Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SA/Po 198/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2006-01-31 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6035 Opłaty i kary za przejazd pojazdem nienormatywnym
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska Sędziowie: sędzia NSA Paweł Miładowski sędzia WSA Maciej Dybowski (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Marcin Kubiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi A. T. Int. Sp. z o.o. w Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lipca 2002 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej o d d a l o n o s k a r g ę /-/ M. Dybowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ P. Miładowski


UZASADNIENIE

Dnia 6 kwietnia 2002 r. o godz. 920 na przejściu granicznym w G. przeprowadzona została kontrola pojazdu o numerze rejestracyjnym [...] z naczepą o numerze rejestracyjnym [...] (wraz z przewożonym ładunkiem) wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W wyniku przeprowadzonego ważenia pojazdu, kierowanego przez A. S. stwierdzono, że nacisk na drugą oś pojazdu przekracza o 3,73 kN dopuszczalną wartość (100 kN). Wynik ważenia został odnotowany w protokole nr [...], do którego dołączono raport ważenia pojazdu. W rubryce protokołu przeznaczonej na zamieszczenie uwag przewoźnika wpisano "bez uwag", i opatrzono podpisem kierowcy.

Decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] na podstawie art. 13 ust. 2a i 2b oraz art. 40b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 71/00/838 ze zm. - dalej udp) w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. 98/97/602 ze zm.) i rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 1 kwietnia 1999 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. 44/99/432), opierając się na ustaleniach zawartych w protokole, Dyrektor Urzędu Celnego (dalej: Dyrektor Urzędu) nałożył na A.T. Int. Sp. z o. o. (dalej spółka) karę pieniężną w wysokości 720,00 zł. Decyzję doręczono kierowcy dnia 6 kwietnia 2002 r.

Pismem z dnia 18 kwietnia 2002 r. Zainteresowana, zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła odwołanie od decyzji z dnia [...] kwietnia 2002 r. W odwołaniu podniesiono zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady proporcjonalności. Podkreślono aktualność rozważań zawartych w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 kwietnia 1997 r., P 7/98, OTK 4/99/72. Do odwołania załączono analizę nacisków osi wytypowanych zastawów transportowych przy różnej masie całkowitej, sporządzoną przez dra inż. J. R. W oparciu o tę ekspertyzę Odwołujący się podniósł, że nie jest możliwe uzyskanie dopuszczalnej masy pojazdu członowego bez przekroczenia nacisku osi napędowych. Stwierdził, że na obywatela nakłada się obowiązek, któremu nie jest on w stanie sprostać. W ocenie Odwołującego się, obowiązująca w dniu wydania decyzji regulacja prawna sprawia, że obywatel może być dwukrotnie ukarany za jedno zdarzenie. Nadto wskazano, że w protokole nr [...] pominięto okoliczność dynamicznego ważenia. Strona nie miała możliwości uczestniczenia w pierwszej fazie postępowania administracyjnego. Uzasadnienie decyzji organu I instancji jest lakoniczne i pominięto w nim istotne ustalenia faktyczne. Strona zarzuciła naruszenie art. 8, 9, 10 i 15 kpa.

Dyrektor Izby Celnej (dalej: Dyrektor Izby) decyzją z dnia [...] lipca 2002 r., nr [...], utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że pobór kar pieniężnych ma charakter obligatoryjny. W przedmiotowej sprawie nacisk drugiej osi przekroczył dopuszczalną normę o 3,73 kN. W procesie ważenia nie odnotowano żadnych nieprawidłowości; również kierowca nie zgłaszał zastrzeżeń do jego przebiegu. Dla niniejszej sprawy nie ma znaczenia okoliczność, iż całkowita masa pojazdu nie została przekroczona, gdyż w takiej sytuacji organ byłby zobowiązany do nałożenia dodatkowej opłaty. Powołany przez Stronę wyrok Trybunału Konstytucyjnego odnosił się do nieobowiązujących już przepisów. Bezzasadny jest zarzut naruszenia art. 8, 9, 10 i 15 kpa.

Pismem z dnia 27 sierpnia 2002 r. Skarżąca, zastępowana przez pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby, wnosząc o jej uchylenie. Spółka podniosła, że zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa materialnego przez zastosowanie w sprawie art. 13 ust. 2 udp, który to przepis narusza konstytucyjną zasadę proporcjonalności. Nadto zarzucono naruszenie przepisów postępowania przez:

a) przeprowadzenie w sposób wadliwy dowodu z pomiarów nacisków na osie pojazdu, gdyż kierowca nie został pouczony o sposobie przejazdu,

b) jednokrotny przejazd przez wagę,

c) utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, w której uzasadnieniu pominięto okoliczność dynamicznego ważenia pojazdu, co stanowi naruszenie art. 8, 9, 15 i 107 § 3 kpa.

Skarżąca nie miała możliwości wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów podczas pierwszego etapu postępowania. Kierowca ważonego pojazdu nie był umocowany do reprezentowania Skarżącej.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Art. 13 ust. 2a w zw. z art. 13 ust. 2 pkt 3 udp stanowi, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów, zarejestrowanych w kraju lub za granicą, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu oraz za nieuiszczenie opłat, pobiera się kary pieniężne. Wysokość kar, zgodnie z art. 13 ust. 2b udp, określa załącznik do tej ustawy. W wyroku z dnia 27 kwietnia 1997 r., P 7/98, OTK 4/99/72 Trybunał Konstytucyjny analizując przepisy dotyczące nakładania opłat, rzeczywiście dopatrzył się naruszenia zasady proporcjonalności, jednakże przedmiotem jego badania było nieobowiązujące w dacie wydania decyzji przez organ I instancji rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 14 października 1996 r. w sprawie opłat drogowych. W związku z tym stwierdzić trzeba, że rozważania przedstawione w orzeczeniu Trybunału nie odnoszą się do aktów prawnych stanowiących podstawę wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć. Biorąc pod uwagę wynikające z zasady proporcjonalności obowiązki prawodawcy: 1) przyjmowanie danej regulacji tylko wówczas, gdy jest niezbędna dla ochrony interesu publicznego, z którym jest związana, 2) kształtowanie danej regulacji w sposób zapewniający osiągnięcie zamierzonych skutków, 3) warunek zachowania proporcji między efektami wprowadzanej regulacji a ciężarami, jakie z niej wypływają dla obywateli, Sąd nie dostrzega w obowiązującej w dniu wydania zaskarżonych decyzji regulacji prawnej naruszenia tychże obowiązków. Korzystanie z dróg publicznych przez pojazdy, które przekraczają dopuszczalne normy skutkuje bowiem pogorszeniem jakości tychże, a co za tym idzie, zwiększeniem niebezpieczeństwa przy użytkowaniu dróg przez innych uczestników ruchu.

Zasadnicze zastrzeżenia Skarżącej kierowane są co do przebiegu postępowania prowadzącego do obciążenia Jej karą pieniężną. Analizując podniesione w tym zakresie zarzuty stwierdzić trzeba, co następuje:

Przedstawiona przez Skarżącą "Analiza nacisków osi wytypowanych zestawów transportowych przy różnej masie całkowitej" sporządzona przez dra inż. J. R. nie może stanowić podstawy kwestionowania wydania w indywidualnej sprawie administracyjnej konkretnego rozstrzygnięcia. Ekspertyza ta sprowadza się do przedstawienia propozycji zmian w rozporządzeniu Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej.

Wydając świadectwo legalizacji z dnia 15 stycznia 2002 r. nr 95/173/02 Naczelnik Obwodowego Urzędu Miar w Zielonej Górze powołał zarządzenie nr 39 Prezesa Głównego Urzędu Miar z dnia 22 grudnia 2000 r. (Dz. Urz. Miar i Probiernictwa 6/00/40- dalej zarządzenie), które m.in. określa konstrukcję, wykonanie i zainstalowanie wagi, a także jej właściwe stosowanie. Sąd stwierdza, że opisany szczegółowo przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji a nie zakwestionowany przez Skarżącą opis przebiegu ważenia odpowiada warunkom określonym w zarządzeniu. Dotyczy to w szczególności sygnalizacji o błędzie ważenia z powodu nadmiernej prędkości pojazdu (§ 2 ust. 9 zarządzenia) a także sposobu poinformowania kierowcy o wymaganiach dotyczących przejazdu przez wagę (§ 7 ust. 5 zarządzenia). Nie są w tym zakresie słuszne wnioski wyciągnięte przez Skarżącą w oparciu o przedstawioną przez Skarżącą w postępowaniu administracyjnym ekspertyzę dra inż. J. R., dotyczącej analizy nacisków osi wytypowanych zestawów transportowych- dotyczących ciągników Iveco, Mercedes Benz i Volvo typ FH12 4x2T oraz naczep Rossart-Gifut, Schmitz i Schwarzmuller (k. 9 akt administracyjnych). Owa Analiza nie jest w istocie opinią biegłego w rozumieniu art. 84 kpa, a jedynie mającą status dokumentu prywatnego ekspertyzą rzeczoznawcy, będącą w istocie przedstawieniem własnego poglądu przez stronę przy zaakcentowaniu, że pogląd ów odpowiada stanowisku rzeczoznawcy (K. Knoppek "Dokument w procesie cywilnym" Poznań 1993 s. 107- 108; T. Ereciński "Komentarz do KPC" - W.Pr 2002 t.1 s. 517 uw. 15). Zgodnie ze świadectwem legalizacji waga dokonuje poprawnych pomiarów przy zachowaniu przez kierowcę prędkości w granicach od 2 do 6 km/h, a każde przekroczenie tej prędkości powoduje włączenie sygnalizacji o błędzie ważenia. Z kolei każdorazowe pomniejszenie wyników ważenia o 200 kg masy przypadającej na każdą oś oraz o dodatkowe 2 % zmierzonej masy całkowitej gwarantuje ochronę interesów przewoźnika i stanowi korektę ewentualnych błędów pomiaru wynikających z nieznacznego przyspieszania w granicach prędkości od 2 do 6 km/h. Na marginesie należy zauważyć, że samochody poruszają się po drogach publicznych z nieporównywalnie większą prędkością i większym przyspieszeniem, w związku z czym związane z przyspieszaniem przeciążenia osi przekraczające dopuszczalne normy są znacznie większe i muszą się niekorzystnie odbijać na jakości dróg. Nie można zatem przyjąć, że tak niewielkie wahania prędkości, jakie mogą zaistnieć w trakcie ważenia, prowadzą do zafałszowania prawdziwych danych dotyczących nacisków na osie. Legalizacja wagi świadczy o prawidłowości jej działania w każdym miejscu i w każdych warunkach opisanych w instrukcji wagi ( wyrok NSA z dnia 12.2.1998r. sygn. II SA 1409/97). Nadto na mocy art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 3 kwietnia 1993 r. o miarach (Dz.U. 53/93/248 ze zm.) zatwierdzenie przyrządu pomiarowego jest decyzją administracyjną Prezesa GUM- pomiarów na wadze można dokonywać do 31 października 2003 r.- póki waga ma ważne świadectwo legalizacji.

Wyników ważenia na legalizowanej w trybie ustawowym wadze, Skarżąca nie mogła skutecznie podważyć przy pomocy owej ekspertyzy, tym bardziej, że nie dotyczyła ona zestawu z udziałem naczepy Kogel Marcam (k. 6, 9 akt administracyjnych) i wskazywała na abstrakcyjny stosunek masy całkowitej pojazdu do nacisków na oś.

W pełni przychylić się trzeba do uwagi Dyrektora Izby, iż przekroczenie masy dopuszczalnej pojazdu obligowałoby organ do wymierzenia dodatkowej kary.

Skarżąca podnosi, że kierowca nie został pouczony o sposobie przejazdu przez wagę, co mogło mieć wpływ na wynik ważenia. Dyrektor Izby wskazuje jednak, że przed wagą ustawiony jest znak drogowy, określający prędkość, z jaką odbywać się ma przejazd. Podkreślenia wymaga również, że z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy nie wynika, by w trakcie przejazdu przez wagę urządzenie sygnalizowało jakiejkolwiek nieprawidłowości. Proces ważenia jest zorganizowany w taki sposób, by jednokrotny przejazd przez wagę wystarczył dla sprawdzenia, czy pojazd nie narusza ustalonych przepisami prawa norm. Obiektywne przeprowadzenie ważenia zapewnione jest przez stosowną aparaturę, która posiadać musi świadectwa legalizacyjne. Jeżeli aparatura ta nie sygnalizuje zakłóceń i nieprawidłowości przy procesie ważenia, jednokrotny przejazd jest wystarczający dla zapewnienia realizacji w postępowaniu zasady prawdy obiektywnej. Kierowca pojazdu miał pełną możliwość zgłaszania uwag co do procesu ważenia, z której nie skorzystał (k. 6 akt administracyjnych). Uznać więc należy, że sam kierowca nie dopatrzył się żadnych uchybień w toku czynności dokonywanych przy przejeździe przez wagę.

Skarżąca podniosła, że nie była należycie reprezentowana i nie mogła wypowiedzieć się co do zebranych dowodów i materiałów. Nadto wskazała, że w protokole nr [...] pominięta została istotna dla sprawy okoliczność dynamicznego ważenia. Podczas ważenia istotnie brak było osoby prawidłowo umocowanej do reprezentowania spółki. Skarżąca jest spółką prawa handlowego i jako podmiot gospodarczy- profesjonalistą. Utrwalonym jest pogląd Sądu Najwyższego (wyrażony pod rządem rozporządzenia Prezydenta RP z 27 czerwca 1934 r. Kodeks handlowy- Dz.U. 57/34/502 ze zm., a pozostający aktualnym pod rządem ustawy z dnia 15 września 2000 r.- Kodeks spółek handlowych- Dz.U. 94/00/1037 ze zm.), że osoby obejmujące funkcje członków zarządu spółki, deklarują w szczególności dokładanie staranności sumiennego kupca (art. 292 § 2 kh), a objęcie tego stanowiska w danej spółce, mimo braku wykształcenia lub wiadomości potrzebnych do prowadzenia jej spraw, jest naruszeniem wymaganej staranności i sumienności ( odpowiednio- uzasadnienie wyroku SN z 6.6.1997 r.- III CKN 65/97- OSNC 11/97/181 s. 75). Skoro zatem Spółka wiedziała, na podstawie powszechnie obowiązującego i należycie ogłoszonego prawa, że przy przekraczaniu granic Rzeczypospolitej Polskiej wszystkie samochody ciężarowe poddawane są w postępowaniu administracyjnym kontroli co do przestrzegania warunków określonych art. 13 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 2a i ust. 2b i 40b ust. 1 i 2 udp, to rzeczą organów Spółki było zadbać, by w każdym samochodzie ciężarowym przekraczającym granicę państwa znajdowała się osoba, posiadająca upoważnienie do reprezentowania Spółki w owym postępowaniu administracyjnym. Udzielenie pełnomocnictwa na piśmie w postępowaniu administracyjnym nie jest czynnością skomplikowaną ani kosztowną, bowiem pełnomocnikiem strony może być osoba fizyczna posiadająca zdolność do czynności prawnych ( art. 33 § 1 i 2 kpa). Nie było zatem żadnych przeszkód, by Spółka- precyzując należycie zakres pełnomocnictwa - udzieliła np. zatrudnionemu u siebie kierowcy pojazdu bądź osobie mu towarzyszącej, stosownego pełnomocnictwa przed wyruszeniem pojazdu w trasę, bowiem w sferze doświadczenia życiowego mieściła się świadomość, że przy długim okresie oczekiwania w kolumnie pojazdów na granicy ( od kilku godzin do kilku dni), udzielenie takiego pełnomocnictwa ad hoc nie będzie realne. Udzielenie takiego pełnomocnictwa pozwoliłoby na pełną realizację art. 61 § 4, art. 10 § 1, art. 45 w zw. z art. 40 § 2 kpa już w postępowaniu pierwszoinstancyjnym.

Organ I instancji nie zawiadomił Strony o wszczęciu postępowania ( art. 61 § 4 kpa), nie umożliwił Spółce wzięcia czynnego udziału w postępowaniu pierwszoinstancyjnym (art. 10 § 1 kpa).

W szczególności brak zawiadomienia o wszczęciu postępowania wynikał z istoty i specyfiki owego postępowania- w ciągu doby na przejściu granicznym w G. odprawiane są setki pojazdów ciężarowych, oczekujących często w długich kolejkach. Zarówno w interesie przewoźników, jak i właścicieli pojazdów, kierowców i służb celnych jest, by ważenie pojazdów i ich odprawa, toczyły się sprawnie. Dopełnienie wymogu doręczenia zawiadomienia o wszczęciu postępowania, przy uwzględnieniu kilkudniowego obrotu pocztowego, wiązałoby się z praktycznym paraliżem ruchu pojazdów, a kilkudniowe oczekiwanie godziłoby przede wszystkim w interes samych przewoźników i podmiotów, dokonujących transgranicznego obrotu towarowego. Z tychże zatem względów, skoro Spółka nie zadbała, by w pojeździe była osoba legitymująca się pełnomocnictwem do reprezentowania Jej w owym postępowaniu, obiektywnie niemożliwym stało się doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania (art. 61 § 4 kpa), jak i umożliwienia stronie wypowiedzenia się co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i złożenia ewentualnych wniosków dowodowych w postępowaniu pierwszoinstancyjnym ( art. 10 § 1 kpa).

Od daty doręczenia Skarżącej odpisu decyzji zaczął biec dla Spółki termin do złożenia odwołania. Strona mogła wszelkie zarzuty podnieść w odwołaniu i zostały one wnikliwie rozpatrzone przez organ II instancji. Nadto w niniejszej sprawie organy mogły odstąpić od bezwzględnego przestrzegania zasady wysłuchania stron zgodnie z art. 10 § 2 kpa. Wymaganie prawidłowej reprezentacji strony, które w zaistniałej sytuacji nie byłoby racjonalne, pociągnęłoby za sobą dodatkowo niezwykle dotkliwe zakłócenia ruchu przewoźników na granicy i funkcjonowania organów celnych, co bez wątpienia groziłoby niepowetowanymi szkodami materialnymi w rozumieniu art. 10 § 2 kpa. Tym samym również i ten zarzut Skarżącej okazał się bezzasadny. Okoliczności faktyczne utrwalone w protokole nr 129/02-04-06 i dokumencie o nazwie Wynik ważenia pojazdu (k. 5 i 6 akt administracyjnych) mogły być przez organ I instancji uznane za udowodnione- z uwagi na ww okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 kpa ( art. 81 in fine kpa). Pominięcie w protokole okoliczności dynamicznego ważenia zakwalifikować należy jako naruszające art. 107 § 3 kpa, jednakże wadliwość ta nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy. Wobec możliwości zgłaszania wniosków i prezentacji dowodów w merytorycznym postępowaniu odwoławczym, Dyrektor Izby należycie ocenił dowody w oparciu o zasadę swobodnej oceny dowodów ( art. 80 kpa), a uchybienia w postępowaniu pierwszoinstancyjnym uległy sanowaniu.

Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów państwa (art. 8 kpa), naruszenia art. 9 kpa, zasady dwuinstancyjności (art. 15 kpa). Artykuł 107 § 3 kpa naruszył organ pierwszej instancji lecz wadę tą naprawił w szczegółowym uzasadnieniu spełniającym wymogi art. 107 § 3 kpa, organ odwoławczy.

Skarżąca naruszyła dyspozycję art. 13 ust. 2 pkt 3, ust. 2a i 2b prd, zgodnie z którym- w zakresie istotnym dla rozstrzygnięcia sprawy- przedsiębiorcy wykonujący przejazd po drogach publicznych pojazdem zarejestrowanym w kraju, o masie, naciskach osi przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach, bez zezwolenia określonego przepisami Prawa o ruchu drogowym, pobiera się karę pieniężną. Powyższe stanowi bezpośrednią ingerencję w wolność działalności gospodarczej. Trybunał Konstytucyjny w swoim orzecznictwie wyrażał pogląd, że z samej istoty art. 22 Konstytucji wynika możliwość ograniczenia wolności gospodarczej i poddania jej w konstytucyjnie określonych sytuacjach interwencji państwa (np. polegającej na uiszczaniu opłaty za korzystanie z dróg publicznych) w celu ochrony interesu publicznego i praw innych jednostek, co w niniejszej sprawie może oznaczać pokrycie zwiększonych kosztów eksploatacji dróg publicznych. Wolność gospodarcza nie może mieć bowiem charakteru absolutnego, więc możliwe i potrzebne jest ustanawianie różnego rodzaju jej ograniczeń (wyroki TK z 8.04.1998 r., K 10/97, OTK ZU 1998/3/228, s. 162; z 28.01.2003, K 2/02, OTK ZU 2003/1/4, s.62; z 17.12.2003, SK 15/02, OTK ZU 2003/9/103, s. 1195).

W świetle powyższego dopuszczalne jest wprowadzenie kary pieniężnej z art. 13 ust. 2b udp. Celem tego przepisu jest bowiem nakłonienie podmiotów korzystających z dróg publicznych do uiszczania opłaty drogowej, gdyż sankcja ekonomiczna ma znaczenie przede wszystkim prewencyjne i zmierza do nakłonienia tych podmiotów do wypełniania ustawowych obowiązków. Nie ulega wątpliwości, że nałożenie na Skarżącą kary niższej niż najniższa płaca w gospodarce narodowej (760 złotych miesięcznie - § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 29 stycznia 1998 r. w sprawie najniższego wynagrodzenia za pracę pracowników - Dz.U. 16/98/74 ze zm.) nie stanowi nadmiernego obciążenia i jest adekwatne do celu, jaki ustawodawca pragnął osiągnąć.

Brzmienie art. 13 ust. 2a udp nie pozostawia wątpliwości co do tego, że nałożenie podwyższonych opłat za przejazd pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia jest obligatoryjne. Jest ono również niezależne od ewentualnej winy sprawcy przekroczenia ciężaru czy też od zachowania wymaganej masy całkowitej pojazdu, a jedynym i decydującym kryterium nałożenia kary jest fakt stwierdzenia przekroczenia dopuszczalnego nacisku na oś pojazdu (wyrok NSA z: 23.4.1999 r.- II SA 1838/98, 13.5.1998 r.- II SA 358/98, 15.1.1998 r.- II SA 1189/97, 23.1.1998 r.- II SA 1327/97). Dla odpowiedzialności właściciela pojazdu za przekroczenie dopuszczalnych norm nie ma znaczenia brak możliwości sprawdzenia nacisku osi pojazdu na drogę po załadunku (wyrok NSA z 22.4.1998 r.- II SA 1421/97). W tej sytuacji należy uznać, że wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia było zasadne.

Wskazane uchybienia organu I instancji nie były uchybieniami, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy; w sprawie nie doszło do naruszeń prawa materialnego, w związku z czym- zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, brak było przesłanek do uchylenia decyzji.

Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1270 ze zm.) w zw. z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 153/02/1271 ze zm.), orzeczono jak w sentencji.

/-/ M. Dybowski /-/ E. Kręcichwost-Durchowska /-/ P. Miładowski

MK