Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt II SAB/Wr 47/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2017-08-02 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
658
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Odmówiono przyznania prawa pomocy co do całości wniosku
Powołane przepisy: article: art. 245 par. 3, art. 246 par. 1 pkt 2, art 252 par. 1, art. 255
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 2 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku . i M.W. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w sprawie ze skargi D.W., M.W., J.W. i M.W. na bezczynność D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. w przedmiocie wykonania postanowienia Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. z dnia 20 grudnia 2013 r. postanawia odmówić przyznania prawa pomocy.


UZASADNIENIE

W dniu 23 marca 2017 r. skarżący nadesłali formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata, wskazując w nim m.in., że nikt nie prowadzi ze skarżącymi wspólnego gospodarstwa domowego, że na ich dochód składa się emerytura D.W. w kwocie 1305 zł oraz M.W. - w wysokości 1770 zł, w tym dodatek pielęgnacyjny. Do swoich zobowiązań i stałych wydatków wnioskodawcy zaliczyli koszty utrzymania mieszkania – 500 zł, wydatki na leki – 800 zł.

Pismem z dnia 24 marca 2017 r. referendarz sądowy wezwał skarżących do przedłożenia do akt sprawy w terminie czternastu dni od dnia doręczenia wezwania: kserokopii zeznań podatkowych dot. podatku dochodowego od osób fizycznych za lata 2014 i 2015 wraz z załącznikami ewentualnie rocznego obliczenia podatku przez organ rentowy/informacji o dochodach uzyskanych za rok 2015 i 2016 albo za dwa ostatnie dwa lata, za które takie zeznanie, obliczenie lub informacja została sporządzone; wyciągów z posiadanych rachunków bankowych za ostatnie trzy miesiące oraz informacji o posiadanych lokatach oszczędnościowych i innych formach gromadzenia środków pieniężnych; szczegółowego - określonego kwotowo - zestawienia ponoszonych miesięcznie wydatków gospodarstwa domowego (opłaty: czynsz, media, żywność, środki higieny, ubrania, lekarstwa, spłata kredytów i pożyczek - bankowych i prywatnych, podatki, alimenty, zajęcia komornicze, inne), ze wskazaniem źródeł ich finansowania (załączyć dowody opłat); kserokopii odcinków emerytur za luty 2017 r.; informacji o korzystaniu z Pomocy Społecznej lub innych form wsparcia ze strony państwa; innych dokumentów i informacji, których treść może mieć znaczenie dla oceny wniosku.

W odpowiedzi na powyższe wezwanie w piśmie z dnia 26 grudnia 2016 r. skarżący wnieśli o wyłączenie od orzekania referendarza sądowego, nie nadsyłając żadnych dokumentów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej "P.p.s.a.") prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Według Sądu wykładnia ustawowego określenia "gdy wykaże" (art. 246 P.p.s.a.) prowadzi do przyjęcia, że to na ubiegającym się o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, iż znajduje się w sytuacji uprawniającej go do przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym. Zatem to wnioskodawca zobowiązany jest do dokładnego i zgodnego z prawdą przedstawienia własnej sytuacji majątkowej oraz wykazania, iż spełnia przesłanki do przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Tymczasem - w ocenie Sądu - dane zawarte we wniosku o przyznanie prawa pomocy w niniejszej sprawie są na tyle ogólnikowe i niepełne, że wymagane było wezwanie do dodatkowych wyjaśnień. Skarżący zignorowali jednak wezwanie referendarza i nie przedstawili żadnych dokumentów obrazujących ich sytuację majątkową. Z tych względów należy przyjąć, że dochód wnioskodawców na poziomie 3075 zł jest wystarczający na pokrycie kosztów niniejszego postępowania. Brak informacji o kosztach utrzymania skarżących nie pozwala na dywagowanie, na jakim poziomie kształtują się rzeczywiste możliwości płatnicze skarżących. To jednak, co skarżący ujawnili we wniosku, podlega ocenie Sądu i prowadzi do przyjęcia, że skarżący nie wykazali, iż nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Dodatkowo za niewiarygodne sąd przyjął twierdzenie, że D.W. i M.W. prowadzą gospodarstwo domowe sami, skoro w skardze podano jako miejsce zamieszkania J.W. i M.W. ten sam adres, co adres wnioskodawców. Albo więc dzieci wnioskodawców z nimi nie mieszkają i zostali "dopisani" do skargi, albo oświadczenie o tym, że D. i M.W. sami prowadzą gospodarstwo domowe jest nieprawdziwe. Którakolwiek z odpowiedzi nie okazałaby się trafna, takie postępowanie wnioskodawców świadczy jednak o tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy nie zawiera wiarygodnych danych.

Zdaniem Sądu składanie niewiarygodnych oświadczeń i brak współpracy z Sądem pomimo stosownych wezwań utrudnia ocenę rzeczywistych zdolności finansowych skarżących. Takie podejście skarżących znane Sądowi z urzędu z innych spraw inicjowanych głównie przez D.W., świadczy o tym, że strona skarżąca prowadzi swoje sprawy w sposób nierzetelny. Wnioskodawcy pozbawili w ten sposób Sąd możliwości wnikliwej i szczegółowej oceny ich sytuacji materialnej, a w konsekwencji ewentualnego przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie. Z tych też przyczyn Sąd uznał, że wnioskodawcy nie są osobami, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.

Stąd orzeczono - na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 P.p.s.a. - jak w sentencji postanowienia.