Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 538/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2014-05-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
6561
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Burmistrz Miasta
Treść wyniku: uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 1 a ust 1 pkt 1 i 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu dnia 7 maja 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym skargi V. S.A z siedzibą w S. na interpretację indywidualną prawa podatkowego Burmistrza A. z dnia 3 grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości I. uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną, II. określa, że zaskarżona interpretacja nie może być wykonana do chwili uprawomocnienia się wyroku, III. zasądza od Burmistrza A. na rzecz strony skarżącej koszty postępowania w kwocie 457 zł (czterysta pięćdziesiąt siedem złotych)


UZASADNIENIE

Wnioskiem z dnia 9 września 2013 r. V.S.A. (skarżąca) zwróciła się do Burmistrza A. o wydanie indywidualnej interpretacji w przedmiocie opodatkowania podatkiem od nieruchomości instalacji technologicznej sprężonego powietrza znajdującej się w budynku hali produkcyjnej.

W opisanym we wniosku stanie faktycznym, skarżąca wskazała, że nabyła w 2007 r. od syndyka budynki, w których poczyniła inwestycje polegające m.in. na zamontowaniu w hali produkcyjnej instalacji technologicznej sprężonego powietrza. Instalacja ta została przytwierdzona w sposób trwały do podłoża hali produkcyjnej, zaś jej części składowe zostały umieszczone w dwóch oddzielnych pomieszczeniach wewnątrz budynku; w hali produkcyjnej umieszczone zostało urządzenie do przechowywania oraz rozprowadzania powietrza, zaś w kompresorowni - urządzenie służące do wytwarzania sprężonego powietrza. Skarżąca potraktowała początkowo instalację (oddaną do użytkowania dnia 31 maja 2009 r. i stanowiącą środek trwały) jako budowlę płacąc należny podatek przy zastosowaniu stawki 2% od 1 stycznia 2010 r.

Skarżąca zadała pytanie, czy opisana we wniosku instalacja technologiczna sprężonego powietrza stanowiła budowlę w rozumieniu art. 2 ust.1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 95 poz. 613 ze zm.) podlegającą opodatkowaniu.

Zdaniem skarżącej, opisana we wniosku instalacja nie była budowlą, ani też urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów o podatkach i opłatach lokalnych – nie podlegała więc opodatkowaniu. Opodatkowaniu podlegał jedynie budynek, w którym instalacja ta się mieściła.

W uzasadnieniu swojego stanowiska skarżąca powołała się na wykładnię pojęcia "budowli" dokonaną przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 września 2011 r., P 33/09. Wskazała, że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają:

-"budowle" wymienione bezpośrednio w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 ze zm.) lub w załączniku do tej ustawy, a będące takim obiektem budowlanym, o którym mowa w art. 3 pkt 1 lit. b powołanej ustawy (stanowiącym pewną całość techniczno – użytkową),

- "urządzenia budowlane", o których mowa w art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego lub w innych przepisach powołanej ustawy, albo w załączniku do niej, które zostały wykazane w nich z nazwy, albo co do których organ wykaże, że zapewniają możliwość użytkowania obiektu budowlanego zgodnie z jego przeznaczeniem.

Zdaniem skarżącej instalacja technologiczna sprężonego powietrza – w oderwaniu od budynku – nie mogła pełnić właściwej dla siebie roli. Nie spełniała więc cech definicyjnych "budowli". Instalacja ta nie była również urządzeniem budowlanym ponieważ służyła wprawdzie do prowadzonej działalności gospodarczej, ale nie miała związku z zapewnieniem korzystania z budynku jako takiego.

W wydanej indywidualnej interpretacji nr [...] z dnia 3 grudnia 2013 r. Burmistrz A. uznał stanowisko skarżącej za nieprawidłowe. W uzasadnieniu przytoczył treść art. 1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych definiującego "budowlę" i wskazał, że właściwie prawo nie wyjaśnia jak należy rozumieć określenie "całość techniczno-użytkowa". W ocenie organu należało więc posiłkowo odwołać się do definicji słownikowej określenia "całość" rozumianej jako "wszystkie części czegoś", "wzięte razem, połączone ze sobą w samodzielną jednostkę" ("Uniwersalny słownik języka polskiego" pod red. S. Dubisza, Warszawa 2003,t.1.s.368, t.4 s.35 i 324). Dalej organ wskazywał na stanowisko zawarte w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 28 czerwca 2002 r., I CK 5/05, zgodnie z którym o tym czy określone elementy rzeczy składowej stanowią części składowe jednej rzeczy, rozstrzyga obiektywna ocena gospodarcza istniejącego między nimi fizycznego i funkcjonalnego powiązania.

W ocenie organu katalog budowli określony w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.), do którego odsyłały przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, był katalogiem otwartym. Organ zastrzegał jednak, że definicja podatkowa budowli może dotyczyć również innych obiektów budowlanych niż spełniających kryteria Prawa budowlanego. Zdaniem organu, za szerokim rozumieniem określenia "budowla" opowiedziało się orzecznictwo sądów administracyjnych – organ wymieniał przykładowo wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 2 grudnia 2005 r., III SA/Wa 2342/05; z dnia 27 stycznia 2006 r., FSK 2316/04; z dnia 13 maja 2010 r., II FSK 1932/09; z dnia 27 maja 2010 r., II FSK 2049/09; z dnia 29 października 2010 r., II FSK 1010/09; z dnia 14 lutego 2012 r., II FSK 1589/10 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 lutego 2010 r., I SA/Kr 1474/09. Fakt, że w konsekwencji doszłoby do opodatkowania budowli znajdującej się w podlegającemu również opodatkowaniu, budynku – w ocenie organu – nie stanowił o naruszeniu prawa. Burmistrz powołał się na podobny pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zawarty w wyroku z dnia 15 października 2008 r., I SA/Bk 254/08.

Reasumując swoje rozważania, organ stanął na stanowisku, że opisana we wniosku instalacja technologiczna sprężonego powietrza znajdująca się wewnątrz budynku hali produkcyjnej nie mogła być traktowana jako budynek ze względu na konstrukcję i swoje parametry. Wszystkie elementy konstrukcyjne – zarówno te przytwierdzone w sposób trwały do podłoża hali produkcyjnej, jak i pozostałe części składowe umieszczone w dwóch oddzielnych pomieszczeniach wewnątrz budynku tj.: hali produkcyjnej i kompresorowni stanowiły całość techniczno – użytkową i tym samym podlegały opodatkowaniu jako "budowla" zgodnie z art. 1a ust.1 pkt 2 oraz art. 2 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Po wyczerpaniu drogi uprawniającej do zaskarżenia interpretacji indywidualnej do sądu administracyjnego, skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie domagając się uchylenia interpretacji indywidualnej, rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym i zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa doradcy podatkowego.

Skarżąca zarzuciła Burmistrzowi naruszenie przepisów postępowania tj. art. 120, 121 §1 w zw. z art.14h oraz art. 14e §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) poprzez nieodniesienie się do powołanych we wniosku wyroków sądów administracyjnych i zastosowanie rozszerzającej wykładni prawa co w efekcie doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu oraz zasady działania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Naruszony, zdaniem skarżącej, został również art. 14c§2 Ordynacji podatkowej poprzez zaprezentowanie w zaskarżonej interpretacji nieprawidłowego stanowiska co do opodatkowania opisanej we wniosku instalacji.

W uzasadnieniu skargi powołany został pogląd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zaprezentowany w wyroku z dnia 6 grudnia 2012 r., I SA/Gl 369/12, zgodnie z którym organ nie może pominąć w wydawanej interpretacji stanowiska zajmowanego w orzecznictwie sądowym, chociaż nie musi się z nim zgadzać. Dalej skarżąca podniosła, że w istocie dla organu wystarczającym do zaliczenia do kategorii "budowli" byłoby, aby obiekt budowlany nie był budynkiem lub obiektem małej architektury – taka jednak szeroka interpretacja nie uwzględniła aktualnych poglądów judykatury tj. przede wszystkim ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., P 33/11. Skarżąca wskazywała, że w istocie organ nie przedstawił precyzyjnych kryteriów rozstrzygających o zaliczeniu konkretnych obiektów budowlanych do budowli. Zaskarżona interpretacja naruszała zasadę preferowania wykładni korzystnej dla podatnika, jeżeli wykładnia literalna nie była możliwa – była to bowiem powszechnie akceptowana zasada in dubio pro trubutario – skarżąca powołała się w tym zakresie na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 czerwca 2011 r., I GPS 1/11.

Posiłkowo skarżąca zarzuciła również brak odniesienia się do jej rozważań dotyczących ewentualnego opodatkowania instalacji technologicznej sprężonego powietrza jako urządzeń budowlanych.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko. Organ nie wniósł sprzeciwu co do rozpoznania sprawy w trybie uproszczonym.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.

Skarga była zasadna.

Przedmiotem sporu był sposób opodatkowania podatkiem od nieruchomości instalacji sprężonego powietrza znajdującej się wewnątrz budynku hali produkcyjnej.

Zdaniem skarżącej opisana instalacja nie była ani "budowlą", ani "urządzeniem budowlanym". Opodatkowaniu podlegać miał wyłącznie budynek – co powodowało zastosowanie stawki kwotowej do jego powierzchni użytkowej. Zdaniem natomiast organu, opisana instalacja stanowiła "budowlę" i jako taka podlegała odrębnemu opodatkowaniu (od wartości), niezależnie od budynku.

Obydwie strony sporu przytaczały na poparcie swoich twierdzeń orzeczenia sądów administracyjnych.

Przedmiotem sporu była więc wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych zawierająca definicje "budynku" i "budowli" jako przedmiotów opodatkowania.

Zgodnie z powołanym przepisem użyte w ustawie określenia oznaczają:

1) budynek - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach;

2) budowla - obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem.

Dodać bowiem należy, że ani skarżąca, ani też organ nie zaliczali instalacji sprężonego powietrza do urządzeń technicznych w rozumieniu przepisów o podatkach i opłatach lokalnych.

Skarżąca słusznie wskazywała na istotność dla wykładni określenia "budowla" w rozumieniu przepisów podatkowych rozważań Trybunału Konstytucyjnego zawartych w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 13 września 2011 r., P 33/09. Wyrok ten wprawdzie dotyczył bezpośrednio opodatkowania wyrobisk górniczych, ale uwagi Trybunału odnosiły się w bardzo szerokim zakresie do dotychczasowego dorobku orzeczniczego sądów administracyjnych dotyczącego wykładni ww. definicji "budynku", "budowli", a także "urządzenia budowlanego". Podstawową konstatacją Trybunału było stwierdzenie, że ww. przepisy ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zwłaszcza w części dotyczącej definicji budowli, zostały źle sformułowane i są dotknięte wadą wieloznaczności. W konsekwencji, Trybunał stwierdził, że część dotychczasowych poglądów sądów administracyjnych, w sposób nieuzasadniony zasadami konstytucyjnymi, akceptowała rozszerzającą wykładnię przedmiotu opodatkowania jakim jest "budowla".

Powyższe oznacza, w ocenie orzekającego Sądu, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011r. P 33/09, jest cezurą czasową w ponownym analizowaniu zakresu definicji budowli z art.1a ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, co z jednej strony nie oznacza odrzucenia a prori dotychczasowego dorobku orzeczniczego sądów administracyjnych w tym zakresie, ale też uniemożliwia bezrefleksyjne powoływanie się na zapadłe przed tą datą orzeczenia, bez wnikania czy prezentowany przez sąd sposób interpretacji odpowiada poglądom Trybunału Konstytucyjnego (zob. szerzej w tym zakresie, wyrok WSA w Krakowie z dnia 18 kwietnia 2012 r., I SA/Kr 1882/12).

W konsekwencji orzekający w sprawie Sąd doszedł do wniosku, że w istocie żaden z powołanych przez Burmistrza wyroków sądów administracyjnych nie wskazuje na słuszność zajętego stanowiska w sprawie – po pierwsze żadne z orzeczeń nie dotyczyło bezpośrednio przedmiotu sporu (czyli zaliczenia do "budowli" instalacji technologicznej sprężonego powietrza), a nadto orzeczenia te zapadały przed 13 września 2011 r., a organ powołując je, nie przeprowadził pobieżnej chociażby analizy, na ile prezentowany sposób wykładni jest zgodny z zastrzeżeniami Trybunału Konstytucyjnego.

Ma to o tyle znaczenie, że skarżąca w sposób wyraźny odwoływała się do ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Orzecznictwo sądów administracyjnych uwzględnia powołane we wniosku i skardze poglądy Trybunału Konstytucyjnego. Przykładowo, właśnie m.in. w sprawie sporu dotyczącego kwalifikacji sieci instalacji sprężonego powietrza znajdujących się wewnątrz budynku, wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny formułując w wyroku z dnia 10 września 2013 r., II FSK 2498/11 tezy, że:

1. Przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budynek, czyli obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi.

2. Istniejące w budynku instalacje gazowe, elektroenergetyczne, wodociągowe, telekomunikacyjne, kanalizacyjne stanowią zatem część budynku jako obiektu budowlanego, a nie część sieci (budowli), do której muszą być (aby działać) przyłączone.

Należałoby więc ponownie przytoczyć za Naczelnym Sądem Administracyjnym podstawowe założenia dokonywanej wykładni.

W definicji budynku, obowiązującej na gruncie ustawy podatkowej odwołano się bowiem do pojęcia obiektu budowlanego w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Dokonując wykładni pojęcia "przepisy prawa budowlanego", użytego w art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zgodzie z Konstytucją RP uznać należy, że odesłanie to odnosić się może wyłącznie do przepisów rangi ustawowej, a to dlatego że odesłanie dotyczy definicji przedmiotu opodatkowania mogącego podlegać regulacji wyłącznie poprzez przepisy rangi ustawowej (art. 217 Konstytucji RP). Do unormowania w aktach prawnych niższego rzędu mogą zostać, co wielokrotnie podkreślał Trybunał Konstytucyjny (por. choćby wyrok z 8 grudnia 2009 r., K 7/08 i powołane w uzasadnieniu orzeczenia), przekazane tylko te sprawy, które nie mają istotnego znaczenia dla konstrukcji danej daniny.

Pojęcie obiektu budowlanego zostało zdefiniowane w ustawie - Prawo budowlane poprzez definicję zakresową pełną. Są nim budynki wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, budowle stanowiące całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami oraz obiekty małej architektury (art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Tym samym przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jest budynek, czyli obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi.

Natomiast "budowlą" w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych jest obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Odtworzenie definicji budowli także wymaga odwołania się do przepisów prawa budowlanego. Budowlę zdefiniowano w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego poprzez definicję zakresową niepełną, nie wskazuje ona bowiem w definiensie wszystkich elementów z danego zakresu, a ogranicza się jedynie do wyróżnienia przykładu tych elementów Definicja ta, co podkreślono w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., P 33/09, została sformułowana wadliwie, definiuje ona bowiem budowlę jako obiekt budowlany niebędący budynkiem i obiektem małej architektury, zaś z definicji obiektu wynika, że są to budynki, budowle i obiekty małej architektury. Jednakże przykładowe wyliczenie obiektów, które według ustawodawcy zaliczają się do tej kategorii oddaje intencje ustawodawcy co do objęcia zakresem tej definicji tych obiektów, które expressis verbis zostały w nim wymienione oraz tych, które są do nich podobne z uwagi na ich konstrukcję, przeznaczenie i charakter. Zaliczenie konkretnego obiektu do budowli wymaga zatem stwierdzenia, czy został on wymieniony w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, a jeżeli nie, to czy jest on podobny do obiektów w nim wymienionych i jednocześnie nie ma cech, pozwalających na zaliczenie go do budynków lub obiektów małej architektury.

W powołanym wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 13 września 2011 r., P 33/09, zwrócono trafnie uwagę, że o ile dla celów prawa budowlanego definicja zakresowa cząstkowa i tym samym możliwość odwołania się w celu zakwalifikowania obiektu budowlanego niewymienionego wprost w definicji do analogii ustawy nie rodzi zastrzeżeń, o tyle całkowicie należy wykluczyć możliwość identycznego stosowania jej na gruncie przepisów podatkowych. Konieczność przestrzegania standardów konstytucyjnych wymaga w związku z tym takiej wykładni pojęcia budowli dla celów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, przy której za budowlę uznaje się wyłącznie obiekty, które expressis verbis wymieniono w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego lub w pozostałych przepisach tej ustawy lub w załączniku do niej. Przy takim pojmowaniu pojęcia budowli art. 2 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 2 tej ustawy Trybunał Konstytucyjny uznał przepis ten za zgodny z zasadą ustawowej określoności regulacji podatkowych i zasadą poprawnej legislacji wywodzonych z art. 217 w zw. z art. 84 i art. 2 Konstytucji RP.

Pojęcie budowli dla potrzeb podatku od nieruchomości jest szersze niż pojęcie budowli w przepisach prawa budowlanego. Obejmuje ono bowiem także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego nie jest obiektem budowlanym (nie zostało wymienione w art. 3 pkt 1 Prawa budowlanego). Zostało ono zdefiniowane jako urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki (art.3 pkt 9 Prawa budowlanego).

Z przytoczonych definicji wynika, że przedmiotem opodatkowania podatkiem od nieruchomości jako "budowla" może być zarówno budowla, jak i urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. W związku z tym, że Prawo budowlane odróżnia budowlę, będącą obiektem budowlanym od urządzenia budowlanego, które takim obiektem nie jest, stwierdzić należy, że także na gruncie przepisów ustawy podatkowej ten sam przedmiot nie może jednocześnie być budowlą w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa podatkowego.

Wśród desygnatów budowli, wskazanych w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego wymieniono sieci techniczne. W załączniku do tej ustawy doprecyzowano, że sieci to sieci takie jak: elektroenergetyczne, telekomunikacyjne, gazowe, ciepłownicze, wodociągowe, kanalizacyjne oraz rurociągi przesyłowe (kategoria XXVI w załączniku). Nie powinno zatem budzić wątpliwości, że sieci sprężonego powietrza, stanowią budowlę w rozumieniu zarówno przepisów prawa budowlanego, jak i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Niemniej jednak w definicjach budowli, budynku i urządzenia budowlanego w Prawie budowlanym znaleźć można, w ocenie orzekającego Sądu, kryteria pozwalające dokonać podziału instalacji sieciowych na tę część, która stanowi budowlę, tę część, która stanowi urządzenie budowlane i tę część, którą należy zaliczyć do budynku. Ustawodawca wskazuje bowiem, że obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Budynek to zatem nie tylko fundamenty, dach, przegrody budowlane wydzielające go z przestrzeni, ale także - zgodnie z definicją obiektu budowlanego - instalacje i urządzenia techniczne.

Instalacja to w języku polskim całokształt urządzeń technicznych, służących do jednego celu, np.: do doprowadzania wody, gazu, elektryczności (tak: "Słownik języka polskiego" pod red. W. Doroszewskiego, ww.doroszewski.pwn.pl), zespół przewodów i urządzeń doprowadzających wodę, prąd, gaz do jakiegoś obiektu (tak: "Słownik języka polskiego", www.sjp.pwn.pl). Istniejące w budynku instalacje gazowe, elektroenergetyczne, wodociągowe, telekomunikacyjne, kanalizacyjne stanowią zatem część budynku jako obiektu budowlanego, a nie część sieci (budowli), do której muszą być (aby działać) przyłączone. Przyłącze, która umożliwia połączenie sieci wewnętrznej i zewnętrznej i znajduje się poza budynkiem (a więc nie jest urządzeniem technicznym stanowiącym część budynku) będzie natomiast urządzeniem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego i budowlą w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Sieć techniczna pozostająca poza budynkiem stanowić będzie odrębną od budynku budowlę zarówno w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, jak i przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych.

Powyższy wywód stanowi praktycznie powtórzenie poglądów Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowanych w ww. wyroku z dnia 10 września 2013 r., II FSK 2498/11 – orzekający w niniejszej sprawie Sąd pogląd ten akceptuje i przyjmuje jako własny.

W konsekwencji Sąd uznał, że skarga zasługiwała na uwzględnienie – organ zaliczając opisaną we wniosku instalację sprężonego powietrza (znajdującą się wewnątrz pomieszczeń budynku hali produkcyjnej) do budowli podlegającej opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości naruszył przepisy prawa materialnego w zakresie dokonywanej wykładni określeń "budynek" i budowla" tj. art. 1a ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 2 ust.1 pkt 2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a Prawa budowlanego.

Sąd zastrzega, że przedmiotem kontroli była indywidualna interpretacja, gdzie co do zasady nie jest weryfikowany stan faktyczny przedstawiany we wniosku. Organ podatkowy rozpatruje bowiem wniosek wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego i wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ podatkowy nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego. Dokonuje natomiast analizy okoliczności podanych we wniosku i tylko w stosunku do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym. Skutkiem tego, ani organ wydający interpretację, ani sąd administracyjny ją kontrolujący, nie mogą przyjmować własnych ustaleń faktycznych, odmiennych od okoliczności przedstawionych przez wnioskodawcę. Istota postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej sprowadza się zatem do tego, że wnioskodawca formułuje na tle zaprezentowanych we wniosku okoliczności faktycznych pytanie, na które udziela odpowiedzi (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 22 lutego 2013 r. I SA/Wr 1497/12).

Skarżąca zapewniła, że opisana instalacja znajdowała się wewnątrz budynku hali produkcyjnej, przy czym poszczególne elementy instalacji zostały umieszczone w różnych pomieszczeniach. Jednocześnie we wniosku opisano sposób położenia tych instalacji. Powyższa okoliczność ma znaczenie bowiem w powołanym wyżej wyroku z dnia 10 października 2013 r., II FSK 2498/11 Naczelny Sąd Administracyjny zastrzegał, że sieć techniczna pozostająca poza budynkiem stanowić będzie odrębną od budynku budowlę zarówno w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, jak i przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Pogląd ten akceptowany jest w aktualnym orzecznictwie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 24 stycznia 2014 r., I SA/Wr 2055/13).

W ponownym postępowaniu Burmistrz wyda interpretację indywidualną uwzględniając stanowisko Sądu zawarte w niniejszym wyroku.

Ze względu na stwierdzone naruszenie przepisów prawa materialnego Sąd szczegółowo nie odnosił się do podniesionych w skardze zarzutów natury procesowej. Ewentualne błędy popełnione dotychczas nie będą miały znaczenia w ponownym postępowaniu. Jak już bowiem Sąd zauważał, w postępowaniu interpretacyjnym organy nie ustalają samodzielnie stanu faktycznego; organ nie popełnił więc tego typu błędu procesowego, który musiałby zostać wyeliminowany poprzez ponowienie czynności procesowych (dowodowych).

Z uwagi na powyższe naruszenie prawa materialnego, na zasadzie art. 146 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270) Sąd uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną. W związku ze stwierdzonymi uchybieniami, określono również, że uchylone interpretacja nie może być wykonana do chwili prawomocności wyroku (art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

O kosztach postępowania orzeczono natomiast na podstawie art. 200 cytowanej ustawy, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 - § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2003 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz. U. nr 212, poz. 2075) Sąd zasądził zwrot uiszczonego przez stronę skarżącą należnego wpisu od skargi w wysokości 200 zł, opłatę od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w kwocie 240 zł.