Wyrok NSA, sygn. akt I FSK 380/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-11-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 115 par. 2, 4 , 5
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Ryszard Pęk, Sędzia NSA Krystyna Chustecka (spr.), Sędzia NSA Małgorzata Niezgódka- Medek, Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 16 listopada 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 235/15 w sprawie ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 14 listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług zlikwidowanej spółki jawnej za styczeń 2009 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe zlikwidowanej spółki jawnej 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od K. S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w L. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 235/15 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 14 listopada 2014 r. w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług zlikwidowanej spółki jawnej za styczeń 2009 r. oraz orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności za zaległości podatkowe zlikwidowanej spółki jawnej.

Z przedstawionego przez Sąd I instancji stanu sprawy wynikało, że zaskarżoną decyzją z dnia 14 listopada 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 27 grudnia 2013 r., określającą zlikwidowanej Spółce jawnej "A." zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług za styczeń 2009 r. oraz orzekającą o solidarnej odpowiedzialności byłych wspólników tej spółki – W. K., K.S. i M. K. za zaległości podatkowe zlikwidowanej Spółki Jawnej "A." z tytułu podatku od towarów i usług za ww. miesiąc wraz z należnymi odsetkami za zwłokę.

W dalszej części uzasadnienia wskazano, że zaskarżona decyzja została wydana w następstwie decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w L. z dnia 27 grudnia 2013 r., w której określono m.in. za grudzień 2008 r. zobowiązanie podatkowe w podatku od towarów i usług w kwocie 18.073 zł, podczas gdy ze złożonej przez podatnika deklaracji VAT-7 za ten okres rozliczeniowy wynikała nadwyżka podatku naliczonego nad należnym w kwocie 305 zł do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, tj. styczeń 2009 r.

Powyższa decyzja została zaskarżona przez skarżącego do WSA w Łodzi., przy czym wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) prawa materialnego, tj.: art. 87 ust. 1, art. 99 ust. 1 i ust. 12 , art. 103 ust. 1, art. 108 § 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.) dalej ustawa o VAT, art. 115 § 2, § 4, § 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 212 r., poz. 749 ze zm.) dalej O.p.;

2) prawa procesowego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 123 § 1, art. 180, art. 181, art. 188, art. 187 § 1, art. 191, art. 210 i art. 235 O.p..

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podnosząc argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

We wskazanym na wstępie wyroku WSA uznał, że skarga nie jest zasadna. Sąd stwierdził, że decyzja wymiarowa wydana w niniejszej sprawie jest konsekwencją decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 27 grudnia 2013 r., którą określono m.in. za grudzień 2008 r. zobowiązanie w podatku od towarów i usług, w sytuacji gdy ze złożonej przez skarżącego deklaracji VAT-7 za ten okres rozliczeniowy wynikała nadwyżka podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy, tj. styczeń 2009 r.

Dalej Sąd wskazał, że powyższą decyzję z dnia 27 grudnia 2013 r. utrzymał w mocy Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia 14 listopada 2014 r. Skargę na tę ostatnią decyzję WSA w Łodzi oddalił wyrokiem z dnia 11 sierpnia 2015 r., o sygn. akt I SA/Łd 234/15, a Sąd I instancji orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela ocenę, która została tam dokonana. W ocenie Sądu, w związku z powyższym nie było podstaw do dokonania ponownej oceny faktur wystawionych przez kontrahentów spółki "A." za poprzedni okres rozliczeniowy, skoro takiej oceny dokonał już organ w innej decyzji.

Końcowo Sąd podniósł, że skoro spółka "A." nieprawidłowo odliczyła podatek naliczony w poprzednim okresie rozliczeniowym, co rzutowało na wysokość zobowiązania za styczeń 2009 r., a spółka "A." została rozwiązana i wykreślona z KRS w 2012 r., to zasadnie organy podatkowe na podstawie art. 115 § 2, 4 i 5 O.p. określiły prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego rozwiązanej Spółki za styczeń 2009 r. oraz orzekły o solidarnej odpowiedzialności skarżącego z pozostałymi wspólnikami za zaległość podatkową zlikwidowanej spółki.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zaskarżając orzeczenie w całości. Jako podstawy kasacyjne wskazał art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a." zarzucając naruszenie przepisów :

1. prawa materialnego, a mianowicie:

a. art. 86 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 87 ust. 1, art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT, poprzez błędną wykładnię polegającą na pozbawieniu podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z faktur VAT wystawionych przez firmy A. Sp. z o.o., "S." Sp. z o.o., "S." Sp. z o.o., E. Sp. z o.o. z tytułu zakupu paliwa na cele prowadzonej działalności gospodarczej;

b. art. 86 ust. 1 i 2 oraz art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT w zw. z ust. 2 i 6 art. 17 VI Dyrektywy poprzez błędną wykładnię, tj. uznanie, że faktury dotyczące sprzedaży paliwa na rzecz Spółki "A." nie odzwierciedlają rzeczywistości gospodarczej wskutek czego podatnikowi nie przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z przedmiotowych faktur,

2. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.

a. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 134 § 1 P.p.s.a. przez niewłaściwą realizację funkcji kontrolnej sprawowanej przez sąd administracyjny i wydanie rozstrzygnięcia, które sankcjonuje naruszenia prawa materialnego oraz uchybienia proceduralne popełnione w sprawie przez organy podatkowe obu instancji;

b. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P. p. s. a. w zw. z art. 120, art. 121 § 1, art. 123 § 1, art. 180, art. 181, art. 187 § 1, art. 188, art. 191 w zw. z art. 235 O.p. poprzez nie uwzględnienie skargi podczas gdy skarga ta zasługiwała na uwzględnienie bowiem organy obu instancji dopuściły się naruszenia ww. przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy poprzez niezasadne przyjęcie, iż:

- okoliczności niniejszej sprawy pozwalają uznać fakturę wystawioną przez firmę "N." Sp. z o.o. za nieodzwierciedlającą rzeczywistości gospodarczej i niedającą Spółce "A." prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego z niej wynikającego,

- nieprawidłowe przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, co w konsekwencji spowodowało, iż organ podatkowy wydał decyzję bez wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie niekompletnego materiału dowodowego;

- zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym;

- naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - w niniejszej sprawie Organ włączył do materiału dowodowego jedynie te materiały z innych postępowań podatkowych, które były niekorzystne dla Podatnika, a pominął te które były korzystne,

- załączenia do akt sprawy kopii faktur VAT o numerach 181/06/2008 - 228/06/2008, 229/07/2008 - 268/07/2008, 229/08/2008 - 298/08/2008, 299/09/2008 - 337/09/2008, 338/10/2008, 339/12/2008 - Tom VI akt sprawy, wystawionych przez A. sp. jawną, zatem faktur z miesięcy czerwca, lipca, sierpnia, września 2008 roku oraz po jednej fakturze z października i grudnia 2008, podczas gdy decyzja dotyczy miesiąca stycznia 2009 roku oraz określenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy za miesiąc grudzień 2008, zatem w aktach sprawy brak stosownych dokumentów źródłowych, a co za tym idzie nie jest możliwa weryfikacja wydanej decyzji,

- zakwestionowaniu przez organ możliwości pomniejszenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur wystawionych przez kontrahentów podatnika, których to faktur nie załączono do akt sprawy, opierając się jedynie na zestawieniach.

c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 3 § 1 oraz w zw. z art. 151 P.p.s.a w zw. z art. 180 i art. 181 O. p. przez bezpodstawne oddalenie skargi, w sytuacji gdy zachodziły podstawy do jej uwzględnienia w świetle podniesionego przez skarżącego zarzutu nieprawidłowego przeprowadzenie postępowania dowodowego z naruszeniem zasad proceduralnych, w tym zasady bezpośredniości, co w konsekwencji spowodowało, iż organ podatkowy wydał decyzję bez wszechstronnego rozważenia zebranego w sprawie niekompletnego materiału dowodowego; a nadto poprzez:

- zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym;

- dokonanie ustaleń stanu faktycznego wyłącznie w oparciu o materiały zebrane przez inne organy i w innych postępowaniach;

- naruszenie obowiązku zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego - w niniejszej sprawie Organy włączyły do materiału dowodowego jedynie te materiały z innych postępowań podatkowych, które były niekorzystne dla Podatnika, a pominął te które były korzystne;

d) art. 141 § 4 P.p.s.a. poprzez brak dostatecznego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a nadto poprzez przyjęcie, iż "nie ma potrzeby szczegółowego odnoszenia się do wszystkich przepisów, które w ocenie skarżącego zostały naruszone, gdyż zarzuty te zostały szeroko omówione w uzasadnieniu wyroku I SA/Łd 234/15".

Wobec powyższego strona wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Łodzi oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

W odpowiedzi na skargę kasacyjną pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż podniesione w niej zarzuty nie uzasadniają uchylenia zaskarżonego wyroku.

W szczególności prawidłowo bowiem rozstrzygnięto, że podniesione w sprawie wszystkie zarzuty dotyczące dokonanych w sprawie ustaleń stanu faktycznego jak i naruszenia prawa materialnego dotyczące okresu rozliczeniowego za styczeń 2009 r. są niezasadne.

Zważywszy bowiem, że wyrokiem NSA z dnia 16 listopada 2017 r. sygn. akt I FSK 379/16 wydanym w stosunku do K. S. oddalono skargę kasacyjną w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2008 r. w sprawie należało rozstrzygnąć, że brak jest podstaw do ponownej oceny zarzutów, gdyż takiej oceny dokonał już organ w innej decyzji, która stała się decyzją ostateczną .

W szczególności bowiem spółka, co stwierdzono w.w. prawomocnym wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego nieprawidłowo odliczyła podatek naliczony w poprzednim okresie rozliczeniowym, co rzutowało na wysokość zobowiązania za styczeń 2009 r. Zasadnie Sąd i instancji stwierdził, że na zmianę mogłoby wpłynąć inne rozliczenie tego podatku za grudzień 2008 r. , co nie miało w rozpoznawanej sprawie miejsca.

Uznając z powyższych względów, że skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw , Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 i art. 204 pkt 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji