Postanowienie NSA, sygn. akt II GZ 151/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2011-04-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 § 3
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 6 kwietnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia F. Spółki z o.o. w J. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B. z dnia 16 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Bk 39/11 w zakresie oddalenia wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. Spółki z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia w części dotyczącej miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. po rozpoznaniu wniosku F. Spółki z o.o. w J. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w B. z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia w części dotyczącej miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Oddalając wniosek Wojewódzki Sąd Administracyjny w B. wskazał, że w przedmiotowej sprawie pełnomocnik skarżącej Spółki uzasadniając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał jedynie, że cyt. "nieodwracalny charakter wykonania zaskarżonej decyzji i decyzji ją poprzedzającej polega na tym, że w czasookresie trwania postępowania skargowego Skarżąca nie ma uprawnienia do prowadzenia przedmiotowej działalności w zakwestionowanym punkcie, a wobec treści art. 117 ust. 1 i art. 138 ust. 1 w zw. z art. 129 ust. 1 ustawy o grach hazardowych w przyszłości nie będzie można w tym zakresie przedłużyć zezwolenia, ani wydać nowego".

Zdaniem Sądu I instancji, przywołany argument nie uzasadnia zastosowania wobec Spółki ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zgodnie z treścią art. 117 ust. 1 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. Nr 201, poz. 1540 ze zm.), udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, tj. przed 1 stycznia 2010 r. zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Podobnie art. 129 tej ustawy stanowi, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Jak wynika natomiast z art. 138 ust. 1 tej ustawy, zezwolenia, o których mowa w art. 129 ust. 1, nie mogą być przedłużane.

W ocenie Sądu I instancji z przepisów tych wyraźnie wynika, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych, prowadzona na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie przywołanej ustawy, może być kontynuowana tylko do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń. W żadnym wypadku zezwolenia te nie mogą być przedłużane - niezależnie od tego, czy wygasły z upływem terminu ich ważności, czy też zostały wcześniej cofnięte decyzją organu administracyjnego. Cofnięcie takiego zezwolenia przez organ administracyjny nie ma więc żadnego wpływu na możliwość prowadzenia tego typu działalności w przyszłości. Skutek takiego cofnięcia można rozpatrywać tylko w odniesieniu do okresu ważności udzielonego zezwolenia. W tym zakresie, zdaniem Sądu, strona skarżąca nie wykazała, jakie trudne do odwrócenia skutki spowoduje wykonanie zaskarżonej decyzji w czasie prowadzenia procesu sądowego. Oczywiście, cofnięcie zezwolenia w części dotyczącej miejsca urządzania gier na automatach o niskich wygranych ogranicza w tym zakresie możliwość uzyskiwania przez Spółkę przychodów. Można więc mówić o istnieniu potencjalnego niebezpieczeństwa wyrządzenia Spółce szkody. Jednak we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji skarżąca Spółka w żaden sposób nie wykazała, że ta potencjalna szkoda ma przymiot "znacznej szkody", o której mowa w art. 61 § 3 u.p.p.s.a. W szczególności nie wskazała, jaki jest udział przychodów uzyskiwanych z tytułu urządzania gier na automacie zlokalizowanym w S. S.-P. w Ł. przy ul. S. w jej przychodach ogółem.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Spółka wniosła o jego uchylenie w całości zarzucając Sądowi I instancji naruszenie art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002.153.1270 z późn. zm.), poprzez błędne uznanie, że niemożność prowadzenia przez Spółkę działalności w punkcie gier na automatach niskich wygranych, której dotyczy cofnięcie, począwszy od chwili doręczenia Spółce decyzji Dyrektora Izby Celnej w B. jako organu II instancji, nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonalności decyzji, podczas gdy wobec specyfiki działalności i zakresie gier na automatach o niskich wygranych i aktualnego stanu prawnego, możność jej prowadzenia w określonym punkcie gier przez okres kilku miesięcy powoduje nie tylko powstanie po stronie Spółki realnej straty w postaci utraty dochodów z tytułu eksploatacji w tym punkcie gier automatów o niskich wygranych, ale przede wszystkim także poważne ryzyko utraty przez Stronę tytułu prawnego do lokalu, w którym zlokalizowany jest ten punkt gier na skutek wycofania się dysponenta lokalu wynajmującego) ze współpracy ze Spółką.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego bądź wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do pierwotnego stanu. Wprowadzona w omawianym przepisie ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady wynikającej z art. 61 § 1 p.p.s.a., w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności.

To na wnioskodawcy spoczywa obowiązek uzasadnienia wniosku, tak aby przekonać sąd do zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wskazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (zob. B. Dauter, Komentarz do art. 61 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.02.153.1270), [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX, 2009, wyd. III, pkt 9). Najdobitniej wyraził to Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04 (niepubl.), w którym stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżąca ani we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ani w zażaleniu na postanowienie oddalające ten wniosek, nie zawarła żadnych informacji, które wskazywałyby, że wykonanie decyzji nakładającej na nią karę mogłoby spowodować wyrządzenie znacznej szkody lub spowodować trudne do odwrócenia skutki, a więc nie wykazała możliwości zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Powyższe oznacza, iż Sąd I instancji nie miał możliwości merytorycznej oceny wniosku skarżącej o wstrzymanie wykonania decyzji, również w zakresie w jakim miał obowiązek z urzędu uwzględnienia okoliczności przemawiających za jego wstrzymaniem lub odmową wstrzymania, co w konsekwencji doprowadziło do odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w B., który zasadnie oddalił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji ze względu na to że skarżąca nie wykazała, że ta potencjalna szkoda ma przymiot "znacznej szkody", o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyżej wskazane okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a. oddalił zażalenie jako pozbawione usprawiedliwionych podstaw.