Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt I SA/Gd 1152/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2014-12-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 1 b
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romala (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Marzena Cybulska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi Z.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 12 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 rok 1. oddala skargę; 2. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku adwokatowi N. D. – K. wynagrodzenie w kwocie brutto 73,80 (siedemdziesiąt trzy złote osiemdziesiąt groszy) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia 12 maja 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpatrzeniu odwołania Z. M., utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia

30 stycznia 2014 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco:

Decyzją (nakazem płatniczym nr [...]) z dnia 30 stycznia 2014 r. Wójt Gminy, działając na podstawie art. 13 § 1, art. 21 § 1, art. 200 § 2 w zw. z art. 165 § 5

pkt 1 i art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.) - dalej jako "Ordynacja podatkowa", art. 1-6c ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2013 r. poz. 1381 ze zm.) - dalej jako "ustawa

o podatku rolnym", art. 1-6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) - dalej jako "u.p.o.l.", uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie ustalenia wysokości stawek i zwolnień w podatku od nieruchomości (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2013 r. poz. 4326) i uchwały Rady Gminy nr [...] z dnia 22 listopada 2013 r. w sprawie obniżenia średniej ceny żyta dla celów podatku rolnego (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2013 r. poz. 4325), ustalił Z. M. łączne zobowiązanie pieniężne za 2014 r. w kwocie 77 zł. W skład zobowiązania wchodził m.in. podatek od nieruchomości naliczony od gruntów oznaczonych "pod jeziorami".

W złożonym od powyższej decyzji odwołaniu Z. M. wskazał na niezgodność pomiędzy zaskarżoną decyzją a wykazem zmian w danych ewidencji gruntów i budynków. W decyzji organ posłużył się sformułowaniem "grunty pod jeziorami", natomiast w ewidencji mowa jest o "gruntach pod wodami powierzchniowymi stojącymi". Zdaniem odwołującego, nazewnictwo organu jest niezgodne zarówno ze stanem faktycznym (jezioro jest zbiornikiem naturalnym, natomiast na gruntach odwołującego powstał sztuczny zbiornik wodny - wskutek nielegalnego piętrzenia wody na progu wodnym zlokalizowanym na rowie doprowadzającym wodę do młyna), jak i ze stanem prawnym (ewidencją gruntów

i budynków).

Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło argumentacji odwołującego się uznając za prawidłowe rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji.

W uzasadnieniu decyzji z dnia 12 maja 2014 r. organ odwoławczy przytoczył treść znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów u.p.o.l., wskazując że opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają m.in. grunty oraz budynki lub ich części (art. 2

ust. 1). Podstawę opodatkowania stanowi dla gruntów - powierzchnia, a dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa ( art. 4 ust. 1 pkt 1 i 2), natomiast wysokość stawek określa rada gminy różnicując je w zależności od ich charakteru (art. 5). Podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne,

w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (art. 3 ust. 1 pkt 1). Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, w tym od gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych (art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b).

Następnie Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 1 ustawy o podatku rolnym opodatkowaniu tym podatkiem podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów

i budynków jako użytki rolne lub jako grunty zadrzewione i zakrzewione na użytkach rolnych, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza. Ponadto osobom fizycznym, na których ciąży obowiązek podatkowy

w zakresie podatku rolnego oraz jednocześnie w zakresie podatku od nieruchomości lub podatku leśnego dotyczący przedmiotów opodatkowania położonych na terenie tej samej gminy, wysokość należnego zobowiązania podatkowego pobieranego w formie łącznego zobowiązania pieniężnego ustala organ podatkowy w jednej decyzji - nakazie płatniczym (art. 6c ust. 1 ustawy o podatku rolnym).

Odnosząc przytoczone powyżej regulacje prawne do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy organ odwoławczy podał, że Z. M. jest właścicielem gruntów oznaczonych w ewidencji gruntów symbolem "Ws", tj. grunty pod wodami powierzchniowymi stojącymi. Kolegium wskazało również, że w u.p.o.l. ustawodawca upoważnił radę gminy do ustalenia stawki m.in. od gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Taka właśnie stawka została ustalona w uchwale Rady Gminy nr [...]. A zatem, organ pierwszej instancji miał pełne prawo ustalić łączne zobowiązanie pieniężne w podatku od nieruchomości wg stawki określonej jako grunty pod jeziorami.

Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu SKO stwierdziło, że odmienne oznaczenie gruntu w ustawie, uchwale i decyzji podatkowej niż w ewidencji gruntów nie oznacza wadliwości samej decyzji, albowiem dla celów podatkowych zastosowano odrębne nazewnictwo gruntów od tego, jakie występuje w geodezji.

W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego Z. M. zarzucił jej naruszenie art. 124 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.) poprzez nierozpatrzenie odwołania pod kątem treści stawianych zarzutów, oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. poprzez zastosowanie błędnego określenia przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, tj. "grunty pod jeziorami".

Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o zmianę nakazu płatniczego

nr [...] Wójta Gminy z dnia 30 stycznia 2014 r. w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r. w ten sposób, aby był on zgodny z nakazem płatniczym nr [...] Wójta Gminy z dnia 27 marca 2014 r. w sprawie zmiany nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne za 2013 r., oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. poprzez poprawne określenie przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości, tj. "grunty pod jeziorami, zajętych pod zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych", a w przypadku nieuwzględnienia tego żądania - cofnięcie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji.

W uzasadnieniu skargi podniesiono m.in., że w dniu 27 marca 2014 r. Wójt Gminy wydał decyzję nr [...] w sprawie zmiany nakazu płatniczego na łączne zobowiązanie pieniężne za 2013 r., w której przy określaniu rodzaju nieruchomości podatku od nieruchomości oznaczył: "grunty pod jeziorami, zajętych pod zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych". Równocześnie w uzasadnieniu organ doprecyzował, że "grunt sklasyfikowany jako Ws, który nie jest związany z prowadzeniem działalności gospodarczej, opodatkowany może być jedynie podatkiem od nieruchomości, stawką dla gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, albo też dla gruntów pozostałych. W sytuacji podatnika grunt ten nie stanowi jeziora, a jest to sztuczny zbiornik wodny, który powstał wskutek nielegalnego piętrzenia wody na progu wodnym zlokalizowanym na rowie doprowadzającym wodę do zakładu...". Skarżący podał, że po uprawomocnieniu się ww. decyzji z dnia 27 marca 2014 r. poinformował o tym fakcie SKO, wnosząc o zmianę nazewnictwa przedmiotu opodatkowania, jednakże organ odwoławczy całkowicie pominął ten fakt w swojej decyzji.

Z. M. podkreślił, że nigdy nie kwestionował ani rodzaju podatku, ani stawki, wg której organ pierwszej instancji ustalił jego zobowiązanie podatkowe za 2014 r., ani samej kwoty podatku rolnego i od nieruchomości. We wszystkich swoich pismach podnosił jedynie, że nie zgadza się z nazewnictwem przedmiotu opodatkowania.

SKO w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje:

Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia

25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności

z prawem.

Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej jako "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.

W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.).

Z przepisu art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony.

Oceniając zaskarżoną decyzję organu odwoławczego z punktu widzenia wskazanych powyżej kryteriów stwierdzić należy, że została ona wydana bez naruszenia prawa.

Skarżący nie kwestionuje stawki opodatkowania będących jego własnością gruntów pod zbiornikiem wodnym, ani też kwoty zobowiązań podatkowych ustalonych w decyzji (nakazie płatniczym w sprawie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 r.) Wójta Gminy z dnia 30 stycznia 2014 r.

Skarga dotyczy jedynie żądania zmiany błędnego (nieprecyzyjnego) określenia przedmiotu opodatkowania. Wójt gminy określił go jako "grunty pod jeziorami", natomiast skarżący domaga się zmiany określenia przedmiotu opodatkowania na zgodny z ustawą

i stanem faktycznym.

Stosownie do art. 2 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach

i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają również grunty pod wodami powierzchniowymi płynącymi

i kanałami żeglownymi, z wyjątkiem jezior oraz gruntów zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych.

Zgodnie natomiast z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b) u.p.o.l. rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że od gruntów pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, stawka ta nie może przekroczyć rocznie 3,38 zł od 1 ha powierzchni.

Tym samym nie może budzić wątpliwości, że decyzja Wójta Gminy z dnia

30 stycznia 2014 r. nie zawiera pełnego określenia przedmiotu opodatkowania, a jedynie przytacza pierwszy człon terminu ustawowego.

Niemniej, taka niedokładność nie może powodować eliminacji ww. decyzji z obrotu prawnego, bowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego odpowiada prawu. Decyzja ta prowadzi do prawidłowego, ostatecznego ustalenia zobowiązania podatkowego. Wprawdzie skarżący w odwołaniu nie kwestionował obowiązku podatkowego, a jedynie wadliwe określenie przedmiotu opodatkowania,

to uznać należało, że zaskarżona decyzja nie naruszała przepisów postępowania.

Skoro skarżący skorzystał z możliwości odwołania, jaką przewiduje art. 220 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.),

to rzeczą organu odwoławczego było jego rozpoznanie.

Zatem SKO nie mogło zmienić określenia przedmiotu opodatkowania, ani też uchylić decyzji organu pierwszej instancji jedynie wobec użycia w niej niepełnego terminu określającego przedmiot opodatkowania.

Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie mógł jedynie utrzymać w mocy decyzję organu pierwszej instancji po zweryfikowaniu (w interesie skarżącego), czy organ ten prawidłowo ustalił zobowiązanie podatkowe. Organ odwoławczy wyjaśnił też kwestię rozbieżności w nazewnictwie gruntów pod wodami powierzchniowymi stojącymi

w ewidencji gruntów i w prawie podatkowym.

Natomiast kwestia pełnego, poprawnego określenia przedmiotu opodatkowania winna być załatwiona w trybie art. 215 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym organ podatkowy może, z urzędu lub na żądanie strony, prostować w drodze postanowienia błędy rachunkowe oraz inne oczywiste omyłki w wydanej przez ten organ decyzji, jak również wyjaśnić w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji.

Oczywiste omyłki, zgodnie z art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej, można sprostować w drodze postanowienia - nawet po wniesieniu przez stronę odwołania, w którym powyższe omyłki są przedmiotem zarzutów (wyrok NSA z dnia 28 października 1999 r. sygn. akt I SA/Kr 1206/98, LEX nr 39772). Natomiast wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji polega na objaśnieniu, jak organ wydający decyzję rozumiał jej sens.

Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.

W drugim punkcie wyroku Sąd, na podstawie art. 250 P.p.s.a. oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 1 i § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia

28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), przyznał od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, pełnomocnikowi skarżącego - adwokat [...], wynagrodzenie z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.[pic]