Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1634/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2010-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 717
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym
article: par. 3 i par. 4
journal: Dz.U. 2003 nr 164 poz 1588
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie WSA Renata Czeluśniak WSA Krystyna Daniel / spr. / Protokolant Dorota Solarz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2010 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia 25 sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy skargę oddala


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta K. decyzją z [...] maja 2009 r., na podstawie art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 w zw. z art. 60 ust. 1 ustawy z 27. 03. 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 ze zm.), § 1-9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. 164 poz. 1588) orzekł o odmowie ustalenia, na wniosek J. K., warunków zabudowy dla inwestycji p.n. "budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr "1" obr. [...] wraz z infrastrukturą techniczną na działkach nr "1", "2" obr. j.w. oraz wjazdem z działki nr "3" obr. [...] przy ul. M. w K.".

W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla w/w inwestycji został złożony przez J. K. 7.07.2007 r., a następnie został skorygowany przez wnioskodawcę w dniu 5. 09. 2008 r. poprzez wskazanie, że "wjazd będzie z działki nr "3" obr [...] przy ul. M. w K.".

W wyniku przeprowadzonej analizy urbanistyczno-architektonicznej ustalono, iż teren planowanej inwestycji położony jest w zachodniej części miasta, w granicach [...] Parku Krajobrazowego, w obszarze o szczególnych walorach krajobrazowych, w odległości kilkuset metrów od Kopca [...]. Działka nr "1" przylega do ul. Z. oraz do działki drogowej nr "3" - ul. M., która użytkowana jest jako ciąg spacerowy, a w odległości ok. 20 metrów, od strony południowej, usytuowana jest Aleja [...] podlegająca ochronie konserwatorskiej, podobnie jak "[...]", usytuowany także w pobliżu terenu inwestycji. Organ l instancji podał, iż wzdłuż odcinka Alei [...] od strony wschodniej do ul. M. wszystkie działki znajdujące się po stronie północnej Alei, w zakresie około 75 metrów, są niezabudowane, natomiast najbliższe tereny zabudowane, w granicach obszaru analizowanego, znajdują się, poza zabudową na działce nr "2", po wschodniej stronie ulicy. Bezpośrednio przy ul. M. nie występuje jednak zabudowa, a jedyny budynek przylegający do działki drogowej nr "3", to budynek na działce nr "2", oddalony od ul. M. o około 80 metrów, od ul. Z. około 20 metrów, a od Alei [...] około 75 metrów. W związku z tym organ l instancji wskazał, że jedyną drogą publiczną, do której częściowo przylega działka nr "2", na której znajduje budynek, to ul. M., a zatem linia zabudowy wyznaczona przez ten budynek znajduje się w odległości około 80 metrów od granicy działki drogowej, zaś kontynuacja tej linii, nie przebiega przez teren inwestycji. Powoduje to, że teren objęty wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy znajduje się w całości poza wyznaczonymi liniami istniejącej zabudowy od strony terenów otwartych i jednocześnie od strony ul. M. oraz od strony odcinka ul. Z., na kierunku wschód - zachód.

Ponadto, dopuszczenie lokalizacji nowej zabudowy przed wyznaczoną linią zabudowy stanowiłoby także naruszenie szczególnych walorów krajobrazowych terenu, gdyż ul. M. na odcinku zwartym jest ciągiem pieszym o charakterze spacerowo-rekreacyjnym, wzdłuż którego nie występuje zabudowa mieszkalna, a jej dopuszczenie stanowiłoby jednoznaczne naruszenie walorów tego miejsca. Z tego też względu Prezydent Miasta K. przyjął, iż planowana inwestycja nie spełnia warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności co do kontynuacji cech zabudowy istniejącej, w zakresie linii zabudowy.

Od powyższej decyzji odwołanie złożył Pan J. K., wnosząc o ponowne rozpatrzenie jego wniosku w sprawie ustalenia warunków zabudowy.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z 25 sierpnia 2009 r., znak: [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1, art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy wymaga łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 cyt. Ustawy. Przy czym wymagania w zakresie nowej zabudowy określa się - zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26.08.2003r. w oparciu o analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o wyżej wspomnianą analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która opracowana została przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów. Z analizy tej jednoznacznie wynika, iż na przedmiotowym terenie linia istniejącej zabudowy wyznaczona jest przez budynki na działce nr "2" i na działce nr "4", zaś teren planowanej inwestycji znajduje się w całości poza tą linią zabudowy i nie jest możliwe zachowanie kontynuacji linii zabudowy, tak, by przebiegała ona przez działkę nr "1", objętą wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Zaznaczył, że sposób wyznaczenia linii nowej zabudowy został określony w § 4 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury, zgodnie z którym obowiązującą linię nowej zabudowy wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. Ponadto, jak wskazano w analizie, teren inwestycji - działka nr "1", położona jest w terenie otwartym, stąd nie ma możliwości dostosowania lokalizacji nowej zabudowy do istniejącej linii zabudów na działkach sąsiednich, a lokalizacja nowej zabudowy przed wyznaczonymi liniami prowadziłby do naruszenia szczególnych walorów krajobrazowych terenu, gdyż prowadziłaby do powstania zabudowy w zbliżeniu do ul. M. i Alei [...] na taką odległość, w jakiej nie znajduje się żaden z budynków w obszarze analizowanym. Okoliczność ta jest istotna z tego względu, że ul. M. stanowi ciąg pieszy o charakterze spacerowo-rekreacyjnym, wzdłuż którego nie występuje zabudowa mieszkalna, a realizacja tejże zabudowy w bezpośrednim jego otoczeniu, niewątpliwie stanowiłaby naruszenie jego walorów. Powoduje to, iż wskazana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestycja nie ma odniesienia w zabudowie istniejącej w obszarze analizowanym, zwłaszcza w zakresie kontynuacji linii zabudowy, a w konsekwencji nie jest możliwe określenie wymogów dotyczących nowej zabudowy, czyli spełnienie warunku przewidzianego w art. 61 ust. 1 pkt. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Skargę do Wojewódzkiego sadu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z 25 sierpnia 2009 r. złożył J. K. domagając się jej uchylenia. W uzasadnieniu wskazał, ze zarówno decyzja organu l jak i II instancji są wadliwe i zostały wydane w oparciu o nieprawidłowo opracowaną analizę urbanistyczno-architektoniczną. Skarżący zarzucił, że organy wadliwie zinterpretowały pojęcie działki sąsiedniej, które w jego ocenie nie może być utożsamiane tylko z działką graniczącą z gruntem, na którym ma być realizowane zamierzenie budowlane. Przy ustalaniu czy dana działka jest działka sąsiednią winno się brać pod uwagę wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Działkami sąsiednimi będą zatem te, które tworzą jakąś, nawet luźniej powiązaną urbanistyczną całość. W ocenie skarżącego, całość taką mogą stanowić działki położone przy jednej ulicy. Podkreślił, że ustawodawca ustalił jedynie zasady wyznaczania minimalnej powierzchni jaką musi mieć analizowany obszar, nie limitując powierzchni maksymalne obszaru analizy. Wskazał, że przy ul. Z., znajdują się w dalszej jej części, ale nieodległej od działki nr "1", grunty zabudowane, które należy uznać za działki sąsiednie. Wskazał, że działka nr "1" ma dostęp do dwóch dróg publicznych tj. ul. M. oraz ul. Z. i podniósł, że wskazał we wniosku, iż wjazd na działkę nr "1" będzie odbywał się od ul. M. dlatego, że został poinformowany przez urzędników organu l instancji, że to, z której ulicy będzie wjazd nie ma znaczenia, takie działanie organu uzasadnia zarzut naruszenia art. 8 kpa. Nadto wskazał, ze organy nie wzięły pod uwagę treści § 4 ust. 4 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Podkreśliło, że analiza urbanistyczno-architektoniczna została sporządzona zgodnie z wymaganiami określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 28.03.2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz. U. nr 164, poz. 1588) i brak było podstaw do zastosowania § 4 ust. 4 rozporządzenia. Organ zgodził się z zaprezentowanym w skardze stanowiskiem, że pojęcie "działka sąsiednia" należy interpretować szeroko, jednakże tylko łączne spełnienie warunków określonych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym skutkuje wydaniem decyzji pozytywnej. Nadto odwołał się do treści art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne powołane są do kontroli działalności administracji publicznej, w tym w zakresie legalności decyzji administracyjnych i stosują środki określone w ustawie (art. 1 i art. 3 p.p.s.a). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji nie naruszają prawa stopniu uzasadniającym wyeliminowanie ich z obrotu.

Stosownie do zasady wyrażonej w art. 6 ust. 2 pkt. 1 ustawy z 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80, poz. 717 ze zm.) każdy ma prawo w granicach określonych przez prawo do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego lub osób trzecich.

Zgodnie z treścią art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowanego lub wykonaniu innych robót budowlanych wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z dyspozycją art. 61 ust. 1 cyt. ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków:

1. co najmniej jedna sąsiednia działka, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu,

2. teren ma dostęp do drogi publicznej,

3. istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5 jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego,

4. teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne, albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1,

5. decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi.

W rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 26. 08. 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588), zwanym dalej w skrócie rozporządzeniem, określono sposób ustalania w decyzji o warunkach zabudowy wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w tym wymagań dotyczących:

1.linii zabudowy;

2.wielkości powierzchni zabudowy;

3.szerokości elewacji frontowej;

4.wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, jej gzymsu, attyki;

5.geometrii dachu (kąta nachylenia, wysokości kalenicy i układu połaci dachowych).

Zgodnie z treścią § 3 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt. 1-5 ustawy (ust 1 ). Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów (ust 2).

Zgodnie z § 4 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich (ust. 1). W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami (ust. 2). Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego (ust. 3). Dopuszcza się inne wyznaczenie obowiązującej linii nowej zabudowy, jeżeli wynika to z analizy, o której mowa w § 3 ust. 1 (ust. 4).

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu l instancji zostały wydane w oparciu o analizę urbanistyczno - architektoniczną opracowaną przez mgr inż. arch. R. M. wpisanego na listę samorządu zawodowego architektów (nr wpisu MP - 0403), a granice obszaru analizowanego zostały wyznaczone zgodnie z dyspozycją cyt. § 3 ust. 2 rozporządzenia. Trzeba wskazać, że obszar analizowany został wyznaczony wokół działki wnioskowanej do zabudowy, z uwzględnieniem frontu działek sąsiednich, w tym zabudowanej działki nr "2" dostępnej z tej samej drogi publicznej tj. z ul. M. ( działka nr "3").

Odnosząc się do zarzutu strony skarżącej wskazującej na wadliwe wyznaczenie granic obszaru analizowanego podnieść należy, że ustawodawca pozostawił swobodę organom w wyznaczaniu obszaru analizowanego zastrzegając jedynie, że ma on obejmować teren wokół działki w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki, nie mniejszej jednak niż 50 m (§ 3 ust. 2 rozporządzenia). W ocenie Sądu implikuje to jedynie zachowanie wymogu minimalnej wielkości obszaru analizowanego, centralnego położenia działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, a nadto - w związku z treścią art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa - konieczność podania motywów, dla których organy wyznaczyły taki, a nie inny obszar analizowany. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organy l i II instancji wyczerpująco scharakteryzowały obszar, na terenie którego znajduje się działka nr "1", uwzględniając topografię terenu, co pozwala na weryfikację prawidłowości wyznaczenia granic obszaru analizowanego. A zatem w uzasadnieniach decyzji l i II instancji wskazano, że teren na którym jest położona działka nr "1" znajduje się w granicach [...] Parku Krajobrazowego, posiadającego szczególne walory krajobrazowe, w odległości kilkuset metrów od Kopca [...], działka przylega do ul. M., użytkowanej jako ciąg spacerowy i jest oddalona o około 20 m od Alei [...], objętej ochroną konserwatorską. Nadto organy wskazały, że wszystkie działki znajdujące się po północnej stronie Alei [...] w odległości do około 75 m od tej Alei - w obszarze, w którym sytuowana jest działka nr "1" - są niezabudowane.

Organy wskazały, że jedyna zabudowana działka nr "2", przylegająca do działki inwestora i dostępna z ul. M., położona jest w odległości około 75 m od Alei [...], a więc poza obszarem stanowiącym w/w niezabudowany teren, natomiast teren zabudowany rozciąga się na po przeciwległej, w stosunku do działek nr "1" i "2", stronie ul. Z..

W związku z powyższą wyczerpującą charakterystyką terenu, wskazującą, iż przedmiotowa działka znajduje się w terenie pagórkowatym o zróżnicowanej topografii (238,10 m n.p.m. - 224,40 m n.p.) i szczególnych walorach rekreacyjne - krajobrazowych ( co wynika z przedłożonej do akt administracyjnych analizy uzupełnionej materiałem zdjęciowym) obszar analizy - w ocenie Sądu - został wyznaczony w sposób racjonalny z punktu widzenia urbanistycznego, umożliwiający podjęcie decyzji w zakresie wnioskowanej zmiany zagospodarowania działki nr "1" w oparciu o zasadę dobrego sąsiedztwa. Zasada ta uzależnia zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego, w tym przypadku z dominującymi walorami widokowymi i rekreacyjno-spacerowymi.

Nadto trzeba zauważyć, odnosząc się do stanowiska strony skarżącej podnoszącej, że dyspozycja § 3 ust. 2 rozporządzenia wskazuje jedynie na minimalne granice obszaru analizowanego, iż powyższe nie oznacza, że granice obszaru analizowanego w każdym przypadku mogą objąć większy obszar, niż wskazany w tym przepisie. Przeciwnie, przy wyznaczeniu obszaru analizy trzeba mieć na uwadze, że art. 61 ust. 1 wprowadził rozwiązanie oparte o zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania terenu sąsiedniego (por. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne. Komentarz, (red. Z. Niewiadomski, C.H. Beck 2006 s. 493). Oznacza to, że przy określaniu warunków zabudowy należy uwzględniać obok prawa własności (art. 1 ust. 2 pkt. 7 cyt. ustawy) wymagania ładu przestrzennego ( art. 1 ust. 2 pkt 1 ) tj. takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno -gospodarcze, środowiskowe, kulturowe i kompozycyjno-estetyczne ( art. 2 pkt. 1 ustawy). A zatem przy wyznaczeniu granic obszaru analizy nie byłoby uzasadnione ani nadmierne zawężenie obszaru analizy, ani jego nadmierne poszerzenie. Mając to na uwadze, w ocenie Sądu, w rozpatrywanej sprawie organy l i II instancji przeprowadziły racjonalną analizę uwarunkowań faktycznych i prawnych terenu, na którym znajduje się działka nr "1" obejmując analizą obszar o promieniu przekraczającym 150-160 m, co w terenie pagórkowatym, jaki występuje w sąsiedztwie działki nr "1" należy uznać za uzasadnione i zgodne z prawem.

Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut skarżącego wskazujący na wadliwość decyzji organów obu instancji, w których przyjęto, iż nie ma możliwości wyznaczenia linii nowej zabudowy na działce nr "1", tak aby stanowiła ona kontynuację linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W ocenie skarżącego podstawą takich, wadliwych ustaleń organów było zbyt wąskie rozumienie pojęcia "działka sąsiednia", a w konsekwencji uznanie za działkę sąsiednią tylko działki nr "2" bezpośrednio sąsiadującej z działką inwestora, zabudowanej domem jednorodzinnym i dostępnej z tej samej drogi publicznej tj. z ul. M..

W związku z tym w pierwszym rzędzie należy wskazać, że organy l i II instancji podjęły próbę ustalenia linii zabudowy z uwzględnieniem nie tylko działki nr "2", ale również innych zabudowanych działek znajdujących się w obszarze analizowanym. W szczególności organy, zgodnie z ustaleniami analizy urbanistyczno-architektonicznej uwzględniły zabudowaną działkę nr "4" jakkolwiek nie sąsiaduje ona bezpośrednio z działką inwestora i jest położona po wschodniej stronie ulicy Z., podczas gdy działki nr "1" i "2" położone są po przeciwnej (zachodniej) stronie tej ulicy, wskazując jednak, że linia zabudowy wyznaczona w oparciu o zabudowę na w/w działkach (tj. działce "2" i "4") przebiega poza terenem działki nr "1", a tym samym nie jest możliwe zachowanie kontynuacji linii zabudowy tak aby przebiegała przez działkę wnioskowaną przez skarżącego do zabudowy. Należy dodać, że organy oceniły również możliwość innego wyznaczenia obowiązującej linii nowej zabudowy w oparciu o przedmiotową analizę uznając jednak, że realizacja wnioskowanej zabudowy poza liniami wyznaczonymi stosownie do istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich prowadziłaby do realizacji inwestycji w zbliżeniu do ul. M. i Alei [...] na taką odległość, w której nie jest zlokalizowany żaden z budynków, a to prowadziłoby do naruszenia istniejącego ładu przestrzennego i zasady dobrego sąsiedztwa. Tym niemniej należy uznać, że organy nie pominęły rozważań w zakresie ustalenia innej linii nowej zabudowy, a poprzez to nie uchybiły dyspozycji z § 4 ust. 4 rozporządzenia.

Z kolei odnosząc się do zarzutu, iż organy powinny ustalić obowiązującą linię zabudowy na wnioskowanej działce nr "1", wyznaczając jaw odniesieniu do ul. Z. i z wjazdem z ul. Z. trzeba podnieść, że taka lokalizacja wiązałaby się - jak wskazano - z realizacją inwestycji w terenie wolnym od zabudowy, a nadto byłaby niezgodna z jednoznacznym wnioskiem skarżącego. We wniosku tym bowiem złożonym w lipcu 2007 r., a sprecyzowanym przez skarżącego w dniu 5 września 2008 r. jednoznacznie określono, że planowana inwestycja obejmuje wjazd z działki drogowej nr "3" tj. od ul. M.. W tej sytuacji organy były związane wnioskiem skarżącego, uzupełnionym w toku postępowania przed organem l instancji. Natomiast odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż wnosił o ustalenie warunków dla przedmiotowej inwestycji z wjazdem z ul. M. ze względu na sugestię urzędnika organu l instancji należy podnieść, że zarzut ten ma charakter subiektywny, a sam skarżący nie podnosił tej kwestii w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej.

A zatem ze względu na brak możliwości wyznaczenia linii nowej zabudowy na działce nr "1" obr. [...] dla inwestycji pn. budowa budynku mieszkalnego jednorodzinnego z infrastrukturą techniczną na działkach nr "1" i "2" i z wjazdem z działki drogowej nr "3" obr. [...] przy ul. M. w K., mając na względzie normę art. 61 ust. 1 cyt. ustawy wprowadzającą wymóg łącznego spełnienia wszystkich wskazanych w niej przesłanek należy uznać, że organy l i II instancji prawidłowo odmówiły ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji na wnioskowanej do zabudowy działce.

Z tych względów, w oparciu o art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), należało orzec jak w sentencji.