Wyrok WSA w Kielcach, sygn. akt II SA/Ke 98/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach
Data orzeczenia: 2007-05-29 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art.145 par.1 pkt1c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art.7, art.77, art.107 par.3, art.129, art.42-47, art.156 par.1 pkt2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Teresa Kobylecka, Sędziowie Sędzia WSA Beata Ziomek, Asesor WSA Sylwester Miziołek (spr.),, Protokolant Sekretarz sądowy Sebastian Styczeń, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 29 maja 2007r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak [...] w przedmiocie warunków zabudowy I. uchyla zaskarżoną decyzję , II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz A. Sp. z o.o. w K. kwotę 740 (siedemset czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

II SA/Ke 98/07

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania J. F. i I. F. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych wielorodzinnych wraz z urządzeniami budowlanymi i zjazdami z ul. L. na działkach oznaczonych nr: cz. 416/1 i 416/4, obręb 1124 przy ul. L. w K., na podstawie art. 138 § 2 kpa uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że wyniki przeprowadzonej przez organ I instancji analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która nie odpowiada wymaganiom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588) nie mogą stanowić podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia o warunkach zabudowy wnioskowanej inwestycji, gdyż nie pozwalają "odpowiedzieć na pytanie, czy inwestycja ta jest zgodna z dobrosąsiedzkimi stosunkami". Organ I instancji nie odniósł się do parametrów, gabarytów i formy architektonicznej obiektów zlokalizowanych w analizowanym obszarze, dostępnych z tej samej drogi publicznej. W ocenie Kolegium przyjęcie przez organ I instancji, iż o kontynuacji funkcji projektowanych budynków, ich parametrów stanowią budynki usytuowane przy ul. W. P., Ż., P. jest zaprzeczeniem respektowania zasady dobrego sąsiedztwa ze względu na zbyt dużą odległość porównywanych obiektów. Planowana lokalizacja budynków wielorodzinnych o znacznie większych parametrach od istniejących budynków jednorodzinnych na wskazanym przez inwestora terenie stanowi naruszenie istniejącego ładu przestrzennego.

Ponadto organ odwoławczy podniósł, że organ I instancji wskazał, że w granicach realizacji inwestycji inwestor zobowiązany jest zaprojektować i zrealizować odpowiednią liczbę miejsc postoju samochodów (parking), wynikającą z charakteru funkcjonalno – użytkowego inwestycji i zewnętrznych warunków komunikacyjnych, bez jej doprecyzowania i uwzględnienia w planowanym zagospodarowaniu terenu objętego wnioskiem. Uszczegółowienie wniosku w zakresie wskazania lokalizacji miejsc postojowych, do czego organ winien był wezwać inwestora skutkować będzie zmianą sposobu zagospodarowania terenu inwestycji poprzez przeznaczenie istotnej części zaplanowanego pasa zieleni na parking osiedlowy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniosła A. z o.o. z siedzibą w K., zarzucając jej naruszenie:

- art. 134 kpa w zw. z art. 16 § 1 zd. 2, art. 129 § 2 kpa poprzez rozpoznanie odwołania J. i I. F., pomimo tego, że odwołanie zostało wniesione z przekroczeniem 14-dniowego terminu na jego wniesienie, liczonego od dnia doręczenia decyzji,

- art. 24 § 1 art. 7 w zw. z art. 27 § 1 kpa, poprzez załatwienie sprawy przez podlegających wyłączeniu od udziału w postępowaniu członków SKO, chociaż prezes SKO W. O.-N., pozostająca w stosunku nadrzędności służbowej wobec członków SKO jest stroną w sprawie,

- art. 25 § 1 pkt 1 w zw. z art. 26 § 2 kpa poprzez załatwienie sprawy przez podlegające wyłączeniu SKO, ponieważ sprawa dotyczy interesów majątkowych kierownika organu – prezesa SKO W. O.-N., będącej stroną w sprawie,

- art. 61 ust. 1, art. 54 pkt 2 lit. c i art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717), polegające na błędnej ocenie, że wydana decyzja o warunkach zabudowy była niezgodna z tymi przepisami

i wnosząc o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna i prowadzi do uchylenia zaskarżonej decyzji.

Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.

W wyniku dokonanej oceny należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy.

Na wstępie należy podnieść, że wyłącznym trybem weryfikacji decyzji nieostatecznej w kodeksie postępowania administracyjnego jest postępowanie odwoławcze, które oparte jest w pełni na zasadzie skargowości. Może ono być uruchomione tylko w wyniku podjęcia przez uprawniony podmiot czynności procesowej – wniesienia odwołania, nigdy nie może być wszczęte w urzędu. Zatem dopiero czynność strony, którą jest wniesienie odwołania w terminie określonym w art. 129 kpa powoduje, że organ wyższego stopnia może skorzystać z uprawnień, jakie są przewidziane dla organu odwoławczego (por. wyrok NSA z dnia 25.V.1984 r. II SA 2048/83 – ONSA 1984, Nr 1, poz. 51).

Obowiązkiem organu jest zatem należyte zbadanie w postępowaniu wstępnym, czy odwołanie zostało wniesione przez stronę postępowania administracyjnego w terminie przewidzianym przepisem art. 129 kpa. Warunkiem skuteczności wniesienia odwołania jest zachowanie ustawowego terminu do jego dokonania, gdyż uchybienie terminu powoduje bezskuteczność odwołania, czego następstwem jest ostateczność decyzji. Rozpatrzenie przez organ odwoławczy odwołania wniesionego z uchybieniem terminu, który nie został przywrócony stanowi rażące naruszenie prawa (art. 156 § 1 pkt 2 kpa).

W sprawie niniejszej decyzja organu I instancji została wysłana jako jedna przesyła, adresowana na "I. F. i J. F." i odebrana, o czym świadczy podpis na zwrotnym poświadczeniu odbioru przez I. F. Podkreślenia wymaga fakt, że doręczyciel na odwrocie tego dowodu doręczenia podkreślił, że przesyłkę doręczono "adresatowi", nie wynika zeń doręczenie zastępcze dla J. F., przewidziane w art. 43 zdanie 1 kpa.

Doręczenie to nastąpiło dnia 6 września 2006 r., zatem termin do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji upływał dnia 20 września 2006 r. Odwołanie I. F. i J. F., zawarte w jednym piśmie nadane zostało w urzędzie pocztowym dnia 21 września 2006 r.

Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wypowiedział się w ogóle co do zachowania terminu do wniesienia odwołania, jednak rozpoznanie "odwołania I. F. i J. F." (o czym świadczy treść wstępna decyzji) oznacza, że uznał, iż zarówno I.F., jak i J. F. złożyli odwołanie w terminie.

Tego jednak stanowiska nie sposób podzielić, gdyż jasne jest, że odwołanie złożone przez I. F. wpłynęło 1 dzień po terminie. Natomiast uznanie skuteczności doręczenia decyzji J. F., które wywołałoby skutki prawne, jakie przepisy procedury administracyjnej wiążą z doręczeniami wymagało dokładnego wyjaśnienia organu odwoławczego, czego brak jest w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Złożone na żądanie organu wyjaśnienie J. F., że mąż doręczył jej przesyłkę dopiero 4 dni po jej odebraniu, zdaniem Sądu mogłoby uzasadniać jedynie ewentualny wniosek o przywrócenie jej terminu do wniesienia odwołania, a nie uznanie skuteczności doręczenia we wskazanym dniu. Takiego bowiem sposobu doręczenia pisma przepisy kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują. O prawidłowości doręczenia stronie postępowania administracyjnego przesyłki stanowią przepisy art. 42 - 47 kpa. Z przepisu art. 42 § 1 kpa wynika, że pisma doręcza się osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Fakt doręczenia pisma określonej osobie w oznaczonym czasie i miejscu może być stwierdzony wtedy, gdy jest pewne, iż otrzymała je właściwa osoba (art. 42 § 1 i § 3 kpa), lub że spełnione zostały warunki określone w art. 44 (doręczenie zastępcze). Dla skuteczności doręczenia pisma w trybie art. 44 kpa niezbędne jest zawiadomienie adresata o złożeniu pisma na okres 7 dni we wskazanym urzędzie pocztowym poprzez umieszczenie zawiadomienia o tym w skrzynce na korespondencję lub gdy nie jest to możliwe na drzwiach mieszkania adresata, biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w miejscu widocznym na nieruchomości, której postępowanie dotyczy. Natomiast w przypadku nieobecności adresata pisma doręcza się, za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (art. 43 kpa).

Organ odwoławczy winien był zatem wskazać, który z wymienionych sposobów doręczenia uznał za skuteczny wobec J. F.

Należy podkreślić, że pisma kierowane do strony powinny być imienne, tzn. wymieniające stronę jako indywidualnie określonego adresata. Strona jest wtedy podmiotem, w stosunku do którego dokonywana jest czynność doręczenia. O doręczeniu pisma decyduje potwierdzenie tego doręczenia poprzez podpis osoby odbierającej pismo, ze wskazaniem daty odbioru, jak to wynika z art. 46 § 1 kpa lub spełnienie warunków doręczenia zastępczego (art. 43 - 44 kpa).

Nie jest właściwe doręczanie pisma organu administracyjnego jedną przesyłką pocztową kilku stronom postępowania administracyjnego (np. małżonkom), nawet jeśli zamieszkują oni pod jednym adresem. Skuteczność doręczenia pisma organu zależy od przewidzianego w przepisach art. 42 – 44 kpa sposobu doręczenia dla każdego uczestnika postępowania administracyjnego oddzielnie.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło naruszeniem art. 129 § 2, art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co uniemożliwia badanie jej pod względem zgodności z przepisami prawa materialnego i skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270).

Rozpoznając ponownie odwołanie I. F. i J. F. organ odwoławczy będzie miał na uwadze wskazane wyżej uwagi. Winien także zająć stanowisko w sprawie zarzutu wystąpienia przesłanek do wyłączenia organu.