Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 1682/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 615  Sprawy zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Powołane przepisy: article: art. 147 par 1 pkt 1, art. 97
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Robert Sawuła /spr./ Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant ref. staż. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 13 maja 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. C. na uchwałę Rady Miasta [...] z dnia [...].09.2003 r. Nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego 1. Stwierdza nieważność przedmiotowej uchwały. 2. Zasądza od Rady Miasta [...] na rzecz skarżącej M. C. kwotę 250 zł /dwieście pięćdziesiąt/ tytułem zwrotu uiszczonego wpisu oraz kosztów zastępstwa procesowego. 3. Określa, że zaskarżona uchwała nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.


UZASADNIENIE

SA/Rz 1682/03

Uzasadnienie

M. C. wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie na uchwałę Rady Miasta [...] Nr [...] z dn. [...].09.2003r. w sprawie odrzucenia zarzutów wniesionych do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] ul. Z. wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Radzie Miasta. Uchwale postawiono zarzut naruszenia przepisów ustawy z dn.7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz.139 ze zm.) oraz nieprzestrzegania przepisów art.32 i 64 Konstytucji RP. Skarżąca generalnie kwestionuje projektowane poszerzenie ul. Z. Zaprojektowane poszerzenie tej drogi skutkować będzie zajęciem działki skarżącej o nr ewid. 1728 o szerokości pasa 9m gruntu. M. C. wskazuje, iż linię rozgraniczającą drogę oznaczoną symbolem 18 KZ zaprojektowano przez środek jej budynku mieszkalnego, co spowoduje niemożność dalszego korzystania z tego, wybudowanego jeszcze w 1890r., budynku. Błędnie wskazano, że jej dom zlokalizowany jest w odległości 10m od krawędzi jezdni, albowiem w rzeczywistości jest to 7,5m.

Skarżąca wskazała, że rada nie odniosła się do sugestii dotyczącej niewielkiej zmiany przebiegu drogi, nie wskazując przesłanek, którymi kierowano się przyjmując dane rozwiązanie planistyczne i nie uwzględniono propozycji innego przebiegu drogi, niż tylko obciążenie poszerzeniem ul. Z. mieszkańców jednej jej strony. M. C. oceniła projekt planu jako jednostronny, nadmiernie obciążający właścicieli w ten sposób, że w praktyce uniemożliwia to zamieszkiwanie we własnym budynku mieszkalnym. Akcentowanie zgodności projektu planu ze studium skarżąca oceniła negatywnie, wywodząc iż uprzednio uzyskała w wyniku swej skargi do sądu administracyjnego stwierdzenie nieważności stosownej uchwały Rady Miasta [...] odrzucającej jej zarzut, obecny projekt nie różni się od poprzedniego, nie biorąc pod uwagę innej możliwości usytuowania drogi. Ponowiono w skardze, bez większego rozwinięcia, zarzut naruszenia art.32 i 64 Konstytucji RP. Uzupełniając skargę M. C. w piśmie procesowym z dn.24.11.2003r. podniosła, że na działce zlokalizowana jest "prawie zabytkowa" studnia, z której czerpie wodę i obawia się, że zrealizowanie projektu planu spowoduje uszkodzenie kamiennej studni.

Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi podnosząc, że nie zakwestionował jej organ nadzoru, a następnie szczegółowo ustosunkowano się do zarzutów przywołanych w skardze. Zdaniem Rady stan faktyczny zagospodarowania działki został uwzględniony w projekcie planu w ten sposób, że przewidziano możliwość zmiany funkcji budynku mieszkalnego na usługowy lub magazynowy, a także remont budynków znajdujących się między planowaną linią rozgraniczającą drogę 18 Kz, a linią zabudowy przyjętą w projekcie planu. Projekt poszerzenia ul. Z. ma nie kolidować z istniejącym budynkiem, który obecnie usytuowany jest w odległości 7,5 m od krawędzi jezdni, która posiada szerokość 6m, a planowana jest na minimum 7m. Przez budynek przechodzi linia rozgraniczająca pas drogowy. Wskazano dalej, że Prezydent Miasta [...] uzgodnił projekt Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania gminy C., której terytorium graniczy z ul. Z. w ten sposób, że droga ta jest poszerzana również w drugą stronę (tj. na terenach gminy C,). Projekt planu "P, I" - ul. Z, jest fragmentem szerszego układu komunikacyjnego i wedle strony przeciwnej musi uwzględniać pozostałe elementy studium. Rada uważa, że projekt planu zakładający modernizacje istniejącego układu komunikacyjnego koncentruje się na istniejących szlakach komunikacyjnych, gdyż każde nowe rozwiązania komunikacyjne spotyka się z negatywnym przyjęciem wśród mieszkańców. Co do zarzutu naruszenia art.32 i art.64 Konstytucji RP uznano, że co prawda Konstytucja jest "najwyższą Kartą praw i obowiązków obywatelskich, świadectwem niezawisłości i suwerenności Państwa Polskiego, ale w procesie planowania przestrzennego obowiązują przepisy szczególne tj. ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym". Uznano przy tym, że w trakcie sporządzania projektu planu nie naruszono przepisów prawa.

Wyjaśniono także, że uchwałą z dn. [...].12.1999r. Nr [...] przystąpiono do opracowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...], "P,I" ul. Z, którego podstawowym celem było przeznaczenie terenów dotychczas rolnych na cele budowlane i zaprojektowanie układu komunikacyjnego, który zabezpieczałby układ dróg głównych, zbiorczych i lokalnych.

W czasie rozprawy przed sądem administracyjnym M. C. wskazała, że realizacja poszerzenia drogi spowodować może uszkodzenie kamiennej studni, znajdującej się na jej działce. Pełnomocnik skarżącej - radca prawny K. W. przyłączyła się do argumentacji innych skarżących, a ponadto wskazała, że w wyroku SA/Rz 133/02 Sąd wskazał na wymogi, jakim powinny odpowiadać uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutów, zdaniem skarżącej treść uchwały zaskarżonej nie czyni zadość tym wymogom. Pełnomocnik Rady Miasta [...] wniosła o oddalenie skargi, argumentując iż zmiana klasy drogi ul. Z. podyktowana była uzgodnieniem Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy C., gdzie określono tę drogę jako ulicę zbiorczą. Co do kwestii uzgodnienia z Gminą C. to przekazano rysunek planu do zarządu tej gminy. Stwierdzono także, przy udziale pełnomocnika Rady Miasta [...], że akta sprawy nie zawierają tekstu projektu planu, po zmianach wynikających z tzw. drugiego i trzeciego wyłożenia projektu planu.

Wojewódzki sąd administracyjny zważył, co następuje:

W niniejszej sprawie skarga została złożona do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004r., dlatego też z mocy art.97 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1271 ze zm.) podlega rozpatrzeniu przez właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art.134 § 1 ustawy z dn.30.08.2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm., zwana dalej Ppsa), zaś podstawowym kryterium kontroli jest zgodność zaskarżonego aktu z prawem. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego, podjętą w sprawie z zakresu administracji publicznej (a taki charakter ma uchwała w przedmiocie odrzucenia zarzutów do projektu planu zagospodarowania przestrzennego), stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części, albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności (art.147 § 1 Ppsa). Wniosek o uchylenie zaskarżonej uchwały nie może być uwzględniony z przyczyn prawnych, niemniej jednak skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie wszystkie zarzuty w niej podniesione Sąd uznał za trafne.

Przedmiotowa uchwała zapadła w następującym stanie faktycznym: Uchwałą z dn. [...].12.1999r. Nr [...] Rada Miasta [...] przystąpiła do opracowania Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] "P." ul. Z. § 3 cyt. uchwały określił obszar opracowania projektu planu. Zawiadomienie o przystąpieniu do sporządzania tegoż planu ogłoszono w prasie lokalnej w dn.17.12.2000r. informując o prawie do składania wniosków przez zainteresowanych. Zarząd Miasta pismem z dn. 15.01.2001r. zawiadomił o przystąpieniu do sporządzania planu organy właściwe do uzgadniania projektu planu oraz zarząd województwa i powiatu, występując o przedstawienie opinii, uwag i wniosków. W następstwie tej czynności złożono szereg wniosków (k.14 część I dokumentów formalno-prawnych). Zarząd Miasta uznał następnie, że zachodzi spójność rozwiązań przyjętych w projekcie planu z polityką przestrzenną określoną w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...]. Sporządzono także prognozę oddziaływania na środowisko przez ustalenia projektu planu. Wojewoda [...] decyzją z dn. [...].08.2001r. wyraził zgodę na przeznaczenie na cele nierolnicze obszaru 16,58 ha gruntów rolnych objętych planem, a przeznaczonych na cele budownictwa mieszkaniowego oraz infrastrukturę. Projekt planu wraz z prognozą oddziaływania na środowisko podlegał wyłożeniu do publicznego wglądu w dniach od 2.07.2001r. do 23.07.2001r.. W następstwie tego wyłożenia wpłynęło szereg zarzutów i protest. Rada Miasta [...] na sesji w dn.30.11.2001r. rozpatrywała zarzuty, których nie uwzględnił zarząd miasta. Część uchwał podjętych w przedmiocie odrzucenia zarzutów do planu została zaskarżona do Naczelnego Sądu Administracyjnego -Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie. Wyrokami z dn.29.02.2002r. SA/Rz 134 - 135/02, SA/Rz 120/02, SA/Rz 157/02, SA/Rz 154/02, SA/Rz 105/02, SA/Rz 133/02, SA/Rz 127/02 oraz z dn.3.07.2002r. SA/Rz 824/02 sąd stwierdził nieważność uchwał odrzucających zarzuty do planu. W wyrokach sąd wskazywał na fakt, iż uzasadnienia uchwał odrzucających zarzuty nie spełniają wymogów ustawowych. Jedną ze skarżących była wówczas także M. C.

Zarząd Miasta ponowił uzgodnienia projektu planu z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym, Regionalnym Zarządem Gospodarki Wodnej oraz Wydziałem Dróg i Zieleni Urzędu Miejskiego [...], a następnie dokonał wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu w dniach od 15.11. do 6.12.2002r. ogłaszając o tym w prasie lokalnej (ogłoszenie z dn.6.11.2002r.) oraz w drodze obwieszczeń, a także zawiadamiając o tym zainteresowanych.

W następstwie wyłożenia projektu planu zarzut złożyła M. C., podnosząc w nim: niezgodność charakteru znaków graficznych, brak możliwości oceny odległości i planowanych obiektów, uniemożliwienie korzystania z dotychczasowej funkcji mieszkaniowej budynku zlokalizowanego na dz. 1728, zbyt wielkie poszerzenie ul. Z. kosztem jej działki, w sytuacji gdy uprzednio uzyskiwano pozwolenia na budowę w pasie planowanym pod poszerzenie tej ulicy, brak zaprojektowania dróg dojazdowych do terenów budowlanych wyznaczonych w planie. Wnosząca zarzut zaproponowała przeprowadzenie połączenia komunikacyjnego w terenach niezamieszkałych.

Prezydent Miasta [...] ogłosił publicznie o terminie sesji Rady Miasta [...] wyznaczonej na dzień 26.02.2003r., której przedmiotem miałyby być zarzuty zgłoszone do projektu planu zagospodarowania przestrzennego "P." w drodze ogłoszenia prasowego (w dn.6.02.2003r. - k.26 części IV dokumentów formalnoprawnych) oraz w drodze obwieszczeń. Prezydent Miasta nie uwzględnił wniesionych zarzutów (w tym zarzutu M. C.), w części zaś postanowił przeprowadzić dodatkowe postępowanie wyjaśniające odnośnie przebiegu drogi dojazdowej (Protokół z dn.20.01.2003r. - k.27 akt IV części). Sprawę rozpatrzenia zarzutów na wniosek Prezydenta Miasta zdjęto z obrad sesji Rady Miasta w dn.26.02.2003r. informując, iż projekt zostanie "przepracowany" i powtórnie wyłożony do publicznego wglądu. Zmiany projektu planu miały polegać na zmianie linii zabudowy wzdłuż ul. Z. zmianie klasy drogi z "G" na "Z", czyli z głównej na zbiorczą, przywrócenia klasy drogi nowoprojektowanej drogi lokalnej o symbolu 17 KL na drogę zbiorczą Z, z zachowaniem parametrów jak dla drogi zbiorczej.

Prezydent Miasta, działając w trybie art.18 ust.2 pkt 5 i 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym zawiadomił o wyłożeniu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wraz z prognozą oddziaływania na środowisko w dniach od 29.05. do 18.06.2003r. (ogłoszenie prasowe z dn.21.05.2003r) oraz ponowił zawiadomienia imienne.

Ponownie zarzut w przedmiocie projektu planu w terminie złożyła M. C., częściowo ponawiając uprzednio zajmowane stanowisko. Wskazała że nowy projekt nie różni się w istocie od uprzednio proponowanych, a granica pasa drogi będącej poszerzaną ul. Z. przebiega w połowie jej domu mieszkalnego. Wskazała, powołując się na konstytucyjną zasadę demokratycznego państwa prawnego, że projekt planu jest jednostronny, bez wnikliwej analizy i pomija ochronę własności.

Prezydent Miasta [...] pismem z dn.29.08.2003r. zawiadomił zainteresowanych o terminie sesji Rady Miasta w dn.26.09.2003r., podczas której miano rozpatrywać protesty i zarzuty złożone do projektu Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego "P. I" ul. Z. Informacja w tej sprawie została także podana do publicznej wiadomości w drodze obwieszczeń i ogłoszenia w prasie (z dn.3.09.2003r. k.16 cz.V. akt).

Rada Miasta [...] uchwałą Nr [...] większością głosów (8 za, 2 przeciwnych i 3 wstrzymujących się) odrzuciła zarzuty do projektu planu wniesione przez M. C. W uzasadnieniu faktycznym Rada powołała się na procedurę wykładania projektu planu, fakt złożenia zarzutów przy drugim i trzecim wyłożeniu projektu planu, zmianę kategorii drogi z "G" na "Z", zlokalizowaniem budynku mieszkalnego w odległości 10m od krawędzi jezdni, przeznaczeniem części działki na budownictwo mieszkaniowe, w części zaś (5% całości działki 1728) na drogę zbiorczą 18 KZ, a ponadto faktem istnienia zgodności przyjętej trasy projektowanej drogi 18 KZ z ustaleniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego uchwałą z dn. 15.06.1998r. (Nr XXXVII/834/98). W uzasadnieniu prawnym powołano się na przepis art.18 ust.2 pkt 2 a ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym i wywodzono o spójności przeznaczenia działki skarżących na cele określone w powyższym "Studium" oraz uwzględnienie kierunków rozwoju komunikacji i mfrastruktury technicznej. Powołano także przepis art.35 ust.1 ustawy z dn.21.03.1985r. o drogach publicznych (Dz.U. Nr 71 z 2000r., poz.838 ze zm.) w zakresie, w jakim nakazuje on rezerwować pod przyszłą budowę lub modernizację dróg pasy terenu przyległego a także na warunki techniczne, jakim winny odpowiadać drogi publiczne zakładanej klasy "Z". Powołano również art.36 ust.1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w zakresie, w jakim dopuszczalnym jest wykupienie, zamiana nieruchomości lub wypłacenie odszkodowania w związku z uchwaleniem projektu planu zagospodarowania przestrzennego.

Uchwała Rady Miasta [...] Nr [...] narusza prawo, w stopniu uzasadniającym stwierdzenie jej nieważności w całości.

Sprawę uchwały odrzucającej zarzuty w sprawie projektu planu zagospodarowania przestrzennego oceniać należy w świetle ustawy z dn.7.07.1994r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedno. Dz.U. Nr 15 z 1999r., poz.139 ze zm., zwana dalej uzp). Ustawa ta miała zastosowanie w przedmiotowej sprawie, albowiem z mocy art.85 ust.2 ustawy z dn.27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz.717 ze zm.) "do miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz planów przestrzennych województw w stosunku, do których podjęto uchwałę o przystąpieniu do sporządzania lub zmiany planu oraz zawiadomiono o terminie wyłożenia tych planów do publicznego wglądu, ale postępowanie nie zostało zakończone przed dniem wejścia w życie ustawy, stosuje się przepisy dotychczasowe". W myśl art.24 ust.1 uzp zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Zarzut należy wnieść na piśmie, w terminie nie dłuższym niż 14 dni, po upływie okresu wyłożenia projektu (art.24 ust.2 uzp), zaś o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne (art.24 ust.3 uzp). Art.27 ust.1 uzp stanowi ponadto, że naruszenie trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art.18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części. Niespornym jest, iż M. C. wniosła zarzuty spełniające wymogi z art.24 ust. 1 i 2 uzp.

Zauważyć należy, że w sprawie projektu planu zagospodarowania przestrzennego "P. I" ul. Z wypowiadał się Naczelny Sąd Administracyjny w cyt. wcześniej wyrokach (w tym także w sprawie ze skargi M. C. W wyrokach tych Sąd zwracał uwagę Radzie na konieczność prawidłowego uzasadniania uchwał o odrzuceniu zarzutów do planu. Wskazywano wówczas, że w sytuacji gdy kwestionowany w zarzucie projekt planu prowadzi do naruszenia prawa własności, uzasadnienie uchwały o odrzuceniu zarzutu musi być szczególnie wnikliwe i staranne. W uzasadnieniu takim winny być wskazane wszystkie okoliczności i przesłanki, które przemawiały za potrzebą uwzględnienia interesu publicznego powodującego ograniczenia uprawnień właścicielskich indywidualnych obywateli. Sąd wskazywał ponadto, że zasadniczą funkcją każdego uzasadnienia rozstrzygnięcia sprawy polega na dążeniu do przekonania strony, że jej stanowisko w sprawie zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeśli zapadło niekorzystne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego były istotne powody (por. uzasadnienie wyroku SA/Rz 133/02 z dn.29.05.2002r.). W piśmiennictwie dotyczącym zagospodarowania przestrzennego wskazywano, że lapidarne uzasadnienie uchwały w przedmiocie odrzucenia zarzutów do planu nie czyni zadość obowiązującym w tej mierze przepisom prawnym, zwłaszcza w sytuacji, gdy skarżący przedkłada propozycje innych rozwiązań, i nawet jeśli te rozwiązania są nie do przyjęcia, to trzeba się do nich odnieść i uzasadnić rozwiązania odmienne (por. Z.Niewiadomski: Zagospodarowanie przestrzenne, Prawo i praktyka, Municipium, Warszawa 1999, s.153.) Kwestionowana uchwała takiego wymogu prawidłowego uzasadnienia faktycznego nie zawiera. Zwrócić uwagę należy i na to, że w uzasadnieniu faktycznym błędnie przyjęto odległość istniejącego budynku mieszkalnego skarżącej od krawędzi istniejącej jezdni ul. Z. (w odpowiedzi na skargę przyjęto, iż dom znajduje w odległości 7,5 m od krawędzi jezdni). W treści uchwały nie znalazły miejsca żadne aspekty, w szczególności odnoszące się do zaprojektowania drogi o zakładanych parametrach, w innym miejscu, niż zaplanowano, a więc w takim, które proponowała wnosząca zarzuty. Powoływanie się w tym względzie na ustalenia "Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania Miasta [...]" nie jest wystarczającym, skoro nie jest ono aktem prawa powszechnie obowiązującego, a w przedmiotowej sprawie rozważane są nawet możliwości jego zmiany (por. s.10 kopii protokołu z sesji Rady Miasta w dn, [...].09.2003r. i wypowiedź J. K.). Rację ma w tym względzie skarżąca, że odnoszenie uzasadnienia przebiegu poszerzanej drogi 18 KZ jedynie do ustaleń "Studium uwarunkowań..." bez uwzględniania konstytucyjnej potrzeby ochrony własności stanowi o wadliwości uchwały. Wskazane przez skarżącą przepisy art.32 i art.64 Konstytucji RP (ustawa z dn.2.04.1997r., Dz.U. Nr 78, poz.483) odnoszą się do równego traktowania przez władze publiczne oraz do zakazu dyskryminacji, a także do m.in. prawa do własności, jej ochrony równej dla wszystkich oraz możliwości ograniczenia własności tylko w drodze ustawowej oraz w zakresie, jakim nie narusza ono istoty tej własności. Zakaz dyskryminacji nie został bliżej przez skarżącą wywiedziony, co się zaś tyczy zarzutu naruszenia art.64 Konstytucji RP przez uchwałę Rady Miasta [...] z dn. [...].09.2003r. to ten zarzut uznać należy za uzasadniony. Naruszeniem istoty własności było odrzucenie zarzutu do projektu planu zagospodarowania przestrzennego z argumentacją, że dom skarżącej można przeznaczyć na cele magazynowe lub usługowe. Tak lekceważące potraktowanie potrzeb mieszkaniowych skarżącej pozostaje także w sprzeczności z wymogami art.75 Konstytucji RP, nakładającymi prowadzenie polityki sprzyjającej zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych obywateli. Pozbawienie skarżącej możliwości swobodnego korzystania z domu mieszkalnego, z preferencją dokonania modernizacji ulicy, bez uwzględnienia innego jej przebiegu narusza przepisy art.64 Konstytucji RP. Motywy odrzucenia zarzutów M. C. winny być wskazane w uchwale Rady Miasta [...], zdaniem Sądu takich przekonywujących motywów brak.

W samym "Studium" zawarto także stwierdzenie (por. s.49 fragmentu kserokopii "Studium"), iż "Ze względu na istniejącą zabudowę, szczególnie w śródmieściu, należy dopuścić zachowanie istniejących i utrwalonych w przestrzeni linii zabudowy, pomimo niezachowania wymaganych szerokości". Oznaczałoby to konieczność respektowania także przy projektowaniu nowych planów utrwalonych linii zabudowy w tych częściach miasta, gdzie istnieje taka wykształcona linia zabudowy. W orzecznictwie sądowym wypowiedziano tezę, wedle której rada gminy rozpoznając zarzut do projektu planu, nie tylko musi wyrazić wobec niego swe stanowisko przez jego uwzględnienie bądź odrzucenie, ale w podejmowanej uchwale winna zawrzeć uzasadnienie faktyczne i prawne swego rozstrzygnięcia, co oznacza, że gmina musi wskazać przesłanki jakimi się kierowała, przyjmując dane rozwiązanie planistyczne, a w przypadku odrzucenia zarzutu wskazać powody, dla których nie mogą być uwzględnione propozycje zawarte w zarzucie (por. wyrok NSA z dn.3.11.1999r., IV SA 1638/98, baza orzecz., LEX Nr 48261). Rada gminy może ponadto przyjmować rozwiązania w projekcie planu zagospodarowania przestrzennego, kierując się takimi wartościami jak interes ogółu mieszkańców, względy celowościowe i racjonalne, a więc działać w warunkach uznaniowego władztwa planistycznego, jeśli tylko uznania takiego nie nadużywa. Musi uwzględniać także potrzebę ochrony własności oraz walory ekonomiczne przestrzeni (art.1 ust.2 pkt 5 uzp). Przedmiotowa uchwała nie odnosząc się faktycznie do propozycji umiejscowienia drogi łącznikowej w innym miejscu, bądź ograniczenia poszerzenia ul. Z. z drugiej strony, eksponująca ustalenia "Studium uwarunkowań ... Miasta [...]" wydana została z naruszeniem art.24 ust.3 uzp, w zw. z art.18 ust.2 pkt 2a uzp..

Zaskarżona uchwała narusza także dyspozycję art.25 uzp, stanowiącego iż Jeżeli rada gminy stwierdzi konieczność dokonania zmian w przedstawionym do uchwalenia projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym także w wyniku uwzględnienia wniosków, protestów i zarzutów, czynności, o których mowa w art.18 ust.2 ponawia się w zakresie niezbędnym do dokonania tych zmian". Przepis powyższy adresowany jest do rady gminy, niemniej jednak winien być także zastosowany, jeśli w wyniku orzeczeń sądu administracyjnego stwierdzono nieważność uchwał odrzucających zarzuty do planu. Prezydent Miasta dokonując zmian projektu planu, wprowadzając nowe oznaczenia graficzne na rysunku planu nie dokonał jednak korekty treści tego planu, albowiem akta sprawy nie dają dowodu, by takie czynności miały miejsce. W aktach zalega jedynie pierwotna wersja tekstu planu, nie zaś treść, która korelowałaby ze zmienionymi oznaczeniami graficznymi na rysunku planu. Nie dokonano także uzgodnienia z wójtem gminy C., skoro zmieniono ustalenia dotyczące ul. Z. Wymogu dokonania takiego uzgodnienia nie sanuje uzgodnienie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania tej gminy, albowiem nastąpiło ono poza postępowaniem w sprawie. Uchwała narusza zatem dyspozycję art.18 ust.2 pkt 4 lit. c uzp w zw. z art.25 uzp.

Sąd zwraca ponadto uwagę na bezprzedmiotowość uzgadniania projektu planu z Wydziałem Inwestycji i Drogownictwa Urzędu Miasta [...] (por. k.43 i 45 IV t. akt). W myśl art.18 ust.2 pkt 4 lit. g uzp projekt planu podlega uzgodnieniu m.in. z właściwym zarządem drogi. Z kolei określenie właściwości organu do pełnienia funkcji zarządu drogi zawiera ustawa z dn.21.03.1985r. o drogach publicznych (tekst jednol. Dz.U. Nr 71 z 2000r., poz.838 ze zm.), stanowiąca w art.21 ust.1, że zarządca drogi, o którym mowa w art.19 ust.2 pkt 2-4 i ust.5, może wykonywać swoje obowiązki przy pomocy jednostki organizacyjnej będącej zarządem drogi, utworzonej odpowiednio przez sejmik województwa, radę powiatu lub radę gminy. Jeżeli jednostka taka nie została utworzona, zadania zarządu drogi wykonuje zarządca. Zarządcą ul. Z. jest Prezydent Miasta [...] skoro jest ona ulicą miejską (gminną), natomiast wydział urzędu miasta nie może stanowić zarządcy drogi, albowiem nie jest jednostką organizacyjną, o jakiej mowa w art.21 ust.1 ustawy o drogach publicznych. Jest to element urzędu miejskiego (gminnego) istniejącego z mocy prawa, a to z mocy art.33 ust.1 i 2 ustawy z dn.8.03.1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. Nr 142 z 2001r., poz.1591 ze zm.). Paradoksem byłoby przy tym, że prezydent miasta uzgadnia projekt planu z jednostką, która takie uzgodnienia wydaje także z upoważnienia tego samego prezydenta miasta.

Reasumując: prowadząc ponowne postępowanie Prezydent Miasta [...] winien sporządzić tekst projektu planu po zmianach, uzgodnić taki projekt z właściwymi podmiotami, o jakich mowa w art.18 ust.2 pkt 4 uzp, a następnie powtórzyć czynności związane z wyłożeniem projektu obejmującego łącznie tekst i rysunek planu.

Biorąc powyższe pod uwagę, Sąd działając na podstawie art.147 § 1 pkt 1 Ppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania orzeczono po myśli art.97 § 2 Pwsa.