Wyrok WSA w Białymstoku, sygn. akt II SA/Bk 830/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku
Data orzeczenia: 2022-12-20 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 61ust. 1, art. 65 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2020 poz 293
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - t.j.
article: art. 7, art. 77, art. 145 par. 1 pkt 4
journal: Dz.U. 2020 poz 256
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, Sędziowie sędzia WSA Grzegorz Dudar (spr.), sędzia WSA Marek Leszczyński, Protokolant st. sekretarz sądowy Sylwia Tokajuk, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 1 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi G. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B.na rzecz skarżącego G. O. kwotę 997,00 (słownie: dziewięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z [...] września 2020 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.: (1) uchyliło decyzję Burmistrza W. z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...] w części, w jakiej określa, dla jakiej inwestycji ustala ona warunki zabudowy; (2) określiło, iż warunki zabudowy ustala się dla inwestycji polegającej na budowie do 12 budynków mieszkalnych wielorodzinnych "willi miejskich" wraz z garażami podziemnymi i zespołami parkingów o łącznej powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, z niezbędną niwelacją terenu i murami oporowymi, z niezbędną infrastrukturą techniczną, a także na budowie wewnętrznej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, sieci elektroenergetycznej i gazowej oraz sieci kanalizacji deszczowej, w zabudowie wielorodzinnej, na wskazanych działkach inwestora w obrębie geodezyjnym N., gmina W.; (3) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza w pozostałej części.

Decyzje wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

W dniu 25 czerwca 2019 r. do Urzędu Miejskiego w W. wpłynął wniosek K. Sp. z o.o. w B. (dalej: inwestor) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu budynków mieszkalnych wielorodzinnych "wille miejskie" do 20 mieszkań w każdym, wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, ze zjazdem, w zabudowie wolnostojącej na kilkudziesięciu działkach położonych w obrębie geodezyjnym N., gmina W. W piśmie z 22 czerwca 2020 r. inwestor sprecyzował, że chodzi o inwestycję polegającą na budowie zespołu do 12 budynków mieszkalnych wielorodzinnych "willi miejskich" do 20 mieszkań w każdym budynku wraz z niezbędną infrastrukturą oraz garażami podziemnymi i stanowiskami parkingowymi nadziemnymi.

Decyzją z [...] lipca 2020 r. znak: [...] Burmistrz W. ustalił warunki zabudowy dla ww. inwestycji, zgodnie ze złożonym wnioskiem.

Z powyższą decyzją nie zgodził się G. O. i w złożonym odwołaniu zarzucił naruszenie m.in. art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej powoływana jako u.p.z.p.), art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283), § 6 i 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588, dalej powoływane także jako rozporządzenie) oraz art. 6, 7, 8, 77 i art. 107 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej powoływana jako k.p.a.).

Wskazaną na wstępie decyzją z [...] września 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B.: (1) uchyliło powyższą decyzję Burmistrza w części, w jakiej określa, dla jakiej inwestycji ustala ona warunki zabudowy; (2) określiło, iż warunki zabudowy ustala się dla inwestycji polegającej na budowie do 12 budynków mieszkalnych wielorodzinnych "willi miejskich" wraz z garażami podziemnymi i zespołami parkingów o łącznej powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, z niezbędną niwelacją terenu i murami oporowymi, z niezbędną infrastrukturą techniczną, a także na budowie wewnętrznej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, sieci elektroenergetycznej i gazowej oraz sieci kanalizacji deszczowej, w zabudowie wielorodzinnej, na wskazanych działkach inwestora w obrębie geodezyjnym N., gmina W.; (3) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza w pozostałej części.

W uzasadnieniu decyzji, Kolegium szczegółowo odniosło się do wniosku inwestora o ustalenie warunków zabudowy, a aspekcie obowiązujących przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. oraz rozporządzenia i wyjaśniło, dlaczego zmuszone było do zmodyfikowania decyzji organu pierwszej instancji. Jednocześnie Kolegium za niezasadne uznało zarzuty odwołania, naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego, uznając że postępowanie zostało przeprowadzone zgodnie z zasadami zawartymi w k.p.a.

Skargę na powyższą decyzję wywiódł do sądu G. O., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika. Skarżonej decyzji zarzucono naruszenie:

1) art. 72 ust 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w zw. z § 3 pkt 58 rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego, mimo, że zgodnie z treścią złożonego w sprawie wniosku o wydanie warunków zabudowy, wielkość przewidywanej łącznej planowanej powierzchni garaży, parkingów i dojazdów przekracza 0,5 ha i wynosi 7.550 m2, i który to wniosek w toku prowadzonego postępowania nie został w żaden sposób zmodyfikowany przez inwestora, a w konsekwencji wydanie warunków zabudowy winno być poprzedzone wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która nie została wydana przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy;

2) art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia, poprzez zastosowanie przez organ drugiej instancji wyjątków od podstawowych reguł w zakresie ustalenia szerokości elewacji frontowej jak i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku bez przeprowadzenia szczegółowej analizy planistycznej, która wymaga nie tylko ustalenia, jak uczynił organ drugiej instancji, czy parametry zamierzenia inwestycyjnego zawierają się w parametrach występujących na analizowanym obszarze, ale niezbędne jest przede wszystkie podanie przez organ danych co do numerów działek stanowiących podstawę ustalenia wyjątkowej wartości wskaźnika, charakterystyki i szczegółowych cech ich zagospodarowania i zabudowy oraz przekonujących ocen urbanistycznych lub architektonicznych, które mają uzasadniać tego rodzaju odstępstwo, co zostało zaniechane przez organ drugiej instancji, a w konsekwencji organ nie dokonał oceny czy planowana inwestycja wypełnia m.in. zasadę dobrego sąsiedztwa i błędnie wyznaczył parametry wnioskowanej inwestycji, co miało wpływ na wydanie nieprawidłowej decyzji;

3) art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. poprzez brak precyzyjnego określenia w decyzji o warunkach zabudowy wskaźników w odniesieniu do ilości miejsc parkingowych, albowiem w sytuacji, gdy organ w pkt. 6.4 zaskarżonej decyzji stwierdził potrzebę zapewnienia przez Inwestora na terenie planowanej inwestycji stanowisk postojowych lub parkingu, to jednocześnie powinien określić precyzyjnie warunki decyzji poprzez wskazanie stosownych wskaźników, czy też posłużyć się określonym współczynnikiem, natomiast posłużenie się w tym zakresie przez organ nieostrymi i nieprecyzyjnymi sformułowaniami stanowi naruszenie obowiązujących przepisów prawa;

4) dopuszczenie się uchybień proceduralnych albowiem organ nie dokonał dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie wziął pod uwagę słusznego interesu społecznego i interesu obywateli, nie dokonał uzgodnienia interesów wszystkich stron czym naruszył podstawowe zasady prawa administracyjnego określone przepisem art. 6, 7, 8, 77 i 107 k.p.a.

Wskazując na powyższe, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją wydanie decyzji organu pierwszej instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego.

W odpowiedzi na skargę, organ podtrzymując stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Jednocześnie Kolegium wniosło o zawieszenie postępowania w sprawie, z uwagi na wszczęcie przed Kolegium postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją.

Postanowieniem z dnia 18 lutego 2021 r. WSA w Białymstoku, na podstawie art. 124 § 1 pkt 6 w zw. z art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) zawiesił postępowanie sądowe w sprawie z uwagi na wznowienie przez organ postępowania administracyjnego w sprawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. przed złożeniem skargi w przedmiotowej sprawie.

Decyzją z [...] maja 2021 r. Kolegium, po rozpoznaniu wniosku J. B. o wznowienie postępowania zakończonego własną ostateczną decyzją z [...] września 2020 r.: (1) uchyliło w całości własną decyzję z [...] września 2020 r.; (2) uchyliło decyzję Burmistrza W. z [...] lipca 2020 r. - w części, w jakiej określono w niej, dla jakiej inwestycji ustala warunki zabudowy, a także w części, w jakiej określono wielkość powierzchni planowanej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji; (3) stwierdziło, iż określone decyzją Burmistrza z [...] lipca 2020 r. warunki zabudowy ustala się dla inwestycji polegającej na budowie do 12 budynków mieszkalnych - "willi miejskich" wraz z garażami podziemnymi i zespołami parkingów o łącznej powierzchni mniejszej niż 0,5 ha, z niezbędną niwelacją terenu i murami oporowymi, z niezbędną infrastrukturą techniczną, a także polegającej na budowie wewnętrznej sieci wodociągowej, kanalizacji sanitarnej, sieci elektroenergetycznej i gazowej oraz sieci kanalizacji deszczowej, w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej, przewidzianej do realizacji na określonych wyżej działkach, położonych w obrębie geod. N., gmina W.; (4) ustaliło wielkość powierzchni planowanej zabudowy w stosunku do powierzchni terenu inwestycji - do 35%; (5) w pozostałej części - utrzymało w mocy decyzję Burmistrza W. z [...] lipca 2020 r.

W stosunku do decyzji SKO w B. z [...] maja 2021 r. wpłynęły następujące środki zaskarżenia:

- wnioski o ponowne rozpatrzenie sprawy złożone przez Stowarzyszenie [...] w N. oraz J. B. W stosunku do tych wniosków SKO w B. wydało decyzję z [...] czerwca 2021 r. utrzymującą w mocy własną decyzję Kolegium z [...] maja 2021 r. Nie podzieliło zarzutów Stowarzyszenia ani J. B.;

- skarga do sądu administracyjnego złożona przez G. O. Skargę tę SKO wraz z aktami administracyjnymi przekazało do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku. Sprawę zarejestrowano pod sygnaturą akt II SA/Bk 528/21.

W międzyczasie do WSA w Białymstoku zostały również złożone trzy skargi na decyzję SKO w Białymstoku z [...] czerwca 2021 r. (zarejestrowane pod sygn. akt II SA/Bk 641/21). Skargi te wnieśli: (1) Stowarzyszenie [...] w N., które zarzuciło naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 15, art. 127 § 3 k.p.a., a także art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.z.p. i § 3 ust. 1, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia. Stowarzyszenie zwróciło uwagę na nieuwzględnienie negatywnego wpływu inwestycji na jakość życia mieszkańców terenów sąsiednich, pominięcie ustaleń obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta i gminy W., nieuwzględnienie prawa mieszkańców do dotychczasowego, niezakłóconego korzystania ze swoich nieruchomości, a także niesformułowanie przekonującej oceny urbanistycznej w zakresie ustalenia wskaźnika szerokości elewacji frontowej i wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej planowanych budynków, niezbadanie dostępu działek inwestycyjnych do drogi publicznej i zaplanowania (istnienia) wystarczającej infrastruktury technicznej; (2) G. O., który zarzucił naruszenie art. 54a p.p.s.a. przez brak rozpoznania złożonej przez niego skargi na decyzję Kolegium z 11 maja 2021 r. jako wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskutek czego zaskarżona decyzja z 29 czerwca 2021 r. została wydana z naruszeniem przepisów prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia. Zarzucił także naruszenie

art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 3 ust. 1, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia (z uzasadnieniem tożsamym jak sformułowane w skardze Stowarzyszenia); (3) J. B., która zarzuciła naruszenie art. 61 ust. 1 pkt 1, 2 i 3 u.p.z.p. w związku z § 3 ust. 1, § 6 ust. 2, § 7 ust. 4 rozporządzenia - z uzasadnieniem tożsamym jak sformułowane w skargach Stowarzyszenia i G. O., z tym że podkreśliła brak właściwego określenia parametrów obsługi komunikacyjnej inwestycji, polegające na utrzymaniu w tym zakresie decyzji organu pierwszej instancji, mimo że z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, iż obsługa komunikacyjna nieruchomości ma się odbywać, wbrew stanowisku organu pierwszej instancji, wyłącznie drogą serwisową prowadzącą do drogi wojewódzkiej 676. Dodatkowo zarzuciła naruszenie art. 6, art. 7, art. 8, art. 77, art. 107 k.p.a.

Prawomocnym postanowieniem z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II SA/Bk 528/21, WSA w Białymstoku umorzył postępowanie sądowe w sprawie zainicjonowane skargą G. O. na decyzję Kolegium z [...] maja 2021 r. Prawomocnym wyrokiem z 29 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 641/22, WSA w Białymstoku uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] czerwca 2021 r.

W wyniku ponownie rozpoznanej sprawy dotyczącej wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] września 2020 r., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. ostateczną decyzją z dnia [...] września 2022 r., znak: [...] uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...] w całości i umorzyło postępowanie w całości.

W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, Kolegium zwróciło uwagę, że uchwałą z dnia [...] lutego 2022 r. Rada Miejska w W. przyjęła miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego części obszaru miejscowości N., pomiędzy drogą wojewódzką Nr [...] a ulicą N. - I etap. Uchwała powyższa została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa P. z 10 marca 2022 r., poz. poz. 1114 i weszła w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Analizując zapisy planu Kolegium wskazało, że teren planowanej inwestycji tj. budowy budynków mieszkalnych w zabudowie mieszkaniowej wielorodzinnej znajduje się na obszarze oznaczonym w miejscowymi planie symbolem 1.5MN/U – zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna wraz z obiektami i urządzeniami towarzyszącymi, z zielenią urządzoną oraz zabudowa usługowa, a zatem ustalenia decyzji są sprzeczne z ustaleniami planu miejscowego. Kolegium potwierdziło także, że na podstawie wydanej decyzji o warunkach zabudowy nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Dlatego też, z uwagi na sprzeczność kwestionowanej decyzji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i brakiem wydania ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, konieczne było uchylenie decyzji SKO w B. z dnia [...] maja 2021 r. i uznanie, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe i jako takie podlegało umorzeniu.

Mając na uwadze powyższe, postanowieniem z 20 października 2022 r., WSA w Białymstoku podjął zawieszone postepowanie w sprawie, albowiem ustały przyczyny jego zawieszenia wskazane w postanowieniu sądu z 18 lutego 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje.

Skarga zasługiwała na uwzględnienie.

Na wstępie wskazać należy, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.), który stanowi, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 p.p.s.a., uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.

Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi, wskazać przede wszystkim należy, że w niniejszym postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie zachodziły przesłanki do umorzenia postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Przedmiotem skargi była bowiem decyzja Kolegium z dnia [...] września 2020 r. nr [...] wydana w postępowaniu "zwykłym" w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla konkretnej inwestycji. W okresie zawieszenia niniejszego postępowania sądowego, Kolegium ostateczną decyzją z dnia [...] września 2022 r., znak: [...] uchyliło własną decyzję z dnia [...] maja 2021 r. znak: [...] w całości i umorzyło postępowanie w całości. Umorzenie postępowania administracyjnego, co wynika z treści uzasadnienia tejże decyzji, dotyczyło wyłącznie postępowania wznowieniowego, skutkiem czego w obrocie prawnym w dalszym ciągu pozostaje kwestionowana w niniejszej sprawie decyzja Kolegium z [...] września 2020 r. Także z pisma Burmistrza W. z dnia 16 grudnia 2022 r. (k. 287 akt sąd.) wynika, że zaskarżona decyzja Kolegium pozostaje w obrocie prawnym.

Wskazać także należy, że podjęcie przez Radę Miejską w W. w dniu [...] lutego 2022 r. uchwały nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części obszaru miejscowości N., pomiędzy drogą wojewódzką Nr [...] a ulicą N. - I etap, nie może stanowić przesłanki do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego. Sąd bowiem dokonuje kontroli legalności zaskarżonej decyzji na dzień jej podjęcia, czyli [...] września 2020 r., a w tymże dniu wskazany m.p.z.p. jeszcze nie obowiązywał. Przytoczyć zatem należy za tut. sądem pogląd, wyrażony w wyroku z dnia 29 marca 2022 r. sygn. akt II SA/Bk 641/22, że zgodnie z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., organ, który wydał decyzję o warunkach zabudowy albo decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego, stwierdza jej wygaśnięcie, jeżeli dla tego terenu uchwalono plan miejscowy, którego ustalenia są inne niż w wydanej decyzji. Stosownie do treści art. 65 ust. 2 u.p.z.p., przywołanego przepisu nie stosuje się, jeżeli została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. Sąd rozpoznający sprawę niniejszą podziela pogląd sformułowany przez NSA w sprawie II OSK 711/16 (wyrok z 19 grudnia 2017 r., orzeczenia.nsa.gov.pl), iż przed wydaniem decyzji stwierdzającej wygaśnięcie innej decyzji w związku z zaistnieniem podstaw określonych w art. 162 § 1 K.p.a. lub w przepisach szczególnych (np. w art. 65 ust. 1 u.p.z.p.) nie można twierdzić, że ta ostatnia decyzja "wygasła" lub przestała obowiązywać ("funkcjonować w obrocie prawnym"). Wygaśnięcie jej mocy obowiązującej następuje bowiem właśnie na podstawie decyzji stwierdzającej wygaśnięcie a nie z mocy prawa. Samo uchwalenie planu miejscowego nie czyni bezprzedmiotową decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (M. Szewczyk, 3.2. Przesłanka wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu [w:] M. Szewczyk, M. Kruś, Z. Leoński, Prawo zagospodarowania przestrzeni, M. Kruś, Z. Leoński, Warszawa 2019.) Konieczne jest zaistnienie dodatkowych przesłanek, tj. stwierdzenia, że ustalenia planu miejscowego są inne niż w wydanej decyzji o warunkach zabudowy, a także stwierdzenia, że nie została wydana ostateczna decyzja o pozwoleniu na budowę. To jednak odbywa się w postępowaniu prowadzonym na podstawie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.

Z uwagi na powyższe, brak było podstaw do umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego, w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpią zdarzenia, w których następstwie zakończy się sprawa sądowoadministracyjna, co oznacza, że przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Podlegająca kontroli w niniejszej sprawie decyzja Kolegium nie została wyeliminowana z obrotu prawnego przed wydaniem wyroku, jak również postępowanie sądowe nie stało się bezprzedmiotowe tylko z tego tytułu, że dla spornego terenu inwestycyjnego uchwalono plan miejscowy (nie ziściły się bowiem na datę zamknięcia rozprawy przesłanki z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. w postaci wydania decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o warunkach zabudowy).

Przechodząc do oceny legalności zaskarżonej decyzji wskazać należy, że w orzecznictwie podkreśla się, że w sytuacji zarzucenia w skardze naruszenia zarówno przepisów prawa materialnego jak i procesowego w pierwszej kolejności należy rozpoznać zarzuty naruszenia przepisów postępowania, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny sprawy został ustalony w sposób prawidłowy bądź też prawidłowo ustalono katalog stron postępowania, możliwe jest badanie zasadności zarzutów naruszenia prawa materialnego.

Mając na uwadze tak zakreśloną kognicję sądu administracyjnego, zdaniem składu rozpoznającego niniejszą sprawę zachodziła konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji, z uwagi na naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.

Naczelną zasadą postępowania administracyjnego jest zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 k.p.a. Z zasady tej wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy, co jest niezbędnym elementem właściwego zastosowania normy prawa materialnego. Tak więc organy administracji mają obowiązek dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnej sprawy na podstawie analizy całego materiału dowodowego i swoje stanowisko wyrazić w uzasadnieniu podjętej decyzji (por. wyrok NSA z 17 października 2001 r., sygn. I SA 1110/01, Lex nr 75516). Realizację tej zasady zapewniają przede wszystkim przepisy regulujące postępowanie dowodowe. Zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać materiał dowodowy, a więc podjąć ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego i następnie go rozpatrzyć. Dokładne ustalenie stanu faktycznego możliwe jest tylko na podstawie wszystkich istotnych dowodów i poprzez wyjaśnienie wszystkich nasuwających się w sprawie wątpliwości. Spełnienie normy wynikającej z przepisu art. 8 k.p.a. wymaga prowadzenia postępowania administracyjnego w taki sposób, aby w szczególności w uzasadnieniu decyzji przekonać stronę, że jej stanowisko zostało poważnie wzięte pod uwagę, a jeżeli zapadło inne rozstrzygnięcie, to przyczyną tego są istotne powody oraz wskazanie ich w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a.

W ocenie sądu, SKO w B. nie sprostało powyższym zasadom, mającym również zastosowanie w postępowaniu odwoławczym, bowiem przeprowadziło postępowanie bez udziału wszystkich stron postępowania. Jak wynika z akt sprawy, w postępowaniu "zwykłym" nie uczestniczyła p. J. B., mimo iż z dniem 24 września 2020 r. została właścicielką działki o nr [...], znajdującej się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji. Oznacza to, że w sprawie nastąpiło naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, a zatem zachodziły przesłanki do uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c p.p.s.a. Już samo powyższe ustalenie, nie kwestionowane przez Kolegium (bowiem na wniosek tejże osoby zostało wznowione postępowanie w sprawie, które następnie zostało umorzone), stanowiło wystarczającą podstawę do wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji.

Z uwagi na powyższe oraz wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszaru, względem którego została wydana zaskarżona decyzja o warunkach zabudowy, sąd przyjął za zbędne szczegółowe odnoszenie się do wskazanych w skardze zarzutów, w szczególności naruszenia przepisów prawa materialnego.

Ponownie rozpoznając sprawę (po niniejszym wyroku), Kolegium dopuści do udziału w sprawie p. J. B. i przeprowadzi postępowanie z jej udziałem. Ponadto zobowiązane będzie do oceny jaki wpływ na tok dalszego postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy będzie miał fakt uchwalenia planu miejscowego dla terenu inwestycyjnego oraz czy występują okoliczności do stwierdzenia, że postępowanie administracyjne jest bezprzedmiotowe. Jedynie na marginesie należy wskazać, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że jeżeli przesłanka warunkująca stwierdzenie wygaśnięcia decyzji o warunkach zabudowy ujawni się w toku postępowania odwoławczego, to nie wszczyna się odrębnego postępowania w trybie art. 162 § 1 pkt 1 k.p.a. w związku z art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p., bowiem to organ odwoławczy jest kompetentny ocenić, czy zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania z powodu jego bezprzedmiotowości w związku z wejściem w życie planu miejscowego zagospodarowania przestrzennego (zob. m.in. wyrok NSA z dnia 16 czerwca 2021 r., sygn. akt II OSK 2689/18, CBOSA). W powyższym zakresie, z uwagi na wejście w życie m.p.z.p. po wydaniu zaskarżonej do sądu decyzji, sąd nie mógł zastosować art. 145 § 3 p.p.s.a.

Wobec powyższego, sąd działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. b i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wynagrodzenie pełnomocnika skarżącego, ustalone zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.). Do kosztów zaliczono wpis sądowy - 500 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa - 17 zł oraz koszty ustanowienia pełnomocnika z wyboru – 480 zł.