Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1543/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2020-01-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 169 § 1i § 4
journal: Dz.U. 2019 poz 900
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 29 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi ,,A" z siedzibą w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 3 lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o uzupełnienie co do rozstrzygnięcia decyzji oddala skargę.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia 3 lipca 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 216 § 1, art. 239 w zw. z art. 169 § 1 i § 4, art. 168 § 2, art. 222 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900 - dalej jako "O.p."), po rozpatrzeniu zażalenia A Spółki z o.o. z siedzibą w G.– dalej jako "Skarżąca" lub "Spółka" na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 25 marca 2019 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Spółki o uzupełnienie co do rozstrzygnięcia decyzji z dnia 31 grudnia 2018 r. wydanej dla Spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2011 r. do grudnia 2012 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy:

Naczelnik US w dniu 31 grudnia 2018 r. wydał dla Spółki decyzję w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od stycznia 2011 r. do grudnia 2012 r.

Pismem z dnia 5 lutego 2019 r. Spółka wniosła, na podstawie art. 213 § 1 O.p., żądanie uzupełnienia co do rozstrzygnięcia ww. decyzji. Wniosek został podpisany przez doradcę podatkowego. Do wniosku załączono pełnomocnictwo szczególne, udzielone doradcy podatkowemu przez M. N.

Pismem z dnia 14 lutego 2019 r. Naczelnik US, działając na podstawie art. 169 O.p., wezwał Skarżącą do uzupełnienia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania braków formalnych wniosku o podpis osoby uprawnionej do reprezentowania Spółki. Organ wskazał, że z dokumentów złożonych do Sądu Rejonowego Wydział Gospodarczy KRS wynika, że M. N. nie jest członkiem zarządu Spółki i tym samym nie jest osobą uprawnioną do upoważnienia dorady podatkowego do reprezentacji Spółki w sprawie z odwołania od decyzji Naczelnika US z dnia 31 grudnia 2018 r. oraz w sprawie wniosku o uzupełnienie ww. decyzji co do rozstrzygnięcia. Wezwanie zawierało pouczenie, że nieuzupełnienie braków formalnych wniosku we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Postanowieniem z dnia 25 marca 2019 r. Naczelnik US w oparciu o art. 169 § 1 i 4 O.p. pozostawił wniosek bez rozpatrzenia, bowiem uznał, że w wyznaczonym terminie nie został złożony na wniosku podpis osoby uprawnionej do reprezentowania Skarżącej.

Pismem z dnia 16 kwietnia 2019 r. Skarżąca złożyła zażalenie, w którym zarzucając zaskarżonemu postanowieniu z dnia 25 marca 2019 r. naruszenie art. 169 § 4 i art. 213 O.p. poprzez bezzasadne pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku, wniosła o uchylenie postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W ocenie Spółki organ pierwszej instancji nie wyjaśnił stanu faktycznego, ponieważ błędnie ocenił, iż podanie nie spełniało wymogów określonych przepisami prawa, podczas gdy zgodnie z wydrukiem z KRS z dnia 5 lutego 2019 r. M. N. był osobą wchodzącą w skład zarządu Spółki, a każdy Członek Zarządu samodzielnie składa oświadczenia i podpisuje w imieniu Spółki.

Przedmiotowe zażalenie podpisał M. N. - dyrektor, członek zarządu. Do zażalenia załączono Krajowy Rejestr Sądowy prowadzony dla Spółki pod nr [...] - stan prawny na dzień 5 lutego 2019 r.

Dyrektor IAS w oparciu o art. 169 § 1 O.p. wezwał Spółkę do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie na nim podpisu osoby reprezentującej Spółkę w terminie 7 dni od doręczenia tego wezwania, bowiem uznał, że M. N., który podpisał zażalenie, nie jest członkiem zarządu Spółki, a więc nie jest uprawniony do podpisywania pism w imieniu ww. podmiotu.

W zakreślonym terminie, Skarżąca przedłożyła potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię protokołu obrad Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 5 lutego 2019 r., które obejmowały m.in. podjęcie uchwały w sprawie odwołania z zarządu A. I. i powołania M. N. do zarządu Spółki.

Postanowieniem z dnia 4 lipca 2019 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji.

Organ odwoławczy wskazał, że poprzez przedłożenie kopii protokołu obrad Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki, uzupełniono brak formalny zażalenia. Z powyższego protokołu wynika bowiem, że z dniem 5 lutego 2019 r. odwołano z zarządu A. I. i powołano M. N.. Zgodnie zaś z prowadzonym dla Spółki KRS każdy członek zarządu samodzielnie składa oświadczenia i podpisuje w imieniu Spółki. W konsekwencji M. N. był osobą upoważnioną do podpisania zażalenia. Wobec powyższego organ uznając, że braki formalne zażalenia zostały usunięte, przystąpił do rozpatrzenia sprawy.

Dyrektor IAS powołał treść art. 168 § 1 - § 3, art. 169 § 1, art. 138a § 1, art. 138e § 1 - § 3 i art. 138j § 1 pkt 2 i stwierdził, że w sprawie rozpoznawanej wniosek Spółki o uzupełnienia co do rozstrzygnięcia decyzji Naczelnika US podpisał doradca podatkowy, a do wniosku załączono pełnomocnictwo szczególne udzielone doradcy podatkowemu do reprezentowania Spółki w sprawie z odwołania od decyzji Naczelnika US z dnia 31 grudnia 2018 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług oraz w przedmiocie wniosku o uzupełnienie ww. decyzji co do rozstrzygnięcia. W imieniu Spółki opisane wyżej pełnomocnictwo podpisał M. N., który według zapisów KRS był uprawniony do reprezentowania tego podmiotu jako Członek Zarządu.

Powołując treść wyroku Sądu Najwyższego z dnia 4 września 2012 r., sygn. akt I UK 137/12 Dyrektor IAS stwierdził, że w niniejszej sprawie bezspornie ustalono na podstawie dokumentów rejestrowych, że na dzień sporządzenia wniosku o uzupełnienie co do rozstrzygnięcia decyzji oraz udzielenia doradcy podatkowemu pełnomocnictwa, tj. na dzień 5 lutego 2019 r., M. N. nie jest członkiem zarządu Spółki. Spółka ta bowiem w czerwcu 2016 r. wystąpiła do KRS o zmianę danych w zakresie informacji o osobach ją reprezentujących poprzez wpisanie A. I. jako osoby wchodzącej w skład organu reprezentacji - Prezesa. Wniosek ten podpisał A. I.. Do wniosku załączono protokół z dnia 29 marca 2016 r. dokumentujący podjęcie uchwały w przedmiocie odwołania z zarządu m.in. M. N. oraz oświadczenie A. I. z tego samego dnia o wyrażeniu zgody na powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu – Prezesa.

W tej sytuacji, w ocenie Dyrektora IAS, M. N. nie był upoważniony do podpisania w dniu 5 lutego 2019 r. pełnomocnictwa dla doradcy podatkowego, a w konsekwencji pełnomocnik nie był uprawniony do wystąpienia w imieniu Spółki z wnioskiem o uzupełnienie co do rozstrzygnięcia decyzji Naczelnika US.

Zdaniem Dyrektora IAS, wbrew zarzutom zażalenia organ pierwszej instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny sprawy i słusznie uznał, że wobec podpisania wniosku przez osobę nieumocowaną do dokonania tej czynności, należy na podstawie art. 169 § 1 O.p. wezwać Stronę do uzupełnienia braku formalnego podania poprzez złożenie na nim podpisu osoby uprawnionej do reprezentowania Spółki. Skoro w zakreślonym terminie nie uzupełniono braków formalnych wniosku, to pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia było zasadne.

Dyrektor IAS stwierdził, że z uchwały z dnia 5 lutego 2019 r. o powołaniu na członka zarządu Spółki M. N. nie było pośród dokumentów rejestrowych przedłożonych przez Spółkę w KRS, natomiast był tam wniosek Spółki o zmianę danych w zakresie informacji o osobach ją reprezentujących poprzez wpisanie A. I. jako osoby wchodzącej w skład organu reprezentacji - prezesa. Dokumenty te weryfikował organ pierwszej instancji w dniu 13 lutego 2019 r., a więc na dzień przed wystosowaniem wezwania do usunięcia braku formalnego wniosku Strony. Trudno także, przyjąć, że M. N. nie był świadomy zmian w zarządzie skoro został wybrany na Przewodniczącego Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników, podczas którego odwołano go z zarządu Spółki, co potwierdził podpisem złożonym pod uchwałą z dnia 29 marca 2016 r. Niezależnie od powyższego, w sprawie istotne jest ustalenie, iż Strona wezwana przez Naczelnika US nie uzupełniła braku formalnego podania we wskazanym terminie. Przy czym, zdaniem organu odwoławczego, przedłożenie na etapie postępowania zażaleniowego opisanej wyżej uchwały z dnia 5 lutego 2019 r. nie może mieć wpływu na podjęte w sprawie rozstrzygnięcie, bowiem uzupełnienie braku formalnego po terminie traktuje się na równi z jego nieuzupełnieniem.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Dyrektora IAS z dnia 3 lipca 2019 r. i zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania w sprawie.

Wydanemu rozstrzygnięciu Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 169 § 1 i 4 oraz art. 168 § 2 pkt 2 O.p.

W uzasadnieniu Skarżąca stwierdziła, że braki formalne wniosku uzupełniła, a M. N., zgodnie z przedłożonym dokumentem powołania, był upoważniony do działania w imieniu Spółki.

W odpowiedzi za zarzuty zawarte w skardze Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:

Skarga nie jest zasadna.

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W świetle art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.).

Przeprowadzając taką kontrolę, sąd zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Może więc dokonać oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia także w innym zakresie niż zakres, w jakim zakwestionowała postanowienie strona skarżąca. Nie oznacza to jednak, że Sąd jest władny wydać rozstrzygnięcie co do istoty sprawy wyręczając w tym organ administracji. Niedopuszczalne jest zatem stwierdzenie, że odwołanie zostało wniesione w terminie, czy przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nawet gdyby skarga okazała się zasadna.

W niniejszej sprawie sytuacja taka nie miała miejsca, dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, rozpoznając sprawę w tak zakreślonej kognicji, stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie zostało wydane z uchybieniami, które spowodowałyby konieczność jego uchylenia.

Należy również wskazać, że w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.

Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest postanowienie z dnia 3 lipca 2019 r., którym Dyrektor IAS utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika US z dnia 25 marca 2019 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku Spółki o uzupełnienie co do rozstrzygnięcia decyzji z dnia 31 grudnia 2018 r. wydanej dla Spółki w przedmiocie podatku od towarów i usług za wskazany okres, a kwestię sporną w niniejszej sprawie stanowi prawidłowość pozostawienia bez rozpatrzenia złożonego na podstawie art. 213 § 1 O.p. wniosku o uzupełnienie co do rozstrzygnięcia wskazanej decyzji Naczelnika US.

Stan faktyczny nie budzi wątpliwości, bowiem z materiału dowodowego wprost wynika, że wniosek Skarżącej z dnia 5 lutego 2019 r. podpisał doradca podatkowy działający na podstawie pełnomocnictwa szczególnego z dnia 5 lutego 2019 r. udzielonego przez M. N., który według zapisów KRS Spółki był uprawniony do reprezentowania tego podmiotu jako członek zarządu, jednakże na podstawie dokumentów rejestrowych Skarżącej bezspornie ustalono, że na dzień sporządzenia przedmiotowego wniosku oraz udzielenia wskazanego pełnomocnictwa, tj. na dzień 5 lutego 2019 r., M. N. nie był członkiem zarządu Spółki. Skarżąca bowiem w czerwcu 2016 r. wystąpiła do KRS o zmianę danych w zakresie informacji o osobach ją reprezentujących poprzez wpisanie A. I. jako osoby wchodzącej w skład organu reprezentacji - prezesa. Wniosek ten podpisał A. I. Do wniosku załączono protokół z dnia 29 marca 2016 r. dokumentujący podjęcie uchwały w przedmiocie odwołania z zarządu m.in. M. N. oraz oświadczenie A. I. z tego samego dnia o wyrażeniu zgody na powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu – prezesa.

Mając powyższe na uwadze Sąd stwierdził, że prawidłowo organ skonstatował, że w tej sytuacji M. N. nie był upoważniony do podpisania w dniu 5 lutego 2019 r. pełnomocnictwa dla doradcy podatkowego, który w konsekwencji nie był uprawniony do wystąpienia w imieniu Spółki z wnioskiem o uzupełnienie co do rozstrzygnięcia wskazanej decyzji Naczelnika US.

W ocenie Sądu, organ odwoławczy zasadnie przyjął, iż organ pierwszej instancji prawidłowo uznał, że wobec podpisania wniosku przez osobę nieumocowaną do dokonania tej czynności, należy na podstawie art. 169 § 1 O.p. wezwać Skarżącą do uzupełnienia braku formalnego podania poprzez złożenie na nim podpisu osoby uprawnionej do reprezentowania Spółki – w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania oraz pouczyć, iż nieuzupełnienie braków formalnych wniosku we wskazanym terminie spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia.

Zdaniem Sądu z prawidłowo zgromadzonego i właściwie ocenionego materiału dowodowego bezsprzecznie wynika, że wezwanie doręczono Spółce w dniu 2 marca 2019 r., natomiast w wyznaczonym terminie Skarżąca nie uzupełniła braków formalnych wniosku. W tej sytuacji zasadnie Naczelnik US pozostawił wniosek bez rozpatrzenia.

Sąd aprobuje stanowisko, że w przypadku, gdy podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, o których mowa w art. 168 § 2 O.p. - a niewątpliwie wniesienie podania w imieniu spółki przez osobę nieupoważnioną do jej reprezentacji nie spełnia takich wymogów - należy wezwać podatnika do usunięcia braków formalnych tego żądania w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia (art. 169 § 1 O.p.). Zatem jeśli strona nie dopełni powyższego, jej podanie pozostawia się bez rozpatrzenia, tak jak prawidłowo uczynił to organ pierwszej instancji w niniejszej sprawie.

Końcowo Sąd stwierdził, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że M. N. był osobą upoważnioną do podpisania zażalenia na postanowienie Naczelnika US z dnia 25 marca 2019 r., gdyż z potwierdzonej za zgodność z oryginałem kopii protokołu obrad Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 5 lutego 2019 r. wynika, że podjęto uchwałę w sprawie odwołania z zarządu A. I. i powołania M. N. do zarządu Spółki.

Powyższe oznacza, że Spółka uzupełniła brak formalny zażalenia na postanowienie organu pierwszej instancji, co jednak nie może być utożsamione z uzupełnieniem braku formalnego wniosku z dnia 5 lutego 2019 r. o uzupełnienie co do rozstrzygnięcia decyzji Naczelnika US z dnia 31 grudnia 2018 r., do uzupełnienia którego wzywał Skarżącą Naczelnik US w piśmie z dnia 14 lutego 2019 r.

Tego braku formalnego Skarżąca nie uzupełniła, co skutkowało pozostawieniem

wniosku bez rozpatrzenia, o czym prawidłowo orzekł organ pierwszej instancji.

Przy czym, jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu, przedłożenie na etapie postępowania zażaleniowego opisanej wyżej uchwały z dnia 5 lutego 2019 r. nie może mieć wpływu na podjęte rozstrzygnięcie, gdyż uzupełnienie braku formalnego po terminie traktuje się na równi z jego nieuzupełnieniem.

Mając powyższe Sąd stwierdził, że rozstrzygnięcie Dyrektora IAS było właściwe, a zarzuty Skarżącej zawarte w skardze, stanowią wyłącznie polemiką z prawidłowym stanowiskiem organu

W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi jako pozbawionej uzasadnionych podstaw.