Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt IV SA/Gl 63/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2012-11-08 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne: Bezrobocie
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 41 ust. 1b i  art. 48 ust. 1
journal: Dz.U. 2008 nr 69 poz 415
law: Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga – Gajewska Sędzia WSA Andrzej Matan Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2012 r. sprawy ze skargi W. T. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...] r., nr [...].


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta B. orzekł o odmowie przyznania W. T. dodatku aktywizacyjnego, albowiem strona nie posiadała prawa do zasiłku dla bezrobotnych.

W odwołaniu W. T. wskazał, że w związku z ukończeniem kursu oraz podjęciem pracy zgłosił formalny wniosek o przyznanie - po ukończeniu szkolenia - dodatku aktywizacyjnego. Zaznaczył, że - jego zdaniem -stypendium było na czas szkolenia i w tym momencie nie mógł wiedzieć, że podejmie zatrudnienie, a nikt nie poinformował go, że wybór stypendium uniemożliwi mu staranie się o dodatek aktywizacyjny.

Decyzją z dnia [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art.48 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 ze zm.) i art.138 § 1 pkt 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) postanowił utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wskazano, że odwołujący się W. T. dnia 28 marca 2011 r. zarejestrowany był w Powiatowym Urzędzie Pracy jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 05 kwietnia 2011 r.. W okresie od 16 sierpnia 2011 r. do 23 września 2011 r. odwołujący odbywał szkolenie [...]. W dniu 01 sierpnia 2011 r. będąc pouczonym o treści art. 41 ust.1 b ustawy oświadczył, iż w okresie szkolenia dokonuje wyboru stypendium szkoleniowego (względem zasiłku dla bezrobotnych). Stąd też decyzjami z dnia [...] wstrzymano odwołującemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 sierpnia 2011 r. oraz przyznano od dnia 16 sierpnia 2011 r. prawa do stypendium w okresie odbywania szkolenia.

Następnie w dniu 21 sierpnia 2011 r. odwołujący dostarczył kopię umowy o dzieło, z której wynika, iż z dniem 17 sierpnia 2011 r. podjął pracę zarobkową, po czym dnia 22 sierpnia 2011 r. wystąpił z wnioskiem o wypłacenie dodatku aktywizacyjnego.

Decyzją z dnia [...] organ I instancji orzekł o utracie przez odwołującego prawa do stypendium z dniem 17 sierpnia 2011 r. oraz o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 17. sierpnia 2011 r. w związku z podjęciem pracy zarobkowej. Decyzją z dnia [...] przyznano odwołującemu od dnia 17 sierpnia 2011 r. prawo do stypendium na podstawie art.41 ust.3 b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Następnie zaś decyzją z dnia [...] organ I instancji orzekł o odmowie przyznania odwołującemu prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia 22 sierpnia 2011 r. z powołaniem się na przepis art.48 ust.1 pkt 2 i ust. 3 wyżej cyt. ustawy.

Organ wskazał, że z dokumentacji wynika, iż odwołujący posiadający prawo do zasiłku dla bezrobotnych, z dniem 16 sierpnia 2011 r. rozpoczął odbywanie szkolenia "[...]. Z uwagi na fakt pobierania zasiłku dla bezrobotnych, Powiatowy Urząd Pracy w B. zobowiązał odwołującego do dokonania wyboru świadczenia pomiędzy stypendium szkoleniowym a zasiłkiem dla bezrobotnych, a to stosownie do przepisu art. 41 ust.1 b omawianej ustawy. Podniesiono, że przepis art.41 ust.1 i 1 b ustawy stanowi, iż bezrobotnemu w okresie odbywania szkolenia, na które został skierowany przez starostę, przysługuje stypendium finansowane ze środków Funduszu Pracy. Bezrobotnemu uprawnionemu w tym samym okresie do stypendium oraz zasiłku przysługuje prawo wyboru świadczenia. Dnia 01 sierpnia 2011 r. odwołujący będąc pouczonym o treści art. 41 ust. 1 b ustawy oświadczył, iż w okresie szkolenia dokonuje wyboru stypendium szkoleniowego (względem zasiłku dla bezrobotnych). Z dniem 17 sierpnia 2011 r. odwołujący podjął pracę zarobkową na podstawie umowy o dzieło, w związku z czym dnia 22 sierpnia 2011 r. wystąpił do Urzędu Pracy w B. z wnioskiem o wypłacenie dodatku aktywizacyjnego z tytułu podjęcia pracy zarobkowej, zaś organ I instancji odmówił przyznania odwołującemu prawa do dodatku aktywizacyjnego powołując się na brzmienie art. 48 ust.1 pkt 2 i ust.3 omawianej ustawy.

Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 48 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy - bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli: 1) w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę; 2) z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową. W myśl art. 48 ust.3 ww. ustawy - w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, dodatek aktywizacyjny przysługuje w wysokości do 50% zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1, przez połowę okresu, w jakim przysługiwałby bezrobotnemu zasiłek.

Organ zaakcentował, że przedmiotowym przypadku, z uwagi na fakt, iż odwołujący nie był uprawniony do zasiłku dla bezrobotnych (dokonał wyboru stypendium szkoleniowego względem zasiłku dla bezrobotnych), nie ma podstaw do przyznania mu prawa do dodatku szkoleniowego z tytułu podjęcia pracy zarobkowej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżący W. T. prosił o pozytywne załatwienie jego sprawy. Podnosił, że decyzja Wojewody [...] jest niesprawiedliwa. Wskazywał, że w chwili podjęcia decyzji o szkoleniu w dniu 01 sierpnia 2011 r. chciał podnosić swoje kwalifikacje, gdyż od dłuższego czasu był osobą bezrobotną i byłaby to szansa dla niego, ale mimo zgłoszenia na szkolenie, nie zaprzestał poszukiwania pracy. Podniósł, iż po podjęciu pracy fakt ten zgłosił natychmiast w organie i jednocześnie zaczął ubiegać się o zasiłek aktywizacyjny. Podkreślił, że w momencie podjęcia szkolenia nie mógł spodziewać się, iż znajdzie zatrudnienie. Nadmienił , że nie chcąc być ciężarem dla płatnika, starał się podjąć pracę, a nie czekać biernie, dlatego też czuje się oszukany, tym bardziej, że nie został w pełni poinformowany o konsekwencjach aktywnego poszukiwania pracy i jednoczesnym podnoszeniu kwalifikacji.

W odpowiedzi na organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, przytaczając na uzasadnienie argumentację przytoczoną w motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

W punkcie wyjścia należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz.1269) Sąd ten sprawuje w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 wspomnianego przepisu stanowi, iż kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270) wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Przy tym z mocy art. 134 § 1 cytowanej ustawy tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu , nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Ustalony przez organy stan faktyczny jest bezsporny i znajduje potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach.

Nie ulega wątpliwości, że skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy dnia 28 marca 2011 r. i z tym dniem uznany został za osobę bezrobotną decyzją organu I instancji z dnia [...] Tą samą decyzją przyznano skarżącemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 05 kwietnia 2011 r..

Z analizy dokumentów sprawy wynika, że w okresie od 16 sierpnia 2011 r. do 23 września 2011 r. skarżący odbywał szkolenie [...]

Jednocześnie skarżący w dniu 01 sierpnia 2011 r. będąc pouczonym o treści art. 41 ust.1 b ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oświadczył, iż w okresie szkolenia dokonuje wyboru stypendium szkoleniowego (względem zasiłku dla bezrobotnych). Skarżący został poinformowany, że wybór pomiędzy stypendium szkoleniowym a zasiłkiem dla bezrobotnych może być dokonany tylko raz i decyzja w tym zakresie obejmuje okres realizacji szkolenia. Ponadto – jak wynika z treści tegoż dokumentu z dnia 01 sierpnia 2011 r. (k. 20 akt administracyjnych) skarżący został zapoznany z zasadami przyznawania i wypłaty wyżej wymienionych świadczeń. Konsekwencją tego było to, że decyzjami z dnia [...] wstrzymano odwołującemu prawo do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 16 sierpnia 2011 r. oraz przyznano od dnia 16 sierpnia 2011 r. prawo do stypendium w okresie odbywania szkolenia.

Następnie, z dniem 17 sierpnia 2011 r. skarżący podjął pracę zarobkową. Stąd też, decyzją z dnia [...] organ I instancji orzekł o utracie przez stronę skarżącą prawa do stypendium z dniem 17 sierpnia 2011 r. oraz o utracie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 17 sierpnia 2011 r. w związku z podjęciem pracy zarobkowej. Decyzją z dnia [...] przyznano odwołującemu od dnia 17 sierpnia 2011 r. prawo do stypendium na podstawie art.41 ust.3 b ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.

Dnia 22 sierpnia 2011 r. skarżący wystąpił z wnioskiem o wypłacenie dodatku aktywizacyjnego.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia tego wniosku stanowi przepis art. 48 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2008r., Nr 69 poz. 415 ze zm.), zgodnie z którym bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.

Organy obu instancji przyjęły, że w stanie faktycznym sprawy skarżącemu nie przysługuje dodatek aktywizacyjny uregulowany w powyższym przepisie, gdyż w dacie podjęcia zatrudnienia nie posiadał zasiłku, albowiem w dniu 01 sierpnia 2011 r. wyraźnie dokonał wyboru świadczenia - stypendium szkoleniowego, a zatem w tym okresie nie był uprawniony do pobierania zasiłku dla bezrobotnych.

Stanowiska tego Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podziela, albowiem bez najmniejszych ku temu wątpliwości w stanie faktycznym przedmiotowej sprawy zachodzą prawem przewidziane przesłanki do przyznania skarżącemu dodatku aktywizacyjnego, skoro w dacie podjęcia zatrudnienia był on uprawniony do zasiłku.

Wspomniany już wyżej przepis art. 48 ust.1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyraźnie i jednoznacznie stanowi, że dodatek aktywizacyjny przysługuje bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku.

Sformułowanie użyte przez ustawodawcę, a mianowicie "posiadanie prawa do zasiłku" jest zdaniem Sądu jednoznaczne. Chodzi tu zatem o same posiadanie przez danego bezrobotnego uprawnień do "prawa do zasiłku", a zatem o to, że spełnia on wszelkie wymogi formalne do uzyskania prawa zasiłku dla bezrobotnych. A te skarżący bez najmniejszych wątpliwości w dniu podjęcia zatrudnienia spełniał. Stąd też nie chodzi tu zatem o sytuację w której bezrobotny w danym momencie faktycznie pobiera zasiłek dla bezrobotnych, lecz o sytuację, kiedy bezrobotny w danym momencie spełnia ustawowe wymogi do otrzymywania zasiłku.

Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał zawężyć wspomniane uprawnienie do otrzymania dodatku aktywizacyjnego, to użyłby niechybnie sformułowania "pobierającemu zasiłek" czy też "otrzymującemu zasiłek".

Innymi słowy chodzi tu o bycie uprawnionym do zasiłku, a nie o jego otrzymywanie, co umożliwia stosowanie omawianego instrumentu w odniesieniu do osób, które zasiłku w danym momencie nie otrzymują. W konsekwencji, jedną z głównych przesłanek otrzymania dodatku aktywizacyjnego jest spełnienie przesłanek do otrzymania zasiłku dla bezrobotnych.

To, że dnia 01 sierpnia 2011 r. skarżący będąc pouczonym o treści art. 41 ust. 1 b omawianej ustawy oświadczył, iż w okresie szkolenia dokonuje wyboru stypendium szkoleniowego względem zasiłku dla bezrobotnych, nie stanowi bowiem o tym, że utracił on uprawnienia do zasiłku dla bezrobotnych. Owe oświadczenie powodowało jedynie i tylko to, że w okresie szkolenia skarżący wybrał inne świadczenie w postaci stypendium i w tym okresie nie otrzymywał (nie pobierał) zasiłku.

W tym miejscu godzi się przytoczyć wprost zapis wspomnianego wyżej przepisu stanowiący, że "bezrobotnemu uprawnionemu w tym samym okresie do stypendium oraz zasiłku przysługuje prawo wyboru świadczenia". To sformułowanie również potwierdza, że stypendium może otrzymać bezrobotny, który posiada uprawnienia do zasiłku, a wybór tego świadczenia nie powoduje, iż bezrobotny przestaje być osobą "uprawnioną do zasiłku". Przepis ten stanowi wyraźnie o możliwości wyboru samego "świadczenia", a nie zaś "uprawnień" do otrzymywania konkretnego świadczenia. Zatem to, że skarżący wybrał w okresie szkolenia inny rodzaj świadczenia, niż zasiłek, nie zmienia faktu, że skarżący w tym okresie spełniał wymogi do uzyskania zasiłku dla bezrobotnych, a zatem "posiadał prawo do zasiłku". Czym innym jest zatem posiadanie w danym momencie prawa do faktycznego pobierania stypendium, czy też zasiłku, a czym innym posiadanie uprawnień do otrzymywania zasiłku.

Końcowym argumentem przemawiającym za prawidłowością wyżej zaprezentowanego rozumowania jest treść decyzji organu I instancji z dnia [...] (k. 15 akt administracyjnych), gdzie organ orzekł m.in. o pozbawieniu skarżącego prawa do zasiłku z dniem 17 sierpnia 2011 r., a co za tym idzie przyznał, że do tej daty skarżący "posiadał prawo do zasiłku" (spełniał formalne wymogi do uzyskania tego świadczenia). Dlatego też po wydaniu przez organ I instancji decyzji z dnia [...] orzekającej o utracie przez stronę skarżącą prawa do stypendium z dniem 17 sierpnia 2011 r. organ ten nie wydał decyzji o "przywróceniu" skarżącemu prawa do zasiłku, tylko kolejną decyzją z tej samej daty od razu orzekł "o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 17 sierpnia 2011 r.", co potwierdza to, że skarżący przez cały czas był osobą "posiadającą prawo do zasiłku".

Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wskazania do dalszego postępowania wynikają wprost z wyżej naprowadzonych wywodów Sądu.