Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 75/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-02-02 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6179 Inne o symbolu podstawowym 617
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji
Powołane przepisy: article: art. 61 par 1, 3 i 5
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka po rozpoznaniu w dniu 2 lutego 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. R. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2017 r. nr [...] w sprawie ze skargi M. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia uprawnień wynikających z licencji detektywa postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Skarżący – M. R., reprezentowany przez adwokata, w prawidłowym trybie i terminie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji (dalej "KGP"), którą zawieszono jego uprawnienia wynikające z posiadanej licencji detektywa.

W skardze, którą należycie opłacono, zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania ww. decyzji. W jego uzasadnieniu podano, że skarżący wraz z żoną i dwójką małoletnich dzieci utrzymuje się wyłącznie z dochodów, jakie uzyskuje z wykonywania zawodu detektywa. Wskazano również, że "Natychmiastowe wykonanie decyzji, która jest błędna i – co najmniej w warstwie uzasadnienia – godzi w jedno z podstawowych praw człowieka, jakim jest prawo do bycia uznawanym za niewinnego przed prawomocnym zakończeniem postepowania karnego prowadzonego przez niezawisły sąd, pociągałoby dla skarżącego i jego rodziny dotkliwe skutki ekonomiczne". Do skargi nie zostały załączone żadne dokumenty.

Jak wynika z akt administracyjnych KGP, postanowieniem z [...] stycznia 2018 r., odmówił skarżącemu wstrzymania wykonania skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.

Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 p.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 p.p.s.a., jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Warunkiem wydania zatem postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie, przez stronę o to wnioskującą, okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia jej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nadto, uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione. To na stronie wnioskującej ciąży bowiem obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to ją narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Na wstępie należy wyjaśnić także, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może znaleźć zastosowanie jedynie w stosunku do takich aktów lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przykładowo w postanowieniu z 28 września 2011 r., sygn. akt II OZ 852/11, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że przez wykonanie aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie, w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie przymusu państwowego (egzekucji), takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Natomiast w postanowieniu z 10 maja 2012 r., sygn. akt II FZ 358/12 Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki, oraz aktów, na postawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony.

Reasumując Sąd rozpoznając wniosek skarżącego obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy skarżący w sposób przekonywujący wykazał przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Po trzecie czy przesłanki te istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 p.p.s.a.

Żądaniem wstrzymania wykonania w tej sprawie została objęta decyzja, którą KGP zawiesił uprawnienia skarżącego wynikające z posiadanej przez niego licencji detektywa. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że skarżony akt jest rozstrzygnięciem posiadającym przymiot wykonalności, gdyż tymczasowo pozbawia skarżącego prawa wykonywania zawodu detektywa, zobowiązując go tym samym do powstrzymania się od wykonywania tego zawodu.

Przechodząc do wniosku Sąd przypomina, że skarżący żądając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji wskazał, że dochód z wykonywania zawodu detektywa to jedyne źródło utrzymania jego i jego rodziny, do której należy żona oraz dwójka małoletnich dzieci. Nadto za uzasadniające zadośćuczynienie jego żądaniu uważa to, że decyzja jest wadliwa oraz to, że "natychmiastowe wykonanie decyzji, (...) godzi w jedno z podstawowych praw człowieka, jakim jest prawo do bycia uznawanym za niewinnego przed prawomocnym zakończeniem postepowania karnego prowadzonego przez niezawisły sąd".

Niniejsze postępowanie wpadkowe – z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, jak już wcześniej podnoszono, jest postępowaniem, w którym wyłącznie od skarżącego zależały losy wniosku, gdyż to na nim ciążył obowiązek wykazania, że w razie wykonania zaskarżonej decyzji, mogłoby to go narazić na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (tak m.in. w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 stycznia 2017 r. sygn. akt II GZ 1357/16). Sąd rozpoznając wniosek związany był zatem tym, co w nim zostało wykazane, podniesione oraz jakimi dokumentami zostało to potwierdzone. Przepisy ustawy Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi w tym przedmiocie nie przewidują po stronie Sądu – tym bardziej jeżeli strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, obowiązku wzywania o jakiekolwiek dokumenty potwierdzające zasadność zadośćuczynienia żądaniu wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu.

W oparciu o przedstawione przez skarżącego uzasadnienie wniosku, a także akta sprawy, jak również mając na uwadze wyjątkowość sytuacji, w których instytucja wstrzymania może zostać zastosowana, Sąd stwierdza, że nie był w stanie ustalić czy i w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji wpłynie na kondycję ekonomiczno-gospodarczą skarżącego, a zatem, czy sytuacja ta, w związku z koniecznością zaprzestania wykonywania zawodu detektywa, uprawdopodabnia powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oczywiście zastosowanie ochrony tymczasowej nie wymaga przedstawienia dowodu na to, że rzeczywiście ww. przesłanki się ziszczą w skutek wykonania decyzji, a jedynie uprawdopodobnienia ich zaistnienia. Nie mniej, żądając wstrzymania wykonania decyzji, nie można poprzestać na gołosłownym stwierdzeniu, że wykonanie decyzji spowoduje dotkliwe skutki

ekonomiczne. Sąd przyjmuje oświadczenie, że skarżący wraz z żoną i dwójką małoletnich dzieci utrzymuje się jedynie z wykonywanego przez siebie zawodu detektywa, jednakże przy jednoczesnym braku jakichkolwiek dokumentów wskazujących na jego sytuację finansową, to zbyt mało, aby zbadać, czy w sprawie mogłyby się ziściły przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. Warto w tym miejscu podnieść także, że skarżona decyzja jedynie zawiesza uprawnienia skarżącego wynikające z licencji. Zatem ma ona charakter tymczasowy – do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy karnej.

W kwestii, że "natychmiastowe wykonanie decyzji, (...) godzi w jedno z podstawowych praw człowieka, jakim jest prawo do bycia uznawanym za niewinnego" Sąd zgadza się, że bezsprzecznie każdego oskarżonego o popełnienie czynu zagrożonego karą uważa się za niewinnego do czasu udowodnienia mu winy zgodnie z ustawą, przy czym z uzasadnienia rozpoznawanego wniosku nie wynika, jak to domniemanie miałoby uzasadnić/przełożyć się na uprawdopodobnienie powstania niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla skarżącego w związku z wykonaniem skarżonej decyzji. Sąd zauważa, że Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 23 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 1961/09 wskazał, że "nie można wiązać cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską z uwagi na prowadzenie przeciwko niemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu z naruszeniem zasady domniemania niewinności, gdyż domniemanie to jest naruszone tylko wówczas jeżeli Sąd w wyroku wypowie się na temat winy bez uprzedniego jej udowodnienia oskarżonemu zgodnie z prawem a zwłaszcza bez umożliwienia skorzystania z prawa do obrony. Natomiast z takim przypadkiem nie mamy do czynienia w postępowaniu publicznoprawnym dotyczącym cofnięcia pozwolenia na broń myśliwską. W sprawie tej organy administracji nie traktują skarżącego jako winnego popełnienia przestępstwa przed stwierdzeniem tego przez właściwy sąd karny gdyż kwestia winy nie była przesądzana w rozpoznawanej sprawie."

Bezpodstawne i niemające żadnego wpływu na los rozpoznawanego wniosku jest również twierdzenie, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji może przemawiać ewentualna jej wadliwość. Oceniając bowiem sprawę wpadkową, tj. udzielenie ochrony tymczasowej, Sąd nie jest uprawniony do badania legalności zaskarżonego aktu. Ustawodawca nie wiąże – choćby w najmniejszym stopniu – wystąpienia podstaw udzielenia ochrony tymczasowej z prawdopodobieństwem uwzględnienia skargi na decyzję (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 16 kwietnia 2007 r., sygn. akt I GPS 1/07). Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie może zatem badać, choćby wstępnie, czy zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą uzasadniającą jej uchylenie lub stwierdzenie nieważności. W związku z tym zarzuty dotyczące samej decyzji, w żadnym razie nie mogą mieć wpływu na ocenę zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania owej decyzji.

W tym stanie rzeczy Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, bowiem w sprawie nie uprawdopodobniono, że w związku z wykonaniem skarżonej decyzji zachodzić niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub/i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.