Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 941/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2006-06-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: *Uchylono zaskarżone postanowienie w całości
Powołane przepisy: article: art. 133
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Ludmiła Jajkiewicz Sędzia WSA Zbigniew Łoboda Protokolant Katarzyna Motyl po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 czerwca 2006 r. sprawy ze skargi L. H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] nr [...] przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej we W. na rzecz skarżącego kwotę 355 (trzysta pięćdziesiąt pięć) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Sygn. akt I SA/Wr 941 /05

Uzasadnienie

Pismem z dnia [...] L. H. wystąpił do Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – F. o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych: [...],[...],[...],[...],[...],[...] podnosząc, iż:

1) pomiędzy zawiadomieniem o zajęciu prawa a wskazanymi tytułami istnieje rozbieżność odnośnie kwot odsetek – organ nie uwzględnił przerwy w naliczaniu odsetek od [...] do [...] (poz. 39 tytułu wykonawczego),

2) żadna z decyzji objętych tytułami wykonawczymi nie została stronie doręczona zatem nie istnieje zaległość podatkowa.

W piśmie z dnia [...] pełnomocnik strony ostatecznie doprecyzował wnioski zawartych we wcześniejszych pismach strony i pełnomocnika strony, pismo z dnia [...] określił jako zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym przywołując art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 110, poz. 968 ze zm.) – dalej ustawy o egz.adm., pismo pełnomocnika strony z dnia [...], jako skargę na czynność egzekucyjną – zajęcie rachunku bankowego tj. skargę o jakiej mowa w art. 54 §1 ustawy o egz. adm. W wyniku przeprowadzonego postępowania w przedmiocie skargi na zajęcie rachunku bankowego (dokonane zawiadomieniem z dnia [...]) ostatecznie Dyrektor Izby Skarbowej we W. postanowieniem z dnia [...] skargę uznał za zasadną przyjmując, że zajęcia dokonano na kwotę wyższą niż wynika z tytułów wykonawczych wymienionych we wniosku.

Rozpoznając zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-F. przekazał wierzycielowi tj. Naczelnikowi Urzędu Skarbowego W.-K. pismo z dnia [...] traktując je jako zarzuty zgłoszone przez dłużnika w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym zgodnie z tytułami wykonawczymi wydanymi na podstawie decyzji określających zobowiązania podatkowe L. H.:

- w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. – decyzja z dnia [...] (nr [...]),

- w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 1998 – decyzja z dnia [...] (nr [...])

Postanowieniem z dnia [...] wierzyciel powołując art. 123 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa i art. 18 i 34 §1 ustawy o egz. adm. uznał zgłoszone zarzuty za nieuzasadnione.

Odnosząc się do zarzutu nieprawidłowego określenia w tytułach wykonawczych odsetek od zaległości podatkowych wyjaśnił, iż odsetki naliczono z uwzględnieniem, przerwy w ich naliczaniu wynikającej z obowiązujących przepisów.

W zakresie doręczenia obu decyzji wymiarowych wyjaśnił, iż decyzje doręczono pełnomocnikowi podatnika D. P. w dniu [...].

Wymieniona data jest ostatnim dniem 14 dniowego terminy, w którym pełnomocnik strony mogła odebrać decyzje pozostawione w urzędzie pocztowym w związku z brakiem możliwości doręczenia pod wskazanym adresem tj. A W. ul. K.P. [...]. Jako podstawę prawną takiego działania wierzyciel wskazał, art. 150, art.148 §1 oraz art.144 i art.145 §2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz.926 ze zm.). Jednocześnie wierzyciel wyjaśnił, iż L. H. w dniu [...] tj. w trakcie awizowania przesyłki poinformował organ podatkowy dokonujący doręczenia, iż od dnia [...] ustanowił pełnomocnikiem K. D. zam. S. ul. G. [...] i w dniu [...] powiadomił organ o cofnięciu pełnomocnictwa D. P.

W ocenie wierzyciela odwołanie pełnomocnictwa po wydaniu przez organ podatkowy decyzji nie może skutkować obowiązkiem organu doręczenia tych decyzji nowemu pełnomocnikowi, zatem doręczenie było skuteczne w dniu [...].

Próba doręczenia decyzji nowemu pełnomocnikowi, zdaniem wierzyciela została podjęta jedynie celem umożliwienia stronie zapoznania się z treścią tych decyzji. Organ podatkowy wykorzystał w tym celu instytucję pomocy prawnej – doręczenia dokonał pracownik Urzędu Skarbowego w K. tj. miejscu zam. pełnomocnika podatnika. Pełnomocnik odmówił w dniu [...] przyjęcia tej korespondencji, a podatnik w tym samym dniu poinformował organ podatkowy o cofnięciu pełnomocnictwa. To doręczenie także jest w ocenie wierzyciela prawidłowe, gdyż zostało dokonane zgodnie z art. 153 §1, 2 Ordynacji podatkowej. Przedstawione okoliczności zdaniem wierzyciela wskazywały, iż podatnik unikał doręczenia decyzji.

Na postanowienie wierzyciela L. H. wniósł zażalenie żądając uchylenia postanowienia i uznania zarzutów za uzasadnione. Podniósł naruszenie:

- art. 33 §1 w związku z art. 34 §1 ustawy o egz. adm. przez nie uznanie zarzutów w sytuacji, gdy postępowanie egzekucyjne prowadzone jest na podstawie tytułów wykonawczych wystawnych mimo braku uprzedniego doręczenia decyzji wymiarowych,

- art. 27 §1 pkt 3, art. 33 pkt 3 i pkt 10 w związku z art. 34 §1 ustawy o egz. adm. przez nieuwzględnienie zarzutów w sytuacji, gdy treść egzekwowanego obowiązku jest niezgodna z orzeczeniem organu podatkowego, a jednocześnie wystawione tytuły wykonawcze zawierają błędne określenie treści obowiązku podlegającego egzekucji w stosunku do okoliczności wskazanych przez organ podatkowy.

Strona podnosi, że zgodnie z art.212 Ordynacji podatkowej organ podatkowy, który wydał decyzje jest nią związany od chwili jej doręczenia. Oznacza to, że decyzja wchodzi do obrotu prawnego z chwilą jej doręczenia stronie. Doręczenie żądnej z decyzji nie nastąpiło w sposób określony przepisami Ordynacji podatkowej. W dacie doręczenia D. P. nie była już pełnomocnikiem podatnika, o czym organ poinformowano przed dniem doręczenia decyzji tj. przed dniem [...].

Przerwy w naliczaniu odsetek wskazane w tytułach wykonawczym obejmują okres od [...] do [...] zgodnie zaś z art. 54 §1 pkt 7 Ordynacji podatkowej odsetek za zwłokę nie nalicza się, za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu I instancji, jesli decyzja nie została doręczona w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Tym samym w ocenie strony wierzyciel za datę doręczenia decyzji uznał dzień [...], a nie jak twierdzi [...] zmieniając w tym zakresie zdanie w toku postępowania.

Strona kwestionuje także skuteczność doręczenia decyzji w dniu [...] z dwóch powodów. Po pierwsze ze względu na wykorzystanie w tym celu instytucji pomocy prawnej (doręczenia dokonał pracownik Urzędu Skarbowego w K. tj. organu niewłaściwego w sprawie), co jest niezgodne z celami tej instytucji. Po drugie z uwagi na pominięcie faktu, iż odmowa przyjęcia przesyłki przez pełnomocnika spowodowana była cofnięciem pełnomocnictwa. Strona podnosi także, że z dowodu doręczenia decyzji nie wynika, iż doręczono dwie decyzje.

W dniu [...] podatnik otrzymał kserokopie prawomocnych decyzji. W ocenie strony żadna z decyzji nie jest prawomocna, gdyż nie zostały skutecznie doręczone ich oryginały, za doręczenie decyzji nie można uznać doręczenia kserokopii tych decyzji.

Dyrektor Izby Skarbowej po rozpoznaniu zażalenia utrzymał postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego W. – K. w mocy powołując art. 138 §1 pkt 1, art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 ze zm.) – dalej Kpa i art. 18, art.13 pkt 1 i art.34 §1 i §2 ustawy o egz. adm. Organ odwoławczy stwierdził, iż zgodnie z art. 34 §1 a ustawy o egz. adm. jeśli zarzut zobowiązanego jest lub był przedmiotem rozpoznania w odrębnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym lub sądowym albo zobowiązany kwestionuje w całości lub w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia wierzyciel wydaje postanowienie o niedopuszczalności zarzutów. Zarzut nieistnienia obowiązku podatkowego był zdaniem organu odwoławczego przedmiotem rozpoznania w odrębnych postępowaniach:

- w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, których doręczenie jest sporne w sprawie co wynika z pisma strony z dnia [...]

- w postępowaniu wszczętym na podstawie ponaglenia z dnia [...] a dotyczącym nieistnienia obowiązku podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. i w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 1998 r. w związku z nie doręczeniem decyzji określających zobowiązania w tych podatkach,

- w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w Sławie IV Wydział Ksiąg Wieczystych na podstawie apelacji L. H. związanej z wpisem hipoteki przymusowej na jego nieruchomości.

Organ odwoławczy stwierdził, iż w związku z powyższym wierzyciel winien stwierdzić niedopuszczalność wniosku.

Odnosząc się od zarzutu nieprawidłowości w naliczaniu odsetek organ odwoławczy stwierdził, iż uwzględniono okres przerwy w ich naliczaniu, a mając na uwadze zakaz pogarszania sytuacji strony wnoszącej środek zaskarżania organ nie podjął rozstrzygnięcia o skróceniu tego okresu do dnia [...] (tj. do dnia doręczenia decyzji)

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. L. H. wniósł o uchylenie postanowienia, zasądzenie kosztów postępowania i poza zarzutami podniesionymi w odwołania zarzucił:

- naruszenie art. 34 §1a ustawy o egz. adm. przez jego niewłaściwe zastosowania w okolicznościach faktycznych sprawy tj. błędne założenie, że zarzut braku obowiązku podatkowego będący przedmiotem prowadzonego postępowania egzekucyjnego był przedmiotem rozpoznania w toku odrębnego postępowania.

Skarżący wyjaśnia, iż nie składał wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji organu podatkowego określających zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. i w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 1998 r. Nieistnienie obowiązku podatkowego nie było też przedmiotem postępowania sądowego, na które wskazał organ odwoławczy, gdyż Sąd uznał, iż nie leży to w jego kompetencjach. W sprawie związanej z ponagleniem z dnia [...] w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej także nie rozpoznano zarzutu nieistnienia obowiązku w zakresie, o jakim mowa w art. 34 §1a ustawy o egz. adm., gdyż przepis ten wymaga przeprowadzania odrębnego postępowania podatkowego tj. postępowania uregulowanego przepisami Działu IV Ordynacji podatkowej (postępowanie podatkowe). Zgodnie z art. 207 tej ustawy organ orzeka w sprawie decyzją, chyba, że przepisy stanowią inaczej. Decyzja rozstrzyga sprawę, co do istoty albo w inny sposób kończy postępowanie. Z przepisów tych skarżący wywodzi, że postępowanie podatkowe zawsze kończy się decyzją. Ponaglenie, z jakim wystąpił nie wszczyna postępowania podatkowego i nie kończy się wydaniem decyzji podatkowej, zatem nie rozstrzyga zarzutów dotyczących istnienia obowiązku podatkowego.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej we W. wniósł o oddalenie skargi podtrzymując dotychczasowe stanowisko. Dodatkowo ustosunkowując się do zarzutu naruszenia art.34§1a ustawy o egz. adm. stwierdził, iż istotne w sprawie jest, że strona wykorzystała dostępne środki wyjaśnienia wątpliwości prawnych związanych z zakończeniem postępowania podatkowego i formalnym ustaleniem skuteczności doręczenia decyzji w tym w postępowaniu odwoławczym. Kwestia czy postępowanie to ma charakter incydentalny, czy jest odrębnym postępowaniem podatkowym nie ma istotnego znaczenia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269), stanowiąc w art. 1 ust. 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Sąd uchyla zaskarżone postanowienie, jeśli stwierdzi, że wydano ją z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub z naruszeniem prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 145 §1 pkt 1 lit. a i lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

W piśmie z dnia [...], L. H. wskazał na nieistnienie obowiązku podatkowego, objętego tytułami wykonawczymi wymienionymi w piśmie, wystawionymi w dniu [...] i [...] Twierdzi, iż decyzje: z dnia [...] nr [...] określająca skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. oraz i z dnia [...] nr [...] określająca zobowiązanie podatkowe w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 1998 r., które stanowiły podstawę wystawienia tytułów wykonawczych nie zostały doręczone stronie zgodnie z przepisami Ordynacji podatkowej. Co oznacza, iż nie istnieje wskazana w tych tytułach wykonawczych zaległość podatkowa. Strona podniosła także, iż w tytułach wykonawczych nr [...] z dnia [...] i nr [...] z dnia [...] w poz.39 nieprawidłowo określono okres przerwy w naliczaniu odsetek za zwlokę od zaległości podatkowych.

Wierzyciel – Naczelnik Urzędu Skarbowego W.-K. przedstawione zarzuty uznał za nieuzasadnione. Stwierdził, iż obie decyzje wymiarowe skutecznie doręczono pełnomocnikowi podatnika w dniu [...] w trybie art. 153 Ordynacji podatkowej, a podatnik kserokopie ostatecznych decyzji otrzymał w dniu [...]. Odsetki od zaległości podatkowych w tytułach wykonawczych wyliczono i podano w tytułach wykonawczych prawidłowo tj. z uwzględnieniem okresu przerwy w ich naliczaniu od [...] do [...].

W zażalenie strona podtrzymała swoje zarzuty

Organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie nie wypowiedział się jednak w zakresie przedstawionych zarzutów powołał całkowicie inną argumentację jako podstawę rozstrzygnięcie. Stwierdził, że zarzut nieistnienia obowiązku z uwagi na brak doręczenia decyzji wymiarowych był rozpoznawany w innych postępowaniach, a zatem nie mógł stanowić przedmiotu wypowiedzi wierzyciela z uwagi na jego niedopuszczalność – art. 34 §1 a ustawy o egz. adm.(obowiązuje od 1.04.2004 r.) Zdaniem organu odwoławczego wierzyciel winien zatem orzec o niedopuszczalności postępowania.

W ocenie Sądu rozstrzygnięcie to na gruncie ustalonego stanu faktycznego nie jest możliwe do zaakceptowania. Organ odwoławczy nie wskazał żadnego innego postępowania w wyniku, którego zapadło orzeczenie, stwierdzające prawidłowość doręczenia decyzji określających skarżącemu zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. i w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 1998 r. Powołane w zaskarżonym postanowieniu postępowanie w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, jak stwierdził skarżący, nie toczyło się, gdyż nie składał takiego wniosku. Organ odwoławczy nie wskazał, żadnych rozstrzygnięć, które zapadły w tym zakresie, nie powołał też pisma, w którym skarżący wystąpił z wnioskiem o stwierdzenie nieważności spornych decyzji, ani postanowienia o wszczęciu takiego postępowania z urzędu. W podobny sposób powołał organ odwoławczy pozostałe postępowania w toku, których miała być rozpoznawana sprawa dotycząca doręczenia wymienionych decyzji. Kwestia prawidłowości doręczenia decyzji nie mogła być także rozważana w ramach postępowania przeprowadzonego w trybie art. 141 Ordynacji podatkowej z wniosku skarżącego. Stwierdził to jednoznacznie Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w wyroku z dnia [...] sygn. [...]. Podnoszenie w postępowaniu sądowym zarzutu związanego z doręczeniem decyzji określających zobowiązania podatkowe nie oznacza, iż był on przedmiotem rozpoznania. Organ odwoławczy nie przedstawił żadnego orzeczenia organu administracji czy sądu, w którym rozważana była kwestia doręczenia spornych decyzji wymiarowych, czym naruszył art. 7 i art. 77 §1 Kpa. Zajęte, zatem w odwołaniu stanowisko, iż sprawa związana ze skutecznością doręczenia L. H. spornych decyzji była przedmiotem odrębnego postępowania nie została przez organ odwoławczy udokumentowana. Brak, zatem w ocenie Sądu podstaw do przyjęcie, iż w rozpoznawanej sprawie miał zastosowanie art. 34 §1 a ustawy o egz. adm.

Dyrektor Izby Skarbowej we W. nie ustosunkował się do stanowiska wierzyciela, kwestionowanego przez L. H. w zażaleniu a dotyczącego istnienie obowiązku wynikającego ze spornych decyzji w związku z brakiem skutecznego ich doręczenia stronie. Zgodnie z art. 34 §2 ustawy o egz. w adm. postępowanie w sprawie stanowiska wierzyciela jest dwuinstancyjne. Brak wypowiedzi organu odwoławczego w kwestii stanowiącej przedmiot sporu w rozpoznawanej sprawie uniemożliwia, zajęcie w tej sprawie stanowiska przez Sąd. Sąd administracyjny jak wskazano na wstępie bada, bowiem legalność decyzji organów administracji.

Ponownie prowadząc postępowanie organ odwoławczy winien wskazać i dołączyć do materiału dowodowego rozstrzygnięcie wydane po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego lub sądowego, którego przedmiotem była sprawa istnienia w obrocie prawnym decyzji określających skarżącemu zobowiązania w podatkach dochodowym od osób fizycznych za 1998 r. i zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów ewidencjonowanych za 1998 r. W przypadku nie stwierdzenia takich orzeczeń organ winien ustosunkować się do zarzutów podatnika zawartych w odwołaniu i wypowiedzieć się czy i w jakim zakresie podtrzymuje stanowisko organu I instancji związane z istnieniem (od kiedy) w obrocie prawnym wymienionych wyżej decyzji.

W związku z brakiem stanowiska organu odwoławczego w zakresie odnoszącym się do doręczenia spornych decyzji, w tym daty ich doręczenia stronie, nie jest możliwe zajęcie przez Sąd stanowiska, co do prawidłowości wypełnienia przez wierzyciela poz. 39 tytułów wykonawczych. W pozycji tej winien być wskazany okres przerwy w naliczaniu odsetek od zaległości podatkowej. W rozpoznawanej sprawie odsetki od zaległości podatkowych nie powinny być naliczane za okres od dnia wszczęcia postępowania podatkowego do dnia doręczenia decyzji organu I instancji określających zobowiązania podatkowe, gdyż postępowania podatkowe nie zostały wszczęte w terminie 3 miesięcy od dnia zakończenia kontroli. Informacje takie organ podatkowy zawarł w decyzji z dnia [...] nr [...] (str. 17 decyzji) i w decyzji z dnia [...] nr [...] (str.15 decyzji). Ustalenia zarówno w zakresie dotyczącym daty wszczęcia postępowania kontrolnego jak i daty doręczenia decyzji organu I instancji poczynił wierzyciel na podstawie ustaleń zawartych w aktach administracyjnych dotyczących prowadzonych postępowań podatkowych, przy czym w aktach przekazanych Sądowi brak dowodów doręczenia decyzji wymiarowych.

W ocenie Sądu nie zasługuje na akceptację stanowisko organu odwoławczego, iż skarżący nie podniósł szczegółowych zarzutów wobec sposobu naliczania odsetek za zwlokę od zaległości podatkowych dokonanych przez wierzyciela. Zarzuty takie zostały sformułowane w zażaleniu na postanowienie wierzyciela w sprawie zarzutów ( str. 7). Skarżący podniósł, iż wobec stanowiska wierzyciela o doręczeniu decyzji wymiarowych pełnomocnikowi strony w dniu [...] to ta data, a nie [...]., winna być ostatnim dniem okresu przerwy w naliczaniu odsetek od zaległości. Jesli, zatem kwota odsetek naliczona na dzień wystawienia tytułów wykonawczych (poz.38 tytułów wykonawczych) została wyliczona z uwzględnieniem danych dotyczących okresu przerwy w naliczaniu odsetek wskazanych w poz. 39 tytułów wykonawczych to wyliczenie to jest niezgodne ze stanowiskiem wierzyciela w zakresie doręczenia decyzji wymiarowych. Organ odwoławczy do tego zarzutu także winien się ustosunkować merytorycznie ponownie rozpoznając sprawę.

W związku z naruszeniem art. 127 Kpa i z art. 34 §2 ustawy o egz. w adm. oraz art. 7 i art. 77 Kpa Sąd na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit.c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zaskarżoną decyzję uchylił. Rozstrzygnięcie w zakresie kosztów postępowania sądowego uzasadnia art. 200 wymienionej ustawy.