Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 881/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2015-12-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 35 ust. 1, art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 4
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art.6, art.7, art. 8, art. 77 par. 1, art.107 par. 3
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: par. 8 ust. 1 pkt 4, par. 4 ust. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2012 poz 462
law: Rozporządzenie Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy  projektu budowlanego
article: art. 11 ust. 1 i ust. 4
journal: Dz.U. 2004 nr 121 poz 1266
law: Ustawa z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych - tekst jedn.
article: art.86, art. 71 ust.1
journal: Dz.U. 2008 nr 199 poz 1227
law: Ustawa z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz  o ocenach oddziaływania na środowisko

SENTENCJA

Dnia 16 grudnia 2015 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zygmunt Zgierski Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Rosińska Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Magdalena Rząsa po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 09 grudnia 2015 roku sprawy ze skargi D. C. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] nr [...] znak: [...]; 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego D. C. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. LS


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją nr [...] z dnia [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, ze zm. ), po rozpatrzeniu odwołań: B. B., Z.R., D. C., Z.C., W.B., A.B., L.B., M.B., E.B., Z.C., J.S., L. S., A.P., M. C. oraz M.W. od decyzji Starosty [...] Nr [...] z [...], znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej w miejscowości K., obr. 13, gm.L., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Z akt sprawy wynika, że w dniu 29 września 2014r. K.H. złożył wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy do 1500 kW, złącza kablowo-pomiarowego, zjazdu z wewnętrznej drogi gminnej - dz. nr ewid. 85, drogi dojazdowej oraz placu manewrowego, na terenie działki o nr ewid. 71 w miejscowości K., [...], gm. L.

Decyzją [...] z [...] Wojewoda [...] uchylił decyzję Starosty [...] Nr [...] z [...]. o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na powyższą budowę i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji w celu wyeliminowania błędów w postępowaniu przed I instancją.

Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Starosta [...] decyzją Nr [...] z [...]., znak: [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej o mocy do 1500 kW, złącza kablowo-pomiarowego, zjazdu z wewnętrznej drogi gminnej - dz. nr ewid. 85, drogi dojazdowej oraz placu manewrowego, na terenie działki o nr ewid. 71 w miejscowości K., obr. 13, gm.L..

Jednobrzmiące odwołania od powyższej decyzji w ustawowym terminie wnieśli: B.B., Z. R., D. C., Z.C., W.B., A.B., L. B., M.B., E.B., Z. C., J.S., L. S., A. P. M.C. oraz M.W., właściciele działek znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji.

Strony zakwestionowały zasadność wydanej decyzji zarzucając jej, iż wydana została z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego - art. 7, 77 ,107 i art. 6 Kpa, poprzez niedostateczną analizę i wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie wpływu inwestycji na środowisko oraz zarzucając organowi, iż nie wziął pod uwagę niezakończonego postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, bowiem przed Naczelnym Sądem Administracyjnym toczy się postępowanie ze skargi kasacyjnej D. C. od wyroku WSA w Łodzi oddalającego skargę na decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla spornej inwestycji.

Wspomnianą na wstępie decyzją Wojewoda [...] utrzymał w mocy zakwestionowaną decyzję organu I instancji.

Po analizie akt sprawy organ odwoławczy pismem z 8 lipca 2015r. wezwał inwestora na podstawie art. 50 Kpa do przedłożenia projektu budowlanego spójnego ze złożonym wnioskiem. Po uzupełnieniu przez inwestora dokumentacji zgodnie z wezwaniem, organ odwoławczy pismem z 10 lipca 2015r. zawiadomił na podstawie art. 10 Kpa strony postępowania o możliwości zapoznania się z kompletną dokumentacją. Z prawa tego nie skorzystała żadna ze stron.

W niniejszej sprawie organ odwoławczy stwierdził, iż inwestor do uzupełnionego wniosku złożonego 20 marca 2015r. o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia budowę w przedmiotowym zakresie dołączył:

- projekt budowlany w czterech egzemplarzach, opracowany przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa wart. 12 ust. 7, i według złożonych przez projektantów oświadczeń, wykonany zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, zawiera stosowne opinie i uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia,

- oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, zgodnie z wymogiem art. 33 ust. 2 pkt 2 ustawy Prawo budowlane,

- ostateczną decyzję Wójta Gminy L. Nr [...] z [...], znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia.

- decyzję Wójta Gminy L. Nr [...][...], znak: [...]ustalającą warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.

Zdaniem Wojewody z powyższej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wynika, iż przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia nie należy przeprowadzać oceny oddziaływania na środowisko w ramach postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, ani też postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko. Ponadto z charakterystyki przedmiotowego przedsięwzięcia, stanowiącej załącznik do powyższej decyzji w ocenie organu wynika, iż w bezpośrednim sąsiedztwie projektowanej inwestycji brak zabudowy, a najbliższa zabudowa znajduje się w odległości powyżej 720m od elektrowni, w związku z tym nie przewiduje się przekroczenia dopuszczalnych poziomów hałasu na terenie zabudowy mieszkalnej. W decyzji tej w punkcie II. l określono ponadto, iż inwestor jest zobowiązany do wykonania analizy akustycznej każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji, w tym zmian w wyposażeniu instalacji elektrowni wiatrowej, o ile zmiany te mogłyby mieć wpływ na zmianę wartości klimatu akustycznego wokół przedsięwzięcia - emisji hałasu.

Wojewoda ocenił, że załączony projekt zagospodarowania terenu sporządzony został na kopii aktualnej mapy zasadniczej mogącej służyć do celów projektowych, a także spełnia wymogi i ustalenia ww. decyzji o warunkach zabudowy i ostatecznej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedmiotowej inwestycji. Także załączony do wniosku o udzielenie pozwolenia na realizację przedmiotowej inwestycji projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane uzgodnienia oraz informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b ustawy Prawo budowlane i został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane oraz legitymujące się aktualnymi na dzień jego opracowania zaświadczeniami, o których mowa w art. 12 ust. 7 Prawa budowlanego.

Z uwagi na fakt, iż działki stron składających odwołanie, jak i działki inwestycyjne znajdują się na obszarze terenów rolniczych (grunty orne i pastwiska), w ocenie organu realizacja przedmiotowej inwestycji nie utrudni możliwości korzystania z użytkowanych działek składających odwołanie zgodnie z ich przeznaczeniem.

Wobec powyższego stwierdzono, iż inwestor spełnił przesłanki zawarte w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a tym samym, zgodnie z art. 35 ust. 4 tej ustawy, organ nie mógł odmówić inwestorowi wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.

Powyższą decyzję zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi D. C., który wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych.

Powyższej decyzji skarżący zarzucił rażące naruszenie przepisów, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to:

- art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez wydania decyzji w sytuacji niespełnienia wymagań określonych w art. 34 ust.1 tej ustawy;

- art. 7 k. p. a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k. p. a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy oraz niedostateczne zebranie i analizę materiału dowodowego w zakresie rozmiarów planowanej inwestycji i jej wpływu na otaczające środowisko i w konsekwencji naruszenie zasady prawdy obiektywnej w przedmiotowym postępowaniu administracyjnym;

- art. 6 k. p. a. - poprzez dowolną analizę stanu faktycznego i prawnego sprawy, co skutkowało naruszeniem zasady praworządności.

Skarżący wskazał, że decyzja nr [...]o warunkach zabudowy z dnia [...] wydana przez Wójta Gminy L. została zaskarżona skargą kasacyjną w dniu 31 lipca 2014 roku i postępowanie w tej sprawie nie zostało zakończone. Nadto, zdaniem strony, organ ocenił materiał dowodowy w sposób dowolny. W ocenie skarżącego planowana inwestycja wpłynie istotnie na środowisko i ludzi zamieszkujących w sąsiedztwie inwestycji a przede wszystkim na ich zdrowie i warunki życiowe. Biorąc pod uwagę rozmiary planowanej budowli (ramiona wiatraków 77 m, wysokość 128,5 m oraz budynek stacji transformatorowej) będzie ona w sposób zasadniczy rzutować na ład przestrzenny okolicy oraz ograniczy dotychczasowe użytkowanie z nieruchomości sąsiadujących. Inwestycja ta zmniejszy także wartość nieruchomości sąsiednich i spowoduje ich niekorzystną (nieatrakcyjną) lokalizację przez negatywne sąsiedztwo. Ponadto zostanie także ograniczona użyteczność tych gruntów i możliwość pełnego ich wykorzystania przez właścicieli chociażby w celu zagospodarowania działki jako siedliskowej. Wykonanie takiego prawa będzie wykluczone wskutek umiejscowienia inwestycji na planowanym terenie. Będzie ona stanowić uciążliwość dla mieszkańców ze względu na jej rozmiary i emitowany hałas.

W odpowiedzi na skargę Wojewoda podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługiwała na uwzględnienie, chociaż nie wszystkie jej zarzuty były zasadne.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1647) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem, czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) pozostaje zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego, określającymi prawa i obowiązki stron oraz normami proceduralnymi, normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej.

W toku kontroli sądowoadministracyjnej, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.; dalej w uzasadnieniu przywoływana jako: P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Nadto, mając na względzie regulację art. 135 P.p.s.a. sąd administracyjny stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.

Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla je w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.).

Podstawę prawną w rozpoznawanej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 roku – Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 roku poz. 1409 ze zm.).

Stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego).

W niniejszej sprawie Wojewoda [...] dostrzegł, iż przedłożony projekt budowlany nie spełnia wymogów i dnia 8 lipca 2015r. wezwał inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu. Owo wezwanie przybrało formę zwykłego pisma, w którym przedstawiono wątpliwości co do kompletności projektu budowlanego i powiadomiono o przewidywanym terminie załatwienia sprawy. Zauważyć zatem należy, iż wbrew jasno sformułowanemu przepisowi art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego, pismo to nie zawierało terminu do wykonania wezwania ani pouczenia o rygorze jego niewykonania, ale także nie przybrało formy postanowienia.

W wyniku dokonania poprawek i uzupełnień w projekcie budowlanym Wojewoda utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, którą – nota bene – zatwierdzono projekt w pierwotnym kształcie. W istocie powyższe jest poważnym naruszeniem prawa jakiego dopuścił się w kontrolowanym postępowaniu Wojewoda. Należy bowiem dostrzec, że na taki zarzut naraża się organ odwoławczy, który nie usuwa naruszeń prawa popełnionych przez organ I instancji i utrzymuje w mocy bez zmian naruszającą prawo decyzję tego organu, lecz również organ II instancji, który dostrzega naruszenia prawa popełnione przez organ I instancji i podejmuje próbę ich usunięcia, a pomimo tego utrzymuje w mocy decyzję pierwszoinstancyjną w pierwotnym kształcie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 25 lipca 1986 r., II SA 1829/85, Lex nr 9885). Swym rozstrzygnięciem Wojewoda wprowadził do obrotu prawnego nie tylko projekt budowlany w nowej wersji, lecz również wątpliwości, która z wersji projektu – zatwierdzona decyzją Starosty czy decyzją Wojewody – jest tą ostateczną, legalną, podlegającą realizacji. Takie postępowanie organu administracji narusza wyżej przywołane przepisy prawa materialnego (wszak utrzymano w mocy decyzję Starosty zatwierdzającą niekompletną dokumentację, co stanowi obrazę art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego), lecz także zasady ogólne postępowania administracyjnego - art. 6 k.p.a. i art. 8 k.p.a. Zgodnie z art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. Oznacza to, że również przy kontroli i ocenie projektów budowlanych organy zobowiązane są do stosowania obowiązujących w tym względzie przepisów. Zgodnie z art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zasada ta nie może być rozumiana jedynie jako postulat określonego zachowania, lecz stanowi ona obowiązującą normę prawa, z której wynikają konkretne dyrektywy wiążące organy administracji publicznej w toku podejmowanych przez nie czynności procesowych.

Przechodząc zaś do oceny samego projektu budowlanego, zauważyć należy, że Wojewoda nie dostrzegł, iż – nawet po poprawkach – nadal nie spełnia on wymagań Prawa budowlanego. Otóż na mapie dla celów projektowych pt. "projekt zagospodarowania terenu" rysunek A-01a długość drogi dojazdowej oznaczono jako L=86 m, szerokość 5m (czyli powierzchnia 430 m²), a ponadto wskazano tamże plac manewrowy o szerokości 8,68 m i nieustalonej powierzchni (brak danych dot. długości). Tymczasem w objaśnieniach do tej mapy powierzchnię drogi dojazdowej i placu manewrowego określono łącznie jako 299,64 m². Dodatkowo ręcznie naniesiono adnotację, iż złącze kablowo-pomiarowo planowane jest na bloczkach betonowych na utwardzonym terenie. Z kolei na mapie A-01 pt "uzgodnienie lokalizacji zjazdu" nadal widnieje tymczasowy plac manewrowy o powierzchni utwardzonej określonej na poziomie 338 m². Ponadto na karcie 39 projektu w opisie do projektu zagospodarowania pojawiła się informacja, iż teren nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Organ zatem nie wyjaśnił rozbieżności w projekcie, co ma o tyle istotne znaczenie w sprawie, iż inwestor uzyskał decyzję Starosty [...] z dnia [...] zezwalającą na wyłączenie z produkcji rolnej określonej powierzchni 410m² gruntów rolnych klasy RIVa na działce nr 71. Przypomnieć tu wypada, iż zgodnie z § 8 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462) projekt zagospodarowania terenu powinien zawierać w szczególności zestawienie powierzchni poszczególnych części zagospodarowania działki budowlanej lub terenu, jak: powierzchnia zabudowy projektowanych i istniejących obiektów budowlanych, powierzchnie dróg, parkingów, placów i chodników, powierzchnia zieleni lub powierzchnia biologicznie czynna oraz innych części terenu, niezbędnych do sprawdzenia zgodności z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku jego braku z decyzją o warunkach zabudowy albo decyzją o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Stosownie do art. 11 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2015r. poz. 909) wyłączenie z produkcji użytków rolnych co do zasady może nastąpić po wydaniu decyzji zezwalających na takie wyłączenie, zaś wydanie takiej decyzji następuje przed uzyskaniem pozwolenia na budowę. Zatem rzeczą organu architektoniczno-budowlanego jest skontrolować rzeczywiste zamierzenie inwestora oraz zbadać dokładnie czy przedłożony projekt nie narusza postanowień decyzji o wyłączeniu gruntów z produkcji rolnej. W niniejszej sprawie organy nie sprostały temu wyzwaniu.

Następnie Sąd zauważa, że w projekcie znajduje się mapa pt. "projekt zagospodarowania terenu – do uzgodnienia" z rysunkiem nr A-01, który został przekreślony, z adnotacją "anulowano". Zgodnie z § 4 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012 r. poz. 462) wymaga, aby na rysunkach zawarto datę i podpis. Tymczasem nie wiadomo kto i kiedy dokonał adnotacji "anulowano" na w/w rysunku. Ta wątpliwość jest tym istotniejsza, iż wspomniany rysunek nie wydaje się różnić od rysunku na mapie A-01 pt "uzgodnienie lokalizacji zjazdu", którego jednak nie anulowano.

Reasumując tę część rozważań należy się zgodzić ze skarżącym, iż organy naruszyły art. 35 ust. 4 Prawa budowlanego poprzez wydanie decyzji w sytuacji niespełnienia wymagań określonych w art. 35 ust.1 i 3 tej ustawy, lecz przede wszystkim organy obu instancji naruszyły art. 7 k.p.a. oraz art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego w zakresie rozmiarów planowanej inwestycji. Poważne rozbieżności pomiędzy projektem budowlanym a decyzją zezwalającą na wyłączenie gruntów rolnych z produkcji rolnej prowadzi do wniosku, że sprawa przez organy administracji publicznej nie została należycie wyjaśniona i rozważona, co niewątpliwie stanowi naruszenie art. 7 i 77 § 1 k.p.a.

Również zasadny okazał się zarzut skargi, iż Wojewoda nie pochylił się nad kwestią zagrożenia dla środowiska naturalnego ze strony spornej inwestycji. Przypomnieć bowiem należy, że stosownie do art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku, jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199,poz. 1227). Jak wynika z kolei z art. 86 w związku z art. 71 ust. 1 tej ostatniej ustawy decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Oznacza to, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia ma charakter sui generis "rozstrzygnięcia wstępnego" względem przyszłego zezwolenia na realizacje konkretnego przedsięwzięcia i pełni względem niego w istocie funkcję prejudycjalną, zaś określone w tej decyzji warunki realizacji przedsięwzięcia nie mogą być zatem na dalszych etapach procesu inwestycyjnego modyfikowane. Rolą organu administracji architektoniczno-budowlanej jest natomiast jedynie sprawdzenie zgodności projektu z warunkami określonymi w tym rozstrzygnięciu (tak: wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2014r., sygn. akt II OSK 1578/13). Skoro – jak wykazano powyżej - istnieje niepodważalne iunctum pomiędzy decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia a decyzją o pozwoleniu na budowę, to modyfikacja projektu budowlanego ma bezpośredni wpływ na kwestię wymagań dotyczących ochrony środowiska, określonych w decyzji środowiskowej w rozumieniu art. 88 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku.... Jeżeli więc w rozpatrywanej sprawie doszło do ewidentnych zmian pierwotnego projektu budowlanego, to w konsekwencji musiały one znaleźć odzwierciedlenie w rozważaniach organu architektoniczno-budowlanego odnośnie ich zgodności z uzyskanym już przez inwestora rozstrzygnięciem o środowiskowych uwarunkowaniach.

Natomiast niezasadny okazał się zarzut skarżącego odnoszący się do toczącego się jeszcze postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w sprawie legalności decyzji ustalającej warunki zabudowy dla spornej inwestycji. Wyjaśnić tu warto, że art. 35 Prawa budowlanego nie wymaga, aby decyzje tam wymienione (decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu lub decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach) były prawomocne, wystarczy, aby były ostateczne ( tak: wyrok NSA z dnia 10 marca 2015r. sygn. akt II OSK 353/14; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 30 kwietnia 2013r. sygn. akt II SA/Ol 63/13, orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zatem w niniejszej sprawie organ nie był zobowiązany zawieszać postępowania i oczekiwać na rozstrzygnięcie przez Naczelny Sąd Administracyjny postępowania w sprawie warunków zabudowy.

Prowadząc ponownie postępowanie organ przeprowadzi analizę zgodności przedstawionego projektu budowlanego z art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, a w szczególności z treścią decyzji zezwalającej na wyłączenie określonej powierzchni gruntów rolnych z redukcji rolnej. Ponadto organ przeprowadzi analizę czy zmieniony projekt budowlany będzie nadal odpowiadał wymogom nakreślonym przez decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację spornej inwestycji. W tym celu organ wezwie inwestora do usunięcia nieprawidłowości projektu budowlanego stosując tryb przewidziany w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego z zastosowaniem terminu i rygoru tamże wskazanego.

Z tych wszystkich powodów sąd zobligowany był uchylić zaskarżoną decyzję Wojewody [...] oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.

O powyższym sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie drugim sentencji wyroku w trybie art. 200 p.p.s.a

IB