Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 3345/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-02-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 138 par. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Linkowski Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Piotr Niewiński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2015 r. sprawy ze skargi K. R. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, ze uchylona decyzja nie podlegają wykonaniu; 3. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego K. R. kwotę 377 (trzysta siedemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (zwany dalej "organem", "GITD") decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...], po rozpoznaniu wniosku K. R. (zwanego dalej skarżącym) o ponowne rozpoznanie sprawy od decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3.000 złotych, utrzymał decyzję wydaną w I instancji w mocy.

Organ działał na podstawie art. 127 § 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.; dalej "Kpa."), art. 13 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 13k ust. 1 pkt 1, art. 13k ust. 4 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej "udp.") oraz załącznika nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433), art. 50 pkt 1 lit. j), art. 51 ust. 6 pkt 1 lit. b), art. 51 ust. 7 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r" poz. 1265 ze zm.; dalej "utd.").

GITD wskazał, że podstawę faktyczną wydania decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. nakładającej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 9.000 zł stanowiło wykonywanie przejazdu po drodze krajowej wymienionej w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 80, poz. 433; dalej "rozporządzenie"), bez uiszczenia opłaty elektronicznej, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp., w dniu [...] stycznia 2012 r. o godzinach: 0:41, 3:55 i 7:11, odpowiednio na odcinku płatnej drogi ekspresowej [...], odcinku autostrady [...] (węzeł [...] - węzeł [...]).

Skarżący złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, zarzucając organowi naruszenie przepisów prawa materialnego oraz celowe dopuszczenie do długotrwałego wykonywania przejazdu celem zmultiplikowania sankcji. Podkreślił, że nie był świadomy obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd drogą krajową [...] i autostradą [...], dlatego nie posiadał w pojeździe urządzenia viaBox. Stwierdził, że został poinformowany przez kontrolującego, że pojazd był wcześniej monitorowany podczas przejazdu po drogach krajowych i dopuszczono go do długotrwałej jazdy, co skutkowało nałożeniem kary pieniężnej w wysokości 9.000 złotych. Skarżący wniósł o przeprowadzenie na tę okoliczność dowodów w postaci przesłuchania strony oraz świadka, tj. E. S., córki skarżącego jadącej w pojeździe poddanym kontroli. Zdaniem skarżącego, z przepisu art. 13k ust. 1 pkt 1 wynika, że za nieuiszczenie opłaty elektronicznej nakłada się karę w wysokości 3.000 złotych, a nie jej wielokrotności. W opinii skarżącego, przepis nie dopuszcza karania za przejazd po poszczególnych odcinkach drogi krajowej pomiędzy punktami poboru opłat. Nadto zarzucił, że brak było na drodze odpowiedniego oznakowania wskazującego na obowiązek uiszczenia opłaty elektronicznej. Wobec powyżej sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania.

W pismach z dnia [...] marca 2012 r., [...] czerwca 2012 r., [...] lipca 2012 r. oraz [...] sierpnia 2012 r. skarżący stwierdził, że nie ma możliwości realizacji przysługującego mu na podstawie art. 10 § 1 Kpa. prawa do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie dowodów i materiałów, ponieważ organ w żaden sposób nie ustosunkował się do treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.

GITD postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. z urzędu wyłączył do odrębnych postępowań sprawę w zakresie nałożenia poszczególnych kar pieniężnych w wysokości 3.000 złotych za przejazdy po odcinkach płatnych dróg krajowych bez uiszczenia opłaty w dniach: [...] stycznia 2012 r. o godz. 0:41, droga ekspresowa [...], bramownica typu PEF nr [...], nadając sprawie numer [...] oraz [...] stycznia 2012 r. o godz. 3:55, autostrada [...], bramownica typu PEF nr [...], nadając sprawie numer [...].

Organ ponownie rozpoznając sprawę przypomniał, że w dniu [...] stycznia 2012 r. o godz. 7:15 w K., na autostradzie [...], upoważniony inspektor Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymał do kontroli mobilnej zespół pojazdów, tj. samochód marki [...] o nr rej. [...] wraz z przyczepą o nr rej. [...], którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 t. W toku kontroli stwierdzono, że ww. pojazd nie był wyposażony w urządzenie służące do poboru opłat elektronicznych (jednostkę viaBox). Wskazano w związku z tym, że przejazd w dniu [...] stycznia 2012 r. o godz. 3:55 po odcinku płatnej autostrady [...] (zarejestrowany przez bramownicę typu PEF nr [...]) wykonywany był bez wniesienia opłaty określonej w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp.

Organ zauważył, że elektroniczny system poboru opłat z dniem 1 lipca 2011 r. zastąpił system "winietowy". Obowiązek ponoszenia powyższej opłaty spoczywa na korzystającym z dróg krajowych lub ich odcinków, natomiast sankcja za naruszenie tego obowiązku nakładana jest na kierującego pojazdem, na co wskazuje wykładnia normy prawnej - art. 13k ustawy o drogach publicznych.

W myśl art. 5 ust. 1 udp. do dróg krajowych zalicza się:

1) autostrady i drogi ekspresowe oraz drogi leżące w ich ciągach do czasu wybudowania autostrad i dróg ekspresowych;

2) drogi międzynarodowe;

3) drogi stanowiące inne połączenia zapewniające spójność sieci dróg krajowych;

4) drogi dojazdowe do ogólnodostępnych przejść granicznych obsługujących ruch osobowy i towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów) lub wyłącznie ruch towarowy bez ograniczeń ciężaru całkowitego pojazdów (zespołu pojazdów);

5) drogi alternatywne dla autostrad płatnych;

6) drogi stanowiące ciągi obwodnicowe dużych aglomeracji miejskich;

7) drogi o znaczeniu obronnym.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp., korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. — Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.), za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

Stosownie do treści art. 13k ust. 1 pkt 1 udp. za przejazd po drodze krajowej kierującemu pojazdem samochodowym, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, za który pobiera się opłatę elektroniczną: bez uiszczenia tej opłaty - wymierza się karę pieniężną w wysokości 3.000 zł.

GITD wskazał, że zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedla ustalony stan faktyczny. Wynika z tego materiału, że pojazd samochodowy, którego kierowcą był skarżący poruszał się po drodze wymienionej w rozporządzeniu i za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp.

Zdaniem GITD, okoliczności podniesione przez skarżącego nie mogą stanowić podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za wykonywanie przewozu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Ustawodawca nie przewidział bowiem okoliczności pozwalających na odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązków określonych w art. 13k ust. 1 i 2 udp. w przypadku nieuiszczenia opłaty elektronicznej. Z tych względów, jak podał organ, przyczyny, z powodu których opłata nie została uiszczona nie są okolicznościami istotnymi dla rozpoznania sprawy administracyjnej. Kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów ustawy o drogach publicznych są nakładane na podstawie obiektywnie stwierdzonych naruszeń. Organ podkreślił, że obowiązek w zakresie ponoszenia opłat elektronicznych został ustalony w ustawie z dnia 7 listopada 2008 r. o zmianie ustawy o drogach publicznych oraz niektórych innych ustaw. Stosownie do art. 9 tejże ustawy przepisy ustanawiające powyższy obowiązek weszły w życie z dniem 1 lipca 2011 r. Ustawodawca przewidział zatem ponad trzyletni okres vacatio legis. W związku z tym, w ocenie organu, skarżący miał wystarczająco czasu na zaznajomienie się z nowymi rozwiązaniami prawnymi.

Jak podał GITD, wyodrębniono sprawy administracyjne za przejazdy opisane w protokole kontroli, bowiem każda z nich stanowi odrębną podstawę do nałożenia kary pieniężnej, tj. odrębną indywidualną sprawę administracyjną wymagającą rozstrzygnięcia w drodze decyzji administracyjnej (art. 1 pkt 1 Kpa.). Ustawodawca nie przewidział możliwości sumowania kar pieniężnych za kilka naruszeń stanowiące odrębne sprawy administracyjne w rozumieniu art. 1 pkt 1 Kpa., za naruszenia opisane w art. 13k ust. 1 i 2 udp. w jednej decyzji administracyjnej. Z tych względów, jak podkreślił organ, należało wszcząć tyle postępowań administracyjnych ile w protokole kontroli stwierdzono przejazdów, za które nie uiszczono opłat elektronicznych, aby każda stanowiła podstawę do wydania odrębnej decyzji. Przy wszczęciu kilku postępowań administracyjnych organ kierował się następującymi okolicznościami:

- dniem popełnienia naruszenia,

- odcinkiem drogi krajowej, za który istnieje obowiązek uiszczania opłaty elektronicznej,

- czasem popełnienia naruszenia.

W ocenie organu, odmienność którejkolwiek z powyższych przesłanek przesądza o fakcie dokonania odrębnego przejazdu, za który pobierana jest odrębna opłata elektroniczna. Okoliczności niniejszej sprawy świadczą o dokonaniu innego naruszenia przez kierującego pojazdem, które polega na naruszeniu obowiązku w innym stanie faktycznym, co do miejsca (inny odcinek) lub czasu, a zatem stanowi odrębną indywidualną sprawę administracyjną, która powinna zostać załatwiona osobną decyzją administracyjną.

Jak wskazał GITD, obowiązujący system pozwala na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia, tzw. viaBox. Brak zainstalowania w pojeździe tego urządzenia, w toku wykonywania przejazdu po drogach wskazanych w załączniku nr 1 i 2 do rozporządzenia, skutkuje tym, że opłata elektroniczna nie zostaje uiszczona, zaś organ administracji publicznej obowiązany jest do wymierzenia kierującemu pojazdem samochodowym kary administracyjnej, zgodnie z dyspozycją wyrażoną w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp.

Mając powyższe na uwadze organ uznał, że kierujący pojazdem niezaopatrzonym w urządzenie viaBox nie powinien poruszać się po odcinkach dróg krajowych, o których mowa w ww. rozporządzeniu. W niniejszych sprawach skarżący wykonywał przewóz po płatnym odcinku drogi krajowej, nie posiadając w pojeździe wspomnianego urządzenia, co uniemożliwiło mu wniesienie stosownej opłaty i w konsekwencji zobligowało organ do wymierzenia kar pieniężnych z tytułu tego naruszenia w każdej ze spraw wszczętych na skutek przeprowadzonej w dniu [...] stycznia 2012 r. kontroli.

Skargę na powyższą decyzję GITD z dnia [...] lutego 2013 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, reprezentowany przez radcę prawnego, wnosząc o uchylenie tej decyzji, jak i decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r.

Skarżący sformułował zarzuty naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, w postaci:

1. naruszenia art. 2 Konstytucji RP w zw. z art. 13 ust. 1 pkt 3 i art. 13k ust. 1 pkt 1 udp., poprzez bezpodstawne i wydane na zasadzie automatyzmu nałożenie na skarżącego sankcji administracyjnej niezależnie od przyczyn, które spowodowały niewykonanie przez niego obowiązku prawnego, wynikającego z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp., a spowodowanego przez brak należytej informacji o obowiązku ponoszenia opłat, w tym braku oznaczenia wjazdu na drogę płatną obciążoną opłatą, którą poruszał się skarżący;

2. naruszenia art. 13k ust. 1 pkt 1 udp., poprzez jego błędną interpretację, polegającą na nałożeniu na skarżącego kary, uzależnionej od ilości kontroli stacjonarnych, dokonanych przez przyrządy kontrolne podczas jednego przejazdu po drodze krajowej, a zatem dokonania wykładni błędnej i niekorzystnej dla skarżącego.

Postawił też zarzuty naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.:

1. art. 8 oraz art. 9 Kpa., poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracyjnych oraz zasady informowania poprzez nałożenie na skarżącego kary pieniężnej przy braku należytej informacji o obowiązku ponoszenia opłat, w tym braku oznaczenia wjazdu na odcinki dróg płatnych obciążone opłatą, którymi poruszał się skarżący, co uniemożliwiło mu wybór innej trasy nie obciążonej opłatą oraz poprzez brak zatrzymania skarżącego przez mobilną jednostkę kontrolną niezwłocznie po stwierdzeniu braku uiszczenia opłaty za przejazd drogą płatną przez skarżącego;

2. art. 10 § 1 Kpa. i art. 81 Kpa., poprzez ich niezastosowanie, polegające na uniemożliwieniu stronie wzięcia czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego oraz uniemożliwienie jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji administracyjnej;

3. art. 7 Kpa. w zw. z art. 75, art. 77 i art. 78 Kpa., poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej poprzez odmowę przeprowadzenia żądanych przez stronę dowodów na okoliczności istotne dla sprawy i uzupełnienia postępowania dowodowego w zakresie wnioskowanym przez stronę oraz naruszenie obowiązku zebrania całego materiału dowodowego, w wyniku czego w sposób wadliwy ustalono stan faktyczny sprawy, co niewątpliwie miało istotny wpływ na wynik postępowania;

4. art. 107 § 3 Kpa. w zw. z art. 8 i art. 9 Kpa., poprzez brak zawarcia przez organ administracyjny w uzasadnieniu decyzji wydanej w II instancji przyczyn, z powodu których organ nie dopuścił dowodów wnioskowanych przez stronę oraz poprzez brak wskazania w uzasadnieniu decyzji wydanej w I instancji dowodów, na których organ się oparł, przez co naruszona została zasada pogłębiania zaufania obywateli do organów administracyjnych oraz zasada informowania;

5. art. 104 Kpa. w zw. z art. 127 § 3 Kpa. i art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie w jednej sprawie administracyjnej dotyczącej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy trzech decyzji administracyjnych utrzymujących w mocy decyzję wydaną w I instancji.

W uzasadnieniu skargi skarżący rozwinął ww. zarzuty, przedstawiając na tę okoliczność obszerną argumentację.

W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

W dniu [...] lutego 2015 r. organ wniósł o przeprowadzenie dowodu z pisma Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad z dnia [...] stycznia 2014 r. na okoliczność prawidłowego oznakowania w dniu przejazdu odcinka drogi krajowej [...], węzeł [...] - węzeł [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była skarga na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2013 r., utrzymująca w mocy zaskarżoną przez stronę decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. [...], którą to decyzją nałożono na stronę karę pieniężną w wysokości 9 000 zł.

W niniejszej sprawie skarżący złożył w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż zgodnie z treścią art. 127 § 3 i 4 Kpa. w niniejszej sprawie występuje tzw. prawo remonstracji (art. 127 § 3 i 4) i domagał się ponownego rozpatrzenia sprawy, której zakres przedmiotowy wyznaczony został decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r., a więc sprawy, w której został ukarany karą w wysokości 9 000 zł, za trzy naruszenia wskazane w uzasadnieniu przedmiotowej decyzji.

W tym miejscu należy stanowczo podkreślić, że przedmiotem decyzji wydanej na skutek wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, w ocenie Sądu, może być jedynie sprawa rozstrzygnięta decyzją wydaną w I instancji. Decyzja organu rozpatrującego wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotycząca decyzji, która nie była przedmiotem wniosku, jest co najmniej nieprawidłowa w swej treści, a nawet nieważna z przyczyny rażącego naruszenia prawa.

W niniejszej sprawie na skutek złożonego wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ doszedł do wniosku, że błędnie wydał jedną decyzję, w której nastąpiło połączenie trzech odrębnych spraw administracyjnych dotyczących nieuiszczenia trzech opłat elektronicznych, gdyż ustawodawca nie przewidział możliwości sumowania kar administracyjnych.

Postanowieniem z dnia [...] października 2012 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego działając na podstawie art. 123 Kpa. z urzędu wyłączył do odrębnych postępowań sprawę nr [...] w zakresie nałożenia ww. decyzją poszczególnych kar pieniężnych w wysokości 3000 (trzy tysiące) złotych za przejazdy po odcinkach płatnych dróg krajowych bez uiszczenia opłaty w dniach:

1. [...] stycznia 2012 r. godz. 0:41 droga ekspresowa [...], bramownica typu PEF nr [...] - nadając sprawie numer [...],

2. [...] stycznia 2012 r. godz. 3:55 autostrada [...], bramownica typu PEF nr [...] - nadając sprawie numer [...].

Wydawanie takich postanowień zostało zaakceptowane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny między innymi w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 1861/12, pogląd tam wyrażony podzielił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku II GSK 1210/13 wskazując jednocześnie, że w wypadku połączenia w jednej decyzji kilku kar rozpatrując sprawę ponownie organ winien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 Kpa. Mając powyższe na uwadze Sąd orzekający w niniejszej sprawie wskazuje, że w wypadku rozdzielenia (wyłączenia do odrębnego postępowania) decyzji z dnia [...] stycznia 2012 r. na trzy odrębne postępowania organ winien uwzględnić swoje działania w komparycji zaskarżonych decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. o nr [...], o nr [...], o nr [...].

Tymczasem, w ocenie składu orzekającego, w tej sprawie komparycje tych rozstrzygnięć nie są jasne, z jednej strony bowiem organ wskazuje w nich na decyzję z dnia [...] stycznia 2012 r. o nr [...] Głównego Inspektora Transportu Drogowego, dalej jednak pisze, że jest to decyzja o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 zł z tytułu nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd w dniu [...] stycznia 2012 r. o godz. 3:55 po odcinku autostrady [...], węzeł [...] – węzeł [...], która to decyzja jako decyzja wydana jako pierwsza nie istnieje. Na zakończenie natomiast organ wskazuje, że utrzymuje zaskarżoną decyzje w mocy.

Odnosząc się do przedstawionej komparycji zaskarżonej decyzji z dnia [...] lutego 2013 r. o nr [...] na wstępie Sąd wskazuje, że osnowa decyzji jest jednym z najistotniejszych jej elementów, bowiem wyraża rezultat stosowania normy rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. W osnowie decyzji powinno być wprost wyrażone rozstrzygnięcie, bowiem nie można go ani domniemywać, ani wyprowadzać z treści uzasadnienia.

W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie, w kontekście wyłączenie do odrębnego postępowania spraw dotyczących przejazdów w dniu [...] stycznia 2012 r. o godz. 0:41 drogą ekspresową [...] i w dniu [...] stycznia 2012 r. o godz. 3:55 autostrady [...], należy uznać, że z komparycji zaskarżonej decyzji nie można wywieść jaka decyzja została przez organ utrzymana w mocy. Powyższe wynika z faktu, że z jednej strony organ wskazuje, że decyzja z dnia [...] stycznia 2012 r. jest decyzją o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 3000 zł, co nie jest prawdą, gdyż decyzja, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczyła kary 9000 zł, dopiero na dalszym etapie doszło do jej rozdzielenia. Z drugiej natomiast strony organ utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (trzema decyzjami wydanymi w wyniku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy). Sąd podkreśla, że zastosowanie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. w postępowaniu z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy jest możliwe tylko w wypadku decyzji niewadliwych.

Skład orzekający w sprawie domyśla się, że organowi chodzi o utrzymanie w mocy decyzji w zakresie kary 3000 zł dotyczącej konkretnego przejazdu jednak, jak wyżej wskazano, rozstrzygnięcia zawartego w komparycji decyzji nie można opierać na domniemaniach.

Mając na względzie przytoczony powyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego o sygn. akt II GSK 1210/13 z dnia 30 września 2014 r. Sąd stoi na stanowisku, że jako podstawę rozstrzygnięcia organ wskazać powinien art. 138 § 1 pkt 2 Kpa.

Wyłączając, na etapie postępowania zainicjowanego wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy, poszczególne sprawy administracyjne do odrębnego rozpoznania organ wydając decyzje w drugiej instancji winien zastosować art. 138 § 1 pkt 2 i uchylić zaskarżoną decyzję w części dotyczącej konkretnego przejazdu określającego daną sprawę administracyjną i w tym zakresie orzec co do istoty sprawy, albo uchylając w części umorzyć w tym zakresie postępowanie.

W niniejszej sprawie organ naruszył w ocenie Sądu art. 138 § 1 pkt 1 Kpa., ponieważ utrzymał w mocy decyzję wadliwą, a także art. 107 § 1 Kpa., gdyż z zaskarżonej decyzji nie można wywieść prawidłowego rozstrzygnięcia.

Rozpatrując ponownie sprawę organ zastosuje się do wyżej wskazanych rozwiązań.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję, o niewykonalności orzekł w oparciu o art. 152 p.p.s.a. a o kosztach w oparciu o art. 200 p.p.s.a.