Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2836/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 30  ust. 6
journal: Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska (spr.), , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska – Rzepecka, Sędzia WSA Paweł Groński, Protokolant st. sekr. sąd. Monika Pietruszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 października 2012 r. sprawy ze skargi R. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia robót budowlanych skargę oddala


UZASADNIENIE

Wojewoda [...] decyzją nr [...]wydaną [...] listopada 2011r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2011r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że jak wynika z akt sprawy w dniu [...] września 2011r. do Starosty Powiatu [...] wpłynęło zgłoszenie R. H. o zamiarze wykonania robót budowlanych polegających na ogrodzeniu działki nr ew. [...] w M.

Kontrolowaną w postępowaniu odwoławczym decyzją z dnia [...] września 2011r. Starosta [...] na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane wniósł sprzeciw do tego zgłoszenia z uwagi na to, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem naruszają ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

W ocenie organu odwoławczego decyzja kontrolowana nie narusza prawa. Z dokonanego bowiem zgłoszenia wynika, że planowane roboty budowlane tj. budowa ogrodzenia dotyczą działki o nr [...], która znajduje się w planie zagospodarowania przestrzennego fragmentu miasta M. teren "[...]" zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta M. nr [...] z dnia [...] kwietnia 2002r. na terenach oznaczonych symbolem [...], dla których szerokość dróg dojazdowych oznaczonych na planie symbolem "[...]", w liniach rozgraniczających wynosi docelowo 10 m dla ul. O. i 12 m dla ul. B.. Z pisma Burmistrza Miasta M. z dnia [...] listopada 2010r. – wypisu i wyrysu z Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego dot. Terenu "[...]", teren na którym zlokalizowana jest działka nr ew. [...] w Obr. [...], przy ul. B. i O. oznaczono symbolem "[...]" – tereny komunikacji przeznaczone do utrzymania istniejących oraz do realizacji projektowanych ulic.

Na ww. terenach w liniach rozgraniczających zakazuje się realizacji obiektów budowlanych, z wyjątkiem urządzeń technicznych dróg związanych z utrzymaniem i obsługą ruchu. Tak więc słusznie podano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że "Inwestor na załączonej mapie zasadniczej do zgłoszenia nie uwzględnił przesunięcia linii rozgraniczających zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz nie zastosował się do rodzaju i wysokości ogrodzenia...". Organy

administracji architektoniczno – budowlanej są związane z ustaleniami obowiązującego planu.

Wobec tego w ocenie organu odwoławczego decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem. Poza tym organ podniósł, że w kwestii dotyczącej wykupu gruntu poza ogrodzeniem, przeznaczonym w planie zagospodarowania przestrzennego na komunikację (oznaczoną symbolem "[...]") R. H. winien wystąpić do Burmistrza miasta M. W przypadku braku porozumienia z ww. organem sprawa może być rozstrzygnięta na drodze sądowej z powództwa cywilnego.

Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł R. H. wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Na wstępie należy podkreślić, ze zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – odpowiednio: ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, z poźn. zm.: dalej w skrócie "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach

sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia oraz rodzajem i treścią zaskarżonego aktu.

Dokonując tak rozumianej kontroli zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się przy jej wydaniu naruszeń prawa, które w świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. skutkowałyby koniecznością uchylenia albo stwierdzenia nieważności tego aktu, względnie stwierdzenia jego wydania z naruszeniem prawa. W szczególności, w ocenie Sądu, organy administracji, a zwłaszcza organ odwoławczy, wyczerpująco zebrały i wszechstronnie rozpatrzyły cały materiał dowodowy niezbędny do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i na tej podstawie dokonały prawidłowych ustaleń co do okoliczności faktycznych istotnych dla jej rozstrzygnięcia. Ustalenia te Sąd w pełni podziela i czyni integralną częścią swoich ustaleń oraz podstawą dalszych rozważań.

Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja [...] z dnia [...] września 2011r. wnoszącą sprzeciw do zgłoszenia złożonego przez R. H. o zamiarze wykonania ogrodzenia działki nr [...] od strony drogi gminnej.

Zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi. Zgłoszenie to inicjuje postępowanie administracyjne, które kończy się po upływie terminu określonego w ust. 5 w/w przepisu w razie milczenia organu lub wydaniem decyzji o wniesieniu sprzeciwu lub nałożeniu na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.

Przepis art. 30 ust. 6 Prawa budowlanego wymienia sytuacje w których właściwy w sprawie zgłoszenia organ administracji architektoniczno – budowlanej ma obowiązek wnieść sprzeciw wobec zgłoszonego zamiaru wykonania obiektu lub robót budowlanych. Taka sytuacja zachodzi m. in. gdy budowa lub wykonywanie robót budowlanych objętych zgłoszeniem narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Taka przesłanka obligatoryjnego wydania decyzji zgłaszającej sprzeciw istnieje w rozpoznawanej sprawie.

Z zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenu "[...]" w M. zatwierdzonego uchwałą Rady Miasta z [...] kwietnia 2002r. wynika, że działka skarżącego położona jest na terenie oznaczonym symbolami [...] i [...], przy czym tereny oznaczone symbolem [...] przeznaczone są do utrzymania istniejących oraz

realizacji projektowanych ulic. Na terenach tych w liniach rozgraniczających zakazuje się realizacji obiektów budowlanych, z wyjątkiem urządzeń technicznych dróg i związanych z utrzymaniem i obsługą ruchu.

Biorąc pod uwagę zapisy planu oraz zgłoszenie i dołączoną do niego mapę z uwidocznionym przebiegiem planowanego ogrodzenia działki – w ocenie Sądu organy słusznie uznały, iż wobec zaistnienia przesłanki wskazanej w art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane były zobowiązane do wniesienia sprzeciwu wobec dokonanego przez skarżącego zgłoszenia.

Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.