Postanowienie NSA, sygn. akt I OZ 191/22
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2022-05-26 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6320 Zasiłki celowe i okresowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono zażalenie

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 26 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. G. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 lutego 2022 r., sygn. akt I SPP/Wa 96/21 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie z dnia 11 października 2021 r. w sprawie ze skargi J. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia 15 października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 1 lutego 2022 r., sygn. akt I SPP/Wa 96/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił zażalenie J. G. na postanowienie z dnia 11 października 2021 r. utrzymujące w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy.

W uzasadnieniu Sąd wskazał, że w związku z wniesioną skargą J. G. wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy.

Zarządzeniem z dnia 16 sierpnia 2021 r., starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pozostawił bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 11 października 2021 r. utrzymał w mocy ww. zarządzenie starszego referendarza sądowego.

J. G. wniósł pismo zatytułowane "sprzeciw", który w istocie, zgodnie z zarządzeniem z dnia 26 listopada 2021 r., zostało potraktowane jako zażalenie na postanowienie z dnia 11 października 2021 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucając zażalenie przytoczył treść art. 259 § 1 oraz art. 260 § 1 i 2 P.p.s.a. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a." i stwierdził, że Sąd dokonując merytorycznego rozpoznania sprzeciwu wypowiada się o zasadności zaskarżonego sprzeciwem postanowienia lub zarządzenia, a nie rozpoznaje wniosek o przyznanie prawa pomocy na nowo. Sąd rozpoznając więc taki sprzeciw orzeka jako Sąd drugiej instancji. Wydane orzeczenie kończy zatem postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy i nie przysługuje od niego żaden środek odwoławczy.

Sąd zauważył, że skarżący wraz z doręczeniem postanowienia z dnia 11 października 2021 r. (o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego) został prawidłowo pouczony, że na postanowienie środki odwoławcze nie przysługują. Żaden przepis prawa nie przewiduje bowiem możliwości złożenia środka zaskarżenia na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wydane na podstawie art. 260 P.p.s.a. Zatem wydane przez Sąd orzeczenie na podstawie art. 260 P.p.s.a., prawomocnie kończy postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy i nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia.

W konsekwencji Sąd uznał wniesione zażalenie za niedopuszczalne, gdyż jego przedmiotem było prawomocne postanowienie Sądu z dnia 11 października 2021 r. od którego nie przysługiwał środek zaskarżenia.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. G.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a. zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w art. 194 § 1 pkt 1 - 10. Przepis art. 260 § 1 i § 2 P.p.s.a. stanowi natomiast, że rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6 - 8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Postanowienie, o którym mowa w art. 260 § 1 P.p.s.a. nie zostało wymienione w żadnym z punktów art. 194 § 1 P.p.s.a., a ponadto ustawa nie przewiduje wniesienia zażalenia na tego rodzaju postanowienie. Stosownie bowiem do art. 260 § 2 P.p.s.a., Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu co oznacza, że droga sądowa zostaje wyczerpana. W obowiązującym stanie prawnym, na postanowienie wydane po rozpoznaniu sprzeciwu od postanowienia lub zarządzenia referendarza, zażalenie nie przysługuje. Wniesienie takiego zażalenia jest niedopuszczalne i skutkuje jego odrzuceniem.

W związku z powyższym zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 października 2021 r. utrzymujące w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 16 sierpnia 2021 r. o pozostawieniu wniosku J. G. o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania zostało zasadnie odrzucone z uwagi na niedopuszczalność tego środka zaskarżenia.

Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.