Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt I SA/Wr 520/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2012-07-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: *Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 14g par. 1, art. 14b par. 3, art. 169 par. 1
journal: Dz.U. 2005 nr 8 poz 60
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Ciołek, Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Borońska, Sędzia WSA Maria Tkacz-Rutkowska (sprawozdawca), Protokolant Katarzyna Wilczek, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 lipca 2012 r. sprawy ze skargi M. P. na postanowienie Ministra Finansów działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania wniosku o udzieleniu interpretacji indywidualnej I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Ministra Finansów, działającego przez Dyrektora Izby Skarbowej w P., z dnia [...] lutego 2012 r., nr [...], II. stwierdza, że postanowienia wymienione w punkcie I. nie podlegają wykonaniu, III. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego z upoważnienia Ministra Finansów na rzecz M. P. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem Dyrektor Izby Skarbowej w P., działający z upoważnienia Ministra Finansów, utrzymał w mocy postanowienie tego organu z [...] lutego 2012 r. nr [...], którym pozostawiono bez rozpoznania wniosek M. P. (dalej: wnioskodawca, strona, skarżący) z 07 listopada 2011 r. (data wpływu) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie ( tj. interpretacji indywidualnej).

W przedstawionym we wniosku zdarzeniu przyszłym wnioskodawca wskazał, że spółka z o. o. "A", w celu upublicznienia i pozyskania kapitałów na dalszy rozwój, zachowując równocześnie pełną kontrolę nad działalnością operacyjną, chce powołać spółkę komandytowo-akcyjną (dalej: SKA), w której obejmie funkcję komplementariusza. Do grona akcjonariuszy SKA zamierza zaprosić osoby fizyczne, będące jej udziałowcami. Statut SKA będzie przewidywał możliwość wypłaty akcjonariuszom dywidendy w formie świadczenia niepieniężnego (dywidenda w naturze) ustalanego w ten sposób, że wartość bilansowa tego świadczenia będzie odpowiadała kwocie, jaka przypadałaby na akcjonariusza w przypadku wypłaty dywidendy pieniężnej, obliczonej według zasad udziału w zyskach SKA. Wnioskodawca – udziałowiec spółki z o.o. "A" – planuje objąć akcje w nowoutworzonej SKA. W przypadku otrzymania dywidendy w formie niepieniężnej, w szczególności w postaci nieruchomości spółki, wnioskodawca nie wyklucza w dalszej perspektywie zbycia tej nieruchomości na rynku.

Na tle tak opisanego zdarzenia przyszłego, wnioskodawca zadał pytanie, czy ewentualna sprzedaż przez akcjonariusza SKA przedmiotu wypłaconej mu dywidendy rzeczowej, będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług ?

Przedstawiając własne stanowisko, wnioskodawca przytoczył treść art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. w Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 – dalej: ustawa o VAT) i powołując tezy orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego stwierdził, że warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest łączne spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze – dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem, był podatnikiem podatku od towarów i usług. Tym samym, zdaniem wnioskodawcy, uznanie osoby za podatnika podatku od towarów i usług, uzależnione jest od prowadzenia działalności gospodarczej, bowiem wykonywanie czynności podlegających opodatkowaniu, skutkuje powstaniem obowiązku podatkowego tylko wtedy, gdy czynność ta została wykonana w ramach tej działalności. W konsekwencji, uzasadnionym jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników, nawet jeżeli wykonują czynność dostawy towarów, w sytuacji, gdy zbywają część majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży. Podsumowując wnioskodawca stwierdził, że ewentualna sprzedaż przez niego rzeczy uzyskanej jako wypłata dywidendy ze SKA, będzie działaniem w sferze prywatnej akcjonariusza (osoby fizycznej). Akcjonariusz będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co nie stanowi działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, tym samym czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Dyrektor Izby Skarbowej w P., na podstawie art. 169 § 1 w związku z art.14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz. U. z 2005 r. nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej: O.p.), wezwał wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia podania bez rozpatrzenia, o następujące informacje:

1) Jednoznaczne wskazanie, czy sprzedaż dywidendy będzie miała miejsce oraz określenie przedmiotu dywidendy rzeczowej (rzecz ruchoma lub nieruchomość).

2) Czy sprzedaż będzie miała charakter jednorazowy, incydentalny, czy też Wnioskodawca dokonywał lub zamierza dokonywać dalszych dostaw tego rodzaju? Jeśli tak, to kiedy i w jakiej ilości ?

3) W przypadku, gdy przedmiotem dywidendy rzeczowej będzie nieruchomość zabudowana budynkami lub budowlami, którą następnie wnioskodawca będzie zbywał, to czy:

a) dostawa nieruchomości zabudowanej (w odniesieniu do każdego budynku, budowli i ich części) dokonywana będzie w ramach pierwszego zasiedlenia, o którym mowa w art. 2 pkt 14 ustawy o VAT, tj. w ramach oddania do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej ?

b) pomiędzy pierwszym zasiedleniem a dostawą budynków, budowli lub ich części upłynie okres krótszy niż 2 lata ?

c) w stosunku do ww. obiektów przysługiwać będzie wnioskodawcy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego ?

d) czy wnioskodawca będzie ponosił wydatki na ulepszenie przedmiotowych obiektów, w stosunku do których będzie miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli będzie ponosił takie wydatki to będą one niższe czy wyższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów ?

e) czy budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym będą wykorzystywane przez wnioskodawcę do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat ?

4) W sytuacji, gdy przedmiotem dywidendy rzeczowej będzie nieruchomość niezabudowana, którą następnie wnioskodawca będzie zbywał, to:

a) jaka będzie klasyfikacja wskazanej działki w momencie sprzedaży wg miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub wg studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy ?

b) czy wydana została lub zostanie decyzja o warunkach zabudowy zagospodarowania terenu przedmiotowej działki ?

c) czy wnioskodawca zamierza podjąć kroki w celu przygotowania działki do sprzedaży? Jeśli tak, to jakie to będą czynności (np. podział, uzbrojenie w media, wydzielenie, utwardzenie dróg wewnętrznych, urządzenie zieleni, działania marketingowe wykraczające poza zwykle formy ogłoszenia itp.)?

5) W przypadku, gdy przedmiotem dywidendy rzeczowej będą ruchomości, które następnie wnioskodawca będzie zbywał, to:

a) czy Wnioskodawcy będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego przy nabyciu przedmiotowych ruchomości ?

b) czy okres używania tych ruchomości przez Zainteresowanego wyniesie co najmniej pół roku po nabyciu prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel ?

6) Czy przedmiotowa dywidenda rzeczowa będzie przez wnioskodawcę wykorzystywana w działalności gospodarczej ?

7) Czy przedmiot dywidendy rzeczowej wnioskodawca będzie udostępniał osobom trzecim na postawie odpłatnych umów cywilnoprawnych ?

8) Czy wnioskodawca jest zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku VAT ?

Ponadto w wezwaniu zaznaczono, że w myśl art. 14b § 1 – 3 O.p. przedmiotem interpretacji indywidualnej może być jedynie konkretny zaistniały już stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe. Zarówno stan faktyczny, jaki i zdarzenie przyszłe cechować się muszą pewnością zaistnienia, co oznacza, że przedmiotem interpretacji nie może być zdarzenie hipotetyczne, czy też ewentualne.

Wnioskodawca odpowiadając na wezwanie w piśmie z dnia 26.01.2012 r. wskazał m.in., że z art. 14b § 3 O.p. nie wynika aby zdarzenie przyszłe, przedstawiane we wniosku, musiało cechować się pewnością zaistnienia.

W postanowieniu z 2 lutego 2012 r., wydanym na podstawie art. 14g § 1 i 3 oraz art. 14h O.p., Dyrektor Izby Skarbowej w P. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej pozostawił bez rozpatrzenia. Uznał bowiem, że wnioskodawca nie udzielił jednoznacznych odpowiedzi na wszystkie pytania, w szczególności nie wyjaśnił, co będzie przedmiotem dywidendy rzeczowej. Organ I instancji zaznaczył, że zarówno stan faktyczny, jak i zdarzenie przyszłe przedstawiane we wniosku muszą być skonkretyzowane i dotyczyć zindywidualizowanego podmiotu. W szczególności, zdarzenie przyszłe powinno stanowić określoną, przyszłą sytuację faktyczną dotyczącą wnioskodawcy, doprowadzenie do której jest przez niego rozważane (planowane), bądź też której zaistnienie jest niezależne od jego woli, ale która może zajść z istotnym stopniem prawdopodobieństwa, tj. muszą istnieć przesłanki wskazujące na duże prawdopodobieństwo ziszczenia się przedmiotowego zdarzenia przyszłego. Z uwagi na istotę interpretacji indywidualnych, w szczególności ich gwarancyjny charakter, przedmiotem tych rozstrzygnięć nie może być ocena prawna czysto hipotetycznych sytuacji, jakie mogłyby zaistnieć u wnioskodawcy. Wniosek, którego celem jest zaznajomienie się przez wnioskodawcę z poglądem Ministra Finansów na wykładnię określonego przepisu prawa podatkowego z przyczyn czysto poznawczych wykracza, zdaniem organu podatkowego, poza zakres przedmiotowy pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego. Organ podatkowy wskazał także, że każdy przedstawiony we wniosku przypadek (przykład) wystąpienia w przyszłości zdarzenia należy rozpatrzyć odrębnie. Interpretacja indywidualna nie może bowiem stanowić wyjaśnienia przepisów prawa podatkowego w odniesieniu do kilku przypuszczalnych wariantów zdarzeń przyszłych. Wobec tego, wystąpienie we wniosku wielu wykluczających się wzajemnie sytuacji nie może być przedmiotem jednej interpretacji indywidualnej.

W zażaleniu strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i wydanie interpretacji indywidualnej zgodnie z wnioskiem. Strona zarzuciła, że zaskarżone postanowienie zostało wydane bezpodstawnie i z naruszeniem przepisów:

- art. 14g § 1 i 3 O.p. poprzez pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, pomimo spełnienia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p.;

- art. 14b § 3 O.p. poprzez przekroczenie przez organ podatkowy zakresu przedmiotowego wniosku o udzielenie interpretacji.

W uzasadnieniu zażalenia strona podniosła, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zwięźle i wyczerpująco przedstawiła zarówno zdarzenie przyszłe, jak i swoje stanowisko w sprawie oceny prawnej tego zdarzenia, w kontekście postawionego pytania. Uzupełniając wniosek udzieliła odpowiedzi na wszystkie zadane pytania, które dotyczyły zakresu przedmiotowego zdarzenia przyszłego. Jednocześnie wskazała, że przedstawione zdarzenie jest zdarzeniem czysto hipotetycznym, gdyż wnioskodawca chce ustalić jakie konsekwencje podatkowe miałoby jej działanie, gdyby takowego się podjął. Opisując zdarzenia przyszłe, strona uznała za słuszne przyjęcie kilku możliwych wariantów, ponieważ obecnie nie jest w stanie doprecyzować przyszłego stanu faktycznego. Strona podkreśliła, że udzielenie odpowiedzi na niektóre pytania, w szczególności dotyczące przedmiotu dywidendy, jest niemożliwe, ale i zbędne z punktu widzenia postawionego problemu. Ponadto strona, powołując wyrok NSA z dnia 10.03.2010 r. sygn. II FSK 1557/2008, zwróciła uwagę na związanie organu podatkowego zakresem problemu prawnego jaki strona przedstawi we wniosku. W ocenie strony, organ podatkowy wzywając ją do uzupełnienia wniosku, ten zakres przekroczył. Większość postawionych w wezwaniu pytań przekracza bowiem zakres przedstawionego we wniosku zagadnienia prawnego.

Postanowieniem z 15 marca 2012 r. Dyrektor Izby Skarbowej w P., dziejący z upoważnienia Ministra Finansów, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, organ odwoławczy stwierdził, że strona nie odpowiedziała wyczerpująco na zawarte w wezwaniu pytania nr 1, 3, 4 i 5, wobec czego niewystarczająco opisała zdarzenie przyszłe, co w konsekwencji stanowiło przeszkodę dla wydania interpretacji indywidualnej.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu M. P., wnosząc uchylenie postanowień wydanych w obu instancjach oraz o zasądzenie kosztów postępowania, zarzucił naruszenie:

– art. 14g § 1 i 3 O.p. poprzez pozostawienie przedmiotowego wniosku bez rozpatrzenia, pomimo spełnienia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. i przedstawienia prze wnioskodawcę wyczerpującego opisu stanu faktycznego, w świetle zadanego pytania;

– art. 14b § 3 O.p. poprzez przekroczenie przez organ interpretacyjny zakresu przedmiotowego wniosku o udzielenie interpretacji;

– art. 14g § 1 i 3 oraz art. 14c § 2 O.p. poprzez pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia w sytuacji, w której w istocie organ interpretacyjny nie podzielał stanowiska wnioskodawcy i winien był wydać stosowną interpretację indywidualną.

W uzasadnieniu skargi, przywołano argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie z 2 lutego.2012 r. dodając, że jakkolwiek wniosek strony nie został merytorycznie rozpoznany to stanowisko organu interpretacyjnego jest w istocie przejawem niepodzielenia przez organ poglądu przedstawionego we wniosku. Wnioskodawca, dla uzasadnienia prawidłowości swojej oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego, przyjął taką wykładnię przepisów, która nie wymagała uwzględniania jakichkolwiek innych okoliczności, w tym zażądanych przez organ. Skarżący wyjaśnił, że jedynie przykładowo wskazał przedmiot dywidendy niepieniężnej, który mógłby zostać zbyty i argumentował, że po jego stronie obowiązek w podatku od towarów i usług wystąpić nie może, z uwagi na brak statusu podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. Okoliczność ta jest decydująca, zdaniem skarżącego, tymczasem organ zmierza do interpretacji zwolnień przedmiotowych, nieobjętych pytaniem zawartym we wniosku. Skarżący zwrócił również uwagę na szczegółowość pytań zawartych w wezwaniu do uzupełnienia wniosku, w szczególności nr 3 i 4, w których organ wzywał skarżącego do wyjaśnienia, czy przedmiotem dywidendy rzeczowej będzie nieruchomość zabudowana, czy niezabudowana. Według skarżącego organ interpretacyjny w pytaniach tych przesądził, że wnioskodawcy wiadomo jest, jaki konkretny przedmiot dywidendy otrzyma w przyszłości. Tymczasem skarżący nie będąc jedynym decydentem w kwestii wypłaty dywidendy, nie może w chwili obecnej jednoznacznie odpowiedzieć na ww. pytania, co jednak nie stoi na przeszkodzie w wydaniu interpretacji. Wobec powyższego skarżący stwierdził, że organ, formułując tak szczegółowe pytania, wykroczył poza zakres swoich kompetencji.

Dyrektor Izby Skarbowej w P. w odpowiedzi na skargę, wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach, których katalog zawiera art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j Dz. U. z 2012 r.,nr 270 – dalej P.p.s.a.). W określonych przez ten przepis przedmiotowych granicach kognicji sądów administracyjnych mieści się m. in. orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego, wydane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a P.p.s.a.).

W tak określonym zakresie kognicji, Sądu uznał skargę za zasadną.

Spór w rozpoznawanej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie czy wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej wymagał uzupełnienia, w zakresie wskazanym w wezwaniu z przez organ zobowiązany do wydania interpretacji, czy też możliwa była ocena prawidłowości stanowiska wyrażonego we wniosku na gruncie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego.

Zgodnie z art. 14g §1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpoznania. Określone w art. 14b § 3 O.p. wymogi to po pierwsze wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i po drugie przedstawienie własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedstawienie w sposób wyczerpujący stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) jest tak istotne, gdyż w ramach postępowania, którego przedmiotem jest udzielenie interpretacji przepisów prawa podatkowego, organ zobowiązany do wydania interpretacji nie prowadzi postępowania dowodowego, zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), lecz odnosi się wyłącznie do opisanego przez wnioskodawcę zaistniałego już stanu faktycznego lub zdarzenia mającego nastąpić w przyszłości. Minister Finansów lub upoważniony przez niego organ jest zatem zobowiązany do wydania interpretacji indywidualnej w każdym przypadku, gdy we wniosku szczegółowo opisano stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe i przedstawiono własne stanowisko w sprawie wraz z oceną prawną tego stanowiska. Bez znaczenia pozostaje, czy opisane zdarzenie przyszłe rzeczywiście nastąpi i czy będzie miało taki przebieg, jak przedstawił wnioskodawca. Wprowadzenie instytucji interpretacji indywidualnych miało bowiem na celu umożliwienie uzyskania stanowiska organu podatkowego nie tylko w przypadkach zdarzeń już zaistniałych (stan faktyczny), ale także w odniesieniu do zdarzeń hipotetycznych, tj. takich które wnioskodawca dopiero ma w planach (zdarzenie przyszłe), wynika to wprost z art. 14b § 2 O.p. Ustawa nie definiuje zdarzenia przyszłego na potrzeby postępowania w zakresie wydawania interpretacji indywidualnych. Twierdzenie organu podatkowego, że zdarzenie przyszłe to takie, które może zajść z istotnym stopniem prawdopodobieństwa, a przedmiotem interpretacji indywidualnej nie może być ocena prawna czysto hipotetycznych sytuacji, jakie mogłyby zaistnieć i powoływanie się w tym zakresie na gwarancyjnego charakteru interpretacji indywidualnych, w ocenie Sądu, nie znajduje odniesienia w obowiązujących przepisach. Umożliwienie przedstawienia we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, nie tylko stanu faktycznego, ale także zdarzenia przyszłego, bez żadnych szczególnych wymogów, może w wielu przypadkach prowadzić do wydawania, przez uprawniony organ, interpretacji indywidualnych, będących w istocie jedynie opinią organu uzyskaną przez podmiot występujący w wnioskiem, który na skutek stanowiska organu wyrażonego w interpretacji odstąpi od planowanych działań. Jednocześnie przed udzieleniem interpretacji indywidualnej nie jest możliwa skuteczna ocena czy wnioskodawca zamierza zrealizować opisane zdarzenie przyszłe, czy jedynie chce uzyskać opinię organu dla innych celów. Powoływanie się na gwarancyjną rolę interpretacji, zdanie Sądu, nie jest trafne. Obowiązek organu podatkowego zastosowania interpretacji indywidualnej w prowadzonym postępowaniu podatkowym odnosi się bowiem wyłącznie do opisanych we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i do podmiotu który wystąpił z wnioskiem. Należy pamiętać, że celem interpretacji wydawanych na gruncie opisanych zdarzeń przyszłych jest umożliwienie wnioskodawcy, przed podjęciem ostatecznych decyzji, rozpoznanie skutków podatkowych, jakie te decyzje mogą dla niego przynieść, dlatego art. 14b § 3 O.p. nakłada na wnioskodawcę obowiązek przedstawienia w sposób wyczerpujący zdarzenia przyszłego (stanu faktycznego) oraz wyrażenia stanowiska w sprawie jego oceny prawnej.

Zgodnie z art. 14c § 1 O.p. interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny, a w przypadku negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy także wskazanie prawidłowego stanowisko wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c §2 O.p.). Organ, który wydaje interpretacje indywidualne winien zatem, badając czy wniosek spełnia wymogi określone w art. 14b § 3 O.p. i formułując zakres uzupełnienia wniosku (art. 169 § 1 O.p.), ograniczyć się do tych kwestii bez których nie jest możliwa ocena prawidłowości stanowiska przedstawionego we wniosku według zasad określonych w art. 14c § 1 i 2 O.p. Specyfika postępowania w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych powoduje, że przepisy art. 14a – art. 14p O.p. nie dają organowi interpretującemu uprawnienia do ustalania i weryfikowania stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) opisanego we wniosku, ani też do udzielania interpretacji w zakresie regulacji prawnych nie przedstawionych we wniosku podatnika co do podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Organ wydający interpretację jest zatem związany, stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) oraz, jak słusznie zauważył skarżący, merytorycznym zakresem problemu prawnego jaki przedstawiono we wniosku. Biorąc pod uwagę to kryterium, żądanie w wezwaniu do usunięcia braków formalnych wniosku, winno zmierzać do wyjaśnienia jedynie tych kwestii, bez których nie jest możliwa ocena prawidłowości stanowiska wnioskodawcy. Ukierunkowanie wezwania na kwestie, które wykraczają poza zakres zdeterminowany przedmiotem wniosku o udzielenie interpretacji jest wezwaniem wadliwym, a co za tym idzie nie powodującym następstw w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania w przypadku niezastosowania się przez stronę do tego wezwania (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 19.12.2011 r. sygn. akt III SA/Wa 979/11). Należy mieć na uwadze, że instytucja wezwania do usunięcia braków w trybie art. 169 § 1 O.p. ma służyć usunięciu braków formalnych podania, wynikających ze ściśle określonych przepisów i nie może być stosowana, gdy co prawda brak formalny występuje, ale nie niweczy on możliwości rozpoznania sprawy. Skutek w postaci pozostawienia podania bez rozpoznania nie dotyczy zatem wniosku spełniającego wymogi, które pozwalają na jego merytoryczną ocenę (por. wyrok NSA z dnia 28.09.2010 r. sygn. akt I FSK 1506/09, LEX nr 785343).

W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do stwierdzenia, że w złożonym przez skarżącego wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego w przedmiocie podatku od towarów i usług, wystąpiły braki formalne. Skarżący przedstawił bowiem w sposób wyczerpujący zarówno mające nastąpić w przyszłości zdarzenie, jak i ocenę prawną tego zdarzenia. Z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej wynika, że wnioskodawca oczekiwał od Dyrektora Izby Skarbowej w P., działającego w imieniu Ministra Finansów, uzyskania odpowiedzi na pytanie, czy ewentualna sprzedaż przez niego, jako akcjonariusza SKA, przedmiotu wypłaconej mu dywidendy rzeczowej, będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług. Opisując zdarzenie przyszłe, wnioskodawca wskazał, że jest udziałowcem spółki z ograniczona odpowiedzialnością, która chce powołać SKA. Spółka do grona akcjonariuszy SKA zamierza zaprosić osoby fizyczne, będące jej udziałowcami. Ponieważ statut SKA będzie przewidywał możliwość wypłaty akcjonariuszom dywidendy w formie świadczenia niepieniężnego (dywidenda w naturze), to w przypadku otrzymania dywidendy w takiej formie (np. w postaci nieruchomości spółki), wnioskodawca nie wyklucza w przyszłości zbycia przedmiotu dywidendy (np. nieruchomości). Jednocześnie wnioskodawca zaznaczył, że nie jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą, a uzyskana dywidenda będzie wchodziła w skład jego majątku prywatnego. Powołując się na treść przepisów art. 5 ust. 1 pkt, art. 7 ust. 1, art. 15 ust. 1 i 2 ustawy o VAT, wnioskodawca skonstatował, że ewentualna sprzedaż dywidendy będzie działaniem w sferze prywatnej akcjonariusza, wobec czego będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem, co nie stanowi działalności gospodarczej i tym samym czynność ta nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług.

Przedstawiony przez wnioskodawcę opis zdarzenia przyszłego oraz jego ocena prawna w sposób jednoznaczny wskazywały, że fakt sprzedaży rzeczy otrzymanych jako dywidendy z tytułu udziału w SKA nie spowodują, że wnioskodawca stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust.1 i 2 ustawy o VAT. We wniosku o wydanie interpretacji nie określono szczegółowo przedmiotu ewentualnej dywidendy rzeczowej i w związku z przedmiotem dywidendy nie formułowano żadnych ocen prawnych. Wnioskodawca ograniczył się do stwierdzenia, że dokonując czynności opodatkowanej, jaką jest sprzedaż rzeczy (przedmiotu dywidendy) nie stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług. Takie stanowisko przedstawione we wniosku podlegało zatem ocenie organu wydającego interpretację indywidualną w tej sprawie. Tym samym brak szczegółowego określenia przedmiotu dywidendy we wniosku nie uniemożliwiał oceny stanowiska wnioskodawcy według zasad wskazanych w art. 14c §1 i 2 O.p. W takim stanie faktycznym wezwania o uzupełnienie wniosku (z dnia 16.01.2012 r.) w zakresie szczegółowego określenia zbywanej w przyszłości rzeczy, którą skarżący otrzyma tytułem dywidendy niepieniężnej, jako udział w SKA, nie może być ocenione jako wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku w zakresie umożliwiającym ocenę prawną stanowiska wnioskodawcy. Organ formułując w wezwaniu do usunięcia braków formalnych wniosku osiem pytań, żądał od wnioskodawcy uzupełnienia wniosku o dane nieistotne z punktu widzenia oceny stanowiska wnioskodawcy. Niewątpliwie należy zgodzić się z organem podatkowym, że sformułowane pytania zmierzają do uszczegółowienia przedstawionego zdarzenia przyszłego, jednak było to, jak już wyżej powiedziano, zbędne z punktu widzenia oceny prawidłowości stanowiska wnioskodawcy, gdyż do oceny przedstawionego we wniosku stanowiska nie były potrzebne szczegółowe dane, co do przedmiotu dywidendy niepieniężnej (ruchomości, nieruchomości: zabudowane, niezabudowane itp), a w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15.09.2011 r. w sprawach C-180/10 i C 181/10, także zbędne były dane dotyczące częstotliwości dokonywanych sprzedaży. Zgodnie bowiem z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie zaś do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, poprzez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Trzeba jednakże zaakcentować, na co zwrócił uwagę WSA we Wrocławiu w wyrokach z 22 marca 2012 r. (sygn. akt I SA/Wr 7/12 i I SA/Wr 8/12), że nie każda dostawa towaru polegająca na przeniesieniu praw do rozporządzania rzeczą jak właściciel, a w tym sprzedaż, powodować będzie powstanie obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Dla powstania obowiązku podatkowego z tytułu dostawy towaru potrzebne jest ażeby była (dostawa) dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług. Istotne znaczenie ma zatem stwierdzenie, że dokonując dostawy określony podmiot działał w charakterze podatnika podatku od towarów i usług.

Sąd nie podziela też stanowiska organu, że przedstawione we wniosku zdarzenia przyszłe jest całkowicie hipotetyczne i zwiera wiele wykluczających się wzajemnie sytuacji. Wnioskodawca odnosi się do zamierzeń istniejącej spółki z o.o. "A", której jest udziałowcem, a stanowisko organu umożliwi mu podjęcie decyzji, co do przystąpienia do utworzonej SKA jako akcjonariusz. Decyzję tę, jak należy rozumieć, uzależnia od tego czy otrzymane tytułem dywidendy niepieniężnej rzeczy będzie mógł sprzedać w ramach zarządu majątkiem prywatnym, tj. jako podmiot nie będący podatnikiem podatku od towarów i usług. Opisane zdarzenie przyszłe i jego ocena prawna nie zawierają wielu wykluczających się sytuacji. Wnioskodawca nie ma bowiem wątpliwości czy jako podatnik podatku od towarów i usług w przypadku sprzedaży przedmiotu dywidendy niepieniężnej może korzystać ze zwolnienia przedmiotowego z podatku od towarów i usług.

W ocenie Sądu wniosek M. P. o wydanie interpretacji indywidualnej spełnia warunki formalne, o jakich mowa w art. 14b § 3 O.p., w konsekwencji, działający z upoważnienia Ministra Finansów, Dyrektor Izby Skarbowej w P. ,pozostawiając ten wniosek bez rozpoznania, naruszyła art. 14g § 1 w związku z art. 14b § 3 O.p. Ponownie rozpoznając sprawę organ winien wydać, w trybie art. 14c O.p., interpretację indywidualna, dokonując oceny stanowiska wnioskodawcy.

W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 146 § 1, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. w Dz. U. z 2012 r. poz. 270), orzekł jak w sentencji wyroku.