Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 886/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2008-08-06 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: Art. 10 ust. 1, art. 47 ust. 2
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.
article: Art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie NSA Grażyna Danielec spr. NSA Krystyna Kutzner Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] nr : [...] w przedmiocie odmowy zameldowania I skargę oddala , II przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata K. M. Kancelaria Adwokacka w K. ul. [...] kwotę 240 zł ( dwieście czterdzieści złotych ) powiększoną o kwotę podatku od towarów i usług. .


UZASADNIENIE

Burmistrz decyzją z dnia [...], znak; [...], na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego w związku z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, orzekł o odmowie zameldowania P. J. na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w K. - Z.

W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, iż w dniu 10.01.2007r. P. J. przedłożył druk o zameldowanie go na pobyt stały w lokalu przy ul. [...] w K. – Z. Organ podał także, iż skarżący poinformował, iż aktualnie zameldowany jest na pobyt stały przy ul. [...] w K. – Z., w budynku stanowiącym własność rodziców, lecz faktycznie przebywa w lokalu przy ul. [...] stanowiącym własność jego żony M. J., która nie wyraża zgody na jego zameldowanie.

Ustalając stan faktyczny organ pierwszej instancji podał, iż Komisariat Policji przeprowadził pierwszą kontrolę meldunkową i stwierdził iż P. J. mieszka w przedmiotowym lokalu od około 6 miesięcy, natomiast jego żona M. J. wraz z dziećmi aktualnie przebywa u swojego ojca w M. Natomiast M. J. złożyła pisemnie oświadczenie z którego wynikało iż wymieniony lokal otrzymała w spadku po krewnej i w maju 2006r. zamieszkała w nim wraz z dzieci i mężem P. J. W związku z faktem iż mąż stanowi zagrożenie dla niej i jej dzieci nie wyraża zgody na zameldowanie go w lokalu przy ul. [...]. Po raz kolejny przeprowadzając kontrolę meldunkową Policja ustaliła, że P. J. w lokalu przy ul. [...] nie zamieszkuje od 23.02.2007r. i aktualnie mieszka u swoich rodziców przy ul. [...] w K. - Z. Ostatnio w tymże lokalu przebywał na przełomie stycznia i lutego 2007r..

Podając argumentacje prawną decyzji Burmistrz stwierdził, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania, a jedyną przesłanką do wydania decyzji o zameldowaniu jest fakt fizycznego przebywania w danym lokalu. Organ podał, iż w toku postępowania administracyjnego ustalone zostało że P. J. fizycznie nie przebywa w lokalu w którym chciał być zameldowany, a w myśl art. 9 ust. 2 b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w obowiązującym stanie prawnym zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu, ponieważ ewidencja ludności ma jedynie charakter rejestracyjny i nie jest zależna od uprawnień do lokalu.

P. J. wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji. Zarzucił organowi miedzy innymi błąd w ustaleniach faktycznych. Zaznaczył, iż 1 maja 2006r. zamieszkiwał wraz z żoną i dziećmi w lokalu przy ul. [...] w K. – Z. W dniu 23 lutego 2007r. w obecności żony i Policji został usunięty z tego lokalu, ze względu na brak zameldowania. W odwołaniu podnosi, iż zameldowany jest na pobyt stały w budynku nr [...] przy ul. [...] w K. – Z., który to budynek nie jest jego własnością. Obecnie z braku możliwości zamieszkania w lokalu przy ul. [...] w K. – Z. będzie musiał wynająć mieszkanie. Wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy.

Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego w zw. z art. 47 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych, utrzymał w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] nr [...] orzekającej o odmowie zameldowania na pobyt stały P. J., w lokalu przy ul. [...] w K. – Z.

W uzasadnieniu decyzji organ drugiej instancji podał, iż zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych pobytem stałym jest zamieszkiwanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Zameldowanie w budynku służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym budynku (art. 9 ust. 2b cyt na wstępie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych).

Podkreślone zostało także w treści uzasadnienia, iż stan faktyczny sprawy od daty wszczęcia postępowania administracyjnego o zameldowanie P. J. tj. od dnia 10 stycznia 2007r. do dnia wydania decyzji przez organ I instancji uległ zmianie. Jakkolwiek P. J. w dacie zgłaszania pobytu w lokalu przy ul. [...] w K. – Z. mieszkał, to jednak organ administracyjny wydając decyzję o zameldowaniu na pobyt stały nie mógł nie wziąć pod uwagę stanu faktycznego istniejącego w dacie wydania decyzji. Tym samym stwierdza organ w dacie wydania decyzji, ustawowa przesłanka warunkująca zameldowanie nie istniała, gdyż P. J. pod wyżej wskazanym adresem nie mieszkał, a więc nie zachodziła konieczność zarejestrowania pobytu. Ponadto podał organ, iż P. J. posiada zameldowanie na pobyt stały pod innym adresem.

P. J. zaskarżył ostateczną decyzję Wojewody z dnia [...]. Skarżący podniósł, że nie zgadza się z przedmiotową decyzją oraz zarzucił organowi I instancji nierzetelność w działaniu. Ponownie opisał istniejący konflikt małżeński pomiędzy nim a właścicielką lokalu jego żoną M. J. Podał także, iż zamierza powrócić do przedmiotowego lokalu jeżeli będzie to możliwe.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach tej kontroli Sąd dokonuje oceny, czy organ administracji przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.

Postępowanie w przedmiotowej sprawie toczyło się na skutek skargi P. J., który nie zgodził się z decyzją odmawiającą zameldowania go w mieszkaniu przy ul. [...] w K. – Z. Rozpatrując podniesione przez skarżącego zarzuty należy stwierdzić i nie są one zasadne. Zgodnie z treścią przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych najważniejszym warunkiem zameldowania się pod określonym adresem jest przebywanie w danym lokalu dłużej niż 3 doby. Osoba ubiegająca się o zameldowanie powinna zatem zamieszkiwać pod danym adresem w czasie dokonywania zameldowania. Ma ono bowiem potwierdzić stan aktualny, a nie przeszły lub przyszły. Tym samym stwierdzić należy, iż zameldowanie jest czynnością o charakterze rejestrowym i służy wyłącznie celom ewidencyjnym (wyrok NSA z 16 stycznia 2007 r., II OSK 173/06, wyrok NSA z 6 lutego 2003 r., V SA 1398/02).

Wskazać także należy, iż stosownie do unormowania zawartego w art. 9 ust. 2a ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 3 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. W razie braku potwierdzenia pobytu przez osobę wskazaną w powołanym wyżej przepisie, organ wszczyna postępowanie, na podstawie art. 47 ust. 2 powołanej ustawy, mające na celu ustalenie czy osoba chcąca dokonać zameldowania na pobyt stały, faktycznie w chwili zgłoszenia mieszka w danym lokalu. Naczelny Sąd Administracyjny w orzeczeniu wydanym na prawie identycznym stanie faktycznym (wyrok NSA z dnia 17.07. 2008r. II OSK 875/07) stwierdził skoro osoba uprawniona do lokalu (w tym przypadku żona skarżącego) odmówiła potwierdzenia przebywania w lokalu skarżącego to okoliczność czy skarżący przebywał jeszcze czy już nie przebywał w tym lokalu nie może mieć dla sprawy żadnego znaczenia.

Z przeprowadzonego postępowania wynika, że skarżący w przedmiotowym lokalu mieszkał w dniu składania wniosku o zameldowanie czyli 10 stycznia 2007r.. Stan ten co przyznał sam skarżący i co bezspornie wynika z notatki policyjnej z dnia 28.02.2007r., uległ jednak zmianie. Policjanci ustalili wówczas, iż skarżący wyprowadził się w dniu 26.02.2007r. od żony i przebywa gdzieś na terenie N. S. Stwierdzić zatem należy, iż skarżący w chwili wydawania decyzji nie mieszkał w przedmiotowym lokalu. Decyzja administracyjna zaś jest wydawana na podstawie stanu prawnego i faktycznego sprawy z daty jej podejmowania. Także w dacie wydawania ostatecznej decyzji z całą pewnością skarżący w przedmiotowym lokalu nie przebywał, a co za tym idzie brak było podstaw do jego zameldowania w przedmiotowym lokalu.

W ocenie Sądu postępowanie wyjaśniające organu I instancji zostało przeprowadzone w sposób nie uchybiający zasadom postępowania administracyjnego i sprawa została w sposób prawidłowy wyjaśniona. Zarzuty podniesione w piśmie procesowym skarżącego są chybione z przyczyn wyżej wskazanych.

Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd orzekł jak w sentencji na mocy art. 151 ppsa.

O kosztach orzeczono na mocy art. 250 ppsa.