Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt II SAB/Rz 139/22
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2022-10-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1
journal: Dz.U. 2022 poz 902
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Paweł Zaborniak /spr./ Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. w [....] na bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej - skargę oddala -


UZASADNIENIE

W dniu 4 lipca 2022 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) wpłynęła skarga [...] w [...] (dalej: "Skarżąca") na bezczynność Wojewódzkiego Ośrodka Ruchu Drogowego w [...] (dalej: "WORD" lub "organ"), w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Z uzasadnienia skargi oraz nadesłanych akt sprawy wynika, że w dniu 26 maja 2022 r. za pośrednictwem poczty e-mail, Skarżąca zwróciła się do organu o udostępnienie informacji publicznej obejmującej podanie wysokości środków finansowych przeznaczonych przez organ na poprawę ruchu drogowego w podziale na poszczególne podmioty, do których skierowane zostały środki finansowe, nazwy podmiotów, do których skierowano środki finansowe oraz określenie podmiotów, które zostały w tym zakresie sfinansowane przez organ. Skarżąca podała, że w piśmie z dnia 9 czerwca 2022 r. Dyrektor WORD udostępnił część wnioskowanych informacji. W ocenie skarżącej powyższe oznacza, że organ pozostaje w nieusprawiedliwionej bezczynności, bowiem pomimo upływu 14-dniowego terminu przewidzianego przepisami ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 902) – dalej: "u.d.i.p.", nie udostępnił całości żądanej informacji. Mając na uwadze powyższe skarżąca wniosła o zobowiązanie organu do rozpatrzenie wniosku oraz o zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor WORD wniósł o jej oddalenie argumentując, że organ za pismem z dnia 15 czerwca 2022 r. udostępnił Stronie całość wnioskowanych informacji w formie skanów dokumentów za okres 2017 - 2022. W sprawozdaniach za 4 kwartały 2018 r. przekazanych Skarżącemu szczegółowo opisano akcje, wydarzenia i turnieje z zakresu bezpieczeństwa ruchu drogowego, szczegółowo wskazując kiedy, co i na czyją rzecz świadczył Organ. Podano też przykłady takich działań jak przekazanie opasek odblaskowych jednostkom OSP w [...]. Zatem Skarżąca strona jest w posiadaniu całości żądanych danych, na podstawie informacji przekazanych w odpowiedziach na wnioski o dostęp do informacji publicznej z dnia 26 maja 2022 r. oraz z dnia 2 czerwca 2022 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jako niezasadna, została przez Sąd oddalona w całości.

Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga została rozpoznana przez WSA w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tej regulacji, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.

Na wstępie należy więc wyjaśnić, że bezczynność organu administracji publicznej to sytuacja, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żądanych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie, ale - mimo ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (tak NSA w wyroku z dnia 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98, LEX). Na mocy art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 z późn. zm.; zwana dalej: "u.d.i.p."), udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku. W świetle ugruntowanego stanowiska Sądów Administracyjnych pozostawanie w bezczynności przez podmiot obowiązany do udostępnienia informacji publicznej w rozumieniu ustawy, oznacza niepodjęcie przez ten podmiot, w terminie wskazanym w wyżej przytoczonym przepisie stosownych czynności. Celem skargi na bezczynność wniesionej w sprawie wniosku o udostępnienie informacji publicznej jest doprowadzenie do podjęcia czynności lub aktu przez podmiot zobowiązany do działania unormowanego ustawą o dostępie do informacji publicznej. Dla rozstrzygnięcia takiej skargi znaczenie ma zatem kwestia tego, czy podmiot zobowiązany udostępnił żądaną od niego informację, względnie, czy wydał decyzję o odmowie jej udostępnienia bądź poinformował wnioskodawcę o niemożności udzielenia wnioskowanych danych (np. w sytuacji, kiedy ich nie posiada). Dla stwierdzenia bezczynności nie są natomiast istotne przyczyny, z powodu których akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również, czy brak działania był zawiniony czy też niezawiniony, jak też czy spowodowany był przeświadczeniem organu, że stosowny akt lub czynność w ogóle nie powinien zostać wydany (tak WSA w Rzeszowie w wyroku z dnia 9 grudnia 2020 r., o sygn. II SAB/Rz 107/20, CBOSA).

Dla Sądu nie ulega wątpliwości, iż przedmiot wniosku strony skarżącej obejmował dane wpisujące się w pojęcie informacji publicznej – art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Należy tu przypomnieć, że w treści wniosku o dostęp do informacji publicznej z dnia 26 maja 2022 r. Strona skarżąca zażądała od Organu szczegółowych informacji dotyczących przeznaczenia przez Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w [...] (WORD) środków finansowych na bezpieczeństwo ruchu drogowego w roku 2018. Tego rodzaju informacje wyraźnie mieszczą się w katalogu przedmiotowym z art. 6 ust. 1 u.d.i.p. W myśl bowiem art. 6 ust. 1 pkt 5 u.d.i.p. udostępnieniu podlega informacja publiczna o majątku publicznym, w tym majątku jednostek samorządu terytorialnego oraz samorządów zawodowych i gospodarczych oraz majątku osób prawnych samorządu terytorialnego. Wojewódzki Ośrodek Ruchu Drogowego w [...] odpowiada użytemu wyżej pojęciu osoby prawnej samorządu terytorialnego z uwagi na treść art. 116 ust. 1, 2 i 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2022 r. poz. 988; dalej zwana P.r.d.). W myśl tych przepisów, ośrodki ruchu drogowego są tworzone przez sejmik województwa i są samorządowymi osobami prawnymi – art. 116 ust. 1 i 2 P.r.d. Zatem majątek, którym dysponują w swej działalności jest majątkiem publicznym, zaś dane o tym majątku stanowią w świetle w/w przepisów dane publiczne, do których stosuje się przepisy u.d.i.p.

Skarżąca Strona niezasadnie twierdzi, że WORD jest bezczynny w realizacji jej wniosku dostępowego z dnia 26 maja 2022 r. (załącznik do skargi nr 1). Otóż po pierwsze, odpowiedź na to pismo nastąpiła niezwłocznie bo w piśmie podpisanym przez Dyrektora WORD z dnia 9 czerwca 2022 r., w którym podano wysokość środków finansowych przeznaczonych przez Ośrodek na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego w 2018 r. z przeznaczeniem dla czterech kategorii podmiotów : 1) Komendy Policji, 2) Straże Pożarne, 3) Instytucje Nauki i Kultury, 4) Stowarzyszenia i inne instytucje. W tabeli czytelnie zobrazowano Stronie ogólną pulę środków oraz wysokość tych środków z rozbiciem na poszczególne kategorie beneficjentów. Po drugie, bardziej szczegółowe dane w postaci : szczegółowych nazw konkretnych podmiotów, do których skierowano środki, przedmiot/ów które zostały sfinansowane, a także wszelkich dóbr i usług zakupionych z przeznaczeniem na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego, przedstawiają przekazane przez WORD sprawozdania za poszczególne kwartały 2018 r. z działań podejmowanych przez ten Ośrodek na rzecz poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego. Treść tych sprawozdań jasno obrazuje ilość wsparcia finansowego, cel tego wsparcia jak również określa nazwę beneficjenta środków. Dla przykładu, według treści sprawozdania za II Kwartał 2018 r. w dniu 30 maja 2018 r. na podstawie umowy użyczenia przekazano uczniom Zespołu Szkół Ogólnokształcących nr [...] w [...] rower z przeznaczeniem na prowadzenie zajęć z wychowania komunikacyjnego. Analogiczne dane zawierają wszystkie z przekazanych Stronie sprawozdań z działalności WORD za 2018 r.

Zdaniem Sądu, pismo WORD sporządzone jako reakcja na wniosek Skarżącej strony z dnia 26 maja 2022 r. odpowiada literalnie na wyrażone w nim żądanie podania nazwy podmiotu, któremu udzielono wsparcia finansowego na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz wielkość tego wsparcia. Dokonano w piśmie z dnia 9 czerwca 2022 r. rozbicia przekazanego wsparcia według rodzaju podmiotów, którym środki zostały powierzone, ale również przy tej okazji podano nazwy rodzajowe beneficjentów. Jeżeli wnioskodawca żądał bardziej szczegółowych informacji, to miał możliwość doprecyzowania swego wniosku, czego nie uczynił przed sporządzeniem skargi do WSA. Natomiast już szczegółowe dane określające przedmioty, które przez WORD zostały sfinansowane wraz z podaniem dóbr i usług zakupionych z przeznaczeniem na poprawę bezpieczeństwa ruchu drogowego, zgodnie z odpowiedzią na skargę, obrazują przekazane stronie sprawozdania z działalności WORD za poszczególne kwartały 2018 r. (sprawozdanie te przesłano wraz z odpowiedzią na skargę).

Należy zgodzić się z twierdzeniem Organu, iż reagowanie na wniosek o dostęp do informacji publicznej wymaga od niego działania kompleksowego, obejmującego nie tylko pojedynczy wniosek obywatela, ale wszystkie z jego żądań skierowanych do danego podmiotu publicznego. Istotą prawa dostępu do informacji publicznej jest bowiem jawność działań władzy publicznej, które może być realizowane w różnoraki sposób na wielu etapach jak i płaszczyznach. Dlatego też kontrola bezczynności organu w obszarze jawności życia publicznego winna uwzględniać nie tylko działania dostępowe bezpośrednio odpowiadające na konkretne żądanie, ale także wszelkie inne odpowiedzi udzielone na wnioski składane przez ten sam podmiot. W tym szerokim kontekście kontrolnym, nie można było skutecznie zarzucać WORD, że pozostaje wobec ujawnionego żądania bezczynny skoro w czasie nieodległym przekazał stronie te informacje publiczne, których dotyczył pierwotny wniosek, a następnie je uzupełnił. Idąc dalej, nie można na gruncie tej sprawy twierdzić, że miało miejsce naruszenie prawa skarżącej strony do przejrzystego państwa i jego struktur, a więc praw realizowanych dzięki dostępowi do informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2016 r. o sygn. I OSK 1601/15, LEX).

Z tych przyczyn Sąd postanowił jak w sentencji wyroku o oddaleniu skargi na podstawie art. 151 P.p.s.a.

O kosztach postępowania przed WSA nie orzekano z uwagi na treść art. 200 P.p.s.a.