Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 1933/17
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2018-01-16 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 247
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Olga Żurawska-Marciniak po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. T. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1146/17 oddalającego wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi A. T. i G.T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z dnia [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić zażalenie


UZASADNIENIE

A. T. i G. T. 1 września 2017 r. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie z [...] sierpnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej.

Zarządzeniem z 5 października 2017 r. Sąd wezwał G. T. (dalej jako: "skarżący") do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł jednocześnie pouczając, że niewykonanie zobowiązania w terminie siedmiodniowym spowoduje odrzucenie skargi.

Przesyłka sądowa zawierająca powyższe wezwanie została doręczona skarżącemu 11 października 2017 r.

Skarżący 18 października 2017 r. zwrócił się do Sądu o przedłużenie terminu do wykonania wezwań Sądu do 24 października 2017 r. Następnie 19 października 2017 r. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie postanowieniem z 10 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1146/17 oddalił wniosek o przedłużenie terminu do uzupełnienia wezwania Sądu.

Jednocześnie, w tym samym dniu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wydał zaskarżone postanowienie o oddaleniu wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu postanowienia, powołując się na treść art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., zwanej "P.p.s.a.") wskazał, że prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Zdaniem Sądu skoro skarżący nie uiścił wpisu od skargi w zakreślonym terminie, a wniosek o przyznanie prawa mocy w zakresie obejmującym m. in. zwolnienie od kosztów sądowych złożył po upływie terminu do uiszczenia wpisu, skarga jako nie opłacona będzie podlegała odrzuceniu na podstawie art. 220 § 3 P.p.s.a. W świetle zaistniałych okoliczności stwierdził, że skarga jest oczywiście bezzasadna, dlatego na podstawie 247 P.p.s.a. orzekł o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że w terminie do uiszczenia wpisu złożył wniosek o wydłużenie terminu do uzupełnienia wezwania Sądu. Wskazał także, że podtrzymuje swój wniosek o przyznanie prawa pomocy złożony 19 października 2017 r.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi.

W orzecznictwie i piśmiennictwie (zob. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi..., 2004, s. 320–321) przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, na pierwszy rzut oka, nie ulega wątpliwości, że nie może zostać uwzględniona (np. postanowienia NSA z: 19 sierpnia 2009 r., I OZ 788/09, LEX nr 552419; 28 stycznia 2009 r., I OZ 35/09, LEX nr 551912; 4 czerwca 2008 r., II OZ 561/08, LEX nr 494352). Taka sytuacja zachodzi wówczas, gdy przepis, który całkowicie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania strony, jest jednoznaczny i nie wymaga jakiejkolwiek wykładni poza językową (postanowienia NSA z: 24 kwietnia 2014 r., I OZ 329/14, LEX 1473377; 8 lipca 2014 r., I GZ 187/14, LEX nr 1480839). Zastosowanie art. 247 p.p.s.a. jest dopuszczalne jedynie wówczas, gdy stan faktyczny i prawny danej sprawy nie budzi najmniejszych wątpliwości co do braku szans na jej uwzględnienie (zob. postanowienia NSA z: 28 lutego 2012 r., II FZ 73/12, LEX nr 1121126; 14 marca 2012 r., II GZ 82/12, LEX nr 1121172; 11 września 2013 r., II FPP 1/13, LEX nr 1364104). Potrzeba zastosowania art. 247 p.p.s.a. będzie zachodziła przede wszystkim w sytuacjach, gdy skarga kwalifikuje się do odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 P.p.s.a. (np. postanowienia NSA z: 15 lipca 2008 r., II GZ 146/08, LEX nr 493853; 22 lutego 2012 r., I OZ 1110/11, LEX nr 1120723; 10 maja 2013 r., II OZ 342/13, LEX nr 1443391; 12 lutego 2014 r., I OZ 81/14, LEX nr 1449980; 17 lipca 2014 r., II OZ 700/14, LEX nr 1495334; zob. także H. Knysiak-Molczyk, Przesłanki przyznania prawa pomocy..., s. 27).

Zgodnie z art. 220 § 3 P.p.s.a. skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd.

W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości, iż skarżący nie uiścił wpisu od skargi w zakreślonym terminie, a wniosek o przyznanie mu prawa pomocy został wniesiony już po upływie tego terminu, skarga zgodnie z cytowanym wyżej przepisem będzie zatem podlegała odrzuceniu.

Podkreślić należy, że dla przedmiotowej sprawy nie może mieć znaczenia okoliczność, iż skarżący złożył wniosek o wydłużenie terminu do uzupełnienia wezwania do uiszczenia wpisu. Jak bowiem prawidłowo Sąd I instancji wyjaśnił skarżącemu, w postanowieniu z 10 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 1146/17 o oddaleniu wniosku o przedłużenie terminu do uzupełnienia wezwania Sądu, że przedłużeniu nie podlegają terminy ustawowe, a taki właśnie charakter ma termin do uiszczenia wpisu sądowego.

Zasadnie zatem Sąd I instancji uznał, że skoro skarga w niniejszej sprawie jest oczywiście bezzasadna z przyczyn procesowych, to stosując się do treści art. 247 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy należało oddalić.

Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.