Wyrok WSA w Krakowie, sygn. akt I SA/Kr 894/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie
Data orzeczenia: 2013-12-06 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono decyzje I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 115 par 1-2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

|Sygn. akt I SA/Kr 894/13 | W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 grudnia 2013 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz (spr.), Sędziowie: WSA Inga Gołowska, WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant st.sekretarz: Iwona Sadowska - Białka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 grudnia 2013 r., sprawy ze skarg K.K., na decyzje Dyrektora Izby Skarbowej, z dnia 28 marca 2013 r. Nr [...],, Nr [...], w przedmiocie orzeczenia o odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki w podatku od towarów i usług za wrzesień i październik, 2010 r., I.uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji, II.określa, że zaskarżone decyzje nie mogą być wykonane do chwili prawomocności wyroku, III.zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżącego koszty postępowania w kwocie 2.614 zł ( dwa tysiące sześćset czternaście złotych).


UZASADNIENIE

Zaskarżonymi decyzjami Dyrektora Izby Skarbowej z 28 marca 2013 r. nr [...] i nr [...] utrzymano w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego z 4 grudnia 2012 r. nr [...] i nr [...] w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego Przedsiębiorstwa Remontowo Budowlanego "A" Sp. j. A. K., M. G. z tytułu podatku od towarów i usług za miesiąc wrzesień i październik 2010 r. i orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej K.K. jako osoby trzeciej, solidarnie ze spółką i ze wspólnikiem A.K. za powyższe zaległości podatkowe wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi.

Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym.

Opisanymi powyżej decyzjami Naczelnika Urzędu Skarbowego, wydanymi na podstawie art. 107 § 1, art. 108 § 1 oraz art. 115 § 1, 2 i 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa orzeczono o odpowiedzialności K.K. jako osoby trzeciej za powstałe zaległości podatkowe spółki, opierając się na ustaleniu, że K. K. był wspólnikiem Przedsiębiorstwa Remontowo Budowlanego "A" Sp. j. A. K, M. G.

Na powyższe decyzje K.K. wniósł odwołania, w których zarzucił naruszenie:

1. prawa materialnego tj. art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne przyjęcie, że zostały spełnione przesłanki do odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej,

2. przepisów postępowania, tj. art. 120, art. 121 § 1, art. 122, art. 187 § 1 oraz art. 191 Ordynacji podatkowej, poprzez nienależyte wyjaśnienie okoliczności faktycznych sprawy i błędną ocenę zebranego materiału dowodowego.

W uzasadnieniu podniesiono, że K.K. był biernym wspólnikiem, nie wykonujących żadnych czynności związanych z pełnioną funkcją i nie decydował o bieżącej działalności spółki. Zarzucono, że w sprawie nie została zrealizowana przesłanka bezskuteczności egzekucji względem spółki i wskazano, że skierowanie egzekucji do majątku wspólnika jest możliwe dopiero, gdy egzekucja z majątku spółki okaże się bezskuteczna.

W odwołaniach zawnioskowano też o zawieszenie postępowania z uwagi na postępowanie w sprawie ustalenia nieważności umowy sprzedaży na rzecz K.K. udziałów w przedmiotowej spółce.

Dyrektor Izby Skarbowej, utrzymując w mocy zaskarżone decyzje, przedstawił zasady odpowiedzialności osób trzecich za zobowiązania podatników, wynikające z art. art. 107 § 1 i 2 Ordynacji podatkowej, o której to odpowiedzialności orzeka się w formie decyzji w terminach określonych w art. 108 § 1 i § 2 tej ustawy. Zastrzeżono też, że zgodnie z art. 108 § 3 Ordynacji w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której mowa w art. 53a.

Dalej wyjaśniono pojęcie zaległości podatkowej, o której mowa w art. 51 § 1 Ordynacji podatkowej oraz płatnika (art. 8 tej ustawy). Wyjaśniono też, że zgodnie z art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej płatnik, który nie wykonał obowiązków określonych w art. 8, odpowiada za podatek niepobrany lub podatek pobrany a niewpłacony na zasadach określonych w tym przepisie. Wyjaśniono, że na płatniku ciąży obowiązek obliczenia, pobrania i wpłacenia podatku na rachunek organu podatkowego. W przypadku niewykonania jakiejkolwiek z tych czynności, płatnik ponosi odpowiedzialność przewidzianą w przywołanym artykule. W art. 30 § 1 Ordynacji podatkowej co prawda stwierdza się, że płatnik ponosi odpowiedzialność za podatek niepobrany lub pobrany, ale niewpłacony, jednakże w istocie rzeczy każda nieprawidłowość w wykonaniu jego obowiązków prowadzi do powstania odpowiedzialności. Płatnik z tytułu niepobrania lub niewpłacenia podatku odpowiada całym swoim majątkiem. Odpowiedzialność ta ma charakter osobisty i nieograniczony. W myśl postanowień art. 30 § 4 Ordynacji podatkowej jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi okoliczność, o której mowa w § 1 ww. artykułu (płatnik nie pobrał podatku lub podatek został pobrany, a niewpłacony), organ ten wydaje decyzję o odpowiedzialności podatkowej płatnika, w której określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku. W decyzji tej organ podatkowy określa wysokość należności z tytułu niepobranego lub pobranego, a niewpłaconego podatku - pomimo wynikania takiego obowiązku z mocy prawa.

Następnie stwierdzono, że zgodnie z art. 115 § Ordynacji podatkowej wspólnik spółki cywilnej, jawnej, partnerskiej oraz komplementariusz spółki komandytowej albo komandytowo-akcyjnej odpowiada całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami za zaległości podatkowe spółki. Zgodnie z art. 115 § 2 cytowanej ustawy powyższy przepis stosuje się również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem. Zgodnie z art. 115 § 4 Ordynacji orzeczenie o odpowiedzialności, o której mowa w § 1, za zaległości podatkowe spółki z tytułu zobowiązań podatkowych powstałych w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 nie wymaga uprzedniego wydania decyzji, o których mowa w art. 108 § 2 pkt 2. W tym przypadku określenie wysokości zobowiązań podatkowych spółki, orzeczenie o odpowiedzialności płatnika (inkasenta), zwrocie zaliczki na naliczony podatek od towarów i usług lub określenie wysokości należnych odsetek za zwłokę następuje w decyzji, o której mowa w art. 108 § 1.

Wykorzystując powyższą możliwość, organ I instancji prawidłowo orzekł o odpowiedzialności płatnika, określając wysokość zobowiązania z tytułu podatku od towarów i usług, w tej samej decyzji orzekając o odpowiedzialności wspólnika.

Dyrektor Izby Skarbowej nie podzielił zarzutu naruszenia art. 115 § 1 Ordynacji podatkowej. Jego zdaniem istniały bowiem przesłanki faktyczne jak i prawne do wydania zaskarżonego orzeczenia. Wskazano, że odpowiedzialność osób trzecich ma charakter odpowiedzialności wyjątkowej, a jedną z przesłanek jest wszczęcie postępowania egzekucyjnego w przypadku wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W przedmiotowej sprawie bezspornym jest, że postępowanie egzekucyjne dot. przedmiotowych zaległości spółki jawnej "A" zostało prawidłowo wszczęte, poprzez doręczenie spółce na podstawie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji upomnienia oraz tytułu wykonawczego, celem przeprowadzenia z majątku spółki postępowania egzekucyjnego. Zastosowano się zatem do dyspozycji art. 108 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej.

Za niezasadny uznano również zarzut, że nie została spełniona przesłanka z art. 115 § 1 Ordynacji w postaci bezskuteczności egzekucji prowadzonej z majątku spółki. Powołano w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 października 2008 r. sygn. akt FSK 1155/07, zgodnie z którym możliwe jest wydanie decyzji o solidarnej odpowiedzialności wspólników w sytuacji, jeżeli nie została przeprowadzona egzekucja z wierzytelności przysługujących spółce. Zgodnie bowiem z art. 108 § 2 Ordynacji podatkowej, określającym katalog przesłanek negatywnych uniemożliwiających wszczęcie postępowania w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej, nie wymieniono bezskuteczności egzekucji z majątku podatnika. Z kolei z art. 108 § 4 Ordynacji wynika jedynie tyle, że egzekucja zobowiązania wynikającego z decyzji o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej może być wszczęta dopiero wówczas, gdy egzekucja z majątku podatnika okazała się w całości lub w części bezskuteczna. Wyjątek w tym zakresie, wynikający z art. 116 § 1 cytowanej ustawy, dotyczący zaś odpowiedzialności członków zarządu za zaległości podatkowe spółki potwierdza tę konstatację. Inną kwestią jest natomiast możliwość prowadzenia egzekucji. Po wydaniu decyzji w przedmiocie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej egzekucja zobowiązania wynikającego z tej decyzji może być bowiem wszczęta dopiero wtedy, gdy egzekucja z majątku podatnika okaże się w całości lub w części bezskuteczna (art. 108 § 4 Ordynacji podatkowej).

W świetle powyższej regulacji przyjęto, że aby orzec o odpowiedzialności wspólnika spółki jawnej na podstawie art. 115 Ordynacji podatkowej niezbędnym jest wykazanie, czy stroną prowadzonego postępowania jest aktualny, czy też były wspólnik spółki, albowiem o ile aktualny wspólnik odpowiada za wszystkie zaległości ciążące na spółce (art. 115 § 1), tak były wspólnik ponosi odpowiedzialność jedynie za zaległości, których termin płatności przypadał, gdy był wspólnikiem (art. 115 § 2).

W odniesieniu do powyższego stwierdzono, że w dniu 15 czerwca 2010 r. została zawarta umowa sprzedaży udziałów w spółce jawnej pomiędzy M.G. a KK.., na mocy której ten ostatni stał się wspólnikiem przedmiotowej spółki. Nie ma tutaj znaczenia czy K.K. był biernym czy czynnym wspólnikiem bowiem od tego też dnia wraz ze wspólnikiem odpowiada za powstałe zaległości.

Odpowiedzialność K.K. potwierdza także wyrok nakazowy Sądu Rejonowego w Chrzanowie Wydział II Karny z dnia 20 września 2012 r., sygn. akt II K 627/12, w którym orzeczono m.in. o winie K.K. za niewpłacanie organowi podatkowemu pobranych kwot zaliczek na podatek dochodowy z tytułu wypłaconych wynagrodzeń za miesiące od maja do listopada 2010 r. w ramach Przedsiębiorstwa Remontowo Budowlanego "A" A. K, M. G. Sp. j., zatem zdaniem organu oczywistym jest, że odpowiada też za zaległości w podatku od towarów i usług w tym zakresie.

Wskazano też, że zakres przedmiotowy odpowiedzialności wspólników obejmuje zaległości podatkowe spółki, za które odpowiadają oni całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i pozostałymi wspólnikami. Odpowiedzialność majątkowa wspólników spółki jawnej jest niezależna od tego, który ze wspólników przyczynił się do powstania zaległości podatkowych spółki. Orzekanie o odpowiedzialności wspólników nie jest oparte na zasadnie winy i dlatego nie ma znaczenia ustalenie przyczynienia się do powstania zaległości. Odpowiedzialność ta jako odpowiedzialność solidarna, jest także niezależna od wysokości wkładów poszczególnych wspólników, zatem organ podatkowy prawidłowo orzekł o odpowiedzialności wspólników za pełną kwotę zaległości podatkowej.

Reasumując, decyzje organu I instancji oceniono jako prawidłowe i z tego względu zostały utrzymane w mocy. Negatywnie odniesiono się też do wniosku strony o zawieszenia postępowania, gdyż spodziewane orzeczenie sądu powszechnego nie stanowi prejudykatu i może mieć znaczenie w przyszłości wyłącznie w sytuacji unieważnienia umowy zakupu udziału.

Od powyższych decyzji K.K. złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wnosząc o ich uchylenie i umorzenie postępowania, a ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Skarżący zarzucił:

1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia, a w szczególności wadliwe przyjęcie, że K.K. jest wspólnikiem spółki jawnej "A", podczas gdy oświadczeniem przesłanym do A.K. i M. G. dnia 23 stycznia 2013 r., które znajduje się w aktach przedmiotowej sprawy, uchylił się on od skutków oświadczenia woli o zakupie udziału w przedmiotowej spółce, które to oświadczenie wywołuje skutki od dnia jego złożenia i które w konsekwencji prowadzić winno do przyjęcia, że K.K. nie ponosi odpowiedzialności subsydiarnej za zobowiązania podatkowe spółki,

2. naruszenie art. 201 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że rozstrzygnięcie wniesionego przez K.K. powództwa o ustalenie nieważności umowy sprzedaży udziału w spółce nie stanowi prejudykatu i tym samym, że nie ma podstaw do zawieszenia przedmiotowego postępowania, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego przepisu prowadzić powinna do uznania, że rozstrzygnięcie sądu powszechnego będzie miało wpływ na wynik przedmiotowego postępowania, a zwłaszcza doprowadzi do potwierdzenia zaistnienia zmiany stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia, bowiem uwzględnienie wskazanego powództwa wywoła skutki ex tunc, tj. takie, jakby K.K. nigdy nie nabył udziału w spółce, a w konsekwencji nie będzie mógł on ponosić odpowiedzialności subsydiarnej za zobowiązania spółki,

3. naruszenie art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niezrealizowanie obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego mającego znaczenia dla wyniku przedmiotowej sprawy, w szczególności poprzez:

- zaniechanie rozpatrzenia znajdujących się w aktach oświadczeń o uchyleniu się przez skarżącego od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego pod wpływem błędu w umowie zakupu udziału, które to oświadczenie winno prowadzić do uznania, że skarżący nie jest i nigdy nie był wspólnikiem przedmiotowej spółki,

- niewyjaśnienie okoliczności dotyczących nieważności umowy zakupu udziału, które to okoliczności z uwagi na uznanie, że rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego w Krakowie nie będzie stanowić prejudykatu dla przedmiotowego postępowania, organ podatkowy winien wyjaśnić w toku postępowania, a nieustalenie powyższych kwestii stanowi brak postępowania dowodowego mający wpływ na treść orzeczenia.

Dyrektor Izby Skarbowej wniósł początkowo o oddalenie skarg, w piśmie z dnia 15 listopada 2013 r. zawnioskował wszelako o uchylenie zaskarżonych decyzji wraz z poprzedzającymi je decyzjami organu I instancji. Wniosek swój uzasadnił tym, że w wyroku zaocznym Sądu Rejonowego w K. V Wydział Gospodarczy z dnia 8 lipca 2013 r., sygn. akt [...] orzeczono, że nie istnieje stosunek prawny wynikający z umowy zawartej w dniu 15 czerwca 2010 r. o sprzedaży udziałów w spółce jawnej działającej pod firmą Przedsiębiorstwo Remontowo Budowlane "A" A. K., M. G. Sp. j. z siedzibą w C., zawartej pomiędzy M.G. o K.K., jako nabywcą udziałów.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.

Na wstępie należy zauważyć, iż zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 cytowanej ustawy, sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W kontekście powyższego trzeba zaznaczyć, że każde naruszenie przepisów prawa materialnego, czy procesowego należy oceniać przez pryzmat jego wpływu na treść rozstrzygnięcia.

Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, co oznacza, iż Sąd zobowiązany jest dokonać oceny legalności zaskarżonej decyzji niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze. Dokonując kontroli zaskarżonych decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w oparciu o wyżej opisane zasady, orzekający w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, że naruszają one prawo w sposób powodujący konieczność ich wyeliminowania z obrotu prawnego, a zatem skargi zasługują na uwzględnienie.

Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia organów na gruncie niniejszej sprawy stanowił m. inn. art. 115 § 1 – 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.), zgodnie z którym wspólnik m. inn. spółki jawnej odpowiada za zaległości podatkowe spółki całym swoim majątkiem solidarnie ze spółką i z pozostałymi wspólnikami. Zasada ta ma zastosowanie również do odpowiedzialności byłego wspólnika za zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie, gdy był on wspólnikiem, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie, gdy był on wspólnikiem.

Z treści tego przepisu wynika zatem, że solidarną i osobistą odpowiedzialność za zobowiązania spółki jawnej ponoszą wyłącznie osoby będące wspólnikami tejże spółki. Tym samym przy orzekaniu o odpowiedzialności osób trzecich, jakimi są wspólnicy spółki jawnej na podstawie art. 115 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ma obowiązek wykazać w ramach postępowania dowodowego nie tylko istnienie zaległości podatkowych takiej spółki, ale także to, że strona postępowania była wspólnikiem spółki w czasie kiedy powstały zobowiązania podatkowe spółki. W tym kontekście istotny jest zatem fakt "bycia wspólnikiem".

W toku postępowania organy obydwu instancji badając powyższą kwestię oparły się na umowie zawartej w dniu 15 czerwca 2010 r. dotyczącej zbycia przez M.G. na rzecz skarżącego K.K. udziałów w spółce jawnej działającej pod firmą Przedsiębiorstwo Remontowo Budowlane "A" A. K., M. G.. z siedzibą w C. wpisanej do rejestru KRS nr [...] i na tej podstawie uznały, że w dacie powstania zaległości podatkowych z tytułu podatku od towarów i usług za wrzesień i październik 2010 r. K.K. był wspólnikiem przedmiotowej spółki, a zatem winien odpowiadać za jej zaległości. Jednakże skarżący w toku postępowania, tj. w dniu 23 stycznia 2013 r. uchylił się od skutków prawnych oświadczenia woli zakupu udziałów w spółce "A" jako złożonego pod wpływem błędu.

Okolicznością bezsporną pomiędzy stronami jest fakt, że w wyroku z dnia 8 lipca 2013 r. w sprawie o sygn. akt [..] Sąd Rejonowy w K., V Wydział Gospodarczy stwierdził w związku z tym nieistnienie stosunku prawnego wynikającego z ww. umowy, co oznacza, że skarżący nigdy nie stał się wspólnikiem spółki jawnej "A" A. K., M. G..

W związku z powyższym uwzględniając w tej materii także stanowisko Dyrektora Izby Skarbowej Sąd w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) uchylił zaskarżone decyzje uznając, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w postaci art. 115 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej mającego wpływ na wynik sprawy. Nie została bowiem spełniona podstawowa przesłanka dla zastosowania instytucji odpowiedzialności osoby trzeciej za zaległości podatkowe spółki, a tym samym niezasadnie obciążono skarżącego tą odpowiedzialnością. Działając na zasadzie art. 135 cytowanej ustawy Sąd uchylił także decyzje organu I instancji, gdyż było to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy.

Przy ponownym rozpoznaniu sprawy obowiązkiem organów będzie zatem wzięcie pod uwagę wyżej wskazanych okoliczności i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego.

W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że odnoszenie się do pozostałych zarzutów wyartykułowanych w skargach jest zbędne.

Sąd nie mógł natomiast uwzględnić wniosku pełnomocnika skarżącego o uchylenie zaskarżonych decyzji i umorzenie postępowania względnie o ich uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, gdyż na gruncie art. 145 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd administracyjny nie posiada takich kompetencji. Uwzględnienie skargi na decyzję może polegać wyłącznie na uchyleniu zaskarżonego aktu, stwierdzeniu jego nieważności lub stwierdzeniu wydania wymienionego aktu z naruszeniem prawa.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Mając powyższe na względzie na mocy art. 205 § 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 6 pkt 2 i 5 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r., poz. 461) Sąd zasądził tytułem zwrotu kosztów postępowania wynagrodzenie pełnomocnika w łącznej kwocie 2.580 zł oraz opłatę od pełnomocnictwa 34 zł.

Natomiast rozpoznając i rozstrzygając łącznie sprawy skarg na zaskarżone decyzje Dyrektora Izby Skarbowej w Krakowie, Sąd działał w trybie art. 111 § 2 cytowanej ustawy, który to przepis stanowi, że Sąd może zarządzić połączenie kilku oddzielnych spraw toczących się przed nim w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia, jeżeli pozostają one ze sobą w związku. W przedmiotowym postępowaniu skargi opierają się w dużej mierze na jednakowych podstawach naruszenia przepisów prawa przy identycznym stanie faktycznym – stąd, zdaniem orzekającego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, zaistniał pomiędzy nimi związek, o którym mowa w art. 111 § 2 cytowanej ustawy, a względy ekonomii procesowej, szybkości postępowania i ograniczenia jego kosztów dla obu stron postępowania dodatkowo przemawiały za połączeniem obu spraw, zwłaszcza, że strony nie wniosły sprzeciwu co do ich połączenia.