Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 65/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2012-03-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a ust. 1 pkt 1, 3 i 4, art. 2 ust. 1 pkt 1, 2, art. 3 ust. 1 pkt 3, art. 5 ust. 2 lit. b
journal: Dz.U. 2006 nr 121 poz 844
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 28 marca 2012 r. sprawy ze skargi "A" S.A. z siedzibą w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 28 listopada 2011 r., sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

A S.A. w roku 2011 była użytkownikiem wieczystym nieruchomości gruntowych położonych na terenie gminy Ż. stanowiących działki nr [...] o pow. 0,1400 ha, obręb P., nr [...] o pow. 0,2900 ha, obręb C., nr [...] o pow. 0,1540 ha, obręb Ż. Na wskazanych nieruchomościach posadowione zostały budynki.

W deklaracji złożonej w roku 2011 podatnik wykazał, że budynek na działce [...] (P.) ma 79,12m2 powierzchni użytkowej, budynek na działce [...] (C.) ma 593,20 m2 powierzchni użytkowej, zaś budynek na działce [...] (Ż.) ma 606,59 m2 powierzchni użytkowej. W deklaracji powyższej Spółka przedstawiła inne dane w stosunku do lat poprzednich, w szczególności wskazano, że zmniejszyła się wielkość powierzchni budynków związanych z działalnością gospodarczą (z 1003,98 m2 do 971,81 m2) oraz zwiększyła się powierzchnia mieszkalna (z 277,56 m2 do 307,10 m2).

Wobec wątpliwości co do prawidłowości wyliczonej przez Spółkę wysokości zobowiązania podatkowego wszczęto postępowanie podatkowe w przedmiocie wymiaru podatku, na skutek którego decyzją z dnia 29 sierpnia 2011 r. Burmistrz Gminy określił A S.A. z siedzibą w W. wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości za 2011 rok w kwocie 29.383 zł. Organ podatkowy uznał, że budynek posadowiony na działce nr [...] w P. ma powierzchnię podlegającą podatkowi od nieruchomości wielkości 79,12 m2, w tym 39 m2 powierzchni mieszkalnej oraz 40,12 m2 powierzchni związanej z działalnością gospodarczą; budynek posadowiony na działce nr [...] w C. ma powierzchnię wielkości 593,20 m2, w całości związaną z działalnością gospodarczą zaś budynek posadowiony na działce nr [...] w Ż. ma powierzchnię wielkości 606,59 m2, również w całości związaną z działalnością gospodarczą. Jednocześnie organ podatkowy zaliczył działkę nr [...] położoną w P. o pow. 1.400 m2 jako teren pozostały opodatkowany niższą stawką podatkową niż teren związany

z działalnością gospodarczą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpoznaniu odwołania A S.A. decyzją z dnia 28 listopada 2011 r. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu decyzji, przywołując m. in. treść art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 1a ust. 1 pkt 5, art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.) SKO wskazało, że źródłem informacji dla organu podatkowego o powierzchni użytkowej budynków jest deklaracja składana przez podatnika, którą wypełnia on po dokonaniu odpowiednich obmiarów. Zdaniem organów podatkowych powierzchnia użytkowa budynków zadeklarowana przez podatnika w deklaracji podatkowej za rok 2011, różniąca się od zadeklarowanej w latach poprzednich na skutek dokonanej inwentaryzacji budynków (pismo wyjaśniające strony z 19 lipca 2011 r.) jest prawidłowa, w związku z powyższym na jej podstawie dokonano wymiaru podatku od nieruchomości za rok 2011. Organ zwrócił przy tym uwagę, że wskazane powierzchnie budynków różnią się od tych, które wynikają z ewidencji budynków, jednak wobec zgromadzonych w sprawie dokumentów prywatnych, w tym oświadczeń i deklaracji podatnika, który dodatkowo nie zakwestionował powierzchni przyjętych przez organ podatkowy, za właściwe uznano oparcie się na treści złożonych deklaracji, gdyż w tym zakresie nie budziły one uzasadnionych wątpliwości co do ich zgodności ze stanem faktycznym.

Odnośnie kwestii w jakiej części budynki powinny zostać opodatkowane stawką podatku właściwą dla budynków mieszkaniowych, a jaką dla budynków związanych

z działalnością gospodarczą, SKO - przywołując treść art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz treść art. 7a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych

a także przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych - wskazało, że zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają zasadnicze znaczenie w sprawach podatkowych (w tym także w sprawie oceny czy określony grunt stanowi przedmiot opodatkowania w podatku od nieruchomości, czy też nie jest objęty zakresem przedmiotowym tego podatku). W niniejszej sprawie z ewidencji wynika, że budynek posadowiony na działce [...] jest budynkiem handlowo-usługowym, a budynek

na działce [...] budynkiem biurowym. Budynek usytuowany na działce [...] zgodnie z ewidencją budynków jest budynkiem mieszkalnym. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stawka najwyższa podatku dotyczy budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Zgodnie zaś z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.o.p.1. przez budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej należy rozumieć budynki będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą,

z wyjątkiem budynków mieszkalnych [...].

A S.A. jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą, w związku z czym wszystkie budynki posiadane przez ten podmiot związane są

z prowadzeniem przez niego działalności gospodarczej. W związku z faktem, że funkcję budynku jako mieszkalną bądź niemieszkalną ustala się na podstawie ewidencji budynków, nie budzi, w ocenie organów podatkowych, żadnych wątpliwości, że budynki posadowione na działkach [...] i [...] należało opodatkować przy użyciu najwyższych stawek jako budynki niemieszkalne związane z działalnością gospodarczą prowadzoną przez A S.A.

Zgodnie zaś z ewidencją budynek posadowiony na działce [...] jest budynkiem mieszkalnym będącym w posiadaniu przedsiębiorcy. W tym stanie rzeczy, zgodnie

z art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz 5 ust. 1 pkt 2 lit b) ustawy o podatkach i opłatach lokalnych należało opodatkować przy zastosowaniu najwyższych stawek tylko tę jego część, która wykorzystywana jest przez przedsiębiorcę do prowadzenia działalności gospodarczej.

Powierzchnia działek na których znajdują się budynki niemieszkalne opodatkowana została jako grunt związany z działalnością gospodarcza, natomiast grunt na którym posadowiony został budynek mieszkalny jako pozostały.

Końcowo organ wskazał, że nie mogło uwzględnić odwołania się podatnika

do rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz.U. Nr 38, poz. 454) w celu ustalenia funkcji budynku. Niezależnie bowiem od tego, jaki byłby wynik zastosowania dyrektyw zawartych w § 65 ust. 2 w odniesieniu do ocenianych w niniejszym postępowaniu budynków, nie można by takich ocen uwzględnić dopóki nie zostałyby one ujawnione w ewidencji budynków, która już zawiera wpisy dotyczące funkcji budynków. Ewidencja jest dokumentem urzędowym i jako taka korzysta z domniemania autentyczności i wiarygodności, co wynika z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku A S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji a także o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 2a ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez nieuwzględnienie w całości okoliczności sprawy i błędne przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki uzasadniające uznanie przedmiotowych budynków za budynki mieszkalne i nie zastosowanie wysokości stawek podatku od nieruchomości zgodnie z tym przepisem. Zarzucono nadto naruszenie art. 84 Konstytucji RP. W uzasadnieniu skargi podtrzymano argumentację podniesioną w odwołaniu, w szczególności wskazano, że nie jest możliwe wskazanie

w ewidencji gruntów i budynków nazwy wskazującej na faktyczny sposób wykorzystania budynku w przypadku, kiedy część budynku zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej (51 %) natomiast druga część budynku wykorzystywana jest na cele mieszkalne (49%) i odwrotnie. W ocenie strony skarżącej nazwanie budynku

w ewidencji gruntów i budynków budynkiem niemieszkalnym (biurowym ze względu

na urząd pocztowy) nie wyklucza wykorzystywania pozostałej powierzchni użytkowej

na cel mieszkalny. Zdaniem strony zakwalifikowanie przez organ pierwszej instancji całego budynku jako związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej jest odstępstwem od zasady równego i sprawiedliwego opodatkowania wszystkich potencjalnych podmiotów prawa, skoro w przypadku budynku nazwanego w ewidencji gruntów jako mieszkalny możliwe jest prowadzenie działalności gospodarczej

i opłacanie stawki podatku według podziału na części budynku, a w przypadku odwrotnej sytuacji takiej możliwości nie dopuszcza się. Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych w art. 5 nie wskazuje stawki podatku dla budynku związanego

z prowadzeniem działalności gospodarczej lub ich części zajętych na cele mieszkalne, jednak dokonuje podziału wysokości stawki podatku od nieruchomości ze względu

na budynek lub część budynku. Z art. 6 ust. 3 w/w ustawy wynika zaś, że ustawodawca dopuszcza podział wysokości stawek według faktycznego sposobu wykorzystywania. Wskazano nadto, że do końca 2010 roku uiszczano podatek od nieruchomości położonej w Ż., P. i C. według faktycznie wykorzystywanej powierzchni dzieląc ją na mieszkalną i użytkową (w księgach wieczystych budynki noszą nazwę "budynek A"), zaś Gmina nie wnosiła uwag do składanych przez A deklaracji.

W ocenie skarżącej w niniejszej sprawie, wbrew stanowisku organów, zastosowanie znajdą zapisy ustawy o własności lokali, gdyż w ustawie o podatkach

i opłatach lokalnych nie zdefiniowano pojęcia "części budynku", a użyte w tej ustawie znaczenie części budynku odnosić się może również do samodzielnych lokali mieszkalnych.

Zdaniem skarżącej ważnym elementem w omawianej kwestii jest data oddania do użytku poszczególnych budynków i obowiązujące w tym czasie przepisy prawne. Organ podatkowy przy określeniu funkcji przedmiotowych budynków dokonał badania aktualnego wpisu do rejestru gruntów i budynków, które to wpisy uległy

od czasu oddania budynków do użytku zmianie.

Skarżąca zwróciła nadto uwagę, że Burmistrz Gminy wydając przedmiotową decyzję nie podważył prezentowanego przez stronę stanu dotyczącego wykorzystania części budynków jako lokale mieszkalne. Wywodzi nadto, że zaskarżone decyzje nie uwzględniają interesu społecznego mieszkańców gminy Ż. - lokatorów lokali mieszkalnych mieszczących się w przedmiotowych budynkach, doprowadzając

do znacznego wzrostu wydatków związanych z utrzymaniem lokali, które wpływają następnie na określenie wysokości stawek czynszu najmu.

Końcowo wskazano, że w decyzjach obu instancji organy podatkowe wskazały jako podstawę do wydania decyzji odpowiednie przepisy wynikające z ustawy prawo budowlane, szczególnie w zakresie określenia rodzaju budynków, w tym głównie budynków mieszkalnych.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację jak w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Sąd administracyjny w granicach swojej właściwości bada zgodność zaskarżanych decyzji z prawem.

Należy wskazać, że w rozpoznawanej sprawie zebrano istotne dokumenty dotyczące nieruchomości będących przedmiotem opodatkowania: działki nr [...] położonej w C., działki nr [...] położonej w P. i działki nr [...] położonej w Ż. W aktach znajdują się zawiadomienia o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków oraz informacja z rejestru gruntów umożliwiające dokonanie ustaleń istotnych dla podstaw wymiaru podatku od nieruchomości za poszczególne lata od 2006 do 2011 roku.

Stan ewidencyjny poszczególnych nieruchomości ustalono w poszczególnych latach podatkowych na podstawie zapisów wówczas aktualnych. Zebrany materiał – zawiadomienie o zmianach w danych ewidencji gruntów i budynków odnośnie działki [...] dotyczy czasu od 17 czerwca 1998 r., kolejne dokumenty noszą datę 10 marca 1999 r. i 3 kwietnia 2005 r. Odpowiednio działki nr [...] dotyczą dokumenty z 4 grudnia 2005 r. i 9 kwietnia 2009 r., działki nr [...] dokumenty z 4 grudnia 2005 r. i 24 kwietnia 2009 r.

W sprawie nie jest okolicznością sporną ustalenie stanu ewidencyjnego nieruchomości oraz wysokość wynikających z aktów prawa miejscowego stawek opodatkowania w poszczególnych latach.

Zarówno w odwołaniu, jak i w skardze zarzuty są konstruowane w związku

z twierdzeniem, że "nie jest możliwe wskazanie w ewidencji gruntów i budynków normy wskazującej na faktyczny sposób wykorzystywania budynku w przypadku, kiedy część budynku zajęta jest na prowadzenie działalności gospodarczej (51 %), natomiast druga część budynku wykorzystywana jest na cele mieszkalne (49%) i odwrotnie". Należy stwierdzić, że wykracza poza zakres kognicji Sądu w niniejszej sprawie wskazywanie możliwości prawnej regulacji wywołującej skutek w odrębnym postępowaniu dotyczącym wpisów ewidencyjnych.

Ustawa o podatkach i opłatach lokalnych różnicuje stawki podatku

od nieruchomości dla budynków. W art. 5 ust. 1 pkt 2 tej ustawy określone są górne granice stawek dla: budynków mieszkalnych lub ich części, budynków lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie obrotu kwalifikowanym materiałem siewnym, budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych oraz budynków pozostałych lub ich części. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.o.l. rada gminy

w drodze uchwały określa wysokość stawek podatku od nieruchomości.

Powołana ustawa podatkowa nie zawiera definicji wymienionych rodzajów budynków. Wskazać także należy na art. 5 ust. 3 u.p.o.l., który stanowi, że przy określaniu wysokości stawek od budynków lub ich części, rada gminy może różnicować ich wysokość dla poszczególnych rodzajów przedmiotów opodatkowania, uwzględniając w szczególności lokalizację, sposób wykorzystywania, rodzaj zabudowy, stan techniczny oraz wiek budynków.

Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne

i kartograficzne (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków

i świadczeń, oznaczenia nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej

i gospodarki nieruchomościami stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów

i budynków.

W związku z tym opodatkowanie budynku lub jego części stawką podatku przewidzianą dla budynków mieszkalnych jest możliwe, jeżeli w ewidencji gruntów

i budynków budynek określony został jako mieszkalny.

Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego

i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38, poz. 454) budynkiem jest obiekt budowlany będący budynkiem w rozumieniu standardowej klasyfikacji i nomenklatury, wprowadzonych na podstawie ustawy z dnia

29 czerwca 1995 r. o statystyce publicznej (Dz. U. Nr 88, poz. 439 ze zm.). Ponadto § 65 ww. rozporządzenia w ust. 1 wymienia 10 rodzajów budynków podzielonych

ze względu na ich podstawowe funkcje użytkowe, w tym m.in. budynki mieszkalne

oraz inne budynki niemieszkalne. Stosownie do ust. 2 tego przepisu przynależność budynku do odpowiedniego rodzaju ustala się zgodnie z zasadami określonymi

w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 grudnia 1999 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych (KŚT) (Dz. U. Nr 112, poz. 1317 ze zm.), wprowadzonej

na podstawie przepisów o statystyce publicznej.

Na organach podatkowych spoczywa obowiązek ustalenia charakteru (klasyfikacji) budynku do celów podatkowych jedynie w sytuacji, gdy budynek nie został wpisany do ewidencji gruntów i budynków (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 marca 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 64/10).

Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027) podstawę wymiaru podatku

od nieruchomości stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Organy podatkowe dysponowały danymi z tej ewidencji, aktualnymi na początek roku podatkowego.

Na podstawie art. 7a ust. 1 i 2 u.p.o.l. organy podatkowe dla potrzeb wymiaru m.in. podatku od nieruchomości prowadzą ewidencję podatkową nieruchomości, zawierającą w szczególności dane dotyczące decyzji o warunkach zabudowy

i zagospodarowania terenu, decyzji o pozwoleniu na budowę, planu zagospodarowania przestrzennego. W ewidencji tej zgodnie z § 3-6 rozporządzenia Ministra Finansów

z dnia 22 kwietnia 2004 r. w sprawie ewidencji podatkowej nieruchomości (Dz.U.

Nr 107, poz. 1138) wykazuje się dane niezbędne do wymiaru podatku

od nieruchomości. Zgodnie zatem z prawem w zaskarżonej decyzji okoliczności istotne dla wymiaru podatku ustalono w oparciu o urzędowe dane.

Ujawnienie budynku w ewidencji gruntów i budynków jako budynku mieszkalnego w myśl art. 6 ust. 3 u.p.o.l. może być uwzględnione przy wymiarze podatku

od nieruchomości dopiero od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu

w którym doszło do wpisania budynku w Ewidencji i określenia jego podstawowej funkcji jako mieszkalnej (tak wyrok NSA z 19 października 2010 r., sygn. akt II FSK 1024/09).

W świetle powyższego rozważania prowadzone na gruncie ustawy z dnia 17 maja 1984 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz rozporządzenia Rady Ministrów

z dnia 10 grudnia 2010 r. w sprawie Klasyfikacji Środków Trwałych nie są dopuszczalne w niniejszej sprawie dotyczącej podatku od nieruchomości zabudowanej ujawnionym

w ewidencji budynkiem niemieszkalnym będącym w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

W ocenie Sądu nie jest również zasadny zarzut naruszenia zasady równego

i sprawiedliwego opodatkowania wszystkich podmiotów prawa. Strona skarżąca trafnie zauważyła, że wyższe stawki opodatkowania (zgodnie z art. 5 ust. 2 lit. b u.p.o.l.) mogą być określone także od budynków mieszkalnych lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Unormowanie to stanowi odstępstwo od zasady wynikającej z art. 5 ust. 2 lit. a tej ustawy dotyczącej stawek opodatkowania budynków mieszkalnych. Unormowanie wskazywane przez stronę skarżącą nie może być wskazywane jako podstawa analogii, w sytuacji gdy część budynku związanego

z prowadzeniem działalności gospodarczej jest faktycznie zajęta na cele mieszkalne.

Przedsiębiorca, który jest właścicielem budynku gospodarczego, jest zobowiązany do płacenia podatku od nieruchomości wg najwyższych stawek od całego budynku. Art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.p.o.l. stanowi, że dla budynków lub ich części, jeżeli są one związane z działalnością gospodarczą, właściwa jest najwyższa stawka. Fakt,

iż właścicielem budynku gospodarczego jest przedsiębiorca, przesądza o istnieniu związku budynku z działalnością gospodarczą. Z tego też względu np. w budynku dwukondygnacyjnym obydwie kondygnacje powinny być opodatkowane najwyższymi stawkami, mimo że tylko na parterze lub w jednym pomieszczeniu na kondygnacji prowadzona jest produkcja, a pozostała część domu stoi pusta. W orzecznictwie podkreśla się, iż okresowe niewykorzystywanie nieruchomości nie powoduje,

że nieruchomości przestają być związane z prowadzoną przez podmiot gospodarczy działalnością gospodarczą. Należy zauważyć, iż grunty podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą mogą być uznane za związane z działalnością gospodarczą także wtedy, gdy w roku podatkowym nie były wykorzystywane do wspomnianej działalności. "Sam fakt posiadania nieruchomości przez przedsiębiorcę skutkuje tym,

że budynek, budowla lub grunt jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej. Oznacza to, że nawet budynki niewykorzystywane przez przedsiębiorcę w danym momencie lub też wykorzystywane na inną działalność niż gospodarcza,

z wyjątkiem budynków mieszkalnych, należy uznać za związane z działalnością gospodarczą" - wyrok WSA w Białymstoku z dnia 30 maja 2006 r., I SA/Bk 95/06, niepubl. - (por. "Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz" –

L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar ABC Warszawa 2008).

Z tej przyczyny nie jest trafny zarzut naruszenia art. 84 Konstytucji RP, albowiem podatek kwestionowany w niniejszej sprawie został wymierzony na podstawie ustawy. Postulaty uwzględnienia interesu społecznego i dokonania interpretacji pozwalającej

na promowaniu działań służących zwiększeniu substancji mieszkaniowej nie znajdują oparcia na gruncie przepisu ustawy podatkowej.

Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając

na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu

przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł

jak w sentencji.