Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 858/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-03-02 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13b ust. 1
journal: Dz.U. 2013 poz 260
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Świetlikowski, Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Anetta Chołuj (sprawozdawca), , Protokolant specjalista Monika Tarasiewicz, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 2 marca 2018 r. sprawy ze skargi L. B. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] w przedmiocie uznania za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku i umorzenie postępowania egzekucyjnego oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi L.B. (dalej: Skarżący, Strona) jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] września 2017 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Kierownika Działu Egzekucji Należności Pieniężnych w Wydziale Zarządzania Należnościami Urzędu Miejskiego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] wydanego przez wierzyciela w sprawie zarzutów na prowadzenie egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] sierpnia 2016 r.

Z akt sprawy wynika, że pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Skarżący zgłosił zarzuty w sprawie prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Podważył zasadność wystawienia tytułów wykonawczych z uwagi na nieistnienie obowiązku zarzucając, że nie sprecyzowano miejsca postoju (wskazano jedynie ulicę, przy której postój miał miejsce). W ocenie Strony opłata za postój dotyczy jedynie postoju w wyznaczonym miejscu w strefie płatnego parkowania, a nie postoju w całej strefie płatnego parkowania. Odnośnie do drugiego zarzutu wskazano, że należności objęte tytułem wykonawczym nr [...] powstały w dniu [...] października 2011 r. i w dniu [...] grudnia 2011 r., a zatem uległy przedawnieniu z dniem 31 grudnia 2016 r.

Wymienionym postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2017 r. organ pierwszej instancji: 1) uznał za nieuzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], nr [...] i nr [...], obejmujących należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie odpowiednio w dniach: [...] czerwca 2013 r., [...] lipca 2013 r., [...] lipca 2013 r., [...] sierpnia 2013 r., [...] października 2011 r.. [...] grudnia 2011 r., [...] sierpnia 2013 r., [...] listopada 2013 r., [...] listopada 2013 r. i [...] stycznia 2014 r.; 2) uznał za uzasadniony zarzut wygaśnięcia obowiązku w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w dniach [...] października 2011 r. i [...] grudnia 2011 r. oraz umorzono postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułu wykonawczego z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...]. W uzasadnieniu wskazano, że oznakowanie miejsc postojowych w płatnych strefach parkowania w dniach nieopłaconego parkowania samochodu marki Ford Mondeo, nr rej. [...], którego współwłaścicielem był Skarżący, było prawidłowe i zgodne z wówczas obowiązującymi przepisami. Strefa płatnego parkowania oznaczona została znakiem D-44, zaś miejsca postojowe na których zaparkował Skarżący oznaczone są znakiem D-18 z napisem "Płatny". Tym samym za bezzasadny uznał organ zarzut Skarżącego, że zaparkował jedynie w strefie na nie na miejscach wyznaczonych. Dodatkowo organ podniósł, że obowiązujące przepisy nie wymagały od zarządzającego drogą dodatkowego oznaczenia miejsc postojowych znakami poziomymi.

Ponadto organ wskazał, że należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie w dniach [...] października 2011 r. i [...] grudnia 2011 r., wobec doręczenia odpisu tytułu wykonawczego Stronie w dniu [...] stycznia 2017 r., uległy przedawnieniu.

W zażaleniu na postanowienie, w zakresie pkt. 1, Skarżący podtrzymał zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułami wykonawczymi: nr [...], nr [...] nr [...], podkreślając, że obowiązek uiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania aktualizuje się w momencie zaparkowania przez kierującego pojazdu w miejscu do tego wyznaczonym.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy skarżone zażaleniem postanowienie organu I instancji.

Zdaniem organu odwoławczego podniesiony zarzut przedawnienia należności pieniężnej objętej tytułem wykonawczym nr [...], jest zasadny i niekwestionowany.

Ustosunkowując się do zarzutu nieistnienia obowiązku, organ przywołał art. 13f ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1440, z późn. zm ), który stanowi, że za nieuiszczenie opłat za parkowanie (postój) pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, pobiera się opłatę dodatkową. Odwołał się także do prawa miejscowego regulującego zasady poboru opłaty za parkowanie (uchwała Rady Miejskiej W. Nr [...]z dnia [...] kwietnia 2010 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, ustalenia wysokości stawek opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, wprowadzenia opłat abonamentowych i zerowej stawki opłaty dla niektórych użytkowników drogi, sposobu pobierania tych opłat i określenia wysokości opłaty dodatkowej (Dz. Urz. Woj. Doln. Nr 100, poz. 1548, z późn. zm.). Przepis § 2 ust. 2 powołanej uchwały przewidywał pobór opłaty za parkowanie pojazdów samochodowych w strefach płatnego parkowania w dni robocze od poniedziałku do piątku w godzinach od 9.00 do 18.00.

Wskazał, że opłata ta stanowi należność powstającą z mocy samego prawa i nie ma konieczność ustalania jej w drodze decyzji

Podkreślił, że nie jest sporne także to, że Skarżący był współwłaścicielem pojazdu oraz, że pojazd marki Ford Mondeo, nr rej [...], parkował w strefie płatnego parkowania w dniach: [...] czerwca 2013 r. (ul. K., dzień roboczy - poniedziałek, godzina 13.38), [...] lipca 2013 r. (ul. św. W., dzień roboczy - poniedziałek, godzina 16.57), [...] lipca 2013 r. (pl. N., dzień roboczy - środa, godzina 13.32), [...] sierpnia 2013 r. (ul. Św. W., dzień roboczy - środa, godzina 14.53), [...] sierpnia 2013 r. (ul. św. W., dzień roboczy - czwartek, godzina 17.24), [...] listopada 2013 r. (ul. K., dzień roboczy - czwartek, godzina 10.37), [...] listopada 2013 r. (ul. K., dzień roboczy - czwartek, godzina 14.04) [...] stycznia 2014 r. (ul. św. M., dzień roboczy - poniedziałek, godzina 15.13).

Kolegium nie podzieliło poglądu zaprezentowanego w zażaleniu, że obowiązek uiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania aktualizuje się tylko w momencie zaparkowania przez kierującego pojazdu w miejscu do tego wyznaczonym. Jednak w ocenie Kolegium oznakowanie miejsc postojowych w wyżej wskazanych miejscach i dniach nieopłaconego parkowania w płatnej strefie parkowania było prawidłowe i zgodne z ówcześnie obowiązującym rozporządzeniem Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393, z późn. zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181, z późn. zm.). Zgodnie z powyższymi przepisami opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania w W. należało wnosić bezzwłocznie, bez wezwania do zapłaty, z chwilą wjazdu w strefę płatnego parkowania oznaczoną znakiem D-44 (miejsca postojowe oznaczone były znakiem D-18, z napisem "płatny"). Zaparkowanie za tym znakiem oznaczało zatem postój w strefie płatnego parkowania z obowiązkiem niezwłocznego uregulowania opłaty.

Organ podkreślił, że Skarżący zaparkował w miejscach wyznaczonych bowiem wyżej wymienione znaki znajdowały się we wszystkich miejscach nieopłaconego parkowania, a zatem za bezpodstawne uznał podnoszone zarzuty dotyczące niesprecyzowania miejsca postoju.

W skardze Skarżący wniósł o uchylenie postanowień obu instancji oraz zasądzenie kosztów postepowania w tym kosztów zastępstwa procesowego. Zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego tj. art. 13b ust. 1 w związku z art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że opłaty za parkowanie można pobierać na całym wydzielonym obszarze strefy płatnego parkowania, podczas gdy zgodnie z przepisami obowiązek uiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania aktualizuje się w momencie zaparkowania przez kierującego pojazdu w miejscu do tego wyznaczonym przez organ właściwy do zarządzania ruchem na drogach w uzgodnieniu z zarządcą drogi.

W uzasadnieniu skargi Skarżący powołując treść art. 13b ust. 1 pkt 1 ustawy podkreślił, że opłatę pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu. Wskazał, że postój pojazdu Skarżącego w dniach [...] czerwca 2013 r., [...] lipca 2013 r., [...] listopada 2013 r. oraz [...] stycznia 2014 r. nie nastąpił w miejscu do tego wyznaczonym za pomocą znaków poziomych.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko zaprezentowane w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje;

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. 2017 r., poz. 1369, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (...). Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dającą podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (...).

Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia, mając na uwadze stan faktyczny i prawny sprawy, sformułowane w skardze zarzuty i wspierające je argumenty, Sąd stwierdza, że brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska organu wyrażonego w tym postanowieniu. Postanowienie to znajduje bowiem podstawy w prawie materialnym, jego wydanie zaś poprzedziło postępowanie, w którym nie uchybiono regułom procesowym.

Przedmiotem badania Sądu – pod względem legalności – są postanowienia organów administracji wydane w przedmiocie uznania za nieuzasadnione zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego.

W myśl art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku.

W niniejszej sprawie, wobec Skarżącego, prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] sierpnia 2016 r., nr [...], nr [...]i nr [...], obejmujących należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za nieuiszczenie opłaty za parkowanie odpowiednio w dniach: [...] czerwca 2013 r., [...] lipca 2013 r., [...] lipca 2013 r., [...] sierpnia 2013 r., [...] października 2011 r.. [...] grudnia 2011 r., [...] sierpnia 2013 r., [...] listopada 2013 r., [...] listopada 2013 r. i [...] stycznia 2014 r.

Skarżący podważył wystawienie zasadność wystawienia tytułów wykonawczych, z uwagi na nieistnienie obowiązku ( z uwagi na fakt, że nie sprecyzowano miejsca postoju (wskazano jedynie ulicę, przy której postój miał miejsce).

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 260 ze zm.) korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Po myśli art. 13b ust. 1 opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo.

W tym miejscu należy wskazać, że orzecznictwo sądów administracyjnych w zakresie wykładni art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. było niejednolite. W jednych orzeczeniach Sądy zajmowały stanowisko, że opłatę za postój pojazdów pobiera się w całej strefie płatnego parkowania, z kolei w innych orzeczeniach, że nie tylko w całej strefie płatnego parkowania ale w odpowiednio wyznaczonym miejscu.

Spór ten rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia z dnia [...] października 2017 r. sygn. akt [...]. Zgodnie z tezami tej uchwały w obrębie SPP należności można pobierać jedynie za parkowanie w specjalnie wydzielonych do tego stanowiskach.

Jak wskazał w uchwale Naczelny Sąd Administracyjny opłatę za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania pobiera się wyłącznie za postój w wyznaczonym do tego miejscu. Rzeczywiście nie można odmówić art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych znaczenia normatywnego i ustalać miejsca płatnego postoju jedynie na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy (cała strefa płatnego parkowania). Celem regulacji dotyczącej opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, określonym w art. 13b ust. 2 ustawy jest usprawnienie ruchu pojazdów w obszarach o znacznym deficycie miejsc postojowych, z uwzględnieniem ogólnych przepisów prawnych o ruchu drogowym. Pobieranie opłat za postój w każdym miejscu, w granicach wyznaczonej strefy parkowania wywoływałoby skutki przeciwstawne do zamierzonych. Oznaczałoby faktyczną aprobatę dla zachowań korzystających z dróg publicznych, które są niezgodne z przepisami prawa - naruszają ograniczenia i zakazy postoju (art. 46 ust. 2 i art. 49 ust. 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym). W ten sposób cel przedsięwzięcia - ustalenie strefy płatnego parkowania zostałby zredukowany do zapewnienia przychodów z tytułu pobierania opłat za postój w tej strefie. Analiza przytoczonego we wniosku Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego orzecznictwa sądów administracyjnych pozwala również zauważyć, że do powstawania wątpliwości w zakresie interpretacji i stosowania art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przyczynia się w dużym stopniu brak dostatecznie jasnego stanowiska co do znaczenia określenia: wyznaczenie miejsc postoju w strefie płatnego parkowania.

Według art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych ustalenie strefy płatnego parkowania należy do rady gminy, która podejmuje w tej sprawie uchwałę na wniosek wójta (burmistrza, prezydenta miasta), zaopiniowany przez organy zarządzające drogami i ruchem na drogach. Przez ustalenie strefy płatnego parkowania należy rozumieć określenie granic obszaru, który charakteryzuje się znacznym deficytem miejsc postojowych i w związku z tym za postój w tym obszarze pobiera się opłatę. Ustawodawca nakazuje organowi właściwemu do zarządzania ruchem wyznaczenie w tej strefie, w uzgodnieniu z zarządcą drogi, miejsc przeznaczonych na postój pojazdów, w tym stanowisk przeznaczonych na postój pojazdów zaopatrzonych w kartę parkingową (art. 13b ust. 6 pkt 1 ustawy o drogach publicznych). Ten organ może również wyznaczać w strefie płatnego parkowania zastrzeżone stanowiska postojowe (koperty) w celu korzystania z nich na prawach wyłączności w określonych godzinach lub całodobowo (art. 13b ust. 6 pkt 2 ustawy). Można dodać, że posłużenie się przez ustawodawcę w tej regulacji różnymi pojęciami - "ustalenie" strefy płatnego parkowania i "wyznaczenie" miejsc płatnego postoju, a także rozdzielenie tych kompetencji między różne podmioty, potwierdza tezę, że ustalenie strefy płatnego parkowania nie jest równoznaczne z wyznaczeniem miejsc płatnego postoju. Nie cały zatem obszar strefy płatnego parkowania jest miejscem, w którym za postój pojazdów samochodowych można pobierać opłaty. Nie powinno to budzić wątpliwości również i z tego powodu, że w strefie płatnego parkowania obowiązują ogólne zasady ruchu drogowego, przewidujące ograniczenia i zakazy dotyczące postoju. Ponadto przepisy prawne nie wykluczają możliwości wyznaczenia w strefie płatnego parkowania miejsc bezpłatnego postoju.

Miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2017 r., poz. 128): w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2002 r., poz. 1393) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2003 r., Nr 220, poz. 2181). Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Z § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. wynika, że wjazd do strefy płatnego postoju oznacza się znakiem D-44 "strefa płatnego parkowania". Natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-45 "koniec strefy płatnego parkowania".

Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.). Natomiast w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-55 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 " linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.).

Umieszczona pod znakiem D-18 tabliczka T-3a wskazuje koniec miejsca przeznaczonego na postój (§ 52 ust. 3 rozporządzenia z 31 lipca 2002 r.). W dolnej części znaku D-18 jest dopuszczalne umieszczenie napisu określającego rodzaj parkingu (np. płatny, strzeżony (pkt 5.2.18. załącznika nr 1 do rozporządzenia z 3 lipca 2003 r.).

Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny na tle tych przepisów prawnych pojawia się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, świetle art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak - pionowy lub poziomy. Spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. W tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2).

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi D-18 i znakami poziomymi typu P-18. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju (podkreślenie Sądu). Uzasadniałoby to stwierdzenie, że miejsca postoju oznakowane w strefie płatnego parkowania wyłącznie znakiem poziomym nie spełniają wymagania miejsca wyznaczonego w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych.

Organ odwoławczy w zaskarżonym rozstrzygnięciu zaprezentował stanowisko przeciwne niż zaprezentowane w powołanej wyżej uchwale. Uznał, że obowiązek uiszczenia opłaty za postój w strefie płatnego parkowania nie aktualizuje się w momencie zaparkowania przez kierującego pojazdu w miejscu do tego wyznaczonym, lecz w całej strefie parkowania.

Z takim stanowiskiem organu wobec powołanej wyżej uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można się zgodzić. Podzielić należy zatem stanowisko pełnomocnika Skarżącego, że organ dokonał błędnej wykładni przepisu art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13b ust. 1 u.d.p.

Jednak zgodnie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miał wpływ na wynik sprawy. W rozstrzyganej sprawie uchybienie organu w tym zakresie nie ma wpływu na wynik sprawy. Bowiem jak wynika ze stanu faktycznego sprawy oznakowanie miejsc postojowych w wyżej wskazanych miejscach i dniach nieopłaconego parkowania w płatnej strefie parkowania było prawidłowe i zgodne z obowiązującym rozporządzeniem Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. Nr 170, poz. 1393, z późn. zm.) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczenia na drogach (Dz. U. Nr 220, poz. 2181, z późn. zm.).

Zgodnie z powyższymi przepisami opłatę za parkowanie w strefie płatnego parkowania w W. należało wnosić bezzwłocznie, bez wezwania do zapłaty, z chwilą wjazdu w strefę płatnego parkowania oznaczoną znakiem D-44. Przy czym istotne w sprawie jest to, że miejsca postojowe na których zaparkował Skarżący oznaczone były znakiem D-18, z napisem "Płatny". Zaparkowanie za tym znakiem oznaczało zatem postój w strefie płatnego parkowania z obowiązkiem niezwłocznego uregulowania opłaty.

Wyżej wymienione znaki D-44 i D-18 znajdowały się we wszystkich miejscach nieopłaconego przez Skarżącego parkowania, co oznacza, że Strona miała wiedzę że parkuje w miejscu do tego wyznaczonym, lecz nie uiścił stosowanej opłaty. Dodatkowo należy zauważyć, że – jak wynika ze zdjęć znajdującymi się w aktach administracyjnych - w trzech przypadkach postoju Skarżącego w dniach [...] sierpnia, [...] sierpnia i [...] lipca 2013 r. miejsca postojowe były dodatkowo wyznaczone znakami poziomymi. Za bezpodstawne należy uznać zatem podnoszone przez Skarżącego zarzuty dotyczące niesprecyzowania miejsca postoju (nie wiadomo jakiego sprecyzowania domaga się Skarżący). Okoliczność parkowania w strefie płatnego parkowania – ale nie na miejscu wyznaczonym do płatnego parkowania – nie została przez Skarżącego wykazana. Aby taki zarzut mógł być skuteczny, zobowiązany musiałby np. wykazać, że parkował w strefie płatnego parkowania, ale nie na miejscu wyznaczonym do płatnego parkowania ( na przejściu dla pieszych lub innym miejscu objętym zakazem parkowania). Taka okoliczność nie została przez Skarżącego wykazana.

Wbrew twierdzeniom skargi miejsca na których zaparkował Skarżący nie musiały być wyznaczone znakami poziomymi. Zgodnie z powołaną uchwałą NSA "to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju".

Reasumując, Sąd stwierdza, że nie zasługuje na akceptację, jako gołosłowny zarzut Strony, że sporne postoje odbywały się poza miejscami wyznaczonymi do parkowania. Podkreślenia wymaga, że wierzyciel oparł swoje stanowisko na ustaleniach kontrolerów obsługujących bezpośrednio strefę płatnego parkowania, którzy wykonując swoje obowiązki zarejestrowali obecność (parkowanie) pojazdu należącego do Skarżącego w miejscu wyznaczonym do płatnego parkowania, w którym to pojeździe – w miejscu widocznym (za przednia szybą) – nie znajdowały się bilety parkingowe potwierdzające uiszczenie opłaty. Powyższa okoliczność została odnotowana przez pełniących obowiązki służbowe kontrolerów SPP w formie zawiadomień o nieopłaconym postoju. Nie sposób przyjąć, że owi kontrolerzy wypisali zawiadomienia o nieopłaconym postoju, wpisując na nich markę i nr rejestracyjny pojazdu, mimo że nie widzieli takiego pojazdu w miejscu wyznaczonym na terenie strefy płatnego parkowania.

Wbrew argumentacji podniesionej w skardze organy prawidłowo przyjęły że Skarżący był zobowiązany do uiszczenia opłaty za parkowanie pojazdu i tym samym zarzut nieistnienia obowiązku należy uznać za bezzasadny.

Wobec powyższego skargę należało oddalić w całości, stosownie do art. 151 p.p.s.a.