Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 1093/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2021-06-07 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: journal: Dz.U. 2020 poz 713
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Tadeusz Kiełkowski SWSA Jacek Bursa SWSA Paweł Darmoń (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi K. R. i T. R. na uchwałę Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 15 listopada 2005 r. nr XXXIII/313/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze skargę oddala


UZASADNIENIE

K. R. i T. R. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Brzeszcze z dnia 15 listopada 2005 r. nr XXXIII/313/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brzeszcze - tekst jednolity przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 30 września 2008 r. nr XXI/239/08. Zaskarżonej uchwale zarzucili naruszenie:

a) art. 9 ust. 4 w zw. z art. 15 ust. 1 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293 - dalej zwana również p.z.p.u.) poprzez istnienie stanu niezgodności pomiędzy zapisami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a postanowieniami przyjętego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy, co w przywołanych regulacji ustawowych, jak również w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych jest niedopuszczalne, gdyż ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie mogą wypaczać zapisów studium, a taka sytuacja ma miejsce na dzień złożenia wezwania,

b) art. 2 w zw. z art. 7 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. nr 78 poz. 483), poprzez naruszenie zasady zaufania obywatela do państwa, które polega na uwzględnieniu uwag skarżących, co do projektu Studium, a następnie zmianę zapisów w studium, a finalnie brak działań zmierzających do aktualizacji postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, co skutkuje tym, iż zaistniała nie tylko sprzeczność pomiędzy studium, a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, ale również w sposób nieuprawniony, gdyż niezgodny z obowiązującymi przepisami ograniczono prawo własności, poprzez brak możliwości skorzystania z prawa własności nieruchomości w sposób zgodny z jej przeznaczeniem.

Na podstawie tych zarzutów skarżący wnieśli o:

1) stwierdzenie na podstawie art, 147 § 1 p.p.s.a.u. nieważności zaskarżonej uchwały w części, w jakiej plan przewiduje dla nieruchomości nr [...] o pow. 0,1385 ha położonej w miejscowości J. gmina Brzeszcze, dla której Sąd Rejonowy w Oświęcimiu Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze: [...] przeznaczenie "ZN - zieleń nieurządzona oraz teren korytarza ekologicznego", co jest niezgodne z przeznaczeniem przedmiotowej nieruchomości w obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy przyjętym uchwałą nr VIII/83/2019 Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie zmiany studium i uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze przewidującym przeznaczenie przedmiotowej działki, jako "BM-budownictwo mieszkaniowe".

2) zasądzenie na rzecz Skarżącej kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący są właścicielami działki nr [...] o pow. 0,1385 ha położonej w miejscowości J. gmina Brzeszcze, dla której Sąd Rejonowy w Oświęcimiu Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze: [...]

W ramach obowiązującego na danym terenie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą nr XXXIII/313/05 z 15 listopada 2005 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze - tekst jednolity przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 30 września 2008 r. nr XXI/239/08, działka nr [...] ma przeznaczenie, jako "ZN - zieleń nieurządzona oraz teren korytarza ekologicznego".

Uchwałą z dnia 26 czerwca 2019 r. nr VIII/83/2019 Rady Miejskiej w Brzeszczach w sprawie zmiany studium i uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze przewidziano przeznaczenie przedmiotowej działki, jako "BM - budownictwo mieszkaniowe".

Skarżący wystąpili do Gminy Brzeszcze o wprowadzenie zmiany przeznaczenia działki stanowiącej ich własność na cele budowlane. W dniu 6 listopada 2019 r. została przesłana do Skarżących odpowiedź na wniosek w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego znak: [...], z której wynika, że analiza możliwości zmiany planu zagospodarowania przestrzennego zostanie przeprowadzona w bliżej nieokreślonej przyszłości.

Nieprzeprowadzenie procedury aktualizacji miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego celem doprowadzenia do zgodności z zapisami studium skutkuje koniecznością stwierdzenia nieważności planu w związku z naruszeniem przepisów ustawy w części obejmującej swym zakresem nieruchomość stanowiącą własność skarżących.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Brzeszcz wniósł o jej oddalenie.

Odnosząc się do zarzutów skarżących zaznaczono, że byłyby one zasadne, gdyby z pominięciem warunków aktualnego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego został uchwalony nowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wskazywane zaś przez skarżących zastrzeżenia nie mogą odnosić się do uchwalonego w 2005 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podstawą dla tego planu było bowiem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze przyjęte Uchwałą nr IX/90/2003 Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 16 września 2003 r.

Niedopuszczalnym jest dostosowywanie lub porównywanie aktualnego studium do dotychczas ustalonego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego stanowi odrębny, samodzielny akt planistyczny, który jedynie wytycza kierunki rozwoju terenu, który obejmuje i stanowi podstawę dla uchwalenia zmian bądź wprowadzenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy.

Dalej wyjaśniono, że Rada Miejska w Brzeszczach aktualnie podejmuje prace zmierzające do dokonania zmian w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Częścią tych prac jest właśnie sporządzenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego przyjętego wstępnie uchwałą nr VIII/83/2019 Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 26 czerwca 2019 r. Przeprowadzenie postępowania w przedmiocie uchwalenia i przyjęcia planu miejscowego wiąże się z obowiązkiem sporządzenia dokumentacji i przygotowania projektu planu, jest to długotrwały proces.

W ocenie organu oczywistym jest, że zapisy aktualnego studium uwarunkowań, będącego ciągle w fazie przygotowywania (dokonywania poprawek w związku z uwagami Wojewody) znacząco odbiegają od uchwalonego w 2005 r. planu miejscowego.

Wskazywane przez Skarżących przepisy prawa nie świadczą o niedopuszczalności stanu niezgodności między studium a planem miejscowym, a jedynie wskazują, ze ustalenia studium są wiążące podczas sporządzania planów miejscowych.

Rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że na mocy § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. w sprawie ogłoszenia na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stanu epidemii (Dz. U. poz. 491 z późn. zm.) w okresie od dnia 20 marca 2020 r. do odwołania na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej ogłoszono stan epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2.

Do dnia dzisiejszego stan epidemii nie został odwołany.

Zgodnie z art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zmianami) w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. poz. 875) w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 oraz w ciągu roku od odwołania ostatniego z nich wojewódzkie sądy administracyjne oraz Naczelny Sąd Administracyjny przeprowadzają rozprawę przy użyciu urządzeń technicznych umożliwiających przeprowadzenie jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku, z tym że osoby w niej uczestniczące nie muszą przebywać w budynku sądu, chyba że przeprowadzenie rozprawy bez użycia powyższych urządzeń nie wywoła nadmiernego zagrożenia dla zdrowia osób w niej uczestniczących (ust. 2). Przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów (ust. 3).

Na mocy art. 15zzs4 zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 12 maja 2021 r. niniejsza sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym.

W myśl art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm.), dalej zwanej p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności.

Stosownie do art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325.) - dalej określanej jako

"p.p.s.a." sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta

sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontroli sądu administracyjnego poddane zostały

między innymi akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej (art. 3 § 2

pkt 5 p.p.s.a.). W ramach swej kognicji sąd bada czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i

przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Na

podstawie art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi Sąd ją oddala.

W przedmiotowej sprawie kontrolowana uchwała Rady Gminy Brzeszcze z dnia 15 listopada 2005 r. nr XXXIII/313/05 w sprawie uchwalenia

miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brzeszcze - tekst jednolity przyjęty uchwałą Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia

30 września 2008 r. nr XXI/239/08 odpowiada prawu.

Dyspozycja art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2020 r. poz. 713, 1378.) - dalej: "u.s.g. -

stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie

z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Na wstępie konieczne jest rozważenie kwestii legitymacji procesowej skarżących. Merytoryczna ocena zasadności skargi wniesionej na

podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie jest bowiem możliwa, jeśli skarżący nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi.

Elementem niezbędnym do wniesienia skargi na uchwałę rady gminy jest istnienie po stronie skarżącego interesu prawnego lub uprawnienia,

który został naruszony uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej. W

orzecznictwie wskazuje się, iż "związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą a własną, prawnie gwarantowaną (a nie tylko faktyczną) sytuacją

wnoszącego skargę na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., winien polegać na tym, że zaskarżona uchwała naruszając prawo jednocześnie

negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go np. pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację." (tak: Wyrok WSA w

Łodzi z dnia 25 stycznia 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 1041/07). Jednocześnie przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny

z prawem i interes chroniony przez prawo. Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką

normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje. Interes ten co

do zasady powinien być aktualny i realny, osobisty (własny, indywidualny) oraz dotyczyć bezpośrednio sfery prawnej określonego podmiotu.

Naruszenie interesu prawnego podmiotu składającego skargę musi cechować się bezpośredniością, aktualnością i realnością. (tak: Dolnicki

Bogdan (red.), Ustawa o samorządzie gminnym. Komentarz, wyd. II).

W rozpatrywanej sprawie skarżący swój konkretny interes prawny wywodzą z treści art. 140 k.c. zgodnie z którym w granicach określonych

przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze

społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach

może rozporządzać rzeczą. Jak wskazują skarżący ich prawo własności jest ograniczone, bowiem brak możliwości skorzystania z prawa

własności nieruchomości w sposób zgodny z jej przeznaczeniem.

Skarżący, jako właściciele działki nr [...] o pow. 0,1385 ha położonej w miejscowości J. gmina Brzeszcze, dla której Sąd Rejonowy

w Oświęcimiu Wydział Ksiąg Wieczystych, prowadzi księgę wieczystą o numerze: [...] mają interes prawny w zaskarżeniu planu

miejscowego obowiązującego dla terenu, którego są współwłaścicielami, bowiem ustalenia aktualnego planu miejscowego uniemożliwiają

planowaną zabudowę nieruchomości wskazując przeznaczenie ich działki jako "ZN – zieleń nieurządzona oraz teren korytarza ekologicznego",

w przeciwieństwie do aktualnego studium z 2019 r, które przewiduje dla terenu w jakim położona jest działka: "BM – budownictwo

mieszkaniowe".

Podkreślenia wymaga, że sam fakt naruszenia interesu prawnego nie przesądza o zasadności skargi, a jedynie stwierdza, że podmiot skarżący

posiada legitymację procesową do zaskarżenia uchwały podjętej przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej.

Podnoszone zarzuty skargi mają charakter merytoryczny i odnoszą się wyłącznie do sfery naruszenia interesu prawnego skarżących związanego

z wykonywaniem konkretnego prawa własności.

Zgodzić należy się z organem, że zarzuty skargi byłyby zasadne, gdyby z pominięciem warunków aktualnego studium uwarunkowań i kierunków

zagospodarowania przestrzennego został uchwalony nowy plan zagospodarowania przestrzennego. Wskazywane zaś przez skarżących zastrzeżenia,

co do przeznaczenia nieruchomości nie mogą odnosić się do uchwalonego w 2005 r. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Podstawą dla tego planu było, bowiem studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Brzeszcze przyjęte Uchwałą nr

IX/90/2003 Rady Miejskiej w Brzeszczach z dnia 16 września 2003 r. a nie nowe studium aktualnie obowiązujące przyjęte uchwałą Rady

Miejskiej w Brzeszczach o nr VIII/83/2019 z dnia 26 czerwca 2019 r.

Dyspozycja art. 3 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2021.741 t.j. z dnia 2021.04.22)

określa, że gminie przysługuje niekwestionowane władztwo planistyczne, realizowane w drodze uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania

przestrzennego, w którym rada gminy (miejska) ustala przeznaczenie i zasady zagospodarowania terenu. Przepis ten upoważnia gminę do

wprowadzania na jej obszarze określonych ograniczeń w wykonywaniu prawa własności poprzez ustalenie w akcie prawa miejscowego

przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, pod warunkiem, że ograniczenia te uchwałodawca wprowadza w odpowiedniej proporcji do celów

koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej stanowiącej element szeroko rozumianego porządku publicznego. Władztwo

planistyczne obejmuje kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie m.in. miejscowych planów

zagospodarowania przestrzennego. Ingerencja gminy w prawa właścicielskie może się dokonywać wyłącznie na zasadzie poszanowania porządku

prawnego i nie może prowadzić do nadużycia przysługujących gminie uprawnień. Gmina może te uprawnienia wykonywać w granicach wynikających

z Konstytucji RP oraz ustaw. Ewentualne nadużycie władztwa planistycznego przez gminę podlega kontroli sądu administracyjnego (tak: Wyrok

Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd 42/19)

Przepisem Konstytucji stwarzającym granice dla władztwa planistycznego gminy jest art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, zawierający zasadę

proporcjonalności, gdyż plan miejscowy przede wszystkim oddziałuje na prawo własności nieruchomości, które jest z kolei chronione poprzez

zapisy art. 64 Konstytucji RP (tak: Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Łd

42/19).

Stosownie do art. 15 ust 1 ustawy o planowaniu z zagospodarowaniu przestrzennym: wójt, burmistrz albo prezydent miasta sporządza projekt

planu miejscowego, zawierający część tekstową i graficzną, zgodnie z zapisami studium oraz z przepisami odrębnymi, odnoszącymi się do

obszaru objętego planem, wraz z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 20 ust 1 tej ustawy: ·plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu,

że nie narusza on ustaleń studium, rozstrzygając jednocześnie o sposobie rozpatrzenia uwag do projektu planu oraz sposobie realizacji,

zapisanych w planie, inwestycji z zakresu infrastruktury technicznej, które należą do zadań własnych gminy, oraz zasadach ich

finansowania, zgodnie z przepisami o finansach publicznych. Część tekstowa planu stanowi treść uchwały, część graficzna oraz wymagane

rozstrzygnięcia stanowią załączniki do uchwały.

Podejmując zaskarżoną uchwałę z 15 listopada 2005 r Rada Gminy Brzeszcze nie dopuściła się naruszenia prawa powszechnie obowiązującego,

jak również nie nadużyła przysługującego jej władztwa planistycznego, a konkretne postanowienia planu miejscowego są wynikiem

racjonalnego wyważenia interesu publicznego z interesem prywatnym właścicieli nieruchomości i co najistotniejsze zgodne ze studium

uwarunkowań i zagospodarowania przestrzennego obowiązującym w dacie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Stosownie do art. 9 ust. 1 u.p.z.p. w celu określenia polityki przestrzennej gminy, w tym lokalnych zasad zagospodarowania

przestrzennego, rada gminy podejmuje uchwałę o przystąpieniu do sporządzania studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania

przestrzennego gminy, zwanego dalej "studium".

Ustalenia studium określające kierunki zagospodarowania przestrzennego ( jego perspektywy) a także same uwarunkowania zagospodarowania

przestrzennego mają wiążące znaczenie dla organu gminy przy sporządzaniu planu miejscowego. (art. 9 ust. 4 u.p.z.p.). Niezgodność planu

miejscowego z ustaleniami studium skutkuje tym, że dochodzi do naruszenia zasad sporządzenia planu miejscowego.

W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy od brzmienia ustaleń

studium. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest stopień związania planowania miejscowego przez ustalenia studium, który może

być, w zależności od szczegółowości ustaleń studium - silniejszy lub słabszy. Pojęcie "zgodności" uchwalonego planu ze studium oznacza

silniejszy stopień związania niż we wcześniej używanych terminach "spójność" czy "niesprzeczność" (tak Naczelny Sąd Administracyjny w

wyrokach: z dnia 7 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 114/08, LEX nr 497581; z dnia 28 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1670/11; z dnia

11 września 2012 r., sygn. akt II OSK 1408/12).

Chociaż studium nie ma mocy aktu powszechnie obowiązującego, nie jest aktem prawa miejscowego, to, jako akt planistyczny określa politykę

przestrzenną gminy i bezwzględnie wiąże organy gminy przy sporządzeniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ustalenia planu

miejscowego są konsekwencją zapisów studium ( z uzasadnienia wyroku NSA w Warszawie z 25 kwietnia 2012 r sygn.II OSK 329/12).

Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy nie tylko jest aktem określającym założenia lokalnej polityki

przestrzennej, lecz także zawiera ustalenia wiążące przy sporządzaniu miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego oraz elementy

regulacyjne w postaci lokalnych zasad zagospodarowania. Studium jest aktem wewnętrznie obowiązującym w gminie. Studium ma być z założenia

aktem elastycznym, który stwarzając nieprzekraczalne ramy swobody planowania miejscowego, pozwala na maksymalne uwzględnienie warunków i

potrzeb lokalnych przy tworzeniu regulacji planów miejscowych. ( Komentarz do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym pod

red. prof. Z. Niewiadomskiego, 7. Wydanie C.H. Beck , Warszawa 2013, str. 79-81)

Analiza postanowień obowiązującego na dzień uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - studium uwarunkowań i

kierunków zagospodarowania przestrzennego oraz ich konfrontacja z postanowieniami kwestionowanego planu zagospodarowania przestrzennego

prowadzi do wniosku, że nie są trafne zarzuty skargi, które miałyby wskazywać na niezgodność postanowień planu ze studium.

Niedopuszczalne jest porównywanie postanowień aktualnego, "nowego" studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego do

ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 15 listopada 2005 r sporządzanego na podstawie "starego" studium z 16

września 2003 r ,a obowiązującego w dacie uchwalania planu. Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego z 26 czerwca

2019 r stanowi odrębny, samodzielny akt, który wytycza kierunki rozwoju terenu gminy na przyszłość i stanowi podstawę do uchwalenia zmian

bądź wprowadzenia nowego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Brzeszcze.

Niesporne w rozpatrywanej sprawie jest, że studium obowiązujące w dacie uchwalenia planu miejscowego z 15 listopada 2005 r zaliczyło

działkę skarżących o nr [...] do trenów : "ZN - zieleń nieurządzona oraz teren korytarza ekologicznego" i takie przeznaczenie ma ta

działka : "ZN - zieleń nieurządzona oraz teren korytarza ekologicznego" w kwestionowanym mpzp. W tym względzie panuje zgodność pomiędzy

obowiązującym w dacie uchwalania planu studium a wydanym na jego podstawie kwestionowanym planem miejscowym.

Stosownie do art. 28 ust 1 ustawy z 27 marca 2003 r o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U.2021.741 t.j. z dnia 2021.04.22)

tylko istotne naruszenie zasad sporządzania studium lub planu miejscowego, istotne naruszenie trybu ich sporządzania, a także naruszenie

właściwości organów w tym zakresie, powodują nieważność uchwały rady gminy w całości lub części.

W ocenie Sądu zaskarżona uchwała Rady Gminy Brzeszcze z dnia 15 listopada 2005 r. nr XXXIII/313/05 w sprawie uchwalenia miejscowego planu

zagospodarowania przestrzennego gminy Brzeszcze w zakresie kwestionowanym przez skarżących, w związku z naruszeniem ich interesu prawnego

jest zgodna z prawem, bowiem ani argumentacja sformułowana przez skarżących, ani żadne inne okoliczności nie wskazują by było inaczej.

Aktualizacja obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z nowym studium uwarunkowań i zagospodarowania

przestrzennego z 2019 r jest obowiązkiem organu gminy, jednak doprowadzenie do tego, leży poza przedmiotem postępowania rozpatrywanej

sprawy. Ze stanowiska organu wynika, że Rada Miejska w Brzeszczach podejmuje prace zmierzające do dokonania zmian w miejscowym planie

zagospodarowania przestrzennego, jednak musi odbywać się to stosownie do obowiązującej procedury planistycznej.

Wszystkie naprowadzone motywy sprawiły, że Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.