Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1350/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-01-13 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6161 Lasy oraz zalesianie gruntów rolnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 7, art. 80
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
article: art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 153, art. 200, art. 205 par. 2
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
article: art. 6 ust. 1 pkt 7, art. 3, art. 6 pkt 7
journal: Dz.U. 1991 nr 101 poz 444
law: Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Anna Sękowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jarosław Łuczaj, sędzia del. SO Aleksandra Westra, Protokolant st. sekr. sąd. Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zastrzeżeń wniesionych do projektu uproszczonego planu urządzenia lasu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z [...] kwietnia 2021 r. nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego B. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzją z [...] lipca 2021 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] orzekło

o utrzymaniu w mocy decyzji Starosty [...] nr [...] z [...] kwietnia 2021 r., odmawiającej uznania zastrzeżeń wniesionych do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...], w zakresie dotyczącym ustaleń dla działki o nr ew. [...] z obr. [...].

Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym

i prawnym.

Pismem z 21 sierpnia 2018 r. B. K. wniósł zastrzeżenia i wnioski do projektu uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...], w zakresie dotyczącym ustaleń dla działki o nr ew.[...] z obr. [...], w których podniósł, iż na przedmiotowej działce nie jest prowadzona produkcja leśna, nie występuje na niej runo leśne i krzewy, podłoże stanowią byliny z przewagą traw, działka stanowi podwórko dla domu posadowionego na działce sąsiedniej, jest na niej zlokalizowany plac zabaw dla dzieci i przydomowy zielnik-ogródek, posiada pełny dostęp do infrastruktury miejskiej (woda, kanalizacja, gaz, prąd, telewizja kablowa), jest na niej umiejscowiona stacja transformatorowa słupowa, a na jej skraju, wzdłuż ul. [...], przebiega linia średniego napięcia, jest ogrodzona od strony ulicy, stanowi grunt zurbanizowany, wśród zwartej zabudowy miejskiej zlokalizowanej w ścisłym centrum miasta [...].

Decyzją nr [...] z [...] sierpnia 2019 r. Starosta [...] odmówił uznania powyższych zastrzeżeń. Zdaniem Starosty nie ma możliwości wyłączenia

z uproszczonego planu urządzenia lasów gruntu, który oznaczony jest w rejestrze gruntów jako leśny.

B. K. wniósł odwołanie od powyższej decyzji.

Decyzją z [...] października 2019 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Kolegium wyjaśniło, że lasem jest każdy grunt, który spełnia prawne przesłanki przewidziane w art. 3 pkt 1 lub 2 ustawy o lasach, bez względu na to, czy na gruncie tym znajduje się roślinność leśna i czyją pozostaje własnością. Za las należy także uznać grunt o zwartej powierzchni co najmniej 0,10 ha pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi), drzewami i krzewami oraz runem leśnym, który nie spełnia żadnego dodatkowego kryterium z art. 3 pkt 1 lit. a, b i c ustawy (nie jest przeznaczony do produkcji leśnej, nie stanowi rezerwatu przyrody ani nie został wpisany do rejestru zabytków). O tym zaś czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy o lasach decyduje, co do zasady, w pierwszej kolejności zapis w ewidencji gruntów. Działka o nr ew. [...]

z obr. [...] określona jest w rejestrze gruntów jako las (LsV). Dopóki rejestr ów w tej części nie zostanie — w trybie przewidzianym przez odrębne przepisy – zmieniony (np. w efekcie postępowania, o którym mowa w art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych), to wymieniona działka powinna być traktowana jako las.

B. K. zaskarżył powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z 14 lipca 2020 r. (sygn. akt IV SA/Wa 3045/19) uchylił zaskarżoną decyzję. Sąd wyjaśnił, że w sprawie powinno dojść do zbadania,

a odzwierciedleniem tego powinno być uzasadnienie aktu administracyjnego — czy podmiot opracowujący projekt uproszczonego planu zbadał sytuację na gruncie

co do charakteru działki nr [...], czy też dane co do stanu działki przeniesiono

z ewidencji gruntów i budynków, bez dokonania weryfikacji stanu na gruncie. Ustalenia organu w tej kwestii winny znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji sprawy, a następnie dać organowi podstawy do ustaleń co do określenia charakteru działki nr [...], jej aktualnego stanu zalesienia, kwestii trwałego czy przejściowego pozbawienia charakteru leśnego. Sąd nakazał także, aby materiał dowodowy stanowiły wszystkie relewantne dla jej rozstrzygnięcia fragmenty treści projektu uproszczonego planu urządzenia lasu, jak i załączniki graficzne, w tym mapy

(z zachowaniem oryginalnej kolorystyki i legendy). Wreszcie Sąd nakazał dokonać rozważań z uwzględnieniem i odniesieniem się do treści już wynikających z materiału sprawy, tj. informacji jakoby przedmiotowa działka miała charakter lasu ochronnego, ustaleń obowiązującego mpzp oraz pisma wykonawcy projektu upul z [...] listopada 2018 r. Dopiero uwzględniając wynikające z powyższych działań wnioski, organ winien odnieść się do zgłoszonych przez skarżącego zastrzeżeń względem projektu upul dotyczących działki nr [...] i wydać decyzję zgodną z prawem.

Wobec powyższego, decyzją z [...] grudnia 2020 r. Nr [...] Kolegium uchyliło

w całości zaskarżoną decyzję i przekazało zakończoną nią sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, nakazując przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego zgodnie ze wskazaniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 lipca 2020 r.

(sygn. akt IV SA/Wa 3045/19).

Po przeprowadzeniu postępowania, Starosta [...] decyzją nr [...] z [...] kwietnia 2021 r. rozpatrując ponownie sprawę, dokonał następujących ustaleń:

1. w dniu [...] lutego 2021 r., leśnik zajmujący się na zlecenie Starosty [...] nadzorem nad gospodarką leśną w lasach niestanowiących własności Skarbu Państwa, podczas lustracji lasu przeprowadzonej na terenie działek nr ew. [...], [...], [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...] ustalił m.in., że na przedmiotowych działkach znajduje się drzewostan dębowo-brzozowy w wieku ok 60 lat, rosnący na siedlisku lasu mieszanego świeżego. Na działce nr ew. [...] rośnie 13 szt. dębów, 13 szt. klonów, 9 brzóz, 5 szt. lip, 5 szt. topól, 4 szt. drzew owocowych, 1 wiąz oraz 1 akacja. Drzewostan posiada małe zwarcie. Przedmiotowe działki należy odnowić sztucznie lub naturalnie w przeciągu najbliższych 5 lat. Z uwagi na żyzne siedlisko, jakim jest las mieszany świeży przedmiotowy drzewostan powinien odnowić się naturalnie.

2. materiał dowodowy w sprawie, został uzupełniony poprzez umieszczenie

w nim fragmentów treści projektu uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...] wyłożonego w 2018 r. do publicznego wglądu w siedzibie Urzędu Miasta [...] oraz załączników graficznych, w tym mapy, z zachowaniem oryginalnej kolorystyki

i legendy. Z historii zmian w ewidencji gruntów oraz z dokumentów przedstawionych przez Wnioskodawcę wynika, że grunty występujące na działce nr ew. [...] obręb [...] (dawny numer [...]), zostały zaliczone do lasów w 1986 roku, a tym samym stały się lasami ochronnymi na mocy art. 77 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach.

3. zgodnie z zapisami ewidencji gruntów działka nr ew. [...] stanowi nadal las (Ls), a w Starostwie Powiatowym w [...] brak jest decyzji dotyczącej wyłączenia gruntu leśnego z produkcji, wniosku o pozwolenie na budowę lub zgłoszenia,

o którym mowa i w ustawie z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.

4. działka nr ew. [...] obręb [...] była objęta uproszczonym planem urządzenia lasów miasta [...] , sporządzonym na okres od [...].01.2009 r. do [...].12.2018. r. Na ww. działce zinwentaryzowano wówczas w pododdziale [...], drzewostan brzozowy

w wieku około 50 lat, I klasy bonitacji, na powierzchni 0,4676 ha oraz zaplanowano do wykonania zabiegi trzebieży późnej.

5. w związku z upływem ważności uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...], Starosta [...] spełniając obowiązek określony art. 21 ust. 1 ustawy

z 28 września 1991 r. o lasach, zlecił opracowanie projektu uproszczonego planu urządzenia lasów miasta [...] na lata 2019-2028. W ww. projekcie, w pododdziale [...], zewidencjonowano drzewostan brzozowy w wieku około 60 lat, II klasy bonitacji, na powierzchni 0,4676 ha oraz zaplanowano do wykonania cięcia sanitarne.

6. w odniesieniu do wskazanej przez WSA konieczności uwzględnienia stanowiska wykonawcy dokumentacji urządzeniowej z [...].11.2018 r., wskazującego, m. in. na zurbanizowany charakter terenu, na którym znajduje się przedmiotowa działka, organ zauważył, że nie może ono zostać uwzględnione, albowiem przyjęcie ww. propozycji wykluczałoby w ogóle istnienie terenów leśnych na obszarach zurbanizowanych, a w szczególności w miastach, co nie znajduje odzwierciedlenia

w obowiązujących przepisach. Teren przedmiotowej działki, jest porośnięty roślinnością leśną, oznaczony w ewidencji jako grunt leśny (oznaczone symbolem Ls). Okoliczność przejściowego pozbawienia działki roślinności leśnej nie zmieni ich leśnego charakteru, w świetle regulacji, zawartej w art. 3 pkt 1 ustawy o lasach. Działka nie została wyłączona z produkcji leśnej, ani też nie dokonano zmian

w ewidencji gruntów.

7. zgodnie z obowiązującym Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] - w rejonie ul. [...] - obszar [...] przyjętym uchwałą Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] czerwca 2017 r., działka nr ew.[...] obręb [...] położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach zalesionych, oznaczonej symbolem 2-MN/ZL. Zasady kształtowania zabudowy oraz wskaźniki zagospodarowania terenów oznaczonych w planie symbolem 2-MN/ZL określono

w § 14 ww. uchwały, gdzie wskazano, iż podstawowym przeznaczeniem terenu jest zabudowa mieszkaniowa na działkach zalesionych, dopuszczalna jest realizacja

1 budynku mieszkalnego jednorodzinnego w formie wolnostojącej, powierzchnia terenu niezbędnego do realizacji budynku mieszkalnego oraz dojść i dojazdów nie może przekroczyć 20% powierzchni działki jednak nie więcej niż 400 m2,

z obowiązkiem utrzymania trwałej uprawy leśnej na części działki pozostałej po wydzieleniu terenu niezbędnego dla realizacji budynku mieszkalnego, dojść

i dojazdów.

8. zapis miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z którego wynika, że działka nr ew. [...] obręb [...], położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach zalesionych oznacza, że dla ww. działki uzyskano zgodę właściwego organu na zmianę jej przeznaczenia w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jednak do czasu rozpoczęcia innego sposobu użytkowania, faktycznie wykluczającego możliwość użytkowania leśnego (np. rozpoczęcie budowy), grunt ten posiada charakter leśny, zgodnie z zapisami ewidencji gruntów.

9. Zgodnie z obowiązującymi przepisami - art. 11 ustawy z 3 lutego 1995 r.

o ochronie gruntów rolnych i leśnych, objęcie działki nr [...] obręb [...] uproszczonym planem urządzenia lasów nie koliduje z przeznaczeniem działki w Miejscowym Planie Zagospodarowania Przestrzennego miasta [...]. Stanowi jedynie wypełnienie obowiązku ustawowego, ciążącego na Staroście [...], w zakresie sporządzenia uproszczonego planu urządzenia lasu dla gruntów leśnych będących we władaniu osób fizycznych lub wspólnot gruntowych.

Mając na uwadze powyższe, organ I instancji uznał, że nie można pominąć lasu występującego na przedmiotowej działce w ustaleniach uproszczonego planu urządzenia lasu, a zastrzeżenia Wnioskodawcy należy uznać za nieuzasadnione.

Zaskarżoną do WSA decyzją (nr i data wydania podany na wstępie) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...], po przytoczeniu ww. ustaleń Starosty, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji uznając, że brak jest podstaw do zakwestionowania zapisów ewidencji gruntów prowadzonych dla działki nr [...]. Zdaniem organu odwoławczego, gołosłowne twierdzenia odwołującego jakoby działka ta nie posiadała charakteru leśnego, nie znajdują potwierdzenia w zebranym w sprawie materiale dowodowym i pozostają w oczywistej sprzeczności

z obowiązującym stanem prawnym. Działka nr [...] posiada charakter leśny, wobec czego konieczne jest objęcie jej uproszczonym planem urządzenia lasów.

Nadto Kolegium podtrzymało swoje stanowisko, zaprezentowane w decyzjach z [...] października 2019 r. (Nr [...]) oraz z [...] grudnia 2020 r. (Nr [...]), w zakresie kardynalnego znaczenia zapisu w ewidencji gruntów przy uznaniu gruntu za las.

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] lipca 2021 roku, sygn. akt: [...] wniósł B. K., zaskarżając decyzję w całości

i zarzucając jej naruszenie:

1. art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2018, poz. 2096 ze zm., dalej jako 'kpa') i art. 15 kpa w zw. z art. 80 kpa poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, która została wydana z naruszeniem zasady swobodnej oceny dowodów, gdyż skoncentrowano ocenę stanu faktycznego jedynie na jednym dowodzie

z arbitralnym odrzuceniem dowodów przemawiających za stanowiskiem Skarżącego, oraz braku ponownego rozpoznania sprawy, nieprzeprowadzeniu faktycznie powtórnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, lecz powielenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji ustaleń poczynionych w toku postępowania pierwszoinstancyjnego, które były skutkiem wybiórczej analizy przeprowadzonych w sprawie dowodów dokonanych w ten sposób, że oba organy administracyjne uznały za istotny

w sprawie dowód z zapisów w ewidencji gruntów i budynków, z którego wynika, że działka nr ew. [...], obręb [...] jest działką leśną, zaś dowody

i okoliczności odmienne zostały uznanie przez oba organy za faktycznie nieistotne, choć wynikało z nich wprost, że działka ta utraciła charakter leśny gdyż:

w piśmie rzeczoznawcy ([...] Sp.j.) z dnia [...] listopada 2018 roku wskazano wprost, że działka ma charakter zurbanizowany i posiada widoczne ślady budownictwa z lat ubiegłych;

w Uchwale Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] lutego 2004 roku

w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] , zostało uwzględnione, że przedmiotowa działka położona jest na terenie przeznaczonym na cele zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej wolnostojącej

i bliźniaczej, oznaczonej symbolem planu MN1;

w uchwale Rady Miasta [...] nr [...] z dnia [...] września 2018 roku pozytywnie zaopiniowano pozbawienie charakteru ochronnego lasu niestanowiącego własność Skarbu Państwa, położonego na terenie Miasta [...] (§ 1) wskazując w § 2, iż las o którym mowa w § 1 przedmiotowej uchwały stanowi działkę o numerze ewidencyjnym [...] obrębu [...] ([...]) o powierzchni 0,4676 ha przedstawioną

w załączniku nr 11;

strona – B. K., w składanych jeszcze przed organem I instancji pismach

(z dnia 21 sierpnia 2018 roku oraz z dnia 26 marca 2019 roku) w sposób jasny

i obszerny wskazywał jaki jest rzeczywisty charakter przedmiotowej działki, z których to wyjaśnień wynika jednoznacznie, że teren ten jest zurbanizowany i posiada ślady budownictwa.

2. art. 7 kpa, 8 kpa, art. 77 kpa poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie, co przejawiało się brakiem prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie i w sposób obiektywny oraz brakiem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, tj. ustaleniem jaki jest rzeczywisty charakter działki nr ew. [...], obręb [...] przez organy obu instancji. Oba organy administracyjne przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie ograniczyły się tylko do oceny wybiórczych dowodów, szczególnie jednego i wniosków

z niego płynących, tj. zapisów z ewidencji gruntów i budynków, choć pozostaje on w sprzeczności z wnioskami jakie można wyprowadzić z pozostałego (spójnego) zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, a które to dowody odpowiadają rzeczywistemu stanowi faktycznemu.

3. art. 7 kpa, 77 § 1 kpa, 80 kpa i art. 107 § 1 i § 3 kpa poprzez nienależyte przeprowadzenie niezbędnego postępowania dowodowego oraz poprzez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w szczególności:

• ponowne całkowite pominięcie dowodów, a co za tym idzie ustaleń wynikających dowodów w postaci: pismo rzeczoznawcy ([...] Sp.j.) z dnia [...] listopada 2018 roku, Uchwały Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2004 roku

w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miasta [...] oraz obu pism Skarżącego z dnia 21 sierpnia 2018 roku i z dnia 26 marca 2019 roku;

4. art. 153 ppsa poprzez całkowite pominięcie oceny prawnej wyrażonej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku

z 14 lipca 2020 roku, sygn. akt IV SA/Wa 3045/19, w szczególności poprzez:

• ponowną błędną wykładnię przepisów prawa materialnego, tj. art. 20 ust 3a ustawy z 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U.2019 poz. 275) w zw. z art. 20 ust. 2 ustawy z 28 września

1991 roku, o lasach (Dz.U. 2018, poz. 2129), polegającą na przyjęciu, że informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące

i stanowią podstawę przy ustalaniu projektu Uproszczonego Planu Urządzania Lasu (dalej jako 'UPUL'), co w konsekwencji skutkowało pominięciem przez oba organy rozstrzygające niniejszą sprawę pozostały zebrany w sprawie materiał dowodowy, podczas gdy to do organu prowadzącego postępowanie w sprawie sporządzenia UPUL należy wyjaśnienie kwestii przeznaczenia i charakteru "spornego" gruntu, czego błędnie organ nie czyni przyjmując za słuszną własną

i wadliwą ocenę prawną zagadnienia stając w opozycji do wiążącej oceny prawnej tego zagadnienia wyrażonej w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego co do charakteru działki nr ew. [...], obręb [...].

5. art. 20 ust 3a pgik w zw. z art. 20 ust. 2 uol poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków są wiążące i stanowią podstawę przy ustalaniu projektu UPUL podczas gdy zgodnie z obowiązującymi przepisami to informacje wynikające z planu urządzenia lasu są wiążące dla organów ewidencji gruntów i budynków,

co oznacza, że dopóki w UPUL nie zostanie dokonana zmiana, o której mowa w art. 23 ust. 1 uol, dopóty organy prowadzące ewidencję gruntów i budynków nie są uprawnione do dokonywania w prowadzonej przez siebie ewidencji zmian powierzchni i granic lasu, które nie odpowiadałyby ustaleniom planu urządzenia lasu.

6. art. 3 uol w zw. z art. 2 ust. 2 pkt 3 ustawy z 3 lutego 1995 roku, o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. 2017, poz. 1161 ze zm., dalej jako 'uogril'), poprzez ich błędną wykładnię polegającą na uznaniu, iż gruntem leśnym jest grunt, który został tak określony w ewidencji gruntów i budynków, podczas gdy Ustawodawca w art. 2 ust. 2 pkt 1-3 uogril wymienił w sposób enumeratywny wg jakich przesłanek określa się dany grunt jako leśny i w przypadku gruntów leśnych brak jest analogicznego zapisu jak w przypadku gruntów rolnych,

tj. w art. 2 ust 1 uogril, który wprost odsyła do zapisów w ewidencji gruntów

i budynków.

7. art. 3 uol poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu,

że wymieniona w zaskarżonych decyzjach przesłanka tj. powierzchnia działki jest większa niż 0,1 ha oraz przedmiotowa działka jest częścią większego kompleksu leśnego, jest wystarczające do uznania, że dany grunt stanowi grunt leśny, podczas gdy z definicji lasu zawartej w art. 3 uol wynika również konieczność spełnienia jednej z trzech przesłanek funkcjonalnych z art. 3

ust. 1. lit. a-c. uol, które to okoliczności nie mają miejsca w niniejszej sprawie.

8. art. 21 ust. 5 uol poprzez brak uznania zastrzeżeń B. K., a tym samym uwzględnienia przedmiotowej działki w projekcie UPUL miasta [...] pomimo posiadanej przez organy obu instancji wiedzy o istniejących rozbieżnościach

w zakresie stanu faktycznego działki, a danymi ewidencyjnymi.

9. art. 4 pkt 11 uogril poprzez uznanie, że brak wydania decyzji przez Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w sprawie wyłączenia gruntu leśnego z produkcji jest konieczne, uniemożliwia wyłączenie przedmiotowej działki z UPUL miasta [...], podczas gdy wyłączenie przedmiotowej działki

z produkcji leśnej nastąpiło z mocy samego prawa gdyż działka nie jest użytkowana w celach leśnych o czym świadczą chociażby takie okolicznością jak to, że:

działka posiada pełny dostęp do infrastruktury miejskiej (woda, kanalizacja, gaz, prąd, telewizja kablowa);

działka w rzeczywistości jest wykorzystywana jako podwórko dla zlokalizowanego na sąsiedniej działce (nr ew. [...], obręb [...]) domu, gdyż znajduje się tam plac zabaw i przydomowy zielnik-ogródek;

przedmiotowa działka wraz z sąsiadującymi działkami o nr [...] i [...] od 1938 roku użytkowane są jako jedna całość, w ten sposób, że stanowiły jedno gospodarstwo z domem.

Mając na uwadze tak postawione zarzuty, Skarżący wniósł o uwzględnienie niniejszej skargi poprzez wydanie przez SKO w [...] w ramach samokontroli nowej decyzji uchylającej decyzję Starosty [...] z [...] kwietnia 2021 roku, nr [...], zaś

w przypadku przekazania przez SKO w [...] niniejszej skargo do Sądu, o uchylenie

w całości zaskarżonej decyzji SKO w [...] z [...] lipca 2021 roku a także utrzymanej przez nią w mocy w całości decyzji Starosty [...] z [...] kwietnia 2021 roku nr decyzji [...].

Skarżący wskazał, iż - biorąc pod uwagę dotychczasową postawę i zakres podejmowanych przez oba organy administracyjne czynności w toku prowadzonych postępowań - jako zasadne a wręcz konieczne należy uznać wyraźne ponowne wskazanie przez Sąd organowi administracyjnemu sposobów załatwienia sprawy poprzez wyjaśnienie w jaki sposób winny być interpretowane przepisy ustawy

o lasach oraz zakreślenie jakie dowody powinny zostać uwzględnione, ewentualnie jakie dodatkowe dowody winny zostać przeprowadzone w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, tj. ustalenia jakie jest faktyczne przeznaczenie działki nr ew. [...], obręb [...].

Strona wniosła także o zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu Skarżący przedstawił szeroko argumentację na poparcie postawionych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (zwanej w dalszej części p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego.

Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa była już przedmiotem sądowej kontroli i na skutek wyroku WSA w Warszawie z 14 lipca 2020 r.,

sygn. akt IV SA/Wa 3045/19, wydana została zaskarżona decyzja, będąca obecnie przedmiotem kontroli Sądu. Zdaniem Sądu, jakkolwiek Kolegium w uzasadnieniu decyzji pozwoliło sobie na wyrażenie oceny prawnej niezgodnej z tą jaka została zawarta w uzasadnieniu wyroku z lipca 2020 r., to jednak nie miało to wpływu na wynik sprawy. Zasadniczo bowiem organ I instancji dokonał ustaleń oraz uzupełnienia materiału dowodowego wynikających z zaleceń Sądu i w zgodzie z tak poczynionym ustaleniami, wydał rozstrzygnięcie w sprawie, które to rozstrzygnięcie następnie Kolegium uznało za słuszne. I chociaż wyrażenie przez organ odwoławczy oceny prawnej odmiennej od wiążącej w sprawie oceny wyrażonej w wyroku z lipca 2020 r. – zdaniem Sądu – świadczy o braku poszanowania organu dla reguł rządzących postepowaniem sądowoadministracyjnym a w konsekwencji postępowaniem administracyjnym, to jednak nie stanowiło podstawy do wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Powodem dla którego Sąd uznał,

że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, winny zostać uchylona, jest okoliczność, że organy w ogóle nie oceniły zasadności objęcia przedmiotowej działki uproszczonym planem urządzenia lasu w świetle art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy z 28 września 1991 r. o lasach. Co prawda takie zalecenia nie zostały zawarte w wyroku z lipca 2020 r., jednak organy jako podmioty wyspecjalizowane

w prowadzeniu postępowania w analizowanym zakresie, winny dokonać tych ustaleń niezależnie od zaleceń Sądu.

Przypomnieć zatem należy, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 7 u.o.l., uproszczony plan urządzenia lasu to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Z powyższej regulacji wynika zatem, że nie jest wystarczające dla objęcia danego gruntu uproszczonym planem urządzenia lasu, stwierdzenie, że dany grunt stanowi grunt leśny, ale jeszcze koniecznym warunkiem jest uznanie, że dana działka gruntu wchodzi w obszar lasu stanowiącego zwarty kompleks leśny

o obszarze co najmniej 10 ha. I w tym kontekście organ zobowiązane były ocenić działkę ewidencyjną nr [...] z obr. [...]. Analizując jej położenie oraz otoczenie, organy winny wykazać, że działka ta wchodzi w obszar lasu stanowiącego zwarty kompleks leśny o obszarze co najmniej 10 ha.

Sąd wyjaśnia, że ustalenia dokonane przez Starostę [...] w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2021 r., prowadzą niewątpliwie do wniosku, że przedmiotowa działka stanowi grunt leśny. Świadczy

o tym informacja zawarta w piśmie leśnika z [...] lutego 2021 r., która w zestawieniu

z definicją lasu wynikającą z art. 3 ustawy o lasach, nie pozostawia wątpliwości co do leśnego charakteru tej działki. Leśnik w notatce służbowej z [...] lutego 2021 r.

(w aktach administracyjnych sprawy k. 24, teczka 2/22) wyjaśnił, że na działkach [...], [...], [...] znajduje się drzewostan dębowo-brzozowy w wieku ok. 60 lat, rosnący na siedlisku lasu mieszanego świeżego. Na działce nr ew. [...] rośnie 13 szt. dębów, 13 szt. klonów, 9 brzóz, 5 szt. lip, 5 szt. topól, 4 szt. drzew owocowych, 1 wiąz oraz 1 akacja. Drzewostan posiada małe zwarcie. Zatem niewątpliwie działka nr [...] porośnięta jest roślinnością leśną, a jej powierzchnia przekracza 0,10 ha. Tym samym działka ta wypełnia przesłanki do uznania ją za las. Przypomnieć bowiem trzeba, że zgodnie z art. 3 pkt 1 u.o.l. lasem w rozumieniu tej ustawy jest grunt spełniający następujące kryteria: ma zwartą powierzchnię co najmniej 0,10 ha; jest pokryty roślinnością leśną (uprawami leśnymi) - drzewami i krzewami oraz runem leśnym - lub przejściowo jej pozbawiony i jest przeznaczony do produkcji leśnej lub stanowi rezerwat przyrody lub wchodzący w skład parku narodowego albo jest wpisany do rejestru zabytków. Nie budzi wątpliwości, że nieruchomość skarżącego, stanowiąca działkę nr [...] z obr. [...] ma powierzchnię znacząco powyżej 0,10 ha i jest pokryta roślinnością leśną. Skarżący podnosi, że nie jest spełniona trzecia cecha definicji lasu, tj. przeznaczenie danego obszaru do produkcji leśnej. Oświadczenie skarżącego o braku spełnienia przez działkę elementów wymienionych w lit a-c art. 3 pkt 1 ustawy o lasach, nie może jednak zmienić oceny, że działka ta stanowi las. Wprawdzie bowiem pojęcie produkcji leśnej nie jest definiowane w ustawie o lasach, tym niemniej w orzecznictwie sądowym określa się je jako wzrost i rozwój drzewostanu oraz roślin stanowiących podszycie i runo na gruntach leśnych (tak NSA w wyroku z 18 grudnia 2019 r. sygn. akt I OSK 1092/18, opub. w Lex

nr 2799482). Nadto w orzecznictwie sądowym wskazuje się również, że sam fakt, że na danym obszarze znajduje się las wraz z roślinnością leśną wskazuje na jego przeznaczenie do produkcji leśnej (o ile nie stanowi rezerwatu przyrody lub nie wchodzi w skład parku narodowego albo nie jest wpisany do rejestru zabytków) – tak SN w wyroku z 28 stycznia 2010 r. sygn. akt I CSK 258/09, opub. w Lex nr 565990; SN w wyroku z 28 stycznia 2009 r. sygn. akt IV CSK 353/08, opub. w Lex nr 527250. Przy tym przyjmuje się, że dodatkowe kryteria dotyczą tylko gruntów o obszarze co najmniej 0,10 ha przejściowo pozbawionych roślinności leśnej (zob.: wyrok Sądu Najwyższego z dnia 28 stycznia 2009 r. sygn. akt IV CSK 353/08, OSNC-ZD 2009/4/99, Lex nr 527250; postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 20 września 2012 r. sygn. akt IV CSK 41/12, niepubl.; wyrok Sądu Najwyższego z dnia

28 stycznia 2010 r. sygn. akt I CSK 258/09, niepubl.). O tym, czy dany grunt jest lasem w rozumieniu art. 3 ustawy o lasach decyduje więc rzeczywisty stan gruntu, rzeczywisty cel, na który grunt jest wykorzystywany (zob. wyrok Sądu Najwyższego

z dnia 28 stycznia 2009 r., sygn. akt IV CSK 353/08, OSNC-ZD 2009/4/99, Lex

nr 527250). Niezależnie Sąd orzekający w niniejszej sprawie stoi na stanowisku, że definicja danej nieruchomości jako las nie zależy od tego, w jaki sposób właściciel takiej nieruchomości zamierza w przyszłości zagospodarować roślinność leśną znajdującą się na jego nieruchomości. Gdyby tak było, to wówczas nawet duże obszary pokryte zwartą roślinnością leśną nie byłyby lasami tylko dlatego, że właściciel takiej nieruchomości uznałby, że nie są one przeznaczone do produkcji leśnej. Prowadziłoby to do nieakceptowalnej sytuacji, w której stosowanie ustawy

o lasach zależałoby od woli właściciela nieruchomości leśnej. (patrz. Wyrok NSA

z 13 października 2020 r., sygn. akt II OSK 1836/20, dostępny na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl).

W związku z tym nie można uznać za zasadnym zarzutu niewłaściwej interpretacji art. 3 u.o.l., ponieważ w tej sprawie organy trafnie uznały,

że nieruchomość skarżącego stanowi las w rozumieniu ustawy o lasach.

Jak jednak wyżej było powiedziane, wątpliwości Sądu budzi, czy działka należąca do skarżącego, która zgodnie zarówno z zapisami ewidencji jest działką leśną (Ls), jak i ustaleniami stanu na gruncie, winna być objęta uproszczonym planem rządzenia lasu, czy też nie.

Organy uznały, że skoro w powyższej sprawie dz. ew. nr [...], jak wynika

z ewidencji gruntów stanowi grunt leśny, oznaczone symbolem LsV, zaś w okresie od [...] stycznia 2009 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. była objęta Uproszczonym Planem Urządzania Lasów, to zasadnym jest przyjęcie charakteru leśnego tej działki. Tym samym w ocenie organów działka dz. ew. nr [...] winna być objęta uproszczonym planem urządzania lasu. Jakkolwiek z pierwszym zdaniem niniejszego akapitu należy się zgodzić, to jednak już zdanie drugie stanowi tezę za daleko idącą.

Jeszcze raz należy wskazać, że uproszczony plan urządzenia lasu – według art. 6 pkt 7 ustawy o lasach – to plan opracowywany dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu

i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej.

A zatem jedynie grunt wchodzący w taki 10-cio hektarowy obszar winien zostać objęty uproszczonym planem urządzenia lasu. Jak to już było bowiem sygnalizowane i czego nie może zmienić – przynajmniej w niniejszej sprawie – nawet najdalej idące przekonanie Kolegium o bezzasadności twierdzeń Sądu oraz niezgodzie organu na takie stanowisko, związanie organów przy sporządzaniu planu zapisami ewidencyjnymi, dotyczy tylko etapu sporządzania planu, w którym dochodzi do ustalenia, jakie tereny mają podlegać inwentaryzacji, a więc które grunty mają potencjalnie znaleźć się w granicach projektowanego planu i to o ile wchodzą

w zwarty obszar leśny o pow. co najmniej 10 ha. Nie oznacza to natomiast, że docelowo wszystkie grunty wskazane ewidencyjnie jako leśne mają zostać objęte planem. Wyłączone będą po pierwsze takie, które trwale utraciły leśny charakter, co potwierdzić mogą oględziny gruntu i inwentaryzacja, a po drugie takie, które nie stanowią części zwartego obszaru leśnego o pow. co najmniej 10 ha. Jeżeli Kolegium z którymś z powyższych twierdzeń się nie zgadza, to winno słuszność swojego poglądu wykazać w ramach weryfikacji wyroku w drodze skargi kasacyjnej, a nie polemiki z wyrokiem w ramach wydawanej w sprawie decyzji. Jak to już było powiedziane taka praktyka narusza art. 153 p.p.s.a.

Mając na uwadze powyższe, Sąd doszedł do przekonania, że orzekające

w sprawie organy nie dokonały istotnych ustaleń, w tym nie ustaliły podstawowej okoliczności, tj. czy działka skarżącego mogła i powinna być objęta uproszczonym planem urządzania lasu. Jak wskazano na wstępie, zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 7 ustawy o lasach, uproszczony plan urządzenia lasu to plan opracowywany dla lasu

o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny, zawierający skrócony opis lasu i gruntów przeznaczonych do zalesienia oraz podstawowe zadania dotyczące gospodarki leśnej. Z przepisu tego wynika zatem, że uproszczony plan urządzenia lasu sporządzany jest dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha, stanowiącego zwarty kompleks leśny. Z akt sprawy nie wynika zaś, czy działka należąca do skarżącego spełnia powyższe wymagania, tj. czy znajduje się

w zwartym obszarze działek leśnych o powierzchni co najmniej 10 ha. W ocenie Sądu okoliczność uznania, iż działka ma charakter leśny nie jest równoznaczna

z obowiązkiem objęcia jej uproszczonym planem urządzania lasu, który jak wskazano powyżej sporządzany jest jedynie dla lasu o obszarze co najmniej 10 ha. (por. wyrok tut. Sądu w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 106/21 z 23 marca 2021 r., opubl. j.w.)

W kontekście powyższych wywodów Sąd nie mógł stwierdzić legalności zaskarżonej decyzji, jaki i poprzedzającej jej decyzji, albowiem obydwa rozstrzygnięcia zostały wydane bez przeprowadzenia wystarczającego postępowania dowodowego oraz bez wyjaśnienia wszystkich istotnych w sprawie okoliczności, co narusza art. 7, 77 a w konsekwencji art. 80 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Rozpoznając sprawę ponownie organ będzie miał na względzie wyrażoną przez Sąd ocenę prawną i wytyczne co do dalszego postępowania. W sprawie powinno dojść do zbadania, czy działka leży w zwartym obszarze leśnym o którym mowa w art. 6 ust. 7 ustawy o lasach. Organ winien odnieść się przy formułowaniu ocen w tym zakresie do znajdujących się w aktach sprawy dokumentów,

a w szczególności mapy załączonej do projektu upul oraz wydruku z e-mapy,

z których wynika, że działka nr [...] z obr. [...] położona jest na obszarze zabudowy mieszkaniowej.

W tym stanie rzecz Sąd uwzględnił skargę i na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania postanowił w punkcie 2 na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. Na koszty te, w wysokości 697 zł, złożyły się: wpis od skargi w kwocie 200 zł, wynagrodzenie radcy prawnego w kwocie 480 zł.