Wyrok NSA, sygn. akt II GSK 1396/15
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2017-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 652  Sprawy ubezpieczeń zdrowotnych
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 149 ust. 1 pkt 7
journal: Dz.U. 2008 nr 164 poz 1027
law: Ustawa z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia NSA Anna Robotowska Sędzia del. WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Protokolant Tomasz Haintze po rozpoznaniu w dniu 15 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej I. Spółki z o.o. w C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. z dnia 4 lutego 2015 r. sygn. akt III SA/Gl 1502/14 w sprawie ze skargi I. Spółki z o.o. w C. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. z dnia [...] września 2014 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od I.Spółki z o.o. w Chorzowie na rzecz Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w K. 120 (sto dwadzieścia) złotych tytułem kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 4 lutego 2015 r. o sygn. akt II SA/Gl 1502/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi [...] (dalej jako: "skarżąca" "Spółka") na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Wojewódzkiego Narodowego Funduszu Zdrowia w [...] (dalej: Dyrektor ŚOW NFZ) z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie rozstrzygnięcia konkursu ofert na zawieranie umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oddalił skargę.

Z uzasadnienia wyroku wynika, że Sąd I instancji za podstawę rozstrzygnięcia przyjął następujące ustalenia.

W dniu 13 marca 2014 r. Dyrektor ŚOW NFZ ogłosił konkurs ofert ogłosił konkurs ofert w sprawie udzielania świadczeń opieki zdrowotnej na okres od 1 lipca 2014 r. do 30 czerwca 2019 r. w rodzaju: rehabilitacja lecznicza w zakresie fizjoterapia ambulatoryjna, na obszarze [...] na okres rozliczeniowy od 1 lipca do 31 grudnia 2014 r. Termin składania ofert upływał 31 marca 2014 r. W postępowaniu wpłynęło 8 ofert, w tym skarżącej.

W części jawnej Komisja dokonała oceny formalno-prawnej złożonych ofert oraz potwierdziła spełnienie wymagań określanych w przepisach prawa. Oferta skarżącej została odrzucona z powodu uznania przedstawionego harmonogramu pracy personelu za naruszający ustawowe normy zatrudnienia. Spółka wskazała średni tygodniowy wymiar zatrudnienia zamiast na 37 godzin 55 minut, określiła go na 50 godzin, a średniomiesięczny 200 godzin.

W części niejawnej Komisja wybrała 6 ofert.

Spółka złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia (wcześniej protest) zarzucając naruszenie art. 93 ustawy z 14 czerwca 2012 r. o działalności leczniczej, poprzez błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że czas pracy personelu jest niezgodny z zapisami tego przepisu.

Dyrektor ŚOW NFZ decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. oddalił odwołanie

Odnosząc się do zarzutów skarżącej, organ wskazał, że w wyniku kontroli stwierdzono, że nie doszło do naruszenia art. 134 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. nr 164, poz. 1027 ze zm. – dalej jako ustawa o świadczeniach), bowiem wszystkie oferty zostały ocenione według tych samych kryteriów.

Organ wyjaśnił, że ustawa o działalności leczniczej określa w art. 93 przeciętnie tygodniowo czas pracy w wymiarze 37 godzin 55 minut, jednak pomija, że nawet jeżeli pracodawca przyjmuje równoważny system czasu pracy, to i tak winien wskazać przeciętny czas pracy w danym okresie rozliczeniowym, nie zaś przewidywany w przyszłości rzeczywisty, bo ten w różnych tygodniach może być różny. Organ podkreślił, że w ofercie skarżąca wskazała dobowy czas pracy personelu w wymiarze 10 godzin, tygodniowy 50 godzin (część VI – Szczegóły oferty), a miesięczny 200 godzin (część IV – Wykaz personelu), co powoduje, że nawet przy uwzględnieniu zapisu art. 94 ust. 1 tej ustawy dopuszczający przedłużenie czasu pracy do 12 godzin na dobę, w rozkładzie tygodniowym nie może on przekraczać przeciętnie 37 godzin 55 minut. Również wskazana oferta konkurenta spółki cywilnej Sebastian Biały i inni, wbrew twierdzeniom skarżącej prawidłowo określa średni miesięczny czas pracy personelu, gdyż podano w ofercie, iż w przypadku 11 osób średni czas miesięczny czas pracy wynosi 151 godzin 40 minut (tygodniowo 37 godzin 55 minut), a u jednej osoby 149 godzin miesięcznie co daje 37 godzin 30 minut tygodniowo.

W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez Spółkę decyzją z [...] września 2014 r. Dyrektor ŚOW NFZ, orzekając na podstawie art. 154 ust. 6 u.ś.o.z., utrzymał w mocy decyzję z [...] czerwca 2014 r.

Oddalając skargę Spółki zaskarżonym wyrokiem z 4 lutego 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podzielił stanowisko Dyrektora ŚOW NFZ.

Sąd I instancji stwierdził, że przesłankę odrzucenia było naruszenie art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, który stanowi, że "Czas pracy pracowników zatrudnionych w podmiocie leczniczym, z zastrzeżeniem art. 94 ust. 1, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 7 godzin 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym." Przepis ten w zakresie tygodniowego wymiaru czasu pracy pracowników zatrudnionych w podmiocie leczniczym koresponduje z obowiązującym na gruncie kodeksu pracy przeciętnie 5-dniowym tygodniem pracy. Podstawowy czas pracy pracowników zatrudnionych w podmiocie leczniczym nie może przekraczać 7 godzin 35 minut na dobę. Jedynie w przypadkach uzasadnionych rodzajem pracy lub jej organizacją dopuszczalne jest przedłużenie dobowej normy czasu pracy do 12 godzin. Norma dobowa 7 godzin 35 minut musi być realizowana w przeciętnej normie tygodniowej 37 godzin 55 minut. Z pojęciem tygodniowej normy czasu pracy powiązane jest pojęcie okresu rozliczeniowego. Okres rozliczeniowy to określona we właściwym trybie liczba kolejno po sobie następujących tygodni lub miesięcy, w których dokonywane jest obliczenie wymiaru czasu pracy, jaki dany pracownik powinien przepracować (nominału czasu pracy), oraz rozliczenie przeciętnego tygodniowego wymiaru czasu pracy (ustalenie, czy nie została przekroczona przeciętna tygodniowa norma czasu pracy). Pracodawca musi ponadto dokonać w okresie rozliczeniowym drugiego rozliczenia, na podstawie którego ustala się, czy został dochowany warunek 5-dniowego tygodnia pracy (zob. Kodeks pracy. Komentarz, red. W. Muszalski, Warszawa 2003, s. 512). Art. 93 ustawy określa nominał czasu pracy w okresie rozliczeniowym, rozumiany jako maksymalny możliwy czas pracy pracownika w ramach obejmującego go systemu czasu pracy - bez uwzględnienia ewentualnej pracy w godzinach nadliczbowych. Praca w granicach tego nominału nie będzie więc stanowić pracy w godzinach nadliczbowych. Należy podkreślić, że przedłużenie przeciętnej dobowej normy czasu pracy nie skutkuje przedłużeniem przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy ponad 40 godzin.

WSA uznał, że wskazana przesłanka odrzucenia oferty została spełniona. Skarżąca, przystępując do postępowania miała możliwość zapoznać się z warunkami wymaganymi od świadczeniobiorców oraz kryteriami oceny ofert, jednakowymi dla wszystkich oferentów, które zostały podane w ogłoszeniu konkursu ofert o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Oświadczenie o stosownej treści zostało złożone przez skarżącą w niniejszej sprawie. Należy więc przyjąć, że skarżąca posiadała wiedzę dotyczącą kryteriów ocen, którymi będzie kierowała się komisja w momencie wyboru oferty, jak również miała świadomość, iż wybrana zostanie oferta, która otrzyma największą liczbę punktów.

WSA podkreślił, że Dyrektor ŚOW NFZ wskazał oferentom w ogłoszeniu o konkursie zarządzenia określające wymagania właściwe dla tego postępowania, zaś skarżąca do oferty składanej w postępowaniu dołączyła "Oświadczenie Oferenta", w którym wyraźnie oświadczyła m.in., że zapoznała się z warunkami zawierania umów i nie zgłasza do nich zastrzeżeń oraz przyjmuje je do stosowania.

Sąd I instancji stwierdził, że fakt składania ofert w postępowaniu na formularzach ofertowych jednakowych co do treści i formy w przypadku każdego oferenta, powinien być wskazówką dla skarżącej, że na wyniku konkursu zaważą odpowiedzi udzielone na pytania w nich zawarte. Inaczej mówiąc, że dane zawarte w odpowiedziach będą podstawą oceny ofert, której kryteria zostały określone w zarządzeniu nr 3/2014/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej. Szczegółowe parametry kryteriów oceny ofert, o których mowa powyżej oraz ich wagi punktowe w odniesieniu do świadczeń opieki zdrowotnej w rodzaju: fizjoterapia ambulatoryjna, określone zostały w tabeli 10 załącznika nr 1. Natomiast sposób oceny ofert pod względem kryterium ceny, dla wszystkich rodzajów i zakresów świadczeń opieki zdrowotnej, określono w ust. 1 pkt 1 - 4 zarządzenia.

Dlatego też WSA nie uwzględnił zarzutu naruszenia przez organy obu instancji przepisów at. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz uznał za nietrafne są również pozostałe zarzuty skargi dotyczące naruszenia zasady uczciwej konkurencji oraz praw pacjentów.

W ocenie Sądu I instancji postępowanie przeprowadzone przez Komisję konkursową było zgodne z obowiązującymi przepisami, a odrzucenie oferty skarżącej nie stanowi naruszenia art. 134 ustawy o świadczeniach. Podstawą materialnoprawną odrzucenia oferty skarżącej był przepis art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym odrzuca się ofertę, jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

W skardze kasacyjnej [...] domagała się uchylenia wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

Zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania mające istoty wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

I. art. 151 w zw. z art. 141 § 1 p.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, polegające na oddaleniu skargi i utrzymaniu w mocy decyzji organu administracji na podstawie błędnego przyjęcia przez Sąd za własny stanu faktycznego, który organ administracji ustalił bez wyczerpującego ustalenia całego materiału dowodowego i bez jego właściwej oceny , skutkiem czego wojewódzki sąd administracyjny błędnie przyjął, że oferta skarżącej nie spełnia warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie 146 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych oraz wymaganych warunków określonych w przepisach prawa, w tym art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, podczas gdy oferta skarżącej spełniała wszystkie wymogi określone w art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,

II. art. 134 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na:

1) przyjęciu przez Sąd, iż obowiązek dokonywania oceny ofert odrębnie dla każdego oferowanego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej w ramach danego postępowania zawarty w §1 pkt 6 Zarządzenia nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, mającym charakter wewnętrzny, ogranicza zawartą w akcie rangi ustawowej zasadę równego traktowania wszystkich świadczeniodawców do konkretnego postępowania, podczas gdy:

a) zgodnie z brzmieniem literalnym § 1 pkt 6 Zarządzenia nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, przepis ten nie ogranicza zasady równego traktowania świadczeniodawców, a jego interpretacja powinna być dokonywana w zgodzie z powyższą dyrektywą zawartą w art. 134 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych,

b) przepis § 1 pkt 6 Zarządzenia nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej znajduje zastosowanie na etapie dalszej, merytorycznej oceny ofert, natomiast na etapie wstępnej weryfikacji formalno-prawnej ofert decydującej o ich dopuszczalności w oparciu o art. 149 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych stosuje się jedynie Zarządzenie nr 57/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 października 2013 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz Zarządzenie nr 80/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju rehabilitacja lecznicza,

2) przyjęciu przez Sąd, że przepisy Zarządzenia nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, Zarządzenia nr 57/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 2 października 2013 r. w sprawie warunków postępowania dotyczących zawierania umów o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej oraz Zarządzenie nr 80/2013/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie określenia warunków zawierania i realizacji umów w rodzaju rehabilitacja lecznicza wiążą oferentów, podczas gdy zgodnie z art. 93 ust. 1 Konstytucji RP akty o charakterze wewnętrznym obowiązują jedynie jednostki organizacyjne podległe organowi wydającemu te akty.

Argumentację na poparcie zarzutów postawionych w petitum skargi kasacyjnej przedstawiono w jej uzasadnieniu.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje.

Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, bowiem stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., rozpoznając sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania.

W skardze kasacyjnej wskazano, że została oparta na podstawie kasacyjnej określonej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jednak mając na uwadze treść zarzutu opisanego w pkt II petitum skargi kasacyjnej dotyczącego naruszenia 134 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez jego błędną wykładnię należało przyjąć, że autor skargi kasacyjnej wadliwości zaskarżonego wyroku upatruje także w naruszeniu przepisów prawa materialnego.

Istota sprawy dotyczyła niespełnienia przez ofertę złożoną przez skarżącą wymogów koniecznych określonych w przepisach prawa - art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, który stanowi, że "Czas pracy pracowników zatrudnionych w podmiocie leczniczym, z zastrzeżeniem art. 94 ust. 1, w przyjętym okresie rozliczeniowym, nie może przekraczać 7 godzin 35 minut na dobę i przeciętnie 37 godzin 55 minut na tydzień w przeciętnie pięciodniowym tygodniu pracy w przyjętym okresie rozliczeniowym."

Podstawą materialnoprawną odrzucenia oferty skarżącej był przepis art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach, zgodnie z którym odrzuca się ofertę, jeżeli oferent lub oferta nie spełniają wymaganych warunków określonych w przepisach prawa oraz warunków określonych przez Prezesa na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3 tej ustawy.

W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest zasadny zarzut wskazany w pkt I petitum skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko Sądu I instancji, że przedmiotowa oferta nie spełniała wymogów art. 93 ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej, bowiem skarżąca zaproponowała w złożonej ofercie średni tygodniowy czas pracy personelu medycznego w wymiarze 50 godzin i średni miesięczny w wymiarze 200 godzin w sytuacji, gdy zgodnie z ww. przepisem art. 93 ustawy o działalności leczniczej średni tygodniowy wymiar zatrudnienia wynosi 37 godzin i 55 minut.

Z akt sprawy wynika, że w ofercie skarżąca kasacyjnie wskazała dobowy czas pracy personelu w wymiarze 10 godzin, tygodniowy 50 godzin (część VI – Szczegóły oferty), a miesięczny 200 godzin (część IV – Wykaz personelu). Według skarżącej jej oferta spełniała wszystkie wymogi określone w art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach bowiem przepis art. 93 ustawy o działalności leczniczej nie reguluje warunków wymaganych od oferty lub oferenta lecz normy zatrudnienia, jakim powinny odpowiadać umowy o pracę.

Natomiast Sąd I instancji uznał, że art. 93 ustawy o działalności leczniczej określa nominał czasu pracy w okresie rozliczeniowym, rozumiany jako maksymalny możliwy czas pracy pracownika w ramach obejmującego go systemu czasu pracy - bez uwzględnienia ewentualnej pracy w godzinach nadliczbowych. Praca w granicach tego nominału nie będzie więc stanowić pracy w godzinach nadliczbowych. WSA wskazał, że przedłużenie przeciętnej dobowej normy czasu pracy nie skutkuje przedłużeniem przeciętnej tygodniowej normy czasu pracy ponad 40 godzin. Akceptując to stanowisko należy zgodzić się też z Sądem I instancji, że oferta winna wskazywać przeciętny czas pracy w danym okresie rozliczeniowym zgodnie z art. 93 ustawy o działalności leczniczej, a nie przewidywany czas pracy rzeczywisty, który może być różny w poszczególnych tygodniach pracy.

Podkreślenia wymaga, co słusznie stwierdził w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd I instancji, że przyjęcie w ofercie czasu pracy personelu medycznego w wymiarze ponad ustawowym stanowi naruszenie prawa z art. 146 ust. 1 pkt 3 ustawy o świadczeniach i dlatego też zgodnie z art. 149 ust. 1 pkt 7 tej ustawy oferta została odrzucona. Trafnie zatem Sąd I instancji zaakceptował ustalenia organu, że decyzja Komisji konkursowej o odrzuceniu oferty skarżącej nie naruszyła zasad postępowania.

Uzupełniając powyższą argumentację należy podkreślić, że już samo niespełnienie wymaganych ustawą warunków jest podstawą do odrzucenia oferty. Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 listopada 2016 r. sygn. akt II GSK 1184/15. NSA uznał, że: (...) " Wskazany przepis 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach należy rozumieć w ten sposób, że oferent lub oferta musi spełniać wszystkie warunki sformułowane w ramach dwóch grup warunków, a więc: "wymaganych warunków określonych w przepisach prawa", a także "warunków określonych przez Prezesa Funduszu na podstawie art. 146 ust. 1 pkt 3". Musi zatem spełniać zarówno te warunki, które wynikają wprost z przepisów prawa, jak i te, które zostały określone przez Prezesa NFZ. Takie rozumienie cyt. normy prowadzić musi do wniosku, że w konkursie nie może brać udziału oferent/oferta, niespełniająca choćby jednego z warunków określonych prawem lub określonych przez Prezesa NFZ. Innymi słowy, powodem odrzucenia oferty może być zarówno niespełnienie warunków określonych w ustawie jak też niespełnienie warunków określonych w wydanym, na podstawie art. 146 ust. 3 ustawy, zarządzeniu Prezesa NFZ. (...)." Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym to stanowisko podziela.

Podsumowując zatem tę część rozważań, należy stwierdzić, że odrzucając ofertę na podstawie art. 149 ust. 1 pkt 7 ustawy o świadczeniach z powodu niespełnienia warunków określonych w art. 93 ustawy o działalności leczniczej organ prawidłowo zastosował te przepisy.

Logiczną konsekwencją takiego stanowiska jest stwierdzenie, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło również do naruszenia art. 151 w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. przez jego niewłaściwe zastosowanie oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie. W ocenie NSA argumenty zaprezentowane przez autora skargi kasacyjnej stanowią polemikę z wnioskami organu, podzielonymi przez Sąd I instancji, dotyczącymi oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności oferty złożonej przez skarżącą. Odmienna ocena tego materiału nie może decydować o skuteczności stawianych zarzutów naruszenia przepisów postępowania. W konsekwencji zarzut zawarty w pkt I petitum skargi kasacyjnej nie okazał się usprawiedliwiony.

W ramach drugiego zarzutu kasator podniósł naruszenie art. 134 ustawy o świadczeniach poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu przez Sąd, iż obowiązek dokonywania oceny ofert odrębnie dla każdego oferowanego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej w ramach danego postępowania zawarty w §1 pkt 6 Zarządzenia nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014 r. ogranicza zasadę równego traktowania wszystkich świadczeniodawców do konkretnego postępowania. Skarżąca kasacyjnie zarzuciła błędną wykładnię tego przepisu polegająca na przyjęciu, iż przepisy wewnętrzne wiążą oferentów. Stosownie do § 1 pkt 6 Zarządzenia nr 3/2014/DSOZ Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 23 stycznia 2014 r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej (NFZ z dnia 24 stycznia 2014 r.) oceny ofert, według kryteriów określonych w ust. 1-3, dokonuje się odrębnie dla każdego oferowanego zakresu świadczeń opieki zdrowotnej w ramach danego postępowania.

Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zarzut ten nie może odnieść zamierzonego skutku. Przede wszystkim w art. 134 ust. 1 ustawy o świadczeniach ustawodawca wprowadził zasadę równego traktowania wszystkich świadczeniodawców. Sposób realizacji tej zasady jest określony w ust. 2, jak również w kolejnych przepisach ustawy o świadczeniach dotyczących zasad prowadzenia postępowania. Wyrazem przyjęcia zasad zapewniających równe traktowanie świadczeniodawców jest określona w art. 146 delegacja do wydania przez Prezesa Funduszu dokumentu określającego kryteria oceny ofert. Zgodnie z art. 146 ust. 1 ustawy o świadczeniach Prezes Funduszu określa przedmiot postępowania w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej, kryteria oceny ofert oraz warunki wymagane od świadczeniodawców, przy czym stosownie do art. 146 ust. 2 ustawy o świadczeniach. Co prawda nie są to zarządzenia, o których mowa w art. 93 Konstytucji RP jednak nie można przyjąć, że obowiązują tylko jednostki organizacyjne podległe Funduszowi. Dlatego też jak słusznie przyjął NSA w cytowanym wyżej wyroku nawet zadośćuczynienie przez ofertę warunkom ustawowym nie może też oznaczać, że wymogi postawione przez Prezesa NFZ mogą zostać niedotrzymane i nie powodować takiego samego skutku jak w przypadku niespełnienia warunków przewidzianych ustawą.

Zasadnie zatem Sąd I instancji stwierdził, że dane zawarte w odpowiedziach udzielonych w formularzach ofertowych będą podstawą oceny ofert, której kryteria zostały określone w zarządzeniu nr 3/2014/DSOZ Prezesa NFZ z dnia 23 stycznia 2014 r. r. w sprawie określenia kryteriów oceny ofert w postępowaniu w sprawie zawarcia umowy o udzielanie świadczeń opieki zdrowotnej.

Idąc tym tokiem rozumowania NSA akceptuje w całości stanowisko Sądu I instancji, że organ odrzucając ofertę skarżącej kasacyjnie nie naruszył art. 134 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych poprzez jego błędną wykładnię. Dlatego też zarzut podnoszony w pkt II petitum skargi kasacyjnej nie był usprawiedliwiony.

Biorąc powyższe pod uwagę Naczelny Sąd Administracyjny stosownie do art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach orzeczono w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.