Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 1446/14
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-02-12 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 7
journal: Dz.U. 2016 poz 23
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 48
journal: Dz.U. 2013 poz 1409
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
article: art. 174 pkt 2, art. 176
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Dałkowska – Szary Sędziowie Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędzia del. WSA Rafał Wolnik (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Hubert Sęczkowski po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. C. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lutego 2014 r. sygn. akt II SA/Po 1017/13 w sprawie ze skargi K. C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Poznaniu z dnia [...] sierpnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki dobudowanej części obiektu budowlanego oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zaskarżonym wyrokiem z dnia 5 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Po 1017/13, po rozpoznaniu sprawy ze skargi K. C. na decyzję Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2013 r., Nr [...], w przedmiocie nakazu rozbiórki dobudowanej części obiektu budowlanego, oddalił skargę.

Zaskarżony wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym:

W dniu 20 kwietnia 2011 r. przeprowadzono kontrolę obiektów budowlanych na działce nr [...] i [...] w O. przy ul. W., w trakcie której ustalono, że od przodu do budynku usługowego, położonego na działce nr [...], dobudowano dobudówkę pełniącą funkcje przedsionka i kotłowni gazowej, o wymiarach 7,30 m x 1,5 m i wysokości od 3,8 m do 2,2 m.

Organ wskazał, że dobudówka stanowi rozbudowę budynku usługowego, na wykonanie której niezbędne było uzyskanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem inwestor nie legitymował się taką decyzją, co z kolei uzasadniało wdrożenie postępowania naprawczego z art. 48 ustawy Prawo budowlane. Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2012 r. na inwestora nałożono obowiązek przedłożenia określonych dokumentów, co umożliwiałoby legalizację samowoli budowlanej. W wyznaczonym terminie inwestor nie złożył wymaganych dokumentów. W konsekwencji decyzją z dnia [...] maja 2012 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał inwestorowi rozbiórkę przedmiotowej dobudówki lecz rozstrzygnięcie to zostało następnie uchylone w administracyjnym toku instancji. Rozpoznając ponownie sprawę, po uzupełnieniu materiału dowodowego o informacje dotyczące zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. ponownie orzeczono nakaz rozbiórki, a rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją organu odwoławczego. Wyrokiem z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1047/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu uchylił obie te decyzje, wskazując na konieczność ustalenia, czy przedmiotowa dobudówka powstała przed wejściem w życie obowiązującego planu miejscowego, czy też po tej dacie.

Rozpoznając ponownie sprawę organ ustalił, że dobudówka powstała nie wcześniej niż przed dniem 27 października 2005 r. Na dokumentacji fotograficznej, sporządzonej w trakcie kontroli w dniach 5 maja 2005 r., 1 czerwca 2005 r. i 27 października 2005 r., nie widnieje bowiem przedmiotowy obiekt budowlany. Tym samym rozstrzygnięcie w niniejszej sprawie należało oprzeć na przepisach powołanej ustawy – Prawo budowlane i obowiązującego od dnia 30 lipca 2005 r. planu miejscowego.

Decyzją z dnia [...] czerwca 2013 r. organ pierwszej instancji nakazał K. C. i A. C. - wspólnikom spółki cywilnej "C." w O., dokonanie rozbiórki dobudowanej od przodu do budynku usługowego (dawnego budynku gospodarczo-garażowego), znajdującego na działce nr [...], dobudówki, pełniącej funkcje przedsionka i kotłowni gazowej, o wymiarach 7,30 m x 1,5 m i wysokości od 3,8 m do 2,2 m.

Na skutek wniesionego przez K. C. odwołania od powyższej decyzji, Wielkopolski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zaskarżoną do Sądu pierwszej instancji decyzją, utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego.

W uzasadnieniu organ odwoławczy podzielił w pełni ustalenia faktyczne, poczynione przez organ pierwszej instancji. Wskazał, że budowa obejmuje w świetle art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, także rozbudowę. Następnie przytoczył osnowę pisma Burmistrza Miasta i Gminy O. z dnia 6 sierpnia 2012 r. oraz wytyczne zawarte w wyroku WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2013 r., podzielając zarazem ustalenia organu pierwszej instancji co do momentu powstania przedmiotowej przybudówki. Organ odwoławczy dodał zarazem, że z dokumentacji fotograficznej, załączonej do pisma Najwyższej Izby Kontroli z dnia [...] maja 2009 r., wynika, że omawiana dobudówka nie istniała jeszcze w dniu 17 sierpnia 2006 r., lecz na pewno była już w dniu 13 marca 2009 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że rozważany obiekt budowlany powstał po wejściu w życie planu miejscowego, czyli po dniu 30 lipca 2005 r. Organ podzielił również konkluzję co do pełnienia przez ten obiekt budowlany funkcji usługowej, co w konsekwencji wyklucza legalizację poruszanej samowoli budowlanej.

W skardze na powyższą decyzję skarżący K. C. zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie stanu faktycznego, niewyczerpujące zebranie dowodów oraz nierozpatrzenie całości materiału dowodowego; art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób naruszający zasadę pogłębiania zaufania do organów Państwa i art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie, jakim dowodom dano wiarę, a jakim jej odmówiono.

W uzasadnieniu skarżący wskazał, że organy administracji publicznej powinny umożliwić mu legalizację samowoli budowlanej, a w szczególności wziąć pod uwagę możliwość zmiany funkcji realizowanej przez przedmiotową dobudówkę. Ponadto, organ odwoławczy nie rozważył, czy omawiany obiekt budowlany nie stanowi samodzielnego budynku lub budowli. Dobudowanie obiektu budowlanego nie powinno być bowiem utożsamiane z rozbudową obiektu budowlanego. Zwłaszcza, że w ocenie skarżącego omawiana samowola budowlana jest w istocie wolnostojącym budynkiem gospodarczym o powierzchni nieprzekraczającej 25 m2. Nie można zatem aktualnie wydać nakazu rozbiórki dobudówki, gdyż nie doszło w ogóle do rozbudowy obiektu budowlanego. Tym bardziej, że poruszany obiekt budowlany jest w istocie zgodny z postanowieniami powołanego planu miejscowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wskazał że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.

Sąd pierwszej instancji zaznaczył na wstępie uzasadnienia, że w niniejszej sprawie został już wydany prawomocny wyrok WSA w Poznaniu z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1047/12, zaś zgodnie z art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Następnie Sąd przytoczył treść art. 48 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (wówczas: Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 z późn. zm.) i wyjaśnił, że legalizacja samowoli budowlanej jest możliwa po spełnieniu opisanych w tym przepisie warunków.

W ocenie Sądu pierwszej instancji kluczowe wątpliwości w sprawie dotyczyły kwestii zgodności przedmiotowej samowoli budowlanej z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd zauważył, że w wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. Sąd zobowiązał organy do ustalenia chwili powstania dobudówki aby z tej perspektywy dokonać oceny zgodności zrealizowanej samowolnie rozbudowy z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Na podstawie zgromadzonego w aktach administracyjnych materiału dowodowego Sąd stwierdził, że organy administracji publicznej w stopniu wystarczającym określiły datę powstania omawianej samowoli. Jak wynika bowiem z dokumentacji, przedmiotowa dobudówka nie istniała jeszcze w dniu 17 sierpnia 2006 r., lecz na pewno była już zrealizowana w dniu 13 marca 2009 r. Sąd zaznaczył przy tym, że podanie dokładnej daty realizacji opisanej samowoli budowlanej nie jest konieczne, gdyż można poprzestać w tej mierze na stwierdzeniu, że przedmiotowy obiekt budowlany został zrealizowany pomiędzy 2006 r. i 2009 r.

Dalej Sąd pierwszej instancji wskazał, że aktualnie obowiązujący plan miejscowy dla miasta O. został zatwierdzony uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w O. z dnia [...] kwietnia 2005 r. ([...]), która weszła w życie w dniu [...] lipca 2005 r. Działka nr [...] oznaczona jest w tym planie miejscowym jako teren upraw rolnych (R), strefa ochrony archeologicznej (OW) i strefa ochrony ekosystemów i zrównoważonego rozwoju. Zgodnie z § 30 ust. 2 powołanego planu miejscowego, na terenie upraw rolnych obowiązuje zakaz zabudowy, przy czym § 30 ust. 3 pkt 3 tego planu miejscowego przewiduje, że istniejąca zabudowa może być modernizowana i rozbudowana o powierzchnię nie większą niż 50% istniejącej powierzchni użytkowej. Niemniej, przepisy te są uzupełnione zapisami § 7 ust. 1 pkt 3 lit. a cytowanego planu miejscowego, który wprowadza zakaz zabudowy w strefie ochrony ekosystemów i zrównoważonego rozwoju, dopuszczając zarazem w § 7 ust. 1 pkt 3 lit. b i c modernizację i przebudowę istniejącej zabudowy siedliskowej, a także modernizację zakładów rzemieślniczych i produkcyjnych pod warunkiem, że nie pogorszą równowagi ekologicznej oraz walorów krajobrazowych, jak i modernizację istniejących budynków mieszkalnych i gospodarczych oraz ich przebudowę o powierzchnię nie większą niż 10% istniejącej powierzchni użytkowej. W wyroku z dnia 26 lutego 2013 r. Sąd przesądził, iż roboty budowlane wykonane przez skarżącego nie mieszczą się w pojęciu modernizacji, jakim operuje § 7 ust. 1 pkt 3 lit. b i c planu miejscowego. Sąd pierwszej instancji dokonując analizy zapisów planu miejscowego uznał, że plan ten nie zezwala na rozbudowę innych typów zabudowy. Nie ulega zarazem wątpliwości w ocenie Sądu, że przedmiotowa dobudówką oraz budynek, do którego ją dobudowano, nie stanowią zabudowy siedliskowej oraz mieszkaniowej.

Sąd pierwszej instancji podkreślił, że kwestia pełnienia funkcji usługowej przez analizowaną dobudówkę i budynek, do którego została ona dobudowana, nie była negowana w toku postępowania. Już w protokole kontroli z dnia 20 kwietnia 2011 r. stwierdzono, że przedmiotowy obiektu budowlany pełni funkcję usługową, służąc jako kotłownia i wejście do budynku usługowo-gospodarczego. Ustalenia te potwierdził także skarżący w skardze z dnia 5 września 2013 r. Skarżący dopiero na etapie postępowania sądowoadministracyjnego zakwestionował funkcję dobudówki, choć trzeba zaznaczyć, że nie przedstawił konkretnych argumentów przemawiających przeciwko powyższej kwalifikacji.

Odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd pierwszej instancji stwierdził, że charakter przedmiotowej dobudówki jednoznacznie wskazuje, że stanowi ona modyfikację dotychczasowego budynku poprzez powiększenie go o dodatkowe pomieszczenie – przedsionek i kotłownię. Taki opis odpowiada z kolei pojęciu rozbudowy, rozumianej jako zwiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość lub szerokość bądź też przesunięcie granic obiektu budowlanego. Na marginesie Sąd wskazał, że nawet gdyby przedmiotową dobudówkę zakwalifikować jako odrębny obiekt budowlany, to i tak jej legalizacja byłaby wykluczona. Zgodnie bowiem z § 7 ust. 1 pkt 3 lit a i § 30 ust. 2 powołanego planu miejscowego, na terenie działki nr [...] obowiązuje co do zasady zakaz zabudowy, a zatem niedopuszczalne jest wznoszenie nowych obiektów budowlanych.

Sąd pierwszej instancji wskazał ponadto, że materiał dowodowy został w niniejszej sprawie zebrany i rozważony w stopniu wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia, a zatem nie można organom administracji publicznej zarzucić naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.

Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł K. C.. Zaskarżając wyrok w całości skarżący kasacyjnie, powołując się na art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., zarzucił naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 7 k.p.a. poprzez akceptację niewyjaśnienia przez organy nadzoru budowlanego obu instancji stanu faktycznego, a co za tym idzie nie uwzględnienie faktycznej zmiany rodzaju obiektu budowlanego (z rozbudowy istniejącego budynku na samodzielny obiekt budowlany) będącego przedmiotem postępowania.

Wskazując na powyższe skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu autor skargi kasacyjnej przedstawiła swoją argumentację na poparcie twierdzeń co do charakteru i funkcji przedmiotowego obiektu budowlanego oraz co do wad postępowania dowodowego przeprowadzonego przez organy nadzoru budowlanego.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Granice te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego.

Wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny wskazanych w skardze kasacyjnej podstaw kasacyjnych.

Granice skargi kasacyjnej są wyznaczone każdorazowo wskazanymi w niej podstawami, którymi – zgodnie z art. 174 p.p.s.a. – może być: naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 2).

Prawidłowo sporządzona skarga kasacyjna powinna zawierać przytoczenie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie (art. 176 p.p.s.a. w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015 r.). Przytoczenie podstaw kasacyjnych to wskazanie konkretnych przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania, które w ocenie skarżącego zostały naruszone przez sąd pierwszej instancji, oraz precyzyjne wyjaśnienie, na czym polegało niewłaściwe zastosowanie lub błędna wykładnia prawa materialnego, bądź wykazanie istotnego wpływu naruszenia prawa procesowego na rozstrzygnięcie sprawy przez sąd pierwszej instancji. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej polega na tym, że jest on władny badać naruszenie jedynie tych przepisów, które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Ze względu na ograniczenia wynikające z przywołanych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny nie może we własnym zakresie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej, uściślać ich, ani w inny sposób korygować.

Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną wniesioną w niniejszej sprawie, należy stwierdzić, iż nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw.

Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta wyłącznie na podstawie wskazanej w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., tj. na zarzucie naruszenia przepisów postępowania. Zaznaczyć należy, że zarzut ten został wadliwie sformułowany pod względem formalnym, co w istotnej mierze utrudnia, a w pewnym zakresie wręcz uniemożliwia weryfikację jego zasadności przez sąd kasacyjny.

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II GSK 299/14, wskazał, że adresatem zarzutu naruszenia prawa materialnego jak i procesowego może być tylko sąd pierwszej instancji, ponieważ przedmiotem postępowania kasacyjnego jest orzeczenie wojewódzkiego sądu administracyjnego, a nie oceniana przez ten sąd działalność organów administracji publicznej. Dlatego też w orzecznictwie akcentuje się, że przez normy postępowania, o których mowa w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., należy rozumieć wyłącznie przepisy p.p.s.a., gdyż ustawa ta zawiera w zasadzie pełną i wyczerpującą podstawę procedowania sądowoadministracyjnego. Wskazane w powyższym przepisie naruszenie przepisów postępowania, jako podstawa skargi kasacyjnej odnosi się zatem do postępowania sądu pierwszej instancji, a nie do dokonanej przez ten sąd oceny działania organu administracji pod kątem zachowania przepisów obowiązujących ten organ.

Prawidłowo sformułowany zarzut naruszenia prawa procesowego, w odniesieniu do wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego oddalającego skargę na decyzję administracyjną, powinien zatem opierać się na powołaniu stosownych przepisów postępowania sądowoadministracyjnego, którym uchybił Sąd pierwszej instancji, a nie samego przepisu ustawy k.p.a., która to ustawa reguluje zasady postępowania przed organami administracji publicznej, a nie procedury sądowej. Tym samym, skoro autor skargi kasacyjnej nie powiązał wskazanego art. 7 k.p.a. z zarzutem naruszenia przepisów procedury sądowoadministracyjnej, to taki zarzut, jako wadliwie postawiony wymyka się spod merytorycznej oceny sądu kasacyjnego.

Zauważyć przyjdzie, że powyższy brak skargi kasacyjnej, sam w sobie, nie czyni jeszcze zarzutu naruszenia przepisu art. 7 k.p.a. formalnie nieskutecznym – zwłaszcza w świetle stanowiska wyrażonego w uchwale pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OPS 10/09 – ale jest niewątpliwie błędem, który nie powinien występować w tego rodzaju środku zaskarżenia, gdyż w istocie prowadzić może do oddalenia skargi kasacyjnej z tego tylko powodu (por. wyroki NSA z dnia 14 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 2535/12 oraz z dnia 23 kwietnia 2014 r., sygn. akt I OSK 972/13).

Dokonując zatem próby odniesienia się do zarzutu skargi kasacyjnej poprzez pryzmat powołanej wyżej uchwały NSA, stwierdzić przyjdzie, że zarzut ten nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Jak wynika z uzasadnienia skargi kasacyjnej, naruszenie art. 7 k.p.a. miało polegać na braku przeprowadzenia przez organy nadzoru budowlanego ponownego dowodu z oględzin na okoliczność zmiany kwalifikacji samowolnie zrealizowanego obiektu budowlanego. Oceniając w tym zakresie zaskarżony wyrok wskazać przyjdzie, że wyjaśnia on w sposób przekonywujący, z jakich powodów Sąd nie uznał, że organy naruszyły zasadę wynikającą z powołanego przepisu. Podkreślenia wymaga, na co zwrócił uwagę Sąd pierwszej instancji, że w sprawie wydany już został wcześniej prawomocny wyrok z dnia 26 lutego 2013 r., sygn. akt II SA/Po 1047/12, którego ocena wiąże, na zasadzie art. 153 p.p.s.a., zarówno organy jak i później orzekające sądy administracyjne. W uzasadnieniu tego wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu nie miał wątpliwości co do ustalenia, że przedmiotowy obiekt budowlany jest "dobudówką" ("przybudówką"), a nie odrębnym budynkiem. Przesądził także, że wykonane roboty budowlane nie stanowią modernizacji istniejącego budynku w rozumieniu zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Ponadto w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, odnosząc się do zarzutów skargi, Sąd pierwszej instancji wyraźnie wskazał, że przedmiotowa dobudówka stanowi modyfikację dotychczasowego budynku poprzez powiększenie go o dodatkowe pomieszczenie – przedsionek i kotłownię. Taki opis odpowiada z kolei pojęciu rozbudowy, rozumianej jako zwiększenie parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, wysokość, długość lub szerokość bądź też przesunięcie granic obiektu budowlanego. Sąd wskazał też, że nawet gdyby przedmiotową dobudówkę zakwalifikować jako odrębny obiekt budowlany, to i tak jej legalizacja byłaby wykluczona z uwagi na zapisy planu miejscowego. Prawidłowo zatem Sąd pierwszej instancji uznał, że organy nie naruszyły art. 7 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Na marginesie jedynie wypadnie dodać, że z art. 7 k.p.a. wynika, iż w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Organy administracji mają obowiązek podejmować czynności niezbędne do wyjaśnienia sprawy nie zaś wszelkie możliwe do przeprowadzenia czynności. Nie można wymagać od organów administracji, by przeprowadzały dowody w celu weryfikacji twierdzeń skarżącego kasacyjnie, które nie zostały należycie uprawdopodobnione.

Mając na uwadze powyższe, a w szczególności braki w zakresie wskazanej podstawy kasacyjnej, które uniemożliwiają przeprowadzenie dalej idącej kontroli zaskarżonego wyroku, skarga kasacyjna podlegała oddaleniu na zasadzie art. 184 p.p.s.a.

Wskazać jeszcze wypadnie, że powołane wyżej orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego są dostępne w internetowej bazie orzeczeń NSA na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl