiązany został określony przez organy prawidłowo. Przesądza o tym okoliczność, iż przedmiotowy obiekt pozostaje w trwałym zarządzie strony skarżącej.

Ponieważ przesłanką zastosowania art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane jest ustalenie, że obiekt budowlany jest użytkowany w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, środowisku lub bezpieczeństwu mienia, a taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie, Sąd stwierdził, że obowiązek usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości został nałożony zasadnie. Konieczność ograniczenia ilości składowanych materiałów wybuchowych wynika bowiem wprost z dowodu, jaki stanowi "Ocena bezpiecznego użytkowania obiektów magazynowych środków bojowych Składu M.".

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S. wnosząc o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie bądź w przypadku uznania, że zasadne są jedynie zarzuty naruszenia prawa materialnego o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości oraz uchylenie decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] lutego 2012 r. znak [..] w całości oraz uchylenie decyzji Zachodniopomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Szczecinie z dnia [..] stycznia 2012 r. znak [..].

Ponadto wniesiono o zasądzenie na rzecz skarżącego od organu koszów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono:

1) naruszenie prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, polegające na:

- naruszeniu art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez jego błędne zastosowanie;

- naruszeniu art. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym w związku z § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 r. w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym poprzez ich błędne zastosowanie;

2) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na naruszeniu art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpoznanie zarzutów wszystkich wskazanych w skardze.

W uzasadnieniu zarzutów skargi kasacyjnej wskazano, że w ocenie skarżącego kasacyjnie Sąd nieprawidłowo zastosował przepis art. 66 rozciągając jego obowiązywanie na nie tylko na stan techniczny budynku ale także na materiały przechowywane w budynku. Wskazano, że podstawą do wydania decyzji wskazanej w art. 66 Prawa budowlanego mogą być wyłącznie przesłanki w niej wskazane. Sąd bezpodstawnie uznał, że przez sposób użytkowania budynku rozumieć należy także ilość przechowywanych w nim materiałów wybuchowych. Twierdzenie to Sąd uzasadnił brakiem przepisów ustanawiających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać magazyny materiałów wybuchowych, broni i amunicji w resorcie obrony narodowej oraz ich usytuowanie.

Skarżący podzielił pogląd, że brak jest przepisów regulujących warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać magazyny materiałów wybuchowych, broni i amunicji w resorcie obrony narodowej oraz ich usytuowanie. Przepisy regulujące tę materię dotyczą wyłącznie przedsiębiorców. Niesłusznie jednak uznał Sąd, że w związku z powyższym można zastosować przepis art. 66 Prawa budowlanego. Prowadzi to bowiem do sytuacji, w której takie samo użytkowanie obiektu przez przedsiębiorcę nie będzie stanowiło naruszenia art. 66 Prawa budowlanego, a przez jednostkę organizacyjną MON będzie. Tym samym przepis ten jest różnie interpretowany w zależności od tego, do kogo ma zastosowanie, co nie wynika z jego brzmienia.

Ponadto, w ocenie skarżącego, nieprawidłowa jest argumentacja wskazująca, że ilość przechowywanych w budynku materiałów wybuchowych stanowi sposób jego użytkowania w rozumieniu art. 66 Prawa budowlanego. Skarżący kasacyjnie uważa, że tak daleko posunięta interpretacja stanowi niedopuszczalne rozszerzenie zakresu obowiązywania tego przepisu. Ilość przechowywanych materiałów wybuchowych nie jest sposobem użytkowania obiektu. W takim bowiem przypadku nie byłoby konieczne np. wydawanie przepisów dotyczących maksymalnej ilości przechowywanych materiałów, albowiem kwestia ta byłaby regulowana w sposób wystarczający art. 61 w zw. z art. 66 Prawa budowlanego. Skarżący kasacyjnie uważa, że sposób użytkowania obiektu jest zgodny z jego przeznaczeniem - stanowi on magazyn materiałów wybuchowych. Przepis art. 66 Prawa budowlanego mógłby być wykorzystany, gdyby skarżący dla przechowywania materiałów wybuchowych użytkował budynek do tego nie przeznaczony. Nie można jednak rozszerzyć interpretacji tego przepisu na maksymalną ilość przechowywanych materiałów wybuchowych.

Dalej podniesiono, że artykuł 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym określa zasady podejmowania i wykonywania przez przedsiębiorców działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Na podstawie art. 24 ust. 2 ww. ustawy zostało wydane rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 roku w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym. Zgodnie z § 10 tego rozporządzenia użytkownik zobowiązany jest do prowadzenia kart kwalifikacyjnych. W ocenie skarżącego kasacyjnie obowiązek prowadzenia kart kwalifikacyjnych nie dotyczy jednak jednostek MON.

Podniesiono, że ustawa reguluje wykonywanie działalności gospodarczej wyłącznie przez przedsiębiorców. Tym samym wydane na jej podstawie rozporządzenie dotyczy wyłącznie magazynów prowadzonych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą w tym zakresie. Potwierdza to także § 1 pkt 2 rozporządzenia wskazujący wymagania organizacyjne i techniczne w zakresie przygotowania obiektów, w których będą przechowywane materiały wybuchowe, broń, amunicja oraz wyroby o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym, przeznaczone do obrotu.

Nie ulega wątpliwości w ocenie strony skarżącej kasacyjnie, że Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S., ani też użytkownik składu M., nie prowadzi działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi. Powyższe ustalenie nie zostało poczynione przez żaden organ ani też nie jest zgodne z prawdą. Ponadto nie ulega wątpliwości, że Rejonowy Zarząd Infrastruktury jest jednostką budżetową. W związku z powyższym nie mają do niego zastosowania wskazane powyżej przepisy, w tym przepis § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 roku, nakazujący prowadzenie karty kwalifikacyjnej.

Mając to na uwadze skarżący kasacyjnie nie podzielił poglądu prezentowanego przez Sąd, że ilość środków wybuchowych określona w karcie kwalifikacyjnej nie jest dostosowana do ilości wynikającej z "Oceny bezpiecznego użytkowania środków bojowych Składu M.". Skarżący nie jest bowiem w ogóle zobowiązany do wykonania oceny ani do wykonania karty kwalifikacyjnej, w związku z powyższym ocena nie musi być z nią zgodna. Odrębną kwestią jest brak obowiązku skarżącego do posiadania oceny bezpiecznego użytkowania środków bojowych ponieważ obowiązek jej sporządzenia nie wynika z żadnych powszechnie obowiązujących przepisów. Tym samym oba dokumenty sporządzone są bez jakiejkolwiek podstawy prawnej i brak jest podstaw do nałożenia na skarżącego obowiązku przestrzegania ustaleń w nich zawartych.

Podkreślono, że z jednej strony sąd administracyjny wskazuje, że brak jest przepisów ustanawiających warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać magazyny materiałów wybuchowych, broni i amunicji w resorcie obrony narodowej oraz ich usytuowanie (który to pogląd skarżący kasacyjnie podziela) a chwilę później opiera wydane orzeczenie na § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 roku, podzielając w całości pogląd organu. Powyższe stanowi o co najmniej wewnętrznej sprzeczności w uzasadnieniu wyroku.

W kwestii zarzutu naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy podano, że w skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie od decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego skarżący podniósł m.in. zarzut nieważności zaskarżonej decyzji z uwagi na jej niewykonalność. Sąd przy rozpoznaniu skargi w całości pominął ten zarzut nie ustosunkowując się do podniesionej przez skarżącego nieważności zaskarżonej decyzji.

Wskazano również, że skarżący jest wyłącznie podmiotem posiadającym trwały zarząd na nieruchomości położonej na terenie Składu M. Nie jest w żaden sposób jej użytkownikiem, gdyż nieruchomość użytkowana jest przez inny podmiot wchodzący w strukturę Sił Zbrojnych RP. Wskazano, że podmiot ten w żaden sposób nie jest podmiotem podległym Rejonowemu Zarządowi Infrastruktury w S. Tym samym pomimo wydania decyzji nakazującej usuniecie stwierdzonych nieprawidłowości nie jest on w stanie faktycznie jej wykonać. Przechowywane na terenie Składu M. materiały wybuchowe nie stanowią własności skarżącego ani nie ma on żadnego realnego wpływu na ich usunięcie. Tym samym nawet w przypadku uprawomocnienia się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie będzie on w stanie wykonać decyzji i nie będzie miał żadnych środków pozwalających na wyegzekwowanie tego od użytkownika składu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej.

Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach:

1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie;

2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy.

Naczelny Sąd Administracyjny, ze względu na ograniczenia wynikające ze wskazanych regulacji prawnych, nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich bądź w inny sposób korygować. Do autora skargi kasacyjnej należy wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w jego ocenie naruszył Sąd pierwszej instancji i precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało ich niewłaściwe zastosowanie lub błędna interpretacja, w odniesieniu do prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez Sąd pierwszej instancji.

W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania. Zasadniczo w pierwszej kolejności rozpatrzeniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. W niniejszej sprawie zarzut naruszenia przepisów postępowania w sposób bezpośredni został powiązany z zarzutami naruszenia przez Sąd pierwszej instancji prawa materialnego i podniesiony jako konsekwencja naruszenia prawa materialnego, stąd ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny zarzutu naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do istoty problemu objętej zarzutami naruszenia prawa materialnego.

W skardze kasacyjnej podniesiono zarzuty naruszenia prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie art. 66 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j.: Dz.U. z 2010 r. Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) i art. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (t.j.: Dz.U. z 2012 r. Nr 1017) w związku z § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 r. w sprawie pomieszczeń magazynowych i obiektów do przechowywania materiałów wybuchowych, broni, amunicji oraz wyrobów o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (Dz.U. z 2010 r. Nr 222, poz. 1451). W piśmiennictwie podkreśla się, że niewłaściwe zastosowanie prawa jest często konsekwencją jego błędnej wykładni (zob.: B. Dauter, B. Gruszczyński: Komentarz do art. 174 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 4, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Lex 2013). Analiza uzasadnienia skargi kasacyjnej prowadzi do wniosku, że właśnie w błędnym rozumieniu powyższych przepisów autor skargi kasacyjnej upatruje przyczyny ich niewłaściwego zastosowania. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie rozpoznającym tę sprawę przesłanki wymienione w art. 66 ust. 1 ustawy Prawo budowlane dotyczą utrzymania obiektów budowlanych i muszą być analizowane w związku z przepisami i wymogami Prawa budowlanego. W konsekwencji o użytkowaniu obiektu budowlanego "w sposób zagrażający życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia lub środowisku" w rozumieniu art. 66 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego można mówić wtedy, gdy sam obiekt budowlany w trakcie jego użytkowania zagraża wyżej wskazanym wartościom, a nie gromadzone w nim przedmioty. Zagrożenia wynikające wyłącznie z charakteru, jakości i ilości przedmiotów składowanych w obiekcie budowlanym przeznaczonym do ich przechowywania nie mogą być eliminowane w trybie art. 66 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. Przepis art. 66 Prawa budowlanego rozumiany w powyższy sposób nie mógł zatem stanowić podstawy do nakazania usunięcia nieprawidłowości związanych wyłącznie z charakterem i ilością materiałów budowlanych i amunicji składowanych w budynku magazynowym nr [..] w kompleksie wojskowym nr [..] w M. W tym kontekście zarzut niewłaściwego zastosowania w sprawie powyższego przepisu okazał się uzasadniony. Skoro przy tym, dla interpretacji i zastosowania w niniejszej sprawie art. 66 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa budowlanego Sąd pierwszej instancji odwołał się do treści § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 r. (Dz.U. z 2010 r. Nr 222, poz. 1451) wydanego na podstawie ustawy z dnia 22 czerwca 2001 r. o wykonywaniu działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania i obrotu materiałami wybuchowymi, bronią, amunicją oraz wyrobami i technologią o przeznaczeniu wojskowym lub policyjnym (t.j.: Dz.U. z 2012 r. Nr 1017), to również zasadny okazał się zarzut niewłaściwego zastosowania art. 1 tej ustawy w związku z § 10 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 27 października 2010 r. (Dz.U. z 2010 r. Nr 222, poz. 1451).

Następstwem nietrafnego przyjęcia przez Sąd pierwszej instancji, że w sprawie miały zastosowanie wskazane wyżej przepisy prawa materialnego było niezasadne oddalenie skargi Rejonowego Zarządu Infrastruktury w S. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..] lutego 2012 r., znak: [..] w przedmiocie nakazu usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości. Okoliczność tę należy mieć na uwadze w ocenie podniesionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez nierozpoznanie wszystkich zarzutów wskazanych w skardze.

Zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi "Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną". Z art. 134 § 2 cyt. ustawy wynika z kolei, że "Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreślono, że art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi można naruszyć wtedy, gdy strona w postępowaniu sądowym wskazywała na istotne dla sprawy uchybienia popełnione na etapie postępowania administracyjnego bądź powołała w postępowaniu sądowym dowody, które zostały przez sąd pominięte, względnie, gdy w postępowaniu administracyjnym popełniono uchybienia na tyle istotne, a przy tym oczywiste, iż bez względu na treść zarzutów sąd nie powinien był przechodzić nad nimi do porządku (por.: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 2013 r., I GSK 1151/11, LEX nr 1336157; wyrok NSA z dnia 11 września 2012 r., I OSK 1234/12, LEX nr 1260068; wyrok NSA z dnia 28 lutego 2012 r., II OSK 2395/10, LEX nr 1138160), a także wtedy, gdy sąd pierwszej instancji rozpoznając skargę dokonał oceny pod względem zgodności z prawem innej sprawy (w znaczeniu przedmiotowym i podmiotowym) lub z przekroczeniem granic danej sprawy (por. wyrok NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., II OSK 1580/11, LEX nr 1367333). Wynikający z przepisu art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi fakt niezwiązania sądu zgłoszonymi zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną nie oznacza, że sąd może pominąć lub pobieżnie odnieść się do wskazywanych przez skarżącego okoliczności faktycznych i prawnych, w szczególności, jeśli te okoliczności konsumują w istocie postawiony w skardze problem (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2008 r., II GSK 191/08, LEX nr 491266). Należy przy tym podkreślić, że obowiązek odniesienia się do zarzutów skargi oznacza konieczność odniesienia się do kwestii istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 8 listopada 2012 r., I OZ 824/12, LEX nr 1247207).

Treść uzasadnienia skargi kasacyjnej wskazuje, że w istocie skarżący kasacyjnie zarzuca właśnie naruszenie art. 134 § 1 (a nie również § 2) Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podnosząc okoliczność niezbadania przez Sąd pierwszej instancji, czy zaskarżona decyzja nie jest obarczona istotną wadą uzasadniającą stwierdzenie jej nieważności, tj. wadą jej trwałej niewykonalności od dnia wydania decyzji. Zarzut taki był podniesiony w skardze do Sądu pierwszej instancji i nie został oceniony przez ten Sąd. Sąd pierwszej instancji wypowiedział ogólny pogląd, zgodnie z którym to na właścicielu (współwłaścicielach) obiektu budowlanego w pierwszej kolejności ciążą obowiązki i odpowiedzialność za należyty jego stan techniczny czy sposób użytkowania, jednakże odpowiedzialność ta przejmowana jest przez zarządcę w sytuacji, gdy obowiązki takie wynikają z umowy o zarządzanie nieruchomością, łączącej właściciela (współwłaścicieli) z zarządcą nieruchomości lub wynikają bezpośrednio dla zarządcy z przepisów szczególnych. Sąd nie analizował jednakże w realiach niniejszej sprawy, czy nałożenie obowiązku na podstawie art. 66 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 Prawa budowlanego na Rejonowy Zarząd Infrastruktury w S. nie czyniło zaskarżonej decyzji niewykonalną zwłaszcza z przyczyn podniesionych w skardze. Należy zauważyć, że w pojęciu niewykonalności decyzji mieści się również jej niewykonalność faktyczna związana z przeszkodą obiektywnie wykluczającą określone działanie. Jednakże uchybienie powyższe w sytuacji, gdy treść zaskarżonego wyroku zdeterminowana była naruszeniem przez Sąd pierwszej wskazanymi wyżej i objętymi zarzutami skargi kasacyjnej przepisami prawa materialnego, nie stanowi takiego naruszenia, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym stanie rzeczy stwierdzając, że skarga kasacyjna ma usprawiedliwione podstawy i jednocześnie nie stwierdzając, aby zarzucane naruszenie przepisów postępowania mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy Naczelny Sąd Administracyjny miał podstawy do uchylenia zaskarżonego wyroku i do rozpoznania skargi w oparciu o art. 188 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i uchylenia decyzji organów obydwu instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w konsekwencji uznania, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie miał zastosowania art. 66 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 209 w zw. z art. 203 pkt 1 i art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.