Wyrok NSA, sygn. akt II FSK 514/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2020-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 5a pkt 19a lit. a, art. 5a pkt 19a lit. b, art. 5d pkt 1, art. 22k ust. 7, art. 22k ust. 10
journal: Dz.U. 2016 poz 2032
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jedn.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący – Sędzia NSA Jacek Brolik, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska (sprawozdawca), Sędzia WSA (del.) Artur Kot, Protokolant Anna Rembowska, po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2020 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej J. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 17 października 2017 r. sygn. akt I SA/Rz 564/17 w sprawie ze skargi J. M. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis z tytułu dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego samochodu 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od J. M. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 17 października 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 564/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę J. M. (dalej: skarżący) na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Rzeszowie z dnia 10 lipca 2017 r. w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis z tytułu dokonania jednorazowego odpisu amortyzacyjnego samochodu.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 5d pkt 1 w zw. z art. 5a pkt 19a lit. a) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm.; dalej: u.p.d.o.f.) poprzez błędne uznanie, iż nie zachodzą okoliczności stanowiące podstawę do uznania samochodu [...] za samochód nieosobowy, pomimo faktu posiadania przez przedmiotowy pojazd stosownego badania technicznego, co wypełnia przesłanki zawarte w ww. artykułach.

Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Rzeszowie oraz o zasądzenie kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i dlatego podlega oddaleniu. Na etapie postępowania przed Sądem pierwszej instancji kwestią sporną było, czy zasadnie organ podatkowy odmówił skarżącemu wydania zaświadczenia o żądanej przez niego treści odnośnie do udzielonej pomocy de minimis z tytułu dokonanej jednorazowej amortyzacji samochodu ciężarowego.

Zważywszy na treść zaświadczenia, którego wydania domagał się skarżący wskazać należy, że materię dotyczącą jednorazowej amortyzacji, która stanowi pomoc de minimis, normuje art. 22k ust. 7 w zw. z ust. 10 u.p.d.o.f. Zatem kluczowa dla wyniku rozpoznanej sprawy jest wykładnia przepisu określającego zasady i warunki jednorazowej amortyzacji, czyli wspomnianego art. 22k ust. 7 u.p.d.o.f. Jednak w skardze kasacyjnej nie zarzucono naruszenia tego przepisu. Zarzucono natomiast naruszenie art. 5d pkt 1 w zw. z art. 5a pkt 19a lit. a) u.p.d.o.f.

Ten ostatnio wymieniony przepis stanowi, że używane w ustawie określenie "samochód osobowy" oznacza pojazd samochodowy w rozumieniu przepisów o ruchu drogowym o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 tony, konstrukcyjnie przeznaczony do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, z wyjątkiem pojazdu samochodowego mającego jeden rząd siedzeń, który oddzielony jest od części przeznaczonej do przewozu ładunków ścianą lub trwałą przegrodą: klasyfikowany na podstawie przepisów o ruchu drogowym do podrodzaju: wielozadaniowy, van lub z otwartą częścią przeznaczoną do przewozu ładunków. Zgodnie zaś z art. 5d pkt 1 u.p.d.o.f. spełnienie wymagań dla pojazdów samochodowych określonych w art. 5a pkt 19a lit. a i b stwierdza się na podstawie dodatkowego badania technicznego przeprowadzonego przez okręgową stację kontroli pojazdów, potwierdzonego zaświadczeniem wydanym przez tę stację, oraz dowodu rejestracyjnego pojazdu zawierającego odpowiednią adnotację o spełnieniu tych wymagań.

Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego przytoczone przepisy są jasne i nie one budziły wątpliwości. Pierwszy z nich zawiera definicję samochodu osobowego, drugi określa dokumenty poświadczające, że samochód nie jest samochodem osobowym. Sąd pierwszej instancji nie twierdził, aby regulacja zawarta w tych przepisach dotyczyła innej materii. Nie dokonał też takiej wykładni, która prowadziła do zmiany treści omawianych przepisów lub jej wypaczenia. Tak więc, wbrew stanowisku skarżącego, zaskarżony wyrok nie narusza art. 5d pkt 1 w zw. z art. 5a pkt 19a lit. a) u.p.d.o.f.

Występujący w sprawie problem nie tkwi w naruszeniu przez Sąd pierwszej instancji art. 5d pkt 1 w zw. z art. 5a pkt 19a lit. a) u.p.d.o.f., lecz w przyjęciu przez ten Sąd, że normowanej art. 22k ust. 7 u.p.d.o.f. jednorazowej amortyzacji można dokonać dopiero wówczas, gdy podatnik posiada oba wymienione w art. 5d pkt 1 dokumenty, a wywodził ten warunek z przepisów regulujących zasady amortyzacji.

Zatem, jak już powiedziano, dla potrzeb niniejszej sprawy fundamentalne znaczenie ma przede wszystkim prawidłowa wykładnia art. 22k ust. 7 u.p.d.o.f. oraz przepisów normujących zasady amortyzacji. To przy dokonywaniu wykładni tych przepisów można wypowiedzieć się odnośnie do tego, czy warunkiem jednorazowego odpisu amortyzacyjnego jest posiadanie w chwili dokonywania odpisu dokumentów, o których mowa w art. 5d pkt 1. Tej kwestii nie regulują przepisy art. 5a pkt 19a lit. a) i art. 5d pkt 1, dlatego zarzut naruszenia wyłącznie tych dwóch przepisów nie mógł doprowadzić do rozpoznania przez Naczelny Sąd Administracyjny rzeczywistego problemu występującego w niniejszej sprawie.

Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednakże z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której w niniejszej sprawie nie stwierdzono. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Naczelny Sąd Administracyjny jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej, w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Sąd odwoławczy nie może poprawiać podstaw zaskarżenia, tym bardziej nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych, gdyż oznaczałoby to działanie z urzędu, które jest niedopuszczalne w świetle postanowień art. 183 § 1 P.p.s.a.

Reasumując, stwierdzić należy, że zarzuty skargi kasacyjnej są niezasadne oraz że jej redakcja uniemożliwiła Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu odniesienie się do zasadniczego problemu, jaki w sprawie niniejszej występuje.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 1 P.p.s.a.