Postanowienie WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 1426/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2018-02-12 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: odrzucono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi
Powołane przepisy: article: art. 87 par 5 w zw. z art. 88
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Maria Zawadzka po rozpoznaniu w dniu 12 luty 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. K. na pismo Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 17 grudnia 2015 r., znak [...] w przedmiocie odmowy usunięcia 6 punktów wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego postanawia: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 11 grudnia 2015 r. B. K. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP z wnioskiem o wyjaśnienie, na podstawie jakiego tytułu wykonawczego przypisano mu 6 punktów za wykroczenie popełnione w dniu 25 lipca 2013r. na ul. [...] w K., zaprzeczając, aby popełnił takie wykroczenie. W związku z tym wniósł o cofnięcie wniosków o sprawdzenie kwalifikacji i badania psychologiczne oraz o zmniejszenie liczby punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego.

Pismem z dnia 17 grudnia 2015 r. Zastępca Naczelnika Wydziału Ruchu Drogowego KWP, odmówił zmniejszenia liczby punktów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 13 stycznia 2016 r.

Pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o usunięcie 6 punktów karnych, które jego zdaniem zostały mu bezpodstawnie przypisane za wykroczenie z dnia 17 marca 2014 r., którego – jaki twierdzi skarżący – nie popełnił.

W odpowiedzi na ww. wezwanie pismem z dnia 27 września 2016r. Naczelnik Wydziału Ruchu Drogowego KWP odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego.

Powyższe zostało doręczone skarżącemu w dniu 10 października 2016 r.

W dniu 13 listopada 2017 r. skarżący wniósł do tut. Sądu skargę na odmowę usunięcia 6 punktów wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. W skardze zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi argumentując, że zarówno w zaskarżonym akcie jak i w odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nie został pouczony przez organ o procedurze odwoławczej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest niedopuszczalny i podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności Sąd podkreśla, że w zakresie trybu i terminu wniesienia skargi w niniejszej sprawie zastosowanie znajdą przepisy określone w art. 52 § 3 i 53 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Powołane przepisy stosuje się w niniejszej sprawie w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., wobec treści art. 17 ust.2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2017.935) oraz art. 18 tej ustawy. Art. 17 ust. 2 ustawy nowelizacyjnej stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy. Zgodnie z art. 18 ustawy nowelizacyjnej weszła ona w życie z dniem 1 czerwca 2017r. Skarga skarżącego dotyczy aktu wydanego przed wskazana datą, co uzasadnia zastosowanie tych przepisów w ww. brzmieniu.

Zgodnie z treścią art. 52 § 1 i § 3 P.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.

Jednocześnie zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a. w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.

Mając na uwadze powyższe przepisy Sąd w pierwszej kolejności stwierdza, że skarga w niniejszej sprawie została wniesiona z uchybieniem terminu. Skarżący zaskarżył akt organu z dnia 17 grudnia 2015 r. o odmowie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców. Skarżący dowiedział się o wydaniu tego aktu w dniu 13 stycznia 2016 r. (wtedy też mu go doręczono). Od tego czasu miał 14 dni na skierowanie do właściwego organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Tymczasem w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy nastąpiło to dopiero pismem z dnia 31 sierpnia 2016 r., a zatem ponad pół roku po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 P.p.s.a. w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie.

Następnie odpowiedź organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa nastąpiła pismem z dnia 27 września 2016 r., doręczonym skarżącemu w dniu 10 października 2016 r., a zatem skarga powinna zostać wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, tj. do dnia 9 listopada 2016 r., a nastąpiło to dopiero w dniu 13 listopada 2017 r.

Stosownie do treści art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócić jej termin. Po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych ( art. 87 § 5 P.p.s.a.). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym ( art. 88 P.p.s.a.).

Z treści art. 87 § 5 P.p.s.a. wynika, że ma on jedynie na względzie rozstrzygnięcie, czy przywrócenie uchybionego terminu w okolicznościach danej sprawy jest w ogóle dopuszczalne. Rozstrzygnięcie o przywróceniu terminu zapada natomiast na podstawie art. 86 § 1 po spełnieniu przesłanek przewidzianych w tym przepisie. Innymi słowy, sąd bada przede wszystkim dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu w kontekście treści art. 88 P.p.s.a., a następnie przystępuje do badania zasadności wniosku (spełnienia ustawowej przesłanki braku winy w uchybieniu terminowi). Podobnie interpretuje to zagadnienie A. Nędzarek, którego zdaniem termin roczny określony w przepisie art. 87 § 5 p.p.s.a. na złożenie wniosku o przywrócenie terminu należy do przesłanek jego dopuszczalności. Wniosek złożony po tym terminie podlegać więc będzie odrzuceniu jako niedopuszczalny na podstawie art. 88 p.p.s.a., chyba że zachodzi przypadek wyjątkowy (A. Nędzarek, Wymogi procesowe..., s. 72–90).

W niniejszej sprawie, jak to powyższej wskazano skarga powinna zostać wniesiona w terminie 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa tj. do dnia 9 listopada 2016 r., a nastąpiło to dopiero w dniu 13 listopada 2017 r. A zatem zawarty w skardze wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie roku od uchybionego terminu. Skarżący nie wskazał żadnych wyjątkowych okoliczności, a Sąd nie dopatrzył, takich okoliczności uzasadniających dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi po upływie roku od jego uchybienia.

Sąd podkreśla, że w argumentacji wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi skarżący powołał się na brak pouczenia go przez organ o istniejącej procedurze dotyczącej wyczerpania środków odwołania. Zdaniem Sądu argument ten nie wskazuje na wyjątkowy przypadek wymagany w art. 87 § 5 P.p.s.a.

W tym stanie rzeczy Sąd orzekł jak w sentencji postanowienie na podstawie art. 87 § 5 w zw. z art. 88 P.p.s.a.