Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 683/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-11-22 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 14c par. 1, par. 2
journal: Dz.U. 2018 poz 800
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 15 ust. 2 oraz art. 86 ust. 2 a
journal: Dz.U. 2017 poz 1221
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędziowie Sędzia WSA Artur Kot (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Owsińska – Gwiazda, Protokolant Specjalista Ilona Obara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. w Radomiu sprawy ze skargi [...] na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...]lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz skarżącego [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

1. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "Organ interpretacyjny", "DKIS" lub "Dyrektor KIS") działając na podstawie przepisów art. 13 § 2a i art. 14b § 1 ustawy

z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm.; dalej: "Op"), pismem z [...] lipca 2018 r. udzielił [...] Centrum Sztuki Współczesnej "[...]" (dalej: "Wnioskodawca", lub "Skarżący") interpretacji przepisów prawa podatkowego w sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku odliczania podatku naliczonego od dokonanych zakupów z zastosowaniem współczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2017 r., Nr 177, poz. 1221 ze zm.; dalej: "ustawa o VAT" lub "uptu"). Za nieprawidłowe uznał stanowisko skarżącej dotyczące możliwości odliczania podatku naliczonego bez konieczności stosowania art. 86 ust. 2a uptu.

2. Przebieg postępowania podatkowego.

2.1. Skarżący przedstawił następujący stan faktyczny i zdarzenie przyszłe.

Skarżący jest samorządową instytucją kultury, wpisaną do Rejestru Instytucji Kultury prowadzonego przez Samorząd Województwa [...]. Wnioskodawca jest osobą prawną posiadającą siedzibę oraz miejsce zarządu na terytorium Polski. Jest zarejestrowanym podatnikiem VAT (czynnym).

[...] Centrum Sztuki Współczesnej "[...]" działa na podstawie przepisów ustawy z 25 października 1991 r. o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej (Dz. U. z 2017 r., poz. 862 ze zm.; dalej jakże jako "uoipdk"), przepisów ustawy z 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2017 r., poz. 972 ze zm.; dalej "ustawa o muzeach") – w zakresie prowadzenia oddziału – Muzeum Kolekcji Sztuki Współczesnej, uchwały Sejmiku Województwa [...] z [...] grudnia 2005 r. nr [...] o utworzeniu samorządowej instytucji kultury pod nazwą [...] Centrum Sztuki Współczesnej "[...]" i nadania jej statutu, który także stanowi podstawę prawną działalności skarżącej.

Zgodnie ze Statutem, do zadań Wnioskodawcy należy m. in. upowszechnianie sztuki współczesnej, w szczególności polskiej oraz jej promocja w kraju i za granicą,

a także gromadzenie i ochrona dóbr kulturalnego dziedzictwa ludzkości, informowanie

o wartościach i treściach zgromadzonych zbiorów oraz umożliwianie korzystania

ze zgromadzonych zbiorów (§ 5 Statutu).

W ramach działalności gospodarczej generującej przychody u Wnioskodawcy, wykonuje on w szczególności takie czynności jak: prowadzenie kina oraz biblioteki, organizacja wystaw, koncertów, sprzedaż wydawnictw, organizacja warsztatów artystycznych związanych z wystawami i wynajem pomieszczeń. Wszystkie zadania wykonywane przez Wnioskodawcę należą do jego zadań statutowych oraz realizowane są w ramach prowadzonej przez niego działalności gospodarczej tj. działalności mającej na celu uzyskanie przychodów.

Przychody z działalności gospodarczej Wnioskodawcy osiągane są w wyniku realizacji jego zadań statutowych przede wszystkim w drodze sprzedaży biletów wstępu, sprzedaży książek i wydawnictw własnych oraz wpływów z najmu i dzierżawy składników majątkowych. Poza ww. działalnością gospodarczą Wnioskodawca nie prowadzi innej działalności.

Wnioskodawca, zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy z 21 listopada 1996 r. o muzeach (Dz. U. z 2017 r., poz. 972 ze zm.; dalej "ustawa o muzeach"), udostępnia bezpłatny wstęp w jednym dniu tygodnia na wystawy stałe. Zwalnia nadto z opłat podczas corocznej Nocy Muzeów m. in. w celu poszerzenie grona osób odwiedzających, które skorzystają ostatecznie z odpłatnych usług świadczonych przez Wnioskodawcę. Wstęp na wystawy udostępniane przez Wnioskodawcę w Noc Muzeów będzie odpłatny. Nabywane przez Skarżącego towary i usługi w postaci mediów, szeroko rozumianego utrzymania budynku (tj. środki czystości, ochrona, usługi prawne, telefoniczne, internetowe, serwisowe, sprzątania, reklama i promocja, itp.), a także nabywane towary i usługi związane m. in. z prowadzeniem własnego kina, realizacją wystaw i innych zadań wynikających z realizacji działalności statutowej, są przez Wnioskodawcę bezpośrednio i w całości wykorzystywane i przypisane do prowadzonej przez niego działalności gospodarczej służącej osiąganiu przychodu. Działalność Skarżącego finansowana jest ze środków wymienionych w § 15 pkt 3 Statutu, tj. m. in. z dotacji podmiotowych lub celowych, a także z wpływów z realizacji zadań statutowych, z najmu dzierżawy, ze sprzedaży składników majątku oraz biletów, a także środków od osób fizycznych i prawnych oraz innych zewnętrznych źródeł.

Zgodnie z uzyskaną dotychczas z wniosku Skarżącego interpretacją indywidualną z [...] kwietnia 2016 r., organ interpretacyjny za nieprawidłowe uznał jego stanowisko w zakresie możliwości stosowania powierzchniowej metody określenia wskaźnika proporcji.

Z kolejnej interpretacji indywidualnej sporządzonej [...] kwietnia 2018 r. przez Dyrektora KIS wynika, że nieprawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy w zakresie braku obowiązku odliczania podatku naliczonego z zastosowaniem współczynnika,

o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku gdy Noc Muzeów będzie nieodpłatna.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie :

Czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, iż w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we Wniosku, Wnioskodawca nie jest zobowiązany do obliczania kwoty podatku naliczonego (VAT) od wydatków poniesionych na nabycie towarów i usług

z zastosowaniem sposobu określenia prewspółczynnika, zgodnie z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT ?

Zdaniem Wnioskodawcy, w zdarzeniu przyszłym przedstawionym we Wniosku, nie jest on zobowiązany do obliczania kwoty podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie towarów i usług z zastosowaniem sposobu określenia prewspółczynnika, zgodnie z art 86 ust. 2a ustawy o VAT. Skoro jego działalność statutowa skierowana jest w całości na wykorzystywanie towarów, usług lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły, w celach zarobkowych, to należy uznać, że cała działalność statutowa Skarżącego jest powiązana wyłącznie z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Tym samym w sprawie nie znajdzie zastosowania treść art. 86 ust. 2a ustawy o VAT. Skarżący nie prowadzi bowiem żadnej działalności innej niż działalność gospodarcza. Przepisy art. 86 ust. 2a – 2h ustawy VAT nie odnoszą się zaś do obrotu niepodlegającego opodatkowaniu VAT, lecz do czynności, które w ogóle nie są związane z działalnością gospodarczą. Tym samym skarżący jest uprawniony do odliczenia w całości podatku naliczonego

od wydatków poniesionych na nabycie towarów i usług w związku z prowadzeniem swojej statutowej działalności.

2.2. Dyrektor KIS stanowisko Skarżącego uznał jednak za nieprawidłowe. Powołał się na przepisy m. in. art. 86 ust. 1, ust. 2 pkt 1 lit. a, ust. 2a – 2g, ust. 22 uptu oraz na przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz. U. z 2015 r., poz. 2193). Stwierdził, że w przypadku wykonywania przez instytucję kultury prowadzącą działalność gospodarczą, również czynności nieodpłatnych, punktem wyjścia winna być ocena, czy czynności te należy uznać za odrębny, obok działalności gospodarczej przedmiot działalności podatnika, czy też czynności te towarzyszą działalności gospodarczej. W przypadku stwierdzenia (decyduje o tym specyfika działalności danej instytucji kultury), że czynności nieodpłatne stanowią odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności danej instytucji (np. samorządowa instytucja kultury wykonuje nieodpłatną działalność statutową w zakresie upowszechniania kultury, polegającą na organizacji nieodpłatnie imprez i wydarzeń kulturalnych, świadczeniu usług nieodpłatnej edukacji kulturalnej i prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy polegającą na np.: wynajmowaniu powierzchni na cele użytkowe) wówczas, w celu odliczenia podatku naliczonego, jeżeli nie będzie możliwe przypisanie go w całości do działalności gospodarczej, podatnik będzie musiał stosować zasady,

o których mowa w art. 86 ust. 2a-2h ustawy, przy czym może skorzystać z metody zaproponowanej dla samorządowej instytucji kultury w rozporządzeniu Ministra Finansów w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników.

Ocena w konkretnym przypadku, czy dane nieodpłatne przedsięwzięcia realizowane przez instytucję kultury będą skutkować (wykluczać) stosowaniem przez nią zasad określonych w art. 86 ust. 2a-2h ustawy, wymaga każdorazowo zbadania okoliczności faktycznych występujących w indywidualnej sprawie pod kątem spełnienia przesłanek omówionych wyżej. W przypadku instytucji kultury, która podejmuje nieodpłatne przedsięwzięcia w celach promocyjnych i marketingowych, a ich efektem ma być poszerzenie grona widzów, którzy skorzystają ostatecznie z odpłatnej usługi świadczonej przez daną instytucję kultury, istnieje możliwość uznania ich za związane

z działalnością gospodarczą, jednakże ocena każdego przypadku wymaga analizy

w oparciu o przesłanki obiektywne występujące w konkretnej sprawie.

Zauważył, że wątpliwości Skarżącego dotyczą konieczności zastosowania współczynnika, o którym mowa w art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.

Podstawową przesłanką warunkującą stosowanie art. 86 ust. 2a ustawy o VAT jest nabywanie towarów i usług wykorzystywanych do wykonywania przez podatnika czynności "innych niż działalność gospodarcza" (z wyjątkiem wykorzystania na cele osobiste, do których może mieć zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2 ustawy o VAT). Dla stwierdzenia czy działalność lub czynności stanowią "cele inne niż związane

z działalnością gospodarczą" znaczenie ma, czy mieszczą się one w przedmiocie działalności danej jednostki. W przypadku wykonywania obok czynności, które podlegają opodatkowaniu VAT, również czynności niegenerujących opodatkowania VAT - w pierwszej kolejności należy dokonać oceny, czy czynności te należy uznać

za odrębny, obok działalności gospodarczej, przedmiot działalności podatnika, czy też czynności te towarzyszą działalności gospodarczej.

Cele prowadzonej działalności gospodarczej należy rozpatrywać w kontekście definicji działalności gospodarczej, określonej przepisami art. 15 ust. 2 i 3 uptu.

W związku z prowadzeniem działalności gospodarczej u podatnika mogą wystąpić działania czy sytuacje, które nie generują opodatkowania VAT, które "towarzyszą" działalności gospodarczej i nie stanowią obok niej odrębnego przedmiotu działalności podatnika. Nie podlegają one opodatkowaniu VAT, jednakże ich występowanie nie oznacza, że u podatnika występują czynności wykonywane poza działalnością gospodarczą.

Cele statutowe należy przy tym odróżnić od czynności stricte komercyjnych. Wnioskodawca niejako realizuje misję publiczną, tj. kształtuje odpowiednie wzorce osobowe i postawy społeczne rzeszy odbiorców, jest kreatorem kultury. W tym znaczeniu może być traktowany jako swego rodzaju dobro publiczne finansowane m. in. z publicznych dotacji. Celem Wnioskodawcy jako instytucji kultury jest bowiem przede wszystkim tworzenie, upowszechnienie i ochrona kultury, a więc realizowanie zadań nałożonych ustawą o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej. Działania te w swojej istocie nie są działaniami stricte komercyjnymi, lecz działaniami ukierunkowanymi na realizację misji publicznej.

Skarżący zgodnie z art. 10 ust. 2 ustawy o muzeach udostępnia w jednym dniu tygodnia bezpłatny wstęp na wystawy stałe. Zdaniem Dyrektora KIS, umożliwienie nieodpłatnego zwiedzania muzeum w jeden dzień tygodnia nie stanowi wyłączonej poza VAT odrębnej działalności (obok działalnością gospodarczą). Skarżący uczestniczy także w wydarzeniach o skali ogólnokrajowej (Noc Muzeów), za uczestnictwo w której pobiera opłaty.

Czynności nieodpłatne pozostają zatem w bezpośrednim związku z działalnością gospodarczą oraz mają na celu upowszechnianie kultury, czyli służą realizacji celów statutowych, do których Wnioskodawca jako instytucja kultury został powołany przez organizatora (Samorząd Województwa). Cel podejmowanych przez skarżącego działań będzie zatem służyć zarówno realizacji celów statutowych (upowszechnianie kultury

w szerokim tego pojęcia znaczeniu), jak również działalności gospodarczej. Nie można zatem zgodzić się z Wnioskodawcą, że poprzez fakt wprowadzenia odpłatności

za udział w Nocy Muzeów, cała działalność skarżącego stanowić będzie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

W konsekwencji, Wnioskodawca nie wykonuje (nie będzie wykonywać) wymienionych świadczeń wyłącznie w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o VAT, ale wykonuje (będzie wykonywać) te czynności zarówno w ramach działalności gospodarczej, jak i działalności innej niż działalność gospodarcza.

To zaś oznacza, zdaniem Dyrektora KIS, że Wnioskodawca, w celu odliczenia podatku naliczonego z tytułu nabycia towarów i usług związanych z funkcjonowaniem [...] Centrum Sztuki Współczesnej "[...]" zobowiązany będzie do zastosowania przepisów art. 86 ust. 2a - 2h uptu w odniesieniu do tych wydatków, których nie będzie mógł bezpośrednio przyporządkować do działalności gospodarczej. Pobieranie opłat za udział w Nocy Muzeów czy też wprowadzenie nieodpłatnego udziału w Nocy Muzeów nie jest czynnikiem decydującym o prawie do odliczenia VAT. Wpływu na wynik spraw nie wywiera zatem wydane dla skarżącego [...] kwietnia 2018 r. interpretacja indywidualna. Dlatego stanowisko skarżącego jest nieprawidłowe.

3. Postępowanie sądowe.

3.1. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej także jako "Sąd"), występując o uchylenie zaskarżonego aktu w całości, Skarżący postawił zarzuty naruszenia przepisów:

- art. 14c § 1 Op przez błędne wyjście przez Dyrektora KIS w interpretacji ponad (poza) opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we Wniosku, przejawiające się nieuprawnionym uznaniem, że Skarżący nie wykonuje/nie będzie wykonywał świadczeń wyłącznie w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu

art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, gdy Skarżący wprost wskazywał we Wniosku, iż jego działalność statutowa skierowana jest w całości na wykorzystywanie towarów, usług lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły, w celach zarobkowych, a zatem, że cała działalność statutowa Skarżącego jest powiązana wyłącznie z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT;

- art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie pierwsze i art. 14c § 2 Op i art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie drugie Op w zw. z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT - poprzez dokonanie przez DKIS naruszenia 86 ust. 2a ustawy o VAT – przez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji niewłaściwą ocenę co do jego zastosowania – polegającą na uznaniu, że Skarżący jest zobowiązany do obliczania podatku naliczonego (VAT)

od wydatków poniesionych na nabycie towarów i usług z zastosowaniem sposobu określenia prewspółczynnika, zgodnie z art. 86 ust. 2a uptu – pomimo tego,

że wszystkie zadania wykonywane przez Skarżącego, należące do jego zadań statutowych są realizowane w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przez DKIS art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zd. Pierwsze w zw. z art. 14c § 2 Op oraz błędnego niezastosowania art. 14b § 1 w zw. z art. 14c § 1 zdanie pierwsze i zdanie drugie Op – poprzez uznanie za nieprawidłowe stanowiska Skarżącego przedstawionego we Wniosku w zakresie braku obowiązku obliczania przez Skarżącego kwoty podatku naliczonego od wydatków poniesionych na nabycie towarów i usług z zastosowaniem sposobu określenia prewspółczynnika, tj. zgodnie

z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, podczas gdy w stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym przedstawionym we Wniosku, stanowisko Skarżącego przedstawione we wniosku należało uznać za prawidłowe w całości.

3.2. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wystąpił o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko.

4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów art. 14c § 1 i § 2 Op w zw. z art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.

4.1. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej zgodnie z art. 57a ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "uppsa"), czyli będąc związany zarzutami skargi i powołaną podstawą prawną Sąd uznał, że wystąpiły przesłanki do uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej Dyrektora KIS jako wydanej z naruszeniem przepisów postępowania podatkowego w stopniu powodującym konieczność wyeliminowania jej z obrotu prawnego.

4.2. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie

w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ wydający interpretację nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do stanowiska prezentowanego

w danej sprawie przez wnioskodawcę, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i 2 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa; Dz. U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej "Op").

Z kolei kontrola sądu administracyjnego w przedmiocie pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanych w indywidualnych sprawach polega

w swojej istocie na ocenie, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej posłużył stan faktyczny przedstawiony przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ prawidłowo zinterpretował - mające zastosowanie w przedstawionej przez podatnika sytuacji - przepisy prawa.

4.3. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do tego, czy Dyrektor KIS prawidłowo uznał, kwestionując stanowisko wyrażone we wniosku, że Wnioskodawca jako samorządowa instytucja kultury nie wykonuje (nie będzie wykonywać) usług ("świadczeń") wyłącznie w ramach działalności gospodarczej, ale wykonuje (będzie wykonywać) poszczególne czynności, o których mowa we wniosku, w ramach swojej działalności statutowej oraz w ramach działalności gospodarczej. Kwestionując wprost wyrażone we wniosku stanowisko Skarżącego stanowiące element stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) Dyrektor KIS wywiódł, że Skarżący ma (będzie miał) obowiązek stosować art. 86 ust. 2a ustawy o VAT.

5. W ocenie Sądu, rację w niniejszym sporze należy przyznać Skarżącemu, gdyż zaskarżona interpretacja została wydana na podstawie innego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) od tego, który został przedstawiony we wniosku i stanowił podstawę oceny prawnej wyrażonej przez Wnioskodawcę.

5.1. Sporny przepis art. 86 ust. 2a ustawy o VAT stanowi, że w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, z wyjątkiem celów osobistych, do których ma zastosowanie art. 7 ust. 2 i art. 8 ust. 2, oraz celów, o których mowa w art. 8 ust. 5 - w przypadku, o którym mowa w tym przepisie, gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, o której mowa w ust. 2, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów

i usług do celów działalności gospodarczej.

Powyższy przepis ma zastosowanie w przypadku, gdy nabywane towary i usługi, wykorzystywane są zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza, w sytuacji gdy nie jest możliwe przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej podatnika.

Stosownie do art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, działalnością gospodarczą jest wszelka działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych

w sposób ciągły dla celów zarobkowych.

5.2. W ocenie Sądu, skoro z treści wniosku wynika wprost, że Wnioskodawca jako samorządowa instytucja kultury wykonuje działalność gospodarczą i wykorzystuje "bezpośrednio i w całości" nabywane na potrzeby tejże działalności towary i usługi, to Dyrektor KIS nie miał podstaw faktycznych i prawnych do tego, aby w ramach postępowania interpretacyjnego modyfikować – a w zasadzie zmieniać – najistotniejsze elementy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku przez Skarżącego. Podany we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) stanowi wyłączną podstawę faktyczną wydanej interpretacji. Organ interpretacyjny nie może przyjmować własnych ustaleń faktycznych za podstawę rozstrzygnięcia, bez względu na to, czy wniosek dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, czy też zdarzenia przyszłego. Istota interpretacji podatkowych wyrażona w przepisach art. 14c § 1 i § 2, art. 14e § 2, a także art. 14k – 14na Op polega bowiem na tym, że funkcja ochronna interpretacji podatkowych nie może zostać uruchomiona w sytuacji, gdy stan faktycznych (zdarzenie przyszłe) przedstawiony we wniosku jest inny od tego, który w rzeczywistości zaistniał lub zaistnieje.

5.3. Skoro podatnik we wniosku wskazał wprost, że wszystkie wydatki na nabycie towarów i usług związane są z jego działalnością gospodarczą, to organ interpretacyjny obowiązany był przyjąć ten stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) za podstawę swojego rozstrzygnięcia. W razie wątpliwości mógł wezwać Wnioskodawcę do uzupełnienia stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku, korzystając

z możliwości przewidzianej w art. 169 § 1 w związku z art. 14h Op. W realiach niniejszej sprawy mógł zatem wezwać Wnioskodawcę do złożenia oświadczenia czy wszystkie nabywane towary i usługi związane są z czynnościami podlegającymi opodatkowaniu VAT. Nie miał jednak podstaw prawnych do tego, aby w ramach postępowania interpretacyjnego kwestionować istotne elementy stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) wyraźnie wskazane we wniosku przez Skarżącego. Tym samym nie miał podstaw do przyjęcia za podstawę rozstrzygnięcia założenia dotyczącego stanu faktycznego (zdarzenie przyszłego) sprzecznego z tym, które zgodnie z art. 14b § 3 Op stanowiło podstawę do wyrażenia stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przez Wnioskodawcę. Podkreślenia przy tym wymaga, że pod pojęciem wyczerpująco przedstawionego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) należy rozumieć taki stan faktyczny (zdarzenie przyszłe),

na podstawie którego można w sposób pewny i niewątpliwy udzielić jednoznacznej informacji w zakresie możliwości określonego zastosowania prawa podatkowego

w odniesieniu do przedstawionego zdarzenia. W świetle art. 14b § 3 Op, stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) przedstawiony przez wnioskodawcę winien zatem być precyzyjny, wyczerpujący i jednoznaczny. Tylko w takiej sytuacji może być należycie realizowana funkcja informacyjna oraz funkcja ochronna interpretacji podatkowych. Dyrektor KIS powinien każdorazowo wyjaśnić w uzasadnieniu interpretacji jakie założenia stanowiły podstawę rozstrzygnięcia sprawy z wniosku o wydanie interpretacji.

5.4. W świetle powyższych rozważań za zasadny należało uznać pierwszy zarzut skargi dotyczący wydania zaskarżonej interpretacji z naruszeniem art. 14c § 1 Op poprzez błędne wyjście przez Dyrektora KIS w interpretacji ponad (poza) opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku, przejawiające się nieuprawnionym uznaniem, że Skarżący nie wykonuje/nie będzie wykonywał świadczeń wyłącznie w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy

o VAT, gdy Skarżący wprost wskazywał we wniosku, iż jego działalność statutowa skierowana jest w całości na wykorzystywanie towarów, usług lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły, w celach zarobkowych, a zatem, że cała działalność statutowa Skarżącego jest powiązana wyłącznie z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT.

5.5. Wystąpiła zatem przesłanka do uchylenia zaskarżonej interpretacji Dyrektora KIS na podstawie zastosowania art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uppsa.

6. W związku z powyższym, mając przy tym na uwadze zastrzeżenie autora skargi, który wystąpił o uchylenie zaskarżonego aktu z powodu wskazanego w drugiej grupie zarzutów tylko w razie nieuwzględnienia w całości pierwszego zarzutu, brak było podstaw do dokonywania przez Sąd wiążącej oceny zasadności drugiej grupy zarzutów skargi. Tym bardziej, że w istocie zmierzają one do tego, aby Sąd dokonał oceny materialnoprawnej trafności zaskarżonej interpretacji, która co do zasady nie jest możliwa w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie zostało dokonane na podstawie innego stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) od przedstawionego przez Wnioskodawcę.

Warto w tym miejscu dodać, że organ interpretacyjny nie przedstawił argumentacji faktycznej i prawnej pozwalającej na jakąkolwiek modyfikację stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) przedstawionego we wniosku wszczynającym postępowanie podatkowe w niniejszej sprawie.

7. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor KIS obowiązany będzie uwzględnić powyższe rozważania Sądu, czyli dokonać oceny stanowiska prawnego wyrażonego przez Wnioskodawcę na podstawie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Związanie organu interpretacyjnego treścią wniosku oznacza, że w jednoinstancyjnym postępowaniu interpretacyjnym bazuje on wyłącznie na takim opisie stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego, jakie przedstawi zainteresowany. Często może on być wielowątkowy i skomplikowany. Nie daje to jednak organowi interpretacyjnemu uprawnienia do modyfikacji tego stanu faktycznego, uzupełniania go czy jakiejkolwiek innej ingerencji (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3480/15; Lex nr 2431142, dostępny także w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, adres: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Sąd, w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, podziela tym samym stanowisko wyrażone przez tut. Sąd w innej sprawie ze skargi [...] Centrum Sztuki Współczesnej "[...]", dotyczącej zbliżonego zagadnienia (zob. wyrok WSA w Warszawie z 17 sierpnia 2018 r., VIII SA/Wa 432/18; CBOSA). Dodać należy, że różnice dotyczące stanu faktycznego, związane z odpłatnym wstępem na wystawy udostępniane przez Wnioskodawcę w Noc Muzeów, nie miały wpływu na wynik sprawy, gdyż w obu tych sprawach za zasadny Sad uznał pierwszy zarzut skargi dotyczący wydania zaskarżonej interpretacji z naruszeniem art. 14c § 1 Op. W konsekwencji za zasadny Sąd uznał także zarzut naruszenia art. 14c § 2 Op w zw. z art. 86 ust. 2a ustawy VAT, bez konieczności odnoszenia się w sposób wyczerpujący do wszystkich elementów argumentacji, których istota jest zasadniczo zbieżna z pierwszym zarzutem skargi.

8. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 146 § 1 w związku

z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c uppsa, Sąd orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. O zwrocie kosztów postępowania Sąd orzekł na podstawie przepisów art. 200, art. 205 § 2 oraz art. 209 uppsa w związku z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym od 27 października 2016 r.), gdyż postępowanie sądowe zostało wszczęte w 2018 r., a strona skarżąca była reprezentowana przed Sądem przez radcę prawnego. Na łączną kwotę ([...] zł) przysługujących do zwrotu stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego składają się: [...] zł tytułem uiszczonego wpisu stałego od skargi, [...] zł tytułem zastępstwa procesowego i [...] zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od dokumentu pełnomocnictwa, czyli tak jak w punkcie drugim sentencji wyroku.