Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1609/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6131 Opłaty za korzystanie ze środowiska
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 15 w zw. z art. 11 oraz art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jacek Bursa (spr.) Sędziowie : WSA Paweł Darmoń WSA Tadeusz Kiełkowski Protokolant : Katarzyna Krawczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2018 r. sprawy ze skargi "P." S. A. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 19 września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie opłaty za korzystanie ze środowiska I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz "P." S. A. w W. kwotę 487 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Marszałek Województwa [...] decyzją z [...].04.2017 r. (znak: [...]) odmówił umorzenia postępowania w sprawie wymierzenia "P." S.A. opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania gazów i pyłów do powietrza za 2015 r. w wysokości 1.052,00 zł stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a kwotą opłaty wskazaną w wykazie o którym mowa w art. 286 ust. 1 ustawy z dnia 27 04. 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (tj. Dz.U. z 2016 r., poz. 672, dalej jako P.o.ś.).

W uzasadnieniu podano, że spółka przedłożyła wykaz zawierający zbiorcze zestawienie informacji o zakresie korzystana ze środowiska oraz wysokość należnych opłat za 2015 r. z naliczoną opłatą za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z procesów spalania paliw na łączną kwotę 1.052,00 zł. i uiściła ją w wymaganym terminie. W wykazie tym spółka nie uwzględniła opłaty za emisję sadzy z procesów spalania węgla kamiennego. W związku z tym wezwano spółkę do złożenia korekty wykazu zawierającego informację i dane wykorzystywane do ustalenia wysokości opłat za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza. Strona poinformowała, że naliczyła opłatę prawidłowo, w oparciu o wskaźniki przedstawione przez Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami (KOBiZE) w publikacji "Wskaźniki emisji zanieczyszczeń za spalanie paliw - kotły o nominalnej mocy cieplnej o 5 MW", Instytut ochrony Środowiska - Warszawa 2015 r. i uznała, że wezwanie do złożenia korekty jest niezasadne. Wysokość należnej opłaty ustalono na podstawie stawek opublikowanych w Obwieszczeniu Ministra Środowiska z 11.08.2014 r. w sprawie wysokości stawek opłat za korzystanie ze środowiska na rok 2015 (M.P. z 2014 r. poz. 790).

Od powyższej decyzji "P." S.A. złożyły odwołanie zarzucając naruszenie:

- art. 7, 8, 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. a w rezultacie art. 288 ust. 1 pkt 2 P.o.ś polegające na: braku wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego i ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do powołania się na ustalenia poczynione przez spółkę, nie czyniąc w tym zakresie żadnych własnych ustaleń faktycznych. Błędnym przyjęciu, że sadza jest czym innym od pyłu, podczas gdy stanowi ona najdrobniejszą frakcje pyłów, wobec czego powinna być wnoszona opłata wyłącznie ze spalania paliw, nie zaś za sadzę;

- art. 11 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. polegające na wewnętrznej sprzeczności uzasadnienia decyzji polegającej na oparciu wskaźników emisji na publikacji KOBiZE z 2011 r. (uwzględniającej sadzę), podczas gdy "P." S.A. obliczyła wskaźnik emisji w oparciu o publikację KOBiZE z 2013 r. (nieuwzględniającą sadzy - podobnie jak wskaźniki z 2015 r.), aktualną na dzień złożenia wykazów opłatowych;

- art. 105 § 1 k.p.a poprzez brak umorzenia postępowania, w sytuacji gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 19.09.2017 r. nr [...], na podstawie art. 288 w zw. z art. 281 i 282 i 272, 275 P.o.ś. oraz art. 53, art. 55, art. 63 Ordynacji podatkowej i art. 138 § 1 k.p.a., utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podano, iż Kolegium przychyla się do ustaleń poczynionych przez organ I instancji, odnoszących się do prawidłowości oparcia się na wymaganych wskaźnikach. Jak wynika z informacji przekazanych przez spółkę do obliczenia opłaty za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza w 2015 r. wykorzystano wskaźniki przedstawione przez Krajowy Ośrodek Bilansowania i Zarządzania Emisjami (KOBiZE) w publikacji pt.: Wskaźniki emisji zanieczyszczeń ze spalania paliw - kotły o nominalnej mocy cieplnej do 5 MW" z 2013 r. W opracowaniu tym nie jest wyodrębniona sadza jako odrębne zanieczyszczenie emitowane z kotłów opalanych węglem. Było to podstawą przyjętego przez spółkę założenia, że sadza jest ujęta w pyle zawieszonym całkowitym. Niemniej należy zgodzić się ze stanowiskiem organu I instancji, że wskaźniki zawarte w powyższym opracowaniu KOBiZE nie służą ustalaniu opłaty za korzystanie ze środowiska. Jak wynika z wprowadzenia do nin. publikacji zgromadzony materiał ma służyć do ustalenia wielkości emisji przez podmioty sporządzające raporty do Krajowej bazy o emisjach gazów cieplarnianych i innych substancji, a skoro tak to wykaz musi zawierać zanieczyszczenia, które znajdują się na liście zawartej w załączniku do ustawy o systemie zarządzania emisjami. Na liście tej nie ma sadzy więc nie mogą się one znaleźć w publikacji wśród wskaźników, które w założeniu mają być wykorzystywane do sporządzania raportów wprowadzanych do Krajowej bazy. W aspekcie raportu do Krajowej bazy nie ma znaczenia rodzaj pyłu, pyły raportowane są wspólnie jako suma poszczególnych pyłów. Opłaty za korzystanie ze środowiska i raport do Krajowej bazy są oddzielnymi systemami rządzącymi się innymi prawami. Przy ustalaniu opłaty z tytułu emisji gazów i pyłów do powietrza rodzaj emitowanego pyłu, w przeciwieństwie do Krajowej bazy ma znaczenie. Sadza jest substancją emitowaną w procesie spalania paliw stałych i zalicza się do substancji pylastych. Ze względu na inną kategorię cenową, w opłatach należy uwzględnić ładunek sadzy niezależnie od pozostałych pyłów ze spalania. Organ I instancji słusznie przyjął wskaźniki emisji określone w publikacji KOBiZE z 2011 r. zawierające sadzę jako odrębne zanieczyszczenie. We wstępie do powyższej publikacji zawarto informację, że wskazany materiał powstał w celu ułatwienia podmiotom, które stosują zryczałtowany sposób ustalania wielkości opłat, wyliczenie wielkości emisji z kotłów o nominalnej mocy cieplnej do 5 MW.

W związku z powyższym za niezasadne uznano twierdzenie spółki, że organ I instancji nieprawidłowo ustalił stan faktyczny, a także nie wyjaśnił z jakich względów podjął zaskarżone rozstrzygniecie. Ponadto niezasadne jest twierdzenie spółki, że ustalenia organu opierają się wyłącznie na wskaźnikach podanych przez spółkę. Przedmiotem odwołania jest decyzja ustalająca opłatę za emisję określonego pyłu, która została przez spółkę pominięta, ale istnieje możliwość określenia go na podstawie wskaźników podanych przez spółkę.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję złożyły "P." S.A. zarzucając naruszenie:

- art. 15 w zw. z art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a, poprzez brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu oraz piśmie z 22 czerwca 2017r., w szczególności argumentacji skarżącej wskazującej, iż sadza stanowi najdrobniejszą frakcję pyłów, wobec czego powinna być wnoszona opłata wyłącznie za pyły ze spalania paliw, nie zaś za pyły węglowo-grafitowe, sadzę - co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem brak wywodu organu odwoławczego pozbawił "P." S.A. możliwości polemiki ze stanowiskiem organu odwoławczego;

- art. 7, 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a, a w rezultacie art. 288 ust. 1 pkt 2 P.o.ś poprzez:

a) wydanie rozstrzygnięcia nakładającego obowiązek na podstawie nieprawidłowo ustalonego stanu faktycznego, opartego na przypuszczeniu Organu co do faktów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, poprzez przyjęcie że w przypadku źródeł energetycznych opalanych węglem zawsze występują pyły węglowo-grafitowe, sadza - podczas gdy z akt sprawy nie wynika aby organ odwoławczy poczynił w tym zakresie jakiekolwiek ustalenia faktyczne;

b) brak poczynienia ustaleń mających na celu wyjaśnienie relacji pomiędzy normatywnymi pojęciami "pyły ze spalania paliw", "pyły węglowo- grafitowe/sadza" oraz "pyły pozostałe";

c) oparcie się przez organ odwoławczy na wskaźnikach KOBiZE z 2011r. (zawierających sadzę), podczas gdy istnieją późniejsze wskaźniki z 2013r. oraz 2015r. (pomijające sadzę) co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do podjęcia przez organ odwoławczy błędnego rozstrzygnięcia w sprawie;

- art. 138 § 1 pkt 1 kpa, poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu pierwszej instancji podczas gdy brak było ku temu podstaw z uwagi na nieustalony stan faktyczny oraz brak podstaw do wymierzenia opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza (z uwagi na okoliczność, iż sadza stanowi najmniejszą frakcję pyłu), co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem doprowadziło do pozostawienia w obrocie prawnym rozstrzygnięcia niezgodnego z obowiązującymi przepisami;

- art. 288 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 2 P.o.ś, poprzez wydanie decyzji pomimo, iż brak było ku temu podstaw albowiem sadza stanowi element pyłu, wobec czego powinna zostać wniesiona opłata wyłącznie z tytułu emisji pyłów ze spalania paliw, co doprowadziło do naruszenia art. 288 ust. 2 P.o.ś;

- art. 273 ust. 1 pkt 1 P.o.ś w zw. z art. 6 i art. 4 w zw. z art. 5 oraz art. 2a Ordynacji podatkowej, poprzez jego błędne zastosowanie polegające na uznaniu, że dopuszczalne jest wymierzenie opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania pyłu ze spalania węgla kamiennego, w sytuacji gdy emisja ta nie miała miejsca, co oznacza, że nie powstał obowiązek uiszczenia ww. należności, a charakter tej należności (podatkowy) nie pozwala interpretować ww. obowiązku w sposób rozszerzający i w konsekwencji nie powstało zobowiązanie do uiszczenia ww. należności.

W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji i zasądzenie kosztów.

W odpowiedzi na skargi skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa.

Skarga jest częściowo zasadna w zakresie naruszenia art. 15 w zw. z art. 11 oraz art. 107 § 3 k.p.a, poprzez brak odniesienia się do zarzutów sformułowanych w odwołaniu, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem te braki pozbawiły skarżącą możliwości uzyskania stanowiska organu i stosunkowania się do niego, a Sąd oceny tego stanowiska, co skutkuje uchyleniem z zaskarżonej decyzji.

Istotą sporu było w kontrolowanej sprawie ustalenie opłaty za wprowadzanie gazów i pyłów do powietrza z procesów spalania węgla kamiennego – skarżąca spółka przyjęła metodę wyliczenia poprzez ustalenie wielkości emisji poszczególnych zanieczyszczeń, nie naliczając opłaty za emisję sadzy. Organ I instancji uznał jednak, że podczas spalania węgla w kotłach emitowana jest sadza, w związku z czym ustalił opłatę uwzględniając wyszczególnione substancje oraz sadzę. W ocenie skarżącej sadza stanowi jedną z najdrobniejszych frakcji pyłu, a w związku z tym wskaźnik emisji zanieczyszczeń pyłu dla spalania paliwa w postaci węgla kamiennego, czyli pył zawieszony całkowity uwzględnia sadzę.

Skarżony organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji wskazując w uzasadnieniu na jego ocenę, konstatując iż sadza jest substancją emitowaną w procesie spalania paliw stałych i zalicza się do substancji pylastych. Ze względu na inną kategorię cenową, wg organu odwoławczego w opłatach należy uwzględnić ładunek sadzy niezależnie od pozostałych pyłów ze spalania i z uwagi na to organ I instancji słusznie przyjął wskaźniki emisji określone w publikacji KOBiZE z 2011 r. zawierające sadzę jako odrębne zanieczyszczenie. Powyższe cechowało się zatem w ocenie Sądu brakiem wszechstronnego rozpatrzenia zgromadzonego materiału dowodowego poprzez ograniczenie się w uzasadnieniu decyzji do powołania się na ustalenia organu I instancji, nie czyniąc w tym zakresie żadnych własnych ustaleń faktycznych. Nie rozważono zatem w żadnym stopniu podnoszonej w całym postępowaniu, jak i odwołaniu argumentacji, że sadza nie jest czym innym od pyłu, stanowiąc najdrobniejszą frakcje pyłów, wobec czego powinna być wnoszona opłata wyłącznie ze spalania paliw, nie zaś za sadzę.

Z art. 15 kpa wynika wprost zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, zgodnie z którą każda sprawa administracyjna, jeżeli zawiśnie przed organem drugiej instancji na skutek wniesienia przez stronę środka zaskarżenia, wymaga przede wszystkim ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Zasada ta jest zrealizowana wtedy gdy rozstrzygnięcia obu organów zostały poprzedzone przeprowadzeniem przez nie postępowania merytorycznego w zakresie ustalenia stanu faktycznego, zebrania i oceny dowodów, przeanalizowania wszystkich argumentów i żądań strony oraz rozważań prawnych stosownych dla rozstrzygnięcia, a wszystko to powinno znaleźć dodatkowo odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji. Decyzja organu drugiej instancji ma więc być takim samym aktem stosowania prawa, jak decyzja organu pierwszej instancji, a działanie organu odwoławczego nie ma charakteru kontrolnego, lecz ma być działaniem merytorycznym. Brak odniesienia się do w/w zarzutów odwołania, świadczy w niniejszej sprawie o nierozpoznaniu przez organ odwoławczy istoty sprawy. Organ odwoławczy nie może zatem jedynie ograniczać się do przedstawienia i umotywowania własnego stanowiska, lecz winien rozstrzygnąć zasadność podniesionych w odwołaniu zarzutów. Nadto z art. 107 § 3 kpa wynika, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Prawidłowe uzasadnienie aktu administracyjnego związane jest ściśle z zasadą przekonywania z art. 11 kpa, zgodnie z którą, organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwieniu sprawy. W niniejszej sprawie organ odwoławczy ww. wymagań nie spełnił. Wśród argumentów podniesionych w toku postępowania odwoławczego strona skarżąca m.in. wskazała iż sadza jest jedną z najdrobniejszych frakcji pyłu, tym samym że wskaźnik emisji zanieczyszczeń pyłu dla spalania paliwa w postaci węgla kamiennego - pył zawieszony całkowity (TSP) uwzględnia sadzę. Zbadanie i dokonanie oceny powyższego stanowiska jest kluczowe dla niniejszej sprawy, albowiem może potwierdzać brak podstawy do uiszczania dodatkowej opłaty za emisję sadzy do powietrza, co jednakże organ odwoławczy pominął, nie odnosząc się do tego w sposób merytoryczny z powołaniem na konkretne okoliczności i dowody. Poza przedmiotem oceny organu odwoławczego znalazł się także wywód strony skarżącej wskazujący na brak podstaw do naliczenia dwukrotnie opłaty za jedną emisję, tj. opłatę z tytuły pyłów pochodzących ze spalania paliwa oraz sadzy.

Z uwagi na to zaskarżona decyzja nie pozwala na dokonanie przez Sąd jej kontroli poprzez odniesienie się do przyczyn, z powodu których wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego przyjęte przez stronę skarżącą nie zostały zaakceptowane przez organ odwoławczy. Skoro strona przeciwna powołuje się na odmienne od organu opracowania czy pisma, tj. aktywnie uczestniczy w postępowaniu administracyjnym nie ograniczając się jedynie do kwestionowania stanowiska organu, to w tym zakresie Sąd podziela ocenę wyrażoną w wyroku WSA w Olsztynie ż 28 marca 2017r. sygn. II SA/Ol 37/17, że stanowisko organu odnośnie sposobu ustalenia rodzaju substancji emitowanych do powietrza podczas spalania węgla kamiennego w kotłach o nominalnej mocy cieplnej 5 MW winno zostać ocenione w oparciu o wszechstronnie rozpatrzony i zgromadzony materiał dowodowy, w tym w miarę potrzeby na opinii biegłego. W ocenie Sądu opinia taka mieści się w zakresie pojęcia innych danych technicznych i technologicznych, o których mowa w art. 288 ust. 2 P.o.ś., na podstawie których organ może dokonywać ustaleń. Biegły w swojej opinii winien wypowiedzieć się co do rodzaju substancji emitowanych z kotłów o nominalnej mocy cieplnej 5 MW wyposażonych w ruszt stały i ciąg naturalny z ręcznym zasypem paliwa, a więc kotłów będących w dyspozycji skarżącej spółki. Organ winien w sposób przekonujący wyjaśnić czy należy uwzględnić emisję sadzy oraz podać jakie przyjął metody dla swoich ustaleń oraz jak powyższe ma się co nie uwzględniania emisji sadzy w materiałach KOBiZE, przyjętych do wyliczeń przez skarżącą spółkę.

W pozostałym zakresie zarzuty strony skarżącej są niezasadne. Zgodnie z art. 275 P.o.ś. podmioty korzystające ze środowiska obowiązane są do ponoszenia opłat za korzystanie ze środowiska. Do tych opłat należy m.in. opłata za wprowadzanie gazów lub pyłów do powietrza (art. 273 ust. 1 pkt 1 P.o.ś.). Przy czym w myśl art. 284 ust. 1 P.o.ś. podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Jednocześnie podmiot korzystający ze środowiska przedkłada marszałkowi województwa wykaz zawierający informacje i dane, o których mowa w art. 287, wykorzystywane do ustalenia wysokości opłat oraz wysokość tych opłat (art. 286 ust. 1 P.o.ś.). W przypadku gdy, podmiot korzystający ze środowiska przedłożył wykaz zwierający informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat, ale zamieścił w nim informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia - marszałek województwa wymierza, w drodze decyzji, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska, opłatę w wysokości stanowiącej różnicę pomiędzy opłatą należną a wynikającą z wykazu (art. 288 ust. 1 pkt 2 P.o.ś.). Marszałek województwa dokonuje ustaleń własnych na podstawie: 1) pomiarów dokonywanych przez organy administracji lub przez podmiot korzystający ze środowiska obowiązany do poniesienia opłat; 2) innych danych technicznych i technologicznych (art. 288 ust. 2 P.o.ś.). Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce (art. 285 ust. 1 P.o.). Z treści powyższych przepisów wynika zatem, że to podmiot korzystający ze środowiska sam sporządza wykaz zawierający informacje i dane niezbędne do ustalenia wysokości opłaty za korzystanie środowiska, który przedkłada właściwemu marszałkowi województwa, ustala wysokość tej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Natomiast decyzję ustalającą różnicę między opłatą należną a wynikającą z wykazu marszałek województwa wydaje m.in. wtedy, gdy podmiot korzystając ze środowiska zamieścił w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat informacje lub dane nasuwające zastrzeżenia. Z uwagi na to dopuszczalne jest wymierzenie opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu wprowadzania pyłu ze spalania węgla kamiennego, w sytuacji gdy informacje lub dane zamieszczone w wykazie zawierającym informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat nasuwają zastrzeżenia. Brak zatem na obecnym etapie postępowania powodów do jego umorzenia bez zbadania istoty sprawy.

Nadto przedmiotem skargi jest decyzja ustalająca opłatę ze emisję określonych substancji do środowiska, ustalona w oparciu o określone wskaźniki. Zatem ma ona zawsze w jakimś stopniu charakter szacunkowy, a nie rzeczywisty (w tym wypadku – jak wynika z decyzji organu I instancji - ustalony w oparciu o ilość spalonego węgla kamiennego, procentową zawartość popiołu oraz wskaźnik emisji), a ponadto dotyczy okresu minionego. Opracowania mają zatem charakter ogólny.

Ponownie rozpoznając sprawę organ winien, kierować się wyżej przedstawionymi wskazaniami.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a.

O kosztach orzeczono w oparciu o art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.