Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SAB/Gl 23/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2009-05-13 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne: Policja
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Zobowiązano do podjęcia czynności
Powołane przepisy: article: art. 35,  art. 37,  art. 104
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 149 i  art. 286  par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Szczepan Prax (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Stanisław Nitecki Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 maja 2009 r. sprawy ze skargi Z.T. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. w przedmiocie funkcjonariuszy Policji zobowiązuje Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...], w terminie jednego miesiąca od dnia doręczenia temu organowi akt administracyjnych.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. Z.T. domagał się wydania decyzji zwalniającej go ze służby na podstawie art. 41 ust. 3 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. W uzasadnieniu wskazał, iż nigdy nie był formalnie zwolniony ze służby i nadal jest funkcjonariuszem policji. W konsekwencji po upływie [...] lat służby uzyskał prawo do emerytury, co czyni zasadnym wniosek o zwolnienie.

Komendant Wojewódzki Policji w K. pismem z dnia [...] r. poinformował Z. T., że rozkazem personalnym nr [...] Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] r. został on zwolniony ze [...]. Wobec tego faktu strona nie pozostaje w służbie, co czyni jej wniosek z dnia [...] r. bezzasadnym i pozbawionym jakiejkolwiek podstawy faktycznej oraz prawnej.

Z.T. na podstawie art. 37 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego pismem z dnia [...] r. wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji w W. na niezałatwienie sprawy w ustawowym terminie i niewydanie wymaganej przez art. 104 § 1 k.p.a. decyzji.

Komendant Główny Policji pismem z dnia [...] r. poinformował Z.T., iż jego zażalenie na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. jest bezprzedmiotowe, bowiem pismem z dnia [...] r. organ ten udzielił odpowiedzi na sformułowane przez stronę żądanie zwolnienia ze służby. Kolejnym pismem z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. ponownie nie znalazł podstaw do uwzględnienia żądania wydania decyzji uznając, że wszelkie wątpliwości zostały już wyjaśnione.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Z.T. zarzucił Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w K. bezczynność w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] r. Skarżący wniósł o zobowiązanie organu do wydania, w terminie jednego miesiąca licząc od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, decyzji, o której mowa w art. 104 § 1 lub 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W uzasadnieniu wskazano, że niezależnie od zasadności wniosku organ zobowiązany jest do jego rozpatrzenia poprzez wydanie decyzji. Tym samym udzielenie przez organ wyłącznie odpowiedzi w formie pisma nie było równoznaczne z wydaniem aktu w formie określonej przez przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wskazując, iż skarżący został zwolniony ze służby zgodnie z obowiązującą wówczas procedurą, co zostało potwierdzone m.in. przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 3 kwietnia 2000 r. (Sygn. akt II SA 2435/99). W konsekwencji skarżącego nie łączy obecnie z Komendantem Wojewódzkim Policji w K. żaden stosunek służbowy, co uniemożliwia wydania decyzji o jego rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust 3 ustawy o Policji. Zdaniem organu nie dysponuje on żadnymi środkami administracyjnoprawnymi pozwalającymi na uchylenie wydanej decyzji o zwolnieniu ze służby.

Wobec powyższego w ocenie organu nie pozostawał on w bezczynności, gdyż nie istniał po jego stronie obowiązek wydania decyzji administracyjnej.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpatrując niniejszą sprawę, zważył co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem i obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w postępowaniach, kończonych decyzją administracyjną (art. 3 § 2 pkt 8 w zw. z pkt 1 p.p.s.a.).

Przedmiotem sądowej kontroli nie jest wówczas określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i określonym przez prawo terminie. Wniesienie skargi jest zasadne także w przypadku odmowy wydania aktu mimo istnienia w tym zakresie takiego obowiązku, nawet w sytuacji pozostawania przez organ w mylnym przekonaniu, że załatwienie sprawy nie wymaga wydania tego aktu.

Stosownie do art. 149 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność organów, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku, wynikających z przepisu prawa. Oznacza to, że celem skargi do sądu administracyjnego na bezczynność organu administracji, jest doprowadzenie do wydania przez ten organ decyzji administracyjnej lub innego aktu w sprawie wszczętej żądaniem strony.

W przedmiotowej sprawie skarżący w swoim wniosku z dnia [...] r. skierowanym do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. domagał się wydania decyzji administracyjnej, natomiast organ wystosował do niego pismo informacyjne.

Zważyć należy, iż stosownie do treści art. 104 i art. 35 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej obowiązany jest załatwić sprawę przez wydanie decyzji, bądź w innej formie przepisanej prawem i to bez zbędnej zwłoki, w zasadzie w terminie 1 miesiąca od daty wszczęcia postępowania. Tym samym w ocenie Sądu wniosek skarżącego winien zostać załatwiony w formie działania administracji publicznej przewidzianej w procedurze administracyjnej.

Organ winien był rozpoznać wniosek skarżącego i rozważyć czy wszczęcie postępowania jest zasadne i w zależności od wyniku tych rozważań albo rozpatrzyć sprawę merytorycznie albo umorzyć postępowanie. Niepodejmowanie decyzji, mimo znacznego przekroczenia terminów określonych w art. 35 kpa i mimo wyczerpania przez skarżącego trybu zażaleniowego uzasadnia uwzględnienie skargi. Brak stosownego rozstrzygnięcia świadczy o pozostawaniu w bezczynności Komendanta Wojewódzkiego Policji w K., niezależnie od tego jaka jest rzeczywista sytuacja prawna skarżącego, który twierdzi, że nadal jest funkcjonariuszem podległym organowi, czemu ten zaprzecza. Organ winien bowiem w zależności od dokonanych ustaleń wydać akt administracyjny w określonej formie.

Zatem obowiązkiem organu administracji publicznej będzie wydanie stosownego aktu. Wysłanie pisma wyjaśniającego, którego zarówno strona, jak i same organu administracyjne nie traktowały jako decyzji nie można w niniejszym przypadku uznać za zakończenie sprawy.

Zważyć należy, że już wcześniej skarżący występował do organu o wydanie decyzji w tym samym przedmiocie. Jego skarga na bezczynność organu została odrzucona postanowieniem tut. Sądu z dnia 2.VI.2008 r. sygn. akt IV SAB/Gl 9/08 z tego powodu, że nie została ona poprzedzona zażaleniem przewidzianym w art. 37 k.p.a. Obecnie ten wymóg został spełniony, co uczyniło niniejsza skargę dopuszczalną.

W zakresie konieczności załatwienia wniosku w formie działania organu administracji publicznej przewidzianej przepisami procedury administracyjnej wypowiedział się także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 18.XII.2008 r., sygn. akt II SAB/Wa 177/08, wydanym w związku ze skargą Z. T. na bezczynność Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji polegającą na nie załatwieniu innego wniosku skarżącego.

W związku z powyższym na podstawie art. 149 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyznaczając termin załatwienia sprawy z uwzględnieniem art. 286 § 2 p.p.s.a.