Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 35/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2021-04-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art.138a, art.138e, art.138d, art.138i, art.165
journal: Dz.U. 2020 poz 1325
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Juszczyk - Wiśniewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Asesor WSA Damian Bronowicki Protokolant Starszy sekretarz sądowy Alicja Rakiej po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2021 r. sprawy ze skargi R.M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2015 r. oddala skargę w całości.


UZASADNIENIE

Skarżący R.M. - dalej zwany Stroną, Skarżącym – złożył skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej - dalej DIKS – z dnia [...] listopada 2020 r. Zaskarżona decyzja uchylała decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] grudnia 2019 r. wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od stycznia do grudnia 2015 r.

DIKS uzasadniając uchylenie decyzji Naczelnika US wskazał, że w postępowaniu zakończonym decyzją Naczelnika US naruszony został art. 122 oraz art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem organ I instancji nie wyjaśnił wszystkich okoliczności faktycznych wpływających na rozliczenie podatku od towarów i usług za okresy rozliczeniowe objęte zaskarżoną decyzją oraz nie zgromadził i nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Organ I instancji nie ustalił bowiem wszystkich okoliczności faktycznych w zakresie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wykazany w fakturach VAT wystawionych dla Strony przez firmę A., wymienionych w tabelach znajdujących się stronach 23-26 decyzji organu I instancji. Ponadto organ I instancji nie wyjaśnił okoliczności dotyczącej działania Strony w tzw. "dobrej wierze" przy fakturach zakupu, zakwestionowanych przez organ I instancji.

DIKS wskazał, że rozpoznając ponownie sprawę organ podatkowy zobowiązany będzie zgodnie z dyspozycją zawartą w art. 122, art. 187 § 1 i art. 191 Ordynacji podatkowej, podjąć wszelki niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, w szczególności odnośnie kontrahenta strony - tj. firmy G.K., oraz ustalenia czy wystawione przez firmę dla Strony faktury były rzetelne i w konsekwencji prawa Strony do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w rozliczeniu podatku od towarów i usług za badane miesiące 2015 r.

Pełnomocnik strony od przedmiotowej decyzji wniósł skargę w której zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie;

1. Prawa proceduralnego, tj. art. 165 § 1 i 4 w zw. z art. 138e § 3 i art. 138 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2015 r., poz. 613 ze zm., dalej jako: "Ordynacja podatkowa"), poprzez błędne uznanie, iż postanowienie o wszczęciu postępowania podatkowego zostało skutecznie doręczone stronie, mimo iż zostało jedynie wysłane na adres byłego pełnomocnika strony, co nie powoduje wszczęcia postępowania zgodnie z art. 165 § 4 Ordynacji podatkowej.

2. Prawa materialnego, a mianowicie art. 86 ust. 1 i 2 pkt 2 lit. a i art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a ustawy o VAT oraz art. 168 Dyrektywy 2006/112/WE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez pozbawienia prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w sytuacji, gdy podatnik posiadał faktury prawidło-we pod względem formalnym oraz potwierdzające faktyczne nabycie towarów, a ponadto pozbawienie Podatnika prawa do odliczenia podatku naliczonego w sytuacji gdy Skarżący nabył w dobrej wierze towar od kontrahentów oraz nie miał wiedzy o rzekomym oszustwie podatkowym.

W uzupełnieniu skargi wskazał, że w aktach postępowania brak jest jakiegokolwiek dowodu z którego wynikałoby, że został zawieszony bieg terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług.

Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Na wstępie przypomnieć należy, że podstawie art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola

ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei stosownie do art. 134 § P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych

i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie.

Odnosząc się do sformułowanego w skardze zarzut naruszenia art. 165 §1 i §4, w zw. z art.138e § 3 i art.138i § 2 ustawy Ordynacja podatkowa, wskazać należy że jest on niezasadny. W ocenie Strony skarżącej postępowanie nie zostało wszczęte prawidłowo, gdyż zostało wysłane jednie na adres byłego pełnomocnika.

Z dniem 01 stycznia 2016 r. ustawodawca zmienił regulacje prawne dotyczące pełnomocnictw w sprawach podatkowych. W skutek zmian wprowadzono na gruncie Ordynacji podatkowej rozwiązania prawne m.in. dotyczące rodzajów pełnomocnictw i ich zakresu (art. 138a § 2 Ordynacji podatkowej). W przypadku pełnomocnictwa ogólnego pełnomocnik jest uprawniony do działania "we wszystkich sprawach podatkowych" (art.138d § 1 Ordynacji podatkowej), w przypadku pełnomocnictwa szczególnego pełnomocnik może działać "we wskazanej sprawie podatkowej". Należy również podkreślić, że zasadnicze znaczenie w wykładni przepisów dotyczących pełnomocnictw ma właśnie owo ustawowe określenie zakresu umocowania pełnomocnika. To zakres umocowania pełnomocnika określa jego uprawnienia do działania w sprawach podatkowych i to zakres umocowania określa również wolę mocodawcy, czyli w jakim zakresie może w jego imieniu działać pełnomocnik. Podkreślić trzeba, że mocodawca, ustanawiając pełnomocnika realizuje przyznane mu w art. 138a § 1 Ordynacji podatkowej prawo do "bycia reprezentowanym" w tym do "bycia reprezentowanym" przez tzw. profesjonalnego pełnomocnika (adwokat, radcę prawnego, doradcę podatkowego).

Mocodawca może określić w pełnomocnictwie szczególnym "sprawę podatkową" (we wskazanym powyżej rozumieniu) w różny sposób byleby możliwe było jej zidentyfikowanie przez organy podatkowe, ma to być bowiem, jak wymaga art. 138e § 1 Ordynacji podatkowej, "wskazana sprawa podatkowa". W szczególności mocodawca może wskazać sprawę podatkową poprzez określenie przedmiotowe lub funkcjonalno-przedmiotowy np. w zakresie postępowania podatkowego. Należy również zwrócić uwagę, że udzielenie pełnomocnictwa wyraża chęć do "bycia reprezentowanym" zatem również działanie organów podatkowych nie powinno pozbawiać podatnika owej możliwości.

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, należy podkreślić, że z akt sprawy wynika, że 10.06.2019 r. do Urzędu Skarbowego wpłynęło pełnomocnictwo szczególne z [...].06.2019 r. udzielone radcy prawnemu A.S. przez Skarżącego. W zakresie ww. pełnomocnictwa szczególnego wskazano, że pełnomocnik reprezentuje Stronę skarżącą: "we wszystkich sprawach dotyczących rozliczeń w podatku od towarów i usług za 2013-2015 w szczególności w trakcie kontroli podatkowej, czynności sprawdzających, postępowań podatkowych, postępowań egzekucyjnych i zabezpieczających, przeglądania akt po kontroli podatkowej". Zakres ten jest również dostatecznie jasno sprecyzowany, a więc spełnia wymagania wskazane w art. 138e § 1 Ordynacji podatkowej. Zauważyć należy, że z treści ww. pełnomocnictwa wynika uprawnienie dla pełnomocnika do reprezentowania mocodawcy również w postępowaniu podatkowym, co nie budzi wątpliwości i wynika z jego treści. Zgodzić się należy, ze stanowiskiem organu, że w związku ze zmianą procedury podatkowej ze względu na treść art. 138e § 1 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że skoro ustawodawca zdecydował, że wystarczające jest "wskazanie sprawy podatkowej", to nie wprowadził ograniczenia pełnomocnictwa szczególnego do konkretnej procedury podatkowej (czynności sprawdzających, kontroli podatkowej, postępowania podatkowego). Zarówno kontrola podatkowa jak i postępowanie podatkowe sensu stricto, prowadzone przez ten sam organ podatkowy, z udziałem tej samej strony, dotyczą tej samej sprawy, tworząc zorganizowany ciąg czynności.

W dniu [...].06.2019 r. (po zakończeniu kontroli podatkowej - protokół kontroli podatkowej doręczono Stronie Skarżącej 30.05.2019 r.) wpłynęło do Urzędu Skarbowego pełnomocnictwo dla radcy prawnego A.S. Ww. pełnomocnik Strony skarżącej zapoznał się z aktami sprawy zgromadzonymi w toku kontroli podatkowej prowadzonej w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem podatku od towarów i usług za okres od października 2013 r. do grudnia 2015 r., na okoliczność którego został sporządzony protokół z [...].06.2019 r.. W dniu 13.06.2019 r. wpłynęły do Urzędu Skarbowego w formie elektronicznej zastrzeżenia do protokołu z kontroli, wniesione przez ww. pełnomocnika Strony skarżącej. Pismem z [...].06.2019 r. organ I instancji zawiadomił pełnomocnika Strony skarżącej o sposobie załatwienia zastrzeżeń i wyjaśnień wniesionych w ww. piśmie z [...].06.2019 r.

Z powyższego wynika zatem, że Strona skarżąca nie zgodziła się z ustaleniami protokołu kontroli podatkowej prowadzonej w zakresie prawidłowości rozliczenia z budżetem podatku od towarów i usług za okres od [...] października 2013 r. do [...] grudnia 2015 r., była więc świadoma, iż w tej sytuacji zostanie wszczęte wobec Strony skarżącej postępowanie podatkowe przez organ I instancji. Udzielając natomiast pełnomocnictwa szczególnego radcy prawnemu A.S. Strona skarżąca wyraziła wolę działania za pośrednictwem pełnomocnika, którą organ I instancji uwzględnił doręczając pełnomocnikowi Strony skarżącej postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...].09.2019 r. wszczynające z urzędu postępowanie podatkowe w zakresie podatku od towarów i usług m.in. za miesiące: styczeń-grudzień 2015 r. Z akt sprawy nie wynika, by ww. pełnomocnictwo zostało przez Stronę skarżącą wycofane.

W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 marca 2018 r., I FSK 835/16, Sąd ten wyraził następujący pogląd: "Jeśli bowiem strona na etapie kontroli podatkowej informuje organ prowadzący tę kontrolę poprzez złożenie pełnomocnictwa o szerokim zakresie umocowania, obejmującym nie tylko to postępowanie, ale także postępowanie podatkowe i postępowanie sądowoadministracyjne, że ustanowiła profesjonalnego pełnomocnika do wszystkich tych postępowań, to musi być przygotowana, że organy podatkowe będą podejmowały wobec niej czynności za pośrednictwem tego pełnomocnika również po zakończeniu kontroli podatkowej. W świetle art. 165b § 1 Ordynacji podatkowej ujawnienie w toku kontroli podatkowej wskazanych w tym przepisie nieprawidłowości nakłada bowiem na organ podatkowy obowiązek wszczęcia postępowania podatkowego w sprawie, która była przedmiotem kontroli podatkowej. Zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej w postępowaniu podatkowym wykorzystuje się jako dowody dokumenty zgromadzone w toku kontroli podatkowej. W tym stanie rzeczy jeśli organ podatkowy w materiałach z kontroli podatkowej dysponował pełnomocnictwem, z którego wynikało, że doradca podatkowy ma być reprezentantem strony nie tylko w czasie tej kontroli, ale także w toku postępowania podatkowego, które miał obowiązek wszcząć ten sam organ, to prawidłowo skierował postanowienie o wszczęciu tego postępowania do tego pełnomocnika. Strona jednoznacznie wyraziła bowiem swoją wolę, że przy rozstrzyganiu jej sprawy podatkowej chce być reprezentowana przez profesjonalistę, co gwarantowało odpowiednią ochronę prawną jej interesów".

Pogląd ten w całości podziela skład orzekający w dniu dzisiejszym. Tym samym za niezasadne uznać należy zarzuty Strony w zakresie nieprawidłowego doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania podatkowego w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy. Ponadto Strona skarżąca wiedziała, że ww. postępowanie się toczy, o czym świadczy chociażby ustanowienie przez Stronę skarżącą w dniu 15.10.2019 r. kolejnego pełnomocnika w osobie K.F. Ponadto jak na rozprawie wskazał pełnomocnik Skarżącego, Skarżący informację o toczącym się postępowaniu uzyskał od pełnomocnika A.S. i z polecenia tego pełnomocnika Skarżący zwrócił się do niego o prowadzenie tej sprawy. Zatem Strona mogła brać czynny udział w ww. postępowaniu podatkowym toczącym się przed organem I instancji, w tym składać pisma i wnioski. Należy wskazać, że zakres pełnomocnictwa udzielony radcy prawnemu A.S. obejmował postępowanie podatkowe, upoważniał do działania w sprawie podatkowej dotyczącej rozliczeń w podatku od towarów i usług za 2015 r., a pełnomocnictwo zostało złożone do akt sprawy.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 86 ust.1 i ust.2 pkt 2 lit.a, art.88 ust.3a pkt 4 lit.a ustawy o podatku od towarów i usług oraz art. 168 Dyrektywy 2006/112AVE z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, poprzez pozbawienie prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w sytuacji, gdy według Strony skarżącej posiadała ona faktury prawidłowe pod względem formalnym oraz potwierdzające faktyczne nabycie towarów, zarzut Strony skarżącej jest bezzasadny.

Przede wszystkim podkreślić należy, że zaskarżona decyzja jest tzw. decyzją kasacyjną. W decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z [...] grudnia 2019 r. zakwestionowane zostało prawo Strony skarżącej do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony wynikający z faktur VAT wyszczególnionych w tabelach zamieszczonych na stronach od 23 do 26 ww. decyzji, w których jako wystawcę (sprzedawcę) wskazano podmiot: A., uznając, że transakcje z ww. firmą w rzeczywistości nie miały miejsca. Po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy oraz odwołania Strony skarżącej, jak i przedłożonych w toku postępowania odwoławczego dokumentów przez Stronę skarżącą, DIAS wydał decyzję z [...] listopada 2020 r., w której stwierdził, że zaszły przesłanki określone w art.233 §2 ustawy Ordynacji podatkowa, do uchylenia decyzji organu I instancji w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Rozstrzygnięcie sprawy wymaga bowiem uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego w znacznej części.

W ocenie organu odwoławczego z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż organ I instancji w prowadzonym postępowaniu podatkowym nie podjął wystarczających czynności zmierzających do ustalenia stanu faktycznego przedmiotowej sprawy, a dokonując rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją oparł się wyłącznie na materiale dowodowym zgromadzonym w trakcie kontroli, który w ocenie organu odwoławczego okazał się niewystarczający do dokonania merytorycznej oceny prawidłowości rozliczenia przez Stronę skarżącą podatku od towarów i usług.

Zgodnie natomiast z art.122 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Z przywołanej zasady prawdy obiektywnej wynika obowiązek organów uzyskania w toku postępowania takiego materiału dowodowego i takiego stanu faktycznego, który pozwala na ustalenie okoliczności faktycznych istotnych dla rozliczenia podatku od towarów i usług. Z kolei art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązuje organ podatkowy do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zatem, w świetle ww. regulacji zawartej w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej należy stwierdzić, że na organie orzekającym spoczywa obowiązek przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego co do wszystkich okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy.

Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji w prowadzonym postępowaniu podatkowym nie ustalił wszystkich istotnych okoliczności związanych z kwestionowanymi fakturami, na co Skarżący wskazywał w złożonym odwołaniu, w szczególności; sposobu złożenia zamówień dotyczących zakwestionowanych faktur, czy zakwestionowane w firmie M. transakcje zostały również zakwestionowane po stronie firmy A. i czy skutkowało to złożeniem przez firmę A. korekt deklaracji VAT-7 za ww. okresy rozliczeniowe 2015 r. oraz czy uwzględniają one w całości ustalenia zawarte w protokołach kontroli, w tym czy dotyczą faktur VAT wystawionych przez A. dla Strony skarżącej, czy też wydano dla kontrahenta Strony skarżącej decyzje wymiarowe. Organ I instancji nie dokonał również ilościowego rozliczenia zakupionych przez Stronę skarżącą opon i felg oraz nie ustalił, czy i jakie ewentualnie ich ilości zostały wykorzystane przez Stronę skarżącą do naczep i przyczep, do pojazdów służbowych bądź zostały zużyte w inny sposób do działalności gospodarczej Strony skarżącej. Organ I instancji nie ustalił również, czy przesłane z pismem z [...].02.2018 r. oraz z [...].07.2018 r. dokumenty wskazują na okoliczności mające związek z zakwestionowanymi przez organ I instancji transakcjami i czy mogą stanowić materiał dowodowy w przedmiotowej sprawie.

DIAS stwierdził, że ww. okoliczności (istotne z punktu rozstrzygnięcia sprawy) winny zostać ustalone. Faktury wystawione na rzecz Strony skarżącej przez A. oraz wskazane w nich transakcje, muszą zostać bowiem poddane ocenie w oparciu o kompletny materiał dowodowy, na podstawie którego dopiero będzie można ustalić, czy wystawione przez firmę A. faktury dokumentują dostawy, które miały miejsce w rzeczywistości, czy też są to faktury, które stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane. W zaskarżonej decyzji organ I instancji podał, że na podstawie zgromadzonych dowodów uznał, iż transakcje z firmą A. w rzeczywistości nie miały miejsca. W decyzji organu odwoławczego wskazano, że organ I instancji kwestionując prawo Strony skarżącej do odliczenia podatku naliczonego na podstawie faktur VAT wystawionych przez A. oparł się w dużej mierze na pismach Naczelnika Urzędu Skarbowego dotyczących kontrahenta Strony Skarżącej. Organ odwoławczy podał, że ww. pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego nie stanowią wystarczającego materiału dowodowego do zakwestionowania ww. faktur VAT. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał m.in. na brak w aktach sprawy Strony protokołów kontroli podatkowych prowadzonych wobec kontrahenta Strony, o których mowa w ww. pismach Naczelnika Urzędu Skarbowego. Wskazano również na brak innych dokumentów wskazanych w pismach Naczelnika Urzędu Skarbowego. Organ odwoławczy dokonał analizy pism Naczelnika Urzędu Skarbowego i uznał, że nie wszystkie okoliczności faktyczne istotne dla rozstrzygnięcia sprawy - wskazane w ww. pismach Naczelnika Urzędu Skarbowego - zostały ustalone. Wskazano również na brak dokonania w sprawie ilościowego rozliczenia zakupionych przez Stronę skarżącą opon i felg, celem ustalenia czy Strona skarżąca faktycznie nabyła opony i felgi w ilościach wskazanych w spornych fakturach.

Te braki w materiale dowodowym - wykraczające poza zakres dodatkowego postępowania podatkowego - uzasadniały uchylenie decyzji organu I instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. DIKS wskazał, że w sprawie należy ustalić, czy sporne faktury VAT wystawione na rzecz Strony skarżącej dokumentowały czynności, które faktycznie zostały dokonane. W decyzji organu odwoławczego wskazano również, że z decyzji organu I instancji nie wynika, czy organ I instancji uznał, że ww. faktury VAT były fakturami pustymi sensu stricto, tj. nie szedł za nimi towar, czy też były to faktury wadliwe jedynie pod względem podmiotowym. Powyższego zaś organ odwoławczy nie mógł ustalić na podstawie zebranego dotychczas materiału dowodowego - bowiem w materiale tym zabrakło informacji (wskazanych powyżej) istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że ponownie rozpatrując sprawę, organ 1 instancji w przypadku kwestionowania prawa Strony skarżącej do odliczenia podatku naliczonego z ww. faktur winien ustalić, czy za ww. fakturami "szedł" towar, a jeśli tak to czy dostawy towaru dokonał podmiot wskazany w ww. fakturach (tj. czy faktury były prawidłowe pod względem podmiotowym), czy też ww. faktury były fakturami "pustymi" sensu stricto, albo dotyczyły transakcji dokonywanych w warunkach oszustwa podatkowego (np. karuzeli podatkowej). Stwierdzono, że organ I instancji wydał zaskarżoną decyzję bez uprzedniego wyjaśnienia istotnych okoliczności dotyczących, czy firma M. działała w tzw. dobrej wierze, dokonując odliczenia podatku naliczonego na podstawie spornych faktur VAT. Spowodowało to, że dokonane w sprawie ustalenia faktyczne nie stanowią wystarczającej podstawy do stwierdzenia, czy Strona przeciwna działała w "dobrej wierze" w kontaktach handlowych z kontrahentem - firmą A., czy też nie, a w konsekwencji, czy przysługiwało Stronie skarżącej prawo do odliczenia podatku naliczonego.

W zaskarżonej decyzji DIAS wskazał okoliczności, jakie należy ustalić przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Zakres ww. okoliczności jest znaczny i wykracza poza dodatkowe postępowanie, o którym mowa w art. 229 Ordynacji podatkowej. W takich okolicznościach prawidłowe jest stanowisko organu, że na etapie prowadzonego postępowania odwoławczego brak było podstaw do rozstrzygania kwestii merytorycznych związanych z prawidłowością rozliczenia przez Stronę podatku od towarów i usług za badane miesiące 2015 r.

Mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że DIAS prawidłowo zastosował przepis art. 233 § 2 Ordynacji podatkowej.

Odnosząc się do kwestii braku dowodów co do tego, że został zawieszony bieg terminu przedawnienia, wskazać należy, że na ogólnych zasadach zobowiązanie w podatku VAT za poszczególne miesiące od stycznia do listopada 2015 r. przedawania się z końcem 2020 r., natomiast za grudzień 2015 r. z końcem 2021 r. Zaskarżona decyzja została wydana i doręczona przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia. Organ prowadząc postępowanie podatkowe zobowiązany będzie kwestię przedawnienia zbadać, Sąd jednak w niniejszej sprawie nie ma podstaw do dokonywania oceny materiału dowodowego w tym zakresie.

Powyższe wywody bezpośrednio lub pośrednio odpowiadają na wszystkie zarzuty skargi.

Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił