Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 851/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-09-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6259 Inne o symbolu podstawowym 625
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Infrastruktury
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 września 2008 r. sprawy ze skargi H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych oddala skargę


UZASADNIENIE

VI SA/WA 851/08

UZASADNIENIE

Minister Infrastruktury decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. wydaną na podstawie art. 5 ust. 3 oraz art. 7 ust. 7 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85, poz. 728, z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. od decyzji Dyrektora Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny we [...] nr [...] z dnia [...] października 2007 r. ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników w wysokości 55 080,00 zł - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym:

W dniu 18 września 2007 r. przeprowadzona została przez Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny we [...] kontrola wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych w lokalu przy al. [...] we [...] zajmowanym przez H. posługujący się pieczątką o treści H. Sp. z o.o. [...], w obecności zastępcy kierownika hotelu I. C. W czasie kontroli I. C. oświadczyła, iż w każdym pokoju (107 pomieszczeń) jest odbiornik telewizyjny, plus jeden odbiornik w holu hotelu. Odbiorniki te są sprawne i posiadają złącza telewizji cyfrowej. Stwierdzono okres używania odbiorników od sierpnia 2007 r. Protokół został podpisany przez I. C. oraz kontrolerów.

W dniu 27 września 2007 r. organ przeprowadził w lokalu przy al. [...] we [...] zajmowanym przez H. ponowną kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, w obecności Dyrektora Hotelu K. K. W wyniku kontroli, na podstawie oświadczenia K. K., ustalono, iż w miesiącu sierpniu 2007 r. zostało zamontowanych w pokojach 107 ekranów marki H. plus jeden odbiornik w holu, że odbiorniki te są sprawne (są w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu) oraz, że monitory posiadają złącze telewizji cyfrowej. Pani K. zobowiązała się do uzupełnienia dokumentacji o faktury zakupowe, które znajdują się w Centrali w K. Ponadto oświadczyła, że hotel jest w rozruchu, przed uzyskaniem użytkowania, korzystają z niego inwestorzy i wykonawcy. Protokół został podpisany przez Dyrektor K. K. oraz kontrolujących.

Pismem z dnia 21 września 2007 r. organ I instancji zwrócił się do Centrum Obsługi Finansowej Centralny Ośrodek Rozliczeniowy Wydział Abonamentu RTV - Dział [...] we [...] z prośbą o przekazanie informacji, czy podmiot kontrolowany wykonał obowiązek rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych.

W odpowiedzi uzyskano informację, że w dniu 3 października 2007 r. internetowo została założona przez H. książeczka radiofoniczna [...] na 108 TV.

Pismem z dnia 2 października 2007 r. organ zawiadomił H. we [...] oraz H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie nałożenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

W odpowiedzi na to zawiadomienie pełnomocnik H. Sp. z o.o. w piśmie z dnia 17 października 2007 r. wniósł o jego umorzenie. Podniósł, iż H. Sp. z o.o. nie pozostaje w obecnym czasie w żadnym stosunku cywilnoprawnym upoważniającym do korzystania i użytkowania obiektu położonego we [...] przy ul. [...], w tym znajdujących się tam monitorów LCD. Podkreślił, że wskazane w protokole kontroli monitory LCD to ruchomości, które w świetle art. 51 § 1 k.c. traktować należy jako przynależności nieruchomości. Jednocześnie wyjaśnił, że obecność osób zatrudnionych przez H. Sp. z o.o. na miejscu kontroli wiąże się z planowanym wynajmem tego obiektu i jego przejęciem. Obiektu tego nie dopuszczono jednak jeszcze do użytkowania.

Z przedstawionej w toku postępowania kopii faktury VAT wynikało, że monitory do odbioru TV zostały zakupione w listopadzie 2005 r. przez E. Sp. z o.o. z siedzibą w K.

W dniu 17 października 2007 r. Dyrektor Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny we [...] wydał decyzję ustalającą opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników w wysokości 55 080,00 zł. W decyzji tej jako strona wskazany został H. we W. Decyzja została przesłana jednocześnie do wiadomości H. Sp. z o.o. z siedzibą w K.

W dniu 22 października 2007 r. kontrolerzy, którzy przeprowadzali kontrolę w dniach 18 i 27 września 2007 r. w H. sporządzili notatkę służbową, w której, odnosząc się do stwierdzenia Dyrektor Hotelu, że hotel jest w rozruchu wskazali, iż w czasie kontroli wejście do hotelu było ogólnodostępne, a na stołówce hotelowej przebywali goście spożywający śniadanie. Ponadto w notatce tej stwierdzili, że na stronach internetowych hotelu umieszczona jest informacja odnośnie możliwości wynajęcia pokoju już od miesiąca kwietnia 2007 r.

W dniu 23 października 2007 r. organ I instancji uzyskał informację z Krajowego Rejestru Sądowego, że podmiot o nazwie H. nie jest wpisany do Krajowego Rejestru Sądowego.

W dniu 2 listopada 2007 r. H. oraz H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosły odwołania od decyzji Dyrektora Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny we [...].

W odwołaniach tych pełnomocnik wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie, że monitory LCD znajdujące się w H. przy ul. [...] we [...], jako przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów o świadczenie usług hotelowych nie podlegają rejestracji stosownie do treści art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych.

W uzasadnieniu odwołań pełnomocnik podniósł, że zaskarżona decyzja opiera się na błędnych ustaleniach faktycznych sprzecznych z zebranym materiałem dowodowym. Organ I instancji błędnie bowiem uznał w oparciu o przesłaną fakturę, iż H. nie dochował obowiązku rejestracji monitorów LCD, które zostały zakupione przez E. Sp. z o.o. i w związku z tym orzekł za ich niezarejestrowanie karę w wysokości 55 080 zł. Ponadto w ocenie pełnomocnika kontrolerzy bezpodstawnie i w sposób dowolny ustalili, iż monitory LCD są użytkowane od sierpnia 2007 r. Co prawda Dyrektor K. K. oświadczyła, że w sierpniu 2007 r. monitory LCD zostały zainstalowane, to jednak sama ich instalacja w zamkniętych pomieszczeniach hotelowych, przed rozpoczęciem jego użytkowania, nie może stanowić podstawy faktycznej dla orzeczenia kary za użytkowanie niezarejestrowanych odbiorników. Ponadto organ I instancji zbagatelizował fakt, że w czasie przeprowadzanej kontroli nie zostało jeszcze wydane pozwolenie na użytkowanie obiektu. Niezależnie od tego pełnomocnik podniósł, że kara nie powinna być nałożona, gdyż na podstawie art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeśli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Obowiązek posiadania monitorów LCD wynika zaś z regulacji dotyczących zaszeregowania obiektu do kategorii hotelu trzygwiazdkowego zgodnie z ustawą z dnia 29 sierpnia 1997 r. o usługach turystycznych.

Pismem z dnia 28 stycznia 2008 r. Minister Infrastruktury poinformował H. we [...] o pozostawieniu jego odwołania bez rozpatrzenia w oparciu o art. 64 § 2 k.p.a., z powodu nie uzupełnienia w wyznaczonym terminie braków odwołania.

Decyzją z dnia [...] lutego 2008 r. Minister Infrastruktury, rozpatrując odwołanie H. Sp. z o.o. z siedzibą w K., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Dyrektora Centrum Sieci Pocztowej Oddział Regionalny we [...].

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie art. 2 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach abonamentowych za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika. Oznacza to, że zdolność do natychmiastowego odbioru programu przez odbiornik telewizyjny jest równoznaczna ze stwierdzeniem, iż odbiornik jest używany, a to z kolei prowadzi do wniosku, że posiadacz jest obowiązany do wniesienia opłaty abonamentowej za jego używanie. Opłatę tą uiszcza się za każdy odbiornik - z wyjątkiem przypadków określonych w art. 2 ust. 5. Organ podkreślił, że na osobach fizycznych, prawnych oraz jednostkach nie posiadających osobowości prawnej, ale prowadzących działalność gospodarczą spoczywa obowiązek rejestracji każdego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego użytkowanego w lokalach lub budynkach zajmowanych w ramach tej działalności. Zgodnie z § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342) w celu wykonania obowiązku wnoszenia wspomnianych opłat odbiorniki podlegają zarejestrowaniu w placówce operatora publicznego w ciągu 14 dni od dnia wejścia w ich posiadanie. W przedmiotowej sprawie zaś, zgodnie z oświadczeniami I. C. oraz K. K. w H. we [...] znajdowało się 108 odbiorników telewizyjnych będących w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Ustalenie zdolności do natychmiastowego odbioru jest równoznaczne z tym, iż odbiornik jest używany, a to z kolei oznacza, że posiadacz winien wnieść opłatę abonamentową za jego używanie.

Odnosząc się do podnoszonego przez pełnomocnika faktu, że odbiorniki LCD zostały zakupione przez E. Sp. z o.o., który to fakt został jego zdaniem zlekceważony przez organ I instancji, organ odwoławczy wskazał, iż nie stanowi on podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, gdyż słowo "posiadacz" nie powinno być utożsamiane z "właścicielem". Strona nawet, jeśli nie była właścicielem odbiorników znajdujących się w kontrolowanym budynku, to była ich posiadaczem i użytkownikiem, w związku z czym powinna zarejestrować odbiorniki telewizyjnie i uiszczać opłaty abonamentowe. Zatem fakt zakupu odbiorników przez E. Sp. z o.o. nie jest w tej sprawie istotny - zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 ustawy o opłatach abonamentowych obowiązek rejestracji ciąży na użytkowniku, a nie na właścicielu odbiorników.

Odnosząc się z kolei do zarzutu naruszenia przez organ I instancji art. 5 ust. 2 pkt 5 ustawy o opłatach abonamentowych, organ odwoławczy podkreślił, że przepis ten dotyczy odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych przeznaczonych przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie ma jednak miejsca.

Informacje pełnomocnika strony, że H. Sp. z o.o. nie pozostaje obecnie w żadnym stosunku cywilnoprawnym upoważniającym do korzystania i użytkowania obiektu położonego we [...] przy al. [...], w tym znajdujących się tam monitorów LCD i powołanie się na art. 51 § 1 k.c. organ II instancji uznał natomiast za nieistotne, mylące i niezgodne ze stanem prawnym i faktycznym.

Odnosząc się do kwestii oznaczenia strony w decyzji organu I instancji organ odwoławczy wskazał, iż ustalił, na podstawie danych (NIP, REGON) figurujących na używanych przez stronę pieczątkach, drukach firmowych, a przede wszystkim na podstawie danych z Krajowego Rejestru Sądowego, że H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność hotelową w formie zorganizowanej jednostki nazwanej H. we [...]. H. we [...] nie posiada natomiast odrębnej osobowości prawnej i stanowi jedynie wyodrębnioną część spółki H. Sp. z o.o z siedzibą w K. Właścicielem mienia, którym dysponuje H. we [...] jest więc H. Sp. z o.o. z siedzibą w K.. Z tej racji stroną postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie jest spółka H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Organ odwoławczy podkreślił, że oznaczenie strony w decyzji organu I instancji było mało precyzyjne (podobnie jak w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania). W ocenie Ministra Infrastruktury ten sposób oznaczenia strony stanowił jednak tylko uchybienie formalne nie skutkujące koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Właściwa strona tj. H. Sp. z o.o z siedzibą w K. nie została bowiem pozbawiona możliwości działania przed organem I instancji, ponieważ o postępowaniu tym została powiadomiona, decyzja I instancji została jej doręczona, a od decyzji tej złożyła odwołanie, rozstrzygnięte niniejszą decyzją. Organ odwoławczy podkreślił też, że strona reprezentowana była przez profesjonalnego pełnomocnika. Prawa procesowe strony nie zostały więc naruszone.

W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pełnomocnik H. Sp. z o.o. siedzibą w K. zarzucił organowi:

1. błędne ustalenia faktyczne przyjęte za podstawę decyzji, sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym, a w szczególności przez przyjęcie, że strona skarżąca była w posiadaniu kwestionowanych odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych i korzystała z nich, podczas, gdy tak nie było, a ze zgromadzonych dowodów, w tym protokołów z kontroli z dnia 18 i 27 września 2007r. wynika, iż brak jest dowodów, jakoby H. Sp. z o.o. była w posiadaniu odbiorników telewizyjnych w chwili kontroli i używała ich, zaś z faktur VAT poświadczających zakup odbiorników wynika, iż właścicielem, a co za tym idzie również posiadaczem przedmiotowych odbiorników jest E. Sp. z o.o. tj. inwestor obiektu hotelowego;

naruszenie art. 29 k.p.a. przez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji skierowanej do H. we [...] jako do strony postępowania, pomimo, iż Minister Infrastruktury ustalił, że właściwą stroną postępowania administracyjnego jest H. Sp. z o.o. z siedzibą w K., zaś H. nie posiada osobowości prawnej, a tym samym nieważności decyzji, stosownie do art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., wobec skierowana jej do podmiotu, który nie jest i nie może być stroną w sprawie;

naruszenie art. 107 § 1 k.p.a. przez brak oznaczenia prawidłowej strony postępowania, a to wobec utrzymania przez Ministra Infrastruktury decyzji organu I instancji ustalającej opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników w wysokości 55.080 zł i obciążenie tą opłatą H. we [...], podczas gdy jednocześnie organ II instancji w uzasadnieniu swej decyzji ustala, iż stroną postępowania jest H. Sp. z o.o. z siedzibą w K.;

naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez błędne jego zastosowanie i przyjęcie, iż decyzja organu I instancji była prawidłowa i istnieją podstawy do jej utrzymania w mocy, podczas gdy została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów i jako taka winna być uchylona;

naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85 poz. 728 ze zm) przez przyjęcie, iż strona skarżąca posiadała i używała odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, przed rozpoczęciem działalności gospodarczej;

wydanie decyzji przy rażącym naruszeniu przepisów prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ), w szczególności art. 5 ust. 1 oraz art. 5 ust. 3 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych w związku z ich błędną wykładnią (a w zasadzie brakiem wykładni) i przyjęciem, że odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne umieszczone w pokojach hotelowych przeznaczonych wyłącznie dla klientów i z których korzystają wyłącznie klienci (goście hotelowi), każdorazowo na podstawie umów o świadczenie usług hotelarskich, polegających m.in. na wynajmie pokoi hotelowych wyposażonych standardowo w odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne, zawieranych w ramach działalności gospodarczej polegającej na świadczeniu m.in. usług hotelarskich, podlegają dla celów pobierania opłat abonamentowych za ich używanie, zarejestrowaniu w placówkach operatora publicznego, w rozumieniu ustawy z dnia 12 czerwca 2003 r. - Prawo pocztowe (Dz. U. z 2003 r. Nr 130, poz. 1188 ze zm.), podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów prowadzi do wniosku, iż takie odbiorniki, jako przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów o świadczenie usług hotelarskich, zawieranych przez stronę skarżącą w ramach swojej działalności gospodarczej nie podlegają obowiązkowi rejestracji, a co za tym idzie brak jest podstaw dla ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników.

Wobec wskazanych naruszeń prawa pełnomocnik skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak również decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w sprawie.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącej zarzucił, że organ II instancji nie wskazał na jakiej podstawie dojść miało do przekazania posiadania przez właściciela tj. E. Sp. z o.o. i to przed udzieleniem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego we [...] pozwolenia na użytkowanie obiektu hotelowego. W jego ocenie dowodu na uruchomienie działalności nie mogą stanowić przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji notatki pracowników poczty, jak również wydruk strony internetowej, gdyż zawarte są na niej informacje, a nie oferta świadczenia usług w rozumieniu kodeksu cywilnego. Dopiero pozwolenie na użytkowanie umożliwia prowadzenie działalności hotelarskiej, w tym użytkowanie pokoi, w których znajdują się monitory LCD. Takie pozwolenie zostało zaś wydane w dniu 18 października 2007r. (na potwierdzenie do skargi załączona została kopia tego zezwolenia).

Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów kodeksu postępowania administracyjnego pełnomocnik skarżącej podniósł, iż organ II instancji popada w sprzeczność utrzymując wadliwą decyzję organu I instancji w mocy. Z decyzji organu I instancji wynika bowiem, że stroną jest H. we [...]. Minister Infrastruktury przyznał, że doszło do uchybienia formalnego, jednakże bezpodstawnie przyjął, że nie skutkuje ono koniecznością uchylenia decyzji organu I instancji. Organ II instancji odwołał się przy tym do pojęć pozaprawnych twierdząc, że H. we [...] nie posiada odrębnej osobowości prawnej i stanowi jedynie wyodrębnioną część spółki H. Sp. z o.o. w K. W ocenie pełnomocnika skarżącej stanowisko takie jest sprzeczne z utrwaloną linią orzecznictwa NSA, zgodnie z którym skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną i potraktowanie jej przez organ jako strona, pociąga za sobą uznanie wady nieważności decyzji przewidzianej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.

Organ II instancji w sposób całkowicie dowolny, bez jakiegokolwiek uzasadnienia stwierdził też, że "w przedmiotowej sprawie sytuacja" przewidziana w art. 5 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych nie ma miejsca. Z przedłożonego odpisu KRS strony skarżącej wynika, że w zakresie przedmiotu jej działalności mieszczą się Hotele, jak również mając na uwadze fakt, iż odbiorniki telewizyjne w każdy hotelu znajdują się w pokojach hotelowych wyłącznie celem ich udostępnienia na podstawie umów najmu pokojów hotelowych zawieranych z klientami w ramach prowadzonej działalności, nie sposób uznać, iż powołany przepis ustawy o opłatach abonamentowych nie ma zastosowania. Najem pokoju hotelowego rozciąga się bowiem na wszystkie przedmioty stanowiące jego wyposażenie. Z chwilą zaś zakończenia umowy najmu pokoju hotelowego klient (gość hotelowy) traci prawo do korzystania z odbiornika radiofonicznego, czy telewizyjnego znajdującego się w pokoju. Warunkiem zatem, aby z niego korzystać jest zawarcie stosownej umowy o świadczenie usług hotelarskich.

Minister Infrastruktury w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ podniósł, iż fakt, że obiekt hotelowy został formalnie dopuszczony do użytkowania w dniu 18 października 2007 r. i że decyzja została skierowana do spółki E. Sp. z o.o. nie uchyla obowiązku spółki H. Sp. z o.o. uiszczenia opłat abonamentowych z tytułu posiadania telewizorów w prowadzonym przez siebie H. we [...]. Z punku widzenia przepisów nakładających obowiązek abonamentowy nie jest bowiem istotna ani własność odbiorników, ani okoliczność ich zainstalowania w lokalu nie stanowiącym własności posiadacza i użytkownika odbiorników. Organ ponownie podkreślił, że skarżący niewłaściwie interpretuje treść art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych, gdyż przedmiotem jego działalności jest świadczenie usług hotelowych o określonym podwyższonym standardzie (wiążącym się z posiadaniem telewizorów), a nie sprzedaż lub wypożyczanie odbiorników telewizyjnych, czy radiowych. Z tego powodu skarżący nie może powoływać się na zwolnienia wynikające z art. 5 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych. Wykładnia prezentowana przez skarżącego prowadziłaby bowiem do absurdalnego wniosku, że obowiązek uiszczenia abonamentu obciąża gości hotelowych.

Pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 2 września 2008 r., ustosunkowując się do odpowiedzi na skargę ponownie podniósł, że decyzja organu I instancji dotknięta jest wadą nieważności z uwagi na to, że skierowana została do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. Ponownie też, zarzucił, że organ oparł się na błędnej wykładni art. 5 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych. Podkreślił przy tym, że skarżąca w żadnym piśmie nie zaprzeczyła, jakoby posiadała odbiorniki telewizyjne i radiowe w zarządzanym przez nią obiekcie H. we [...]. Odbiorniki te skarżąca posiada i wykorzystuje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. działalnością hotelarską. Przepisy prawa nakładają bowiem na skarżącą obowiązek posiadania odbiorników radiowych i telewizyjnych w każdym pokoju hotelowym (załącznik nr 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z dnia 19 sierpnia 2004 r. w sprawie obiektów hotelarskich i innych obiektów, w których są świadczone usługi hotelarskie (Dz. U. z 2006 r. nr 22 poz. 169), jako warunek konieczny dla prowadzenia działalności hotelarskiej. Skarżąca, wykorzystuje odbiorniki telewizyjne i radiowe w ten sposób, że przekazuje je osobom trzecim, tj. klientom hotelu, do używania, na podstawie zawieranych z nimi umów najmu pokoju hotelowego. Działalność skarżącej wypełnia więc dyspozycję przepisu art. 5 ust. 2 ustawy o opłatach abonamentowych, który stanowi, że obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne (...) przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy. Na podstawie tych umów ma dojść do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim odbiorników, przepis nie stanowi, aby ich przedmiotem miały być tylko wyłącznie odbiorniki RTV. W działalności hotelarskiej nie następuje sprzedaż odbiorników, ale ma miejsce ich przekazanie. W takim zakresie działalność hotelarska nie różni się od działalności leasingodawcy, gdyż analogicznie, na podstawie umowy z osobami trzecimi tj. klientami, przekazywane są im odbiorniki RTV do używania i czynności te bezwzględnie należą do przedmiotu działalności hotelarskiej, która polega na wynajęciu pokoju hotelowego spełniającego ściśle określone przepisami prawa standardy. W sytuacji tej zarówno hotel, jak i leasingodawca nie tracą posiadania rzeczy przekazanych do używania osobom trzecim. Jednocześnie zarówno przedsiębiorca prowadzący hotel jak i leasingodawca nie korzystają z tych odbiorników, korzysta z nich klient.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny bada akty lub czynności z zakresu administracji publicznej pod kątem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, a nie według przesłanek celowości czy słuszności.

Ponadto w świetle art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji nie naruszają prawa w stopniu mającym wpływ na prawidłowość wydanego rozstrzygnięcia.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu skargi, że decyzja organu I instancji dotknięta jest wadą nieważności (art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a.), gdyż skierowana została do podmiotu nie będącego stroną stwierdzić należy, iż faktycznie w decyzji organu I instancji strona określona została w sposób nieprecyzyjny, gdyż wskazana została jako H. we [...], jednak nie uzasadnia to w ocenie Sądu stwierdzenia, że decyzja została skierowana do podmiotu nie będącego stroną w sprawie. H. we [...] należy do spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. H. Sp. z o.o. z siedzibą w K., jako właściwa strona tego postępowania administracyjnego został zawiadomiony przez organ I instancji o wszczęciu postępowania w sprawie, brał czynny udział w tym postępowaniu, została mu doręczona decyzja organu I instancji oraz skorzystał z możliwości wniesienia odwołania od tej decyzji. Brak w związku z tym podstaw do stwierdzenia, że zachodzi sytuacja o której mowa art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż decyzja organu I instancji została de facto skierowana do właściwej strony, mimo, że strona ta została określona w decyzji niewłaściwie poprzez jej jednostkę organizacyjną. Nie wpłynęło to w żaden sposób na prawa strony i jej udział w prowadzonym postępowaniu administracyjnym. W oparciu o informacje uzyskane z Krajowego Rejestru Sądowego, w decyzji organu odwoławczego, strona została określona już prawidłowo.

W ocenie Sądu w stanie faktycznym ustalonym w niniejszej sprawie organ miał w pełni uzasadnione podstawy do tego, aby nałożyć na H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. opłatę za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych.

Zgodnie z art. 2 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. Nr 85 poz. 728 ze zm.) za używanie odbiorników radiofonicznych oraz telewizyjnych pobiera się opłaty abonamentowe. Domniemywa się, że osoba, która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu, używa tego odbiornika.

Ustawodawca wprowadził w ww. przepisach domniemanie, że osoba która posiada odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny używa tego odbiornika, jeżeli znajduje się on w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu.

Przeprowadzone przez organ kontrole w dniach 18 i 27 września 2007 r., w będącym w posiadaniu skarżącej, H. w we [...] wykazały, że w obiekcie tym znajduje się 108 sprawnych odbiorników telewizyjnych, posiadających podłączone od sierpnia 2007 r. złącza telewizji cyfrowej, w stanie umożliwiającym natychmiastowy odbiór programu. Okoliczności te potwierdziły w protokołach kontroli swoimi podpisami osoby uczestniczące w kontrolach w imieniu strony skarżącej. Osoby te posługiwały się w czasie kontroli pieczątką H. Sp. z o.o. [...] K., [...], co stanowi niewątpliwy dowód na to, że kontrolowany obiekt hotelowy był w tym czasie w prawnym władaniu skarżącej. Potwierdzeniem tej okoliczności jest także fakt, że w dniu 3 października 2007 r. (tj. kilka dni po kontroli) H. dopełnił obowiązku rejestracji 108 odbiorników TV. W świetle przepisów ustawy o opłatach abonamentowych organ nie miał obowiązku ustalać, kto jest właścicielem obiektu hotelowego oraz znajdujących się w nim odbiorników telewizyjnych oraz na jakiej podstawie znajdują się one we władaniu spółki H. Sp. z o.o. z siedzibą w K. Nie musiał też czynić ustaleń na okoliczność, czy budynek hotelowy przy ul. [...] we [...] został formalnie dopuszczony do użytkowania przez Inspekcję Nadzoru Budowlanego.

Należy w tym miejscu podkreślić, że pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 2 września 2008 r. oświadczył, iż "skarżąca w żadnym piśmie nie zaprzeczyła, jakoby posiadała odbiorniki telewizyjne i radiowe w zarządzanym przez nią obiekcie H. we [...]. Odbiorniki te skarżąca posiada i wykorzystuje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą, tj. działalnością hotelarską."

W ocenie pełnomocnika skarżącej odbiorniki te nie podlegają jednak obowiązkowi rejestracji w oparciu o przepis art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych.

Przepis art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych stanowi, że obowiązkowi rejestracji nie podlegają odbiorniki radiofoniczne i telewizyjne przeznaczone przez przedsiębiorcę wyłącznie do sprzedaży lub przekazania osobom trzecim do używania na podstawie umów, jeżeli czynności te należą do przedmiotu działalności gospodarczej danego przedsiębiorcy.

Pełnomocnik skarżącej uzasadniając swoje stanowisko wskazywał, iż w działalności hotelarskiej nie następuje sprzedaż odbiorników, ale ma miejsce ich przekazanie. Według niego w takim zakresie działalność hotelarska nie różni się od działalności leasingodawcy, gdyż analogicznie, na podstawie umowy z osobami trzecimi tj. klientami, przekazywane są im odbiorniki RTV do używania i czynności te bezwzględnie należą do przedmiotu działalności hotelarskiej, która polega na wynajęciu pokoju hotelowego spełniającego ściśle określone przepisami prawa standardy.

W ocenie Sądu taka interpretacja treści art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych nie daje się pogodzić z literalnym brzmieniem tego przepisu.

Z literalnego brzmienia przepisu wynika bowiem w sposób jednoznaczny, że ma on zastosowanie do przedsiębiorców, których przedmiotem działalności gospodarczej jest sprzedaż lub przekazywanie odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów. W takim przypadku to na osobie, która nabywa odbiornik radiofoniczny lub telewizyjny na podstawie umowy zawartej z przedsiębiorcą ciąży obowiązek jego zarejestrowania w placówce operatora publicznego. Czynności w zakresie sprzedaży lub przekazywania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych osobom trzecim do używania na podstawie umów nie należą jednak do przedmiotu działalności gospodarczej skarżącej. Przedmiotem umowy o świadczenie usług hotelarskich nie jest bowiem sprzedaż lub przekazywanie do używania odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych. Odbiorniki telewizyjne będące w posiadaniu skarżącej stanowią element wyposażenia pokoi hotelowych i są wraz z innym sprzętem udostępniane do dyspozycji osób wynajmujących te pokoje. Organ prawidłowo w związku z tym ustalił, że przepis art. art. 5 ust. 2 pkt 3 ustawy o opłatach abonamentowych nie ma zastosowania w stanie faktycznym niniejszej sprawy.

Reasumując, w ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie nosi cech dowolności, organ wyczerpująco zbadał okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą oraz prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.