Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 1167/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2019-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych, zabezpieczenie zobowiązań podatkowych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13
journal: Dz.U. 2019 poz 1438
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia: WSA Grażyna Firek Sędziowie: WSA Piotr Głowacki WSA Jarosław Wiśniewski (spr.) Protokolant: sek. sądowy Aleksandra Osipowicz po rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi J. A. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowa zwolnienia spod egzekucji rachunku bankowego skargę oddala.


UZASADNIENIE

Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w K. (dalej Dyrektor O/ZUS) jako organ egzekucyjny prowadził postępowanie egzekucyjne do majątku zobowiązanego J. A., na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia 25.10.2018r. nr od [...] do [...] i od [...] do [...] obejmujących zaległości w składkach ZUS na kwotę należności głównej w wysokości [...] zł.

W toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego organ egzekucyjny zawiadomieniami z dnia 26.10.2018r. o numerach od [...] do [...] dokonał zajęcia rachunku bankowego zobowiązanego w Banku [...] SA.

Zobowiązany, pismem z dnia 14.11.2018r. wniósł o zwolnienie spod egzekucji zajętych rachunków bankowych w Banku [...] SA, stwierdzając jednocześnie, że dochodzone należności uległy przedawnieniu. Pismem z dnia 15.12.2018r. przedłożył żądane dokumenty i powołał się na swoją trudną sytuację finansową. Zobowiązany podkreślił, że środki finansowe zgromadzone na zajętych rachunkach bankowych należą do teścia - E. G..

Organ egzekucyjny, pismem z dnia 03.01.2019r. wyjaśnił zobowiązanemu, że okres składkowy objęty postępowaniem egzekucyjnym nie uległ przedawnieniu, a jeżeli zobowiązany nie może jednorazowo spłacić zadłużenia może wystąpić z wnioskiem o rozłożenie na raty. Pozytywnie rozpatrzony wniosek będzie skutkował zawieszeniem postępowania egzekucyjnego.

Zobowiązany, pismem z dnia 07.01.2019r. ponowił swoją prośbę o zwolnienie rachunków bankowych spod egzekucji i przedłożył kopię dokumentów uzyskanych od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] w K., z których wynika, że zobowiązany nie posiada żadnego majątku.

Organ egzekucyjny postanowieniem nr [...] z dnia 04.02.2019r. odmówił zwolnienia spod egzekucji zajętych rachunków bankowych. W uzasadnieniu postanowienia organ stwierdził, że zobowiązany nie wskazał ważnego interesu w zwolnieniu rachunków bankowych i nie udowodnił, że prowadzone postępowanie egzekucyjne zagrozi jego egzystencji.

Wskutek wniesionego przez zobowiązanego zażalenia z dnia 18.02.2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. postanowieniem z dnia 02.04.2019r. nr [...] uchylił rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy w uzasadnieniu wskazał, że organ egzekucyjny nie odniósł się ani do argumentacji zobowiązanego wskazanej we wniosku o zwolnienie spod egzekucji ani do przedłożonych przez niego dokumentów. Organ odwoławczy wskazał, że rozpatrując sprawę ponownie organ I instancji powinien dokonać szczegółowej analizy możliwości płatniczych dłużnika, w oparciu o już posiadane dokumenty oraz oceni czy podniesione we wniosku o zwolnienie argumenty przemawiają za ważnym interesem zobowiązanego.

Organ egzekucyjny przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy, pismem z dnia 04.04.2019r. wezwał zobowiązanego do uzupełnienia w/w wniosku o dostarczenie wyciągu z rachunku bankowego w Banku [...] S.A za okres 6 miesięcy poprzedzający zajęcie rachunku. Na w/w wezwanie zobowiązany odpowiedział pismem z dnia 15.04.2019r., przesyłając żądane dokumenty.

Następnie organ egzekucyjny wezwał zobowiązanego do przedstawienia kopii umów rachunków bankowych oraz lokat w [...] S.A a następnie Dyrektor O/ZUS postanowieniem z dnia 06.06.2019r nr [...] odmówił zwolnienia spod egzekucji ww. rachunków bankowych.

Zobowiązany, na powyższe postanowienie pismem z dnia 18.06.2019 r. wniósł zażalenie.

W uzasadnieniu zażalenia zobowiązany podniósł, że środki zgromadzone na zajętych rachunkach bankowych należą do jego [...] E. G., a zobowiązany został jedynie ustanowiony współwłaścicielem lub pełnomocnikiem tych rachunków. W jego ocenie fakt, że zajęte rachunki nie stanowią wyłącznej własności zobowiązanego stanowi ważną okoliczność uzasadniającą zwolnienie ich spod egzekucji. Zwolnienie rachunków spod egzekucji leży w jego interesie bowiem zobowiązany jest zatrudniony w firmie swojego teścia. Brak dostępu teścia do rachunków bankowych zagraża egzystencji zobowiązanego, gdyż z tych rachunków wypłacane jest wynagrodzenie, które stanowi jedyne źródło utrzymania rodziny zobowiązanego.

Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K., postanowieniem z 31 lipca 2019 r. nr 1201- [...] utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie .

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołał art. 13 § 1 upea, zgodnie z którym organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na ważny jego interes, może zwolnić na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji określone składniki majątkowe zobowiązanego. Przy czym "ważnego interesu zobowiązanego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o potrzebie/konieczności zwolnienia wszystkich czy kilku składników majątkowych spod zajęcia.

Organ odwoławczy dokonał analizy zaskarżonego postanowienia i uznał, że nie jest obarczone wadami mogącymi skutkować jego uchyleniem. Zarówno z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia jak i zgromadzonych akt postępowania wynika, że organ egzekucyjny przeprowadził analizę, czy w omawianej sprawie zaistniała przesłanka "ważnego interesu zobowiązanego".

Odnosząc się do argumentów zobowiązanego podniesionych we wniosku jak i w zażaleniu organ odwoławczy wyjaśnił, że w stanie faktycznym ustalonym na podstawie całości materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy, odstąpienie od egzekucji z ww. rachunków bankowych przy jednoczesnym braku propozycji zamiennej, oznaczałoby bezskuteczność egzekucji. Jako potwierdzenie powyższego stwierdzenia zacytowano wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 grudnia 2013 r. I SA/Kr 1452/13 zgodnie, z którym "Jeżeli rachunek bankowy jest jedynym składnikiem majątkowym osoby zobowiązanej, z którego może być prowadzona egzekucja administracyjna, to przychylenie się do wniosku osoby zobowiązanej, a w dalszej kolejności zwolnienie spod zajęcia egzekucyjnego rachunku bankowego spowodowałoby, że egzekucja administracyjna stałaby się bezskuteczna. Przesłanka ważnego interesu zobowiązanych w rozumieniu art. 13 § 1 u.p.e.a. nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna". Zobowiązany, sam potwierdził, że nie posiada majątku. Przedłożył bowiem dokumenty uzyskane od Komornika Sądowego przy Sądzie Rejonowym dla [...] potwierdzające, że prowadzona egzekucja sądowa okazała się bezskuteczna, gdyż zobowiązany nie posiada żadnego majątku.

Niemniej jednak, po umorzeniu postępowania egzekucyjnego przez komornika sądowego z uwagi na bezskuteczność egzekucji, wierzyciel pozyskał wiedzę o nowym składniku majątku -t.j. rachunkach bankowych w Banku [...] S.A. Wystawił więc w/w tytuły wykonawcze i wszczął na ich podstawie egzekucję. Jest to jedyny znany organowi egzekucyjnemu majątek, z którego możliwa jest skuteczna egzekucja. Zobowiązany natomiast nie wykazał, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych.

Zwrócono uwagę, że z przedłożonych przez zobowiązanego kopii umów dla rachunków/lokat wynika, że jedynie w przypadku rachunku o nr [...] [...] zobowiązanego - E. G. jest jego jedynym właścicielem i ten rachunek nie został zajęty przez organ egzekucyjny. Pozostałe umowy dla prowadzonych rachunków/lokat wskazują, że są to rachunki wspólne z E. G.. Z treści umów nie wynika ponadto, by zobowiązany posiadał jakiekolwiek ograniczenia w dysponowaniu zgromadzonymi na rachunkach bankowych środkami.

Organ odwoławczy wyjaśnił, że odpowiedni zapis środków pieniężnych na rachunku bankowym rodzi prawo wspólne i domniemanie równych udziałów współposiadaczy rachunku. Nieistotne są źródła z jakich wspólny rachunek został zasilony, t.j skąd pochodzą pieniądze zgromadzone na wspólnym rachunku jak również nieformalne porozumienia współposiadaczy (jak podaje w argumentacji zobowiązany), jeżeli nie doszło do zawarcia odpowiednich modyfikacji umowy rachunku wspólnego (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 09.02.2012r. sygn. akt. III CSK 189/11).

Odnosząc się do argumentu, że brak dostępu do kont (rachunków) przez E. G. zagraża egzystencji zobowiązanego, gdyż z tych rachunków wypłacane jest m.in. wynagrodzenie zobowiązanego, które stanowi jedyne źródło utrzymania jego rodziny, organ odwoławczy zwrócił uwagę na zapis art. 81 § 4 i 5 upea. Zgodnie z cytowanymi przepisami zobowiązanemu przysługuje prawo wypłat z rachunku bankowego bez zgody organu egzekucyjnego na bieżące wynagrodzenia za pracę, które mogą być dokonane po złożeniu bankowi odpisu listy płac lub innego wiarygodnego dowodu, a także na podatek dochodów od osób fizycznych oraz składek na ubezpieczenie społeczne należne od wypłat dokonywanych na bieżące wynagrodzenia.

Dodatkowo podniesiono , że procedura rozpatrywania wniosku o zwolnienie określonych składników majątkowych określona w cyt. art. 13 § 1 upea opiera się na tzw. "uznaniu administracyjnym", co oznacza, że wypełnienie przesłanek nie zobowiązuje organu egzekucyjnego do zastosowania zwolnienia, a jedynie stwarza mu taką możliwość. Orzekanie w ramach uznania administracyjnego przejawia się m.in. w możliwości negatywnego dla zobowiązanego rozstrzygnięcia jego wniosku.

Na powyższe rozstrzygnięcie wniesiono skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucono :

-naruszenie prawa materialnego, a to art. 13 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ze względu na ich błędną wykładnie i błędne zastosowanie, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy;

-naruszenie prawa proceduralnego, a to błędne zastosowanie art. 7 KPA oraz art. 8 KPA, poprzez niewyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy i nie należyte zbadanie stanu faktycznego, co doprowadziło do wydania Postanowienia, naruszającego interes Strony;

W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący wystąpił do ZUS Inspektorat [...] w K. - o wyłączenie spod egzekucji prowadzonej przeciwko niemu środków pieniężnych znajdujących się na jego rachunkach bankowych w Banku [...] SA, a to na kontach o numerach: -[...]; [...]; oraz na lokatach: -[...]; [...]; [...].

Uzasadnieniem dla przedmiotowego wniosku był fakt, że na wszystkich zajętych rachunkach zgromadzone są środki finansowe stanowiące własność teścia - E. G..

Skarżący został ustanowiony jedynie pełnomocnikiem lub współwłaścicielem tych rachunków tylko i wyłącznie ze względów obiektywnie życiowych i technicznych, tj był pracownikiem w firmie teścia, a nadto ze względu na podeszły wiek i częste choroby teścia, aby w związku z tym nie zaistniała sytuacja, że bez obecności teścia nie będzie on mógł on dysponować środkami tam zgromadzonymi.

To ze środków pochodzących z rachunku nr [...] , a więc rachunku stanowiącego wyłączną własność E. G. zakładane były-zajęte lokaty nr : - [...]; [...] oraz [...].

Ten fakt poświadcza także zaświadczenie Banku [...] z dnia 13.12.2018r., które Organ w swej analizie zupełnie pominął.

E. G. - jest nie tylko teściem, ale pracodawcą skarżącego, stąd zwolnienie jego rachunków leży jak najbardziej w interesie skarżącego. Skarżący jest bowiem zatrudniony w firmie teścia (E.G. ), stąd wykonując także swoje obowiązki pracownicze - zajmuję się dostawami i zakupem towarów -był upoważniony do dokonywania różnych operacji bankowych - jednak w głównej mierze polegających na wpłatach gotówkowych na w/w rachunki, tak by potem były środki na zapłatę dla (kontrahentów.

Zwrócił także uwagę, że zajęcie rachunków, tj. brak dostępu do kont (rachunków) przez E. G. - zagraża także egzystencji skarżącego, gdyż z tych rachunków wypłacane są także wynagrodzenia, w tym wynagrodzenie skarżącego, które stanowi jedyne źródło utrzymania rodziny, co także postało wykazane w dokumentach dołączonych do pism w niniejszej sprawie, Nie posiada innych rachunków bankowych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonym postanowieniu

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. nowego brzmienia przepisu art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2017r. poz. 1369 ze zm., – zwaną dalej "p.p.s.a.").

Przeprowadzona przez sąd kontrola aktu administracyjnego we wskazanym wyżej aspekcie nie wykazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania go z obrotu prawnego.

Spór w sprawie dotyczy odmowy zwolnienia z egzekucji wierzytelności z rachunków bankowych. Stosownie do art. 13 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny, na wniosek zobowiązanego i ze względu na jego ważny interes, może zwolnić, na czas oznaczony lub nieoznaczony, z egzekucji w całości lub części określone składniki majątkowe zobowiązanego.

Podstawową przesłanką upoważniającą organ egzekucyjny do zwolnienia danego składnika majątkowego z egzekucji jest istnienie przemawiającego za tym "ważnego interesu zobowiązanego".

W orzecznictwie funkcjonuje przy tym pogląd, że zobowiązany musi wykazać nie tylko argumenty przemawiające za zwolnieniem z egzekucji określonych składników majątkowych, ale także wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych (por. wyroki: WSA w Bydgoszczy z dnia 14 lipca 2010 r., I SA/Bd 442/10, Lex nr 673058; WSA w Łodzi z dnia 16 stycznia 2008 r., I SA/Łd 997/07, Lex nr 863819; WSA w Krakowie z dnia 15 stycznia 2013 r., III SA/Kr 395/12, Lex nr 1274767; WSA w Gdańsku z dnia 4 kwietnia 2013 r., I SA/Gd 189/13, Lex nr 1368407). W innym wyroku NSA stwierdził , że zobowiązany ubiegając się o zwolnienie spod egzekucji, musi wykazać posiadanie ważnego interesu w zwolnieniu określonych składników majątkowych spod egzekucji, a ponadto wykazać, że możliwe jest prowadzenie egzekucji i uzyskanie egzekwowanych należności z innych jego składników majątkowych (wyrok NSA z 1.06.2016 r., II GSK 154/15, LEX nr 2117103).

Wiąże się to z tym, że art. 13 § 1 u.p.e.a. ma na celu ochronę interesów tak zobowiązanego jak i wierzyciela, dlatego też uregulowana tam instytucja nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 3 grudnia 2010 r., I SA/Lu 583/10, Lex nr 749474).

Poza tym "ważnego interesu zobowiązanego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o potrzebie zwolnienia określonych składników majątkowych z egzekucji (por. wyrok NSA z dnia 16 października 2009 r., II FSK 789/08, Lex nr 863802).

Wskazać także należy, że uregulowana w art. 13 § 1 u.p.e.a. instytucja działa na zasadzie rozstrzygania spraw w oparciu o uznanie administracyjne. Mając na względzie specyficzny charakter rozstrzygnięć o charakterze uznaniowym, podkreślenia wymaga, że w świetle dotychczasowego orzecznictwa sądowego, takie postanowienia podlegają ograniczonej kontroli sądów administracyjnych. Kontroli sądu nie podlega uznanie administracyjne samo w sobie, lecz kwestia, czy postanowienie zostało podjęte zgodnie z podstawowymi regułami postępowania administracyjnego, a w szczególności, czy wydano je w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy oraz, czy ocena tego materiału została dokonana zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów, czy też zawiera elementy dowolności (por. wyrok NSA z dnia 24 kwietnia 2001 r., I SA/Ka 498/00; wyrok NSA z dnia 13 października 2000 r., III SA 3416/99; wyrok NSA z dnia 14 maja 1997 r., I SA/Łd 344/96, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 maja 2013 r., I SA/Po 103/13, Lex nr 1323427).

Powyższe oznacza, że nawet stwierdzenie przez organ wszystkich przesłanek do zastosowania art. 13 § 1 u.p.e.a. nie obliguje go do tego, lecz stwarza tylko dla organu taką możliwość, i to poddaną kontroli sądowoadministracyjnej (jak wyżej wspomniano) w ograniczonym zakresie.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że skarżący nie wykazał, aby "jego ważny interes" przemawiał za zwolnieniem z egzekucji wierzytelności zajętych w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Skarżący nie wskazał także innych składników swojego majątku, z którego organ mógłby przeprowadzić egzekucję.

Przypomnieć raz jeszcze należy, że przesłanka ważnego interesu zobowiązanego, o której mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a., jest swoistą klauzulą generalną, której znaczenie należy rozpatrywać w kontekście okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. O istnieniu ważnego interesu po stronie zobowiązanego nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz zobiektywizowane kryteria (wyrok NSA z 16 października 2009 r., sygn. akt II FSK 789/08).

W ocenie sądu, organy orzekające w sprawie wykazały, że po stronie wnioskodawcy nie wystąpił "ważny interes zobowiązanego". Pojęcie to należy niewątpliwie do kategorii pojęć nieostrych i w każdej sprawie musi być rozpatrywane indywidualnie. Przy czym "ważnego interesu zobowiązanego" nie można utożsamiać z subiektywnym przekonaniem zobowiązanego o potrzebie zwolnienia określonych składników majątkowych z egzekucji. Organy egzekucyjne prawidłowo oceniły, że okoliczności przedstawione przez skarżącego nie wyczerpują "ważnego interesu zobowiązanego", dającego podstawę do zastosowania zwolnienia z egzekucji, o którym mowa w art. 13 § 1 u.p.e.a.

Zaznaczyć należy, że instytucja zwolnienia z egzekucji określonego składnika majątkowego służy zmniejszeniu uciążliwości prowadzonej egzekucji.

Zważyć także należy, że przepis ten ma na celu ochronę interesów tak zobowiązanego jak i wierzyciela, dlatego też nie może prowadzić do sytuacji, że egzekucja okaże się bezskuteczna.

Bezspornym jest tymczasem, że skarżący nie tylko nie wskazał żadnego innego alternatywnego, a przede wszystkim skutecznego sposobu uregulowania przedmiotowych zaległości, ale jak wykazano, majątku takiego nie posiada.

Mając powyższe na uwadze, sąd uznał, że organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni art. 13 § 1 u.p.e.a. przyjmując, że skarżący nie wykazał swojego "ważnego interesu", dającego postawę do zastosowania instytucji zwolnienia z egzekucji przedmiotowej zwolnienia z egzekucji przedmiotowej wierzytelności zobowiązanego.

Zaznaczyć należy, że skarżący upatrywał swój " ważny interes " w fakcie posiadania na zajętych kontach środków, które należą do innej osoby, oraz w tym, że nie jest właścicielem niektórych kont, tylko pełnomocnikiem . Podnieść jednak należy , że część zarzutów nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym . Jak słusznie bowiem zauważył organ odwoławczy, co ma również potwierdzenie w aktach sprawy, wbrew twierdzeniom skarżącego zajęte konta stanowią jego własność bądź współwłasność . Nie ma takiej sytuacji aby zajęte konto było kontem innej osoby, do którego skorzystania skarżący miałyby jedynie pełnomocnictwo. Z art. 51 Prawa bankowego wynika, że każdy z współposiadaczy rachunku może samodzielnie dysponować środkami zgromadzonymi na rachunku. W umowie rachunku bankowego mogą być zastrzeżone odmienne reguły dysponowania środkami na rachunku czego jednak skarżący nie wykazał.

Każdy z współposiadaczy ma status wierzyciela banku w odniesieniu do całej wierzytelności wynikającej z rachunku (art. 367 k.c.). Źródła zasilania rachunku są nieistotne.

Współposiadacze rachunku muszą się liczyć z dopuszczalnością egzekucji z wierzytelności wspólnej wynikającej z umowy rachunku wówczas, gdy w toku egzekucji egzekwowany jest dług tylko jednego ze współposiadaczy. Zgodnie z art. 891[1] k.p.c. po zajęciu rachunku dalsze czynności egzekucyjne są prowadzone do przypadającego dłużnikowi udziału w rachunku wspólnym stosownie do treści umowy regulującej prowadzenie rachunku, którą dłużnik jest obowiązany przedłożyć komornikowi w terminie tygodnia od daty zajęcia. Jeśli w umowie nie określono udziałów, domniemywa się ich równość. Również bez znaczenia dla zajęcia kont jest źródło finasowania tych kont. (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 09.02.2012r. sygn. akt. III CSK 189/11).

Końcowo należy raz jeszcze podkreślić prowadzenie egzekucji z rachunku bankowego, jak zasadnie podniósł organ odwoławczy, niewątpliwie wpłynie na pogorszenie sytuacji materialnej, jednak egzekucja administracyjna jest szczególnym rodzajem postępowania, które z uwagi na swój przymusowy charakter wpływa negatywnie na sytuację materialną zobowiązanego i z reguły jest dla niego uciążliwe.

W rozpoznawanej sprawie, wbrew zarzutom skargi, sąd nie stwierdził takiego naruszenia prawa procesowego, które dawałoby podstawę do uwzględnienia skargi. Sąd nie podzielił zarzutów skargi akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. W toku postępowania organy podjęły wszelkie niezbędne kroki do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a w uzasadnieniu postanowień w przekonywujący i pozbawiony cech dowolności sposób oceniły zebrany w sprawie materiał dowodowy. W ocenie Sądu, wywody skarżącego w tym względzie ograniczają się do polemiki z oceną dowodów dokonaną w zaskarżonym postanowieniu. Sąd uznał sprawę za dostatecznie wyjaśnioną, tym bardziej, że stan faktyczny ustalony przez organy administracji nie został skutecznie podważony.

W ocenie Sądu postępowanie prowadzone było w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, Skarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w oparciu o całokształt materiału dowodowego.

Wyrażone w postanowieniu stanowisko zostało właściwie i szczegółowo uzasadnione, z odwołaniem się do stanu faktycznego wynikającego z materiału dowodowego jak i powołaniem stanu prawnego. Co prawda rozstrzygnięcie organów jest niesatysfakcjonujące dla Skarżące, ale nie powoduje to w żaden sposób uznania, że postępowanie organów przeprowadzone zostało w sposób wadliwy oraz z naruszeniem przepisów prawa.

W tym stanie rzeczy skarga, jako niezasadna podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.