Wyrok WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 426/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2015-03-24 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 28, art. 105 par. 1, art. 157 par. 2
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 63 ust. 1
journal: Dz.U. 2012 poz 647
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Sędzia WSA Jacek Czaja (sprawozdawca), Protokolant Referent Bartłomiej Maciak, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 10 marca 2015 r. sprawy ze skargi P. I. L. z siedzibą w N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., znak: [...], w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 11 kwietnia 2011 r. Wójt Gminy [...] ustalił dla A Spółki z o.o. z siedzibą w [...] warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie instalacji baterii słonecznych do wytwarzania energii elektrycznej, na stojakach aluminiowych nie związanych trwale z gruntem, sytuowanych na działce nr ewid. 141 położonych w Karolinów, gmina [...].

Wnioskiem z dnia 1 sierpnia 2013 r., Spółka B z siedzibą w [...] (dalej także: "Spółka") wystąpiła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] o stwierdzenie nieważności wskazanej ostatecznej decyzji wójta, powołując się na art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: "K.p.a.") oraz art. 28 K.p.a. Spółka zarzuciła decyzji niezgodność z przepisami prawa, wydanie jej na podstawie nieobowiązujących przepisów oraz bez uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, a także niezgodność z praktyką orzeczniczą i stanowiskiem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska.

Uzasadniając swój interes prawny wnioskodawca wskazał następujące okoliczności. Decyzja o warunkach zabudowy wydana została na wniosek A Spółka z o.o., której jedynym wspólnikiem był i jest Spółka C. Następnie, w dniu 10 września 2012 r. Spółka C zawarła ze Spółką warunkową umowę sprzedaży udziałów w kapitale zakładowym A Spółce z o.o. Na podstawie powyższej umowy B miał nabyć 100% udziałów A Spółki z o.o. w celu realizowania projektów solarnych. Tytułem zabezpieczenia zapłaty ceny sprzedaży udziałów D S.A. udzielił zabezpieczenia w postaci poręczenia. Po podpisaniu wskazanej umowy, Spółka C przekazała B dokumentację dotyczącą projektu budowy farmy fotowoltaicznej, której analiza, zdaniem wnioskującej Spółki wykazała kwalifikowaną wadliwość tej decyzji. Na prośbę o wyjaśnienie tej sytuacji Spółka C wskazała, że decyzję środowiskową można uzyskać po uzyskaniu decyzji o warunkach zabudowy, a przed wystąpieniem o pozwolenie na budowę. Zdaniem Spółki B, taka argumentacja jest niezgodna z przepisami prawa i potwierdza, że opisana decyzja o warunkach zabudowy obarczona jest wadą powodującą nieważność tej decyzji.

W tej sytuacji, Samorządowe Kolegium w [...] pismem z dnia 14 stycznia 2014 r. zawiadomiło o wszczęciu na podstawie wskazanego wniosku Spółki postępowanie o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji Wójta Gminy [...].

Następnie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uznając, że Spółka B nie posiada interesu prawnego pozwalającego na uznanie jej za stronę postępowania w niniejszej sprawie, decyzją z dnia 10 lutego 2014 r., umorzyło postępowanie administracyjne na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

W uzasadnieniu tej decyzji Kolegium przywołało treść przepisów art. 71 ust. 2, 72 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz. U. nr 199, poz. 1227 ze zm.; dalej także: "ustawa o udostępnieniu informacji o środowisku") oraz wskazało, że realizacja przedsięwzięcia, którego dotyczy kwestionowana decyzja, będzie wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, mającego charakter w tym przypadku "zezwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji". Wymienienie w katalogu art. 72 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, obok decyzji o pozwoleniu na budowę, również decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ma niejako charakter uzupełniający, ponieważ w przypadku przedsięwzięcia wymagającego uzyskania obu ww. decyzji dopiero na etapie wydawania decyzji o pozwoleniu na budowę inwestor będzie musiał legitymować się uzyskaną uprzednio decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. Konieczność uprzedniego uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych dotyczy jedynie decyzji o warunkach zabudowy dla realizacji przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, ale tylko takich, po których nie ma konieczności uzyskiwania pozwolenia na budowę. W każdym innym przypadku to wystąpienie o pozwolenie na budowę będzie uwarunkowane uprzednim uzyskaniem decyzji środowiskowej. Takie stanowisko, zdaniem Kolegium, jest zgodne z interpretacją art. 72 ust. 5 powołanej ustawy, mówiącego o tym, że jedną decyzję środowiskową wydaje się dla przedsięwzięcia wymagającego uzyskania więcej niż jednej decyzji, spośród wymienionych w art. 72 ust. 1 tej ustawy. Zgodnie z art. 59 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku, przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko lub mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Przedsięwzięcia, o których mowa w tym przepisie, zostały enumeratywnie wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. nr 213, poz. 1397), które zostało wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 60 i weszło w życie z dniem 15 listopada 2010 r. Instalacje wykorzystujące do tworzenia energii elektrycznej (ogniwa fotowoltaiczne) energię słońca, nie zostały wymienione w rozporządzeniu z dnia 9 listopada 2010 r., tym samym nie zostały zakwalifikowane jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko naturalne, w przeciwieństwie do innych niekonwencjonalnych instalacji energetycznych (tj. elektrowni wodnych lub wiatrowych). Oznacza to, zdaniem Kolegium, że wójt wydając decyzję, bez uprzednio uzyskanej decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, działał na podstawie i w granicach obowiązującego prawa, bowiem w ówczesnym stanie prawnym brak było podstaw, aby przedmiotowe przedsięwzięcie zaliczyć do tych, które mogą potencjalnie oddziaływać na środowisko.

Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że w sytuacji gdy postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie wszczęte już zostało pismem Kolegium z dnia 14 stycznia 2014 r., to stwierdzenie w toku postępowania, że Spółka B nie ma jednak przymiotu strony w tym postępowaniu, obligowało Kolegium do umorzenia postępowania. Organ wskazał, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych stronami w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy są inwestor, właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości, której dotyczy postępowanie oraz właściciele lub użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiednich. W sprawie zakończonej wydaniem decyzji z dnia 14 maja 2012 r. inwestorem była A Spółka z o.o. Nie doszło do zawarcia umowy sprzedaży jej udziałów. Zwrócono również uwagę na to, że interes prawny wywodzi się z przepisów prawa materialnego. Spółka B nie wskazała żadnych przepisów prawa materialnego, z których wywodzi swój interes prawny w niniejszej sprawie.

Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium decyzją z dnia 31 marca 2014 r. utrzymało mocy decyzję własną z dnia 10 lutego 2014 r. Podzielając dotychczasową argumentację Kolegium dodatkowo podniosło, że wnioskodawca nie zalicza się do podmiotu będącego inwestorem, właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości bądź właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiednich. Jak przyjmuje się w utrwalonym orzecznictwie katalog tych podmiotów zaliczany jest do kręgu stron w postępowaniu administracyjnym dotyczącym ustalania warunków zabudowy. Natomiast, zdaniem Kolegium, wywodzenie swojego interesu prawnego na podstawie twierdzenia przez wnioskodawcę, że jest uprawniony do dochodzenia odszkodowania, ponieważ jego zdaniem decyzja o warunkach zabudowy Wójta Gminy [...] jest wadliwa, nie daje podstaw do uznania wnioskodawcy za stronę w postępowaniu zakończonym opisaną wyżej ostateczną decyzją Wójta Gminy [...]. W niniejszej sprawie, jak podniosło Kolegium, po złożeniu przez Spółkę wniosku z dnia 1 sierpnia 2013 r. organ nie odmówił wszczęcia postępowania na podstawie art. 61 a § 1 K.p.a., lecz wszczął postępowanie administracyjne. Dopiero w toku tego postępowania ustalono, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją o warunkach zabudowy wydaną przez Wójta Gminy [...]. Ponadto stwierdzono, że nie ma też podstaw do wszczęcia postępowania z urzędu o stwierdzenie nieważności wskazanej decyzji Wójta Gminy [...].

Skargę na powyższą decyzję Kolegium z dnia 31 marca 2014 r. wniosła Spółka B. Decyzji tej strona skarżąca zarzuciła naruszenie:

- art. 28 K.p.a. poprzez odmówienie skarżącemu statusu strony postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji o ustalenie warunków zabudowy, pomimo, iż ma on w tym postępowaniu interes prawny;

- art. 6, art. 8, art. 10 w zw. z art. 28 K.p.a. poprzez niepodjęcie czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy będące następstwem wykluczenia skarżącego spośród podmiotów postępowania i tym samym uniemożliwiono mu czynny udział w postępowaniu;

- art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. poprzez niestwierdzenie nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy mimo, że decyzja ta wydana została z rażącym naruszeniem przepisów ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku;

- art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 71 ust. 2 w zw. z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku w zw. z §3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez ich niezastosowanie.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zaskarżoną decyzja Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy decyzję własną z dnia 10 lutego 2014 r. orzekającą o umorzeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie wszczętego na wniosek Spółki B, z uwagi na stwierdzenie, że Spółka ta nie posiada interesu prawnego pozwalającego na uznanie jej za stronę postępowania w tej sprawie.

Materialnoprawną podstawą tej decyzji jest art. 105 § 1 K.p.a., który stanowi, że w przypadku gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części.

Jako podstawę umorzenia postępowania odwoławczego organ administracji wskazał nieposiadanie przez skarżącą Spółkę przymiotu strony w rozumieniu art. 28 K.p.a.

Zgodnie z tym przepisem stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.

Interes prawny, o którym mowa w tym przepisie musi mieć charakter osobisty, własny, indywidualny, konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić oraz aktualny, a nie ewentualny, inaczej nie można mówić o istnieniu interesu. Podstawą prawną do zaspokojenia przez władze tego interesu w drodze wydania decyzji musi być obowiązujący przepis prawa administracyjnego. Oznacza to, że treścią pojęcia interesu prawnego w rozumieniu art. 28 K.p.a. jest publiczne prawo podmiotowe, oznaczające "przyznanie przez przepis prawa jednostce konkretnych korzyści, które można realizować w postępowaniu administracyjnym, bo orzeka się o nich przez wydanie decyzji administracyjnej. Cechami tego interesu będzie to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i sprawdzalny obiektywnie, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami zastosowania przepisu prawa materialnego" (J. Borkowski, Komentarz do art. 28 K.p.a., w: B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2013, SIP Legalis, nb. 2 i 7 s. 174-175, 181 wraz z powołaną tam literaturą i orzecznictwem).

W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie utrwalone jest stanowisko, że jeżeli wnoszący podanie powołuje się na swój interes prawny, ustalenie zasadności tego żądania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu jednostce wnoszącej podanie prawo do czynnego udziału. Rozważenie przez organ administracji publicznej interesu prawnego poza formami postępowania administracyjnego jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, którego jedną z podstawowych wartości jest prawo do obrony. Na prawo do obrony składa się nie tylko prawo zaskarżenia, ale przede wszystkim prawo do wysłuchania. W razie gdy w żądaniu wszczęcia postępowania jednostka powołuje się na interes prawny, ustalenie zasadności tego żądania musi być oparte na czynnościach wyjaśniających, które organ administracji publicznej obowiązany jest prowadzić w toku wszczętego postępowania administracyjnego, zgodnie z przepisami prawa procesowego. Organ administracji publicznej nie jest związany twierdzeniem jednostki co do podstaw wyprowadzenia interesu prawnego. Ocena zasadności żądania jednostki może być jednak dokonana wyłącznie w formach procesowych, których wynikiem może być stwierdzenie o bezprzedmiotowości żądania w formie decyzji o umorzeniu postępowania (B. Adamiak, Komentarz do art. 61a, w: B. Adamiak, J. Borkowski, jw., nb. 6).

Wskazać trzeba, że zgodnie z art. 157 § 2 K.p.a. postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Status strony w postępowaniu administracyjnym determinowany jest - co do zasady - normami prawa materialnego, które decydują o istnieniu interesu prawnego konkretnej osoby w konkretnej sytuacji faktycznej w uzyskaniu rozstrzygnięcia o jej prawach i obowiązkach oraz kształtują jego treść (art. 28 K.p.a.). Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji jest wprawdzie postępowaniem odrębnym od postępowania zakończonego wydaniem decyzji, o której legalności ma orzec organ wyższego stopnia, ale dotyczy tego samego stosunku materialnoprawnego co decyzja wydana w postępowaniu zwykłym. Dlatego, co do zasady, krąg osób będących stronami w postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym pokrywa się z kręgiem osób będących stronami w postępowaniu prowadzonym w trybie nadzwyczajnym. Przymiot strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej przysługiwać będzie jednak również każdemu, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczyć mogą skutki stwierdzenia nieważności (por. wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2010 r., II OSK 176/09, CBOSA).

Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.) nie określają odrębnie stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym stronami tymi zawsze są wnioskodawca oraz właściciel lub użytkownik wieczysty działki, na której ma być realizowana inwestycja (por. art. 63 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), jak i właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której planowana jest inwestycja. Mają oni bowiem interes prawny, by uczestniczyć jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości w taki sposób, że będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 8 marca 2005 r., OSK 682/04, Lex nr 176144).

W sprawie niniejszej jest bezsporne, że skarżąca Spółka nie jest właścicielem ani użytkownikiem wieczystym działki, na której ma być realizowana inwestycja. Nie jest ona również właścicielem lub użytkownikiem wieczystym nieruchomości sąsiadujących z nieruchomością, na której realizowana ma być inwestycji, której dotyczy decyzja Wójta Gminy [...] z dnia 11 kwietnia 2011 r. W aktach sprawy brak jest jakiegokolwiek dokumentu wskazującego na to, że stronie skarżącej przysługują jakiekolwiek prawa do nieruchomości, na której planowana jest inwestycja bądź nieruchomości sąsiedniej.

Podkreślenia wymaga, że wbrew przekonaniu strony skarżącej jej interesu prawnego nie można wywieść w oparciu o tzw. prawo refleksowe. W orzecznictwie sądowym i w literaturze wskazuje się, że pojęcie to obejmuje sytuację, w której prawo podmiotowe wykonywane przez uprawnionego może prowadzić do naruszenia nieobojętnych dla interesów osoby trzeciej norm prawa przedmiotowego, to jest naruszenia uzasadniającego interes osoby trzeciej w tym, by władza administracyjna poddała go ochronie prawnej (por. M. Maciołek, O publicznym prawie podmiotowym, Samorząd Terytorialny 1992, nr 1 – 2, s. 11). Podnosi się bowiem, że przepis art. 28 K.p.a. nie stawia wymogu, aby postępowanie administracyjne dotyczyło interesu prawnego podmiotu w sposób bezpośredni (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia 2014 r., II OSK 2064/12, CBOSA).

Wskazać jednak trzeba, że konieczność ochrony procesowej podmiotu dysponującego tzw. prawem refleksowym powstaje tylko wówczas, gdy ma miejsce naruszenie interesu osoby trzeciej, wynikającego z konkretnej normy prawa materialnego, przy czym brak jest bezpośredniego związku między sytuacją osoby trzeciej, a normą prawa materialnego, z której wynika interes prawny podmiotu naruszającego ten interes. Interes prawny wynikać może tak z przepisów materialnych prawa administracyjnego jak i cywilnego (por. wyrok NSA z dnia 28 września 2009 r., sygn. akt II GSK 62/09 - LEX nr 597001 oraz wyrok NSA z dnia 26 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 27/12 - LEX nr 1334134). W każdym jednak przypadku musi mieć charakter osobisty, własny, indywidualny, konkretny i aktualny.

Należy zauważyć, że decyzja ustalająca warunki zabudowy z dnia 11 kwietnia 2011 r. nie wpłynęła pośrednio na prawa i obowiązki skarżącego w ten sposób, aby wymagało to ochrony procesowej jego praw w postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji. Brak jest bowiem przepisu prawa materialnego, którego naruszenie decyzją ustalającą warunki zabudowy powodowałby konieczność ochrony interesów skarżącego w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia nieważności decyzji ustalającej warunki zabudowy (por. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2012, I OSK 544/11, CBOSA).

W ocenie Sądu nie stanowią takich przepisów w szczególności powołane w skardze przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2014 r. poz. 121 ze zm.; dalej: "k.c.") czy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej: "Prawo budowlane".).

Wskazania wymaga, że przepis art. 560 § 1 k.c. dotyczy uprawnień skarżącej z tytułu rękojmi, zaś art. 471 k.c. kształtuje reżim odpowiedzialności odszkodowawczej. Wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy w stanie faktycznym niniejszej sprawie nie narusza jego uprawnień w tej mierze. Unormowanie art. 29 ustawy Prawo budowlane zawierając katalog obiektów i robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, czyli takich, do których nie będzie miała zastosowanie zasada wynikająca z art. 28 tej ustawy w stanie faktycznym niniejszej sprawy w ogóle nie ma zastosowania, a więc nie może mieć wpływu na sferę prawną skarżącego.

W niniejszej sprawie interesu prawnego skarżącej Spółki nie da się również wywieść z praw właścicielskich. Skarżąca konsekwentnie dowodzi bowiem, że wypowiedziała umowę z dnia 10 września 2012 r., która miała charakter warunkowy. Zdaniem Sądu wskazana okoliczność potwierdza jedynie, że nie istnieje przepis prawa materialnego administracyjnego, czy cywilnego, którego naruszenie obligowałoby organy administracji publicznej do wszczęcia postępowania administracyjnego zmierzającego do wydania decyzji dla ochrony jego praw i obowiązków. Kolegium zasadnie więc umorzyło postępowanie administracyjne w rozstrzyganej sprawie na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Z powyższego wynika, że wbrew zarzutom skarżącej Spółki, zaskarżona decyzja, jak i decyzja utrzymana nią w mocy, nie zostały wydane z naruszeniem art. 28 K.p.a. czy też art. 6, 8 i 10 w związku z art. 28 K.p.a.

Wskazać należy, że umorzenie postępowania administracyjnego z powodu braku przymiotu strony wnoszącej o jego wszczęcia oznacza brak przesłanek do merytorycznego rozstrzygania o zasadności wniosku i zawartych w nich twierdzeń. Dlatego też, mimo że w zaskarżonej decyzji, jak i w decyzji utrzymanej nią w mocy Kolegium wypowiedziało się co do zarzutów, które skutkować miałyby nieważnością decyzji z dnia 11 kwietnia 2011 r. Sąd nie miał podstaw do oceny tego stanowiska organu. Z tego powodu przedwczesnym było rozstrzyganie o zasadności naruszenia przez Kolegium art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. oraz art. 72 ust. 1 pkt 3, art. 71 ust. 2 w związku z art. 59 ust. 1 ustawy o udostępnieniu informacji o środowisku w związku z § 3 ust. 1 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.

Mając na uwadze powyższe, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.