Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SA/Rz 937/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2019-11-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6340 Potwierdzenie represji
Hasła tematyczne: Kombatanci
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 2 ust. 1, art. 3 pkt 3 lit. d, art. 5
journal: Dz.U. 2018 poz 690
law: Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych - tekst  jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ WSA Maciej Kobak Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 listopada 2019 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] czerwca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych -skargę oddala-


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Z.M. (dalej zwanego: Skarżącym) jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych (dalej jako: Organ lub SUKOR) z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], wydana w sprawie odmowy potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych, którą wydano w następującym stanie sprawy;

W wyniku rozpoznania złożonego przez Skarżącego wniosku, Organ decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...], odmówił stronie potwierdzenia statusu działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych. Decyzja ta została utrzymana w mocy przez Organ decyzją z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...]. Organ uznał, że znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy nie potwierdził doznania represji określonych w przepisach ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U. 2015 poz. 693 z późn. zm. – dalej zwana: "ustawą o działaczach").

Wydaną decyzję Z.M. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej: WSA), który wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. akt II SA/Rz 1271/16 oddalił wniesioną skargę. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że Organ dokonał prawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, a Skarżący nie spełnia żadnego z warunków określonych przepisami art. 3 ustawy o działaczach o nadanie statusu osoby represjonowanej, jak również nie odnaleziono materiałów dowodowych dla przyjęcia dla niego statusu działacza opozycji, o których mowa w art. 4 ustawy. Końcowo Sąd wyjaśnił, że nie mógł odnieść się do dołączonych na rozprawie, uznawanych przez Skarżącego za nowe dowodów, a celem ich weryfikacji należy złożyć ponownie wniosek do organu.

Pismem z dnia 20 sierpnia 2017 r., sprecyzowanym następnie pismem z dnia 18 września 2017 r., Skarżący na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a., wniósł o wznowienie postępowania, z uwagi na ujawnienie nowego dowodu w postaci oświadczenia świadka Z.K. Postanowieniem z dnia [...] września 2017 r. Organ wznowił postępowanie w sprawie.

Następnie decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], Organ odmówił uchylenia decyzji własnej z dnia [...] lipca 2016 r., nr [...], oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że z uwagi na zbyt daleko posuniętą ogólność oraz nieścisłości, oświadczenie świadka Z.K. nie może stanowić podstawy zmiany ustaleń w sprawie. Przede wszystkim świadek nie wyjaśnił skąd wiadome są mu okoliczności udziału Skarżącego w strajku oraz przyczyny zmiany miejsca pracy. Ponadto wbrew dokonanym w sprawie ustaleniom faktycznym świadek stwierdził, że Skarżący został zwolniony z pracy. Z tych przyczyn oświadczenie świadka zostało przez Organ ocenione jako dalece niewiarygodne. Zdaniem Organu również pozostałe dowody w postaci korespondencji prowadzonej z IPN, artykuł z tygodnika [...] czy meldunek operacyjny nr [...], który był już przedmiotem oceny organu, nie mogą stanowić podstawy uchylenia decyzji. Przede wszystkim dane zawarte w w/w meldunku zbytnio różnią się od danych osobowych wnioskodawcy. Nie było również podstaw, aby przyjąć, że przeniesienie Skarżącego do innego zakładu pracy było wynikiem jego udziału w strajku, który odbył się trzy miesiące wcześniej. Organ podkreślił, że prawidłowość oceny materiału dowodowego dokonanej w uprzednim postępowaniu potwierdził WSA w Rzeszowie w/w wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r.

Z powyższą decyzją nie zgodził się Skarżący. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzucił wydanej decyzji naruszenie art. 7, art. 7a w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. poprzez dokonanie nieprawidłowej oceny materiału dowodowego oraz nie przeprowadzenie postępowania zgodnie z art. 149 § 2 K.p.a. Zarzucił również, że Organ zaniechał zwrócenia się do strony o wyjaśnienia w sprawie oświadczenia Z.K. z dnia 2 sierpnia 2017 r., czym naruszono art. 79a K.p.a.

W wyniku rozpoznania wniesionego przez Skarżącego środka zaskarżenia, Organ wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] czerwca 2019 r., nr [...], działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm. – dalej: K.p.a.) oraz art. 2 i 3 ustawy o działaczach (Dz.U. z 2018 r. poz. 690) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] grudnia 2017 r., uznając, że nowe dowody będące podstawą wznowienia postępowania nie dały podstaw do uchylenia wydanej uprzednio decyzji.

Uzasadniając powyższe Organ szczegółowo przedstawił przebieg przeprowadzonego postępowania. Wyjaśnił, że wezwał stronę o uszczegółowienie oświadczenia świadka Z.K. W oświadczeniu uzupełniającym z dnia 22 marca 2018 r. świadek ten zeznał, że Skarżący był członkiem Solidarności i pracował w dziale zaopatrzenia jako kierownik sekcji realizacji dostaw. W dniu 9 lub 10 grudnia został wyznaczony do pełnienia dyżuru w siedzibie związku na [...] w nocy z dnia 12 na 13 grudnia. W dniu 14 grudnia brał udział w strajku od godz. 7 do 22. Świadek potwierdził, że Skarżący został zwolniony z pracy w dniu 14 grudnia 1981 r. i odszedł z pracy w dniu 14 marca 1982 r.

Dalej Organ stwierdził, że z przedłożonego przez stronę świadectwa pracy z dnia 12 marca 1982 r. wynika, że pracował on w Fabryce Pras Automatycznych [...] w okresie od 3 marca 1977 r. do dnia 14 marca 1982 r., a stosunek pracy został rozwiązany na zasadzie porozumienia między zakładami. Organ podał, że zwrócił się do IPN o przekazanie informacji dotyczących strajku mającego miejsce w dniu 14 grudnia 1981 r. w w/w Fabryce. W odpowiedzi udzielonej pismem z dnia 22 sierpnia 2018 r. IPN podał, że w wyniku wielokierunkowej kwerendy przeprowadzonej wśród materiałów archiwalnych dotyczących działaczy i członków [...] Solidarności nie odnalazł żadnych dokumentów dotyczących Skarżącego. IPN przekazał również notatkę służbową z dnia 10 lipca 2018 r. sporządzoną przez pracownika Oddziałowego Biura Badań Historycznych IPN dotyczącą protestu w Zakładzie Pras Automatycznych [...] w [...] w dniu 14 grudnia 1981 r. Wyjaśniono w niej m.in., że na terenie [...] w 1981 r. funkcjonowały dwa odrębne zakłady o podobnych nazwach Fabryka Pras Automatycznych [...] zakład nr 5 w [...] i Fabryka Pras Automatycznych [...] Zakład nr 6 [...]. Z kontekstu wynika, że protest z Zakładu nr 5 przypisano Zakładowi nr 6.

Organ wyjaśnił, że odmówił wiarygodności twierdzeniom strony odnośnie tworzenia ulotek nawołujących do strajku w nocy z 12 na 13 grudnia w siedzibie Solidarności na [...], bowiem ulotki te były utworzone przez Skarżącego późnym popołudniem dnia 13 grudnia 1981 r. Odmówił wiarygodności również oświadczeniu świadka Z.K., ponieważ nie pokrywały się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Zdaniem Organu z ustaleń IPN jednoznacznie wynika, że wydarzeń z Zakładu [...], nie można uznać za strajk, a samemu organizatorowi strajku w fabryce [...] Zakład nr 5 w [...] — E.S. — nie są znane przypadki zwolnień z [...] w związku z protestem w dniu 14 grudnia 1981 r. Ponadto sam organizator strajku w fabryce [...] Zakład nr 5 w [...] — został wyrzucony z pracy dopiero w dniu 12 stycznia 1982 r. Organ zauważył również, że z dokumentów przedłożonych przez Skarżącego wynika, że w dniu 23 lutego 1982 r., sam wystąpił z wnioskiem o przyjęcie do pracy w Zakładach [...] i uzyskał zgodę na przeniesienie w ramach porozumienia między zakładami. Dodatkowo Organ zaznaczył, że w dniu 17 marca 1982 r., wystawiono mu pozytywną opinię z dotychczasowego zakładu pracy, co wskazuje, że nie był on w pracy represjonowany. Ponadto nie został zwolniony z pracy, a jedynie przeniesiony na podstawie porozumienia między zakładami na własną prośbę.

W ocenie Organu oprócz twierdzeń strony i oświadczenia świadka, brak jakichkolwiek dowodów potwierdzających zorganizowanie strajku w [...], a co za tym idzie wyciągnięcie konsekwencji wobec jego uczestników, w postaci zwolnień z pracy. W związku z powyższym Organ stwierdził, że również obecnie Skarżący w sposób dostateczny nie udowodnił, że prowadził działalność opozycyjną i doznał represji politycznych w rozumieniu ustawy.

W złożonej do WSA skardze, Skarżący zarzucił naruszenie:

1. art. 61 § 1 i § 2 K.p.a. w zw. z art 77 § 1, art 7 K.p.a., poprzez prowadzenie sprawy niezgodnie z wnioskiem Skarżącego z dnia 16 listopada 2015 r. i pismem z dnia 14 stycznia 2016 r.;

2. art. 7, art 7a § 1, art 7b, art. 77 § 1, art 80 K.p.a, poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności dla wyjaśnienia okoliczności faktycznych oraz niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału zgromadzonego w sprawie, w tym pominięcie dowodów przekazanych przez stronę; w/w działania spowodowały wytworzenie dowodów sprzecznych ze stanem faktycznym i zafałszowanie prawdy historycznej o wskazanych wystąpieniach wolnościowych (strajk) w dniu 14 grudnia 1981 r. w Fabryce [...] w [...];

3. art. 7 w zw. z art. 75 oraz art. 86 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie i zwrócenie się do IPN o dostarczenie Organowi potwierdzonych kopii dokumentów - ocena tylko wybranych pism prowadzi do nieprawdziwych wniosków i uniemożliwia sądową kontrolę decyzji. Urząd nie zwrócił się bezpośrednio do strony postępowania o wyjaśnienia co do stanu faktycznego sprawy w związku z przesłuchaniem czterech działaczy związku solidarność, którzy nie byli obecni w [...] w dniu 14 grudnia 1981 r., i co do braku protokołu przesłuchań z naruszeniem art.14 § 2 zdanie drugie K.p.a.;

4. art. 136 K.p.a., poprzez jego niezastosowanie przez organ II instancji, pomimo że organ ten był zobligowany do przeprowadzenia postępowania dowodowego z uwzględnieniem wszystkich zgromadzonych dowodów i ponownego merytorycznego rozstrzygnięcia w sprawie;

5. art. 107 § 3 w zw. z art 9. i art 11 K.p.a., poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji przyczyn, którymi organ się kierował, nie uwzględniając dowodów przekazanych przez Skarżącego i powodów, dla których zaniechał zwrócenia się do IPN o przesłanie wszystkich potwierdzonych za zgodność dokumentów w sprawie oraz dlaczego jedne dowody uznał, a inne pominął i nie rozpatrzył;

6. art. 4, art. 5 ust. 1, ust. 2 i ust. 5 ustawy o działaczach, z powodu ich niewłaściwej wykładni i zastosowania.

W oparciu o powyższe zarzuty Skarżący wniósł o uchylenie obu decyzji wydanych po wznowieniu postępowania w sprawie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Organowi oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania.

W uzasadnieniu skargi Skarżący szczegółowo opisał uchybienia, których jego zdaniem dopuścił się Organ w trakcie prowadzonego postępowania oraz podał własny opis wydarzeń związanych z wprowadzeniem stanu wojennego w dniu 12-13 grudnia 1981 r. do 1992 r.

W odpowiedzi na skargę Organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Ponadto Organ wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W piśmie z dnia 11 września 2019 r. Skarżąc zażądał rozpoznania sprawy na rozprawie oraz po raz kolejny wskazał na braki w materiale dowodowym i nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje :

Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302; zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Natomiast w myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach.

W ramach kontroli legalności decyzji Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.).

Skontrolowana przez WSA decyzja została wydana po wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu niezbędnego dla sprawy materiału dowodowego – art. 7, 77 i 80 K.p.a. Ponieważ Organ nie naruszył zasady prawdy obiektywnej, to mógł dokonać w trybie nadzwyczajnym – wznowienie postępowania – weryfikacji swej ostatecznej decyzji w kontekście złożonego przez skarżącego wniosku oraz przepisów prawa materialnego, wyrażonych w ustawie z dnia 20 marca 2015 r. o działaczach opozycji antykomunistycznej oraz osobach represjonowanych z powodów politycznych (Dz.U. z 2018 r., poz. 690; zwana dalej ustawą o działaczach). Ustalony stan faktyczny mógł stanowić podstawę sądowej kontroli decyzji SUKOR.

Należy wyraźnie podkreślić, iż nie każda działalność opozycyjna jak również nie każda represja z powodów politycznych ze strony władz komunistycznych jest przez prawodawcę uznawana jako podlegająca ustawie a tym samym uprawniająca do ubiegania się o świadczenia pieniężne czy pomoc pieniężną. Ustawa o działaczach dla potrzeb realizacji przewidzianych w niej uprawnień, każe wyróżniać dwie kategorie podmiotów, wyodrębnianych ze względu na specyficzne desygnaty działalności opozycyjnej wobec władz ustroju komunistycznego.

Pierwszą kategorią są "działacze opozycji antykomunistycznej, czyli osoby, które w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 4 czerwca 1989 r., łącznie przez co najmniej 12 miesięcy prowadziły, w ramach struktur zorganizowanych lub we współpracy z nimi, zagrożoną odpowiedzialnością karną, działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce (art. 2 ust. 1 ustawy o działaczach). Do wskazanego w art. 2 ust. 1 ustawy o działaczach okresu 12 miesięcy z mocy wyraźnej decyzji ustawodawcy nie wlicza się okresów działalności w ramach niezależnego ruchu związkowego lub niezależnego ruchu studenckiego, prowadzonej w okresie od dnia 31 sierpnia 1980 r. do dnia 12 grudnia 1981 r. Natomiast drugą kategorię uprawnionych stanowią "osoby represjonowane z powodów politycznych". Definicję takiej osoby zawarto w art. 3 ustawy o działaczach.

Powołany przepis wskazuje na kilka rodzajów okoliczności uznawanej przez ustawodawcę za represjonowanie z powodów politycznych, co powoduje że zaistnienie choćby jednej z nich uzasadnia nadanie przez Organ żądanego przez wnioskodawcę statusu. W niniejszej sprawie skarżący nieskutecznie twierdził, że zaistniały w stosunku do niego przesłanki uznania za osobę represjonowaną określone w art. 3 pkt 1 lit. b w/w ustawy. Wskazany przepis stanowi: Osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r. przebywała w ośrodku odosobnienia na podstawie art. 42 dekretu z dnia 12 grudnia 1981 r. o stanie wojennym (Dz. U. poz. 154, z 1982 r. poz. 18, z 1989 r. poz. 178 oraz z 2011 r. poz. 342) za działalność na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce.

Dodać do tego należy, iż w myśl art. 5 ustawy o działaczach status działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych potwierdza, w drodze decyzji administracyjnej, Szef Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych po stwierdzeniu przez Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, iż osoba ubiegająca się o potwierdzenie statusu działacza opozycji antykomunistycznej lub osoby represjonowanej z powodów politycznych spełnia warunki, o których mowa w art. 4.

Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie była decyzja Szefa Urzędu ds. Kombatantów i Osób Represjonowanych kończąca wznowione postępowanie administracyjne zakończone decyzją ostateczną Szefa Urzędu z dnia 12 lipca 2016 r. o odmowie potwierdzenia stronie skarżącej statusu działacza opozycji antykomunistycznej oraz osoby represjonowanej z powodów politycznych. Kwestionowana w trybie nadzwyczajnym decyzja Szefa Urzędu stanowiła przedmiot kontroli Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie dokonanej wyrokiem z dnia 4 kwietnia 2017 r. sygn. II SA/Rz 1271/16. Na mocy tego prawomocnego wyroku Sąd oddalił skargę Z.M.

Z.M., działając w oparciu od treści art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. zażądał wznowienia zakończonego postępowania wskazując na podstawie tej regulacji na nowe okoliczności i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję, wynikające z treści oświadczenie Z.K. z dnia 2 sierpnia 2017 r. W treści tego oświadczenia Z.K. zawarł następujące zdanie: "Oświadczam, że ob. M.Z. ur. 20.01.1951r brał udział w strajku w dniu 14 grudnia 1981r. w Fabryce Pras Automatycznych Zakład nr 6 [...] od godziny 7.00 22.00 i z tego powodu został zwolniony z pracy z dniem 14.03.1982r.". Wskazane w niniejszym oświadczeniu okoliczności mają dowodzić wypełnienia przesłanki uznania za osobę represjonowaną z powodów politycznych wskazaną przez ustawodawcę w art. 3 pkt 3 lit. d ustawy o działaczach. Otóż w świetle tej regulacji materialnoprawnej, osobą represjonowaną z powodów politycznych jest osoba, która w okresie od dnia 1 stycznia 1956 r. do dnia 31 lipca 1990 r. brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce i w związku z tym została z nią rozwiązana umowa o pracę.

Zdaniem Sądu, wydana w sprawie Skarżącego decyzja o odmowie uchylenia decyzji ostatecznej SUKOR jest prawidłowa, bowiem wskazane w oświadczeniu Z.K. okoliczności nie znalazły potwierdzenia w zebranym przez organ materiale dowodowym. Wskazać tu należy, iż aby Szef Urzędu mógł uznać za osobę represjonowaną z powodów politycznych, w rozumieniu w/w przepisów, to muszą wystąpić łącznie określone w nich przesłanki. Z ich treści wynika w sposób niewątpliwy zaś, że nawet ustalenie, iż dana osoba brała udział w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka w Polsce, nie jest wystarczające. Konieczne jest bowiem następnie ustalenie, że w związku z tym właśnie udziałem, nastąpiły konkretnie określone przez ustawodawcę negatywne konsekwencje (represje). Żadne inne zdarzenia, okoliczności i kłopoty wnioskodawcy nie mogą być uznane za represję w rozumieniu tej ustawy, choćby w subiektywnej ocenie osoby poszkodowanej, stanowiły dużą dolegliwość. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym na kanwie tych regulacji wskazuje się w szczególności, że nieprzyjęcie nowych warunków pracy i płacy (z uwagi na to, że były w ocenie pracownika, mniej korzystne od poprzednich) nie może być uznane za wystąpienie wolnościowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy o działaczach (tak słusznie przyjął WSA w Szczecinie w wyroku z dnia 25 maja 2017 r. sygn. II SA/Sz 76/17, LEX).

Represją, jakiej miał doznać Skarżący z powodu jego udziału w strajku w dniu 14 grudnia 1981 r. miało być rozwiązanie umowy o pracę jaką w/w świadczył w Fabryce Pras Automatycznych Zakład nr 6 [...]. Znalazło potwierdzenie w zebranych dowodach ustalenie Organu o tym, iż strona Skarżąca nie została zwolniona z pracy jak wymaga tego art. 3 pkt 3 lit. d ustawy o działaczach, poprzez rozwiązanie umowy o pracę. Otóż przypomnieć należy, iż według treści oświadczenia Z.K., jak również twierdzeń Z.M., represje jakich doznał w postaci zwolnienia z pracy z dniem 14 marca 1982 r., były konsekwencją jego udziału w Strajku w dniu 14 grudnia 1981 r. w Fabryce Pras Automatycznych [...] Zakład nr 6 [...]. Z treści świadectwa pracy z dnia 12 marca 1982 r., wynika niezbicie, że Z.M. był zatrudniony w wyżej wymienionym Zakładzie od dnia 3 marca 1977 r. do dnia 14 marca 1982 r. Stosunek pracy został rozwiązany na zasadzie porozumienia pomiędzy zakładami. Skarżący już 15 marca 1982 r., został zatrudniony w Zakładach Automatyki [...] w [...], gdzie pracował do 28 lutego 1999 r. (vide: świadectwo pracy z dnia 7 kwietnia 1999 r. Zakładu [...]). Z treści przedłożonych przez stronę dokumentów nie wynika w żadnym stopniu, aby zakończenie stosunku pracy w FPA [...] Zakład nr 6 [...], było w jakimkolwiek stopniu konsekwencją udziału skarżącego w wystąpieniu wolnościowym na rzecz odzyskania przez Polskę niepodległości i suwerenności lub respektowania politycznych praw człowieka.

Sąd podkreśla, że rzeczywiste intencje zakończenia stosunku pracy w/w Zakładzie i zatrudnienia go w dniu 15 marca 1982 r. w Zakładach Automatyki [...] w [...]wynikają z treści pisma sporządzonego przez stronę skarżącą z dnia 23 lutego 1982 r. W treści tego pisma skarżący zwraca się z uprzejmą prośbą o przyjęcie do pracy w Zakładach Automatyki [...] w [...] w dziale zaopatrzenia na stanowisku - branżysty. Nadmienia także, że od roku 1977 pracuje w dziale zaopatrzenia w FPA [...] Zakład nr 6 [...] w [...]. Z uwagi na to, że od roku 1981 podjął studia zaoczne na wydziale mechanicznym Politechniki [...], praca w [...] pozwoli mu na bezpośrednie zapoznanie się z nowoczesną organizacją produkcji i zarządzania. W przyszłości strona widziała możliwości kontynuowania pracy w [...] zgodnie z nabytymi kwalifikacjami. Do opisanego podania z dnia 23 lutego 1982 r., Strona załączyła swój życiorys. W aktach sprawy znajduje się również pismo Zakładu Automatyki [...] w [...] z dnia 23 lutego 1982 r. kierowane do Fabryki Pras Automatycznych [...] Zakład nr 6 [...], w którym Dyrektor Zakładu Automatyki [...] zwraca się z uprzejmą prośbą o przekazanie M.Z. w ramach porozumienia stron /między zakładami/ z dniem 1 marca 1982 roku. W aktach sprawy znajduje się również pismo adresowane do Zakładów Automatyki [...] w [...], z którego wynika, że Dyrektor dotychczasowego zakładu pracy w/w strony informuje, że wyraża zgodę na przekazanie do pracy w Zakładach Automatyki [...] ob. Z.M. z dniem 15 marca 1982 r. w ramach porozumienia między zakładami, informując jednocześnie o ilości dni urlopu, jakie przysługiwały wówczas Z.M. Wynika z tych dokumentów niezbicie, że zakończenie pracy w [...] przez skarżącego było wyłączną konsekwencją jego inicjatywy, dyktowaną zamiarem pogłębienia wiedzy z zakresu produkcji i zarządzania, co zgodne było z profilem kształcenia na studiach wyższych. Nie miało więc nic wspólnego z represjami z powodów politycznych.

Podnoszone przez Skarżącego okoliczności i zarzuty, w których nie zgadza się stanowiskiem Szefa Urzędu nie mają znaczenia dla pozytywnej oceny prawidłowo zastosowanych norm K.p.a. o wznowieniu postępowania administracyjnego. Przytaczane przez niego poglądy literatury prawa i orzecznictwa nie zmieniają faktu, że z prośbą o zatrudnienie w Zakładach Automatyki [...] w [...] w dniu 23 lutego 1982 r. wystąpił Z.M. Ze znajdujących się w aktach dokumentów nie wynika także, aby swą prośbę Z.M. składał pod przymusem, tym bardziej że z opinii pracowniczych wynika, iż zainteresowany z obowiązków pracowniczych wywiązywał się w sposób zadowalający; był pracownikiem zdyscyplinowanym. Przytaczane przez niego fakty nie świadczą w żadnym razie, iż Szef Urzędu nieprawidłowo zastosował normy prawne i niewłaściwie ocenił dowody z dokumentów w tym opisywany przez niego fakt, iż w piśmie z dnia 23 lutego 1982 roku Zakład Automatyki [...] zwraca się o przekazanie z dniem 1 marca 1982 r. i prosi o informację o urlopie wypoczynkowym za rok bieżący. Wskazywane przez niego dokumenty w żaden sposób nie dowodzą ustnego wypowiedzenia umowy o pracę przez komisarza wojskowego, co miało mieć miejsce dnia 14 grudnia 1981 roku. Tym bardziej, że z pism Instytutu Pamięci Narodowej, w tym w szczególności z pisma z dnia 22 sierpnia 2018 r., w sposób jednoznaczny wynika, że w wyniku analizy dokumentów wytworzonych przez organy bezpieczeństwa i zgromadzonych w zasobie archiwalnym Oddziałowego Archiwum IPN nie znajdują się dokumenty dotyczące udziału Z.M. syna L. w strajku w dniu 14 grudnia 1981 r. w Fabryce Pras Automatycznych [...] Zakład nr 6 [...] w [...] oraz w Fabryce Pras Automatycznych [...] Zakład nr 5 w [...] w [...]. Wyżej wymienionym pismem poinformowano Szefa Urzędu, iż wśród materiałów archiwalnych dotyczących działaczy i członków [...] Solidarności nie odnaleziono żadnych dokumentów dotyczących Z.M., w tym jego udziału w strajku oraz jego zwolnieniu z pracy za udział w tym strajku.

Reasumując, kwestionowana przez Skarżącego decyzja SUKOR jest w pełni legalna i jako taka powinna pozostać w obrocie prawnym. Organ wykazał się dostateczną aktywnością dowodową, która doprowadziła do jednoznacznego ustalenia o konieczności odmowy uchylenia jego ostatecznej decyzji, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. w zw. z art. 151 § 1 K.p.a.

Sąd, działając z urzędu nie dopatrzył się w działaniach Organu takich naruszeń, które mogłyby skutkować uwzględnieniem skargi z przyczyn w niej niewskazanych – art. 134 § 1 P.p.s.a.

Przedstawione motywy nakazywały oddalić skargę w całości na podstawie art. 151 P.p.s.a.