Wyrok WSA w Gdańsku, sygn. akt II SA/Gd 1726/03
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Data orzeczenia: 2005-06-22 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję II i I instancji

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Kostka, Sędziowie Sędzia WSA Jolanta Górska,, Asesor WSA Krzysztof Retyk (spr.), Protokolant Małgorzata Kuba, po rozpoznaniu w dniu 22 czerwca 2005r. na rozprawie sprawy ze skargi K. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 listopada 2003r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta z dnia 5 lipca 2005 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącej K. K. kwotę 10 (dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, 3. określa, iż wyżej wymienione decyzje nie mogą być wykonane.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 14 sierpnia 2001r. nr [...] Prezydent Miasta, na wniosek z dnia 30 maja 2001 r. K. M., ustalił warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie jednego kortu deblowego i dwóch kortów do gier singlowych z możliwością przykrycia halą namiotową lub pneumatyczną na działce nr [...] przy ul. [...] w G. wraz z zapleczem magazynowo - socjalnym i przyłączami.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż inwestycja nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja powyższa stała się ostateczna.

Postanowieniem z dnia 16 maja 2002r., na wniosek E. J., Prezydent Miasta wznowił postępowanie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W wyniku wznowienia postępowania organ wydał decyzję, w której orzekł o wydaniu decyzji z dnia 14 sierpnia 2001r. z naruszeniem prawa, ponieważ strona postępowania –E. J. nie brała w nim udziału, jednocześnie odmówił uchylenia decyzji z tej przyczyny, że mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła E. J. podnosząc, iż w trakcie postępowania administracyjnego pominięto jej wniosek dotyczący przeprowadzenia badań w sprawie oddziaływania hałasu na jej posesję i ewentualnego zaprojektowania barier zabezpieczających.

Odwołanie od powyższej decyzji złożyła również K. K. sprzeciwiając się merytorycznemu orzeczeniu decyzji.

Samorządowe kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 5 listopada 2003 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy.

W uzasadnieniu organ wskazał, iż stosownie do art. 43 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. Nr 15 poz.139 z 1999 r. ze zm) nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa i ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Natomiast zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obwiązującego w dacie wydania decyzji z dnia 14 sierpnia 2001r. teren, dla którego ustalono warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczony był symbolem K14 MW, MN i przeznaczony był na ogólny cel jako projektowanej strukturalnej jednostki mieszkaniowej "Źródło Marii" dla liczby mieszkańców w perspektywie około 5000. Organ wskazał, iż w dacie orzekania obowiązywał plan zagospodarowania przestrzennego dzielnicy [...], zatwierdzony Uchwałą Nr [...] Rady Miasta z dnia 26 czerwca 2002r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części dzielnicy [...] w G., zgodnie z którymi teren, dla którego ustalono powyższe warunki zabudowy i zagospodarowania terenu oznaczony jest symbolem B 19 UP i jest przeznaczony jako teren usług publicznych - szkoła podstawowa z możliwością wykorzystania dodatkowo na inne cele usługowe nie kolidujące z działalnością szkoły.

Zdaniem organu poprzednio obowiązujący miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego zawierał ustalenia ogólne dotyczące przeznaczenia przedmiotowego terenu jako terenu strukturalnej jednostki mieszkaniowej. Wśród zabudowy mieszkaniowej dzielnicy, zdaniem organu, znajduje miejsce lokalizacja również obiektów usługowych, oświatowych czy lecznictwa, bo bez takich obiektów prawidłowe funkcjonowanie dzielnicy byłoby niemożliwe.

Natomiast, zdaniem organu, aktualnie obowiązujący plan konkretyzuje przeznaczenie terenu i ustala je jako teren usług publicznych - szkoła podstawowa z możliwością wykorzystania dodatkowo na cele inne nie kolidujące z działalnością szkoły .Organ uznał, iż korty tenisowe są inwestycją, która z pewnością nie będzie kolidowała z działalnością szkoły, wręcz przeciwnie będzie przydatna dla jej uczniów.

Z tych też względów organ uznał, iż planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wobec czego organ nie mógł odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Organ administracji publicznej odnosząc się do zarzutów podniesionych w obu odwołaniach wskazał, iż przedmiotowa inwestycja nie należy do inwestycji mogących pogorszyć stan środowiska, wobec czego inwestor nie miał obowiązku sporządzenia oceny jej oddziaływania na środowisko. Jego zdaniem zagrożenie hałasem również nie istnieje, tym bardziej, jeżeli korty będą przekryte będą halą namiotową, a w przypadku, gdyby korzystanie z kortów wiązało się z nadmiernym hałasem, możliwe będzie dokonanie pomiaru hałasu w trakcie zajęć tam odbywających się.

W odniesieniu do zarzutu dotyczącego treści orzeczenia zaskarżonej decyzji organ wyjaśnił, że przepisy k.p.a. obwiązujące w przedmiocie wznowienia postępowania zobowiązują organy administracji publicznej do wznowienia postępowania w przypadkach określonych w art.145 § 1 k.p.a., jednakże nie zawsze decyzja badana w wyniku wznowienia postępowania podlega uchyleniu, co też jest zgodne z przepisami art. 151 § 2 k.p.a. Jeżeli bowiem organ prowadzący postępowanie wznowieniowe ustali, że decyzja wydana została z naruszeniem prawa, ale to naruszenie nie wpływa na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy, wydaje decyzję, w której stwierdza wydanie badanej decyzji z naruszeniem prawa, jednak nie uchyla jej ponieważ w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art.146 § 2 k.p.a).

Decyzję powyższą skierowano do: E. J., ul. [...] G., K. K., ul. [...],G., J. K., ul. [...], G., K. M. ul. [...] G., J., S. i W. J., ul. [...] G., B. i Z. J., ul. [...] G., I. K., R. K. ul. [...] G., J. G. ul. [...]G., M. G. ul. [...] G., A Spółki Akcyjnej ul. [...], G., Dyrektora Szkoły Podstawowej [...]G. Prezydenta Miasta .

Na powyższą decyzję skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego złożyła

K. K. wnosząc o jej uchylenie.

W uzasadnieniu skargi skarżąca wywiodła, iż w trakcie postępowania administracyjnego nie przeprowadzano badań w sprawie oddziaływania hałasu na szkołę publiczną i domy mieszkalne.

W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie będąc związany granicami skargi, zważył co następuje:

Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2).

Skarga jest zasadna jednakże z innych względów niż te, na które wskazuje skarżąca. Sąd stwierdza, iż zaskarżona decyzja nie została doręczona wszystkim stronom postępowania w sprawie wznowienia postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu obejmującego inwestycję polegającą na budowie jednego kortu deblowego i dwóch kortów do gier singlowych z możliwością przekrycia halą namiotową lub pneumatyczną na działce nr [...] przy ul. [...] w G. wraz z zapleczem magazynowo - socjalnym wraz z przyłączami. W aktach sprawy znajduje się odpis zbiorczy z ewidencji gruntów, z którego wynika, iż stroną postępowania jest również I. K. – Sz. oraz P. K. właściciele po 1/3 działki nr [...] przy ul. [...] i R. W. właścicielka w ½ działki nr [...] przy ul. [...] w G.. Sąd stwierdził, iż zaskarżona decyzja nie została doręczona powyższym osobom. A zatem Sąd stwierdza, że istnieją podstawy do uwzględnienia skargi na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., który stanowi, że decyzja podlega uchyleniu, jeżeli Sąd stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zgodnie zaś z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. podstawa wznowienia postępowania administracyjnego zachodzi, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.

Uwzględniając skargę ze wskazanego wyżej powodu należy wyjaśnić na potrzeby dalszego postępowania przed organem administracji publicznej, że organy przy ponownym rozpoznaniu sprawy muszą uwzględnić wszystkich właścicieli sąsiednich nieruchomości wymienionych w ewidencji gruntów.

Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącej dotyczącej braku przeprowadzenia badań dotyczących wielkości hałasu przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy lub wpisaniem tego rodzaju obowiązku do decyzji, to zdaniem Sądu tego rodzaju obwarowania powinny się znaleźć się w decyzji o pozwoleniu na budowę albowiem zabezpieczenie przed hałasem jest jednym z istotnych elementów poszanowania uzasadnionych interesów osób trzecich występujących w obszarze oddziaływania kortów tenisowych (art. 5 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane).

Mając powyższe na względzie Sąd uwzględnił skargę na podstawie art. 145 § 1pkt 1) ppkt b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z póź. zm.) w związku z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1271, z póź. zm.).

Sąd na podstawie art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 cytowanej ustawy.