Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 990/08
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2008-11-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 24  ust. 3
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 415
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marian Wolanin (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Czerwiński, Sędzia NSA Otylia Wierzbicka, Protokolant Agnieszka Matuszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 listopada 2008 r. sprawy ze skargi D. M. na uchwałę Rady Miasta i Gminy K. z dnia [...] marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odrzucenia zarzutu do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - oddala skargę -


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia 23 września 2007 r. D. M. wniosła zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów S. północno-zachodniego - II etap, sprzeciwiając się poszerzeniu ulicy (...) kosztem jej działki, W szczególności wskazała, iż jej działka ma zaledwie (...)m2 powierzchni, wjazd na posesję usytuowany jest od strony ulicy (...), a szambo mieści się blisko bramy niedaleko ulicy. Poszerzenie ulicy (...) łączyłoby się z zabraniem kilku metrów na całej długości działki skarżącej, przez co istniejące szambo musiałoby być położone poza posesją na głównej ulicy. Budynek mieszkalny skarżącej stoi przodem do ulicy (...), gdzie mieszczą się okna i taras, dlatego zabranie części działki spowodowałoby, że droga przechodziłaby tuż przy tarasie i pod oknami domu skarżącej. Wzmożony ruch pojazdów samochodowych szczególnie o większej masie tuż pod oknami jest bardzo szkodliwy dla zdrowia ze względu na hałas oraz spaliny wydobywające się z poruszających się aut. Ponadto, wzmożone natężenie ruchu powodowałoby drgania budynku, doprowadzając do pęknięć ścian. Tymczasem, dom mieszkalny skarżącej jest dorobkiem całego dotychczasowego jej życia i jedynym miejscem gdzie może z rodziną mieszkać.

Skarżąca wskazała również, że plany wyłożone do wglądu nie są aktualne, ponieważ nie jest na nich naniesiony budynek, w którym mieszka ze swoją rodziną już od pięciu lat.

Zaskarżoną uchwałą z dnia (...) marca 2008 r. Nr (...) Rada Miejska K. odrzuciła zarzut D. M. W uzasadnieniu tej uchwały wskazano, że ulica (...) - na odcinku oznaczonym symbolem (...) - ma pełnić funkcję ulicy zbiorczej dla prowadzenia ruchu od centrum miasta poprzez skrzyżowanie z ulicą (...) do skrzyżowania z projektowaną drogą główną wzdłuż bocznicy kolejowej, poza obszarem planu. Po obu stronach bocznicy kolejowej znajdują się wielohektarowe prywatne grunty rolne K. i S., dla których Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy K. przewiduje możliwość realizacji zabudowy mieszkaniowej. Jednym z warunków zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na budowlane jest zapewnienie dla urbanizowanych terenów obsługi komunikacyjnej, poprzez wprowadzenie nowych projektowanych ulic, bądź dostosowanie ulic istniejących do obowiązujących przepisów. Obie ulice, (...) i (...), stanowią elementy istniejącego i projektowanego układu komunikacyjnego miasta K. łączącego poprzez wiadukt nad torami jego część południową i północno-zachodnią. Przebieg i klasa tych ulic wynikają z szeregu uwarunkowań, wykraczających poza obszar objęty planem. Nie jest więc możliwa zmiana ich klasy i parametrów na podstawie kwestionowanego przez skarżącą projektu planu miejscowego.

Sygn. akt IV SA/Wa 990/08

Zgodnie z rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 mara 1999 r. w sprawie warunków, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, ulica klasy zbiorczej winna mieć nie mniej niż 20 m szerokości. W trakcie sporządzania planu wykonano analizy dotyczące możliwości zastosowania zmniejszonych szerokości ulic, w tym ul. (...). Przyjęta dla tej ulicy w projekcie planu miejscowego szerokość 18 metrów w liniach rozgraniczających, pozwala na prawidłowe rozmieszczenie elementów drogi oraz infrastruktury technicznej, zapewnia bezpieczeństwo ruchu kołowego i pieszego oraz zjazdy na działki budowlane. Uznanie tej drogi za drogę zbiorczą wyklucza dalsze zmniejszanie jej szerokości, ponieważ zaważyłoby to negatywnie na strukturę komunikacyjną miasta, podważając zasady skomunikowania kilkusethektarowego obszaru. Uznanie jednych dróg za dojazdowe (węższe) i lokalne, a innych za zbiorcze (odpowiednio szersze) nie jest przypadkowe i wynika ze sposobu rozwiązania komunikacyjnego wyznaczającego siatkę dróg dla większego obszaru objętego planami.

Planowane poszerzenie drogi nie spowoduje zbliżenia jezdni do budynku mieszkalnego, ponieważ z osiemnastu metrów, jakie ma mieć ulica w liniach rozgraniczających, na jezdnię przypada tylko 6 m. Na tym pasie gruntu, który z terenu działki ma być zajęty pod drogę, będzie się znajdował chodnik i pas zieleni. Natomiast inwestowanie na terenie objętym planem, jest uwarunkowane doprowadzeniem wodociągu i kanalizacji. Nie jest więc możliwe, żeby w ramach planowanej urbanizacji powstała zabudowa mieszkaniowa i drogi bez spełnienia podstawowych standardów dotyczących zaopatrzenia terenu w media. Przy sporządzaniu planu Gmina nie może dostosowywać planowanej komunikacji tylko do aktualnych potrzeb, lecz musi dodatkowo brać pod uwagę perspektywiczny rozwój terenu i spodziewany wzrost ruchu komunikacyjnego po wejściu w życie planu. W obowiązującym do 31.12.2003 r. miejscowym planie ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta i (...) uzdrowiska K. z 1987 r. w śladzie ulicy (...) - na tym odcinku - przewidziana była droga o szerokości 15 m.

Niezależnie od roszczeń pojedynczych osób, plan winien przedstawiać układ komunikacyjny optymalny z punktu widzenia całej Gminy, jednakże z mocy art. 4 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Rada Miejska upoważniona jest do ustalania przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenów położonych na obszarze gminy i tym samym do podejmowania rozstrzygnięć w zakresie przewidzianym w art. 10 ust. 1 tej ustawy - również więc tych, które naruszają interes prawny lub uprawnienia wnoszącego zarzut.

Gmina jest zmuszona do ingerencji w prawo własności, naruszenie interesu prawnego nastąpiło jednak w granicach określonych przez ustawodawcę, ponieważ sposób wykonywania prawa własności nieruchomości kształtowany jest przez ustalenia planu miejscowego wraz z innymi przepisami prawa. Właścicielom i użytkownikom

Sygn. akt IV SA/Wa 990/08

wieczystym przysługuje natomiast roszczenie odszkodowawcze wobec gminy o odszkodowanie za poniesioną rzeczywistą szkodę albo wykupienie nieruchomości lub jej części, przy czym gmina może zaoferować nieruchomość zamienną.

Nieuwzględnienie budynku mieszkalnego skarżącej w projekcie planu miejscowego wynika z tego, że budowa tego budynku nastąpiła już w trakcie prowadzenia procedury opracowania planu w oparciu o wydane indywidualne decyzje administracyjne. Ustawa z dnia 27 marca 2003 o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w art. 16 ust. 1 określa, że plan miejscowy sporządza się w stosownej skali, z wykorzystaniem urzędowych kopii map zasadniczych albo w przypadku ich braku map katastralnych, gromadzonych w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym. Jednocześnie w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. określono, że materiały planistyczne sporządzone na podstawie przepisów odrębnych, wykorzystywane na potrzeby projektu planu miejscowego, powinny być aktualne na dzień przystąpienia do sporządzania tego projektu. W przypadku opracowywanego miejscowego planu jest to 27 maja 1996 roku tj. dzień podjęcia uchwały nr (...) w sprawie przystąpienia do sporządzenia planu przez Radę Miejską K. W tym okresie działka skarżącej o nr ewid. (...) nie była jeszcze zabudowana budynkiem mieszkalnym.

Skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła D. M. zarzucając naruszenie: art. 18 ust. 2 pkt 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niezastosowanie; art. 85 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez wskazanie w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały na jej oparcie także na przepisach ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 23 sierpnia 2003 r.; art. 1 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez takie opracowanie projektu planu zagospodarowania, które mając za główny cel zurbanizowanie wielohektarowych terenów rolnych czyni to w sposób urągający wymaganiom ładu przestrzennego, urbanistyki i architektury, przewidując główny szlak komunikacyjny wbrew logice nie przez teren jeszcze niezabudowany, lecz drogą okrężną przez teren o istniejącej już zabudowie, której zagęszczenie przy nieproporcjonalnie poszerzonej ulicy uniemożliwia zachowanie ładu przestrzennego; art. 1 ust 2 pkt 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez planowany sposób przeprowadzenia poszerzonej ulicy przez teren zabudowany zbyt blisko domów mieszkalnych; art. 18 ust. 9 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym poprzez z góry zaplanowanie w porządku obrad XIV Sesji Rady Miejskiej K. z dnia 31 marca 2008 r. podjęcia uchwał w sprawie odrzucenia protestów i zarzutów.

W uzasadnieniu skargi stwierdzono m.in., że Rada Gminy K. do publicznego wglądu wyłożyła z naruszeniem prawa jedynie załącznik graficzny

Sygn. akt IV SA/Wa 990/08

projektu planu miejscowego z pominięciem treści tekstu uchwały. Nie wyłożono natomiast do publicznego żadnej prognozy wynikającej z art. 18 ust. 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Tylko należycie wyłożony plan może czynić zadość wymogom proceduralnym przewidzianym przez prawo i społecznym aspektom tej procedury. Wadliwość zaskarżonej uchwały powoduje także oparcie jej na przepisach nowej ustawy, co wyraźnie wskazano w jej uzasadnieniu. Wadliwie zastosowano art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Także powołanie się na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. nie ma uzasadnienia prawnego w odniesieniu do zarzutu skarżącej o wyłożeniu do publicznego wglądu projektu planu miejscowego na nieaktualnych mapach, nieuwzględniających wybudowanego przez skarżąca budynku mieszkalnego, w którym zamieszkuje ze swoją rodzina już od pięciu lat. Nie ma również w sprawie zastosowania art. 36 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, skoro art. 85 ust. 2 tej ustawy wyraźnie odsyła do przepisów prawa unormowanych ustawą o zagospodarowaniu przestrzennym z 1994 r.

Projekt zagospodarowania powstał bez troski o ład przestrzenny, która powinna się przejawiać w takim projektowaniu siatki dróg, by nie niszczyć tego, co już zbudowane, by nie wprowadzać szerokiej drogi tam, gdzie już stoją domy w sytuacji, gdy na wyciągnięcie ręki są tereny niezabudowane, w których można z zachowaniem ładu przestrzennego projektować poszerzenie ulicy i przyszłą linię zabudowy. W danej sytuacji naturalne byłoby zaplanowanie przebiegu szlaku komunikacyjnego niezabudowaną ul. (...), która przecina tereny przeznaczone do przyszłej urbanizacji. Byłoby to także uzasadnione rachunkiem ekonomicznym, jako że wywłaszczenie leżącej wzdłuż ul. (...) ziemi rolnej byłoby proporcjonalnie tańsze niż fragmentów działek budowlanych, które Gmina zamierza przeznaczyć pod poszerzenie ul. (...). Zaskarżony plan stwarza dla wielu osób - w tym skarżącej - bardzo niekorzystną sytuację związaną z zamieszkiwaniem niemalże "w drodze" o wzmożonym ruchu. Zaskarżona uchwała nie tylko krzywdzi szereg osób, ale także stwarza realne zagrożenia dla ich rodzin. Projekt planu zagospodarowania przewiduje zurbanizowanie wielohektarowego terenu kosztem działek niekiedy tak niewielkich, jak działka skarżącej, narażając życie i zdrowie mieszkańców.

W odpowiedzi na skargę Rada Miejska K. wniosła o jej oddalenie ustosunkowując się do wszystkich zarzutów zawartych w skardze.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona uchwała nie narusza prawa w sposób dający podstawę do stwierdzenia jej nieważności.

Sygn. akt IV SA/Wa 990/08

Zgodnie z art. 24 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139, ze zm.), mającej zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, o uwzględnieniu bądź odrzuceniu zarzutu rozstrzyga rada gminy, w drodze uchwały, zawierającej uzasadnienie faktyczne i prawne.

Rolą sądu administracyjnego jest zatem ocena uchwały rady gminy o odrzuceniu zarzutu w płaszczyźnie formalnej, tj. czy uchwała ta zawiera ustawowo określone elementy oraz w płaszczyźnie materialnoprawnej, tj. czy zawarte w uchwale uzasadnienie znajduje swoje źródło w przepisach powszechnie obowiązującego prawa, mające stanowić wyjaśnienie prawnej dopuszczalności naruszenia interesu prawnego osoby wnoszącej zarzut do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd nie może zatem skutecznie oceniać racjonalności lub celowości rozwiązań planistycznych przyjmowanych przez gminę, jeżeli nie stanowią naruszenia ustawowych granic uprawnień planistycznych przysługujących gminie.

Ustalanie przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, stosownie do art. 4 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, należy do zadań własnych gminy. Powołane uprawnienie planistyczne nie stanowi jednak samo w sobie podstawy prawnej do naruszania interesu prawnego podmiotów praw przysługujących do nieruchomości objętych projektem planu miejscowego, jako instrumentem kształtowania sposobu gospodarowania przestrzenią. Uprawnienie to może być realizowane jedynie w granicach wyznaczonych przepisami prawa dotyczącymi problematyki projektowanej w planie miejscowym, co wynika z art. 2 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym.

Zadania własne gminy obejmują m.in. gminne drogi i ulice, co wynika z art. 7 ust.

1. pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142,

poz. 1591, ze zm.). Drogi gminne są przy tym celem publicznym (art. 6 pkt 1 ustawy z

dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, Dz. U z 2004 r. Nr 261, poz.

2603, ze zm. w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach

publicznych, Dz.U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, ze zm.), co w świetle art. 21 ust. 2

Konstytucji RP uprawnia nawet do wywłaszczenia z konstytucyjnie chronionego prawa

własności. Takim wywłaszczeniem jest przy tym nie tylko bezpośrednie odebranie tego

prawa, ale także inne działania, których celem lub skutkiem będzie dopiero w

przyszłości istotne ograniczenie lub odebranie tego prawa. Również w art. 10 ust. 1 pkt

2. ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca określił dla gminy uprawnię

do ustalania w planie miejscowym linii rozgraniczających ulice, place oraz drogi

publiczne wraz z urządzeniami pomocniczymi, a także tereny niezbędne do wytyczania

ścieżek rowerowych.

Nie ulega zatem wątpliwości, iż określenie przez radę gminy w planie miejscowym przeznaczenia nieruchomości pod drogi gminne, skutkujące na przyszłość możliwością pozbawienia własności nieruchomości w granicach tego przeznaczenia, znajduje swoje umocowanie w obowiązujących przepisach prawa rangi ustawowej.

Sygn. akt IV SA/Wa 990/08

Własność nieruchomości w tym przypadku zostaje podporządkowana realizacji ustawowo określonemu celowi publicznemu, który ma służyć ogółowi społeczności lokalnej.

Radzie Miejskiej w K. przysługuje zatem ustawowe uprawnienie do ustalenia takiego przeznaczenia nieruchomości na cele publiczne, którego skutkiem jest ingerencja w prawo własności, polegająca na możliwości nawet jego odebrania w przyszłości dotychczasowym podmiotom, ale już w odrębnej do tego procedurze.

W tym względzie, zaskarżona uchwała spełnia wymóg art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym posiadania uzasadnienia prawnego, ponieważ wskazuje na podstawowe źródła prawnego umocowania Rady do określania przeznaczenia nieruchomości w planie miejscowym także na takie cele, których skutkiem jest ingerencja w wykonywanie prawa własności, dająca podstawę do ograniczenia tego prawa, a nawet do odebrania tego prawa w przyszłości.

Uchybieniem tego uzasadnienia jest jednak odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, mającego uzasadniać odrzucenie zarzutu skarżącej o przyjęciu do opracowania projektu planu miejscowego nieaktualnych map.

Uchybienie to nie ma jednak znaczenia dla oceny legalności i kompletności zaskarżonej uchwały, w ramach kryteriów określonych w art. 24 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Jakkolwiek bowiem, do opracowania planu miejscowego w rozpatrywanej sprawie nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, co słusznie podniosła skarżąca, a co wynika z art. 85 ust. 2 powołanej ustawy, to jednak okoliczność prawidłowego zastosowania aktualności mapy do sporządzenia planu miejscowego, na której to mapie nieuwzględniono budynku mieszkalnego skarżącej, wynika z wykładni przepisów dotychczasowej ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym oraz jej aktów wykonawczych. W dotychczasowych przepisach nie określono bowiem literalnie, na jaki dzień przyjmuje się aktualność mapy stanowiącej podstawę do opracowania planu miejscowego. Nie oznacza to jednak, aby okoliczność ta mogła być dowolnie określana przez organy planistyczne gminy.

Zgodnie z art. 8 ust. 1 i 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, projekt planu miejscowego należało opracować w formie tekstowej i graficznej. Graficzną część projektu planu miejscowego, początkowo należało wykonać na aktualnej mapie sytuacyjno-wysokościowej, zawierającej granice władania gruntami, sporządzonej w skali odpowiadającej przedmiotowi ustaleń planu (§5 ust. 1 zarządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 30 grudnia 1994 r. w sprawie rodzajów i wzorów dokumentów stosowanych w pracach planistycznych, M.P 1995 r.Nr 30, poz. 40).

Sygn. akt IV SA/Wa 990/08

W dniu 23 stycznia 2002 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra infrastruktury z dnia 13 grudnia 2001 r. w sprawie dokumentów stosowanych w pracach planistycznych oraz wymaganych przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (Dz.U. z 2002 r. Nr 1, poz. 12, ze zm.), w którego §8 ust. 1 wskazano, że rysunek projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wykonuje się na mapie spełniającej warunki: poświadczonej za zgodność z oryginałem przechowywanym w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym, której treść zawiera dane sytuacyjno-wysokościowe oraz granice władania gruntami; w przypadku braku mapy łączącej te dane, z dopuszczeniem sporządzenia rysunku planu na mapie o niepełnej treści, z wykorzystaniem dodatkowych map zawierających pozostałe dane, oraz której skala odpowiada przedmiotowi i szczegółowości ustaleń projektu planu.

Z art. 18 ust. 2 pkt 4 i 6 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym wynika, iż projekt planu miejscowego podlegał uzgodnieniom z określonymi organami, a następnie wyłożeniu do publicznego wglądu, m.in. dla umożliwienia złożenia do niego protestów i zarzutów.

Powyższe wskazuje, iż aktualność graficznej części planu miejscowego nie mogła być odnoszona do chwili, w której następowało wyłożenie projektu planu do publicznego wglądu, lecz do czasu sprzed dokonywania uzgodnień projektu planu, skoro uzgodnienia te miały charakter wiążący i warunkowały przyjęcie określonych rozwiązań planistycznych w tym projekcie. Czynności dokonywane po uzgodnieniach mogły więc dotyczyć tej wersji aktualności mapy, która była przedmiotem uzgodnień.

W tym kontekście, zarzut skarżącej o braku naniesienia budynku mieszkalnego na projekcie planu miejscowego w chwili jego wyłożenia do publicznego wglądu został o tyle prawidłowo odrzucony, iż wskazano na fakt, że budynek ten wzniesiony został w trakcie procedury planistycznej. Również skarżąca wskazała w swoim piśmie z dnia 23 września 2007 r., że w budynku tym mieszka dopiero pięć lat, nie mając innego miejsca do zamieszkania. Natomiast procedura planistyczna podjęta został stosowną uchwałą Rady Miejskiej w K. w już 1996 r.

O ile więc uzasadnienie prawne zaskarżonej uchwały w tym zakresie nie jest prawidłowe, o tyle odrzucenie zarzutu dotyczącego braku aktualności mapy znajduje uzasadnienie w istniejących podstawach prawnych, przez co nie można z tego powodu zakwestionować tej części uzasadnienia, skoro istnieje obiektywna podstawa prawna umocowująca w owym czasie radę gminy do sporządzenia projektu planu miejscowego na mapach aktualnych sprzed wyłożenia tego projektu do publicznego wglądu.

W ocenie Sądu, również uzasadnienie faktyczne zaskarżonej uchwały w wystarczający sposób wyjaśnia przyczyny skorzystania przez Radę Miejską w K. z władczych uprawnień planistycznych wobec nieruchomości skarżącej, poprzez ustalenie przebiegu poszerzenia ulicy (...) w sposób obejmujący tym poszerzeniem część nieruchomości skarżącej.

Sygn. akt IV SA/Wa 990/08

Uzasadnienie tej uchwały jednoznacznie wskazuje na konieczność zapewnienia obsługi komunikacyjnej kilkusethektarowemu obszarowi przeznaczonemu do zurbanizowania przede wszystkim na cele mieszkaniowe, gdzie poszerzenie ulicy (...) uwzględnia uwarunkowania terenowe i funkcjonalne tej ulicy, jako mającej stanowić połączenie centrum miasta do skrzyżowania z projektowaną drogą główną. Ze względu właśnie na taką funkcję, położenie tej drogi na obszarze o znikomym dotychczas stopniu zurbanizowania zostało należycie w zaskarżonej uchwale wyjaśnione, jako uzasadniające jej poszerzenie, z racji że droga ta już istnieje, aniżeli wytyczanie nowego przebiegu innej drogi mającej pełnić tę funkcję. Nie bez znaczenia dla przyjęcia takiego rozwiązania jest wskazana w zaskarżonej uchwale okoliczność poniesienia znacznie wyższych kosztów przy wytyczaniu zupełnie nowej drogi, jako na gruntach w całości prywatnych, aniżeli poszerzenie już istniejącej drogi, chociaż także kosztem gruntów prywatnych.

Przy czym, co do określenia szerokości projektowanego poszerzenia pasa drogowego, nie zaś jezdni ulicy (...), prawidłowo wskazano na przepisy rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, w stosunku do których i tak zmniejszono rozmiar dopuszczalnego poszerzenia, z nakazanych 20 metrów do 18 metrów, jako możliwych do zastosowania w wyjątkowych przypadkach. Wskazano jednocześnie, iż jezdnia ulicy (...) nie ulegnie zbliżeniu do budynku mieszkalnego skarżącej, przez co nie można uznać za zasadne jej zarzutów o uciążliwości wobec konstrukcji tego budynku mającej pochodzić ze wzmożonego ruchu drogowego, skoro już dzisiaj dostępność tej drogi umożliwia korzystanie z niej przez wszystkich użytkowników.

Wystarczająco w zaskarżonej uchwale wyjaśniono także kwestię obsługi wodociągowo-kanalizacyjnej nieruchomości skarżącej, jako docelowo bazującej na stworzeniu w tym względzie infrastruktury dla całego obszaru przewidzianego do zurbanizowania.

Należy przy tym podkreślić, że urbanizacja i stopień jej intensywności na określonym obszarze nie może zależeć od woli niektórych tylko właścicieli nieruchomości znajdujących się na tym obszarze, lecz ma służyć wszystkim właścicielom nieruchomości danego obszaru. Stąd też, przeznaczanie określonych obszarów do urbanizacji, dla prawidłowego jej zrealizowania i w następstwie tego korzystania z nieruchomości po ich zabudowaniu w sposób najmniej uciążliwy dla otoczenia, zawsze wymaga zaprojektowania dla tego obszaru infrastruktury technicznej i komunikacyjnej, co należy do ustawowych i zarazem obowiązkowych zadań gminy.

Wbrew twierdzeniom skargi, powołanie w zaskarżonej uchwale przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym dotyczących możliwości zgłoszenia roszczeń przez skarżącą wobec gminy z racji utrudnień w

Sygn. akt IV SA/Wa 990/08

korzystaniu z nieruchomości na skutek ustaleń planu miejscowego, jest uprawnione, ponieważ art. 85 ust. 2 powołanej ustawy odsyła do stosowania przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym w kontekście niezakończonych procedur planistycznych do wejścia w życie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Roszczenia odszkodowawcze mogą być zatem zgłaszane na podstawie nowej ustawy mimo, że ich źródłem będą ustalenia planu miejscowego uchwalonego na podstawie wcześniejszej ustawy.

Nie ma natomiast znaczenia w sprawie zarzut skargi dotyczący nieprawidłowego wyłożenia do publicznego wglądu projektu planu miejscowego i prognozy jego oddziaływania na środowisko, ponieważ nie dotyczy on kwestii rozpatrzenia zarzutów skarżącej zawartych w jej piśmie z dnia 23 września 2007 r., pomijając, iż skarżąca w żaden sposób nie wykazała, aby odmówiono jej wglądu w tekstową część projektu planu miejscowego, np. poprzez pisemne zwrócenie się o jej udostępnienie. Z tych samych względów nie można uznać zarzutów skargi dotyczących procedowania podczas prac nad projektem planu miejscowego, ponieważ nie dotyczą zaskarżonej uchwały, lecz dotyczą samego projektu planu miejscowego. Sąd w niniejszej sprawie nie dokonuje jednak oceny poprawności podjęcia uchwały o planie miejscowym.

Mając powyższe na względzie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w sentencji wyroku.