Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1718/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-09 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6046 Inne koncesje i zezwolenia
Hasła tematyczne: Działalność gospodarcza
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 48 ust. 1 pkt 3, art. 52 ust. 2 pkt 4
journal: Dz.U. 2017 poz 43
law: Ustawa z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Henryka Lewandowska - Kuraszkiewicz Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Protokolant sekr. sąd. Jarosław Kielczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2017 r. sprawy ze skargi S. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego [...] w W., działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.) oraz art. 84 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 48 ust. 1 pkt 3, art. 52 ust. 2 pkt 4, ust. 5 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 752 ze zm.), cofnął Spółce S. Sp. z o.o. z siedzibą w L. z dniem [...] lutego 2016 r. zezwolenie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] na prowadzenie składu podatkowego, zlokalizowanego w L. przy ul. W.

W motywach rozstrzygnięcia organ podał, że stosownie do art. 52 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy o podatku akcyzowym, właściwy naczelnik urzędu celnego cofa z urzędu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, jeżeli został naruszony którykolwiek z warunków określonych w art. 48 tej ustawy. Z kolei z treści art. 48 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy wynika, że zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który jest podmiotem, którego działalnością kierują osoby nieskazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko mieniu, przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowym lub przestępstwo skarbowe. Organ wskazał, że w niniejszej sprawie od dnia [...] listopada 2015 r. osobą kierującą Spółką S. był K. K., skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. o sygn. akt [...] (orzeczenie prawomocne od dnia [...] lutego 2008 r.) za przestępstwo z art. 280 § 1, art. 158 § 1, art. 189 § 1, art. 275 § 1, art. 276, art. 11 § 2, art. 46 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) na 3 lata pozbawienia wolności oraz naprawienie szkody w kwocie 700 zł. W ocenie organu, w takiej sytuacji w sprawie zaistniała przesłanka do cofnięcia Spółce S. zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

S. Sp. z o.o. z siedzibą w L. powyższą decyzję uczyniła przedmiotem odwołania do Dyrektora Izby Celnej w [...], wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie, ewentualnie - uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Spółka zarzuciła naruszenie art. 122 w związku z art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 i 4 ww. ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez niewyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i niezbadanie wszystkich istotnych okoliczności pod kątem zebranego materiału dowodowego; art. 121 § 1 w związku z art. 187 § 1, art. 191, art. 210 § 1 i 4 ww. ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez rozpatrzenie wszelkich niejasności czy też wątpliwości dotyczących stanu faktycznego na niekorzyść strony i nieodniesienie się do wszystkich zarzutów strony; art. 120 w związku z art. 187 § 1, art. 210 § 1 i 4 ww. ustawy - Ordynacja podatkowa, poprzez prowadzenie postępowania w sprawie z naruszeniem przepisów procedury, co doprowadziło do naruszenia zasady legalizmu; art. 48 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 52 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy o podatku akcyzowym, poprzez przyjęcie, że Spółką kierowała osoba skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwo przeciwko mieniu, co stanowiło podstawę do cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w [...], stosując art. 233 § 1 pkt 1 ww. ustawy - Ordynacja podatkowa, art. 6, art. 52 ust. 2 pkt 4 w związku z art. 48 ust. 1 pkt 3, art. 84 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy o podatku akcyzowym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania.

W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wyjaśnił, że zarzuty odwołania nie są zasadne, ponieważ w sprawie zaistniała przesłanka do cofnięcia Spółce zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego. Mocą uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki S. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] K. K. został wybrany na stanowisko Prezesa Zarządu, a więc już po uprawomocnieniu się wyroku skazującego. Zdaniem organu II instancji, powołanie na to stanowisko było skuteczne, czego konsekwencją był wpis do Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynika, że K. K. od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. był Prezesem Zarządu Spółki. Tak więc zebrany w sprawie materiał dowodowy uprawniał organ I instancji do podjęcia decyzji w sprawie i cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] [...] Sp. z o.o. z siedzibą w L. wniosła o uchylenie obu wydanych w sprawie decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Spółka podniosła analogiczne zarzuty, jakie zawarła w swym odwołaniu od decyzji organu I instancji. Wskazała również, że art. 18 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1578 ze zm.) wyłącza zarówno dopuszczalność skutecznego powołania danej osoby na funkcje w organach spółki, jak i stanowi podstawę utraty zdolności do dalszego wykonywania takich funkcji, jeżeli prawomocny wyrok skazujący zapadł w czasie ich wykonywania. Z tego skarżąca wyprowadziła wniosek, że K. K. nie został skutecznie powołany na stanowisko Prezesa Zarządu Spółki, a zatem samej Spółce nie można czynić zarzutu, że w jej organach funkcję sprawowała osoba skazana prawomocnym wyrokiem sądu.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w [...] wniósł o jej oddalenie, powołując się na argumenty przedstawione w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2014 r., poz. 1647), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z brzmieniem art. 52 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (t. j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 43 ze zm.), właściwy naczelnik urzędu celnego cofa z urzędu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, jeżeli został naruszony którykolwiek z warunków określonych w art. 48, z zastrzeżeniem ust. 3. Decyzje podejmowane na podstawie cyt. przepisu mają charakter związany, o czym świadczy imperatywna forma czasownika "cofa". Tak więc organ nie ma prawnej możliwości wyboru rozstrzygnięcia, a jedynie zobowiązany jest do wydania decyzji cofającej z urzędu zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego, gdy zostanie naruszony którykolwiek z warunków określonych w art. 48.

W myśl art. 48 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatku akcyzowym, zezwolenie na prowadzenie składu podatkowego jest wydawane podmiotowi, który jest podmiotem, którego działalnością kierują osoby nieskazane prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo przeciwko wiarygodności dokumentów, przeciwko mieniu, przeciwko obrotowi gospodarczemu, przeciwko obrotowi pieniędzmi i papierami wartościowymi lub przestępstwo skarbowe.

W rozpoznawanej sprawie zaistniała powyższa przesłanka do cofnięcia Spółce S. zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, bowiem od dnia [...] listopada 2015 r. osobą kierującą Spółką był K. K., skazany wyrokiem Sądu Okręgowego w [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. o sygn. akt [...] (orzeczenie prawomocne od dnia [...] lutego 2008 r.) za przestępstwo z art. 280 § 1, art. 158 § 1, art. 189 § 1, art. 275 § 1, art. 276, art. 11 § 2, art. 46 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) na 3 lata pozbawienia wolności oraz naprawienie szkody w kwocie 700 zł.

Mocą uchwały Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki S. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] K. K. został wybrany na stanowisko Prezesa Zarządu, a więc już po uprawomocnieniu się ww. wyroku skazującego. Powołanie na to stanowisko było prawnie skuteczne, czego konsekwencją był wpis do Krajowego Rejestru Sądowego i - jak wskazuje organ – K. K. od dnia [...] listopada 2015 r. do dnia [...] stycznia 2016 r. był Prezesem Zarządu skarżącej Spółki.

Tak więc zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, że został naruszony przez Spółkę S. warunek z art. 48 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatku akcyzowym. Stan faktyczny opisany w decyzjach nie wymagał czynienia dodatkowych ustaleń. Podstawa prawna rozstrzygnięcia wynika z obowiązującego prawa materialnego, nie została więc naruszona zasada praworządności, wywodzona z zasady legalizmu, o której mowa w art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nie można też organom zarzucić nierespektowania zasady prawdy obiektywnej. Sprawę rozstrzygnięto bowiem po zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane elementy, w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne. Natomiast w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji. Z kolei sam fakt, że skarżąca Spółka nie zgadza się ze stanowiskiem orzekających organów, nie przesądza o tym, iż w sprawie doszło do naruszenia ww. przepisów ustawy o podatku akcyzowym i wskazanych w skardze przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 613 ze zm.).

Sąd nie podziela także zarzutu naruszenia art. 18 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 1578 ze zm.) i argumentacji Spółki przedstawionej w tym kontekście w skardze. W świetle tego przepisu, nie może być członkiem zarządu, rady nadzorczej, komisji rewizyjnej albo likwidatorem osoba, która została skazana prawomocnym wyrokiem za przestępstwa określone w przepisach rozdziałów XXXIII-XXXVII Kodeksu karnego oraz w art. 585, art. 587, art. 590 i w art. 591 ustawy. Przepis ten określa zakaz powoływania do organów spółki osób skazanych prawomocnym wyrokiem za przestępstwa określone ww. przepisach. Statuuje on zatem analogiczny zakaz, jaki został wprowadzony do treści art. 48 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatku akcyzowym. W skarżącej Spółce, pomimo istnienia tego rodzaju zakazów, doszło jednak do powołania na stanowisko Prezesa Zarządu osoby, która była skazana prawomocnym wyrokiem, i fakt jej powołania wynikał z uchwały statutowego organu Spółki, która to uchwała następnie stanowiła podstawę ujawnienia tego stanu rzeczy w Krajowym Rejestrze Sądowym. Uchwała ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego, nie stwierdzono jej nieważności, a zatem - biorąc pod uwagę domniemanie prawdziwości danych zawartych w KRS - organ na ich podstawie prawidłowo stwierdził, że Spółka naruszyła warunek z art. 48 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy o podatku akcyzowym i z tego względu zobligowany był do wydania decyzji w trybie art. 52 ust. 2 pkt 4 ww. ustawy o podatku akcyzowym.

W takim stanie rzeczy, podjęte w sprawie decyzje należy uznać za prawidłowe, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione, mające jedynie charakter polemiczny. Sąd nie dopatrzył się w działaniach organów obu instancji uchybień, zarówno przy ustaleniu stanu faktycznego sprawy, jak i jego ocenie w świetle obowiązującego prawa, co oznacza, że Sąd nie stwierdził takich jego naruszeń, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Uznając zatem skargę za nieuzasadnioną, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, mając za podstawę art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł, jak w sentencji wyroku.