Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt II SA/Po 586/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2017-09-28 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Zagospodarowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.
article: art. 162 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1257
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak Sędziowie Sędzia WSA Barbara Drzazga Asesor WSA Jan Szuma (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Edyta Rurarz - Kwietniewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi M. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 listopada 2016 r. Nr [...] w przedmiocie wygaśnięcia decyzji w sprawie warunków zabudowy oddala skargę


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 listopada 2016 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (zwane dalej "Kolegium"), po rozpoznaniu odwołania M. L., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. (zwanego dalej "Prezydentem") z dnia 9 czerwca 2015 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia wygaśnięcia decyzji Prezydenta z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...], [...] o warunkach zabudowy.

Powyższe rozstrzygnięcia wydano w następujących okolicznościach.

Decyzją z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...], [...] Prezydent – działając na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (na datę decyzji Dz. U. Nr 80, poz. 717, obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1073 – uw. Sądu, dalej "u.p.z.p.") – ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji rozbudowy i nadbudowy istniejącego tarasu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], art. 6, obręb Ł., położonej przy ul. [...] w P. (k. 252 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Uchwałą z dnia 3 września 2013 r., nr [...] Rada Miasta P. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "Grunwald część A" w P. (Dz. Urz. Woj. W.., poz. 5417), obejmujący m.in. teren planowanej inwestycji (k. 367 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia 20 lutego 2014 r., nr [...] Prezydent stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...] powołując się na fakt uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego "Grunwald część A" w P. oraz na art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. Decyzja ta została jednak dnia 25 lipca 2014 r. uchylona przez Kolegium (SKO.GP.4000.242.2014) (k. 353 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Pismem z dnia 28 sierpnia 2014 r. zawiadomiono strony o podjęciu czynności postępowania (k. 365 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Do akt sprawy włączono uchwałę nr [...] z dnia 3 września 2013 r. oraz przygotowano zestawienie parametrów projektowej zabudowy według ustaleń planu w konfrontacji z ustaleniami decyzji z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...] (k. 382 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

W piśmie z dnia 13 października 2014 r. M. L. podkreśliła, że nie zachodzi podstawa do stwierdzenia wygaśnięcia decyzji z dnia 11 stycznia 2012 r., albowiem jej ustalenia są zgodne z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy.

Decyzją z dnia 27 października 2014 r., nr [...] Prezydent ponownie stwierdził wygaśnięcie decyzji z dnia 11 stycznia 2012 r. (k. 393 akt administracyjnych organu pierwszej instancji), jednakże i ta decyzja została na skutek odwołania M. L. uchylona przez Kolegium (decyzja z dnia 30 stycznia 2015 r., nr [...], zob. k. 454 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Pismem z dnia 11 maja 2015 r. Prezydent ponownie zawiadomił strony o podjęciu czynności w postępowaniu (k. 461 akt administracyjnych organu pierwszej instancji).

Decyzją z dnia 9 czerwca 2015 r., nr [...] Prezydent po raz kolejny z urzędu stwierdził wygaśnięcie decyzji własnej z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...]. Wskazał, iż uchwałą z dnia 3 września 2013 r., nr [...] Rada Miasta P. uchwaliła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego "G. część A" w P. obejmujący między innymi teren inwestycji. Zgodnie z ustaleniami planu teren inwestycji leży w obszarze oznaczonym symbolem 3MN, dla którego przewidziana została funkcja mieszkaniowa jednorodzinna. Zdaniem Prezydenta ustalenia zawarte w planie są odmienne od ustaleń wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano między innymi, że zgodnie z § 10 pkt 2 lit. c planu ustala się "zachowanie z możliwością rozbudowy i nadbudowy zgodnie z pkt 1, istniejących budynków wielorodzinnych, istniejących budynków zamieszkania zbiorowego – internatu i domu zakonnego, istniejących budynków o funkcji oświaty [...]", natomiast w § 10 pkt 1 lit. b ustalono "lokalizację zabudowy zgodnie z liniami zabudowy wyznaczonymi na rysunku planu, z dopuszczeniem przekroczenia wyznaczonych linii zabudowy przez takie elementy budynku jak: okapy, gzymsy, balkony, tarasy, wykusze, ganki wejściowe, wiatrołapy, schody i pochylnie zewnętrzne, nie więcej niż o 1,5 m, z uwzględnieniem pkt 2 lit. c". Prezydent opisał następnie szczegółowo parametry budynku wskazując, że według załącznika mapowego planu linię zabudowy przeprowadzono równolegle do frontowej granicy działki z ulicą O.. Przebiega ona wzdłuż ryzalitowego wysunięcia budynku od strony południowo-zachodniej i przecina część ryzalitowego wysunięcia od strony południowo wschodniej (nadbudowanego) w taki sposób, że wysunięcie II kondygnacji naziemnej na słupach znajduje się przed linią obowiązującą (pomiędzy tą linią a ulicą, w strefie wyłączonej z zabudowy). W dalszej części uzasadnienia Prezydent stwierdził, że ustalona w decyzji z dnia 11 stycznia 2012 r. linia zabudowy przebiega w innym miejscu. Inwestycja, dla której ustalono warunki zabudowy wykracza poza wyznaczoną w planie miejscowym linię zabudowy. Dodatkowo plan nie przewiduje wysunięcia przed linię zabudowy kubaturowych części budynku, jaką jest rozbudowany i nadbudowany taras. Organ zauważył wreszcie, że niezgodność pomiędzy decyzją o warunkach zabudowy a planem dotyczy także kwestii dachów. W decyzji dopuszczono obiekt z dachem płaskim, a w myśl ustaleń planu przewidziano dach stromy.

Podsumowując Prezydent stwierdził, że decyzja z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...] jest niezgodna z uchwałą z dnia 3 września 2013 r., nr [...] w zakresie formy rozbudowy, linii zabudowy i rodzaju dachu.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła M. L. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Prezydenta. Zarzuciła naruszenie: art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, że ustalenia planu są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy, a także naruszenie przepisów postępowania poprzez błędnie ustalenie zakresu stron postępowania, brak ustalenia osób będących stronami i doręczenia decyzji tym osobom, a nadto poprzez nieustalenie następców osoby zmarłej. W odwołaniu wniesiono także o zawieszenie postępowania z odwołania M. L., albowiem skarżąca złożyła wniosek o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego do Prezydenta oraz Rady Miasta P..

Postanowieniem z dnia 31 maja 2016 r., nr [...] Kolegium odmówiło zawieszenia postępowania w sprawie z odwołania M. L..

Decyzją z dnia 30 listopada 2016 r., nr [...] Kolegium – działając m.in. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1257 – uw. Sądu, dalej "K.p.a.") – utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wskazało, że w myśl art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepis ten nie ma zastosowania, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.). Stwierdzenie wygaśnięcia decyzji, o których mowa w ust. 1, następuje w trybie art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a. (art. 65 ust. 3 u.p.z.p.).

Kolegium wskazało dalej, że zastosowanie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. warunkowane jest stwierdzeniem odmienności pomiędzy ustaleniami planu miejscowego względem wcześniej wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Bez znaczenia jest "rozmiar" takiej niezgodności jak i okoliczność, czy strona wiedziała bądź też była poinformowana o opracowywaniu planu. W ocenie Kolegium regulacja zawarta w art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. wynika ze szczególnej relacji, jaka zachodzi pomiędzy decyzjami o warunkach zabudowy, a miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Decyzje te są bowiem wydawane w sytuacji braku tego planu. Stąd też ustalenia planu mają pierwszeństwo przed ustaleniami decyzji. Plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, mającym rangę konstytucyjnego źródła prawa. Normy takiego aktu, jako powszechnie obowiązujące, stoją naturalnie wyżej w hierarchii norm od norm indywidualnych, wynikających z decyzji administracyjnych. Organ odwoławczy zaznaczył też, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy nie stwarza jakichkolwiek praw do nieruchomości.

Organ odwoławczy wyjaśnił dodatkowo, że możliwości stwierdzenia wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy została ograniczona czasowo. Może to nastąpić jedynie do dnia wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 65 ust. 2 u.p.z.p.).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt sprawy Kolegium wskazało, że Prezydent prawidłowo przeprowadził postępowanie w przedmiocie oceny identyczności ustaleń zawartych w planie miejscowym i decyzji o warunkach zabudowy. Zaskarżona decyzja wskazuje dokładnie różnice pomiędzy decyzją Prezydenta z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...], [...] a planem miejscowym obszaru "G. część A" w P..

Ustosunkowując się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów Kolegium wskazało, że wszystkie podmioty mające przymiot strony w postępowaniu brały w nim udział. W ocenie organu odwoławczego za strony prawidłowo uznane zostały osoby będące właścicielami czy użytkownikami wieczystymi działek nr 42, 43, 30, [...], [...] i 44, czyli nieruchomości sąsiadujących z terenem działki nr [...], jak i współwłaściciele tej nieruchomości. Nadto w ocenie organu odwoławczego śmierć strony postępowania, na rzecz której nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i ewentualny brak jego następców prawnych, nie stanowi takiego naruszenia prawa, które miałoby wpływ na wynik postępowania.

Końcowo Kolegium zwróciło uwagę, że w sprawie bezsporna jest okoliczność braku ostatecznego pozwolenia na budowę inwestycji polegającej na rozbudowie i nadbudowie istniejącego tarasu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, przewidzianej do realizacji na działce nr [...].

Skargę na decyzję Kolegium złożyła M. L. wnosząc o jej uchylenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. poprzez przyjęcie, iż ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy. Wskazała także na naruszenie przepisów postępowania: błędnie ustalono zakres stron postępowania, albowiem R. U. zamieszkały przy ul. [...] w P. zbył nieruchomość oraz nie dokonano ustaleń co do osób będących stronami postępowania.

W uzasadnieniu skargi M. L. wskazała na § 10 pkt 1 lit. b uchwały nr [...], przy czym uwypukliła, że zawiera on odwołanie do punktu 2 lit. c tej samej jednostki redakcyjnej. Stosownie do tego ostatniego przepisu dopuszczono dla spornej działki "zachowanie z możliwością rozbudowy i nadbudowy zgodnie z pkt 1, istniejących budynków wielorodzinnych, istniejących budynków zamieszkania zbiorowego - internatu i domu zakonnego, istniejących budynków o funkcji oświaty oraz budynków w zabudowie szeregowej innej niż wskazana w pkt 1 lit. a tiret drugie".

Wskazując na powyższe regulacje M. L. doszła do przekonania, że zrealizowana przez nią rozbudowa i nadbudowa istniejącego tarasu jest zgodna z postanowieniami planu miejscowego. Organ nie wykazał jaka obowiązuje linia zabudowy w części graficznej planu uwzględniająca taras (w części graficznej uwzględniono taras podając linię zabudowy i dopuszczono jego rozbudowę i nadbudowę). Nie poparł tego żadną ekspertyzą, ograniczając się do arbitralnego rozstrzygnięcia, że ustalenia planu są inne niż decyzji o warunkach zabudowy.

W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało dotychczasowe stanowisko.

Na skargę M. L. odpowiedziała także uczestniczka postępowania – H. W., reprezentując zarazem swoją siostrę R. G. (k. 54 i 55 akt sądowych). Wniosła ona o "odrzucenie skargi" oraz "utrzymanie w mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W uzasadnieniu odpowiedzi uczestniczek postępowania wskazano, że plan faktycznie dopuścił rozbudowę i nadbudowę istniejących budynków, jednak ich rozbudowa i nadbudowa nie może całkowicie dowolnie przekraczać ustalonej linii zabudowy, a tego dopuściła się skarżąca.

W toku rozprawy w dniu 28 września 2017 r. M. L. podtrzymała skargę. Wyjaśniła, że wystąpiła do Rady Miasta P. o zmianę miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zamierza starać się o legalizację obiektu. Z kolei uczestniczka postępowania H. W. w imieniu własnym i uczestniczki postępowania R. G. wniosła o oddalenie skargi. Zauważyła, że skoro skarżąca podjęła działania w kierunku zmiany planu, to popadła w sprzeczność ze swoim wcześniejszym stanowiskiem, jakoby decyzja o warunkach zabudowy i aktualny plan miejscowy zwierały tożsame postanowienia. H. W. podkreśliła, że oba wymienione akty różnią się ustaleniami dotyczącymi linii zabudowy i geometrii dachu, w szczególności plan nie dopuszcza przekroczenia linii zabudowy. Podsumowała, że nie kwestionuje, iż rozbudowa obiektu jest możliwa, ale nie może to naruszać postanowień dotyczących linii zabudowy (§ 10 pkt 1 planu).

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sąd w całej rozciągłości podziela stanowisko Kolegium wyrażone w zaskarżonej decyzji dnia 30 listopada 2016 r., nr [...]. Przedmiotem postępowania objętego kontrolą jest stwierdzenie wygaśnięcia decyzji Prezydenta o warunkach zabudowy z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...], [...], którą ustalono warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji rozbudowy i nadbudowy istniejącego tarasu w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, przewidzianej do realizacji na działce nr [...], art. 6, obręb Ł., położonej przy ul. [...] w P.. Wygaśnięcie orzeczono na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., który stanowi, że organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy twierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Przepis ten proceduralnie koresponduje z art. 162 § 1 pkt 1 K.p.a., w myśl którego organ administracji publicznej, który wydał decyzję w pierwszej instancji, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli decyzja stwierdzenie wygaśnięcia takiej decyzji nakazuje przepis prawa.

Mając na względzie powyższe osią sporu w sprawie jest określenie, czy ustalenia planu miejscowego "Grunwald część A" w Poznaniu w zakresie obejmującym teren, dla którego wydano decyzję z dnia 11 stycznia 2012 r., zawiera odmienne – aniżeli w tej decyzji – ustalenia.

W ocenie Sądu różnice w ustaleniach pomiędzy treścią planu miejscowego "G. część A" w P. a decyzją z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...] są jednoznacznie czytelne i nie ulega wątpliwości, że zachodziły podstawy do stwierdzenia wygaśnięcia tej ostatniej na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

Wystarczy wskazać, że na mapie stanowiącej załącznik nr 1 do decyzji o warunkach zabudowy (k. 261 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) wyrysowana została linia zabudowy, która przebiega wzdłuż bryły głównej budynku na działce nr [...]. Zarazem część obiektu podlegająca rozbudowie i nadbudowie poddana została odrębnemu reżimowi, który wynika z pkt I ppkt 2 lit. a decyzji (k. 252 akt administracyjnych organu pierwszej instancji). W myśl tego punktu "dopuszczono wysunięcie części budynku przed obowiązującą linię zabudowy na głębokość wysunięcia maksymalnie 5,0 m i szerokość wysunięcia maksymalnie 8,0 m.". Z kolei uchwała z dnia 3 września 2013 r., nr [...] przewiduje dla działki nr [...] linię zabudowy wzdłuż ryzalitowych wysunięć budynku, a więc znacznie bliżej drogi, jednakże zarazem przyjmuje bardziej restrykcyjne reguły, gdy chodzi o jej przekroczenie. Zgodnie z § 10 pkt 1 lit. b planu dopuszcza się wysunięcie przed linię zabudowy takich elementów obiektu, jak okapy, gzymsy, balkony, tarasy, wykusze, ganki wejściowe, wiatrołapy, schody i pochylnie zewnętrzne, nie więcej niż o 1,5 m, z uwzględnieniem pkt 2 lit. c. Z kolei ten ostatni przepis dopuszcza rozbudowę i nadbudowę istniejących obiektów na terenach oznaczonych jako MN. Zawiera jednak obostrzenie, że owe rozbudowa i nadbudowa mogą być przeprowadzone zgodnie z regułami określonymi w § 10 pkt 1. Innymi słowy plan dopuszcza rozbudowę i nadbudowę obiektu na działce [...] zgodnie z linią zabudowy, z dopuszczeniem wysunięcia w odniesieniu do elementów określonych w § 10 pkt 1 lit. b planu.

Mając na uwadze powyższe nie budziło wątpliwości Sądu, że ustalenia planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta P. z dnia 3 września 2013 r., nr [...] w zakresie dotyczącym działki [...] są odmienne od ustaleń decyzji z dnia 11 stycznia 2012 r., nr [...], [...] Dotyczy to chociażby linii zabudowy i dopuszczalnych wysunięć obiektów poza nią w kierunku drogi.

Uzupełniająco Sąd wyjaśnia, że wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. zależy od stwierdzenia odmienności ustaleń pomiędzy planem a decyzją. Odmienność taką bada się w sposób abstrakcyjny. Jest nią na przykład w sposób oczywisty różny przebieg linii zabudowy.

Wbrew rozumowaniu skarżącej przesłanek stosowania art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. nie ocenia się natomiast w relacji do konkretnej, proponowanej inwestycji i poprzez stawianie pytań, czy taka bądź inna zabudowa mogłaby być na podstawie obu tych aktów (decyzji i planu) ewentualnie dopuszczona. Zagadnienie to badane jest w odrębnych postępowaniach.

Jeśli natomiast chodzi o zarzuty M. L. dotyczące udziału w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją innych osób wskazać należy, że są one nieskuteczne. Zarzut dotyczący udziału danej osoby w postępowaniu administracyjnym nie może być skutecznie podnoszony przez inne osoby. Należy przypomnieć, iż art. 147 K.p.a. zd. 2 jednoznacznie stanowi, iż wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. (strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu) następuje tylko na żądanie strony. Skoro wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyny wskazanej w tym przepisie następuje tylko na żądanie strony, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną, to tym samym uchylenie zaskarżonej decyzji przez wojewódzki sąd administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jednolity tego aktu prawnego opublikowano w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369; dalej "P.p.s.a.") z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. jest możliwe jedynie wówczas, gdy na zarzut taki powołuje się ta strona, która bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny uchylić decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b P.p.s.a., jeśli na naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego z przyczyny, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., powołuje się strona, która brała udział w tym postępowaniu. Zatem uprawnienie do podniesienia zarzutu naruszenia art. 28 w zw. z art. 10 § 1 i art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. nie przysługuje skarżącej, bowiem – jak już wyżej wskazano – na przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. może powoływać się wyłącznie strona, której ta przesłanka dotyczy – art. 147 K.p.a. (powyższe stanowisko konsekwentnie prezentowane jest w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zob. chociażby: wyrok z dnia 11 września 2011 r. sygn. akt II OSK 913/11, wyrok z dnia 7 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 451/08, orzeczenia.nsa.gov.pl).

Mając to wszystko na uwadze Sąd – działając na podstawie art. 151 P.p.s.a. – oddalił skargę jako niezasadną.