Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1946/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-12-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne: Drogi publiczne
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 10, art. 189e, art. 189f § 1 pkt 1, art. 107 § 1, art. 107 § 3
journal: Dz.U. 2018 poz 2096
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
article: art. 13 ust. 1 pkt 3, art. 13ha ust. 1, art. 13ha ust. 2, art. 13i ust. 3, art. 13 hc ust. 1, art. 13k ust. 1 pkt 1-3, art. 13l ust. 1, art. 16l ust. 1, art. 13 ust. 3a
journal: Dz.U. 2018 poz 2068
law: Ustawa z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych - tekst jedn.
article: art. 2 pkt 33
journal: Dz.U. 2018 poz 1990
law: Ustawa z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Sałek (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Danuta Szydłowska Protokolant spec. Marcin Just po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej też jako "organ" lub "GITD") pismem z dnia 12 czerwca 2019 r. zawiadomił M. P. (dalej też jako "skarżący" lub "strona") o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w przedmiocie oceny, czy doszło do obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej w dniu 9 lutego 2019 roku w trakcie przejazdu pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] poruszającego się wraz z przyczepą o numerze rejestracyjnym [...] zarejestrowanego przez:

1. urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...], o godzinie 10:13:26, na odcinku drogi krajowej nr [...][...] (granica państwowa) - węzeł [...],

2. urządzenie kontrolne o numerze identyfikacyjnym [...], o godzinie 10:55:59, na odcinku drogi krajowej nr [...][...] (granica państwowa) - węzeł [...].

Zawiadomienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 czerwca 2019 rok.

Następnie decyzją z dnia [...] lipca 2019 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości tysiąca pięciuset złotych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2068 z późn. zm., dalej też jako "udp".). Organ podkreślił, że zespół pojazdów, którego dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony, poruszał się w dniu 9 lutego 2019 r. po płatnym odcinku drogi krajowej. GITD zaznaczył, że na podstawie danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców ustalono, iż dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów wynosiła 4305 kg, w tym pojazdu samochodowego - 2905 kg, zaś przyczepy - 1400 kg. Z kolei z informacji pochodzących z systemu elektronicznego poboru opłat jednoznacznie wynika, iż za kontrolowany przejazd nie została uiszczona opłata elektroniczna, ponieważ użytkownik nie posiadał podpisanej umowy z operatorem systemu. W chwili dokonania naruszenia nie istniała możliwość realizacji obowiązku określonego w art. 13 ust. 1 pkt 3 udp poza krajowym systemem elektronicznego poboru opłat, a więc bez wykorzystania urządzenia pokładowego viaBox. Tym samym doszło do naruszenia obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. W ocenie organu prawidłowo ustalono także stronę postępowania. Z danych zgromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców oraz informacji przekazanych przez [...] Sp. z o. o. wynika, zdaniem organu, że posiadaczem ww. pojazdu samochodowego w dniu odnotowania naruszenia był skarżący.

Organ zaznaczył także, że decyzje w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku uiszczania opłat elektronicznych mają charakter decyzji związanych. Organ rozstrzygając sprawę nie ma zatem możliwości wydania decyzji o innej treści niż ta, którą przewidują przepisy prawa, o ile zaistniał określony w tych przepisach stan faktyczny. Organ nie znalazł również przesłanek do zastosowania przepisów art. 189e i art. 189f § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm. — zwanej dalej "k.p.a.").

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący zarzucił organowi brak dokonania wszystkich niezbędnych czynności do wyjaśnienia sprawy i dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych. Podkreślił, że w dacie naruszenia, nie był posiadaczem pojazdu, gdyż był nim pan M. B., co skarżący wykazał, dołączając odpowiednie dokumenty oraz oświadczenia. Dlatego też, zdaniem skarżącego, organ błędnie ustalił stronę zobowiązaną do zapłaty kary pieniężnej, skoro w niniejszej sprawie doszło do skutecznego przeniesienia posiadania przedmiotowego pojazdu. Zgodnie z kolei z treścią art. 13 k ustawy o drogach publicznych, w takiej sytuacji zobowiązana do uiszczenia opłaty winna być osoba faktycznie użytkująca pojazd, w czasie stwierdzonego naruszenia.

W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji.

W złożonej na rozprawie w dniu 30 grudnia 2019 roku replice na odpowiedź na skargę skarżący zarzucił organowi, że oświadczenie pana M. B. (załączone do repliki), zostało przez niego złożone w innych postępowaniach toczących się z jego udziałem przed GITD a pomimo tego organ nie zobowiązał skarżącego do przedstawienia wspomnianego oświadczenia w tej konkretnej sprawie. Tymczasem to organ był zobowiązany do przeprowadzenia odpowiednich dowodów celem wyjaśnienia sprawy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2018, poz. 2107 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2018 r., poz. 1392, dalej zwana: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował zadość regułom postępowania administracyjnego przewidzianym w art. 6, 7, 8, 77 § 1 i 80 k.p.a., a uzasadnienie zaskarżonej decyzji odpowiada kryteriom art. 107 § 3 k.p.a.

Na skarżącego została nałożona przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości tysiąca pięciuset złotych za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 3 udp korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za przejazdy po drogach krajowych pojazdów samochodowych, w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, za które uważa się także zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego oraz przyczepy lub naczepy, o dopuszczalnej masie całkowitej (dmc) powyżej 3,5 tony, w tym autobusów niezależnie od ich dopuszczalnej masy całkowitej.

W myśl art. 13ha ust. 1 udp opłata, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, zwana dalej "opłatą elektroniczną", jest pobierana za przejazd po drogach krajowych lub ich odcinkach, określonych w przepisach wydanych na podstawie ust. 6. Wysokość tej opłaty ustala się jako iloczyn liczby kilometrów przejazdu i stawki tej opłaty za kilometr dla danej kategorii pojazdu (art. 13 ha ust. 2 udp). Co do zasady uiszczenie opłaty elektronicznej następuje w systemie elektronicznego poboru opłat, zgodnie z art. 13i (art. 13hc ust. 1 udp). Zasadą jest również, że pobranie tej opłaty następuje poprzez urządzenie instalowane w tym celu w pojeździe samochodowym. Obowiązek oferowania takiego urządzenia (na potrzeby pobierania opłat) spoczywa na podmiotach pobierających opłaty z wykorzystaniem systemów elektronicznego poboru, zgodnie z art. 13i ust. 3 udp.

Kierujący pojazdem samochodowym wyposażonym w urządzenie na potrzeby pobierania opłat elektronicznych, z mocy art. 13i ust. 4a ustawy udp, obowiązany jest do wprowadzenia do urządzenia prawidłowych danych o kategorii pojazdu, o której mowa w art. 13ha ust. 3 udp (odpowiednia kategoria pojazdu).

Zasady wnoszenia opłat elektronicznych oraz ich rozliczania reguluje wydane na podstawie art. 40a ust. 5 udp rozporządzenie Ministra Infrastruktury i Rozwoju z 27 sierpnia 2015 r. w sprawie wnoszenia i rozliczania opłat elektronicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 1406).

Stosownie do treści art. 13k ust. 1 udp za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości: 500 zł - w przypadku zespołu pojazdów o łącznej dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 3,5 tony złożonego z samochodu osobowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony oraz przyczepy (pkt 1), 1500 zł - w pozostałych przypadkach (pkt 2).

W myśl art. 13l ust. 1 udp do kontroli prawidłowości uiszczenia opłaty elektronicznej, w tym kontroli używanego w pojeździe urządzenia, o którym mowa w art. 13i ust. 3, jeżeli jest ono wymagane, oraz urządzenia, o którym mowa w art. 16l ust. 1, a także nałożenia i pobierania kar pieniężnych, o których mowa w art. 13k, jest uprawniony Główny Inspektor Transportu Drogowego.

Bezsporne w niniejszej sprawie jest, że dopuszczalna masa całkowita (dmc) skontrolowanego zespołu pojazdów, składającego się z samochodu ciężarowego oraz przyczepy przekraczała 3,5 t. Zespół pojazdów nie podlegał też zwolnieniom, o których mowa w art. 13 ust. 3a udp.

Ponadto nałożona kara pieniężna dotyczyła przejazdu odcinkiem drogi krajowej ujętym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z 22 marca 2011 r. w sprawie dróg krajowych lub ich odcinków, na których pobiera się opłatę elektroniczną oraz wysokości stawek opłaty elektronicznej (Dz. U. z 2018 r. poz. 890 z późn. zm.)

Z informacji zarejestrowanych w trakcie kontroli wynika przy tym, że skarżący nie posiadał w samochodzie zainstalowanego urządzenia viabox, służącego do elektronicznego poboru opłat za przejazd odcinkiem płatnym. Tymczasem obowiązujący system pozwala na naliczanie i pobieranie opłaty elektronicznej wyłącznie za pośrednictwem zainstalowanego w pojeździe urządzenia, a co za tym idzie - brak zainstalowanego w pojeździe urządzenia viabox uniemożliwia uiszczenie opłaty elektronicznej.

Dowodem potwierdzającym wykonywanie przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej jest zapis ewidencyjny utworzony w Systemie Elektronicznego Poboru Opłat po zarejestrowaniu przejazdu bez uiszczenia opłaty elektronicznej. Zapis ewidencyjny zawiera m.in. informacje o: czasie zarejestrowania naruszenia, lokalizacji urządzenia, które zarejestrowało naruszenie, opis zarejestrowanego naruszenia, dane identyfikacyjne pojazdu, a także informacje na temat właściciela pojazdu, którym popełniono naruszenie. Integralną częścią zapisu ewidencyjnego jest dokumentacja fotograficzna.

W tak ustalonym stanie faktycznym GITD prawidłowo uznał, że istnieje podstawa do nałożenia na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 1500 złotych, w oparciu o przepis art. 13k ust. 1 pkt 2 udp, zgodnie z którym za naruszenie obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3, wymierza się karę pieniężną w wysokości 1 500 zł - w pozostałych przypadkach (nie ujętych w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp). W przedmiotowej sprawie pojazd samochodowy, którym dokonano przejazdu, zarejestrowany jest jako samochód ciężarowy (zgodnie z informacją uzyskaną przez organ z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców), co wyklucza zastosowanie sankcji w wysokości wskazanej w art. 13k ust. 1 pkt 1 udp.

W istocie skarżący nie podważa prawidłowości ustaleń organu zarówno co do tego, że przejazd miał miejsce po płatnym odcinku drogi krajowej, jak również tego, że odbywał się on bez uiszczenia wymaganej przepisami opłaty.

Zarzuty skargi zmierzały w swej istocie do podważenia stanowiska GITD odnośnie podmiotu, który winien zostać ukarany karą pieniężną za niedopełnienie ww. obowiązku. W ocenie skarżącego, to nie on był posiadaczem pojazdu w czasie stwierdzonego naruszenia, lecz pan M. B.

Zarzuty skarżącego nie zasługują na uwzględnienie. Fakt, że użytkownikiem pojazdu jest skarżący, organ ustalił w oparciu o dane z ewidencji pojazdów oraz oświadczenie właściciela pojazdu, czyli [...] Sp. z o.o., z którego wynika, że pojazd na podstawie umowy leasingu został przekazany w użytkowanie skarżącemu.

Organ skutecznie zawiadomił przy tym skarżącego o wszczęciu wobec niego postępowania administracyjnego i pouczył o treści art. 10 k.p.a., w tym także o możliwości zgłoszenia dodatkowych wyjaśnień. Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego niezbicie wynika, że skarżący w toku postępowania przed GITD w ogóle nie podnosił kwestii przeniesienia posiadania pojazdu na pana M. B.. Skarżący w ogóle nie podejmował żadnych działań do czasu wydania zaskarżonej decyzji, nie składając wyjaśnień, ani nie wnioskując o przeprowadzenie przez organ jakichkolwiek dowodów. Niezrozumiałe jest więc powoływanie się w skardze na wykazanie tej okoliczności przez skarżącego w toku postępowania poprzez przedłożenie odpowiednich dokumentów.

Z kolei, jak można wywnioskować z treści repliki na odpowiedź na skargę, skarżący zmodyfikował swój zarzut w tym zakresie. Wskazał bowiem, że stosowne oświadczenie pana M. B. zostało przez niego złożone w innych postępowaniach a organ, pomimo tego, nie zobowiązał go do przedstawienia wspomnianego oświadczenia w tej konkretnej sprawie. Skarżący podkreślił zarazem, że to właśnie organ był zobowiązany do przeprowadzenia odpowiednich dowodów celem wyjaśnienia sprawy.

W ocenie Sądu, nie można zgodzić się z prezentowanym przez skarżącego poglądem, że to wyłącznie na organie spoczywa ciężar ustalenia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Oczywiście, zgodnie z art. 7 k.p.a., w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jednakże na stronie postępowania ciąży również obowiązek współdziałania z organem i przedstawienia mu konkretnych dowodów na poparcie swoich twierdzeń. Przepis art. 7 k.p.a. nie stanowi bowiem źródła obowiązku badania wszystkich okoliczności, które w jakikolwiek sposób potencjalnie oddziałują na wynik postępowania (tak NSA w wyroku z dnia 17 maja 2019 r. sygn. II OSK 1681/17). Skarżący mógł przy tym w toku postępowania przed organem, do czasu wydania zaskarżonej decyzji, przedstawiać własne wnioski dowodowe, w tym zmierzające do wyjaśnienia kwestii posiadania pojazdu w dacie stwierdzonego naruszenia. W ocenie Sądu organ podjął wszystkie niezbędne do wyjaśnienia sprawy czynności a ustalony stan faktyczny nie budzi wątpliwości. Podkreślenia wymaga, że sąd, ustalając stan faktyczny, sprawdza jedynie, czy organy administracji nie naruszyły właściwych przepisów procedury administracyjnej, w tym także, czy w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy i czy właściwie oceniły zebrane dowody (p. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2007 roku w sprawie sygn. akt I FSK 379/06).

Prawidłowości ustaleń organu nie zmienia bynajmniej do przedłożone przez skarżącego na etapie postępowania sądowego oświadczenie pana M. B., zgodnie z którym skarżący użyczył mu pojazd o numerze rejestracyjnym [...] w dniach od 1 do 4 marca 2019 roku oraz w dniach od 6 do 8 marca 2019 roku, do prywatnych celów.

Po pierwsze, jeśli w toku postępowania administracyjnego organ nie dopuścił się złamania przepisów procedury w zakresie gromadzenia i oceny dowodów – wyjaśnił wszystkie istotne dla wyniku sprawy okoliczności dokonując oceny dowodów zgodnie z zasadami wiedzy i doświadczenia życiowego, sąd administracyjny, w oparciu o dowody, które zostały złożone na etapie postępowania sądowego, nie jest władny dokonać własnych ustaleń i wyeliminować z obrotu prawnego decyzję, nawet wówczas, gdy uwzględnienie przedstawionych przez stronę dokumentów mogłoby prowadzić do odmiennych ustaleń.

Po drugie, wspomniane oświadczenie pana M. B., w żadnym razie nie może prowadzić do odmiennych, niż poczynione w zaskarżonej decyzji, ustaleń w zakresie posiadania pojazdu w dacie stwierdzonego naruszenia, czyli w dniu 9 lutego 2019 roku, skoro zgodnie z jego treścią, skarżący użyczył pojazd o numerze rejestracyjnym [...] panu M. B. już po tej dacie. Nawet, jeżeli organ miał wiedzę o złożeniu przez skarżącego tego oświadczenia w jakimś innym postępowaniu, już chociażby z tej przyczyny, że nie miało ono żadnego wpływu na wynik niniejszej sprawy, nie był zobowiązany do uwzględnienia go w ramach niniejszego postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją.

Reasumując, skarżący nie udowodnił faktu przeniesienia własności pojazdu samochodowego na inny podmiot.

Finalnie podkreślić należy, odpowiedzialność podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłat, które nakładają na nich przepisy u.d.p., ma charakter obiektywny i jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Nie zmienia charakteru odpowiedzialności administracyjnej za delikt administracyjny na odpowiedzialność subiektywną determinowaną winą i przyczynami naruszenia, przepis art. 189e k.p.a. Przepis ten jedynie wyłącza możliwość ukarania strony w bardzo szczególnej sytuacji, jaką jest siła wyższa. Z kolei art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. obliguje organ do odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu, jeżeli waga naruszenia jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Nie zmienia to jednak samej zasady zastosowania przez organ prawem przewidzianych dolegliwości wobec podmiotów wykonujących przejazd po drogach publicznych bez dopełnienia stosownego obowiązku opłaty, jako wyłącznie konsekwencji samego faktu naruszenia obowiązującego prawa. Fakt naruszenia prawa jest w takim stanie rzeczy podstawą zastosowania sankcji, jako skutku zaistnienia stanu niezgodnego z prawem, jednakże przy równoczesnym rozważeniu wystąpienia szczególnych sytuacji, o których mowa w ww. przepisach k.p.a. i ich wpływu na odpowiedzialność strony. Organy Inspekcji Transportu Drogowego obowiązane są, w toku postępowania administracyjnego, zbadać okoliczności, które takie sytuacje kreują i ocenić ich konsekwencje dla odpowiedzialności strony w kwestii ustalonego naruszenia. W tej sprawie obowiązek ten został wykonany. W świetle ustalonego w sprawie stanu faktycznoprawnego organ miał podstawy do konstatacji, że w sprawie nie zaistniała zarówno szczególna sytuacja z art. 189e, jak również z art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a. W ocenie Sądu waga nieuiszczenia opłaty elektronicznej za przejazd nie może zostać uznana za znikomą, skoro obwiązek ten należy do podstawowych obowiązków korzystającego z drogi publicznej. Należyta staranność w przygotowaniu przejazdu po takiej drodze winna być udziałem każdego, kto skutecznie dba o swoje interesy.

Reasumując, Sąd uznał, że poczynione przez organ administracji ustalenia w zakresie stwierdzonych podstaw do nałożenia wspomnianej kary pieniężnej wynikają z prawidłowo zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez organ ocena tego materiału, w kontekście zastosowanych przepisów prawa materialnego, nie budzi jakichkolwiek zastrzeżeń.

Organ oparł swoje rozstrzygnięcie na materiale dowodowym prawidłowo zebranym w toku kontroli, dokonując jego wszechstronnej oceny. Stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji organ uzasadnił w sposób prawidłowy, przestrzegając zasad określonych szczegółowo przez ustawodawcę w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona przez organ argumentacja w tym zakresie jest wyczerpująca. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane art. 107 § 1 k.p.a., w szczególności decyzja zawiera uzasadnienie prawne i faktyczne, skonstruowane zgodnie z przepisem art. 107 § 3 k.p.a. - w uzasadnieniu prawnym przytoczono przepisy prawa i wyjaśniono podstawy prawne decyzji.

W takim stanie rzeczy, wydaną w sprawie decyzję należy uznać za prawidłową, zaś zarzuty podniesione w skardze za nieuzasadnione. Sąd nie stwierdził takich naruszeń prawa materialnego i procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy i skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi.

Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.