Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2086/10
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2010-12-07 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok i przekazano sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny
Powołane przepisy: article: art. 141 par. 4
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 31 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 80 poz 721
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędziowie sędzia NSA Maria Czapska -Górnikiewicz sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz ( spr.) Protokolant Monika Dworakowska po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skarg kasacyjnych B. J. i [...] Sp. z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 22 czerwca 2010 r. sygn. akt VII SA/Wa 2054/09 w sprawie ze skarg B. J. i [...] Sp. z o.o. w W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, 2. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz każdego ze skarżących to jest B. J. i [...] Sp. z o.o. w W. kwotę po 600 (słownie: sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 22 czerwca 2010 r., sygn. akt VII SA/Wa 2054/09, oddalił skargi [...] Sp. z o.o. w W. i B. J. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy:

Wojewoda Mazowiecki decyzją z dnia [...] maja 2009 r., nr [...], na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w zw. z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw oraz art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, po rozpatrzeniu wniosku inwestora Miasta Stołecznego Warszawy zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę węzła [...]-[...] w W., przebudowa ulicy [...] na terenie gminy [...] w województwie [...], stanowiącego zadanie III przebudowy drogi krajowej nr [...], w ciągu [...] w Dzielnicy [...] - obiekt budowlany kategorii XXV i XXVIII oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego po rozpatrzeniu odwołania B. J. oraz [...] Sp. z o.o. w W. decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., znak: [...], uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...], w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności i w tej części umorzył postępowanie organu pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.

Organ odwoławczy stwierdził, iż zaskarżona decyzja Wojewody Mazowieckiego została wydana w trybie określonym w ustawie z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, która nie wprowadza żadnych zmian odnośnie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności.

Zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy Prawo budowlane roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, dlatego nadanie zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności rażąco narusza art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego.

Z tego względu organ odwoławczy uchylił zaskarżoną decyzję w tej części i umorzył w powyższym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji.

W pozostałej części organ odwoławczy utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy uznając, iż inwestor spełnił wszystkie wymogi stawiane przez Prawo budowlane niezbędne dla uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, tj. dołączył: oświadczenie (pod rygorem odpowiedzialności karnej) o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, ostateczną decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], L.dz.: [...], ustalającą lokalizację dla spornego zamierzenia inwestycyjnego, ostateczną decyzję Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], znak: [...]; o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie drogi publicznej o nawierzchni utwardzonej tj. węzła "[...]" zadanie III - będącego odcinkiem drogi krajowej nr [...] w W., przy ul. [...], ul. [...], ul. [...] i [...] w Dzielnicy [...] wraz z przebudową magistrali służących do przesyłania wody oraz budową sieci kanalizacji deszczowej.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że inwestor zapewnił zgodność projektu budowlanego z: decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], L.dz.: [...] oraz decyzją Prezydenta Miasta Stołecznego Warszawy z dnia [...] stycznia 2009 r., Nr [...], znak: [...], przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, zaś projekt budowlany został sporządzony przez osoby posiadające odpowiednie uprawnienia budowlane.

Ponadto organ odwoławczy nie uznał zarzutu [...] Sp. z o.o. dotyczącego wydania rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego z naruszeniem art. 21, 64 Konstytucji oraz art. 144 Kodeksu cywilnego, poprzez nieuwzględnienie, że posadowienie wzdłuż działek [...] i [...] ekranów dźwiękochłonnych uniemożliwi skarżącej wybudowanie inwestycji zgodnie z ostateczną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz spowoduje niedopuszczalną ingerencję w prawo własności spółki.

Zdaniem organu odwoławczego, organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenia jedynie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego i nie bada czy będzie ona uniemożliwiać wykonanie przyszłej inwestycji na działkach sąsiednich.

Odnosząc się do zarzutu, że sporna inwestycja spowoduje także niedopuszczalną ingerencję w prawo własności odwołującej się spółki do działek powstałych po podziale, przez obniżenie ich wartości ekonomicznej i urbanistycznej oraz ograniczenie możliwości ich wykorzystania na dotychczas zamierzone cele, organ odwoławczy wyjaśnił, iż na podstawie art. 13 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w przypadku, gdy pozostała część nieruchomości nie nadaje się do prawidłowego wykorzystania na dotychczasowe cele, właściwy zarządca drogi jest obowiązany do nabycia, na wniosek właściciela lub użytkownika wieczystego nieruchomości, w imieniu i na rzecz Skarbu Państwa albo jednostki samorządu terytorialnego tej części nieruchomości.

Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił również zarzutu B. J., dotyczącego wydania weryfikowanego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego z naruszeniem art. 7 i 77 Kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie odwołującej się ww. naruszenia polegają na "nieuwzględnieniu braku zasadności rozbudowy wjazdu i zjazdu na działkę [...] z drogi serwisowej" co narusza jej interes prawny poprzez uniemożliwienie w przyszłości zabudowy jej nieruchomości.

Zdaniem organu odwoławczego, analiza akt sprawy nie wykazała również, wbrew opinii odwołujących się, wydania decyzji Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2009 r., Nr [...], znak: [...], z naruszeniem art. 10 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 24 ust. 3 oraz 28 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych (Dz. U. z 2003 r., Nr 80, poz. 721 ze zm.) w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 maja 2007 r. (Dz. U. z 2008 r. Nr 154, poz. 958 ze zm.), poprzez nie wypełnienie obowiązku informacyjnego.

Organ odwoławczy powołując się na art. 24 ust. 3 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych wskazał, iż Wojewoda Mazowiecki zawiadomił o wszczęciu postępowania w drodze obwieszczeń, w urzędach gmin i prasie lokalnej co wynika ze znajdującej się w aktach sprawy informacji na temat umieszczenia obwieszczenia w Urzędzie Dzielnicy [...] w dniach od 23 kwietnia do 6 maja 2009 r., opublikowania go w "Gazecie Wyborczej" w dniu 28 kwietnia 2009 r. oraz na stronach internetowych Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego i Urzędu Dzielnicy [...].

Organ odwoławczy podkreślił, iż w myśl art. 28 ust. 1 przywołanej wyżej ustawy organ wojewódzki doręczył decyzję o pozwoleniu na budowę wnioskodawcy, zaś pozostałe strony zawiadomił o wydanej decyzji w drodze obwieszczenia, które zostało wywieszone w Urzędzie Dzielnicy [...] w dniach od 9 czerwca 2009 r. do 22 czerwca 2009 r., opublikowane w "Gazecie Wyborczej" w dniu 9 czerwca 2009 r. oraz na stronie internetowej Mazowieckiego Urzędu Wojewódzkiego.

Ustosunkowując się do zarzutu odwołujących się dotyczącego naruszenia art. 24 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 10 maja 2007 r., poprzez zatwierdzenie projektu budowlanego obejmującego szerszy zakres prac pomimo braku wniosku inwestora, organ II instancji uznał go za bezzasadny. Jak bowiem wynika z akt sprawy, inwestor we wniosku o pozwolenie na budowę z dnia 30 marca 2009 r. wskazał na konieczność przebudowy istniejących urządzeń infrastruktury technicznej (strona 2 wniosku), zaś rozstrzygnięcie organu I instancji obejmuje wyrażenie zgody na ww. zakres prac (strona 3 decyzji).

W ocenie organu odwoławczego pozbawiony podstaw jest zarzut dotyczący wadliwego zastosowania w rozpatrywanej sprawie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych. W ocenie skarżących powyższa ustawa ma zastosowanie w przypadku "budowy", a nie "przebudowy" drogi. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa ona "zasady i warunki przygotowania inwestycji", bez dokonywania podziału na budowę czy przebudowę.

Za bezzasadny organ odwoławczy uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez brak dostatecznego wskazania podstawy prawnej, polegający na powołaniu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r., bez sprecyzowania z jakiej daty przyjęto brzmienie przepisu.

Zdaniem organu II instancji w ramach powołania podstawy prawnej organ administracji jest zobowiązany wskazać wyłącznie konkretne przepisy, tj. artykuły, paragrafy, ustępy itd. oraz miejsce ich publikacji (por. wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 1999 r., sygn. akt III SA 8192/98; wyrok NSA z dnia 24 maja 1983 r., sygn. akt II SA 20/83).

W ocenie organu odwoławczego bezzasadny jest również zarzut naruszenia art. 32 i 33 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak dostatecznego wykazania przez inwestora umocowania do działania w jego imieniu przez A. P. (p.o. Dyrektora Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych). Jak wynika z § 2 uchwały Rady m.st. Warszawy z dnia [...] maja 2008 r., Nr [...], w sprawie powołania jednostki budżetowej [...] pod nazwą "Zarząd Miejskich Inwestycji Drogowych" organizację ww. jednostki określa statut. Zgodnie z brzmieniem § 5 ust. 1 pkt 2 statutu zakres działania Dyrektora ZMID obejmuje m.in. reprezentowanie ZMID wobec podmiotów zewnętrznych. W aktach sprawy znajduje się również pełnomocnictwo Prezydenta m.st. Warszawy z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...], obejmujące umocowanie do działania w imieniu m.st. Warszawy w sprawach objętych przedmiotem działania Zarządu Miejskich Inwestycji Drogowych (§ 2 statutu).

Skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego złożyli B.J. oraz J.K. [...] w W. zaskarżając decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w części w jakiej utrzymuje w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] maja 2009 r., nr [...].

Skarżący wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucili wydanie jej z naruszeniem:

1) art. 64 oraz art. 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 144 Kodeksu cywilnego i art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo budowlane poprzez uznanie, że organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenia jedynie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami Prawa budowlanego, nie badając czy będzie ona uniemożliwiać wykonanie przyszłej inwestycji na działkach sąsiednich i tym samym naruszając konstytucyjną zasadę równości wobec prawa;

2) art. 34 ustawy Prawo budowlane poprzez niezgodność zaskarżonej decyzji z decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], ustalającą lokalizację dla spornego zamierzenia inwestycyjnego powstałą wskutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt IV S.A./Wa 643/09 powyższej decyzji Ministra Infrastruktury w zakresie ustalenia linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku [...] od km [...] do km [...], przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku, lokalizacji inwestycji na działce nr [...], obręb [...] i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w tym zakresie;

3) art. 1 ust. 1 oraz art. 24 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych, w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw przez uznanie, że ustawa powyższa określa "zasady i warunki przygotowania inwestycji" bez dokonywania podziału na budowę i przebudowę;

4) art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez uznanie, że organ zobowiązany jest jako podstawę prawną wskazać wyłącznie konkretne przepisy i miejsce ich publikacji bez sprecyzowania z jakiej daty przyjęto brzmienie przepisu;

5) art. 32 i art. 33 Kodeksu postępowania administracyjnego przez uznanie, że zostało wykazane dostatecznie umocowanie A. P. do działania w imieniu inwestora.

W odpowiedzi na skargi Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji wnosząc o ich oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że skargi nie zasługują na uwzględnienie i dlatego też oddalił je na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że zaskarżona decyzja wydana została w trybie ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), wyjaśniając, że zgodnie z art. 31 ust 2 powołanej wyżej ustawy w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności, sąd administracyjny po upływie 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi może stwierdzić jedynie, że decyzja narusza prawo z przyczyn wyszczególnionych w art. 145 lub 156 Kodeksu postępowania administracyjnego.

W rozpoznawanej sprawie decyzja o pozwoleniu na budowę została wydana w dniu [...] maja 2009 r. i nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności.

Roboty budowlane zgodnie z wpisem z dziennika budowy zostały rozpoczęte w czerwcu 2009 r., a więc na długo przed rozpoznawaniem skarg przez Sąd. Zatem, w ocenie Sądu I instancji, przepis art. 31 ust 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) ma w sprawie pełne zastosowanie. W tym stanie rzeczy, Sąd mógł brać pod uwagę tylko takie wady zaskarżonej decyzji, które przemawiałyby za stwierdzeniem jej nieważności lub mogły stanowić podstawę wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę.

Sąd wskazał również, że skarżący nie podnosili istnienia podstaw z art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego, a Sąd z urzędu nie stwierdza by zaskarżona decyzja dotknięta była wadą nieważności postępowania. Sąd nie stwierdził również istnienia podstaw wznowieniowych.

Podstawy wznowieniowej, w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie w I instancji, nie stanowi uchylenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym wyrokiem z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt IV Sa/Wa 643/09 części decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., znak: [...], ustalającej lokalizację dla spornego zamierzenia inwestycyjnego.

Nadto Sąd podkreślił, iż w obrocie prawnym pozostaje decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2008 r., znak: [...], ustalająca lokalizację pn. budowa węzła [...] w W., przebudowa ulicy [...] na terenie gminy [...] zaopatrzona w rygor natychmiastowej wykonalności.

Podnoszone przez skarżących zarzuty, zdaniem Sądu, nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi z uwagi na przesłanki wskazane w art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych.

Wszelkie inne, niż określone w art. 31 ust. 2 powyższej ustawy naruszenia prawa nie mogą skutkować uwzględnieniem skargi na decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Na poparcie powyższego twierdzenia Sąd przytoczył stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zawarte w wyroku z dnia 17 września 2009 r. (sygn. akt II OSK 993/09).

W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ odwoławczy trafnie odniósł się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu, a Sąd z urzędu nie stwierdził istnienia przesłanek wskazujących na nieważność kontrolowanej decyzji bądź przesłanek wznowieniowych.

Od powyższego wyroku skargi kasacyjne do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiedli B. J. i [...] Sp. z o.o. w W. W tym miejscu zauważyć należy, że zarzuty wniesionych skarg kasacyjnych są tożsame w treści, za wyjątkiem zarzutów zawartych w pkt 3 ppkt a skarg kasacyjnych, które zostaną poniżej wyszczególnione.

Zaskarżając wydany w sprawie wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. J. i [...] Sp. z o.o. w W. zarzucili mu na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. wydanie go:

1) z naruszeniem przepisów postępowania mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958) oraz w zw. z art. 17 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) w brzmieniu sprzed wejścia w życie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958) w zw. z art. 33 ust. 2 i 3 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 32 ust. 4a w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przez zastosowanie art. 31 ust. 2 w/w ustawy w brzmieniu ustalonym ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154, poz. 958) pomimo, że zgodnie z art. 6 ust. 2 tej ustawy dla przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie tej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe oraz przez uznanie, że przepis ten ma zastosowanie w niniejszej sprawie mimo, że decyzja o pozwoleniu na budowę nie miała rygoru natychmiastowej wykonalności wskutek uchylenia jej w tej części przez organ drugiej instancji oraz przez przyjęcie, że brak jest podstaw wznowienia postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę mimo uchylenia w części decyzji Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r. utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji o ustaleniu lokalizacji węzła drogowego, stanowiącej podstawę decyzji o pozwoleniu na budowę, co wyczerpuje przesłankę wznowienia określoną w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. i błędne uznanie, że podstawa wznowienia nie zachodzi z uwagi na pozostawanie w obrocie decyzji organu I instancji zaopatrzonej w rygor natychmiastowej wykonalności, mimo, że decyzja taka w świetle art. 17 ust. 2 i 3 oraz art. 33 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego nie była wystarczająca do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz mimo istnienia podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 156 §1 pkt 2 k.p.a. tj. rażącego naruszenia prawa polegającego na wydaniu pozwolenia na budowę mimo rozpoczęcia robót bez wymaganej art. 28 ust. 1 ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, sprzecznie z art. 32 ust. 4a Prawa budowlanego.

2. art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi przez brak uzasadnienia w zakresie, w jakim Sąd uznał poszczególne zarzuty skarżącej za niezasadne, a stanowisko organu odwoławczego za prawidłowe,

3. art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z:

b) art. 156 § 1 pkt 2) Kodeksu postępowania administracyjnego w zw. z art. 32 ust. 4a w zw. z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.) przez brak należytego skontrolowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i nieuwzględnienie, że zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa skutkującym jej nieważnością z uwagi na rozpoczęcie robót budowlanych na podstawie decyzji nieostatecznej co narusza rażąco art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego i wyklucza udzielenie pozwolenia na budowę z mocy art. 32 ust. 4a tej ustawy;

c) art. 1 ust. 1 oraz art. 24 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych

oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z dnia 26 sierpnia 2008r.) przez brak należytego skontrolowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i błędne nieuwzględnienie zarzutów skarżącej w zakresie naruszeń powyższych przepisów dotyczących uznania przez organy administracyjne, że ustawa o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych określa "zasady i warunki przygotowania inwestycji" bez dokonywania podziału na budowę i przebudowę, choć z treści samego przepisu art. 1 ust. 1 w/w ustawy wynika, że reguluje ona przygotowanie inwestycji w zakresie budowy, a nie przebudowy drogi, w związku z czym wadliwe jest udzielenie pozwolenia na przebudowę ulicy Krańcowej; nadto wadliwego uznania, że prawidłowe jest zatwierdzenie przez organ I instancji projektu budowlanego obejmującego oprócz budowy drogi także budowę i przebudowę w zakresie sieci wodociągowej i gazowej oraz energetycznej i teletechnicznej, choć z sentencji decyzji nie wynika, aby udzielenie pozwolenia na budowę dotyczyło przebudowy istniejącej infrastruktury technicznej, a wniosek inwestora także takiej przebudowy nie obejmował;

d) art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak należytego skontrolowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i błędne nieuwzględnienie zarzutów skarżącej w zakresie naruszenia powyższego przepisu polegającego na uznaniu, że organ zobowiązany jest jako podstawę prawną wskazać wyłącznie konkretne przepisy i miejsce ich publikacji bez sprecyzowania z

jakiej daty przyjęto brzmienie przepisu i tym samym zaaprobowanie

braku dostatecznego wskazania podstawy prawnej przez organ I instancji polegający na powołaniu art. 24 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych bez sprecyzowania z jakiej daty przyjęto brzmienie tego przepisu, choć w dacie wydania zaskarżonej decyzji przepis ten nie obowiązywał, a uprzednio ulegał zmianom;

e) art. 32 i 33 Kodeksu postępowania administracyjnego przez brak należytego skontrolowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i błędne nieuwzględnienie zarzutów skarżącej spółki w zakresie naruszenia powyższych przepisów polegającego na uznaniu, że zostało wykazane dostatecznie umocowanie A. P. do działania w imieniu inwestora, mimo, że treść pełnomocnictwa i statut zarządu miejskich inwestycji drogowych nie są wystarczające do stwierdzenia tego umocowania;

f) art. 34 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tj. Dz. U. z 2006 r. Nr 56, poz. 1118 ze zm.) przez brak należytego skontrolowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i błędne nieuwzględnienie zarzutów skarżącej w zakresie naruszenia powyższego przepisu polegającego na niezgodności zaskarżonej decyzji z decyzją Ministra Infrastruktury z dnia [...] stycznia 2009 r., nr [...], w przedmiocie ustalenia lokalizacji węzła drogowego w części utrzymującej w mocy decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] lipca 2008 r., nr [...], powstałą wskutek uchylenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 września 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 643/09 powyższej decyzji Ministra Infrastruktury w zakresie ustalenia: 1) linii rozgraniczającej teren inwestycji na odcinku [...] od km [...] do km [...], 2) przebiegu ścieżki rowerowej na tym odcinku, 3) lokalizacji inwestycji na działce nr [...] z obrębu [...] i wstrzymanie wykonalności zaskarżonej decyzji w tym zakresie i w konsekwencji wadliwe stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji lub jej nieuchylenie oraz poprzedzającej są decyzji organu I instancji.

Dodatkowo B. J. zarzuciła zakwestionowanemu wyrokowi w pkt. 3 ppkt a) wydanie go z naruszeniem:

- art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 64 oraz 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz 144 Kodeksu cywilnego, art. 5 ust. 1 pkt 9) oraz art. 32 ust. 4 i 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez brak należytego skontrolowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i błędne nieuwzględnienie zarzutów skarżącej w zakresie naruszeń powyższych przepisów dotyczących uznania przez organy administracyjne, że organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenia jedynie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego i nie bada czy będzie ona uniemożliwiać wykonanie przyszłej inwestycji na działkach sąsiednich i nieuwzględnienia przez organy, że nieuzasadniona jest rozbudowa wjazdu i zjazdu na działkę [...] z obrębu [...] z drogi serwisowej stanowiącej część inwestycji objętej niniejszym postępowaniem, gdyż obecnie istnieje wjazd na tę działkę, jest on wystarczający dla obsługiwanego osiedla "[...]", rodzaj i parametry drogi serwisowej, na której wjazd jest lokalizowany nie uzasadniają konieczności jego rozbudowy, projekt zjazdu nie uwzględnia interesu skarżącej w postaci planowanej zabudowy budynkiem, która w przypadku rozbudowy wjazdu i zjazdu na działkę skarżącej, umiejscowienia w sposób określony w projekcie przejścia dla pieszych, infrastruktury technicznej będzie niemożliwa, co powoduje niedopuszczalną ingerencję w przysługujące skarżącej prawo własności nieruchomości przez ograniczenie możliwości jej wykorzystania, uprzywilejowując inwestora i tym samym naruszając konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.

Natomiast [...] Sp. z o.o. w W. dodatkowo zarzuciła wydanemu wyrokowi w pkt 3 ppkt a) skargi kasacyjnej naruszenie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) w zw. z art. 134 § 1 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) oraz pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 64 oraz 32 ust. 1 Konstytucji RP oraz 144 Kodeksu cywilnego, art. 5 ust. 1 pkt 9) oraz art. 32 ust. 4 i 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przez brak należytego skontrolowania zaskarżonej decyzji pod względem zgodności z prawem i błędne nieuwzględnienie zarzutów skarżącej spółki w zakresie naruszeń powyższych przepisów dotyczących uznania przez organy administracyjne, że organ właściwy w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę ocenia jedynie zgodność projektowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego i nie bada czy będzie ona uniemożliwiać wykonanie przyszłej inwestycji na działkach sąsiednich i nieuwzględnienia, że posadowienie wzdłuż działek [...] i [...] ekranów dźwiękochłonnych naruszy w istotny sposób uzasadnione interesy skarżącej spółki przez uniemożliwienie wybudowania inwestycji zgodnie z ostateczną i ważną decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu wydanej na rzecz skarżącej, spowoduje także niedopuszczalną ingerencję w prawo własności skarżącej nieruchomości pozostałych po podziale przez obniżenie ich wartości ekonomicznej i urbanistycznej i ograniczenie możliwości jej wykorzystania, uprzywilejowując inwestora i tym samym naruszając konstytucyjną zasadę równości wobec prawa.

Jednocześnie skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie i zasądzenie od organu na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania w I i II instancji, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył o następuje:

Zgodnie z treścią art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo

o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej: p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod rozwagę jedynie przesłanki nieważności postępowania określone enumeratywnie w § 2 art. 183 powołanej ustawy, które w tej sprawie nie występują, tym samym sprawa ta mogła być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny wyłącznie w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej.

Zaś skargi kasacyjne wniesione w niniejszej sprawie zawierają usprawiedliwione podstawy w zakresie poniżej wskazanym.

Na uwzględnienie bowiem zasługują zarzuty skarg kasacyjnych, zmierzające do wykazania, iż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie wypełnił w sposób prawidłowy obowiązku dokonania kontroli legalności zaskarżonej do tego Sądu, decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2009 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę, o jakim mowa w art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2003 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), naruszając przepis art. 134 § 1 p.p.s.a. oraz art. 141 § 4 p.p.s.a.

Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż sąd administracyjny oceniając legalność zaskarżonych decyzji w istocie nie może dokonywać ustaleń, które mogłyby służyć merytorycznemu rozstrzygnięciu sprawy załatwianej zaskarżoną decyzją.

Zakres kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (§ 1). Niezwiązanie granicami skargi nie oznacza, że sąd może czynić przedmiotem swych rozważań i ocen wszystkie aspekty skargi, bez względu na treść zaskarżonego aktu lub czynności. Oznacza ono natomiast, że sąd ten ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. Nie jest przy tym skrępowany sposobem sformułowania skargi, użytymi argumentami, a także podniesionymi wnioskami, zarzutami i żądaniami. Pogląd ten nie budzi najmniejszych wątpliwości również w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Co do zasady przepis ten obliguje sąd do ustosunkowania się do zarzutów podniesionych w skardze.

Natomiast norma art. 141 § 4 p.p.s.a. określa, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy , zarzutów podniesionych w skardze , stanowiska pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazanie co do dalszego postępowania. Jakkolwiek czynność sporządzenia uzasadnienia, dokonywana już po rozstrzygnięciu sprawy i mająca sprawozdawczy charakter, sama przez się nie może wpłynąć na to rozstrzygnięcie jako na wynik sprawy to jednak tylko uzasadnienie spełniające określone ustawą warunki stwarza podstawę do przyjęcia, że będąca powinnością Sądu administracyjnego kontrola działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem rzeczywiście miała miejsce i, że prowadzone przez Sąd postępowanie odpowiadało przepisom prawa.

Niewątpliwie szczególne miejsce w uzasadnieniu wyroku Sądu zajmuje wskazanie podstawy rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Powinno ono mieć charakter zwięzły ale pozwalający na skontrolowanie przez strony postępowania i ewentualnie Naczelny Sąd Administracyjny, czy Sąd I instancji nie popełnił błędu w swoim rozumowaniu.

Podkreślić należy, iż kontrola zaskarżonych aktów sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne powinna polegać na dogłębnej i wszechstronnej analizie stanu faktycznego oraz stanu prawnego sprawy wniesionych do sądu spraw . Sąd pierwszej instancji powinien poddać gruntownej ocenie wszystkie aspekty sprawy , w których są wątpliwości, w których ustalenia organów są odmienne od wniosków i twierdzeń stron postępowania. Treść tych ustaleń winna następnie zostać zamieszczona w uzasadnieniu wyroku sądu o jaki wyżej mowa. To z treści uzasadnienia powinno wynikać, że sąd przeanalizował wszystkie zarzuty zamieszczone w skardze, konfrontując je z ustaleniami organu i materiałami dowodowymi sprawy. Wszelkie wątpliwości ujawnione na etapie postępowania muszą być właściwie i jednoznacznie zinterpretowane w uzasadnieniu wyroku z powołaniem się na konkretne przepisy prawa .

Nie budzi najmniejszych wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego, że w okolicznościach tej sprawy przede wszystkim trafnie podniesiono w skargach kasacyjnych, że w zaskarżonym wyroku brak jest uzasadnienia w zakresie w jakim Sąd uznał poszczególne zarzuty skarżących za niezasadne a stanowisko organu odwoławczego za prawidłowe. Niewątpliwie uzasadnienia zaskarżonego wyroku sprowadza się w istocie to przyjęcia tezy, że w tej sprawie nie występują przesłanki wznowienia postępowania jak też podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji bez wyjaśnienia takiego stanowiska w sytuacji czynienia przez skarżących w skargach obszernych zarzutów naruszenia prawa materialnego jak i procesowego.

Przy uwzględnieniu powyższych rozważań, przyjąć należy, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. został naruszony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie albowiem kwestionowane skargą kasacyjną uzasadnienie nie odnosi się do zarzutów podniesionych w skardze, a wyjaśnienie, których było niezbędne do prawidłowego rozstrzygnięcia tej sprawy. Powyższe ustalenie pozwala jednocześnie uznać, iż doszło do naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. albowiem nie rozpoznano skargi w jej granicach a tym samym nie oceniono w pełnym zakresie jej zgodności z prawem. Jednocześnie brak wyjaśnienia w sposób odpowiadający przywołanym wyżej przepisom przesłanek podjętego rozstrzygnięcia niezależnie, że stanowi naruszenie prawa mające wpływ na wynik postępowania to przede wszystkim nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu uznać, że mimo błędnego uzasadnienia wydany wyrok odpowiada prawu a w dalszej konsekwencji na merytoryczne odniesienie się do zarzutów skargi kasacyjnej stanowiących tak naprawdę powtórzenie tych, które zawarte były już w skargach do Sądu I instancji.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że jak wynika z utrwalonych poglądów w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, o tym czy miało miejsce rażące naruszenie prawa decyduje przede wszystkim oczywistość jego naruszenia i zakres wpływu tego naruszenia na sposób załatwienia sprawy. W odniesieniu do przepisów o postępowaniu administracyjnym za rażące ich naruszenie należy ponadto uważać oczywiste niezastosowanie lub nieprawidłowe zastosowanie zasad ogólnych postępowania administracyjnego, określonych w art. 6-11 k.p.a. w stopniu powodującym istotne ograniczenie uprawnień w postępowaniu, jak też mającym wpływ na nieprawidłowe zastosowanie prawa materialnego stosownie do dyspozycji przepisu stanowiącego podstawę orzeczenia ( wyrok NSA z dnia 8 czerwca 1983 r. sygn. akt I SA 355/83 publikowany ONSA 1983 , nr 1 , poz. 40, GAP 1987 r., nr 13, s 47.). Tym samym należy przy ponownym rozpoznawaniu niniejszej sprawy precyzyjnie odnieść się do wszystkich zarzutów wniesionych skarg zarówno [...] z o.o. z siedziba w W. jak i B. J. aby w sposób prawidłowy ocenić w całokształcie wskazanych zarzutów czy zachodzą przesłanki stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji czy też przesłanki do wznowienia postępowania zakończonego decyzją o udzieleniu pozwolenia na budowę.

Uzupełnieniem zasadności powyższych zarzutów naruszenia prawa procesowego jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych ( Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.) w związku z art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw ( Dz. U. Nr 154, poz. 958) poprzez zastosowanie art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w brzmieniu ustalonym właśnie ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji (.....), pomimo, że zgodnie z art. 6 ust. 2 tej ustawy do przedsięwzięć drogowych, dla których przed dniem wejścia w życie tej ustawy została wydana decyzja o ustaleniu lokalizacji drogi, stosuje się przepisy dotychczasowe.

Sąd I instancji niewątpliwie co wynika z przedstawionego uzasadnienia zaskarżonego wyroku przytoczył przepis art. 31 ust. 2 ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg krajowych w brzmieniu, który nie miał zastosowania w tej sprawie albowiem wskazano na normę dotyczącą zezwolenia na realizację inwestycji drogowej (a więc połączenie lokalizacji inwestycji i pozwolenia na budowę), gdy tymczasem sprawa niniejsza dotyczyła pozwolenia na budowę drogi publicznej.

Tym samym powyższe również potwierdza potrzebę uchylenia zaskarżonego wyroku i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania w oparciu już o przepisy mające zastosowanie w tej sprawie tj. sprzed nowelizacji dokonanej ustawą z dnia 25 lipca 2008 r. o zmianie ustawy o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych oraz zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 154 , poz. 958 ) do czego przecież zobowiązuje przepis intertemporalny zawarty w art. 6 ust. 2 powołanej wyżej ustawy.

Jednocześnie przypomnieć w tym miejscu należy, że w obu stanach prawnych dotyczących omawianej ustawy zarówno przed jak i po jej nowelizacji w sytuacji dokonywania oceny decyzji, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności i upłynęło 14 dni od dnia rozpoczęcia budowy drogi ( a tak jest już w niniejszej sprawie), Sąd można jedynie stwierdzić, że decyzja narusza prawa z przyczyn wymienionych w art. 156 lub 145 k.p.a. Skoro zaskarżona decyzja została wydana w trybie przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz. U. Nr 80, poz. 721 ze zm.), zatem trafnie Sąd I instancji przyjął w kwestionowanym wyroku, iż w okolicznościach tej sprawy ma zastosowanie przepis art. 31 ust. 2 tej ustawy pozwalający na wzięcie pod uwagę tylko tych wad zaskarżonej decyzji, które przemawiałyby za stwierdzeniem jej nieważności lub mogły stanowić podstawę wznowienia postępowania w przedmiocie pozwolenia na budowę a więc zaistnienie przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. oraz art. 145 § 1 k.p.a. i ta okoliczność nie może być kwestionowana niezależnie od wadliwości wynikającej z wyżej wskazanego naruszenia art. 31 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. w związku z art. 6 ust. 2 ustawy nowelizującej z dnia 25 lipca 2008 r.

Powyższe przesłanki pozwalały więc na uwzględnienie wniesionych skarg kasacyjnych, zaś wykazane powody tego, uzasadniały przyjęcie stanowiska, iż pozostałe zarzuty kasacyjnej nie mogły być na obecnym etapie przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Dlatego też wobec zasadności podniesionych wyżej zarzutów obu skarg kasacyjnych należało je uwzględnić. Stąd też Naczelny Sąd Administracyjny w oparciu o przepis art. 185 § 1 p.p.s.a. jak i przepis art. 203 pkt 1 p.p.s.a orzekł jak w sentencji orzeczenia.