Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 260/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-06-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 156 par. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Mariola Kowalska, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Stawecki, sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2019 r. sprawy ze skargi Wojewody [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]na rzecz Wojewody [...]kwotę 200 zł (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: "SKO" "Kolegium"), na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu wniosku Wojewody [...] (dalej: "wojewoda"), odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. znak: [...], uchylającej decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2013 r. Nr [...], w przedmiocie ustalenia podmiotu zobowiązanego do zapłaty kwoty z tytułu kosztów przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym. Jednocześnie powyższa decyzją, Kolegium orzekając co do istoty sprawy, ustaliło, że do zapłaty kosztów przechowywania pojazdu jest zobowiązany Skarb Państwa – Wojewoda [...].

Decyzja organu II instancji zapadła w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy.

Decyzją z dnia [...] września 2013 r. nr [...]Prezydent [...] ustalił, że Skarb Państwa - Wojewoda [...]zobowiązany jest do zapłaty kwoty 6154 zł (netto) z tytułu kosztów przechowywania od dnia 7 września 2009 r. do dnia 3 września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez Fundację [...]" pojazdu marki [...]nr rej. [...], usuniętego w dniu 6 marca 2009 z ulicy [...]w [...].

Odwołanie od ww. decyzji wniósł Wojewoda [...].

Decyzją z dnia [...]listopada 2016 r. znak: [...]SKO uchyliło ww. decyzję Prezydenta [...]z dnia [...] września 2013 r. w całości, a następnie orzekło co do istoty sprawy, ustalając, że Skarb Państwa - Wojewoda [...]. Zobowiązany jest do zapłaty kwoty 7.507,88 zł (brutto) z tytułu kosztów przechowywania od dnia 7 września 2009 r. do dnia 3 września 2010 r. na parkingu strzeżonym prowadzonym przez Fundację [...]" pojazdu marki [...]nr rej. [...], usuniętego w dniu 6 marca 2009 r. z ulicy [...].

Wojewoda zaskarżył ww. decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.

Prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 10 marca 2017 r., sygn. VII SA/Wa 160/17, odrzucono skargę Wojewody na ww. decyzję SKO z dnia [...] listopada 2016 r., z uwagi na nieusunięcie istotnych braków skargi poprzez brak załączenia właściwego pełnomocnictwa do reprezentowania organu.

Pismem z dnia 31 lipca 2018 r. skierowanym do SKO Wojewoda [...] złożył wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji z dnia [...] listopada 2016 r.

Zaskarżoną decyzją z dnia [...]grudnia 2018 r. znak: [...]SKO, po rozpoznaniu ww. wniosku Wojewody - odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...]listopada 2016 r. znak: [...].

W uzasadnieniu organ II instancji podał, że istotna dla rozstrzygnięcia tej sprawy jest data odholowania pojazdu [...] nr rej. [...]- co nastąpiło w dniu 6 marca 2009 r.

Organ wskazał, że kwestia procedury usuwania pojazdów porzuconych, orzekania ich przepadku oraz ustalania wysokości kosztów podjętych działań i podmiotów zobowiązanych do ich ponoszenia została szczegółowo uregulowana dopiero ustawą z dnia 22 lipca 2010 r. zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152 poz. 1018), przy czym zaznaczył, że przepisy te weszły w życie w dniu 4 września 2010 r. a więc już po dacie odholowania ww. pojazdu. Nie zawierały one odrębnych przepisów przejściowych, co w ocenie SKO nakazuje stosować przepisy nowe, także do pojazdów usuniętych wcześniej.

Nadto organ wskazał, że ww. procedura została uregulowana w art. 130a w ustępach 10 do 10L Prawa o ruchu drogowym (dalej: "p.r.d.").

Organ podał, że w najważniejszych kwestiach wskazane przepisy przewidują, że:

a) starosta występuje do sądu o przepadek samochodu na rzecz powiatu (ust. 10),

b) sąd stwierdza przepadek jeżeli zostały spełnione wszystkie niezbędne przesłanki (usunięcie było zasadne, przy zachowaniu należytej staranności nie znaleziono właściciela pojazdu oraz orzeczenie przepadku nie będzie sprzeczne z zasadami współżycia społecznego),

c) do wykonania orzeczenia sądu o przepadku pojazdu jest obowiązany starosta. Wykonanie orzeczenia następuje w trybie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej: "u.p.e.a."), z uwzględnieniem przepisów niniejszej ustawy (ust. 10f).

Organ wskazał, że ww. ustawa z 22 lipca 2010 r., wprowadziła też nowe brzmienie art. 174 u.p.e.a. zgodnie z którym: "Rada Ministrów może, w drodze rozporządzenia, rozciągnąć stosownie w całości lub w części przepisów działu II rozdziału 6 w zakresie przechowywania, oszacowania i sprzedaży zajętych ruchomości na określone ruchomości, które stały się własnością Skarbu Państwa albo powiatu na podstawie przepisów o likwidacji mienia, o przepadku mienia, z tytułu spadków lub z innych tytułów albo gdy Skarb Państwa na podstawie szczególnych przepisów jest upoważniony do sprzedaży cudzej ruchomości. Rozporządzenie to w szczególności określi przypadki, w których może nastąpić nieodpłatne przekazanie ruchomości przez Skarb Państwa albo powiat lub ich niszczenie, a także sposób rozliczania wydatków związanych z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa".

Z kolei, powołując się na § 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. nr 46 poz. 237, z późn. zm.), organ wskazał, że wydatki związane z przechowywaniem lub sprzedażą ruchomości niestanowiących własności Skarbu Państwa, pokrywa się z kwot uzyskanych ze sprzedaży tych ruchomości i wydatki te w części przekraczającej kwotę uzyskaną ze sprzedaży, pokrywa się z budżetu Państwa.

Organ wskazał, powołując się na art. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 525 z późn. zm.), że ustanawia on zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach w zakresie administracji rządowej w województwie. Właściwość wojewody dotyczy także generalnej kompetencji do wykonywania ochrony interesów Skarbu Państwa, oraz do reprezentowania mienia i zobowiązań należących do Skarbu Państwa.

Nadto przykładowo podał, powołując się przy tym na orzecznictwo sądów administracyjnych, że o ile z przepisów odrębnych nie wynika właściwość innych organów administracji rządowej, to wówczas zawsze właściwy będzie wojewoda.

Organ wyjaśnił, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych - odnosząc się do żądania wnioskodawcy z art. 156 §1 pkt 2 k.p.a., co do stwierdzenia nieważności decyzji z dnia [...] listopada 2016 r. znak[...]z uwagi na wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa - że - wobec faktu, że żaden akt prawny nie zawiera definicji "rażącego naruszenia prawa" - niezdefiniowane ustawowo pojęcie rażącego naruszenia prawa, oznacza każde obiektywnie oczywiste naruszenie jednoznacznego (więc niewymagającego wykładni) przepisu, który równocześnie godzi w zasadę praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawnym, urzeczywistniającym zasadę sprawiedliwości społecznej. O rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 §1 pkt 2 kpa, decydują łącznie 3 przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub gospodarcze - skutki które wywołuje decyzja. Nadto organ wskazał, że pojęcie rażącego naruszenia prawa interpretowane jest jako naruszenie przepisu nie pozostawiającego wątpliwości co do jego bezpośredniego zrozumienia, jako oczywiste, wyraźne i bezsporne, jako sytuacja, w której rozstrzygnięcie zawarte w decyzji administracyjnej, dotyczące praw lub obowiązków stron postępowania, zostało ukształtowane sprzecznie z przesłankami wprost określonymi w przepisie prawa. Z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamione każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego i Sądu Najwyższego powszechnie przyjmuje się zatem, że rażące naruszenie prawa to takie naruszenie, które z uwagi na wywołane skutki jest jednoznaczne w znaczeniu wadliwości rozstrzygnięcia oraz tylko takie naruszenie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności. W konsekwencji stwierdzenie nieważności może dotyczyć tylko przypadków ewidentnego bezprawia, którego nigdy nie można usprawiedliwiać ani tolerować.

Mając na uwadze ww. argumenty organ stwierdził, że ustalenie podmiotu biernie legitymowanego do ponoszenia kosztów parkowania pojazdu w sprawie niniejszej jest kwestią niezwykle złożoną i wymagającą sięgania do szeregu aktów prawnych jak też judykatów zawierających wykładnię niektórych z cytowanych przepisów. Owa złożoność wynikała także z niezbyt doskonale konstruowanych kolejnych przepisów prawa, które w szczególności nie zawierały jasnych i klarownych przepisów przejściowych, dających odpowiedzi na wątpliwości interpretacyjne, między innymi takie jakie zaistniały w niniejszej sprawie.

Organ wskazał, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić jedynie wtedy gdy organ (Kolegium) zastosowało przepis prawa, który jest jasny i nie wywołuje poważnych wątpliwości interpretacyjnych. Dodatkowo organ musiał zastosować przepis wbrew jego oczywistemu brzmieniu.

Organ przyznał, że wprawdzie wojewoda we wniosku z dnia 31 lipca 2018 r. zaprezentował odmienną od Kolegium wykładnię stosowanych w sprawie przepisów prawa, to jednak nie udowodnił aby Kolegium stosowało przepisy tak dalece niewłaściwie, aby na pierwszy rzut oka widać było że wykładnia Kolegium jest wykładnią contra legem (wbrew brzmieniu przepisu). Jednak takiego rażącego odstępstwa od treści zastosowanych przepisów nie dopatrzył się organ II instancji badający niniejszą sprawę w postępowaniu nadzorczym.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł Wojewoda [...]zarzucając naruszenie przepisów:

1. prawa procesowego, tj. art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej "k.p.a.") poprzez jego nieuwzględnienie,

2. prawa materialnego, tj. art. 2 oraz 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2234) poprzez przyjęcie, że wskazane przepisy stanowią podstawę do domniemania odpowiedzialności finansowej Wojewody [...]za przechowywanie pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990, dalej: "p.r.d.")

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu skarżący podał, że zaskarżona decyzja SKO jest wadliwa i nie może pozostać w obrocie prawnym.

Wojewoda zarzucił zaskarżonej decyzji SKO, że w jej uzasadnieniu podniesiono, że istnieje podstawa prawna do obciążenia go kosztami, o których mowa w art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, ale jest ona odmiennie interpretowana przez różne składy orzekające sądów administracyjnych.

Skarżący podał, że słusznie w jego ocenie, w uzasadnieniu decyzji SKO z dnia [...]października 2016 r. znak: [...]- o stwierdzenie nieważności, której wnioskował, wskazano, że w myśl art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) nowelizującej Prawo o ruchu drogowym z dniem 4 września 2010 r. Skarb Państwa ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

Następnie wojewoda stwierdził, że z przepisu art. 13 ustawy nowelizującej wynika zatem, że jeżeli 6-miesięczny termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, w jego brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją, upłynął w okresie między 11 czerwca 2009 r. a 4 września 2010 r., to koszty przechowywania pojazdu, po upływie tego sześciomiesięcznego terminu i do dnia 4 września 2010 r., ponosi Skarb Państwa.

W rozpoznawanej sprawie 6-miesięczny termin z art. 130a ust. 10 ustawy - Prawo o ruchu drogowym upłynął w dniu 6 września 2009 r. Koszty przechowywania przedmiotowego pojazdu od dnia 7 września 2009 r. do dnia 3 września 2010 r. ponosi zatem Skarb Państwa.

Skarżący podkreślił jednak, że ww. art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2010 r. Nr 152, poz. 1018) przesądza jedynie o odpowiedzialności Skarbu Państwa za zapłatę powyższych kosztów, nie wskazuje jednak organu właściwego (statio fisci) do ich wypłaty.

Skarżący podał, że w ocenie SKO, kwestie reprezentacji Skarbu Państwa w postępowaniu cywilnym reguluje art. 67 § 2 zd. 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeksu postępowania cywilnego (Dz. U. 2014 r. poz. 101), zgodnie z którym za Skarb Państwa czynności procesowe podejmuje organ państwowej jednostki organizacyjnej, której działalnością wiąże się dochodzone roszczenie, lub organ jednostki nadrzędnej. W oparciu o orzecznictwo sądów cywilnych podtrzymano pogląd, iż związek między roszczeniem, a wskazanym statio fisci może wynikać nie tylko z działania obejmującego również zaniechanie, ale i z kompetencji. Zgodnie zaś z art. 2 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie zadania administracji rządowej w województwie wykonują: 1. Wojewoda, 2. organy rządowej administracji zespolonej w województwie, w tym kierownicy zespolonych służb, inspekcji i straży, 3. organy niezespolonej administracji rządowe, 4. jednostki samorządu terytorialnego i ich związki, jeżeli wykonywanie przez nie zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw lub z zawartego porozumienia, 5. starosta, jeżeli wykonywanie przez niego zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw, 6. inne podmioty, jeżeli wykonywanie przez nie zadań administracji rządowej wynika z odrębnych ustaw.

Wojewoda wskazał, że przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie - art. 2 i art. 3 ust. 1, ustanawiają zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie. Jeżeli z odrębnych ustaw nie wynika, który z organów administracji rządowej jest właściwy w określonej sprawie z zakresu administracji rządowej, to organem właściwym w takiej sprawie, jest wojewoda.

Zdaniem skarżącego, za potwierdzeniem braku kompetencji wojewody w przedmiocie ponoszenia kosztów przechowywania pojazdu na parkingu strzeżonym przemawiają jednak wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt: I OSK 2059/15 oraz z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt: I OSK 2061/15. W obu tych wyrokach Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że: "Brak jest podstaw do obciążenia wojewody obowiązkiem wypłaty wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu.". Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wojewoda, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie, jest reprezentantem Skarbu Państwa, jednak wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Podkreślił też, że analiza przepisów ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 154 ze zm.), nie pozwala na przyjęcie, iż wojewoda wykonuje jakiekolwiek obowiązki związane z ponoszeniem kosztów usuwania i przechowywania pojazdów. Takich obowiązków nie można domniemywać z przepisów prawa administracyjnego.

Zdaniem skarżącego powyższe determinuje brak podstawy prawnej do obciążenia go obowiązkiem poniesienia wskazanych kosztów. Zdaniem skarżącego należy zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że przyznanie kosztów przechowywania pojazdów dokonywane jest przez starostę, w oparciu o art. 102 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn.: Dz. U z 2017 r., poz. 1201 ze zm.) w związku z § 3 pkt 1 lit. a i § 4 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2011 r., nr 46, poz. 237 ze zm.). Na podstawie normy wypływającej z art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw starosta może wystąpić do właściwego statio fisci Skarbu Państwa z roszczeniem regresowym i w razie konieczności wystąpić do sądu powszechnego z powództwem o zapłatę wskazanych kosztów. Skarżący na poparcie swych argumentów, przytoczył orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych i obszerne fragmenty ich uzasadnień, konkludując, że z przytoczonych rozstrzygnięć wynika brak podstawy prawnej do wydania decyzji zobowiązującej wojewodę do pokrycia kosztów, a zaskarżona decyzja, wydana została z rażącym naruszeniem prawa.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie wskazane w niej argumenty miały wpływ na rozstrzygnięcie Sądu.

Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem (wyrok NSA w Warszawie z 11.04.2001 r., IV SA 645/99, LEX nr 53459, wyrok NSA z 15.04.2008 r., II OSK 390/07, LEX nr 468719, wyrok NSA z 21.05.2010 r., I OSK 1053/09, LEX nr 594859 ),w przypadku gdy z żądaniem wszczęcia postępowania nieważnościowego występuje strona, fakt ten nie zwalnia organu administracyjnego z obowiązku przeprowadzenia kontroli kwestionowanej decyzji w pełnym zakresie pod względem występowania także innych od wskazanych we wniosku strony przesłanek określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Dotyczy to także sytuacji, kiedy wniosek strony, ograniczał się do wskazania jednej tylko z kwalifikowanych wad decyzji.

W ramach postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji właściwy organ nadzoru zobowiązany jest zatem dokonać wyczerpujących ustaleń i wszechstronnej oceny kontrolowanej decyzji przez pryzmat wszystkich wad kwalifikowanych wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Sąd zauważa, że decyzja SKO, ograniczyła się do analizy wyłącznie wskazanej we wniosku przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Kolegium, nie odniosło się natomiast w ogóle do pozostałych kwalifikowanych wadliwości jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a., co stanowi niewątpliwie uchybienie procesowe, bowiem nie zbadano decyzji kompleksowo, tj. pod względem wszystkich wad nieważności wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.

Ponadto wskazać należy, że z treści art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. wynikają dwie przesłanki nieważności decyzji, a mianowicie nie tylko wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, ale także wydanie jej bez podstawy prawnej. Obie te odrębne przesłanki, wymagały rzetelnej analizy, jednak SKO skupiło się wyłącznie na przesłance "rażącego naruszenia prawa" i jej uzasadnieniu, gdy tymczasem istotne znaczenie w sprawie, ma także kwestia podstawy prawnej uzasadniającej obciążenie właśnie Wojewody [...] jako statio fisci Skarbu Państwa kosztami związanymi z odholowaniem i przechowywaniem pojazdu, a zatem przesłanka wydania decyzji bez podstawy prawnej.

Nieodniesienie się przez organ do wszystkich przesłanek nieważności, uzasadnia uchylenie zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. bowiem organ nie dokonał kompleksowej oceny decyzji z dnia 23 listopada 2016 r. pod kątem wszystkich przesłanek nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Wada ta ma istotny wpływ na wynik sprawy, nie można bowiem ustalić, jakie organ zajmuje stanowisko odnośnie do przesłanki braku podstawy prawnej do wydania decyzji zobowiązującej Wojewodę do zwrotu kosztów. Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględniając powyższe uwagi, odniesie się do wszystkich przyczyn nieważności określonych w art. 156 § 1 k.p.a.

Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który jednakże w sprawie niniejszej z uwagi na jej przedmiot, nie ma zastosowania.

Zakres kontroli sądowej obejmuje zatem całokształt sprawy administracyjnej poddanej ocenie Sądu, w tym także pod kątem prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego.

Należy przypomnieć, że spór w rozpoznawanej sprawie, dotyczy tego czy przepisy art. 2 oraz 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2234) stanowią podstawę do domniemania odpowiedzialności finansowej Wojewody [...] za przechowywanie pojazdów usuniętych w trybie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1990).

Jak wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 13 kwietnia 2015 r., sygn. akt I OPS 4/14 ( dostępnej w CBOSA), w przepisach międzyczasowych ustawy zmieniającej nie rozstrzygnięto, które organy są właściwe do rozstrzygania odnośnie do kosztów przechowywania pojazdu za okres sprzed wejścia w życie nowych przepisów. W art. 13 ustawy zmieniającej wskazano jedynie, iż koszty powstałe po terminie do odebrania pojazdów i dotyczące przechowywania pojazdów, dla których okres ten upłynął pomiędzy 11 czerwca 2009 r. i 4 września 2010 r. ponosi Skarb Państwa. Decyzja ustawodawcy o przejęciu przez Skarb Państwa obowiązku poniesienia kosztów przechowywania pojazdów w tym okresie ma jedynie taki skutek, że zobowiązanym stał się Skarb Państwa, bez wskazania jego konkretnej statio fisci.

Przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o wojewodzie i administracji rządowej w województwie - art. 2 i art. 3 ust. 1 - ustanawiają zasadę domniemania właściwości wojewody w sprawach z zakresu administracji rządowej w województwie. Jeżeli z odrębnych ustaw nie wynika, który z organów administracji rządowej jest właściwy w określonej sprawie z zakresu administracji rządowej, to organem właściwym w takiej sprawie, jest wojewoda.

Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy o wojewodzie i administracji rządowej w województwie jest reprezentantem Skarbu Państwa, to jednak dzieje się tak wyłącznie w zakresie i na zasadach określonych w odrębnych ustawach. Analiza przepisów ustawy z dnia 8 sierpnia 1996 r. o zasadach wykonywania uprawnień przysługujących Skarbowi Państwa (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 154), nie pozwala na przyjęcie, iż wojewoda wykonuje jakiekolwiek obowiązki związane z ponoszeniem kosztów usuwania i przechowywania pojazdów.

Znajduje to potwierdzenie w wyrokach z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt: I OSK 2059/15 oraz z dnia 10 maja 2017 r. sygn. akt: I OSK 2061/15 ( dostępny w CBOSA), w których Naczelny Sąd Administracyjny wprost wskazał, że: "Brak jest podstaw do obciążenia wojewody obowiązkiem wypłaty wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu.".

Brak jest zatem, wyraźnej podstawy do obciążenia wojewody obowiązkiem, nałożonym w drodze decyzji administracyjnej, wypłaty zwrotu wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu. Organ uwzględni że z przepisu art. 13 ustawy zmieniającej nie można wywieść dostatecznie wyraźnej podstawy prawnej nałożenia na wojewodę, w drodze decyzji administracyjnej, obowiązku zwrotu na rzecz powiatu kosztów związanych z odholowaniem i przechowywaniem pojazdu.

W świetle poczynionych rozważań Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.

O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 p.p.s.a.