Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 2340/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-04-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6461 Wynalazki
Hasła tematyczne: Własność przemysłowa
Skarżony organ: Urząd Patentowy RP
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 256 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 119 poz 1117
law: Ustawa z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej
article: art. 10
journal: Dz.U. 1993 nr 26 poz 117
law: Ustawa.z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości - tekst jednolity
article: art. 107 par. 3
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 153, art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Szydłowska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Urszula Wilk Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą we W. na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia patentu 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą we W. kwotę 1 600 zł (tysiąc sześćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] września 2011 r. Urząd Patentowy RP działając w trybie postępowania spornego po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 września 2011 r. sprawy o unieważnienie patentu na wynalazek pt: "Komora kriogeniczna oraz wielowarstwowa ściana komory kriogenicznej" o numerze [...] udzielonego na rzecz Z. Z. z [...], W. S. z [...] i Z. R. z [...], na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez C. sp. z o.o. z siedzibą we [...] na podstawie art. 246 i art. 247 ust. 2 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. Prawo własności przemysłowej (Dz. U. z 2003 r., nr 119 poz. 1117 ze zm.) oraz art. 10 ustawy z dnia 19 października 1972 r. o wynalazczości (Dz. U. z 1993 r., nr 26 poz. 117 ze zm.) w związku z art. 315 ust. 3 ustawy Prawo własności przemysłowej oraz art. 98 k.p.c. w związku z art. 256 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej oddalił sprzeciw i orzekł o kosztach postępowania.

Wyrokiem z dnia 10 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt VI SA/Wa 371/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylił w/w decyzję wobec naruszenia przez Urząd Patentowy RP przepisów postępowania, w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., a przede wszystkim art. 107 § 3 k.p.a. - poprzez niewyjaśnianie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego i pełnego rozstrzygnięcia sprawy.

Rozpoznając ponownie sprawę Urząd Patentowy szczegółowo opisał przebieg postępowania w sprawie i przestawił stanowiska stron zajęte w jego toku (str. 2 do str 10 uzasadnienia).

Następnie Kolegium wskazało na treść art. 246 ust. 1 i 2 p.w.p.i uznało, że podstawą sprzeciwu jest brak stosowalności spornych rozwiązań.

Wyjaśniło, że sprzeciwiająca zarzuciła, że sporne rozwiązania nie spełniają ustawowych warunków określonych w art. 10 ustawy o wynalazczości z dnia 19 października 1972 r. zgodnie z którym, wynalazkiem podlegającym opatentowaniu jest nowe rozwiązanie o charakterze technicznym, nie wynikające w sposób oczywisty ze stanu techniki i mogące się nadawać do stosowania, a mianowicie, że rozwiązania te nie są wystarczająco ujawnione i nie nadają się do stosowania. Ponieważ sprzeciwiająca się wywiodła zarzut braku stosowalności z zarzutu niedostatecznego ich ujawnienia, Kolegium Orzekające w pierwszej kolejności rozważyło kwestię ujawnienia spornych wynalazków i ich przedstawienia w zastrzeżeniach patentowych, a następnie przeanalizowało ich stosowalność. Kolegium uznało, że argumenty podnoszone przez sprzeciwiającą się nie prowadzą do wniosku, że sporne wynalazki nie zostały dostatecznie ujawnione, jak również do wniosku, że sporne wynalazki nie są stosowalne. Zwróciło uwagę, że opis patentowy jest dokumentem, który z założenia jest kierowany do znawcy z dziedziny, do której wynalazek się odnosi, więc analiza treści opisu patentowego, zastrzeżeń jak i rysunków, powinna być realizowana z perspektywy takiego znawcy. Hipotetyczny znawca posiada ogólną wiedzę w danej dziedzinie, poszerzoną o konkretny obszar wiedzy technicznej. W tym przypadku znawca będzie posiadał ogólną wiedzę zarówno z zakresu fizyki niskich temperatur poszerzoną o kriogenikę, jak i z zakresu budownictwa z materiałów kompozytowych (warstwowych). Ponadto znawca ma do dyspozycji cała swoją ogólną wiedzę techniczną oraz dostęp do wszelkich informacji podanych do wiadomości powszechnej. Znawca posiada umiejętność dedukcji, zestawiania ze sobą różnych informacji, ale jest pozbawiony zdolności wynalazczych. Do odtworzenia wynalazku skorzystałby zatem z opisu, zastrzeżeń i rysunków, a wszelkie ogólne informacje na temat wynalazku zaczerpnąłby ze stanu techniki oraz swojej wiedzy zawodowej. Jeżeli na podstawie informacji zawartych w opisie patentowym znawca uzyska efekt techniczny założony przez uprawnionego (zgłaszającego), to oznacza, że wynalazek ten został prawidłowo i dostatecznie ujawniony.

Kolegium stwierdziło, że rozumowanie sprzeciwiającej się, odnośnie ujawnienia poszczególnych elementów spornych wynalazków, zostało oparte na sprzecznościach. Sprzeciwiająca w swoich zrzutach podniosła, że sporny opis patentowy określa zaledwie siedem, następnie 9, a ostatecznie 10 elementów z 17 elementów spornych wynalazków. W liście określonych elementów sprzeciwiająca czterokrotnie wymieniła ramę drewnianą (poz. 2). Jednocześnie stwierdziła, że rama drewniana w ogóle nie została określona co do budowy. Z drugiej strony, sprzeciwiająca nie miała problemu z uznaniem, że jednym z ujawnionych elementów, jest element określony jako wielowarstwowa płyta (poz.20). Podobnie element opisany jako kątownik aluminiowy (6) dla sprzeciwiającej się jest w pełni zrozumiały.

Dodatkowo dla sprzeciwiającej zrozumiałym jest, że oznaczenie (2) odnosi się do ramy drewnianej, natomiast nieujawnionymi pozostają elementy oznaczone jako (7) i (14), pomimo tego, że odnoszą się do tego samego elementu, czyli do drewnianej ramy.

Kolegium nie znalazło podstaw, dla których niektóre z elementów spornych wynalazków, zostały uznane przez sprzeciwiającą za ujawnione, a inne nie. Uznana przez sprzeciwiającą się za nieujawnioną rama drewniana została dostatecznie określona w spornym opisie patentowym. W opisie wynalazku określone zostało, że drewniana rama (2) stanowi ramę nośną komory i została wykonana przez prasowanie płatów drewna żywicami syntetycznymi. Powierzchnie łączenia w sąsiednich poziomych, prasowanych warstwach drewna mijają się, eliminując prawdopodobieństwo migracji powietrza lub wilgoci. Z fig. 2 przedstawiającej przykład wykonania spornych rozwiązań wyraźnie wynika kształt ramy zbliżony do litery "L" oraz jej usytuowanie w poszczególnych ścianach. Z rysunku wynika również jaką funkcję w budowie spornych wynalazków spełnia rama drewniana. Jest to główny element spornych wynalazków, za pomocą którego możliwe jest połączenie poszczególnych ścian ze sobą, z użyciem śruby dystansowej oraz zbudowanie komory kriogenicznej.

W konsekwencji Kolegium nie uznało za zasadny zarzut braku ujawnienia ramy drewnianej (2), co więcej określenie tego elementu jest równoznaczne z tym, że elementy oznaczone jako (7) i (14) (uznane za sprzeciwiającą się za nieujawnione), które odnoszą się do ramy drewnianej, również zostały w pełni określone.

Kolegium nie uznało także, że elementy oznaczone jako (4) i (8), odnoszące się do zewnętrznej ściany wewnątrz komory, nie zostały ujawnione. Sprzeciwiająca się w swoich zarzutach uznała, że element budowy spornych wynalazków określony jako zewnętrzna ściana wewnątrz komory (poz. 5) został ujawniony i wymieniła go na liście ujawnionych pozycji. W przykładzie wykonania spornych wynalazków wskazane zostało, że zewnętrzną powierzchnię ściany komory (5) stanowi materiał odporny na niskie temperatury np. szkło epoksydowe, zaś w zastrzeżeniu patentowym nr 2 zewnętrzna ściana wewnątrz komory (5) została oznaczona dodatkowymi cyframi (4) i (8), które na fig.2 wskazują na te elementy, ale w poszczególnych ścianach komory.

Wobec powyższego, w ocenie organu, nie można uznać zarzutu sprzeciwiającej się, że elementy (4) i (8) nie zostały ujawnione, skoro w przykładzie wykonania, zastrzeżeniu patentowym oraz na rysunku jednoznacznie zostało określone czym te elementy są, mianowicie: "zewnętrzna ściana wewnątrz komory (4), (5), (8) jest z materiału odpornego na niskie temperatury", "np. szkło epoksydowe".

Kolegium podkreśliło, że powszechnym zabiegiem, przy tworzeniu opisów zgłoszeniowych, jest zabieg, w którym, w przypadku gdy istnieją różne oznaczenia (np. a, b, c czy 1, 3, 4 itp.), odnoszące się do tego samego elementu, wymienia się je w tekście kolejno po nazwie elementu, do którego się odnoszą. Takiego zabiegu użyli również uprawnieni, stosując m.in. zapis: "zewnętrzna ściana wewnątrz komory (4), (5) i (8)...". Kolegium stwierdziło również, że elementy spornych wynalazków oznaczone jako (3), (12) i uznane przez sprzeciwiającą się za nieujawnione, zostały określone w zastrzeżeniach patentowych jako: klej silikonowy (3), szkło epoksydowe (12).

Kolegium wskazało, że jak wynika z treści zastrzeżenia nr 1, klej silikonowy (3), w spornym rozwiązaniu, stanowi warstwę plastycznego wewnętrznego uszczelnienia dla krawędzi i naroży ramy drewnianej. Klej silikonowy jest określeniem jednoznacznym wskazującym jednocześnie na jego cechę funkcjonalną oraz właściwości fizyko-chemiczne. Określenie to, zdaniem Kolegium, nie wymaga uszczegółowienia, ponieważ wiązałoby się to z tym, że uprawnieni musieliby podać np. konkretną firmę produkującą taki wyrób, co stanowiłoby nieuzasadnione ograniczenie zakresu żądanej ochrony, bowiem nie jest istotny producent, ale rodzaj tego kleju i możliwości jego stosowania.

Kolegium stwierdziło, że element określony jako szkło epoksydowe (12) został dostatecznie wyjaśniony w treści opisu patentowego. Szkło epoksydowe jest materiałem odpornym na niskie temperatury, który służy do zbudowania zewnętrznej powierzchni ściany komory kriogenicznej (5). Określenie to jest powszechnie stosowane i nie wymaga dodatkowego wyjaśnienia, zwłaszcza, że opis patentowy kierowany jest do znawcy z dziedziny.

Kolegium uznało natomiast, że oznaczenie (13), nie wskazane ani w opisie, ani w zastrzeżeniach patentowych, zostało obarczone błędem pisarskim i, jak wynika z fig. 2, odnosi się ono, podobnie jak oznaczenie (1), do powierzchni ściany zewnętrznej komory. Kolegium nie uznał wywodu sprzeciwiającej, że brak oznaczeń pomiędzy numerem (16), a numerem (20) świadczy o braku ujawnienia spornych rozwiązań. W żadnym z obowiązujących aktów prawnych nie ma wymogu, aby oznaczenia elementów urządzenia, ujętego na rysunku, były numerowane, bądź literowane z zachowaniem kolejności. W udzielanych patentach często zdarza się, że kolejność oznaczeń nie jest zachowana ze względu na zastosowanie różnych sposobów wprowadzania oznaczeń (mieszanych literowo-cyfrowych, cyfrowych numerowanych np. co 10 itp.), bądź na skutek samego przebiegu postępowania (rysunki zostały usunięte ze zgłoszenia, zgłoszenie zostało wydzielone itp.).

Wobec powyższego, w ocenie organu, oznaczenia wprowadzone na rysunku w spornym patencie są prawidłowe, a brak kolejnych oznaczeń pomiędzy numerem (16) a (20) nie oznacza, że urządzenie posiada dodatkowe elementy, które nie zostały ujawnione w tekście opisu patentowego. Co więcej wszystkie oznaczenia zawarte na rysunku (za wyjątkiem oznaczenia (13) ), a odnoszące się do poszczególnych elementów urządzenia, zostały ujęte w opisie oraz zastrzeżeniach patentowych.

Kolegium nie uznało, że sporny patent zawiera tylko jeden przykład wykonania. W opisie wynalazków został przedstawiony przykład wykonania wielowarstwowej ściany jak również zostały określone środki techniczne, za pomocą których ściany te łączy się dla uzyskania komory kriogenicznej. W zastrzeżeniach patentowych niektóre elementy budowy komory i ściany zostały uszczegółowione przez podanie przykładowego materiału, np. "ściany komory stanowi tworzywo korzystnie szkło epoksydowe (12)", "izolacja twarda (10) korzystnie z pianki twardej o zamkniętych porach w postaci płyty polistyrenowej". Ponadto ujawnienie wynalazku następuje w całym opisie patentowym/zgłoszeniowym, tj. w opisie wynalazku, zastrzeżeniach patentowych i na rysunkach, a nie tylko w opisie wynalazku. Pożądanym jest, żeby przykład wykonania był całościowo omówiony w opisie wynalazku, niemniej jednak znawca odtwarzając wynalazek jest w stanie wyodrębnić z całego opisu szczególne cechy techniczne rozwiązania, zatem wskazanie ich częściowo w przykładzie rozwiązania oraz w zastrzeżeniach patentowych nie stanowi dla znawcy problemu.

Wobec powyższego Kolegium stwierdziło, że dla znawcy z dziedziny komór kriogenicznych możliwe jest odtworzenie spornych wynalazków na podstawie opisu patentowego. Znawca bowiem korzystając z informacji zawartych w opisie, zastrzeżeniach patentowych oraz na rysunkach zrealizowałby wynalazki w następujący sposób:

Aby uzyskać wielowarstwową ścianę komory kriogenicznej, znawca, w ramie drewnianej (2) stanowiącej ramę nośną ściany komory, wykonanej przez prasowanie płatów drewna z żywicami syntetycznymi umieściłby, poprzez wklejenie, wielowarstwową płytę (20) stanowiącą układ warstw o różnej strukturze i grubości, gdzie zewnętrzne powierzchnie ściany komory stanowi tworzywo, korzystnie szkło epoksydowe (12), siatka z włókien szklanych i folia aluminiowa (11). Na warstwę tą znawca nałożyłby izolację twardą (10) korzystnie z pianki twardej o zamkniętych porach w postaci płyty polistyrenowej, następnie warstwę izolacyjną w postaci siatki z włókien szklanych i folii aluminiowej (11), warstwę izolacyjną z pianki miękkiej (9) w postaci spienionego kauczuku syntetycznego, warstwę izolacyjną w postaci siatki z włókien szklanych i folii aluminiowej (11), ponownie warstwę pianki twardej w postaci płyty polistyrenowej (10), warstwę izolacyjną z siatki włókien szklanych i folii aluminiowej (11). Zewnętrzną ścianę wewnątrz komory (4), (5), (8), znawca utworzyłby z materiału odpornego na niskie temperatury, natomiast w narożach, pomiędzy ramą a płytą wielowarstwową zastosowałby uszczelnienie (7) z materiałów uszczelniających, które dobrałby zgodnie ze swoją wiedzą z dziedziny.

Uzyskawszy wielowarstwową ścianę komory, znawca, za pomocą śrub dystansowych (16) z materiału kwasoodpornego połączyłby poszczególne ściany komory poprzez skręcenie. Przy czym drewnianą ramę (2), (7), (14) wyposażyłby w profilowane, stykające się sąsiednie krawędzie, w przekroju o kształcie litery "L", pokryte miękką, elastyczną, samoprzylepną taśmą (15), a naroża oraz krawędzie ram w uszczelnienie od wewnątrz komory w postaci warstwy plastycznego uszczelnienia w postaci kleju silikonowego (3) i kątownika aluminiowego (6). Poprzez dokręcenie śrub dystansowych (16), znawca spowodowałby przybliżenie powierzchni, ściskanie uszczelniającej taśmy piankowej (15) i jednoczesne uszczelnienie. Do tak zmontowanej komory znawca wprowadziłby wszystkie instalacje i urządzenia kontrolno pomiarowe, niezbędne do pracy komory.

Reasumując Kolegium stwierdziło, że zarzut braku dostatecznego ujawnienia spornych wynalazków nie został udowodniony, ponieważ sprzeciwiająca się nie poparła tego zarzutu żadnym wiarygodnym dowodem. Zdaniem Kolegium sporny opis patentowy spełnia wymóg dostatecznego ujawnienia obu wynalazków, a zatem jest możliwe odtworzenie obu spornych rozwiązań. Możliwość odtworzenia spornych wynalazków świadczy zatem o tym, że rozwiązania te mogą być stosowane. Ponadto fakt, że sporne rozwiązania nadają się do stosowania wynika również z dowodów w postaci umowy licencyjnej, zawartej pomiędzy uprawnionymi, a sprzeciwiającą się, na podstawie której zbudowane zostały komory kriogeniczne w oparciu o rozwiązania zastrzegane spornym patentem. Praktyczna realizacja komór kriogenicznych jest więc wiarygodną przesłanką, że sporne wynalazki nadają się do stosowania. Konsekwencją tego jest stwierdzenie, że nie ma podstaw, aby stwierdzić brak możliwości stosowania spornych wynalazków.

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie C. Sp. z o.o. z siedzibą we [...], zwana dalej skarżącą, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy Urzędowi Patentowemu RP do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie kosztów postępowania.

Podniosła zarzuty naruszenia:

-art. 6 i 7 kpa z związku z art. 256 ustawy prawo własności przemysłowej - tj. zasady praworządności i zasady prawdy obiektywnej - poprzez nieuwzględniania dowodów zawartych w aktach sprawy, niezgodnie ze stanem faktycznym sprawy a w konsekwencji wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o błędne ustalenia, co w konsekwencji miało istotny wpływ na wynik postępowania,

-art.12 kpa poprzez bezpodstawne i niezgodne z przepisami art.35 i 36kpa oraz art.2558 ust.2 przewlekanie postępowania,

-art.75 kpa tj. zasady równej mocy dowodowej - poprzez nieuwzględnienie dowodów przedstawionych przez stronę wnoszącą sprzeciw,

-art.77 kpa tj. oceny dowodów - poprzez nie powołanie biegłego specjalisty z danej dziedziny do obiektywnego rozpatrzenia dowodów wskazanych przez stronę wnoszącą sprzeciw (o co wnosił Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 października 2012),

-art.107 § 1 i § 3 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji nie spełniającej podstawowych wymagań wynikających z treści wymienionego artykułu,

-art.10 ustawy o wynalazczości poprzez przyjęcie, iż rozwiązanie według wynalazku opatentowanego za nr [...] nadaje się do przemysłowego stosowania.

W uzasadnieniu zarzuty skargi skarżąca rozwinęła i szczegółowo uzasadniła podniesione zarzuty.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na rozstrzygnięcie.

Stanowisko Urzędu Patentowego w przedmiocie unieważnienia patentu na wynalazek pt: "Komora kriogeniczna oraz wielowarstwowa ściana komory kriogenicznej" o numerze [...] udzielonego na rzecz Z. Z. z [...], W. S. z [...] i Z. R. z [...], na skutek sprzeciwu uznanego za bezzasadny, wniesionego przez C. sp. z o.o. z siedzibą we [...] było przedmiotem oceny Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 10 października 2012 roku wydanym w sprawie sygn. akt VI SA/Wa 371/12 uchylił zaskarżoną decyzję.

Wyrok, o którym wyżej mowa jest prawomocny, albowiem nie był przedmiotem skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, do której złożenia był uprawniony także organ administracji. Tak więc, organ administracji rozpoznając ponownie sprawę był związany oceną prawną zawartą w powołanym wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. W szczególności przy ponownym rozpoznawaniu sprawy miał w sprawie zastosowanie przepis art. 153 ppsa. W świetle tego przepisu ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia.

Przez ocenę prawną należy rozumieć wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie, przy czym ocena ta i wskazania, co do dalszego postępowania zostają sformułowane w uzasadnieniu orzeczenia, które w tym zakresie wykazuje moc wiążącą. Wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy. Ocena prawna jest wiążąca, o ile odnosi się do tych samych okoliczności faktycznych i prawnych. Natomiast traci ona moc wiążącą: 1) w razie zmiany stanu prawnego, 2) w przypadku zmiany (po wydaniu orzeczenia sądowego) istotnych okoliczności faktycznych sprawy, 3) oraz po wzruszeniu tego orzeczenia w przewidzianym do tego trybie.

Naruszenie przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu (czynności). Można dodać, iż w świetle stanowiska zajętego w literaturze niezastosowanie się przez sąd do oceny prawnej przewidzianej w powołanym przepisie byłoby naruszeniem prawa stanowiącym podstawę do wniesienia skargi kasacyjnej (art. 174 pkt 1 p.p.s.a). (por. A. Kabat (w:) Bogusław Dauter, Bogusław Gruszczyński, Andrzej Kabat, Małgorzata Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi, komentarza, Warszawa 2005, str. 347).

Odnosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż rozpoznając ponownie sprawę organ nie zastosował się do zaleceń wskazanych w w/w wyroku Sądu, zdaniem którego, w razie zaistniałego sporu - w szczególności w przedmiocie nieoczywistości (poziomu wynalazczego) spornego rozwiązania, czy też dostatecznego ujawnienia technicznej istoty wynalazku i jego pełnego zrozumienia - pomiędzy zgłaszającym wynalazek do opatentowania (uprawnionym z patentu) lub podmiotem wnoszącym o unieważnienie patentu a Urzędem Patentowym RP, rodzi się poważna wątpliwość, czy organ odmawiając udzielenia patentu (czy też unieważniając patent na wynalazek albo oddalając wniosek o unieważnienie patentu) zasadniczo może poprzestać jedynie na swoim własnym przekonaniu, co do braku spełnienia przez wynalazek wspomnianych wyżej kryteriów. Według Sądu, warto w takiej sytuacji rozważyć, czy aby nie jest potrzebne powołanie się organu na odpowiednie dowody, a w miarę możliwości na opinię biegłego specjalisty z danej dziedziny techniki, gdyż -jak się okazuje w niniejszej sprawie - zbadanie kwestii dostatecznego ujawnienia niezbędnych cech technicznych spornego rozwiązania, ujawniających jego istotę i tym samym zakres ochrony nie jest w tej sprawie jednoznaczne.

Jak wynika zatem z zaleceń Sądu organ obowiązany był rozważyć, czy aby nie jest potrzebne powołanie się organu na odpowiednie dowody, a w miarę możliwości na opinię biegłego specjalisty z danej dziedziny techniki.

Tymczasem Urząd Patentowy dopiero w odpowiedzi na skargę stwierdził, że " Mając na uwadze pouczenie Sądu, dotyczące rozważenia czy nie jest potrzebne powołanie się na opinię biegłego specjalisty z danej techniki, Urząd uznał, że powołanie biegłego byłoby zbędne, ponieważ członkowie Komisji Orzekającej posiadają wiedzę i doświadczenie do tego, aby ocenić sporne rozwiązania pod względem ich ujawnienia oraz stosowalności przemysłowej. Osąd skarżącej, że cyt. "w celu obiektywnej oceny nie powołał biegłego specjalisty z danej dziedziny do obiektywnego rozpatrzenia dowodów wskazanych przez stronę wnoszącą sprzeciw" nie znajduje potwierdzenia ani w przebiegu postępowania, ani w dokonanej przez Urząd ocenie materiału dowodowego. Jak powyżej wyjaśniono, powołanie biegłego było bezcelowe, ponieważ dowody jednoznacznie wskazują, że dla znawcy wynalazek został ujawniony w sposób dostateczny do jego odtworzenia. Nie można było oczekiwać, że biegły na podstawie tych samych dowodów doszedłby do odmiennego wniosku. Taka - hipotetyczna - ocena byłaby w sprzeczności z faktami, wiedzą techniczną i logiką. Powołanie biegłego naraziłoby strony na nieuzasadnione koszty."

Należy podkreślić, iż zgodnie z poglądami doktryny oraz utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych przyjmuje się, iż odpowiedź organu administracji na skargę nie może uzupełniać zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w niej ocen i rozważań, które zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. powinny zawierać jej uzasadnienie faktyczne i prawne (tak m.in. A. Kabat /w:/ B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 141 i cyt. tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 kwietnia 1992 r., III SA 1838/91, ONSA 1992, nr 2, poz. 45; patrz także m.in.: wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2005 r., sygn. akt VI SA/Wa 1357/04).

W konsekwencji należy zatem stwierdzić, iż Urząd Patentowy nie rozpoznał sprawy w sposób zgodny z zaleceniami Sądu, a tym samym naruszył art. 153 p.p.s.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Biorąc pod uwagę konieczność ponownego przeprowadzenia postępowania administracyjnego Sąd nie odniósł się do pozostałych zarzutów podniesionych w skardze uznając, iż zajmowanie stanowiska odnośnie trafności rozstrzygnięcia zawartego w uchylonej decyzji jest przedwczesne. Rozpoznając ponownie sprawę organ administracji zastosuje się do przedstawionych zaleceń

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji orzeczenia.

Rozstrzygnięcie o zwrocie kosztów postępowania zostało wydane w oparciu o art. 200 p.p.s.a.