Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1210/11
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2012-11-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 156
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 9 listopada 2012 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Jaśkowska sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Mariola Kowalska /spr./ Protokolant Rafał Jankowski po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2012 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. Ż. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 630/10 w sprawie ze skargi I. Ż. i G. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r., znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 9 grudnia 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 630/10 oddalił skargę I. Ż. i G. Ż. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r.w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji.

W uzasadnieniu Sąd przedstawił następujący stan sprawy:

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2009 r. działając na podstawie art. 157 § 1 i 2 oraz art. 158 § 1 w związku z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zw. dalej k.p.a., po rozpatrzeniu wniosku I. i G. Ż. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. i L.P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego na działce o nr ew. [...] w B., u zbiegu ulic [...] i [...].

Organ stwierdził, że decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r. nie można zarzucić wady nieważności określonej w art. 156 k.p.a. Wskazał też na to, iż decyzja Starosty Bytowskiego, jest zgodna z decyzją Burmistrza Miasta Bytowa z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...], ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a także z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r.

Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] października 2009 r.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że brak jest podstaw do uchylenia jego decyzji z dnia [...] października 2009 r. Organ ten wskazał iż, kontrolowana przez Wojewodę Pomorskiego decyzja Starosty Bytowskiego z dnia [...] czerwca 2003 r. jest zgodna z decyzją Burmistrza Miasta Bytowa z dnia [...] listopada 2002 r. nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu, a także przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 2 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto do wniosku o pozwolenie na budowę inwestorzy dołączyli dokument potwierdzający ich prawo do dysponowania działką inwestycyjną na cele budowlane, natomiast projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony przez uprawnioną do tego osobę. Organ odniósł się także do zarzutu podnoszonego przez odwołujących we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, dotyczącego niezgodności decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [...] czerwca 2003 r. z decyzją Burmistrza Miasta Bytowa z dnia [...] listopada 2002 r., poprzez zezwolenie na zabudowę działki o nr ew. [...] będącej własnością skarżących. Wskazał, że nie znajduje on potwierdzenia w aktach sprawy. Zaznaczył także, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż sporna inwestycja została zaprojektowana wyłącznie na działce o nr ew. [...] w B. Zdaniem organu bezzasadny jest także zarzut odwołujących dotyczący zaprojektowania przejazdu bramnego niezgodnie z ww. decyzją Burmistrza Miasta Bytowa z dnia [...] listopada 2002 r., nr [...]. Ponadto, projekt budowlany posiada wymagane opinie i uzgodnienia, w tym rzeczoznawcy ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyli I. i G. Ż., wnosząc o jej uchylenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę I. i G. Ż. wskazał, iż kontrolowana przez Sąd decyzja została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie nieważnościowe. W trybie tym organ nadzorczy nie rozpatruje sprawy co do istoty, lecz bada decyzję wyłącznie pod względem ewentualnego wystąpienia przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a., biorąc pod uwagę stan prawny obowiązujący w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia. Z tego względu postępowanie nadzorcze nie ma na celu ponownego rozpoznania sprawy co do jej istoty (merytoryczne rozpatrzenie sprawy w tym przypadku nie jest dopuszczalne, naruszałoby bowiem zasadę dwuinstancyjności postępowania administracyjnego) i sprowadza się wyłącznie do zbadania, czy decyzja nie zawiera kwalifikowanych wad prawnych, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Sąd pierwszej instancji zauważył, że jak wynika zarówno z wniosku, a także treści odwołań i skargi do Sądu, skarżący w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r., domagają się w istocie weryfikacji decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. i L.P. pozwolenia na budowę budynku (tak wprost sformułowano wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy przez obecnie rozpoznający sprawę organ nadzoru).

Sąd pierwszej instancji podkreślił, iż przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności jest decyzja administracyjna, w tym przypadku decyzja wydana w postępowaniu nieważnościowym. Istotą takiego postępowania jest zatem ustalenie, czy w badanej decyzji (a nie w postępowaniu ją poprzedzającym) tkwi jedna z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku zaś, kiedy złożono wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej wcześniej w postępowaniu nadzorczym, to co najwyżej elementem prowadzącym do oceny tej decyzji może być postępowanie nieważnościowe, w tym przypadku postępowanie poprzedzające wydanie decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji, a nie postępowanie poprzedzające wydanie decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę. Z tych też powodów wszelkie zarzuty kierowane przez skarżących wobec tej ostatniej decyzji (w tym zarzuty niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy) zdaniem Sądu pierwszej instancji nie mogły w ogóle podlegać rozpoznaniu przez organy nadzoru, organy zaś ustosunkować się do nich mogły, co też uczyniły, w kontekście zgłoszonego zarzutu niewłaściwej oceny przesłanki rażącego naruszenia prawa przez organ nadzorczy. Zdaniem Sądu pierwszej instancji poza kognicją organów prowadzących postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r., były też zarzuty dotyczące wad procesowych, co do których rozpatrzenia mogło być wznowienie postępowania, co zasadnie oceniły organy prowadzące ponowne postępowanie nadzorcze.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosła I. Ż. zarzucając wyrokowi Sądu pierwszej instancji naruszenie:

I. prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przepisów art. 32 - art. 36 oraz art. 5 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w odniesieniu do decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [...] czerwca 2003 r.;

II. naruszenie przepisów postępowania mogącego mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:

- art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 i art. 10 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, iż Wojewoda Pomorski nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a.;

- art. 156 § 1 pkt 1, 2, 5, 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. poprzez przyjęcie, iż Starosta Bytowski nie naruszył przepisów ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;

- art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżących dowodów oraz pominięcie faktu, iż skarżący w sposób dorozumiany wskazali na brak dokumentów potwierdzających zastosowanie przez organ Wojewodę Pomorskiego obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a.;

- art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, tj. ustalenia, iż wydane decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie odniosły się w istocie do zarzutu wynikającego z treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 10, art. 104 i art. 107 k.p.a.;

- art. 134 § 1 oraz art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak realizacji badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu i odniesienie się jedynie do zarzutów sformułowanych w skardze oraz pominięcie szeregu istotnych aspektów podnoszonych przez skarżących w granicach sprawy i mających ścisły związek z wnioskami inicjującymi postępowanie prowadzone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego;

- art. 135 p.p.s.a. poprzez nie podjęcie przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczyła skarga.

Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw.Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002r., Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, która w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca. Wyrażona w tym przepisie zasada oznacza pełne związanie Sądu podstawami zaskarżenia wskazanymi w skardze kasacyjnej. Konkretne, zawarte w skardze kasacyjnej, przyczyny zaskarżenia determinują całkowicie zakres rozpoznania sprawy, czyli badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego wyroku Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznając skargę kasacyjną uwzględnia tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wymienione w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków, gdyż skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. Z tego powodu istnieje wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 175 p.p.s.a.).

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) oraz naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy (pkt 2), przy czym skarga powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a.).

W rozpatrywanej sprawie wnosząca skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r., oparła zarzuty tej skargi na obu wymienionych wyżej podstawach, jednakże zarzuty te skierowała przede wszystkim w stosunku do decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r. oraz decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [...] czerwca 2003 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę.

Z treści skargi kasacyjnej wynika, że do wymienionych decyzji Wojewody i Starosty wprost odnosi się zarzut naruszenia prawa materialnego, tj. art. 32 - art. 36 oraz art. 5 ustawy Prawo budowlane oraz przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, zarzut naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 156 § 1 pkt 1, 2, 5, 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez przyjęcie, iż Starosta Bytowski nie naruszył przepisów ustawy Prawo budowlane oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, a także zarzut naruszenia art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 7, 77 i art. 10 k.p.a. poprzez pominięcie faktu, iż Wojewoda Pomorski nie wykonał obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że zarówno decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r. jak również decyzja Starosty Bytowskiego z dnia [...] czerwca 2003 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę nie były przedmiotem kontroli sprawowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 630/10, i nie dotyczył ich wyrok objęty w niniejszej sprawie skargą kasacyjną. Przywołane zarzuty skargi kasacyjnej nie mogły więc być przedmiotem rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Podkreślenia wymaga, że przedmiotem kontroli sprawowanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w sprawie o sygn. akt VII SA/Wa 630/10 była decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r., którą utrzymana została w mocy decyzja tego organu z dnia [...] października 2009 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r., a więc decyzja wydana w trybie nadzwyczajnym mającym na celu ocenę czy kontrolowana decyzja zawiera wady pozwalające na stwierdzenie jej nieważności stosownie do art. 156 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie, wnosząca skargę kasacyjną mogła zatem skutecznie kwestionować wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 grudnia 2010 r., jedynie w odniesieniu do dokonanej przez Sąd pierwszej instancji kontroli mającej za przedmiot wymienione decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.

We wskazanym zakresie skarga kasacyjna zawiera: 1) zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy i w konsekwencji ustalenie, iż wydane decyzje Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego nie odniosły się w istocie do zarzutu wynikającego z treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 6, art. 7, art. 10, art. 104 i art. 107 k.p.a., 2) zarzut naruszenia art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak realizacji badania zgodności z prawem zaskarżonego aktu, 3) zarzut naruszenia art. 135 p.p.s.a. poprzez nie podjęcie przez Sąd pierwszej instancji środków w celu usunięcia aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy oraz 4) zarzut naruszenia art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a. poprzez nie przeprowadzenie wnioskowanych przez skarżących dowodów oraz pominięcie przez Sąd pierwszej instancji faktu, iż skarżący w sposób dorozumiany wskazali na brak dokumentów potwierdzających zastosowanie przez organ Wojewodę Pomorskiego obowiązku wynikającego z art. 10 k.p.a.

Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że przywołane zarzuty nie mają usprawiedliwionych podstaw. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia przez Sąd pierwszej instancji art. 113 § 1 p.p.s.a. poprzez wydanie wyroku bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 135 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny zauważa, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z kolei, zgodnie z art. 135 p.p.s.a. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Wyjaśnić należy, że wniesienie skargi powoduje wszczęcie postępowania sądowoadministracyjnego opartego na zasadzie kontradyktoryjności. Sąd administracyjny nie będąc związany granicami skargi zobowiązany jest do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa, a także wszystkich przepisów, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i zarzutów podnoszonych w skardze. Związanie granicami skargi nie oznacza, że Sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Ma jednak prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. A zatem granice zaskarżenia nie pokrywają się z granicami rozpoznania sprawy przez sąd, albowiem te ostatnie będą zawsze szersze od zakresu zaskarżenia. Przy tym niezwiązanie Sądu granicami skargi, o którym mowa w art. 134 § 1 p.p.s.a. nie oznacza, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt. Takie stanowisko prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego w tym m.in. w uchwale tego Sądu z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96 (Lex nr 30034), a także w literaturze przedmiotu (por.: T. Woś (w:) T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. Praw. Lewis Nexis, W-wa 2005 r., str. 25-26; 434-435).

Przechodząc od rozważań ogólnych na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, iż przedmiotem postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności prowadzonego przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego była decyzja administracyjna, która również została wydana w postępowaniu nieważnościowym – decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r. odmawiająca stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [...] czerwca 2003 r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej T. i L. P. pozwolenia na budowę budynku mieszkalno – usługowego na działce o nr ew. [...] w B., u zbiegu ulic [...] i [...]. Trafnie zatem Sąd wojewódzki wskazał, że istotą takiego postępowania było ustalenie, czy w badanej decyzji (a nie w postępowaniu ją poprzedzającym) tkwi jedna z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W przypadku zaś, kiedy złożono wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji wydanej wcześniej w postępowaniu nadzorczym, to co najwyżej elementem prowadzącym do oceny tej decyzji mogło być postępowanie nieważnościowe, w tym przypadku postępowanie poprzedzające wydanie decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji, a nie postępowanie poprzedzające wydanie decyzji Starosty Bytowskiego z dnia [...] czerwca 2003 r., nr [...] w sprawie pozwolenia na budowę. Trafnie również wskazał Sąd wojewódzki, że z tych powodów wszelkie zarzuty kierowane przez wnoszących skargę wobec tej ostatniej decyzji (w tym zarzuty niezgodności z decyzją o warunkach zabudowy) nie mogły w ogóle podlegać rozpoznaniu przez organy nadzoru, organy zaś ustosunkować się do nich mogły, co też uczyniły, w kontekście zgłoszonego zarzutu niewłaściwej oceny przesłanki rażącego naruszenia prawa przez organ nadzorczy.

Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że nie można skutecznie postawić Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie zarzutu naruszenia art. 113 § 1 p.p.s.a., art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a., bowiem Sąd ten dostatecznie wyjaśnił sprawę i nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi ocenił kwestie, które legły u podstaw rozstrzygnięcia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] stycznia 2010 r.

Odnosząc się do zarzutu skargi kasacyjnej wskazującego na naruszenie przez Sąd pierwszej instancji art. 106 § 3 i 4 p.p.s.a. w zw. z art. 10 k.p.a., Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że także ten zarzut nie ma usprawiedliwionych podstaw. Sąd pierwszej instancji prawidłowo bowiem uznał, że w niniejszej sprawie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w postępowaniu nieważnościowym oceniał decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r. i jej skutki prawne, a poprzedzające ją postępowanie mogło być jedynie elementem prowadzącym do tej oceny. Przy tym, niezależnie od żądań i zarzutów podnoszonych w skardze, nie będąc związany granicami skargi, Sąd wojewódzki wziął pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia prawa i zasadnie stwierdził, że poza kognicją organów prowadzących postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia [...] stycznia 2004 r. były zarzuty dotyczące wad procesowych, co do których rozpatrzenia mogło być zastosowane wznowienie postępowania.

W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niemającą usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji.