Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 647/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2022-11-23 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6411 Rozstrzygnięcia nadzorcze dotyczące gminy; skargi organów gminy na czynności nadzorcze
6168 Weterynaria i ochrona zwierząt
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: uchylono zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Korycka (spr.) sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 23 listopada 2022 r. sprawy ze skargi Gminy Solec Kujawski na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z dnia 26 kwietnia 2022 r. nr 59/2022 w przedmiocie stwierdzenia nieważności programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie nadzorcze.


UZASADNIENIE

Dnia 25 marca 2022 r. Rada Miejska w Solcu Kujawskim podjęła uchwałę nr XLIII/331/22 w sprawie przyjęcia Programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie Gminy Solec Kujawski w 2022 roku, stanowiącego załącznik do niniejszej uchwały.

Rozstrzygnięciem nadzorczym nr 59/2022 z dnia 26 kwietnia 2022 r. Wojewoda Kujawsko-Pomorski stwierdził nieważność ww. uchwały w części dotyczącej: załącznika nr 1 do Programu stanowiącego Wniosek o uzyskanie skierowania na zabieg związany z zapobieganiem i ograniczeniem bezdomności zwierząt w ramach Programu; załącznika nr 2 do Programu stanowiącego Skierowanie na zabieg związany z zapobieganiem i ograniczaniem bezdomności zwierząt w ramach Programu; oraz § 9 ust. 7 Programu. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ nadzoru podniósł, że ww. załączniki nr 1 i 2 do Programu oraz § 9 ust. 7 Programu, odnoszący się w swoich zapisach do tychże załączników do Programu, wykraczają poza upoważnienie ustawowe określone dla rady gminy w art. 11a ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 572, dalej powoływanej jako "uoz"). Podniósł jednocześnie, że Rada Miejska uchwalając powyższe zapisy wkroczyła w kompetencje wykonawcze przypisane w art. 30 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 559, dalej jako "usg") organowi wykonawczemu. Jak wskazał Wojewoda, sferę sposobu wykonania uchwały na płaszczyźnie czynności prawnych, techniczno-organizacyjnych jak i egzekwowania norm rada gminy winna bowiem pozostawić organowi wykonawczemu.

Powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze Gmina Solec Kujawski zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o jego uchylenie i zarzucając naruszenie art. 91 ust. 1 usg oraz art. 2, art. 7 i art. 171 Konstytucji RP, a także art. 11 ust. 3a uoz. Uzasadniając powyższe zarzuty, strona skarżąca wskazała, że program, o którym mowa w art. 11a uoz ma otwarty charakter oraz że sam ustawodawca wskazał na fakultatywne elementy programu, które rada gminy może uchwalić, w tym na plan sterylizacji i kastracji zwierząt w gminie przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają (art. 11 ust. 3a uoz). Tym samym, zdaniem strony skarżącej rada gminy ma pewną swobodę w opracowaniu zasad na jakich zabiegi te będą się odbywać. Określenie w załącznikach nr 1 i 2 do Programu wzoru wniosku o skierowanie na zabieg oraz wzoru samego skierowania mieści się zatem – jak wskazała - zarówno w ogólnej normie kompetencyjnej z art. 11a ust. 1 uoz, jak i normie szczegółowej zawartej w art. 11a ust. 3a uoz. Ponadto Gmina Solec Kujawski podniosła, że określenie w uchwale przedmiotowych wzorów formularzy nie narusza kompetencji wykonawczych organu wykonawczego gminy, zaznaczający przy tym, że przepisy uoz wskazują na kompetencję organu stanowiącego w zakresie uchwalenia programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi, który musi mieć charakter wykonawczy, konkretny, być dostosowany do warunków lokalnych, stanowić plan działania określający konkretny sposób działania. Na stopień jego szczegółowości nie może mieć więc wpływu to, że określenie sposobu wykonania uchwały należy do organu wykonawczego, gdyż to właśnie treść podjętej uchwały determinuje jego kompetencje wykonawcze. Określenie spornych wzorów wniosku i skierowania, zdaniem skarżącej dopełnia jednocześnie funkcję informacyjną uchwały wskazując na szczegółowy sposób postępowania. Skarżąca zaznaczyła również, że podejmuje przedmiotową uchwałę w sprawie programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi w zakwestionowanym kształcie, tj. wraz z załącznikami zawierającymi wzory wniosku i skierowania, od kilkunastu lat i do kwietnia bieżącego roku organ nadzoru nigdy jej nie zakwestionował. W związku z tym oraz mając na uwadze niezmienność obowiązujących przepisów prawa w tym zakresie, Rada Miejska uznała działalność nadzorczą Wojewody za arbitralną, uznaniową i pozostającą poza jakąkolwiek sferą racjonalności.

W odpowiedzi na skargę organ nadzorczy wniósł o jej oddalenie w całości. Podkreślił przy tym, że upoważnienie ustawowe określone w art. 11 ust. 2 uoz nie obejmuje spraw o charakterze wykonawczym, takich jak stanowienie o treści dokumentów służących wykonaniu uchwały. Rada Miejska nie mogła zatem na jego podstawie opracowywać wzorów jednostronnych oświadczeń woli wymaganych przez organ wykonawczy na etapie realizacji uchwały, a tym samym, jak wskazał Wojewoda, określenie w przedmiotowej uchwale sposobu jej wykonania przez organ wykonawczy stanowi istotne naruszenie przepisu art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 usg.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie wskazać należy, że wniesiona w sprawie skarga została poparta uchwałą Rady Miejskiej w Solcu Kujawskim nr XLVII/351/22 z dnia 3 czerwca 2022 r. w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze, o której mowa w art. 98 ust. 3 usg, a tym samym, że Burmistrz Solca Kujawskiego wnosząc przedmiotową skargę w istocie działał w imieniu Gminy Solec Kujawski, jako jej ustawowy reprezentant. Wobec tego uznać należy, że przedmiotowa skarga została skutecznie wniesiona do tut. Sądu.

Kontrola zaskarżonego rozstrzygnięcia nadzorczego w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 137) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 325 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa") wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 85 usg nadzór nad działalnością gminną sprawowany jest na podstawie kryterium zgodności z prawem. Organami nadzoru są Prezes Rady Ministrów i wojewoda, a w zakresie spraw finansowych - regionalna izba obrachunkowa (art. 86 usg). Wskazane organy nadzoru na mocy przepisu art. 87 usg mogą wkraczać w działalność gminną tylko w przypadkach określonych ustawami. Podstawę prawną działania tych organów, w zakresie sprawowanego przez nie nadzoru nad działalnością gminną, stanowią przepisy art. 91 usg, a w szczelności przepisy wyrażone w ust. 1 i 4 przywołanego artykułu. Stosownie do art. 91 ust. 1 uchwała lub zarządzenie organu gminy sprzeczne z prawem są nieważne; o nieważności uchwały lub zarządzenia w całości lub w części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały lub zarządzenia, w trybie określonym w art. 90. W myśl natomiast przepisu art. 91 ust. 4 w przypadku nieistotnego naruszenia prawa organ nadzoru nie stwierdza nieważności uchwały lub zarządzenia, ograniczając się do wskazania, iż uchwałę lub zarządzenie wydano z naruszeniem prawa.

Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że ustawodawca rozróżnia dwa typy wadliwości przedkładanych organom nadzoru uchwał lub zarządzeń tj. nieistotne naruszenia prawa oraz naruszenia prawa o charakterze kwalifikowanym, z tym że podstawą rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność uchwały lub zarządzenia organu gminy może być tylko istotne naruszenie prawa. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, do istotnego naruszenia prawa należy zaliczyć np. naruszenie przez organ gminy podejmujący uchwałę lub zarządzenie przepisów o właściwości, podjęcie takiego aktu bez podstawy prawnej lub z przekroczeniem granic upoważnień zawartych w ustawach czy też wadliwe zastosowanie normy prawnej będącej podstawą prawną podjęcia aktu. Jednocześnie jako istotne naruszenie prawa, kwalifikować należy również brak wypełnienia delegacji ustawowej wobec pominięcia w podejmowanym akcie prawa miejscowego jednego z jego koniecznych elementów wskazanych w dyspozycji przepisu stanowiącego normę kompetencyjną – a więc w rozpatrywanym przypadku art. 11a ust. 2 i ust. 5 uoz - gdyż za wadliwą należy uznać nie tylko uchwałę podjętą z naruszeniem upoważnienia ustawowego, ale również uchwałę, która takiego upoważnienia w swej treści nie realizuje.

Zdaniem Sądu z sytuacją istotnego naruszenia prawa, o której mowa powyżej, nie mamy jednak do czynienia w przedmiotowej sprawie w zakresie obejmującym zaskarżone załączniki nr 1 i 2 do Programu (stanowiące wzór wniosku o skierowanie oraz wzór skierowania) oraz § 9 ust. 7 Programu, którego zapisy odnoszą się do tychże załączników. Tym samym za wadliwe uznać należało rozstrzygnięcie Wojewody stwierdzające częściową nieważność kontrolowanej przez niego uchwały.

Przechodząc do kontroli merytorycznej zaskarżonego aktu nadzoru należy na wstępie zauważyć, że przy rozpoznawaniu skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze dotyczące aktu organu jednostki samorządu terytorialnego, obowiązkiem sądu jest najpierw zbadanie zgodności z prawem samego aktu (uchwały), a dopiero w następnej kolejności badanie legalności rozstrzygnięcia nadzorczego, mocą którego stwierdzono nieważność owego aktu (por. np.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, uw. 3 do art. 148; wyrok NSA z 05.12.1995 r., SA/Rz 1109/95; wyrok NSA z 27.11.2018 sygn. akt II OSK 2406/18 – dostępne na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec tego Sąd przeprowadzając kontrolę w sprawie przeanalizował zapisy przedmiotowej uchwały, a następnie odniósł je do zarzutów, które doprowadziły Wojewodę do wydania zaskarżonego w niniejszej sprawie aktu nadzoru.

Analiza legalności uchwały Rady Miejskiej, którą organ nadzoru uznał za istotnie naruszającą prawo w części, w pierwszej kolejności wymaga wyjaśnienia, że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP organy samorządu terytorialnego oraz terenowe organy administracji rządowej, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Wskazana regulacja konstytucyjna znajduje swoje odzwierciedlenie, odnośnie rady gminy jako organu jednostki samorządu terytorialnego pierwszego stopnia, w art. 40 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 1 usg. Regulacje te stanowią, że radzie gminy przysługuje prawo stanowienia w formie uchwały aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy, na podstawie upoważnień ustawowych. W przypadku spraw dotyczących opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy, upoważnienie takie zawiera, regulująca tę problematykę, ustawa o ochronie zwierząt. Ustawa ta określa w art. 11 ust. 1, że do zadań własnych gminy należy zapobieganie bezdomności zwierząt i zapewnienie opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz ich wyłapywanie. Szczegółowe regulacje w tym zakresie, zgodnie z upoważnieniem ustawowym określonym w art. 11a ust. 1 tej ustawy, należą do kompetencji rady gminy, która zgodnie z art. 11a ust. 1 uoz umocowana została do uchwalania corocznie do dnia 31 marca programu opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt na terenie gminy. Program ten, co aktualnie nie budzi wątpliwości w orzecznictwie sądów administracyjnych, stanowi akt prawa miejscowego. Program, stosownie do ust. 2 art. 11a uoz, obejmuje w szczególności sprawy wymienione enumeratywnie w art. 11a ust. 2 pkt 1-8 uoz, tj. sprawy: 1) zapewnienia bezdomnym zwierzętom miejsca w schronisku dla zwierząt; 2) opieki nad wolno żyjącymi kotami, w tym ich dokarmiania; 3) odławiania bezdomnych zwierząt; 4) obligatoryjnej sterylizacji albo kastracji zwierząt w schroniskach dla zwierząt; 5) poszukiwania właścicieli dla bezdomnych zwierząt; 6) usypiania ślepych miotów; 7) wskazania gospodarstwa rolnego w celu zapewnienia miejsca dla zwierząt gospodarskich; 8) zapewnienia całodobowej opieki weterynaryjnej w przypadkach zdarzeń drogowych z udziałem zwierząt. Zgodnie zaś z ust. 5, program ten zawiera wskazanie wysokości środków finansowych przeznaczonych na jego realizację oraz sposób wydatkowania tych środków. We wskazanych regulacjach, wyznaczających zakres upoważnienia, określone zostały obligatoryjne elementy programu opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt. Ponadto ustawodawca określił również elementy fakultatywne programu opieki nad zwierzętami oraz zapobiegania bezdomności zwierząt – takie jak: możliwość ujęcia w programie planu znakowania zwierząt w gminie oraz planu sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie, przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają – na które wskazał w art. 11 ust. 3 i 3a uoz.

Z powyższego wynika więc, że głównym założeniem programu opieki podejmowanym na podstawie przepisów uoz, jest przede wszystkim realizacja zadania własnego gminy, na które wskazano w art. 11 ust. 1 uoz, tj. zapewniania zapobiegania bezdomności zwierząt oraz zapewniania opieki bezdomnym zwierzętom. W związku z tym program ten musi zawierać co najmniej obligatoryjne elementy, na które wskazano w art. 11a ust. 2 uoz, jednak nic nie stoi na przeszkodzie aby organ uchwałodawczy uchwalił także inne zapisy – w tym w szczególności fakultatywne regulacje na które wskazał sam ustawodawca w ust. 3 i 3a - jeśli tylko będą one zmierzały do realizacji założeń i celów przedmiotowego programu sprowadzających się do realizacji zadania własnego gminy z art. 11 ust. 1 uoz i nie będą tym samym wykraczały poza zakres upoważnienia ustawowego.

Uchwała Rady Miejskiej w Solcu Kujawskim nr XLIII/331/22 z dnia 25 marca 2022 r. podjęta została na podstawie wskazanego powyżej upoważnienia ustawowego z art. 11a ust. 1 uoz. Okoliczność, że uchwała ta stanowi akt prawa miejscowego, a więc akt wydawany na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego, oznacza, że Rada Miejska uchwalając przedmiotową uchwałę i określając szczegółowe regulacje omawianego aktu prawa miejscowego nie mogła wykraczać poza granice upoważnienia wyznaczone art. 11a ust. 2 i ust. 5 uoz. Z treści art. 94 Konstytucji RP wynika bowiem, że każdy akt prawa miejscowego winien być oparty na ustawie upoważniającej i nie przekraczać zakresu upoważnienia. Należy zaakcentować, że akty prawa miejscowego, jako źródło powszechnie obowiązującego prawa o ograniczonym zasięgu terytorialnym (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP) zajmują określone miejsce w systemie źródeł prawa, który w Polsce zbudowany jest hierarchicznie. Wszystkie więc akty normatywne niższego rzędu, winny być zgodne z aktami normatywnymi wyższego rzędu. Takimi aktami niższego rzędu są akty prawa miejscowego w stosunku do ustaw jako aktów wyższego rzędu. W konsekwencji, więc organ realizujący ustawową normę kompetencyjną w zakresie tworzenia aktu prawa miejscowego zobligowany jest do podjęcia tego aktu w granicach upoważnienia zawartego w ustawie i zgodnie z treścią ustawy. Obliguje do tego także konstytucyjna zasada praworządności określona w art. 7 Konstytucji RP.

Podejmując akty prawa miejscowego na podstawie normy ustawowej, organ stanowiący musi więc ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Normy kompetencyjne powinny być interpretowane w sposób ścisły, literalny, a zatem zakazuje się dokonywania wykładni zawężającej lub rozszerzającej przepisów kompetencyjnych. Przy czym odstąpienie od wytycznych zawartych w upoważnieniu ustawowym skutkujące w każdym przypadku istotnym naruszeniem prawa ma miejsce z jednej strony w sytuacji wykroczenia poza zakres upoważnienia, z drugiej zaś w razie niewypełnienia zakresu upoważnienia determinowanego przepisem upoważniającym.

Podkreślić należy również, iż program opieki nad zwierzętami bezdomnymi oraz zapobiegania bezdomności zwierząt – co wielokrotnie i zgodnie podkreśla się w orzecznictwie, mając na uwadze celowościową wykładnię art. 11a uoz, potrzebę należytej i rzeczywistej ochrony zwierząt, periodyczny charakter programu i zaledwie roczny okres jego obowiązywania - musi mieć charakter wykonawczy, konkretny oraz być dostosowany do warunków lokalnych. Nie można więc mu nadawać charakteru ogólnych ram, które dopiero wymagałyby dalszej konkretyzacji. Program to plan działania, w ramach którego powinien zostać określony konkretny sposób działania, a czynności, do których zobowiązana jest gmina, muszą być wykonywane przez podmioty znane i zidentyfikowane, czyli w sposób zorganizowany i zaplanowany. Wykonawczy charakter programu nie zostanie zachowany, jeżeli nie określi się w nim sposobu postępowania w ramach realizacji poszczególnych zadań, pominie się w nim wskazanie konkretnych podmiotów realizujących objęte programem zadania. Niewystarczające jest zatem ograniczenie się przez organ stanowiący gminy wyłącznie do ogólnego wskazania w ramach podjętego programu na bliżej nieokreślone podmioty czy też działania. Nie realizuje to bowiem wykonawczego charakteru programu i nie stanowi o faktycznym zabezpieczeniu przez radę gminy wykonania poszczególnych, zleconych przez ustawodawcę zadań. Program powinien zaś spełniać ustawowy cel jakim jest dążenia do zapewnienia rzeczywistej, a nie pozornej opieki nad zwierzętami i zapobiegania ich bezdomności na terenie danej gminy, a ponadto spełniać wymóg powszechnej dostępności programu i walor informacyjny dla adresatów uchwały, tj. mieszkańców danej gminy. Za powyższą oceną przemawiają także sformułowania, którymi posługuje się przepis art. 11a uoz. Określenia "zapewnienie (...) miejsca", "wskazanie", "zapewnienie (...) opieki" niewątpliwie wskazują na konieczność skonkretyzowania miejsc i podmiotów, które takiej opieki i schronienia udzielają. Podobnie – jako obligujące do precyzyjnego konstruowania regulacji - ocenić należałoby wskazanie przez ustawodawcę w ust. 3a na możliwość zawarcia w programie "planu sterylizacji i kastracji". Pojęcie to już z samej swojej istoty niewątpliwie wskazuje bowiem na konieczność sformułowania precyzyjnej procedury działania w tymże zakresie.

Mając więc na uwadze powyższe rozważania i odnosząc się do argumentacji Wojewody w zakresie uzasadniającym stwierdzenie nieważności uchwały we wskazanej w rozstrzygnięciu nadzorczym części, tut. Sąd zważył, że zakwestionowane załączniki do Programu, stanowiące wzory skierowania i wniosku o skierowanie oraz § 9 ust. 7 Programu wbrew ocenie Wojewody, nie zostały podjęte z przekroczeniem granic upoważnienia zawartego w uoz czy też z naruszeniem kompetencji wykonawczych przypisanych organowi wykonawczemu, a tym samym nie naruszają w istotny sposób prawa. W związku z tym stosownie do art. 91 ust. 1 i ust. 5 usg organ nadzorczy nie miał podstawy prawnej do tego aby stwierdzić nieważność wskazanych regulacji przedmiotowej uchwały.

Podkreślić należy bowiem raz jeszcze, że skoro jednoznacznie wyrażoną na gruncie art. 11 ust. 3a uoz wolą ustawodawcy było to aby gmina miała możliwość uchwalenia w ramach programu planu sterylizacji lub kastracji zwierząt w gminie – bez wskazania w tym zakresie dalszych wytycznych ustawowych - to tym samym rada gminy zyskała pewną swobodę w opracowaniu zasad oraz trybu wykonania takiego planu, o ile tylko będzie on realizowany przy pełnym poszanowaniu praw właścicieli zwierząt lub innych osób, pod których opieką zwierzęta pozostają (na co wskazano w ust. 3a art. 11 uoz), a także będzie zmierzał do realizacji założeń i celów programu, a tym samym wykonania zadania własnego gminy (co wynika z art. 11 ust. 1 uoz). Zaskarżone załączniki do Programu, jak i dotyczący tych załączników zapis Programu (§ 9 ust. 7) są zatem w ocenie Sądu niczym innym, jak właśnie precyzyjnym elementem tego planu, wytyczającym sposób jego realizacji. W związku z tym, zakwestionowane przez Wojewodę wzory: wniosku o skierowanie i skierowania oraz dotyczący tych wzorów zapis § 9 ust. 7 Programu uznać należy za elementy planu, które nie stanowią istotnego naruszenia prawa, a wręcz przeciwnie – są realizacją fakultatywnego elementu programu opieki, spójną z jego wykonawczym i informacyjnym charakterem. Powyższe argumenty – w tym w szczególności zaakcentowany już powyżej wykonawczy charakter programu opieki podejmowanego przez radę gminy - świadczy jednocześnie o braku naruszenia przez Radę Miejską art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 2 usg. Zakwestionowana przez Wojewodę uchwała stanowi bowiem specyficzne źródło prawa administracyjnego należąc do tzw. administracyjnego prawa programowego. W związku z tym zgodnie z wolą ustawodawcy Rada Miejska uchwalając ją, miała uprawnienie do precyzyjnego ukształtowania sposobu realizacji planu sterylizacji zwierząt, co w niniejszej sprawie przybrało formę m.in. sporządzenia wzorów wniosku o skierowanie do sterylizacji/kastracji oraz skierowania do sterylizacji/kastracji zwierzęcia.

W tym stanie rzeczy, biorąc pod uwagę przedstawione powyżej argumenty o braku istotnej wadliwości przedmiotowej uchwały, Sąd uznał rozstrzygnięcie Wojewody za nieuzasadnione i wadliwe i w związku z tym uwzględnił wniesioną w sprawie skargę orzekając na podstawie art. 148 ppsa jak w sentencji wyroku.

Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842).