Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt I SA/Po 44/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-06-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: ART. 98 § 1, ART. 98 § 2 pkt 1-7
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 269 § 1
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Nikodem (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Rennert Sędzia WSA Aleksandra Kiersnowska - Tylewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 czerwca 2017 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy za zaległości podatkowe spadkodawcy wynikające z deklaracji VAT-7K za I i II kwartał 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę oddala skargę


UZASADNIENIE

Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – [...] decyzją z dnia [...] marca 2016 r., nr [...] orzekł o odpowiedzialności spadkobiercy K. C. za zaległości podatkowe spadkodawcy M. C., zmarłego w dniu 27 września 2012 roku, wynikające deklaracji VAT -7K za pierwszy i drugi kwartał 2012 r. oraz odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych naliczone do dnia otwarcia spadku za ten sam okres.

Organ I instancji wskazał, iż M. C. nie dopełnił obowiązku, o którym mowa w przepisie art.103 ust. 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r., o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) – dalej. u.p.t.u., nie wpłacił do urzędu skarbowego w całości kwoty zobowiązania za I i II kwartał 2012r., w związku z czym stwierdzono zaległość podatkową.

W kontekście regulacji przepisów art. 97, 98, 100 i 101 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U z 2015 r. poz. 613, ze zm.)- dalej O.p., przejście na spadkobiercę praw i obowiązków majątkowych zmarłego następuje nie w drodze decyzji (prawo podatkowe), czy też wyroku (prawo cywilne), które miałyby charakter prawotwórczy (konstytutywny), ale z mocy zaistnienia danego zdarzenia faktycznego, z którym ustawodawca na mocy przepisów o charakterze generalnym powiązał zaistnienie określonych konsekwencji prawnych.

Decyzja w postępowaniu podatkowym (kiedy istniała już zaległość podatkowa po stronie spadkodawcy) wyrok lub czynność prawna mają charakter potwierdzający (deklaratoryjny) w zakresie stwierdzenia, kto dziedziczy po zmarłym i w jakim zakresie, a tym samym, kto odpowiada za ewentualne długi spadkodawcy i w jakim wymiarze. Decyzja nie tworzy nowego stosunku prawnego, gdyż ten - podobnie jak odpowiedzialność - zaistniał za życia podatnika (spadkodawcy). Nie zmienia ona również stosunku prawnego i odpowiedzialności spadkobierców, lecz tylko potwierdza istnienie stosunku prawnego i zakresu odpowiedzialności spadkobierców, którzy z mocy art. 97 § 1 O.p. przejmują majątkowe prawa i obowiązki spadkodawcy wynikające ze stosunku prawnego powstałego za życia podatnika.

Naczelnik Urzędu Skarbowego P. [...] stwierdził, iż decyzja ma charakter deklaratoryjny, w związku z powyższym do przedawnienia zaległości podatkowych wynikających z takiej decyzji ma zastosowanie art. 70 § 1 O.p.

Pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. K. C. złożyła do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. - [...] odwołanie od decyzji organu I instancji, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i umorzenie w tym zakresie postępowania podatkowego jako bezprzedmiotowego.

Organowi podatkowemu zarzuciła naruszenie:

1. art. 97 § 1 , art. 98 , art. 100 § 1 i 3 O.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

2. art. 210 § 1 pkt 4 i 6 oraz § 4 O.p., w zw. z art. 120 , 121 i 124 O.p. poprzez niewskazanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 21 § 1 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 O.p., a faktyczne ich niezasadne zastosowanie w sprawie oraz nadmierną lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co sprawia, iż zaskarżona decyzja w istocie wymyka się kontroli i w konsekwencji przyjęcie, że decyzja orzekająca o odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe spadkodawcy z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę ma charakter deklaratoryjny i uznanie, iż określony w treści przepisu termin przedawnienia wynoszący 5 lat ma zastosowanie do wydania zaskarżonej decyzji;

3. naruszenie przepisów art. 21 §1 pkt 2 w zw. z art. 59 § 1 pkt 9 , art. 68 § 1 i art. 208 § 1 O.p. poprzez ich błędne niezastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji nieumorzenie postępowania podatkowego, z uwagi na jego bezprzedmiotowość na skutek przedawnienia prawa do wydania na podstawie art. 100 O.p. decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe.

Dyrektor Izby Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2016 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.

Organ odwoławczy uznał za nieuzasadnione zarzuty naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz § 4 O.p., w zw. z art. 120, art. 121 i art. 124 O.p. poprzez niewskazanie w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji art. 21 § 1 pkt 1 w zw. z art. 70 § 1 O.p., a w rezultacie ich niezasadne zastosowanie w sprawie. Organ II instancji wskazał, że kwestią sporną jest to, czy decyzja orzekająca odpowiedzialność spadkobiercy za zaległości podatkowe spadkodawcy wydana w trybie art. 100 § 1 O.p. ma charakter konstytutywny (ustalający obowiązek podatkowy), a więc jest decyzją, do której zastosowanie ma przepis art. 68 § 1 O.p. Do takiego bowiem wniosku sprowadzona została argumentacja odwołania.

Organ odwoławczy stwierdził, że wyrażony w odwołaniu pogląd nie znajduje oparcia w przepisach Ordynacji podatkowej. Na poparcie swego stanowiska powołuje uchwałę NSA, zgodnie z którą do decyzji o zakresie odpowiedzialności spadkobiercy przewidzianej w art. 100 O.p. nie stosuje się art. 68 § 1 powołanej ustawy.

Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej, należność za którą odpowiada spadkobierca nie ma samoistnego charakteru prawnego. Mimo objęcia jej specyficzną decyzją o odpowiedzialności spadkobiercy, pozostaje ona zobowiązaniem podatkowym podatnika, które przedawnia się na zasadach ogólnych w drodze doręczenia decyzji o zakresie odpowiedzialności wydanej na podstawie art. 100 § 1 O.p.

Dodatkowo organ odwoławczy przytoczył art. 99 O.p., z którego wynika, że bieg terminów przewidzianych w art. 70, 71, 77 § 1 oraz art. 80 § 1 O.p. ulega zawieszeniu od dnia śmierci spadkodawcy do dnia uprawomocnienia się postanowienia sądu o stwierdzeniu nabycia spadku, nie dłużej jednak niż do dnia, w którym upłynęły dwa lata od śmierci spadkodawcy. Organ wskazał, że w treści zacytowanego przepisu brak jest wskazania art. 68 § 1 O.p. dotyczącego kwestii przedawnienia wymiaru zobowiązania podatkowego, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej wskazał, że skoro decyzja wydana w trybie art. 100 O.p. nie ustala i nie kreuje zobowiązań podatkowych, czy zobowiązań spadkobierców, to nie można było przyjąć, że przepis art. 68 § 1 O.p. ma zastosowanie do tego typu decyzji.

Decyzja Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] listopada 2016 r., stanowi przedmiot skargi skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu.

W skardze skarżąca, działając przez swego pełnomocnika, wnosi o:

- stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji organu II instancji jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, bo utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji obarczoną wadą nieważności niżej opisaną - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2016.718 ze zm. ) dalej zwanej "p.p.s.a.", w zw. z art. 247 § 1 pkt 1 O.p., ewentualnie z ostrożności procesowej;

- uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, na podstawie art 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a;

- stwierdzenie nieważności, poprzedzającej zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. - [...] - jako wydanej z naruszeniem przepisów o właściwości - na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 247 § 1 Pkt 1 O.p. oraz w zw. z art 135 p.p.s.a.;

- umorzenie postępowania administracyjnego na mocy art. 145 § 3 p.p.s.a;

- zasądzenie zwrotu na rzecz Skarżącej kwoty [...]zł uiszczonej tytułem zaległości podatkowych wraz z odsetkami;

- przeprowadzenie na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. dowodu uzupełniającego z dokumentów zaświadczenia Hospicjum Domowego Szpitala Klinicznego Przemienienia Pańskiego UM w P. z dnia 24.11.2016r., pisemnego oświadczenia pielęgniarki R. D. z dnia 30.11.2016r., pisemnego oświadczenia zięcia spadkodawcy i spadkobiercy - T. Z. z dnia 12.12.2016r. na okoliczność ostatniego miejsca zamieszkania spadkodawcy M. C. i spadkobiercy K. C. i związaną z tym właściwość miejscową organów podatkowych;- rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 1 i 2 p.p.s.a.

Zaskarżonej decyzji zarzucono:

1. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie: art. 97 § 1, art. 98, art. 100 § 1 i 3 O.p. przez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie;

2. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie: art. 124 i art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 O.p. poprzez nadmierną lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji, co sprawia, iż zaskarżona decyzja w istocie wymyka się kontroli i w konsekwencji przyjęcie, że decyzja orzekająca o odpowiedzialności skarżącej za zaległości podatkowe spadkodawcy z tytułu podatku od towarów i usług wraz z odsetkami za zwłokę, ma charakter deklaratoryjny i uznanie, iż określony w treści przepisu termin przedawnienia wynoszący 5 lat ma zastosowanie do wydania zaskarżonej decyzji;

3. mające wpływ na wynik sprawy naruszenie: art. 21 § 1 pkt 2 w zw. z. art. 59 § 1 pkt 9 , I art. 68 § 1 i art.208 § 1 O.p. poprzez ich błędne niezastosowanie w niniejszej sprawie i w konsekwencji nieumorzenie postępowania podatkowego, z uwagi na jego bezprzedmiotowość na skutek przedawnienia prawa do wydania na podstawie art. 100 § 1 O.p. decyzji ustalającej zobowiązanie podatkowe;

4. mający wpływ na wynik sprawy naruszenie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. (poprzez jego zastosowanie) oraz naruszenia art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. (poprzez jego niezastosowanie) - wyrażające się w utrzymaniu w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego P. [...], od której wniesiono odwołanie do Dyrektora Izby Skarbowej, podczas gdy istniały przesłanki do jej uchylenia i umorzenia postępowania w sprawie;

5. naruszenie art. 122 , art. 187 § 1 , art. 191 , art. 210 § 4 w zw. z art. 229 i art. 127 O.p. poprzez odstąpienie przez Dyrektora Izby Skarbowej, będącego organem odwoławczym, od powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy w całej jej rozciągłości, a w szczególności zbadania, czy decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego P. - [...] swą treścią w jakimkolwiek zakresie uchybiała prawu, wraz z ewentualnym przeprowadzeniem uzupełniającego postępowania wyjaśniającego w tym przedmiocie;

6. rażące naruszenie art. 15 § 1 O.p. poprzez naruszenie obowiązku przestrzegania z urzędu swojej właściwości miejscowej przez organ podatkowy I instancji oraz nierzetelne ponowne rozpoznanie sprawy przez organ II instancji , które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy , gdyż skutkowało wydaniem decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego P. - [...], niewłaściwego miejscowo w niniejszej sprawie.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na postawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.; strona skarżąca w skardze wniosła o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, strona przeciwna – Dyrektor Izby Skarbowej nie zażądał przeprowadzenia rozprawy, tym samym Sąd przychylił się do wniosku skarżącej.

W ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem.

Na potrzeby dalszych rozważań należy przypomnieć, że przedmiotem rozpoznawanej skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – [...] wydaną w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności spadkobiercy K. C. za zaległości podatkowe spadkodawcy wynikające z deklaracji [...] za I i II kwartał 2012 r. wraz z odsetkami za zwłokę.

W pierwszej kolejności należy odnieść do zarzutu najdalej idącego, a mianowicie wydanie decyzji z naruszeniem przepisów o właściwości, co stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności decyzji na podstawie art. 147 pkt 1 O.p. Zgodnie z art. 100 § 1 O.p. organy podatkowe właściwe ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy orzekają w odrębnych decyzjach o zakresie odpowiedzialności poszczególnych spadkobierców lub określają wysokość nadpłaty albo zwrotu nadpłaty. Skarżąca podnosi, że małżonkowie od dnia 21 czerwca 2012 r. do śmierci M. C. zamieszkiwali w L., w domu córki i zięcia spadkodawcy, zatem właściwym miejscowo do wydania decyzji był Naczelnik Urzędu Skarbowego P. – [...]. Okoliczność ta została podniesiona dopiero na etapie skargi. W toku postępowania strona właściwości organu prowadzącego postępowanie nie kwestionowała.

W ocenie Sądu właściwy organ I instancji orzekał w przedmiotowej sprawie. Z akt sprawy wynika, że ostatnim miejscem zamieszkania spadkodawcy M. C. był P., Os. Wichrowe Wzgórza [...]. Taki adres ostatniego zamieszkania zmarłego M. C. wskazano w akcie poświadczenia dziedziczenia z dnia 31 października 2012 r., jak i w złożonej przez skarżącą deklaracji SD-Z2 – zgłoszenie o nabyciu własności rzeczy lub praw majątkowych. Ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy wynika również z informacji organu opartej na Systemie Rejestracji Centralnej, jak i z pisma Naczelnika Urzędu Skarbowego [...] do Naczelnika Urzędu Skarbowego P. – [...] z dnia [...] grudnia 2015 r. W związku z powyższym zarzut naruszenia art. 15 § 1 O.p. jest niezasadny, właściwym miejscowo organem był Naczelnik Urzędu Skarbowego [...].

Skarżąca zarzuca organowi odwoławczemu naruszenie art. 122, art. art. 187 i art. 191, art. 210 § 4 , w związku z art. 229 i art. 127 O.p. Zgodnie z art. 187 § 1 O.p. organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Przepis ten jest wypełnieniem zasady prawdy materialnej przewidzianej w art. 122 O.p. poprzez wprowadzenie dyrektywy zupełności postępowania dowodowego. Z kolei zgodnie z art. 191 O.p. organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Przepis ten zawiera zasadę swobodnej oceny dowodów, w myśl której ocena dowodów jest domeną wyłącznie organu podatkowego. W świetle tej normy prawnej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Zarówno materiał dowodowy, jak i jego ocena winny, zgodnie z art. 210 § 4 O.p., znaleźć swoje odzwierciedlenie w treści uzasadnienia decyzji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób niebudzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. W ocenie Sądu zarzuty skargi dotyczące naruszenia ww. przepisów postępowania przez Dyrektora Izby Skarbowej nie zasługują na uwzględnienie. W ocenie Sądu w postępowaniu organ przestrzegał norm przewidzianych przepisami O.p. Należy zwrócić uwagę, że postępowanie dowodowe jest uwarunkowane przedmiotem postępowania i przepisami prawa materialnego, materiał dowodowy winien być zebrany i oceniony w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Przedmiotem niniejszej sprawy jest odpowiedzialność spadkobiercy za zobowiązania spadkodawcy w zakresie zadeklarowanym przez podatnika. Tym samym wysokość zaległości podatkowej wynikała z deklaracji podatkowej i nie była przez organ kwestionowana. Nadto nie ulega wątpliwości, że spadkobiercą M. C. jest jego żona K. C.. Te istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności nie były przez skarżącą ani w toku postępowania podatkowego ani w skardze zakwestionowane. W ocenie Sądu organ odwoławczy zgodnie z zasadą dwuinstancyjnego postępowania rozpoznał sprawę, przestrzegając przepisów postępowania podatkowego.

W niniejszej sprawie spór sprowadza się przede wszystkim do kwestii przedawnienia prawa do wydania decyzji orzekającej o odpowiedzialności spadkobiercy, jest to spór w przedmiocie przepisów prawa materialnego. W ocenie skarżącej w sprawie winien mieć zastosowania przepis art. 68 § 1 O.p., tym samym termin do wydania decyzji przez właściwy organ upłynął z końcem 2015 r.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia ww. przepisu poprzez wydanie decyzji po upływie terminu przedawnienia, należy wskazać, że kwestia zastosowania i charakteru przepisów art. 100 i art. 68 § 1 O.p. wywoływała rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych.

Jak słusznie podkreślono w zaskarżonej decyzji, w kwestiach tych Naczelny Sąd Administracyjny w składzie siedmiu sędziów podjął w dniu 23 maja 2016 r. uchwałę sygn. akt II FPS 6/15, według której do decyzji o zakresie odpowiedzialności spadkobiercy przewidzianej w art. 100 O.p. nie stosuje się art. 68 § 1 powołanej ustawy.

Zgodnie z art. 100 § 1 O.p. organy podatkowe właściwe ze względu na ostatnie miejsce zamieszkania spadkodawcy orzekają w odrębnych decyzjach o zakresie odpowiedzialności poszczególnych spadkobierców lub określają wysokość nadpłaty albo zwrotu podatku. W decyzji organ podatkowy określa wysokość znanych w dniu otwarcia spadku zobowiązań spadkodawcy, o których mowa w art. 98 § 1 i 2, z zastrzeżeniem § 2a. Wydając decyzję, organ podatkowy określa prawidłową wysokość zobowiązania podatkowego, wysokość poniesionej straty uprawniającej spadkobierców do skorzystania, zgodnie z przepisami prawa podatkowego, z ulg podatkowych, wysokość nadpłaty lub zwrotu podatku, jeżeli ich wysokość jest inna niż wykazana w deklaracji złożonej przez spadkodawcę albo spadkodawca deklaracji nie złożył.

Jak wyjaśnił NSA w uzasadnieniu ww. uchwały, decyzja z art. 100 O.p. nie jest decyzją o odpowiedzialności spadkobierców, ale decyzją określającą zakres odpowiedzialności spadkobierców. Tak bowiem stanowi art. 100 § 1 O.p. zakres ten może obejmować jedną lub więcej należności spadkodawcy, o których mowa w art. 98 § 1 i § 2 pkt 1-7 O.p. Przepisy art. 100 O.p. nie wskazują, by organ miał orzekać o wysokości zobowiązania podatkowego spadkobierców. W § 2 art. 100 O.p. mówi się o zobowiązaniach spadkodawcy, o których traktuje art. 98 § 1 i 2, z zastrzeżeniem § 2a, które organ podatkowy ma określić w decyzji, i chodzi tu o zobowiązania znane na dzień otwarcia spadku. Zobowiązania te istnieją w dniu otwarcia spadku, a śmierć spadkodawcy ich nie unicestwiła. Przejmą je spadkobiercy jako sukcesorzy. Są to zobowiązania spadkodawcy, a nie spadkobiercy. Ta odpowiedzialność jest odpowiedzialnością z mocy prawa, a nie jest ustalana (konstytuowana). Wskazują na to powołane przepisy, jak również art. 925 i art. 1030 k.c. Wynika z nich m.in., że spadkobierca nabywa spadek z chwilą jego otwarcia i do chwili przyjęcia spadku jego odpowiedzialność za długi spadkowe, także podatkowe, obejmuje tylko odpowiedzialność spadkiem. Zatem skoro decyzje podatkowe, o których mowa w art. 100 § 1-2a O.p. nie ustalają i nie kreują zobowiązań podatkowych czy zobowiązań spadkobierców, to nie można przyjmować, że przepis art. 68 § 1 O.p. ma zastosowanie do tej decyzji. Należność, za którą odpowiada spadkobierca, nie ma samoistnego charakteru prawnego. Mimo objęcia jej specyficzną decyzją o odpowiedzialności spadkobiercy, pozostaje ona zobowiązaniem podatkowym podatnika, które przedawnia się na zasadach ogólnych (art. 70 § 1 O.p.).

Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie poglądy wyrażone w uchwale NSA z dnia 23 maja 2016 r. sygn. akt II FPS 6/15 w pełni podziela. Jednocześnie w kontekście zarzutów skargi zaznacza, że na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. uchwały abstrakcyjne podjęte w składzie 7 sędziów NSA posiadają tzw. ogólną moc wiążącą. Oznacza to, że stanowisko zajęte w uchwale wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne powinny je respektować. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 68 § 1 O.p. nie zasługuje na uwzględnienie, tym samym nie było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 208 § 1 O.p.

W tych okolicznościach Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.