Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 713/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2014-11-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6139 Inne o symbolu podstawowym 613
Hasła tematyczne: Administracyjne postępowanie
Ochrona środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono postanowienie I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 135, art. 145 par. 1 pkt 1c, art. 200
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
article: art. 61a, art. 157
journal: Dz.U. 2013 poz 267
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Dnia 17 listopada 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Rymaszewska Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Szkudlarek Sędzia WSA Joanna Sekunda-Lenczewska (spr.) Protokolant st. specjalista Lidia Porczyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 listopada 2014 roku sprawy ze skargi A. P. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. na rzecz skarżącego A. P. kwotę 200 (dwieście) tytułem zwrotu kosztów postępowania. a.bł.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. po rozpatrzeniu wniosku A. P., na podstawie art. 157 § 2 w związku z art. 61a, art. 28 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz.U. z 2013 r., poz. 267 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: k.p.a.) odmówiło wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Nr [...] z dnia [...] utrzymującej w mocy decyzję Wójta Gminy L. z dnia [...] ustalającej środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Rozbudowie istniejącej fermy indyków wraz z infrastrukturą na działkach o nr 1062, 1063/1 obręb [...], gmina L., powiat [...], województwo [...]".

Kolegium wyjaśniło, iż postępowanie o stwierdzenie nieważności jest samodzielnym postępowaniem, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy dana decyzja nie jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., przy czym postępowanie wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. W przypadku postępowania nadzwyczajnego jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności, zasada z art. 61 § 1 i § 3 k.p.a. nie ma zastosowania, zaś organ jest zobowiązany do ustalenia, czy zachodzą przesłanki formalnoprawne warunkujące dopuszczalność prowadzenia postępowania nadzwyczajnego. W myśl art. 157 § 2 w związku z art. 61a k.p.a. odmowa wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji następuje w drodze postanowienia. Przyczyny odmowy to zarówno przyczyny przedmiotowe, jak i podmiotowe. W stanie faktycznym niniejszej sprawy odmowa wszczęcia postępowania ma miejsce wobec ustalenia, iż do terenów, na które oddziaływać będzie planowana inwestycja organ zaliczył, przyjmując określony przez inwestorów zasięg oddziaływania przedsięwzięcia pokazany na mapie ewidencyjnej. Kierując się tym ustaleniem organ I instancji uznał właścicieli tych nieruchomości za strony w postępowaniu o ustalenie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację opisanego przedsięwzięcia. Kolegium stwierdziło, iż zasięg oddziaływania inwestycji nie wykracza poza obszar oznaczony przez organ I instancji, który nie obejmuje działki wnioskodawcy nr 815. Reasumując organ ocenił, iż wniosek o stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji został złożony przez podmiot, który nie ma przymiotu strony.

W terminie prawem przewidzianym A. P. wniósł zażalenie podkreślając przede wszystkim, iż jak widać na kserokopiach map z raportu dotyczącego spornej inwestycji, działka nr 815 znajduje się w obszarze bezpośredniego oddziaływania pyłów, emisji zapachów i uciążliwości odorowej.

Postanowieniem z dnia [...] Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...].

Kolegium podkreśliło, iż przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko nie zawierają szczegółowych unormowań dotyczących sposobu ustalania stron postępowania, zatem zastosowanie mają ogólne zasady tj. art. 28 k.p.a.. Status strony w postępowaniu dotyczącym decyzji środowiskowej determinowany jest granicami emisji zanieczyszczeń, zapachów, hałasu, a zatem wielkość obszaru oddziaływania inwestycji może być zróżnicowana. Przymiot strony w takim postępowaniu ma nie tylko inwestor i podmioty posiadające tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości, na których ma zostać zrealizowane przedsięwzięcie, lecz też podmioty mające tytuł prawnorzeczowy do nieruchomości leżących w obszarze oddziaływania. W następstwie, kluczowym dla zbadania czy danemu podmiotowi służy status strony jest ustalenie czy i w jakim zakresie oddziaływanie projektowanego obiektu wykracza poza teren nieruchomości, na której ma być zlokalizowana. W niniejszej sprawie Kolegium ustaliło, iż wniosek o stwierdzenie nieważności został wniesiony przez podmiot nie będący stroną w sprawie. Nadto w sprawie decyzji środowiskowej zapadł wyrok WSA w Łodzi sygn. akt II SA/Łd 302/13, który został zaskarżony w drodze skargi kasacyjnej z dnia 12 grudnia 2013 r. W tej sytuacji, gdy poprzez skuteczne wniesienie skargi kasacyjnej zostało jako pierwsze uruchomione postępowanie sądowoadministracyjne, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym istnieje przeszkoda do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego celem wzruszenia lub zmiany decyzji objętej kontrolą sądu. Wniesienie skargi kasacyjnej stanowi przeszkodę do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego dotyczącego sprawy zakończonej decyzją ostateczną.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi A. P. zarzucił naruszenie art. 7, art. 75 i art. 107 § 3 k.p.a., art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: ustawa). Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności opisanej decyzji środowiskowej wobec rażącego naruszenia prawa i interesów skarżącego.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Stosownie do regulacji art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia przywoływana jako: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują w zakresie swojej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej. Oznacza to, iż sąd bada zgodność z prawem (legalność) zaskarżonego aktu pod kątem jego zgodności z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.

Sąd uwzględniając skargę uchyla decyzję w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.). W razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 p.p.s.a.).

Po myśli art. 134 §1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).

Biorąc pod uwagę tak zakreśloną kognicję oraz przyczyny wzruszenia aktów organów administracji, sąd stwierdził, że zarówno zaskarżone postanowienie, jak i poprzedzające je, naruszają prawo w stopniu opisanym w powołanych wyżej przepisach.

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 157 § 2 i art. 61a k.p.a. utrzymało w mocy postanowienie własne z dnia [...] o odmowie wszczęcia, na wniosek skarżącego A. P., postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. Nr [...] z dnia [...] w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację opisanego przedsięwzięcia.

Przypomnieć należy, iż z wnioskiem o stwierdzenie nieważności przytoczonej decyzji wystąpił skarżący, który nie brał udziału w postępowaniu zwyczajnym. Wydanie rozstrzygnięcia o odmowie wszczęcia postępowania z wniosku skarżącego podyktowana została oceną organów, iż stronie skarżącej nie przysługiwał przymiot strony w postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację inwestycji, gdyż nieruchomości skarżącego leżą poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Idąc tym tropem organ odmówił wszczęcia postępowania wskazując jako podstawę prawną na przepisy art. 157 § 2 w związku z art. 61 k.p.a. Ważne jest, iż organ administracji ocenił, iż skarżącemu nie przysługuje przymiot strony opierając tę ocenę po dokonanej analizie sporządzonego dla potrzeb postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją środowiskową, raportu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. A jednocześnie organ podkreślił, iż przepis art. 61a k.p.a. znajduje zastosowanie, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty i nie wymaga dokonania przez organ złożonego procesu wykładni. W ocenie sądu, dostrzec należy w procesie decyzyjnym organu wyraźnej sprzeczności, oczywistość braku interesu prawnego nie wymagałaby bowiem przeprowadzenia szczegółowego postępowania wyjaśniającego co do przymiotu strony w kontekście oddziaływania przedsięwzięcia w różnych jego aspektach określonych w raporcie, sporządzonym w sprawie ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które organ w niniejszej sprawie niewątpliwie przeprowadził.

Przypomnieć należy, iż stosownie do art. 61 k.p.a., gdy żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną, organ administracji wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Przytoczony przepis ma niewątpliwie zastosowanie do trybu nadzwyczajnego, jakim jest tryb zmierzający do stwierdzenia nieważności ostatecznej decyzji administracyjnej. Warto zauważyć, iż regulacja przepisu art. 61a § 1 k.p.a. została wprowadzona na skutek nowelizacji (61a dodany przez art. 1 pkt 11 ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. - Dz.U.2011.6.18 - zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 kwietnia 2011 r.), a jednocześnie ustawodawca zdecydował się uchylić art. 157 § 3 przez art. 1 pkt 25 ww. ustawy z dnia 3 grudnia 2010 r. zmieniającej nin. ustawę z dniem 11 kwietnia 2011 r. Przed wskazanymi zmianami to właśnie przepis art. 157 § 3 k.p.a. przewidywał, iż odmowa wszczęcia postępowania w sprawie nieważności decyzji następuje w drodze decyzji. Dodać można, iż celem wprowadzenia w drodze nowelizacji przepisu art. 61a § 1 k.p.a. było: "odróżnienie postępowania wstępnego polegającego na wszczęciu lub odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego od postępowania właściwego, które kończy się rozstrzygnięciem sprawy co do istoty przez wydanie decyzji administracyjnej". W intencji projektodawcy rozwiązanie takie "w sposób bardziej zrozumiały dla wnioskodawców odróżnia etap wstępny dotyczący wszczęcia lub odmowy wszczęcia postępowania od etapu merytorycznego rozstrzygnięcia wniosku (żądania)" (por. Druk sejmowy nr 2987 z dnia 16 kwietnia 2010 str. 4 uzasadnienia).

Zdaniem sądu, w ślad za stanowiskiem zaprezentowanym w orzeczeniu NSA z dnia 25 lutego 2014 r., sygn.akt II OSK 2271/12 (http://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzić należy, iż wszczęcie postępowania administracyjnego, w tym dotyczącego stwierdzenia nieważności decyzji, jest uzależnione od wstępnej oceny, czy wnioskodawca jest stroną postępowania, czy też nie posiada takiego przymiotu. Właściwe rozumienie unormowania zawartego w art. 61a § 1 k.p.a. musi prowadzić do wniosku, że odmowa wszczęcia postępowania administracyjnego następuje wówczas, gdy brak interesu prawnego wnioskodawcy jest oczywisty i wynikający wprost z samego wniosku. W piśmiennictwie przyjmuje się, że oczywistość ta (co do osoby niebędącej stroną) albo wynika już z podania zawierającego żądanie wszczęcia postępowania, albo została stwierdzona w wyniku jednostkowych i prostych czynności organu administracji publicznej. Chodzi tu zatem o przypadek niewątpliwego i nieskomplikowanego ustalenia, że żądanie osoby dotyczy cudzej sprawy" (zob. G. Łaszczyca, Postanowienie administracyjne w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2011, s. 188; por. J. Chmielewski, Art. 61a k.p.a. jako podstawa odmowy wszczęcia postępowania administracyjnego, "Monitor Prawniczy" 2014, nr 2, s. 82-84).

Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie, w myśl przepisu art. 61a § 1 k.p.a., odmowa wszczęcia postępowania powinna mieć miejsce w sytuacjach wyjątkowych, gdy nie ma wątpliwości co do przyczyn podmiotowych takiego rozstrzygnięcia, i gdy w sposób oczywisty z treści żądania wszczęcia postępowania wynika, iż podmiot je wnoszący nie ma interesu prawnego. Wówczas to organ uprawniony jest w myśl wskazanego przepisu odmówić wszczęcia postępowania. Natomiast, gdy ustalenie takiego interesu prawnego wymaga dokonania złożonego procesu wykładni, czy podjęcia określonych czynności wyjaśniających, sprawdzających czy też ustalających, to mogą być one dokonane wyłącznie w toku postępowania administracyjnego, po jego wszczęciu i dopiero efektem takich czynności może być rozstrzygniecie o umorzeniu postępowania wobec braku przymiotu strony.

Zastosowanie zatem art. 61a § 1 k.p.a. (wcześniej art. 157 § 3 k.p.a.) powinno być ograniczone zasadniczo do sytuacji, gdy żądanie wszczęcia postępowania zgłoszone zostało przez podmiot oczywiście nieuprawniony, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego. Zdaniem sądu w tej mierze zachowują również aktualność orzeczenia sądów administracyjnych podjęte dotychczas na tle przepisu art. 157 § 3 k.p.a. (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 czerwca 2005 r., sygn.akt OSK 1534/04; z dnia 5 kwietnia 2006 r., sygn.akt I OSK 725/05; z dnia 2 października 2009 r., sygn.akt II OSK 1501/08; z dnia 10 marca 2010 r., sygn.akt II GSK 433/09; z dnia 28 marca 2013 r., sygn.akt II GSK 321/11; z dnia 25 lutego 2014 r., sygn.akt II OSK 2771/12 oraz wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 marca 2013 r., sygn.akt VII SA/Wa 1771/12 - http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Podkreślić trzeba, iż odmowa wszczęcia postępowania nie jest możliwa w takich okolicznościach, kiedy to, czy podmiot ma przymiot strony, wymaga przeprowadzenia postępowania dowodowego w tym przedmiocie. W takich przypadkach postępowanie, w tym również w trybie nieważnościowym, powinno być wszczęte, zgodnie z art. 157 § 2 k.p.a., co stwarza możliwość do szczegółowego badania interesu prawnego wnioskodawcy i odniesienia się do prezentowanych przezeń argumentów.

W ocenie składu orzekającego taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie, gdyż brak przymiotu strony wnoszącego o stwierdzenie nieważności decyzji nie był oczywisty, co potwierdza fakt, iż organ przeprowadził szczegółowe postępowanie wyjaśniające, gromadząc i badając materiał dowodowy – raport oddziaływania inwestycji na środowisko, sporządzony w postępowaniu zwykłym, po którego analizie stwierdził, iż skarżący nie ma przymiotu strony, gdyż jego nieruchomość znajduje się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji. Jeszcze raz podkreślić należy, że żądanie przymiotu strony w postępowaniu nieważnościom odbywa się po wszczęciu postepowania, czyli w grę wchodzi ewentualnie umorzenie postępowania, o ile brak jest przymiotu strony, nie zaś art. 61a § 1 k.p.a i przyczyny podmiotowe tam wymienione.

Uwzględniając przedstawione stanowisko sądów administracyjnych i piśmiennictwa, w pełni podzielane przez sąd rozpoznający niniejszą sprawę, wskazać należy, iż ponownie analizując wniosek skarżącego organ obowiązany jest uwzględnić wszystkie przedstawione argumenty i wytyczne. Podkreślić trzeba, iż prowadząc czynności wyjaśniające, zmierzające do rozstrzygnięcia czy skarżącemu przymiot strony przysługuje, czy ma interes prawny w rozumieniu art. 28 k.p.a. organ winien uwzględnić, iż przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie, czy interes taki osobie przysługuje. O ile więc istnieje możliwość spowodowania negatywnego oddziaływania projektowanego obiektu na teren sąsiednich nieruchomości, chociażby poprzez negatywne oddziaływanie związków chemicznych składających również na uciążliwe , choć nienormowane czynniki odorowe, na które skarżący wskazuje, organ winien szczegółowo wyjaśnić tę kwestię. Podobnie jak i pozostałe wskazywane przez skarżącego negatywne oddziaływania i dopiero rozważyć, czy podnoszone przez skarżącego zarzuty w stosunku do projektowanej inwestycji są uzasadnione z punktu widzenia obowiązujących przepisów. Jednakże weryfikacja tych zarzutów może odbywać się wyłącznie w toku postępowania, w którym skarżący będzie miał zapewniony udział.

Podkreślić należy, że interes prawny to wartość ochrony praw jednostki określona przepisami prawa materialnego, jak i w ograniczonym zakresie przepisami prawa procesowego. Jeżeli wnoszący podanie powołuje się na swój interes prawny, wskazując konkretne okoliczności na poparcie swojego stanowiska, które wymagają od organu podjęcia czynności wyjaśniających, to ustalenie zasadności tego żądania może nastąpić wyłącznie w toku postępowania, przy zapewnieniu jednostce wnoszącej podanie prawo do czynnego udziału. Rozważenie przez organ administracji publicznej interesu prawnego poza formami postępowania administracyjnego jest sprzeczne z zasadą demokratycznego państwa prawnego, którego jedną z podstawowych wartości jest prawo do obrony. Na prawo do obrony składa się nie tylko prawo zaskarżenia, ale przede wszystkim prawo do wysłuchania. W razie, gdy w żądaniu wszczęcia postępowania jednostka powołuje się na interes prawny, ustalenie zasadności tego żądania musi być oparte na czynnościach wyjaśniających, które organ administracji publicznej obowiązany jest prowadzić w toku wszczętego postępowania administracyjnego, zgodnie z przepisami prawa procesowego (B. Adamiak, w: B. Adamiak, J. Borkowski, Komentarz. Kodeks Postępowania Administracyjnego, Warszawa 2012, s. 297).

Zdaniem sądu okolicznością, na którą dodatkowo trzeba wskazać, jest nieuprawnione powołanie się przez organ na przesłankę przedmiotową uzasadniającą odmowę wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji poddanej kontroli sądu. Nie ulega wątpliwości, iż na wstępnym etapie rozpoznania sprawy, organ administracji przeprowadza badanie pod kątem istnienia przesłanek formalnoprawnych, warunkujących jego dopuszczalność oraz, że orzeczenie o odmowie wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności można wydać z przyczyn podmiotowych jak i przedmiotowych. Nie budzi także wątpliwości, iż skuteczne wniesienie skargi do sądu na decyzję organu, uniemożliwia wszczęcie postępowania nadzwyczajnego dotyczącego wzruszenia tejże decyzji. Niemniej jednak w przedmiotowej sprawie organ wywodzi niedopuszczalność przedmiotową z faktu, iż w sprawie decyzji środowiskowej zapadł wyrok tutejszego sądu sygn.akt II SA/Łd 302/13, który został zaskarżony w drodze skargi kasacyjnej z dnia 12 grudnia 2013 r. Zdaniem organu w tej sytuacji, gdy poprzez skuteczne wniesienie skargi zostało jako pierwsze uruchomione postępowanie sądowoadministracyjne, do czasu prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym istnieje przeszkoda do wszczęcia postępowania nadzwyczajnego celem wzruszenia lub zmiany decyzji objętej kontrolą sądu. Wniesienie skargi kasacyjnej stanowi bowiem przeszkodę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Z taką argumentacją nie sposób się zgodzić, gdyż jak sądowi wiadomo z urzędu, przedmiotem skargi w sprawie o wskazanej sygnaturze akt była decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...], którą organ w pkt 1 umorzył postępowanie odwoławcze z uwagi na brak przymiotu strony wskazanych podmiotów wnoszących odwołanie, zaś w pkt 2, po rozpatrzeniu odwołań innych stron, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ponieważ skargę do sądu złożył podmiot, w stosunku do którego organ umorzył postępowanie odwoławcze, kontroli sądu poddane zostało jedynie rozstrzygniecie o umorzeniu postępowania odwoławczego i w tym zakresie wyrokiem z dnia 18 października 2013 r. sygn.akt II SA/Łd 302/13 oddalono skargę (motywy wskazanego wyroku dostępne - http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skargę kasacyjną wniósł również podmiot, w stosunku do którego organ umorzył postępowanie odwoławcze i w tym zakresie orzeczenie sądu zostanie poddane międzyinstancyjnej kontroli sądowej, nie zaś rozstrzygniecie o istocie sprawy. A skoro tak, to nie jest to przeszkoda przedmiotowa do wszczęcia postępowania wnioskowanego przez skarżącego.

W świetle powyższego stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja, jak i utrzymana w mocy decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem prawa procesowego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i skutkowało koniecznością ich uchylenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 p.p.s.a.

O kosztach postępowania sądowego sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a.

B.A.