Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 607/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-09-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 55 ust. 7
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Iwona Niżnik-Dobosz SWSA Jacek Bursa (spr.) SWSA Tadeusz Kiełkowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 września 2019 r. sprawy ze skargi Firma A spółka jawna w K. na postanowienie Nr [...] [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia 12 marca 2019 roku, znak: [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej skargę oddala


UZASADNIENIE

Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w N. dla powiatu nowosądeckiego postanowieniem z dnia 7.11.2018r., znak: [...], nałożył wobec Firma A karę w wysokości 75.000,00 zł za przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego - części hali magazynowej, zlokalizowanej na działce nr [...] w M..

Jak wynika z akt sprawy, PINB z urzędu, w dniu 22.08.2018r. przeprowadził kontrolę budowy -inwestycji realizowanej na podstawie decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę hali magazynowej oraz przebudowę i zmianę sposobu użytkowania budynku mieszkalnego na budynek administracyjny na działce nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] w M.. Pracownicy PINB przeprowadzili kontrolę budowy z udziałem inwestora, J. C. i kierownika budowy. Ustalono w toku postępowania, że zrealizowano halę magazynową i rampę załadunkową (bez ocieplenia) oraz wykonano do poziomu stropu część w osiach E-G/2-4 ; do wykonania pozostało część w osiach A-E/1-4. Do protokołu dołączono fotografie ilustrujące stan faktyczny wnętrza przedmiotowej hali, świadczące o użytkowaniu i zmagazynowaniu dużych ilości palet z wodą mineralną. Do akt sprawy włączono kopię oświadczenia kierownika budowy z dnia 23.08.2018r., stanowiącego załącznik do zawiadomienia o zakończeniu budowy złożonego przez inwestora, w którym stwierdzono, że do wykonania pozostało: "Część hali magazynowej z piętrem. W budynku do odbioru do wykonania pozostało: elewację zewnętrzną oraz ogrzewanie magazynu".

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł inwestor Firma A . zarzucając nienależyte ustalenie, czy zajęcie hali magazynowej było jednorazowe i tymczasowe oraz z jakiego powodu nastąpiło, czy też nosiło cechy stałego korzystania, wobec tego nieprawidłowe ustalenie czy obiekt jest użytkowany.

Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem Nr [...] z dnia 12 marca 2019r. Znak: [...] na podstawie art. 138 § l pkt l i art. 123 § l kpa w związku z art. 57 ust. 7 oraz art. 80 ust. 2 pkt 2 i 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., póz. 1202 z późn. zm.), utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.

W uzasadnieniu wskazano, że przedmiotowy obiekt budowlany był realizowany w oparciu o ostateczną decyzję pozwolenia na budowę znak: [...], które obejmowało budowę hali magazynowej składającej się z trzech pomieszczeń oraz przebudowy istniejącego budynku na budynek administracyjny. Prawo budowlane formułuje ogólną zasadę, że do użytkowania obiektu budowlanego, którego realizacja wymagała uzyskania pozwolenia na budowę, można przystąpić po zawiadomieniu organu o zakończeniu budowy, zgodnie z art. 54 ustawy Prawo budowlane. Wyjątek od tej zasady stanowi art. 55 w/w ustawy, który wskazuje przypadki budowy obiektów budowlanych wymagających przed przystąpieniem do ich użytkowania uzyskania pozwolenia na użytkowanie w formie decyzji administracyjnej: "Przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać ostateczną decyzję o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na wzniesienie obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVIII, XX, XXII, XXIV, XXVII-XXX, o których mowa w załączniku do ustawy". Hala magazynowa to obiekt magazynowo-składowy, który zaliczony jest do kategorii XVIII. Zatem inwestor zobowiązany był do uzyskania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie obiektu przed przystąpieniem do jego użytkowania. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie zostało w sposób wystarczający udowodnione, iż została spełniona przesłanka wymierzania kary na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, którą jest przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem art. 55 ustawy Prawo budowlane.

Zdaniem organu kontrola budowy w dniu 22.08.2018r. została przeprowadzona prawidłowo, z udziałem inwestora i kierownika budowy. Zapis w protokole kontroli wskazuje, że obiekt określony w pozwoleniu na budowę nie został wykonany w całości, do wykonania pozostała znaczna jego część oraz instalacja grzewcza w części kontrolowanej. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że inwestor przystąpił do użytkowania przedmiotowego obiektu magazynowego, bowiem w dniu kontroli w obiekcie zmagazynowano dużą ilość palet z wodą mineralną, co potwierdzają wykonane podczas kontroli fotografie.

Dla uznania, iż przystąpiono do użytkowania z naruszeniem art. 55 Prawa budowlanego nie ma znaczenia fakt, iż inwestor złożył w następstwie przeprowadzonej kontroli wniosek o pozwolenie na użytkowanie i takie pozwolenie uzyskał. Organ podkreślił powołują szeroko orzecznictwo, iż przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego należy rozumieć jako rozpoczęcie korzystania, używania przynajmniej części obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem określonym w pozwoleniu na budowę. A zatem przystąpienie do użytkowania w rozumieniu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego jest działaniem jednorazowym, polegającym na rozpoczęciu korzystania z obiektu lub jego części. Skoro przedmiotowy obiekt ma funkcję magazynową a dokonano w nim składowania- zmagazynowania określonych towarów to narażano pracowników na ewentualne skutki wybudowania obiektu w sposób niezgodny z zasadami sztuki budowlanej, bez uprzedniego stwierdzenia w formie odpowiedniego rozstrzygnięcia spełnienia wszystkich wymaganych warunków. uchybiając celowi art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane. Przepisy prawa budowlanego jasno precyzują skutki przystąpienia przez inwestora do użytkowania obiektu lub jego części przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie uzależniając ich od powodów takiego działania, czy też istnienia lub braku istnienia po stronie inwestora winy.

Zdaniem organu odwoławczego postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie zostało przeprowadzone w sposób wystarczający, celem wykazania, iż została spełniona przesłanka wymierzania kary na podstawie art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, którą jest przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55 ustawy Prawo budowlane. Zgodnie z art.59f Prawa budowlanego organ wymierza się karę stanowiącą iloczyn stawki opłaty (s), współczynnika kategorii obiektu budowlanego (k) i współczynnika wielkości obiektu budowlanego (w). Stawka opłaty (s) wynosi 500 zł. Do kary z tytułu samowolnego przystąpienia do użytkowania stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. l, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Zatem opłata liczona wg wzoru j.w. wynosi: k = 10 (s) x (k) x (w). Współczynnik kategorii obiektu dla kat. XVIII wynosi "10" a współczynnik wielkości wynosi "1,5" z uwagi na kubaturę użytkowanej części, mieszczącej się w granicach 2500-5000 m3. Zatem kara należna wg art. 59f Prawa budowlanego wynosi: k = (10 x 500) x 10 x 1,5= 75.000,0 zł.

Odnosząc się do zarzutów MWINB podał, iż w świetle wykładni przepisu art. 57 ust.7 Prawa budowlanego nie ma znaczenia dla stwierdzenia przystąpienia do użytkowania hali fakt, w jakim celu inwestor przystąpił do użytkowania obiektu przed uzyskaniem wymaganej decyzji ani okres jego użytkowania, ani też ilość składowanych produktów. Prawo budowlane nie przewiduje wyjątków od obowiązku wymierzenia przez właściwy organ kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego, przewidzianej przepisem art. 57 ust. 7. Kara taka powinna zostać wymierzona w każdym przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i art. 55 ustawy Prawo budowlane, tj. między innymi w sytuacji zaniechania zawiadomienia właściwego organu przed przystąpieniem do użytkowania tego obiektu o zakończeniu jego budowy (por. wyrok NSA z dnia 29.12.2010r., sygn. II OSK 2044/09).

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższe postanowienie złożyło Firma A . zarzucając naruszenie:

- art.7 w zw. z art. 75, 77 § 1 k.p.a. i 78 k.p.a. poprzez niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do wadliwych ustaleń faktycznych i błędnego rozstrzygnięcie sprawy, w szczególności poprzez nieprzeprowadzenie dowodu z zeznań świadka zgłaszanego przez skarżącą,

- art. 107 § 3 w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez niewyczerpujące uzasadnienie postanowienia w części dotyczącej przeprowadzenia dowodu z zeznań świadka, poprzez niewskazanie przyczyn, dla których dowód taki nie został przeprowadzony,

- art. 57 ust 7 ustawy Prawo budowlane, poprzez nieprawidłową wykładnię i stwierdzenie, że w sprawie dotyczącej skarżących doszło do przystąpienia do użytkowania, w sytuacji gdy złożenie wody mineralnej/produktu w przedmiotowym magazynie spowodowane było stanem wyższej konieczności i było zdarzeniem jednorazowym.

W uzasadnieniu podkreślono, iż podstawą do nałożenia kary było ustalenie poczynione w trakcie oględzin w dniu 22 sierpnia 2018 r., iż w magazynie złożone są palety z wodą mineralną. Jednak złożenie palet z wodą mineralną w tym dniu było przypadkowe. Złożyły się na to dwie rzeczy: przeprowadzanie sprawdzianu wydajności linii produkcyjnej, którego termin został wcześniej ustalony i rozszczelnienie zbiornika buforowego z wodą mineralną w stacji uzdatniania wody, co spowodowało niemożność składowania wody wyprodukowanej w trakcie próby wydajności w dotychczasowym magazynie. Do rozszczelnienia doszło w trakcie prowadzenia próby wydajności linii. Woda musiała być gdzieś składowana, nie było możliwe wykorzystanie w tym celu dotychczasowego magazynu i dlatego konieczne było przewiezienie wyprodukowanej wody, po powstaniu awarii zbiornika, do pomieszczeń nowo budowanego magazynu. Po naprawieniu zbiornika woda została usunięta z magazynu i do dnia zawiadomienia o zakończeniu budowy magazyn nie był użytkowany. Celem wykazania wskazanych okoliczności skarżący wnosił o przesłuchanie w charakterze świadka pracownika mającego wiedzę na okoliczności wskazywane przez skarżącego tj. przeprowadzenie dowodu z zeznań w charakterze świadka J. W., na okoliczność zaistnienia wyjątkowej sytuacji, zmuszającej do chwilowego złożenia wody w magazynie w nowobudowanym obiekcie. Sytuacja ta ma charakter stanu wyższej konieczności. Nie można było dopuścić do zniszczenia wykonanego produktu. Określenie "Użytkowanie obiektu budowlanego" należy rozumieć jako proces trwały, polegający na wykorzystywaniu obiektu w sposób ciągły, w tym wypadku, skoro jest to magazyn na składowanie towarów. Taka sytuacja nie miała miejsca. Magazyn został zajęty jednorazowo, wyjątkowo, w związku z nagle zaistniałą awaryjną sytuacją. Takiego wykorzystania obiektu nie można uznać za jego użytkowanie. Posłużenie się przez ustawodawcę w art. 57 ust. 7 p.b. sformułowaniem "przystąpienie do użytkowania" oznacza takie działanie inwestora bądź osób działających z jego upoważnienia -podkreślmy osób działających z upoważnienia inwestora, które wskazują na trwały zamiar użytkowania obiektu budowlanego. Do czynności polegających na przygotowaniu do przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego nie może być stosowana kara pieniężna, o której mowa w art. 57 ust. 7 p.b. Przystąpienie do nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego czy też jego części nie jest równoznaczne z umieszczeniem w nim sprzętów. Umieszczenie wyposażenia, urządzeń w obiekcie budowlanym, nawet jeżeli wiąże się z przytwierdzeniem do tego obiektu, samo w sobie nie uzasadnia jeszcze twierdzenia o przystąpieniu do użytkowania obiektu". (por. wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie z dnia l grudnia 2017 r. VII SA/Wa 385/17. W wyroku tym wyraźnie wskazano, że przepis art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane ma zastosowanie do sytuacji gdy chodzi o trwałe użytkowanie obiektu. Ustawa Prawo budowlane w przepisie art. 57 ust.7 nakazuje wymierzenie kary w przypadku "użytkowania" obiektu budowlanego z naruszeniem przepisów art. 54 i 55 ustawy. Do "użytkowania" w rozumieniu tego przepisu, przedmiotowego obiektu nigdy nie doszło. Organ II instancji nie uzasadnił dlaczego nie przeprowadził dowodu z zeznań świadka. W tej części decyzja organu II instancji nie jest zatem możliwa do zweryfikowania. Niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego doprowadziło do przedwczesnej decyzji. Arbitralne decydowanie o braku zasadności argumentów wskazywanych przez skarżących jest niezgodne z podstawową zasadą postępowania administracyjnego wyrażoną w art. 7 zasadą prawdy obiektywnej a także z zasadą wyrażoną w art. 8 kpa tj. zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej. Przeprowadzenie postępowania dowodowego wyłącznie w sposób odpowiadający założonej z góry tezie nie powinno mieć miejsca.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z dyspozycją art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych.

Skarga nie jest zasadna i podlega oddaleniu.

W pierwszej kolejności wskazać należy, iż w kontrolowanej sprawie nie budzi wątpliwości i nie było sporne, iż w czasie kontroli budowy przeprowadzonej w dniu 22.08.2018, z udziałem inwestora i kierownika budowy, stwierdzono że w hali magazynowej złożone są palety z wodą mineralną. Inwestor, na dzień kontroli, nie wystąpił do organu nadzoru budowlanego, o pozwolenie na użytkowanie przedmiotowej hali. Przedmiotowa hala magazynowa realizowana była przez stronę skarżącą na podstawie pozwolenia na budowę, zgodnie z którym przedmiotowa hala zaliczona jest do kategorii XVIII. Zgodnie z art. 55 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane - przed przystąpieniem do użytkowania obiektu budowlanego należy uzyskać decyzje o pozwoleniu na użytkowanie, jeżeli na budowę obiektu budowlanego jest wymagane pozwolenie na budowę i jest on zaliczony do kategorii V, IX-XVI, XVII, XVIII. XX, XXII, XIV, XXVII, XXVIII-XXX - o których mowa w załączniku do ustawy prawo budowlane. Zgodnie z art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane - w przypadku stwierdzenia przystąpienia do użytkowania obiektu budowlanego lub jego części z naruszeniem przepisów art. 54 i 55, organ nadzoru budowlanego wymierza karę z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego. Do kary tej stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące kar, o których mowa w art. 59f ust. 1, z tym że stawka opłaty podlega dziesięciokrotnemu podwyższeniu. Również prawidłowo wyliczono wysokość kary pieniężnej za użytkowanie tego typu obiektu, co nie było kwestionowane w skardze.

Sporne natomiast było czy organ prawidłowo stwierdził przystąpienie do użytkowania hali magazynowej przed uzyskaniem przez inwestora decyzji pozwolenia na użytkowanie – na podstawie ustalenia składowania tam w/w palet z wodą mineralną i czy wobec tego obowiązany był, zgodnie z wyżej cytowanym art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego - do nałożenia kary. Z zarzutem tym koresponduje podniesiona w skardze kwestia braku przeprowadzenia wnioskowanych dowodów na okoliczność czy sporny obiekt był trwale użytkowany w powyższy sposób tj. poprzez ciągłe składowanie tam w/w palet.

W ocenie Sądu, wbrew szeroko uzasadnionemu zarzutowi, dotyczącemu nieprawidłowej wykładni przepisu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, w tym powodów przystąpienia do użytkowania jako wyjątkowych czy nadzwyczajnych - nie miało znaczenia, dla stwierdzenia przystąpienia do użytkowania spornej hali fakt, w jakim celu inwestor przystąpił do użytkowania obiektu przed uzyskaniem wymaganej prawem decyzji pozwolenia na użytkowanie. Zgodnie z dyrektywą domniemania języka potocznego pojęcia niezdefiniowane przez prawodawcę należy interpretować oraz ustalać ich sens zgodnie z ich znaczeniem przyjętym w języku potocznym. Przystąpienie do użytkowania obiektu budowlanego należy więc rozumieć jako rozpoczęcie korzystania, używania przynajmniej części obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem określonym w pozwoleniu na budowę. Przystąpienie do użytkowania w rozumieniu art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego jest zatem także działaniem jednorazowym, polegającym na rozpoczęciu korzystania z obiektu lub jego części. Przystąpić więc do użytkowania można tylko raz, gdy późniejszy stan faktyczny w zakresie użytkowania należy ocenić już jako trwające użytkowanie, a zatem przystępując tylko raz, gdy kolejne przystąpienie są już kontynuacją, spełnione są przesłanki do nałożenia kary. Nadto nawet konieczność dokonania rozruchu urządzeń przed rozpoczęciem produkcji - nie zwalnia inwestora z obowiązku uzyskania pozwolenia na użytkowanie budynku przed przystąpieniem do tego użytkowana (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 3.08.2016r sygn. II SA/Kr 253/16, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19.10.2017r., sygn. II SA/Wr 151/17). Zatem z uwagi na powyższą wykładnię nie mają znaczenia zarzuty strony skarżącej odnoszące się do konieczności wykazywania kilkakrotnego czy trwałego korzystania ze spornego obiektu. Przedmiotowy obiekt ma funkcję magazynową. W zakresie art. 57 ust. 7 skoro magazyn został wypełniony towarem, czemu według pozwolenia budowlanego obiekt miał docelowo w tej części służyć, to znaczy, że doprowadzono do stanu, który mógł być efektem działalności spółki dopiero po uzyskaniu pozwolenia na jego użytkowanie. Należy mieć przy tym na względzie, iż legitymizowanie składowania towaru w obiekcie bez uzyskania uprzednio stosowanych pozwoleń na użytkowanie może doprowadzić do sytuacji narażenia pracowników czy innych postronnych osób na ewentualne skutki wybudowania obiektu w sposób niezgodny z zasadami sztuki budowlanej, czemu generalnie służą i są wobec tego konieczne restrykcyjne przepisy z zakresu prawa budowlanego, co do niektórych rodzajów obiektów budowlanych. W niniejszej sprawie zasadnie zatem organy przyjęły, iż uchybiono w sposób jaskrawy celowi art. 57 ust. 7 ustawy Prawo budowlane, ponieważ nie ma uzasadnionych podstaw by dokonywać wykładni w taki sposób, by zmniejszać ochronę interesu publicznego leżącego u podstaw art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, w tym w zakresie ochrony życia i zdrowia ludzi, a dawać pierwszeństwo celom gospodarczym przedsiębiorcy. Użytkowanie obiektu budowlanego wybudowanego jako magazyn nie jest uzależnione od tego, czy w chwili kontroli znajdują się w nim pracownicy obsługujący magazyn oraz od tego, że istnieje system reguł, według których magazyn funkcjonuje. Istotny jest fakt, że w takim budynku zostały zgromadzone rzeczy (towary) w celu ich zmagazynowania, czyli przechowania przed dalszym użyciem. (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 21.03.2018r., sygn. II SA/Gl 28/18 oraz NSA z dnia 21.02.2018r., sygn. II OSK 1064/16). Zatem przepisy prawa budowlanego jasno precyzują skutki przystąpienia przez inwestora do użytkowania obiektu lub jego części przed uzyskaniem ostatecznej decyzji o pozwoleniu na użytkowanie, nie uzależniając ich od powodów takiego działania, czy też istnienia lub braku istnienia po stronie inwestora winy. Przepis art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego obliguje organ nadzoru budowlanego do wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania w przypadku stwierdzenia, że przystąpiono do użytkowania obiektu lub jego części z naruszeniem art. 55 Prawa budowlanego, nie pozostawiając w tej kwestii organowi żadnego uznania administracyjnego; bez znaczenia pozostają pobudki, jakie inwestorowi w tej mierze kierowały.

Stąd również brak jest podstaw do uznania zarzutu co do nieprzeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków – pracowników co do okresu użytkowania hali bez wymaganego pozwolenia na użytkowanie, czy nie wystarczającego uzasadnienia motywów jakimi organ się kierował. Wobec jasnej i precyzyjnej wykładni art. 57 ust. 7 Prawa budowlanego, którą organ szczegółowo zaprezentował, kwestia ta podkreślana w skardze co do naruszenia przepisów postępowania, nie miała znaczenia dla rozstrzygnięcia w zakresie obowiązku nałożenia kary, wobec prawidłowego ustalenia przystąpienia przez stronę skarżącą do użytkowania hali magazynowej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.