Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt III SA/Kr 478/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2006-11-14 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Komendant Policji
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie NSA Grażyna Danielec AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 listopada 2006 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 13 stycznia 2005 r. nr : [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala.


UZASADNIENIE

W dniu [...] 2004 r. na ulicy [...] w [...] funkcjonariusz Policji młodszy aspirant M. W. przeprowadził kontrolę pojazdu marki A, nr rej. [...], oznakowanego jako taksówka o bocznym numerze [...]. Kierujący pojazdem K. M. okazał do kontroli licencję nr [...] na wykonywanie transportu drogowego taksówką o numerze rejestracyjnym [...], a ponadto oświadczył do protokołu kontroli, że wykonuje działalność gospodarczą pod nazwą "[...] Taxi Osobowe". Osoba kontrolowana wyjaśniła również, że po zmianie samochodu nie dokonała zmiany danych zawartych w licencji w zakresie pojazdu o numerze rej. [...].

Komendant Miejski Policji w [...] decyzją z dnia [...].2004 nałożył na przedsiębiorcę Taxi Osobowe [...] karę pieniężną w wysokości 3.000 zł za wykonywanie transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji.

W uzasadnieniu tak podjętej decyzji wskazano, że w dniu [...] 2004 r. około godz. 19ºº w [...] na ulicy [...] kierujący taksówką osobową marki A nr rej. [...] nr boczny [...] podczas kontroli nie okazał wymaganej na ten pojazd licencji. Decyzję w imieniu organu dokonującego kontroli podpisał aspirant sztabowy M. B.

Decyzję tą otrzymała strona w dniu [...].2004 r. i pismem z dnia [...],2004 r. wniosła odwołanie do organu odwoławczego, żądając uchylenia decyzji I-instancyjnej.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że kontrolujący go w dniu [...].2004 r. Policjant błędnie przyjął, że w tym dniu był wykonywany transport drogowy bez wymaganej licencji. W protokole kontroli nie wskazano bowiem, że strona wykonywała transport drogowy taksówką, a ponadto miejsce kontroli (ulica, a nie postój taksówek) nie świadczył chociażby o zamiarze wykonywania tego transportu. Odwołujący podniósł, że samo poruszanie się niekompletnie oznakowanym samochodem nie jest wystarczającym dowodem do uznania wykonywania działalności gospodarczej. W okresie poprzedzającym dzień kontroli odwołujący po zmianie samochodu sukcesywnie dokonywał przystosowania pojazdu do działalności zarobkowej, natomiast w chwili kontroli okazano kontrolującemu Policjantowi dotychczasową licencję oraz ważne świadectwo legalizacji taksometru fiskalnego na kontrolowany pojazd. Posiadanie w pojeździe zalegalizowanego urządzenia fiskalnego umożliwia kontrolę usług świadczonych w ramach wykonywanej działalności gospodarczej. Przy pomocy drukarki połączonej z taksometrem fiskalnym można bowiem wydrukować dokument stwierdzając) wykonywanie lub brak wykonywania w dniu kontroli transportu osób taksówką.

[...] Komendant Wojewódzki Policji decyzją z dnia 13.01.2005 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu swojej decyzji organ odwoławczy uznał za prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organ I-instancji. W uzasadnieniu stanu prawnego tej sprawy wskazano na treść art. 2 pkt 43a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, zawierającym definicję taksówki. Zgodnie z tą definicją taksówka osobowa to taki pojazd, który jest odpowiednio wyposażony i oznaczony oraz jest przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą osób w liczbie nie więcej niż [...] łącznie z kierowca wraz z ich bagażem podręcznym. Wyjaśniono, że przedsiębiorca może wykonywać usługi transportowe w zakresie przewozu osób taksówką tylko po uzyskaniu licencji, a w tej sprawie K. M. nie okazał kontrolującemu go funkcjonariuszowi Policji licencji na pojazd, którym się poruszał. Tym samym w dniu kontroli K. M. nie mógł wykonywać usług transportu osobowego taksówką o numerze rejestracyjnym [...].

Organ odwoławczy powołał się na treść notatki urzędowej sporządzonej przez kontrolującego stronę Policjanta z dnia [...] 2004 r. z której wynika, że przyjazd Policji na miejsce kontroli nastąpił po zawiadomieniu o kolizji drogowej i w momencie tej kolizji odwołujący przewoził pasażera. Tym samym strona wykonywała działalność polegającą na transporcie osób taksówką. Wyjaśniono, że nałożona kara pieniężna w wysokości 3000 zł jest zgodna z pkt 1.1.4. załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Ponadto ustawa o transporcie drogowym nie daje podstaw ani do umorzenia kary pieniężnej nałożonej na podstawie tej ustawy, ani do zmniejszenia jej wysokości.

Decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji doręczono skarżącemu w dniu [...].2005 r. i na tą decyzję strona ta wniosła dnia [...].2005 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji w całości.

W uzasadnieniu skargi zarzucono organom administracji brak ustalenia rzeczywistego stanu faktycznego sprawy. Podniesiono, że w zaskarżonej decyzji niepotrzebnie podano podstawę prawną oznakowania taksówek oraz posiadania licencji, ponieważ skarżący przepisów tych nie kwestionuje. Wyjaśniono, że w czasie kontroli nie po to okazano licencję, aby się nią legitymować, ale po to. żeby uzasadnić konieczność oznakowania pojazdu jako taksówki, niezbędnej przy załatwianiu dalszych formalności związanych z wymianą pojazdu.

Skarżący zarzucił decyzji organu odwoławczego, że po raz pierwszy wskazano w niej na notatkę urzędową, z której miałoby wynikać wykonywanie przewozu klienta taksówką przed momentem rozpoczęcia kontroli w dniu [...].2004 r. W ocenie strony notatka urzędowa nie może być dokumentem na podstawie którego wydawane są w takich sprawach decyzje administracyjne. Skarżący wyjaśnił, że rzeczywiście w dniu kontroli jechał z osobą, którą była jego żona i że minęły już czasy wykonywania przewozów pasażerów z osobami towarzyszącymi. W ocenie strony ten właśnie fakt nie znalazł odzwierciedlenia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Nie wyjaśniono przy tym różnic między treścią protokołu kontroli, a nieznaną stronie notatką urzędową, a przy tym istotnych ustaleń stanu faktycznego w tej sprawie dokonano nie na podstawie protokołu kontroli, ale owej notatki urzędowej. Zarzucono również, że zgodnie z § 7 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów (Dz. U. Nr 120, poz. 1025 ze zm.) decyzję I-instancyjną winien sporządzić ten funkcjonariusz, który przeprowadzał kontrolę. W tej zaś sprawie inny funkcjonariusz Policji kontrolował stronę, a inny wydał decyzję. Podniesiono również, że nie wzięto pod uwagę jednego z najważniejszych dowodów w tej sprawie, to jest wydruku z urządzenia fiskalnego, który to dokument potwierdzałby brak wykonywania w dniu kontroli działalności gospodarczej. Ponadto od dnia 1.01.2004 r. wykonywanie transportu drogowego taksówką jest rejestrowane przy pomocy kas fiskalnych, które rejestrują wiele parametrów, w tym dzień i godzinę wykonywania usługi. Każde, nawet nie zamierzone włączenie jest sterowane taksometrem i nie można niczego z jego rejestru usunąć. Sam taksometr bez podłączonej kasy nie będzie działał. Stąd, w ocenie skarżącego, nie ma możliwości wykonywania usług transportowych bez zapisania tego faktu w rejestrze kasy.

[...] Komendant Wojewódzki Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów podniesionych w skardze organ administracji dodatkowo wyjaśnił, że z treści protokołu kontroli oraz notatki urzędowej sporządzonej przez kontrolującego skarżącego funkcjonariusza Policji wynika, iż w dniu kontroli przewoził on pasażera pojazdem, na który nie posiadała wymaganej licencji. Z protokołu kontroli wynika oświadczenie kontrolowanego, że po zmianie samochodu nie dokonał wymiany licencji.

Na rozprawie skarżący wniósł do dopuszczenie dowodu z wydruku kasy fiskalnej za okres od [...].2004 r. do [...].2004 r. na okoliczność braku wykonywania w dniu [...].2004 r. działalności gospodarczej. Skarżący podtrzymał swoją skargę i dodatkowo wyjaśnił, że ostatnim dniem wykonywania działalności gospodarczej w okresie od [...].2004 r. do [...].2004 r. był dzień [...].2004 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje:

Skarżący w dniu [...] 2005 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 13 stycznia 2005 r., doręczoną mu [...].2005 r. Skarga została zatem wniesiona z zachowaniem ustawowego 30-dniowego terminu.

Właściwym rzeczowo do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a., uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.).

Właściwość miejscowa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w tej sprawie wynika z art. 13 § 2 P.p.s.a. Zgodnie z tym artykułem do rozpoznania sprawy właściwym miejscowo jest ten wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Siedziba [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji znajduje się w Gminie Miasto [...] objętym właściwością Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.

W przedmiotowej sprawie organy administracji nie naruszyły przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji.

Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 204, poz. 2088 ze zm. Dz. U. Nr 273, poz. 2703), zwanej dalej w skrócie "ustawą o transporcie drogowym", w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania odpowiedniej licencji na wykonywanie transportu drogowego, zwanej dalej "licencją".

Na podstawie tego artykułu nie ulega wątpliwości, iż podstawkowe znaczenie dla ustalenia wymogu posiadania przez przedsiębiorcę licencji ma wyjaśnienie, czy w dniu 29 listopada 2004 r. skarżący wykonywał działalność stanowiącą transport drogowy taksówką.

Działalność polegająca na wykonywaniu transportu drogowego taksówką jest zaliczana do działalności regulowanej. Jest to działalność, którą można wykonywać jedynie po otrzymaniu decyzji właściwej decyzji administracyjnej, nazwanej licencją.

Działalność tą można tak długo wykonywać, jak długo dany przedsiębiorca posiada licencję ważną licencję. Pod pojęciem ważnej licencji należy rozumieć taką licencję, która zawiera dane zgodne ze stanem faktycznym, w tym dane dotyczące oznaczenia samochodu, przy pomocy którego ma miejsce transport drogowy taksówką.

Z istoty samego zakresu prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na transporcie taksówką wynika, że działalność ta może być wykonywana tylko takim pojazdem samochodowym, który jest oznakowany jako taksówką. Zgodnie z art. 2 pkt 43 Prawa o ruchu drogowym taksówka to pojazd samochodowy odpowiednio wyposażony i oznaczony, przeznaczony do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą osób w liczbie nie większej niż 9 łącznie z kierowcą oraz ich bagażu podręcznego (taksówka osobowa) lub ładunków o masie nie przekraczającej 2,5 t (taksówka bagażowa). Stąd można zasadnie wskazać, iż warunkiem rozpoczęcia wykonywania działalności gospodarczej polegającej na transporcie osób taksówką jest uzyskanie licencji na taką działalność oraz wykonywanie tej działalności tylko tą taksówką, jaką obejmuj e uzyskana licencja.

Nie ulega wątpliwości, że w tej sprawie w dniu [...] 2004 r. skarżący poruszał się pojazdem oznakowanym jako taksówka. Takie ustalenie poczyniły organy administracji na podstawie protokołu kontroli i nie przeczy im sam skarżący. Skarżący twierdzi jednak, że kierując pojazdem oznakowanym jako taksówka nie wykonywał działalności gospodarczej i kontrolującemu go Policjantowi okazał licencję na wykonywanie transportu drogowego taksówką obejmującą inny pojazd tylko dlatego, żeby uzasadnić oznakowanie pojazdu "jako taksówka, niezbędnego przy załatwianiu formalności związanych z wymianą pojazdu" (cytat z treści skargi). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie podziela w tym zakresie stanowiska skarżącego.

Przede wszystkim należy mieć na uwadze, iż wykonywania transportu drogowego taksówką jest dopuszczalne jest tylko takim właśnie pojazdem. Jest to jedyne "narzędzie" wykonywania takiej działalności. Taksówka, jak wynika to wprost z powołanego art. 2 pkt 43 Prawa o ruchu drogowym jest pojazdem samochodowym odpowiednio wyposażonym i oznaczonym, przeznaczonym do przewozu za ustaloną na podstawie taksometru opłatą osób lub ładunku. Stąd jeżeli dana osoba wyposaża i oznacza pojazd samochodowy jako taksówka to jednocześnie musi godzić się z tym, że będzie postrzegana przez innych, w tym potencjalnych odbiorców takiej usługi, jako wykonująca działalność polegającą właśnie na przewozie osób.

Nietrafna jest ta część argumentacji skarżącego, wskazująca na posługiwanie się licencją na inny pojazd tylko po to, żeby uzasadnić poruszanie się taksówką w celu związanym z załatwianiem formalności. Poruszanie się pojazdem oznaczonym jako taksówka oznacza wykonywanie działalności polegającej na transporcie osób. Każdy właściciel taksówki (lub inna osoba mająca prawo kierowania takim samochodem) musi liczyć się z tym, że jeżeli będzie wykonywała przejazd taksówką, będzie przez innych postrzegana jako wykonująca ten rodzaj działalności gospodarczej. Jest to identyczna sytuacja do każdego przypadku prowadzenia działalności gospodarczej regulowanej, która może być wykonywana w ściśle określony sposób. Przykładowo, wywieszenie tablicy z nazwą "apteka" oznacza, że w tym budynku jest prowadzona działalność gospodarcza w zakresie świadczenia usług farmaceutycznych, na którą wymagane jest uzyskanie zezwolenia (art. 99 w związku z art. 86 ustawy z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne, tekst jednolity z 2004 r. Dz. U. Nr 53, poz. 533 ze zm.). Mutatis mutandis analogiczna sytuacja występuje w niniejszej sprawie. Tak jak oznaczenie danego budynku jako apteka dopuszczalne jest po uzyskaniu stosownego zezwolenia, tak samo warunkiem oznaczenia danego pojazdu jako taksówki jest uzyskanie licencji obejmującej ten właśnie pojazd.

Przyjęcie stanowiska skarżącego prowadziłoby do trudnych do zaakceptowania skutków. Oznaczałoby bowiem, że można poruszać się pojazdem oznaczonym jako taksówka, która jednak nie służy do przewozu osób, ale do "załatwiania formalności". W takim zaś przypadku ocena, czy poruszając się taksówką j ej kierowca prowadzi działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób czy też jej nie prowadzi, zależałaby od subiektywnego stanowiska kierującego. Dla potencjalnych klientów nie ma bowiem różnicy między taksówką, którą kieruje osoba wykonująca działalność gospodarczą a taksówką, którą porusza się osoba deklarująca kontrolującemu brak wykonywania przewozu osób. Przyjęcie za zasadną argumentację skarżącego prowadziłoby do takiej sytuacji, w której wymóg posiadania licencji byłby niezwykle ograniczony. Każdy bowiem kierujący taksówką mógłby powiedzieć, iż właśnie porusza się taksówką w jakimkolwiek innym celu niż przewóz osób i wówczas nie można byłoby go traktować jako przedsiębiorcy.

Nie ma również znaczenia podnoszona przez skarżącego okoliczność, że w chwili kontroli w pojeździe (taksówce) nie znajdował się żaden pasażer.

Wykonywanie działalności gospodarczej polegającej na transporcie drogowym taksówką nie jest ograniczone jedynie do takiej sytuacji, w której w pojeździe przebywa pasażer. Prowadzenie działalności gospodarczej polegającej na transporcie drogowym taksówką ma miejsce wówczas, gdy kierowca taksówki np. wraca z drogi powrotnej po dowiezieniu pasażera do miejsca przeznaczenia, zatrzymuje się na miejscu postoju, itd. Cały zakres działalności związany z transportem drogowym taksówką objęty jest pojęciem działalności gospodarczej. Faktem notoryjnym (powszechnie znanym) jest sytuacja, w której taksówkarz kupuje paliwo lub części zamienne do samochodu i wówczas taki zakup najczęściej stanowi koszt prowadzenia działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę.

O kwalifikacji danej działalności powinno przesądzać kryterium obiektywne, czyli ustalenie, że podmiot wykonujący daną działalność faktycznie prowadzi ją w taki sposób, żeby obiektywnie mogła ona przynosić dochód (tak Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 30 listopada 1992 r., III CZP 134/92, OSNCP 1993, nr 7-8, s. 2). Działalność gospodarcza jest kategorią o charakterze obiektywnym i w związku z tym nie może mieć znaczenia okoliczność, że dany przedsiębiorca nie nazwą wykonywanej przez siebie działalności jako działalności gospodarczej lub oświadcza, że jej nie prowadzi (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 12 maja 1994 r., SA/Łd 365/93). Nie ulega zaś wątpliwości, że poruszanie się samochodem oznaczonym jako taksówka spełnia obiektywnie warunek wykonywania działalności gospodarczej i to niezależnie od tego, czy osoba kierująca taką taksówką dodatkowo spełnia inne jeszcze obowiązki (np. podatkowe) związane z wykonywaniem tej działalności gospodarczej.

Wreszcie nie jest trafny zarzut podniesiony przez skarżącego, jakoby o prowadzeniu lub braku prowadzenia działalności gospodarczej przesądzał wydruk z kasy fiskalnej zamontowanej w pojeździe (taksówce). Skarżący podnosi, że uruchomienie kasy fiskalnej następuje w taksówce wraz uruchomieniem taksometru zamontowanego w taksówce.

Zdaniem Sądu kasa fiskalna rejestruje jedynie fakt ustalenia wysokości opłaty za przejazd taksówką (wraz z wysokością podatku), o ile kierujący taką taksówką włączył taksometr. Kasa fiskalna nie rejestruje zaś samego przejazdu taksówki. Ma to odzwierciedlenie w przedłożonym przez skarżącego do akt sprawy paragonie fiskalnym, z którego wynika, że w dniu kontroli, to jest [...] 2004 r., kasa fiskalna w ogóle nie zarejestrowała swojej pracy. Wywodzenie stąd przez skarżącego, iż w dniu [...] 2004 r. nie była wykonywana działalność gospodarcza, nie świadczy o braku prowadzenia działalności gospodarczej a jedynie o tym, że w tym dniu nie były rejestrowane opłaty za przejazd taksówką. Sąd zaś nie wnika, czy w dniu kontroli skarżący przewoził osoby bez rejestrowania tego zdarzenia w kasie fiskalnej, czy też nie przewoził. Nie ma to bowiem znaczenia w sprawie. Nawet gdyby bowiem założyć, że w dniu [...] 2004 r. skarżący rzeczywiście nie przewoził pasażerów to i tak w tym dniu prowadził on działalność gospodarczą. Każdy podmiot wpisany do ewidencji działalności gospodarczej jest traktowany jako przedsiębiorca począwszy od dnia wpisu do tej ewidencji, aż do dnia wykreślenia (art. 7 - 7i ustawy z dnia 19 listopada 1999 r. Prawo działalności gospodarczej, Dz. U. Nr 101, poz. 1178 ze zm.). Czasowe powstrzymywanie się od faktycznego świadczenia usług w ramach prowadzonej działalności nie odbiera danemu podmiotowi statusu przedsiębiorcy. Skarżący tylko wówczas nie byłby uważany za przedsiębiorcę, gdyby wykreślił z ewidencji działalności gospodarczej prowadzenie działalności polegającej na wykonywaniu transportu drogowego taksówką. Ponadto, na co już zwrócił Sąd w tym uzasadnieniu uwagę, fakt nie dokonywania sprzedaży usług w określonym dniu (lub w określonych dniach) nie powoduje, że w tych dniach podmiot traci status przedsiębiorcy, ponieważ fizycznie nie uzyskuje dochodu. Nie można zawężać działalności gospodarczej tylko do zdarzeń, które wprost i bezpośrednio generują dochód. Prowadzenie działalności gospodarczej wiąże się z ryzykiem gospodarczym, a ponadto z całą sferą różnych zdarzeń związanych z kontynuowaniem działalności gospodarczej, które same wprost nie przysparzają dochodu, ale w sposób pośredni przyczyniaj ą się do jego uzyskania lub chociażby możliwości jego uzyskania.

Odnosząc się do kolejnych zarzutów skarżącego, dotyczących oparcia ustalonego materiału dowodowego na podstawie zarówno protokołu kontroli jak i notatki urzędowej nie można wskazać, że w tym zakresie orany administracji w istotnym zakresie naruszyły prawo. Zgodnie z § 4 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli, a także wzorów tych dokumentów (Dz. U. Nr 120, poz. 1025 ze zm.), kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego na podstawie zebranych w toku kontroli dowodów, zaś dowodami są w szczególności dokumenty, pisemne wyjaśnienia kontrolowanego oraz wyniki oględzin. Powołany przepis nie zakazuje gromadzenia dowodów podczas postępowania wyjaśniającego i stąd organy administracji w tych sprawach winny dopuścić wszystkie dowody mające istotne znaczenie w sprawie, nawet te z nich, które nie zostały uzyskane w momencie przeprowadzania kontroli. Powołany przepis rozporządzenia nie narusza art. 75 § 1 k.p.a., zgodnie z którym jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Za taką interpretacją przemawia § 4 ust. 2 ww. rozporządzenia, który przykładowo wśród dowodów wymienia pisemne wyjaśnienia kontrolowanego, a więc wyjaśnienia złożone przez kontrowanego na piśmie, które z reguły będą miały miejsce już po zakończeniu samej kontroli.

Ponadto, co jest ważne w tej sprawie, dwie notatki urzędowe sporządzone w dniu [...] 2004 r. przez kontrolującego skarżącego funkcjonariusza Policji, nie mają istotnego znaczenia dowodowego w sprawie. Okoliczność przewożenia lub braku przewożenia w dniu kontroli pasażera (pasażerów) przez skarżącego nie odbiera mu statusu przedsiębiorcy prowadzącemu działalność gospodarczą w postaci transportu drogowego taksówką.

Zgodnie z § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 maja 2002 r. w sprawie warunków i sposobu wykonywania kontroli dokumentów związanych z wykonywaniem transportu drogowego i przewozu na potrzeby własne oraz dokumentów stosowanych przez uprawnionych do kontroli a także wzorów tych dokumentów, jeżeli podczas przeprowadzania kontroli kontrolujący stwierdził nieprawidłowości uzasadniające nałożenie kary pieniężnej, sporządza decyzję o nałożeniu kary pieniężnej i doręcza jej oryginał kontrolowanemu (przedsiębiorcy), a jej kopię kierowcy. W tej sprawie nie dochowano wymogu sporządzenia decyzji w czasie przeprowadzania kontroli (czyli w dniu [...] 2004 r.). Decyzję sporządzono w dniu następnym - [...] 2004 r. Naruszenie powołanego przepisu rozporządzenia nie miało jednak żadnego wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia w sprawie. W związku z jednodniowym opóźnieniem w wydaniu decyzji prawa strony nie zostały naruszone. Było to więc naruszenie prawa, ale nie mające znaczenia dla oceny prawidłowości zaskarżonego rozstrzygnięcia. Należy przy tym dodać, że tak zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I-instancji zostały podpisane prawidłowo z powołaniem występowania w imieniu właściwego organu.

Zgodnie z art. 87 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego taksówką, kierowca taksówki obowiązany jest mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, licencję. Ustawodawca wskazując na licencję miał na uwadze ważną licencję na ten pojazd, którym dokonywano transportu drogowego taksówką. Okazanie licencji na inny niż pojazd niż objęty kontrolą oznacza, że kierujący nie posiada ważnej licencji.

W tej sprawie kontrolę przeprowadził funkcjonariusz uprawnionego organu. Zgodnie z art. 89 ust. 1 pkt. 1 ustawy o transporcie drogowym, do kontroli dokumentów oraz warunków w nich określonych, uprawnieni są funkcjonariusze Policji.

Zasadnie więc w tej sprawie nałożono na przedsiębiorcę karę pieniężną, której wysokość wynika z pkt 1.3. załącznika do ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym punktem, w przypadku wykonywania transportu drogowego taksówką bez wymaganej licencji, kara pieniężna wynosi 3.000 zł.

Mając to na uwadze należy wskazać, iż w tej sprawie organy administracji nie naruszyły w istotnym zakresie przepisów postępowania administracyjnego ani też przepisów prawa materialnego i tym samym skargę należało, na podstawie art. 151 P.p.s.a. - oddalić.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.