Wyrok WSA w Gorzowie Wlkp., sygn. akt I SA/Go 1027/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp.
Data orzeczenia: 2012-12-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust. 1 pkt 3
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Wierchowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jacek Niedzielski Sędzia WSA Barbara Rennert Protokolant sekretarz sądowy Grzegorz Oracz po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2012 r. na rozprawie sprawy ze skargi I.N., J.N., L.N., P.N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 rok oddala skargę.


UZASADNIENIE

I SA/Go 1027/12

Uzasadnienie

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2012r. - Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] czerwca 2012r. Nr [...] w sprawie ustalenia J.N., L.N. oraz I.N. i P.N. zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011r.

Decyzja wydana została na podstawie następującego stanu faktycznego:

Wójt Gminy decyzją z [...] lutego 2011 r. nr [...] ustalił skarżącym za 2011 rok, podatek od nieruchomości składającej się z : nieruchomości związanej z usługami hotelarsko-turystyczno-wypoczynkowymi o pow. 1.663,82 m2, budowli związanych z działalnością gospodarczą o wartości 39.428,00 zł, gruntów związanych z działalnością gospodarczą o pow. 19.954,30 m2 i gruntów pozostałych o pow. 4.454 m2 - w kwocie 49750,00 zł.

W odwołaniu od tej decyzji, zawartym w piśmie z [...] marca 2011r., podatnicy wnieśii o zmianę decyzji wymiarowej podając, że tylko budynki powstałe po roku 2009 są obiektami całorocznymi, w których prowadzona jest działalność gospodarcza natomiast pozostała część ośrodka jest nieczynna i wyłączona z działalności gospodarczej. W piśmie zaś z [...] marca 2011r. pełnomocnik skarżących wskazał, że organ I instancji wymierzając podatek od nieruchomości nie uwzględnił wyłączenia z opodatkowania gruntów, budynków i budowli, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych bowiem domki kampingowe typu [...] oraz budynek, w którym znajduje się sklep spożywczy ze względów technicznych uniemożliwiają prowadzenie działalności. Obiekty te konstrukcyjnie nie są przystosowane do ich użytkowania w okresie jesienno-zimowym gdyż nie posiadają ogrzewania oraz izolacji termicznej. Ponadto grunty, budynki i budowle OW J nie znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, gdyż właścicielami tych nieruchomości nie są osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarcza lecz wspólnicy spółki jawnej. Zdaniem podatników o uznaniu budynków, gruntów lub budowli za związane z prowadzoną działalnością gospodarczą decyduje sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę, natomiast w przypadku osób fizycznych niebędących przedsiębiorcami samo posiadanie nieruchomości nie oznacza, że są one związane z działalnością gospodarczą i wobec tego nie powinny być opodatkowane stawkami najwyższymi.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że w aktach sprawy brak jest wypisu z ewidencji gruntów potwierdzającego zgodność wskazanych przez podatników w informacji o nieruchomości powierzchni z danymi w ewidencji gruntów. W aktach sprawy znajdowało się zawiadomienie z dnia [...] listopada 2008r. dotyczące zmiany sposobu użytkowania na działce nr [...] zawierające inne powierzchnie gruntów niż wskazane do opodatkowania przez podatnika w złożonej informacji. Zdaniem organu odwoławczego uniemożliwiało to sprawdzenie czy podstawa opodatkowania ustalona została zgodnie z przepisami.

Ponadto Samorządowe Kolegium Odwoławcze zaleciło wyjaśnienie czy brak możliwości prowadzenia całorocznej działalności gospodarczej spowodowany jest względami technicznymi.

W trakcie prowadzonego ponownie postępowania organ I instancji uzyskał wypis z ewidencji gruntów dotyczący działki nr [...] oraz wydruk oferty Ośrodka Wypoczynkowego J, którego przedmiotem było m.in. wynajęcie domku typu [...] w sezonie od 1 stycznia do 31 grudnia.

Decyzją z [...] czerwca 2012r. Wójt ustalił skarżącym zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za rok 2011 w wysokości 49.750,00 zł.

W decyzji tej stwierdzono, iż przedmiot opodatkowania stanowią budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o pow. 1.663,82 m m2, budowie -działalność gospodarcza - 39.428,00 zł; grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 19.954,30 m2 i grunty pozostałe o pow. 4.454 m2.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że podatnicy pismem z dnia [...] marca 2011r. złożyli w sprawie podatku od nieruchomości wskazując, że jej złożenie było uzasadnione brakiem możliwości prowadzenia całorocznej działalności gospodarczej, gdyż w okresie oć 1 stycznia do 30 kwietnia oraz do 1 listopada do 31 grudnia wyłączono z działalności gospodarczej domki campingowe typu [...] wraz ze związanymi z nimi gruntami ze względu na stan techniczny sieci wodociągowej i kanalizacji, a także z uwagi na konstrukcję domków campingowych. Ponadto podatnicy wskazali, że działka nr [...] należy do osób fizycznych, którzy nie są przedsiębiorcami i nie mogą ich obciążać wyższe stawki w okresie nieprowadzenia działalności gospodarczej.

Zdaniem organu I instancji z art 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że podatnikami podatku od nieruchomości mogą być wszystkie podmioty niezależnie od ich statusu prawnego, a więc osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, jeśii mają określony w ust. 1-5 tytuł prawny do korzystania z nieruchomości albo obiektów budowlanych lub nawet nie posiadają tytułu prawnego. Nadto organ stwierdził, że działalność wykonywana sezonowo jest również działalnością gospodarczą.

Niezależnie od tego wskazał, że z oferty handlowej Ośrodka Wypoczynkowego J wynika, że domki typu [...] udostępniane są również w okresie od 1 stycznia do 30 czerwca i od 1 września do 31 grudnia tj. cały rok. W opinii organu grunty zajęte na ośrodek wczasowy, który jest wykorzystywany sezonowo są gruntami związanymi z działalnością gospodarczą. Wskazał on, że niemożność prowadzenia działalności gospodarczej występuje w przypadku sytuacji określonej w art. 68 ustawy Prawo budowlane tzn. w sytuacji zaistnienia stanu technicznego budynku grożącego zawaleniem. Stan ten może dotyczyć całości lub części budynku przeznaczonego na pobyt ludzi i musi powodować potrzebę opróżnienia budynku. Wyłączenie nie nastąpi gdy prowadzenie działalności nie jest możliwe ze względów technologicznych np. braku ocieplenia, demontażu instalacji wodnokanalizacyjnej. Zdaniem organu I instancji z opinii sporządzonej przez inż. Z.P. wynika, że przedmiotowe budynki letniskowe typu [...] są w dobrym stanie technicznym i nie było podstaw do uznania, że wykorzystanie ich do działalności gospodarczej było niemożliwe a zatem nie było podstaw do przyjęcia że winny być one wyłączone z kategorii związanych z działalnością gospodarczą.

W odwołaniu od decyzji organu I instancji skarżący, reprezentowani przez pełnomocnika podnieśli, że organ niewłaściwie zastosował przepis art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych uznając, że grunty, budynki i budowle OW J znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą podczas gdy właścicielami ww. nieruchomości są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy Prawo działalności gospodarczej.

Skarżący zarzucili także naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez odmowę wyłączenia z opodatkowania gruntów, budynków i budowli, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych i brak powołania tego przepisu w podstawie prawnej decyzji, mimo iż był on podstawą żądania strony rozpatrzonego odmownie zaskarżoną decyzją.

Zdaniem podatników zarówno domki kampingowe typu [...] jak i sieci medialne obsługujące te obiekty nie są konstrukcyjnie przeznaczone do użytkowania w okresie od listopada do kwietnia każdego roku. Grunty, budynki i budowle OW J nie znajdowały się w posiadaniu przedsiębiorcy, gdyż ich właścicielami były osoby fizyczne nie prowadzące działalności w rozumieniu prawa działalności gospodarczej lecz będące wspólnikami spółki jawnej, a w świetle przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wspólnik spółki jawnej nie jest przedsiębiorcą. Zdaniem skarżących organ błędnie założył, że wszystkie znajdujące się na terenie OW J nieruchomości były przeznaczone do działalności gospodarczej. W ich ocenie definicja względów technicznych powinna obejmować cały wachlarz różnych stanów faktycznych uniemożliwiających wykorzystywanie nieruchomości do celów działalności np. zalanie, podtopienie gruntu, brak uzbrojenia terenu, pozostawanie na nieruchomości gruzów albo ruin budynków czy budowli, czy też brak drogi dojazdowej. Wskazując na orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu III SA/Po 409/10 skarżący stwierdzili, że względy techniczne nie odnoszą się wyłącznie do stanu technicznego danego obiektu. Pojęcie to należy rozumieć szeroko, a w jego zakres będą wchodzić wszelkie potocznie rozumiane względy techniczne, które uniemożliwiają wykorzystanie obiektu zgodnie z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymując w mocy decyzję organu I instancji wskazało, powołując treść art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, że grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Ponieważ skarżący wskazywali, że nieruchomości te nie mogły być tylko okresowo (w miesiącach od listopada do kwietnia) wykorzystywane do działalności gospodarczej to, zdaniem organu odwoławczego, zasadnie organ l instancji uznał, że sporne nieruchomości powinny zostać uznane za związane z działalnością gospodarczą zważywszy iż z opinii inż. Z.P. wynikało, że budynki letniskowe typu [...] były w dobrym stanie technicznym. Organ I instancji wskazał przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 28.04.2011r. (I SA/Sz 53/11), zgodnie z którym niewykorzystywanie nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej z tzw. względów technicznych nie dotyczy przyczyn technicznych leżących po stronie przedsiębiorcy lecz związanych z danym przedmiotem opodatkowania, a zatem obiektywnych okoliczności natury technicznej uniemożliwiających wykorzystanie go do celów konkretnej działalności prowadzonej przez dany podmiot. Przejściowe zatem niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej, nie daje podstawy do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Nieruchomość ta mimo chwilowego jej niewykorzystywania, z różnych przyczyn, nie przestaje więc być nieruchomością związaną z prowadzoną przez dany podmiot działalnością gospodarczą. Ponieważ ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie definiuje pojęcia "względów technicznych" w dotychczasowym orzecznictwie przyjmuje się, że pod pojęciem tym należy rozumieć okoliczności uniemożliwiające wykorzystywanie obiektu do działalności gospodarczej, które mają charakter obiektywny i stanowią też trwałą przeszkodę do prowadzenia działalności gospodarczej, W przypadku budynków wyłączenie nastąpi to w niektórych sytuacjach, np.: zawalenia, wydania decyzji o rozbiórce, które uniemożliwią ich użytkowanie. Względy techniczne muszą zatem dotyczyć samego przedmiotu opodatkowania". W tym też zakresie przywołał stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego z wyroku z dnia 14 listopada 2006r. (II FSK 1425/05) zgodnie z którym: "podzielić należy stanowisko WSA, że sezonowość działalności gospodarczej nie jest objęta zakresem stosowania art. 6 ust, 3 omawianej ustawy. W związku z tym sezonowość nie wpływa na zmianę stawek opodatkowania przewidzianych dla nieruchomości. Konieczność zmiany stawki podatkowej w podatku od nieruchomości występuje jedynie w przypadku trwałej zmiany przeznaczenia nieruchomości, a więc nie dotyczy sytuacji, gdy jest ona wykorzystywana sezonowo. WSA prawidłowo zinterpretował treść art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych".

Odnosząc się do zawartego w odwołaniu zarzutu, iż grunty, budynki i budowle OW J nie znajdują się w posiadaniu przedsiębiorcy, gdyż ich właścicielami są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu Prawa o działalności gospodarczej lecz będące wspólnikami spółki jawnej Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, iż z treści przepisu, art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wynika, że przepis ten ma zastosowanie do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z umowy Spółki Jawnej PPHU "T" wynika, że spółka prowadzi działalność handlową i usługową w kraju i zagranicą. Do spółki tej podatnicy wnieśli w formie wkładu prawo do używania na czas nieokreślony nieruchomości położonej w [...] w postaci działki gruntowej oznaczonej numerem [...] o pow. 35601 m2 oraz wskazanych w umowie zabudowań. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego przesądzało to o tym, iż przedmiotowa nieruchomość znajduje się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą.

Odnosząc się do zarzutu braku wskazania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, organ odwoławczy stwierdził, iż podstawą zaskarżonej decyzji był m.in. art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jako, że podatnikami - właścicielami nieruchomości są osoby fizyczne. Przepis ten powołany został w uzasadnieniu decyzji i mimo niewskazania go w podstawie prawnej decyzji był on przedmiotem analizy w trakcie prowadzonego postępowania, a brak jego powołania w podstawie prawnej sam w sobie nie może skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji.

Skarżący w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzucili:

- niewłaściwe zastosowanie przepisu art. 1 a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez uznanie, iż grunty, budynki i budowle OW J znajdują się corocznie w okresie od listopada do kwietnia w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w sytuacji, gdy stan faktyczny i prawny wskazują, iż posiadaczami ww. nieruchomości są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej,

- obrazę przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez odmowę wyłączenia z opodatkowania budynków i budowli, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych.

W oparciu o wskazane zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organom podatkowym do ponownego rozstrzygnięcia oraz o zasądzenia na ich rzecz kosztów postępowania sądowego.

W uzasadnieniu skargi podali, iż właścicielami gruntów, budynków i budowli OW J są osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej. Osoby te są jedynie wspólnikami spółki jawnej. Zdaniem skarżących wspólnik spółki jawnej nie jest przedsiębiorcą. Zgodnie z umową spółki jawnej PPHU "T" skarżący wnieśli do spółki w formie wkładu m.in. prawo do używania na czas nieokreślony działkę gruntu oznaczoną nr [...] o pow. 35601 m2 oraz zabudowania : budynek socjalno-biurowy, 20 domków campingowych typu [...] (14 niepodpiwniczonych, 6 podpiwniczonych). W załączniku nr 9a i 14a zastrzegli, iż nieruchomość przeznaczona jest wyłącznie na działalność gospodarczą w okresie od 1 maja do 31 października każdego roku. W pozostałych miesiącach nieruchomość nie jest użytkowana i działalność nie jest prowadzona. Wyłączenie to zdaniem skarżących skutkuje, że spółka jest posiadaczem nieruchomości jedynie w okresie od 1 stycznia do 31 października każdego roku, a poza tym okresem nieruchomość jest używana przez osoby fizyczne nie będące przedsiębiorcami i nie wykorzystujące nieruchomości na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą. Przy czym w okresie, gdy posiadaczem nieruchomości jest przedsiębiorca (spółka jawna) wyjątkiem od uznania, że grunty i budynki czy budowle są związane z działalnością gospodarczą są względy techniczne. W przedmiotowej sprawie obiekty te konstrukcyjnie nie są przystosowane do ich użytkowania w okresie jesienno-zimowym, gdyż nie posiadają ogrzewania ani izolacji termicznej, a ich fundamenty są punktowe i odkryte w związku z czym są to względy techniczne.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie i wskazało, iż artykuł 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ma zastosowanie do gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą. Z umowy Spółki Jawnej PPHU "T" wynikało, że spółka prowadzi działalność handlową i usługową w kraju i zagranicą. Zgodnie z § 4 II pkt 4 tej umowy I. i P.N. wnieśli do spółki w formie wkładu prawo do używania na czas nieokreślony 1/1 nieruchomości położonej w [...] w postaci działki gruntu oznaczonej numerem [...] o pow. 35601 m2 oraz zabudowań: budynek socjalny, biurowy, 14 domków campingowych typu [...], budynek sanitarny, pawilon typu [...] oraz trafostacja i hydrant, osadnik gnilny, sieć kanalizacyjna zewnętrzna, sieć zewnętrzna wodociągowa, drogi wewnętrzne, ogrodzenie ośrodka, instalacja wodna wewnętrzna i instalacja sanitarna zewnętrzna. W myśl § 4 II pkt 5 umowy spółki L. i J.N. wnieśli do spółki w formie wkładu prawo do używania na czas nieokreślony 1/2 nieruchomości położonej w [...] w postaci działki gruntu oznaczonej numerem [...] o pow. 35601 m2 oraz zabudowań takich samych jak I. i P.N.. Z powyższego wynika więc, że podatnicy wnieśli do spółki prawo do używania swojego udziału w nieruchomości wspólnej (1/2), które to udziały wynikają m.in. z umowy sprzedaży z dnia [...] marca 2006r. (akt notarialny Rep. [...]) oraz zawiadomienia o zmianie w rejestrze gruntów z dnia [...].11.2008 wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] maja 2012r. Zatem podatnicy tj. I. i P.N. oraz L. i J.N. wnieśli w formie wkładu na czas nieokreślony prawo do używania łącznie całej nieruchomości położonej w [...] o pow. 35601 m2 oraz wskazanych w umowie zabudowań. Każdy więc z podatników zadysponował swoim udziałem w nieruchomości wspólnej, W tej sytuacji, zdaniem Kolegium, brak jest podstaw do stwierdzenia, że nieruchomość nie znajduje się w posiadaniu podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, tym bardziej, że prawo do używania tej nieruchomości podatnicy wnieśli na czas nieokreślony. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego bez znaczenia jest dla kwestii podatkowych zapis w załączniku nr 9a i 14a do umowy Spółki, na który powołują się skarżący, "nieruchomość przeznaczona jest wyłącznie na działalność gospodarczą w okresie 1.05-31.10 każdego roku. W pozostałych miesiącach nieruchomość nie jest użytkowana, a działalność gospodarcza nie jest prowadzona". Zapis taki bowiem zmierza do obejścia przepisów prawa, a jak sugeruje też oferta ośrodka wypoczynkowego J nieruchomość ta może być wykorzystywana do działalności gospodarczej również od stycznia do czerwca i od września do końca grudnia danego roku.

Odpierając zarzut obrazy przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych poprzez odmowę wyłączenia z opodatkowania gruntów, budynków i budowli, które nie mogą być wykorzystywane do prowadzenia działalności i gospodarczej ze względów technicznych Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało, że zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Zdaniem organ odwoławczego skarżący nie kwestionują możliwości wykorzystywania przedmiotowych nieruchomości do prowadzenia działalności gospodarczej a jedynie wskazują, że nieruchomości te nie mogą być tylko okresowo (w miesiącach od listopada do kwietnia) wykorzystywane do działalności gospodarczej. Skarżący nie zaprzeczają przy tym, że nieruchomości te wykorzystują do prowadzenia działalności gospodarczej a z opinii opracowanej przez inż. Z.P. wynika, że budynki letniskowe typu [...] są w dobrym stanie technicznym. W tym zakresie organ odwoławczy ponownie powołał pogląd zawarty w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Szczecinie z 28 kwietnia 2011 r. (I SA/Sz 53/11) oraz stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku II FSK 1425/05 z dnia 14.11.2006r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a)-c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a. Zaskarżona decyzja oceniona z punktu widzenia wskazanego wyżej unormowania uznana została za nienaruszającą przepisów prawa wobec czego skargę jako niezasadną Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a, oddalił.

Zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2006r. Nr 121, poz. 844, ze zm., dalej "upoi") grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust.1 pkt. 1 b, chyba, że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Z powyższego przepisu wynika, że dla oceny czy dana nieruchomość związana jest z prowadzeniem działalności gospodarczej należy ustalić czy jest w posiadaniu przedsiębiorcy czy też nie.

W świetle tego unormowania Sąd w całej rozciągłości podzielił pogląd Samorządowego Kolegium Odwoławczego oraz pogląd zawarty w przywołanych przez ten organ orzeczeniach sadowoadministracyjnych zgodnie z którym o tym, czy nieruchomość podlega opodatkowaniu stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości decyduje sam fakt posiadania jej przez podmiot posiadający status przedsiębiorcy, wpisany do rejestru przedsiębiorców, a nie sposób w jaki faktycznie jest wykorzystywana.

Fakt posiadania (w rozumieniu art. 366 Kodeksu cywilnego ) spornych obiektów przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą jest niewątpliwy bowiem wynika z umowy spółki jawnej PPHU "T" zawartej w dniu [...] lipca 1993r. Do spółki tej wniesiona została przez skarżących, do używania przez czas nieokreślony, nieruchomość położona w [...] będąca przedmiotem sporu (§ I! pkt 4 i 5 umowy). Zgodnie zaś z § 3 umowy przedmiotem działania spółki jest prowadzenie działalności handlowej i usługowej w kraju i za granicą a zatem prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zgodnie z art. 22 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z dnia 8 listopada 2000 r. ze zm.) - dalej określanej jako "Ksh." -spółkąjawną jest spółka osobowa, która prowadzi przedsiębiorstwo pod własną firmą, a nie jest inną spółką handlową. W myśl art. 25 § 1 Ksh spółka jawna powstaje z chwilą wpisu do rejestru. Stosownie zaś do treści art. 4 § 1 Ksh " użyte w ustawie określenia oznaczają:... 8) rejestr- rejestr przedsiębiorców. "

Z powyższego wynika, iż spółka jawna jest spółką osobową prowadzącą przedsiębiorstwo pod własną firmą wpisaną do rejestru przedsiębiorców. Nie budzi zatem wątpliwości okoliczność, iż spółka jawna jest przedsiębiorcą.

Skoro zatem nieruchomość jest w posiadaniu przedsiębiorcy organ podatkowy prawidłowo zastosował stawki przewidziane dla opodatkowania nieruchomości związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.

Zważyć przy tym należy, że definicja ustawowa zawarta w art. 1a ust.1 pkt 3 upoi

nie nawiązuje do przesłanki wykorzystywania nieruchomości na cele związane bezpośrednio z działalnością gospodarczą. Wyjątkiem od uznania, że grunty, budynki czy budowle są związane z działalnością gospodarczą są wyłącznie względy techniczne, co oznacza, że nieruchomość nawet niewykorzystywaną faktycznie w danym momencie do prowadzenia działalności gospodarczej uznaje się za związaną

z działalnością gospodarczą.

Zgodzić się należy także ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego, iż czasowe niewykorzystywanie obiektów i gruntów przez przedsiębiorcę nie można utożsamiać ze "względami technicznymi" o których mowa w ww. przepisie. Pogląd, że względy techniczne oznaczają trwałą i obiektywną przeszkodę w wykorzystaniu gruntu, budynku bądź budowli do prowadzenia działalności gospodarczej jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, wide: z dnia 1 czerwca 2011r. -II FSK 151/10, z dnia 10 czerwca 2011r. II FSK 226/10, z dnia 12 kwietnia 2011r. - Ii FSK 2128/09, z dnia 14 października 2009r. - II FSK 747/08 Lex nr 571608, wojewódzkich sądów administracyjnych: we Wrocławiu z dnia 28 marca 2011r. I SA/Wr 125/11, Lex nr 785784, z dnia 17 czerwca 2009r., I SA/Wr 64/09, Lex nr 563436, w Bydgoszczy z dnia 14 września 201 Or. - I SA/Bd 659/10, Lex nr 747050, w Gdańsku z dnia 10 września 2009r.- I SA/Gd 137/09, Lex nr 525706, z dnia 9 października 2008r. – I SA/Gd 867/07, Lex nr 499086 a także w orzeczeniach powołanych przez organy podatkowe w niniejszej sprawie.

Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela tę linię orzecznictwa oraz pogląd organów podatkowych, iż strony umowy cywilnoprawnej nie mogą skutecznie postanowieniami umownymi wyłączyć lub ograniczyć zobowiązań publicznoprawnych, tak jak chcieliby to zrobić skarżący wyłączając umownie prowadzenie działalności w sezonie zimowym. W świetle opinii załączonej do akt sprawy nieruchomość jest w dobrym stanie technicznym i nie zachodzą względy techniczne trwale uniemożliwiające prowadzenie działalności gospodarczej.

Fakt, że wspólnicy spółki jawnej nie prowadzą działalności gospodarczej osobiście nie ma znaczenia w świetle art 3 ust. 1 pkt 1 i 2 upoi. Zgodnie z tym przepisem podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne będące właścicielami lub posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych. Zgodnie z art. 2 ust.1 ustawy przedmiotem opodatkowania są grunty, budynki lub ich części, budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W art. 5 ust.1 różnicuje się stawki w zależności od charakteru przedmiotu opodatkowania oraz sposobu jego wykorzystania, ustawa wyższe stawki określa dla budynków lub ich części zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej.

Odnosząc się do zarzutu braku wskazania w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji przepisu art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych stwierdzić należy, iż organ odwoławczy prawidłowo powołał w zaskarżonej decyzji m.in. art. 6 ust. 7 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych ponieważ podatnikami - właścicielami nieruchomości są osoby fizyczne. Jakkolwiek przepis art. 1a ust. 1 pkt 3 nie został wskazany w podstawie prawnej decyzji to, jak słusznie organ zauważył w odpowiedzi na skargę, przepis ten został w uzasadnieniu decyzji wyczerpująco przeanalizowany. Niewskazanie go w podstawie prawnej decyzji nie miało zdaniem Sądu istotnego wypływu na prawidłowość rozstrzygnięcia.

Reasumując, Sąd uznał, iż organy administracji rozpatrujące przedmiotową sprawę prawidłowo przeprowadziły postępowanie wyjaśniające i wydały rozstrzygnięcia zgodnie z prawem, nie naruszając reguł procesowych w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został dokładnie wyjaśniony, zgromadzono i rozpatrzono cały materiał dowodowy, a strony postępowania były informowane o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego.

Z tych wszystkich względów należało skargę jako niezasadną oddalić.