Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt I SA/Wa 397/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-11-15 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6079 Inne o symbolu podstawowym 607
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Minister Skarbu Państwa
Treść wyniku: Odmówiono przywrócenia terminu do sporządzenia uzasadnienia
Powołane przepisy: article: art. 86 i 87
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. L. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 397/12 w sprawie ze skargi J. L. i W. L. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP postanawia: odmówić przywrócenia terminu.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 26 września 2012 r., sygn. akt I SA/Wa 397/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę J. L. i W. L. na decyzję Ministra Skarbu Państwa z dnia [...] stycznia 2012 r., nr [...] w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami RP.

Pismem z dnia 4 października 2012 r. J. L. złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku podnosząc, że w ostatnich trzech dniach zajmował się ciężko chorą na [...].

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej p.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, Sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie natomiast do art. 87 § 2 p.p.s.a., we wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.

Przywrócenie terminu uzależnione jest od spełnienia określonych przesłanek pozytywnych, których istnienie pozwala na przywrócenie terminu, i negatywnych, których istnienie czyni przywrócenie terminu niedopuszczalnym. Brak winy po stronie dokonującego, czy zamierzającego dokonać określoną czynność procesową stanowi konieczną, a jednocześnie podstawą przesłankę przywrócenia terminu.

Z powyższego wynika, że Sąd może uwzględnić wniosek strony o przywrócenie uchybionego terminu do dokonania czynności procesowej jedynie wtedy, gdy ustalone zostanie, że uchybienie to nastąpiło bez winy strony. W razie natomiast ustalenia przez sąd, że okoliczności uchybienia świadczą o zachowaniu się strony noszącym znamiona winy – w jakiejkolwiek jej postaci, a zatem także winy polegającej na niedbalstwie, Sąd nie może dokonać przywrócenia uchybionego terminu (por. postanowienie SN z dnia 29 października 1999 r., sygn. akt I CKN 556/98, Lex nr 50702).

Przy ocenie winy w uchybieniu terminu należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 14 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA/Gd 794/99, opubl. LEX nr 40381; z dnia 2 lutego 2000 r., sygn. akt SA/Sz 2125/98, LEX nr 39797; z dnia 19 września 2000 r., sygn. akt I SA 1072/00, LEX nr 55307; B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wyd. C.H. Beck, Warszawa 2004, s. 328-329 oraz H. Knysiak-Molczyk [w:] T. Woś, H.Knysiak-Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis; Warszawa 2005, s. 333).

W postanowieniu z dnia 12 stycznia 1999 r. (sygn. akt II UKN 667/98, OSNP-wkł. 1999/8/6) Sąd Najwyższy zauważył, iż oceniając brak winy, jako przesłanki przywrócenia terminu procesowego, uchybionego przez stronę dotkniętą nawet ciężkim schorzeniem ([...] grupy) nie można rezygnować z wymagania należytej staranności człowieka przejawiającego dbałość o swe własne życiowo ważne sprawy.

Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu.

Przenosząc powyższe uwagi na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, że wskazaną przez skarżącego przyczyną uchybienia przez niego terminu była konieczność pełnienia opieki nad chorą na [...]. Zdaniem Sądu, okoliczność ta nie przesądza od razu o braku winy w uchybieniu terminowi dokonania czynności procesowej. Nie oznacza bowiem braku możliwości dokonania stosunkowo nieskomplikowanej czynności jaką jest złożenie wniosku o uzasadnienie, choćby za pośrednictwem poczty. Ponadto podkreślenia wymaga, że leczeniu poddana była [...] skarżącego, a nie skarżący, który bez wątpienia mógł znaleźć chwilę czasu na złożenie wniosku, pozostawiając chorą pod opieką jej opiekunów prawnych bądź innych członków rodziny. Z treści wniosku nie wynika ponadto, aby obecność J. L. przy [...] była wymagana przez całą dobę bez przerwy. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że skarżący, będąc na rozprawie, na której oddalono jego skargę, został powiadomiony o terminie złożenia ewentualnego wniosku o uzasadnienie. Tym samym J. L. mógł złożyć wniosek znacznie wcześniej (nawet bezpośrednio po rozprawie w siedzibie Sądu), nie czekając na ostatni dzień terminu.

Reasumując, argument skarżącego zawarty we wniosku z dnia 4 października 2012 r. dotyczący choroby [...], przejawia walor nienależytej staranności w dbałości o zachowanie ustawowego 7-dniowego terminu na złożenie o wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, co oznacza, że J. L. nie uprawdopodobnił braku winy do dokonania w terminie w/w czynności w postępowaniu sądowym.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.