Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 1067/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-12-01 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6559
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Arkadiusz Tomczak (spr.), Protokolant st. specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2014r. sprawy ze skargi S. w S. na postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] marca 2014r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku; oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi złożonej w imieniu grupy producentów rolnych – S. w S. (dalej "grupa", "strona", lub "skarżąca") jest postanowienie Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: "Prezes ARiMR") nr [...] z [...] marca 2014 r. utrzymujące postanowienie nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] stycznia 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 w okresie od 21 czerwca 2012 r. do 20 czerwca 2013 r., tj. za drugi rok działalności.

Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym:

S. w S. w dniu [...] czerwca 2011 r. decyzją Marszałka Województwa [...] znak: OW – [...] została wpisana do rejestru grup producentów rolnych prowadzonego przez Marszałka Województwa na podstawie art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r. Nr 88 poz. 983 ze zm.).

Decyzją nr [...] z [...] lipca 2011 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa przyznał S. w S. pomoc finansową na wspieranie grup producentów rolnych w okresie od 21 czerwca 2011 r. do 20 czerwca 2016 r. Decyzja ta została przesłana J. B. jako reprezentującemu grupę (k. 16 akt administracyjnych).

W dniu 30 lipca 2013 r. w [...] Oddziale Regionalnym ARiMR został złożony przez skarżącą wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 za okres od 21 czerwca 2012 r. do 20 czerwca 2013 r., tj. za drugi rok korzystania z pomocy.

Następnie w dniu 2 sierpnia 2013 r. grupa złożyła do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR pismo z wyjaśnieniami dotyczącymi przyczyn uchybienia terminowi do złożenia wniosku o płatność. Do pisma dołączono cztery zaświadczenia lekarsko - weterynaryjne.

W dniu 7 sierpnia 2013 r. skarżąca złożyła kolejne pismo uzupełniające wraz z zaświadczeniem lekarskim dotyczącym J. B. oraz kartą informacyjną jego leczenia szpitalnego z dnia 1 czerwca 2010 r.

Kolejne pismo z wyjaśnieniami strona złożyła w dniu 8 sierpnia 2013 r., dołączając kolejne zaświadczenie lekarsko - weterynaryjne.

Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu 5 września 2013 r. poinformował stronę o możliwości zapoznania się z aktami sprawy.

Osoba reprezentująca skarżącą uczyniła to w dniu 10 września 2013 r.

W dniu [...] września 2013 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR wydał decyzję nr [...] o odmowie przyznania środków z tytułu pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013.

W dniu 2 października 2013 r., z zachowaniem ustawowego terminu do skutecznego dokonania tej czynności, skarżąca wniosła odwołanie od wskazanej decyzji.

Prezes ARiMR w dniu [...] grudnia 2013 r. wydał decyzję nr [...], którą uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji nakazując rozpoznanie złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o płatność.

W dniu [...] stycznia 2014 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR postanowieniem nr [...] odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 za okres od 21 czerwca 2012 r. do 20 czerwca 2013 r. tj. za drugi rok działalności.

W dniu 14 stycznia 2014 r., z zachowaniem ustawowego terminu, grupa wniosła zażalenie na to postanowienie.

W dniu 31 stycznia 2014 r. do Prezesa ARiMR wpłynęła opinia lekarsko - weterynaryjna przygotowana przez Katedrę Patofizjologii, Weterynarii Sądowej Administracji, Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu [...] w O. w sprawie choroby zakaźnej drobiu, która wystąpiła w gospodarstwach członków grupy.

Rozpatrując sprawę merytorycznie Prezes ARiMR postanowieniem nr [...] z [...] marca 2014 r. utrzymał postanowienie nr [...] Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR z [...] stycznia 2014 r.

Prezes ARiMR wskazał, że zgodnie z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca

1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2013, poz. 267 - j.t.) – dalej k.p.a. - w sprawach nie uregulowanych w niniejszym rozdziale do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań. Po stwierdzeniu legalności kontrolowanego postanowienia, powołując na art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stwierdził konieczność wydania postanowienia utrzymującego to rozstrzygnięcie w mocy.

Wskazał, że art. 58 k.p.a. stanowi, że istnieje możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynności, ale jest ona uwarunkowana prośbą zainteresowanego, który obowiązany jest uprawdopodobnić, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy (§ 1), przy czym sama możliwość wniesienia takiej prośby uwarunkowana jest terminem, którego przywrócenie jest niedopuszczalne (§ 2 i 3).

Wskazał, że w art. 58 § 1 i § 2 k.p.a. zostały ustanowione cztery przesłanki przywrócenia terminu, które muszą wystąpić łącznie:

Pierwszą przesłanką jest uprawdopodobnienie przez wnioskodawcę braku winy w uchybieniu terminowi. Zatem to osoba zainteresowana ma uprawdopodobnić brak swojej winy czyli powinna uwiarygodnić stosowną argumentacją swoją staranność oraz to, że przyczyna uchybienia terminowi była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Należy dodać, iż uprawdopodobnienie braku winy powinno odnosić się wyłącznie do kwestii przyczyn niedotrzymania terminu, a nie być skierowane przeciwko podstawie prawnej lub okolicznościom faktycznym dotyczącym samej decyzji.

Drugą przesłanką przywrócenia terminu jest wniesienie przez zainteresowanego wniosku (prośby) o przywrócenie terminu. Przywrócenie terminu może nastąpić bowiem wyłącznie na wniosek zainteresowanego, który wniesie prośbę w formie podania.

Trzecią przesłanką przywrócenia terminu jest dochowanie terminu (nieprzywracalnego) do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu. Termin do wniesienia tego wniosku zaczyna biec dopiero od dnia ustania przeszkody i licząc od tego dnia wynosi siedem dni.

Czwartą przesłanką jest dopełnienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu tej czynności, dla której był ustanowiony przywracany termin.

Prezes ARiMR uznał, że w rozpatrywanej sprawie nie została wypełniona pierwsza przesłanka skutkująca możliwością przywrócenia terminu do skutecznego dokonania czynności.

Jego zdaniem strona nie uwiarygodniła stosowną argumentacją swojej staranności oraz nie wykazała, że przyczyna uchybienia terminowi była od niej niezależna i istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.

Wskazał, że kwestię terminu, w jakim należy złożyć wniosek o wypłatę środków z tytułu pomocy oraz jego formę reguluje § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.) zwanego dalej "rozporządzeniem".

Grupa powinna była złożyć wniosek o płatność w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 do dnia 20 lipca 2013 r.

Strona nie złożyła wniosku w przypisanym prawem terminie.

Jednocześnie grupa w uzasadnieniu zażalenia z dnia 14 stycznia 2014 r. argumentowała, że nie tyle ma udowodnić brak swojej winy, co tylko uprawdopodobnić tę okoliczność. Ponadto wskazała na ocenę skutków społeczno -gospodarczych odmowy przywrócenia terminu. Jednocześnie wskazała na konieczność zastosowania w przedmiotowej sprawie regulacji art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) (L. 368/15 z dnia 23.12.2006 r.).

W uzupełnieniu zażalenia przesłała opinię lekarsko - weterynaryjną przygotowaną przez Katedrę Patofizjologii, Weterynarii Sądowej i Administracji, Wydziału Medycyny Weterynaryjnej Uniwersytetu [...] w O. w sprawie choroby zakaźnej, która wystąpiła w gospodarstwach członków Grupy.

Prezes ARiMR wskazał, że z informacji posiadanych przez organ I instancji wynika, że osobą upoważnioną do reprezentowania grupy jest J. B.

Przywołany argument zastosowania w sprawie art. 47 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 1974/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1698/2005 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich uznał za chybiony. Wskazał, że przedmiotowa regulacja dotyczy postępowania w sprawie zwrotu nienależnie pobranych płatności. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ww. rozporządzenia "...państwa członkowskie mogą uznać w szczególności następujące kategorie siły wyższej lub wyjątkowych okoliczności, w których nie będą wymagać częściowego lub pełnego zwrotu pomocy otrzymanej od beneficjenta". Przedmiotowa regulacja prawna nie ma tymczasem - zdaniem organu - zastosowania w sprawie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o dokonanie płatności. Wskazał, jednocześnie, gdyby nawet uwzględnić, możliwość wystąpienia choroby zakaźnej ptaków jako przeszkodę w złożeniu wniosku o płatność, to należy podkreślić, iż brak jest w aktach sprawy informacji dotyczącej wystąpienia choroby zakaźnej ptaków w gospodarstwie J. B. - upoważnionego do reprezentowania grupy, w tym do składania wniosku o płatność. Dodał, że podniesione w zażaleniu zarzuty dotyczące kwestii społeczno – ekonomicznych braku dokonania płatności nie stanowią przedmiotu rozważań w kwestii przesłanek dotyczących przywrócenia terminu.

Wskazał, że strona w pismach z dnia 2, 7 oraz 8 sierpnia 2013 r. podniosła, iż wniosek o płatność nie został złożony z zachowaniem terminu z powodu choroby zakaźnej w stadach członków grupy oraz z powodu choroby prezesa spółdzielni – J. B.

Strona złożyła zaświadczenia lekarsko - weterynaryjne dotyczące wystąpienia choroby zakaźnej w gospodarstwach członków grupy tj.

1) Pani J. K.,

2) Pana P. B.,

3) Pana M. P.,

4) Pana K. P..

Przedstawiony przy piśmie z dnia 7 sierpnia 2013 r. wywiad przeprowadzony w dniu 6 sierpnia 2013 r. przez lekarza "specjalistę chorób nerwowych" A. D. z J. B. oraz dołączona karta informacyjna leczenia szpitalnego od dnia 30 maja 2010 r. do dnia 1 czerwca 2010 r., nie jest zdaniem Prezesa ARMiR wystarczającym argumentem wskazującym na staranności strony w dopełnieniu czynności złożenia wniosku o płatność.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że choroba usprawiedliwia niedotrzymanie terminu tylko wtedy, gdy nastąpiła nagle i wymaga leżenia w łóżku, a strona nie ma możliwości wyręczenia się inną osobą. W związku z tym sam wywiad lekarski potwierdzający złe samopoczucie oraz karta leczenia szpitalnego z roku 2010 nie wystarcza do przyjęcia braku winy zainteresowanego w uchybieniu terminowi na złożenie wniosku o płatność. Niezdolność do pracy nie jest równoznaczna z niemożnością dokonania czynności procesowej przez zainteresowanego i nadania pisma przez pocztę osobiście lub przez domownika.

Ponadto, w odpowiedzi na argumenty strony dotyczące wystąpienia chorób zakaźnych w gospodarstwach członków grupy wyjaśnił, że organ nie poddaje w wątpliwość wystąpienia tych chorób, jednakże okoliczność ta pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie. Dzieje się tak, ponieważ to J. B. był upoważniony do reprezentowania grupy tj. złożenia wniosku o płatność. Dokumenty przedłożone przez stronę nie zawierają informacji o wystąpieniu uniemożliwiającej stosowne działanie w sprawie choroby zakaźnej w gospodarstwie J. B.

Wskazał wreszcie, że zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia, wniosek o płatność zawiera podstawowe informacje, które są w posiadaniu każdego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Dokumenty finansowe za kolejny rok korzystania z pomocy wystawiane są w ciągu całego okresu (roku), zgodnie z dokonaną sprzedażą i przekazywane do osoby odpowiedzialnej za rozliczenia pod względem rachunkowo-księgowym, dlatego też przygotowanie wniosku nie wymaga udziału poszczególnych członków grupy.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisane postanowienie Prezesa ARiMR nr [...] z [...] marca 2014 r. utrzymujące postanowienie nr [...] Dyrektora [...] Oddziału ARiMR wywiódł pełnomocnik grupy. Wniósł o:

1. uchylenie zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji;

2. stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu;

3. zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania podług norm przepisanych;

4. rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.

W uzasadnieniu wskazał, że osnowa rozstrzygnięcia nie spełnia wymogów prawa. Tymczasem jego zdaniem osnowa aktu administracyjnego nie może w żaden sposób odchodzić w swym brzmieniu od uregulowań kodeksowych. Postanowienie można utrzymać "w mocy" w całości bądź w części. Z treści zaskarżonego postanowienia nie wynika tymczasem, czy organ utrzymał "w mocy" rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

Wskazał, ze w ocenie Prezesa ARiMR nie można było uwzględnić wniosku tylko dlatego, że - zdaniem organu - reprezentacja spółdzielni ma charakter jednoosobowy i (w ocenie organu) spółdzielnię reprezentuje jej prezes (J. B.). Podniósł, że organ wywodzi, że skoro spółdzielnię reprezentuje prezes, a jego choroba nie jest dla organu wystarczającą przesłanką do przywrócenia terminu, to nie kwestionując faktu chorób zakaźnych wśród drobiu hodowanego u pozostałych członków grupy, niezasadne jest przywracanie terminu. Skoro bowiem w gospodarstwie prezesa owej spółdzielni nie wystąpiła choroba zakaźna, to oczywiście udowodniona choroba zakaźna, która niewątpliwie miała miejsce w gospodarstwach pozostałych członków spółdzielni - nie ma znaczenia.

W ocenie autora skargi organ nie ustalił należycie stanu faktycznego, które ma w tej sprawie kapitalne znaczenie. Organ bowiem nie kwestionuje skutków choroby zakaźnej oraz jej ekskulpacji dla członków grupy, ale skupia się na zasadzie reprezentacji, której w ogóle nie ustalił, posiłkując się li tylko bliżej nieznanymi "informacjami posiadanymi przez organ pierwszej instancji". Owe przypuszczenia są zaś całkowicie błędne. Skarżąca spółdzielnia nie może być reprezentowana jedynie przez jej prezesa, występuje tu bowiem klasyczna reprezentacja dwuosobowa. Wynika to wprost z statutu spółdzielni, gdzie w § 31 ust. 1 przewidziano, że to zarząd reprezentuje spółdzielnię na zewnątrz. Co więcej, zgodnie z § 33 ust. 1 statutu oświadczenie woli za spółdzielnię składają in genere dwaj członkowie zarządu. Także dostępny powszechnie wgląd do danych z Krajowego Rejestru Sądowego nie pozostawia w tym zakresie dyskusji [Dział 2, Rubryka 1, Podrubryka 1]. To nie prezes spółdzielni przygotowuje i składa wniosek o wypłatę, lecz w ramach współdziałania członków grupy ustala się wszelkie niezbędne dane do złożenia takiego wniosku. Sam prezes mimo swojej choroby, nie mógł się - jak twierdzi organ - wyręczyć innymi osobami, bowiem nie wystarczą jego czynności dla skutecznego złożenia wniosku. Do tego potrzeba współdziałania innych członków zarządu, a nawet działania dwóch innych członków zarządu.

Tymczasem - jak słusznie ustalił organ i czego nie kwestionuje - wśród pozostałych członków zarządu, nastąpiła niemożność działania z powodu poważnej choroby zakaźnej, która opanowała gospodarstwa.

W tych okolicznościach sprawy zdaniem skarżącego zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonego aktu oraz poprzedzającego go postanowienia organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w związku z art. 135 tej ustawy. O niewykonalności aktu orzec należy po myśli art. 152 p.p.s.a., zaś o kosztach przyjdzie rozstrzygnąć stosownie do treści art. 200 cyt. ustawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd ocenia, czy orzeczenie organu jest zgodne z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Przechodząc do oceny zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia stwierdzić należy, że skarga nie jest zasadna.

W pierwszej kolejności wypada zauważyć, że zdaniem sądu nie ma najmniejszej wątpliwości, że kontrolowane postanowienie utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wynika to wprost z uzasadnienia rozstrzygnięcia i w sposób konludentny z jego osnowy. Sformułowanie o "utrzymaniu" zamiast o "utrzymaniu w mocy" zaskarżonego postanowienia, mimo że odbiega od kodeksowego standardu nie jest uchybieniem tego rodzaju, by wymagało eliminacji orzeczenia z obrotu prawnego. Działanie takie stanowiłoby przejaw nadmiernego, skrajnego wręcz formalizmu.

Przechodząc do kolejnego zarzutu skargi wypada zauważyć, co następuje:

Zgodnie z art. 3a ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw (Dz. U. z 2000 r., Nr 88, poz. 983 ze zm.) pod warunkami wskazanymi w ustawie, spółdzielnia również może prowadzić działalność jako grupa producentów.

Nie budzi najmniejszych wątpliwości sądu, że w stosunkach cywilnoprawnych S. w S. jest reprezentowana w sposób wskazany w Krajowym Rejestrze Sądowym, a więc przez dwóch członków zarządu lub jednego członka zarządu i osobę przez zarząd upoważnioną, jak akcentuje to skarżący.

Kluczowe zagadnienia dla rozstrzygania niniejszej sprawy ma jednak ustalenie reprezentacji grupy producentów rolnych – S. w S. w prowadzonym w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 postępowaniu dotyczącym otrzymania pomocy publicznej.

Postępowanie to jest m.in. uregulowane w ustawie z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (Dz. U. 2013, poz. 173 – j.t.) i wydanych na jej podstawie aktach wykonawczych. Na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 1 tej ustawy wydano rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 20 kwietnia 2007 roku w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 81, poz. 550 ze zm.). Zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia pomoc jest udzielana grupie producentów rolnych, zwanej dalej "grupą", m. in. jeżeli został jej nadany numer identyfikacyjny w trybie przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, zwany dalej "numerem identyfikacyjnym". Krótko mówiąc jednym z warunków przyznania takiej pomocy jest nadanie numeru i rejestracja producenta w systemie ewidencyjnym.

System taki prowadzony jest przez ARiMR na podstawie ustawy z dnia 18 grudnia 2003 r. o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (Dz. U. z 2012 r. poz. 86 - j.t.). Zgodnie z jej art. 7 ust. 1 pkt 5 ewidencja producentów zawiera m.in. imię i nazwisko oraz określenie miejsca zamieszkania i adres pełnomocnika, jeżeli został ustanowiony, albo osoby uprawnionej do reprezentacji, wraz z numerem identyfikacji podatkowej (NIP) oraz numerem ewidencyjnym powszechnego elektronicznego systemu ewidencji ludności (PESEL).

ARiMR jako dysponent środków publicznych prowadzi ewidencję podmiotów uprawnionych do otrzymania pomocy oraz osób je reprezentujących. Czyni to na podstawie szczególnych przepisów regulujących sposób i tryb udzielania tej pomocy.

Z wpisów w ewidencji producentów Zintegrowanego Systemu Zarządzania i Kontroli ARiMR wynika, że w ewidencji producentów pod nr [...] figuruje grupa producentów rolnych – S. w S. Jako osobę upoważnioną do reprezentacji tego podmiotu w postępowaniach związanych z otrzymywaniem pomocy publicznej osoby działające w jego imieniu wskazały jedynie osobę J. B. (k. 13 – 13v. akt administracyjnych). Wpis zawiera przy tym wymagane prawem dane reprezentanta grupy.

Oznacza to, że na użytek postępowania dotyczącego otrzymania pomocy finansowej w ramach działania "Grupy producentów rolnych" objętej Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 uprawnionym do reprezentacji grupy był jednoosobowo J. Bi. Organy publiczne jako dysponent i organizator udzielania tej pomocy na mocy przepisów prawa uprawnione były do skonkretyzowania zasad jej przyznawania. Wybrany przez ustawodawcę sposób reprezentacji grupy producentów odmienny niż reprezentacja spółdzielni w stosunkach cywilnoprawnych (bardziej odformalizowany) z pewnością ma usprawnić postępowanie pomocowe (reprezentantem jest osoba wpisana w ewidencji producentów – bez konieczności każdorazowego sprawdzania tej reprezentacji w KRS).

Dość przypomnieć, że decyzja nr [...] z [...] lipca 2011 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, którą przyznano S. w S. pomoc finansową na wspieranie grup producentów rolnych w okresie od 21 czerwca 2011 r. do dnia 20 czerwca 2016 r. została przesłana właśnie J. B. jako reprezentującemu grupę (k. 16 akt administracyjnych).

Z zaświadczenia wydanego w dniu 1 sierpnia 2013 r. przez Marszałka Województwa [...] (k. 14a akt administracyjnych) wynika, że – zgodnie z odpisem z Krajowego Rejestru Sądowego nr [...] z dnia 7 czerwca 2011 r. do reprezentowania grupy upoważnieni są: J. B. – Prezes Zarządu, M. P. - Wiceprezes Zarządu, Kamil A. P. – Wiceprezes Zarządu (bez wskazania czy chodzi o reprezentację łączną czy innego rodzaju). Zaświadczenie to nie wskazuje jednak osób uprawnionych do reprezentacji grupy wskazanych w akcie założycielskim grupy – w rozumieniu ustawy z dnia 15 września 2000 r. o grupach producentów rolnych i ich związkach oraz o zmianie innych ustaw. Pierwsze dwie z wymienionych w zaświadczeniu osób podpisały się pod wnioskiem o płatność, który wpłynął do ARiMR w dniu 30 lipca 2013 r. Dotycząca reprezentacji grupy rubryka wniosku została wypełniona przez samych wnioskujących (k. 15 i n. akt administracyjnych). Zaświadczenie Marszałka Województwa [...] wskazuje reprezentację skarżącej wynikającą z wpisu do Krajowego Rejestru Sądowego, a więc na użytek czynności cywilnoprawnych czy postępowań sądowych (czego sąd oczywiście nie neguje), ale nie na użytek szczególnego postępowania pomocowego dotyczącego udzielenia pomocy publicznej. Zdaniem sądu w tym postępowaniu to J. B. był upoważniony do jednosobowej reprezentacji grupy producentów.

W przedstawionych okolicznościach Prezes ARMiR był uprawniony do kwestionowanego przez skarżącego stwierdzenia, że zgodnie z informacjami posiadanymi przez organ pierwszej instancji uprawniony do reprezentacji grupy producentów był J. B..

Bezsporne przy tym jest, że J. B. (będąc prezesem spółdzielni) nie jest równocześnie członkiem grupy producentów, a jedynie jej reprezentantem (por. k. 13 akt administracyjnych).

Kluczowe dla rozstrzygania jest zatem odpowiedź na pytanie, czy grupa uchybiła terminowi do złożenia wniosku o płatność bez swojej winy.

Odpowiedź na to pytanie jest oczywiście przecząca.

Zdaniem skarżącej reprezentujący grupę (chociaż w jej mniemaniu nie jednoosobowo) J. B. nie był w stanie dochować terminu do złożenia wniosku z uwagi na chorobę. Rację mają organy obu instancji, że twierdzenia takie nie przekonuje. Termin do złożenia wniosku o płatność powinien zostać złożony w imieniu grupy do 20 lipca 2013 r. Po pierwsze nie opisuje stanu zdrowia J. B. w dacie istotnej dla rozstrzygania zaświadczenie z 1 czerwca 2010 r. i informacja o trzydniowym pobycie w szpitalu pomiędzy 30 maja a 1 czerwca 2010 r. Po wtóre skarżąca nie przedstawiła żadnych dokumentów świadczących o tym, że w okresie, w którym wniosek powinien był zostać złożony, osoba ją reprezentująca korzystała z jakiejkolwiek pomocy lekarskiej. Do lekarza udała się dopiero w dniu 6 sierpnia 2013 r. (a więc, gdy skarżąca miała już świadomość uchybienia terminowi do złożenia wniosku). Zawarte w wydanym wtedy na podstawie wywiadu z badanym ex post zaświadczeniu lekarza "specjalisty chorób nerwowych" stwierdzenie o niezdolności do pracy z powodu stresu w okresie od 10 do 28 lipca 2013 r. nie świadczy automatycznie o ówczesnej niezdolności do złożenia w imieniu grupy wniosku w wymaganym terminie. Po trzecie wreszcie dokumenty dotyczące chorób w stadach drobiu nie dotyczą stad należących do reprezentującego grupę J. B.

W tej sytuację rację ma Prezes ARiMR, że skarżąca nie wykazała uchybienia terminowi w sposób wymagany art. 58 k.p.a., nie wykazała w tym zakresie braku swojego zawinienia. Art. 58 k.p.a. w rozpoznawanej sprawie stosowany był przy tym na podstawie ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich. Zgodnie z jej art. 21 ust. 1 z zastrzeżeniem zasad i warunków określonych w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, do postępowań w sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnej

(a o płatność orzeka się decyzją) stosuje się przepisy k.p.a., chyba że przepisy ustawy stanowią inaczej.

Z przedstawionych względów sąd na podstawie art.151 p.p.s.a. oddalił skargę jako nieuzasadnioną.