Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt SA/Rz 482/00
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2004-06-30 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 619  Stosunki pracy i stosunki służbowe, sprawy z zakresu inspekcji pracy
Hasła tematyczne: Zatrudnienie
Skarżony organ: Komendant Policji
Powołane przepisy: article: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 10, art. 11, art. 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Lechowska /spr./ Sędzia NSA Maria Zarębska-Kobak Asesor WSA Joanna Zdrzałka Protokolant: ref. stażysta Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2004 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. B. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] lutego 2000 r. Nr [...] w przedmiocie przeniesienia na inne stanowisko służbowe 1/ uchyla zaskarżoną decyzję 2/ zasądza na rzecz skarżącego W. B. od Komendanta Wojewódzkiego Policji kwotę 240 zł /dwieście czterdzieści złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

SA/Rz 482/00

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [...] lutego 2000 r. nazwaną rozkazem personalnym Nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy decyzję - rozkaz personalny Nr [...] wydany w dniu [...] września 1992 r. przez Komendanta Rejonowego Policji dotyczący zwolnienia W. B. z zajmowanego stanowiska i mianowania go na inne stanowisko służbowe w Komendzie Rejonowej Policji.

Jako jego podstawę prawną wskazał art. 138 §1 pkt. 1 i 127 § 2 kpa.

Z uzasadnienia tejże decyzji wynika, że zarządzeniem z dnia 29 czerwca 1992 r. wydanym przez Komendanta Głównego Policji została przeprowadzona reorganizacja, w wyniku której limit etatów przypadających na policję województwa został zmniejszony o 297 stanowisk. Z tej też przyczyny wystąpiła konieczność zmniejszenia liczby etatowej w poszczególnych jednostkach organizacyjnych Policji garnizonu, w tym w Komendzie Rejonowej Policji. Stan etatowy tej Komendy został zmniejszony o 102 etaty i z tego tytułu obniżeniu uległa kategoria zaszeregowania Komendy Rejonowej Policji z I na II. Obniżeniu uległy również zaszeregowania policjantów, szczególnie na etatach ze stopniami oficerskimi.

Z uwagi na znaczne obniżenie stanu etatowego Komendy Rejonowej jej ówczesne kierownictwo, które tworzyło struktury Komendy o zmniejszonych stanach etatowych nie było w stanie zorganizować samodzielnego ogniwa, jakim wcześniej była Izba Dziecka Komendy Rejonowej Policji. Ówczesne możliwości etatowe pozwoliły natomiast na utworzenie Zespołu Izby Dziecka w strukturach Wydziału Prewencji.

Z policjantami, którym w ramach reorganizacji zmieniły się dotychczasowe stanowiska służbowe przeprowadzono rozmowy kadrowe. Rozmowę taką przeprowadzono także z kom. W. B. w dniu 12 sierpnia 1992 r. W jej trakcie zaproponowano mu stanowisko młodszego specjalisty Wydziału Prewencji w 14 grupie zaszeregowania. Z rozmowy sporządzono protokół podpisany przez W. B.

Rozkazem personalnym z dnia [...] września 1992 r. kom. W. B., podobnie jak inni policjanci w tej sytuacji został zwolniony ze stanowiska kierownika Izby Dziecka w 13 grupie uposażenia 4.310.000 zł. z dodatkiem służbowym 650 000 zł. i mianowany młodszym specjalistą w Wydziale Prewencji KRP w 14 grupie uposażenia 4. 310.000 zł. z dodatkiem służbowym 650.000 zł. - z dniem 1 października 1992 r.

Rozkaz ten został zakwestionowany przez W. B. w 1996 r. w skardze do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie.

Postanowieniem z dnia 20 sierpnia 1996 r. wydanym w sprawie SA/Rz 1374/95 tutejszy Sąd odrzucił jego skargę, jako niedopuszczalną wobec nie wyczerpania środka odwoławczego ( art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995 r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym - Dz. U. Nr 74, poz. 368 ze zm. ) i pouczył skarżącego o możliwości złożenia odwołania od tej decyzji, jako że nie została mu ona doręczona.

W. B. złożył odwołanie od tej decyzji do Komendanta Wojewódzkiego Policji pismem z dnia 15 kwietnia 1999 r. - nie precyzując kierunku jej weryfikacji.

W uzasadnieniu odwołania zarzucił, żc B. R. pełniący w dacie jej wydania funkcję Komendanta Rejonowego Policji przeczy jej podpisaniu i twierdzi, że wydanie takiego rozkazu obrażałoby przepisy ustawy o Policji i innych.

Postanowieniem z dnia [...] czerwca 1999 r. Komendant Wojewódzki Policji zawiesił postępowanie odwoławcze w tej sprawie z uwagi na przekazanie Prokuraturze Rejonowej doniesienia w kwestii podejrzenia popełnienia czynu z art. 270 kk.

Postanowienie to zostało utrzymane w mocy przez Komendanta Głównego Policji postanowieniem z dnia [...] lipca 1999 r. wydanym w następstwie rozpoznania zażalenia W. B.

Oba te postanowienia zostały uchylone wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 listopada 1999 r. II SA 1783/99.

Wspomnianą na wstępie decyzją Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy zaskarżoną odwołaniem decyzję.

Odnosząc się do zarzutu odwołania wyjaśnił, ze emerytowany Komendant Rejonowy Policji B. R. w rozmowie telefonicznej z funkcjonariuszem Wydziału Kadr i Szkolenia KWP wyjaśnił, że z uwagi na upływ czasu nie pamięta, czy wspomniany rozkaz podpisał i nie zaprzeczył, że rozkazy personalne wydawane w tym czasie były przez niego podpisywane. Oświadczył też, ze nie będzie składał pisemnych wyjaśnień w tej sprawie.

Skargę na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył W. B. nie precyzując kierunku jej weryfikacji. W motywach skargi podniósł, że Komendant Rejonowy Policji B. R. powiedział mu, iż reorganizacja z 1992 r. nie likwidowała Policyjnej Izby Dziecka i stanowiska jej Kierownika. Wyjaśnił też, iż nie podpisywał rozkazu o likwidacji stanowiska Kierownika PID i stwierdził, ze jego wydanie obrażałoby przepisy ustawy o Policji i ustawy o postępowaniu wobec nieletnich. Nadto w dacie przeprowadzania reorganizacji był przez dłuższy czas nieobecny z uwagi na chorobę a nikt inny nie miał uprawnień do dokonywania zmian personalnych.

Okoliczność, iż reorganizację tę przeprowadzali zastępcy Komendanta i że nowa struktura została zatwierdzona jeszcze przed powrotem Komendanta Rejonowego do pracy może potwierdzić ponad 400 osób zatrudnionych w b. KRP.

Nadto mimo, iż w KRP przeprowadzono reorganizację, to faktycznie Policyjnej Izby Dziecka nie zlikwidowano i funkcjonuje ona do dnia dzisiejszego będąc zarządzana przez następcę skarżącego.

Oznacza to, że rozkaz Nr [...] Komendanta Głównego Policji z [...] czerwca 1992 r. o reorganizacji, zmianie kategorii jednostki i zmniejszeniu etatów nie spowodował likwidacji tego ogniwa. Rozkaz ów otrzymał dopiero na żądanie w dniu 14 kwietnia 1999 r. bezpośrednio po rozmowie z b. Komendantem B. R.

W jego ocenie decyzja o likwidacji została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości powoływania i likwidacji takich placówek, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa a brak jej doręczenia w chwili wydania powoduje, że była niewykonalna i nie istniała, co jednoznacznie potwierdza decyzja organu II instancji.

W piśmie uzupełniającym skargę, stwierdził, iż Policja posłużyła się w sprawie kserokopią nieistniejącego dokumentu, i że kserokopia ta została przekazana do Prokuratury Rejonowej. O umorzeniu dochodzenia w sprawie dowiedział się podczas przeglądania akt sprawy.

W jego ocenie dccyzja I instancji w formie oryginału nie istnieje a jej kserokopia została zmontowana z trzech dokumentów.

Nie jest prawdą , by Izba Dziecko uległa likwidacji a nadto likwidacja taka byłaby sprzeczna z prawem. Nie zlikwidowano też stanowiska jej Kierownika. Dowodzi tego brak rozkazu reorganizacyjnego o ponownym powołaniu stanowiska Kierownika po kontroli Izby Dziecka przez Sąd.

Rozkaz organizacyjny , na który powołuje się organ nie powinien być uznawany za tajny, bowiem były doń dołączone wzory dokumentów , jakie należy sporządzić w przypadku likwidacji stanowiska.

W odpowiedzi na skargę Komendanta Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w zaskarżonej decyzji.

Dodatkowo podkreślił, ze zaskarżony rozkaz był następstwem zmian organizacyjnych w Policji związanych z realizacją zarządzenia NR [...] . Komendanta Głównego Policji, które weszło w życie z dniem 1 października 1992r., określającym ilość stanowisk etatowych dla woj. [...]. W oparciu o to zarządzenie oraz zarządzenie Nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 1992 r. w sprawie organizacji komend i komisariatów Policji oraz posterunków policji lokalnej. Komendant Wojewódzki Policji wydał rozkaz organizacyjny Nr [...] i wprowadził "nowy etat organizacyjny" dla Komendy Rejonowej Policji, która została w ten sposób zaszeregowana z kategorii I do II.

Uprzednio jako jednostka kat. I posiadała Izbę Dziecka zorganizowaną , jako samodzielna jednostka organizacyjna, posiadająca 7 etatów policyjnych, Kierownik Izby zaszeregowany był w XIII grupie uposażenia ze stopniem etatowym komisarz. Pozostali zaszeregowaniu byli w grupie XIV uposażenia ze stopniem komisarz.

Na podstawie wspomnianego zarządzenia [...] w KRP w miejsce samodzielnej Izby Dziecka utworzono Zespół Izby Dziecka funkcjonujący w ramach Wydziału Prewencji , jako jednostki organizacyjnej. Obsada tatowa zespołu Izby Dziecka składała się 7, etatu ml. specjalisty w stopniu nadkomisarz w 14 grupie zaszeregowania i 5 etatów w 15 grupie zaszeregowania i stopniu aspirant.

Z policjantami, którzy w związku z reorganizacją przewidywani byli do zmiany stanowiska prowadzono rozmowy. Dotyczyło to prawie wszystkich policjantów zaszeregowanych w stopniach oficerskich i stanowiskach oficerskich.

Rozmowa taka odbyła się również ze skarżącym, któremu zaproponowano stanowisko mł. specjalisty w Wydziale Prewencji w 14 grupie zaszeregowania uposażenia. Fakt jej odbycia potwierdzony jest jego podpisem na protokole rozmowy.

W następstwie organ I instancji wydał rozkaz personalny Nr [...] z dnia [...] września 1992 r. utrzymany zaskarżoną decyzją. Z rozkazem tym zgodnie z obowiązującymi podówczas zwyczajami zapoznano skarżącego nie dokumentując tej okoliczności.

To uchybienie związane było z faktem, że to był czas wprowadzania w sprawach kadrowych Policji zasad kodeksu postępowania administracyjnego jak również zaskarżalności wydawanych w nich decyzji do Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Uznając to za uchybienie organ rozpoznał odwołanie złożone w 7 lat po wydaniu decyzji. Utrzymał ją jednak w mocy z uwagi na jej zasadność.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Z mocy art. 97 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1271 ze zm. ), sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r i postępowanie nie zostało zakończone ( a do takich należy sprawa niniejsza ) podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Art. 1 wspomnianej ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ), stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej ( §1). Kontrola ta wykonywana jest co do zasady pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej ( §2 ). Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nrl53, poz. 1270), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( §1 ).

Oznacza to powinność każdoczesnego zbadania przez Sąd, czy decyzja odpowiada prawu materialnemu i przepisom procesowym oraz uwzględnienia skargi w przypadku stwierdzenia, iż jest ona dotknięta naruszeniem prawa o wadze określonej w art. 145 Ppsa - niezależnie od podnoszonych w skardze zarzutów.

Poddawszy zaskarżoną decyzję takiej właśnie kontroli, Sąd doszedł do wniosku, że wydano ją z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Decyzja ta, utrzymuje w mocy decyzję - rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji z dnia [...] września 1999 r Nr [...], którym zwolniono skarżącego z zajmowanego stanowiska Kierownika Izby Dziecka (w Komendzie Rejonowej Policji) i przeniesiono go na stanowisko młodszego specjalisty Wydziału Prewencji, określając jego uposażenie i dodatek służbowy na nowym stanowisku pracy.

Organ II instancji wydał ją w następstwie odwołania skarżącego, w którym podważał on fakt istnienia decyzji I instancji, twierdząc, iż rozkaz o takiej treści nie został wydany przez ówczesnego Komendanta Rejonowego Policji a nadto nie mógł być przezeń wydany z uwagi na fakt, ze obrażałoby to przepisy ustawy o Policji i innych ( ustaw). Zaznaczył także, iż rozkazu tego nie otrzymał a nawet nie został z nim zapoznany.

Obowiązkiem organu odwoławczego jest skontrolowanie zaskarżonej decyzji pod względem jej legalności i albo rozstrzygnięcie ponowne sprawy co do istoty ( art. 138 §1 kpa ), bądź też - gdy nie posiada po temu materiałów dowodowych na skutek nieprzeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w I instancji lub przeprowadzenia go w sposób nie dający się uzupełnić w postępowaniu drugoinstancyjnym w oparciu o przepis art. 136 kpa - uchylić zaskarżoną decyzje w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.

W postępowaniu odwoławczym wiążą organ przepisy kpa, w tym także zasady naczelne rządzące tym postępowaniem , między innymi zasada praworządności ( art. 6 kpa) dążenia do prawdy obiektywnej (art. 7 kpa), zasad a pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa (art.8kp) i wyjaśniania zasadności przesłanek załatwienia sprawy (art. 11 kpa) a także zasada zapewnienia stronom prawa do czynnego nim udziału ( art. 10 kpa ). Od tej ostatniej zasady, która zapewnia stronie między innymi prawo do wypowiedzenia się co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów przed podjęciem decyzji, odstąpić można tylko w tych przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną.

Czynności dowodowe organu II instancji winy być przy tym - podobnie jak w postępowaniu pierwszoinstancyjnym - utrwalone w formie przewidzianej w rozdziale 2 " Protokoły i adnotacje" Działu II "Postępowanie" , zaś decyzja winna zawierać składniki wymienione w art. 107 §1 kpa, w tym wskazanie podstawy prawnej jej podjęcia a także uzasadnienie faktyczne i prawne ( art. 107 §3 kpa).

Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U.Nr30,poz. 179, ze zm) nie ustanawia odmiennych reguł postępowania w tych sprawach, które z mocy jej art. 32 załatwiane są w formie decyzji administracyjnej ( do takich należy przeniesienie na inne stanowisko służbowe)', co oznacza, że organy prowadzące w tych sprawach postępowania obciążone są obowiązkiem ich zachowania.

Wymogom tym nie odpowiada postępowanie organu, który wydał zaskarżoną decyzję.

Mimo bowiem podniesienia zarzutu nieistnienia decyzji organu I instancji, organ odwoławczy nie okazał jej oryginału skarżącemu, choć z mocy art. 109 §1 kpa był on uprawniony do otrzymania decyzji na piśmie, jako że zastąpienie tej formy poprzez ustne jej ogłoszenie, wymagałoby zaistnienia przesłanek z art. 109 §2 kpa i utrwalenia tego faktu w formie protokołu (art. 68 §2 pkt 5 kpa).

Nie okazanie decyzji skarżącemu i nie wyjaśnienie podnoszonych przezeń wątpliwości w zakresie jej istnienia, związanych z sygnalizowanym faktem jej niewykonywania do roku 1995 nie pozwoliło Sądowi na ocenę zasadności tego zarzutu, ponowionego w skardze. Nadmienić wypadnie przy tym , że mimo znajdującego oparcie w art.248 i 250 §2 kpc w zw. z art. 59 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.II. Nr 74, poz.368, ze zm.) zobowiązania pełnomocnika organu do przedłożenia w postępowaniu sądowym oryginału spornej decyzji I instancji, nie został on przedłożony.

Nadesłana natomiast przez organ, kolejna kserokopia tej decyzji nie stanowi wystarczającego dowodu do odparcia zarzut skarżącego, iż jest ona nieautentyczna.

Nie zmienia oceny Sądu w tym zakresie, dopuszczony z urzędu dowód z dokumentu , w postaci akt postępowania w sprawie odtworzenia zaginionych akt sprawy [...] o przestępstwo z art. 270§ 1kk, bowiem moc wiążącą posiada jedynie prawomocny wyrok skazujący i to co do faktu popełnienia przestępstwa (art. 11 P.p.s.a). Nadto z postanowienia z dnia 13 lutego 2004 r. Prokuratora Prokuratury Rejonowej wydanego w sprawie o sygn. akt [...] wynika, ze umorzenie postępowania, którego akta odtwarzano dotyczyło dochodzenia w sprawie podrobienia w dniu 8 września 1992 r. spornego rozkazu personalnego, polegającego na sfałszowaniu podpisu Komendanta Rejonowego Policji. W aktach tych znajduje się jedynie kserokopia spornej decyzji, nie wynika z nich natomiast, czy Prokuratura w postępowaniu , którego akta częściowo odtworzono, dysponowała oryginałem tej decyzji.

Zaznaczyć przy tym wypadnie, że Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 22 listopada 1999 r. sygn. akt II SA 1783/99 uznał brak niekwestionowanego dowodu istnienia oryginału tej decyzji i niewyjaśnienie wątpliwości w tym przedmiocie za wadę postępowania uzasadniającą uchylenie postanowienia o jego zawieszeniu w sprawie.

Wprawdzie umorzenie przez Prokuraturę postępowania w kwestii sfałszowania podpisu B. R. na tym dokumencie, które miało miejsce już po wydaniu tego wyroku zmieniło nieco stan faktyczny sprawy, jednak w ocenie Sądu nie na tyle, by przy podtrzymywaniu skarżącego zarzutu nie istnienia spornego rozkaz można było przyjąć, iż organ zwolniony był od związania poglądem prawnym wyrażonym przez Sąd we wspomnianym wyroku .

Zasadę związania oceną prawną wyrażona w orzeczeniu Sądu ustanawiał art. 30 obowiązującej w dacie wydania zaskarżonej decyzji ustawy o Naczelnym Sądzie Administracyjnym. Zasadę te przejął art. 153 P.p.s.a.

Nie wyjaśnienie kwestii istnienia decyzji I instancji stanowiło dostateczną podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji, jako że w przypadku jej nieistnienia decyzja utrzymująca ją w mocy rażąco naruszałaby art. 138 kpa.

Dodatkowo Sąd zauważa, że nawet jeśli decyzja ta istniała, to w aktach brak jakichkolwiek dowodów, iż podjęto ją w związku z reorganizacją jednostki, w której zatrudniony był skarżący, choć we wcześniej wspomnianym wyroku Sąd nakazał wyjaśnienie tej kwestii ( reorganizacji Policyjnej Izby Dziecka). Wprawdzie uzasadnienie decyzji przedstawia procedurę reorganizacji, jednakowoż te twierdzenia nie znajdują żadnego odzwierciedlenia w materiałach dowodowych w aktach sprawy a skarżący nie przyznaje tych faktów , przeciwnie przeczy zmianom w statusie Izby Dziecka i swoim własnym , jako jej Kierownika do roku 1995r.

Postępowanie drugoinstancyjne nie wyjaśniło też kwestii zasadniczej dla merytorycznej oceny zaskarżonej odwołaniem decyzji - czy decyzja ta przenosiła skarżącego na stanowisko równorzędne, czy też na niższe stanowisko służbowe.Są to sytuacje zasadniczo różne, bowiem przeniesienie na niższe stanowisko jest możliwe wyłącznie w przypadkach określonych w art. 38 ustawy o Policji, zaś przeniesienie na stanowisko równorzędne mieści się w uprawnieniach przełożonego i jest pozostawione jego uznaniu. Zauważyć przy tym wypadnie, że z uzasadnienia decyzji pierwszoinstancyjnej wynikałoby, iż przeniesienie skarżącego dotyczyło stanowiska równorzędnego. Także rozmowa, której przeprowadzeniu skarżący zresztą przeczy, a którą dokumentuje protokół z dnia 12 sierpnia 1992r. dotyczy mianowania policjanta na stanowisko równorzędne.

Decyzja drugoinstancyjna nie wskazuje podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia a jej uzasadnienie nie zawiera rozważań w kwestii z jakiego rodzaju przeniesieniem mamy do czynienia i co o tym przesądza, choć powoływanie się na likwidację stanowiska będąca następstwem reorganizacji mogłoby wskazywać, że organ II instancji uznał że kwestionowana odwołaniem decyzja przenosi skarżącego na niższe stanowisko służbowe. Jego stanowisko w tej kwestii nie jednak w żaden sposób zostało uzasadnione.

Przedstawione wyżej naruszenia przepisów postępowania ( art. 7 i 77 §1,8, 10, 11, 107 kpa ), jako mogące mieć istotny wpływ na wynik sprawy uzasadniają eliminację zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.

Nie znalazł natomiast Sąd podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji obu instancji, czego żądał skarżący na rozprawie, bowiem choć naruszenia przepisów postępowania są istotne, to jego wady a w szczególności nie wyjaśnienie wskazanych wyżej wątpliwości, w tym charakteru przeniesienia nie pozwalają na ocenę decyzji pierwszoinstancyjnej, co do meritum.

W postępowaniu ponownym organ w drodze przesłuchania skarżącego ustali szczegółowo zakres jego zarzutów i w razie podtrzymania zarzutu nie istnienia decyzji I instancji dokona oględzin jej oryginału zapewniając skarżącemu prawo do udziału w tej czynności. W dalszej kolejności ustali charakter przeniesienia i towarzyszące temu okoliczności przy zastosowaniu przepisów kpa o dowodach, zapewniając skarżącemu prawo do czynnego udziału w ich przeprowadzeniu i dokumentując właściwie ich przebieg a następnie wyda decyzję odpowiadającą tym ustaleniom i przepisom prawa.

Z przytoczonych wyżej względów, Sąd w oparciu o przepis art. 145 §1 pkt 1 lit. c P.p.s.a uchylił zaskarżoną decyzję.

Na podstawie przepisu art. 200 tej ustawy Sąd zasądził od organu na rzecz skarżącego koszty postępowania obejmujące koszty zastępstwa adwokackiego.