Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 519/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2018-10-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 1a pkt 12 lit.a, art 67 § 1, § 1a i 2, art. 79 § 4, art. 80 § 1-3, art. 58 § 1, art. 33, art 54 § 1, art 58 § 1, art 56 § 1 pkt 1 i 4
journal: Dz.U. 2017 poz 1201
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
article: art.151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Grzegorz Panek /spr./ Sędziowie WSA Małgorzata Niedobylska WSA Jarosław Szaro po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 25 października 2018 r. sprawy ze skargi G.S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi G. S. jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...], którym utrzymano w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] oddalające jego skargę na czynność egzekucyjną - zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego.

Z uzasadnienia zaskarżonych postanowień wynika, że Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny wystawił przeciwko G. S. tytuł wykonawczy nr [...], na podstawie którego organ egzekucyjny dokonał zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego, o czym zobowiązany został powiadomiony. Czynność ta została przez niego następnie zaskarżona. Skarga nie została jednak przez Naczelnika Urzędu Skarbowego uwzględniona, lecz oddalona postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Organ egzekucyjny uznał bowiem, że dokonane zajęcie było prawidłowe. Stanowi ono jedną z czynności w egzekucji należności pieniężnych określonych w art. 1a pkt 12 lit. a) ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r. poz. 1201 ze zm. - określanej dalej jako u.p.e.a.). Dokonane zostało z zachowaniem przepisów tej ustawy, w szczególności art. 67 § 1, § 1a i 2, art. 79 § 4 oraz art. 80 § 1 - 3. Podkreślił przy tym, że przedmiotem skargi może być tylko konkretna czynność egzekucyjna, a nie zasadność wszczęcia postępowania egzekucyjnego, czy prawidłowość jego prowadzenia. W ramach skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku, prowadzące do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skarga nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 § 1 ustawy egzekucyjnej.

W zażaleniu skarżący podniósł, że toczy się już postępowanie w sprawie zarzutu nieistnienia obowiązku, a samo postępowanie egzekucyjne w związku z tym zostało zawieszone.

Opisanym na wstępie postanowieniem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy, podzielając w całości stanowisko organu egzekucyjnego. Podkreślił, że w ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności, ale nie można podnosić skutecznie zarzutów, które mogą być przedmiotem zgłoszenia na podstawie art. 33 u.p.e.a. W sprawie zastosowano środek egzekucyjny określony w ustawie, a podstawę podjętej czynności stanowił tytuł wykonawczy. Zawiadomienie do banku wysłano drogą elektroniczną, a o samym zajęciu powiadomiono zobowiązanego. Zajęcia rachunku bankowego dokonano 30 marca 2018 r., a zatem przed zawieszeniem postępowania egzekucyjnego w związku z wniesionym zarzutem, co nastąpiło dopiero postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Zawieszenie postępowania nie ma jednak wpływu na skuteczność dokonanych wcześniej czynności egzekucyjnych, co wprost wynika z treści art. 58 § 1 u.p.e.a. Postępowanie w przedmiocie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej jest zaś postępowaniem odrębnym od postępowania w sprawie skargi na czynności egzekucyjne.

W skardze G. S., domagając się uchylenia zaskarżonego postanowienia i umorzenia postępowania egzekucyjnego podniósł, że w związku z wniesionymi zarzutami postępowanie egzekucyjne zostało zawieszone, podobnie jak postępowanie w sprawie zgłoszonych zarzutów, do czasu zajęcia względem nich stanowiska przez wierzyciela, co jednak jeszcze nie nastąpiło. Okoliczności te w jego ocenie mają przemawiać za zasadnością skargi i świadczyć o rażącym naruszeniu prawa przez organy.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że zadaniem wojewódzkiego sądu administracyjnego jest zbadanie legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia pod względem jego zgodności z prawem, to znaczy ustalenie czy organy orzekające w sprawie prawidłowo zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa w odniesieniu do właściwie ustalonego stanu faktycznego. Realizując powyższe uprawnienia Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 54 § 1 u.p.e.a. przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne są konkretne czynności egzekucyjne, czyli w myśl art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Skarga nie jest jednak środkiem zaskarżenia pozwalającym na skuteczne kwestionowanie wszystkich działań podejmowanych przez organ egzekucyjny w toku postępowania egzekucyjnego, a w szczególności skarga ta nie może dotyczyć przypadków, które mogą być przedmiotem zarzutów na podstawie art. 33 § 1 u.p.e.a., gdyż prowadziłoby to do naruszenia zasady niekonkurencyjności środków prawnych w ramach jednego postępowania. Skarga na czynności egzekucyjne służy wyłącznie na czynności o charakterze faktycznym, które nie mogą być zaskarżone poprzez inny środek prawny przewidziany w ustawie egzekucyjnej. Przedmiotem skargi na czynności egzekucyjne nie może być więc zasadność wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani prawidłowość jego prowadzenia. W ramach skargi na czynności egzekucyjne nie mogą być badane zarzuty materialnoprawne związane z nieistnieniem egzekwowanego obowiązku, prowadzące do umorzenia postępowania egzekucyjnego. W świetle powyższego nie mogą być przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu zarzuty skarżącego dotyczące nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym.

W rozpoznawanej sprawie zastosowano środek egzekucyjny określony w ustawie, a podstawę podjętej czynności stanowił tytuł wykonawczy. Zawiadomienie do banku wysłano drogą elektroniczną, a o samym zajęciu powiadomiono zobowiązanego. Zajęcia rachunku bankowego dokonano przed zawieszeniem postępowania egzekucyjnego w związku z wniesionym zarzutem, co nastąpiło postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2018 r. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu odwoławczego, że zawieszenie postępowania egzekucyjnego nie ma wpływu na skuteczność dokonanych wcześniej czynności egzekucyjnych, co wprost wynika z treści art. 58 § 1 u.p.e.a. Przepis ten stanowi, że

w przypadku zawieszenia postępowania egzekucyjnego pozostają w mocy dokonane czynności egzekucyjne, z tym że w okresie zawieszenia z przyczyn określonych w art. 56 § 1 pkt 1 i 4 mogą być dokonywane, za zgodą organu egzekucyjnego, wypłaty z rachunków bankowych zobowiązanego po przedstawieniu przez niego dokumentów świadczących o konieczności poniesienia danych wydatków.

Reasumując uznać należy, że nie doszło do naruszenia przepisów, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonego postanowienia. Organ odwoławczy podjął wszystkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia sprawy i dysponował materiałem wystarczającym do podjęcia rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się również naruszeń przepisów prawa procesowego, które miałyby wpływ na wynik sprawy. Wydane w sprawie postanowienia zawierają wszelkie określone prawem elementy. Organy w sposób wystarczający wyjaśniły również motywy zaskarżonych rozstrzygnięć, a uzasadnienia orzeczeń spełniają wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a.

Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.