Postanowienie WSA w Łodzi, sygn. akt II SA/Łd 462/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2018-07-06 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6136 Ochrona przyrody
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Rada Miasta
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 17 ust. 2
journal: Dz.U. 2017 poz 935
law: Ustawa z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw
article: art. 101 ust. 1
journal: Dz.U. 2016 poz 446
law: Ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym
article: art. 53 par. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
article: art. 58 par. 1 pkt 2, par. 3
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Sieniuć po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. P., M. P. w sprawie ze skargi J. P., M. P. i M. P. na uchwałę Rady Miasta P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uznania obszaru za użytek ekologiczny postanawia: odrzucić skargę J. P. i M. P. A. P.


UZASADNIENIE

W dniu 6 kwietnia 2018 r. J. P., M. P. oraz M. P. reprezentowany przez M. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na uchwałę Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 26 stycznia 2005 r. nr XXXII/480/05 w przedmiocie uznania obszaru za użytek ekologiczny.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje:

Skarga J. P. i M. P. jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu.

W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 17 ust. 2 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935) przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy, co w świetle jej art. 18, miało miejsce w dniu 1 czerwca 2017 r.

Wyjaśnić w związku z tym przyjdzie, że na mocy art. 9 wspomnianej ustawy znowelizowano przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 z późn.zm.) – dalej w skrócie "p.p.s.a.", w tym przywołane wyżej przepisy art. 52 (normujący obowiązek wyczerpania środków zaskarżenia przed wniesieniem skargi do sądu) i art. 53 (regulujący termin do wniesienia skargi). Natomiast, na podstawie art. 2 ustawy zmieniającej nowe brzmienie otrzymał art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 446) – dalej w skrócie "u.s.g.". W rezultacie, obecnie dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę rady gminy, nie jest już konieczne wezwanie organu gminy do usunięcia naruszenia prawa. Zasada ta ma jednak zastosowanie wyłącznie do uchwał organów gminy podjętych po dniu 1 czerwca 2017 r.

W związku z powyższym w przypadku uchwały Rady Miasta Piotrkowa Trybunalskiego z dnia 26 stycznia 2005 r. nr XXXII/480/05 w przedmiocie uznania obszaru za użytek ekologiczny ocenę dopuszczalności jej zaskarżenia przez J. P., M. P. i M. P. należało przeprowadzić uwzględniając dotychczasowe brzmienie art. 101 ust. 1 u.s.g. i art. 53 § 2 p.p.s.a., obowiązujące przed dniem 1 czerwca 2017 r.

W rozumieniu art. 101 ust. 1 u.s.g. w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 maja 2017 r., każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.

Termin do dokonania tej czynności został przez ustawodawcę dookreślony w art. 53 § 2 p.p.s.a. Przepis ten w brzmieniu dotychczasowym stanowił, że skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Naczelny Sąd Administracyjny, uchwałą siedmiu sędziów z dnia 2 kwietnia 2007 r., sygn. akt II OPS 2/07 stwierdził, iż przepis art. 53 § 2 p.p.s.a ma zastosowanie do skargi wnoszonej do sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g.

W ugruntowanym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wypracowanym na tle art. 101 ust. 1 u.s.g., które zresztą tutejszy Sąd w pełni podziela, przyjmuje się, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa jest czynnością prawną, która przysługuje danemu podmiotowi jednokrotnie, co oznacza, że następne pisma w tej samej sprawie, pochodzące od tego samego podmiotu, są bezskuteczne. Nie są one zatem wezwaniami w rozumieniu przepisu art. 101 ust. 1 u.s.g. Wezwanie takie jest czynnością procesową powodującą wszczęcie postępowania mającego na celu autoweryfikację uchwały organu gminy wskazanej w tym wezwaniu, które konkretyzuje podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone i uchwałę za przyczyną której to się stało. Zatem, nie można tej instytucji traktować jak czynności niewywołującej żadnych skutków prawnych, która może być powtarzana wielokrotnie bez ograniczeń. Taki pogląd pozbawiałby owe wezwanie znaczenia prawnego. Ponadto, takie rozumienie wezwania stawiałoby wnoszących skargi do sądu administracyjnego na podstawie tego przepisu w pozycji uprzywilejowanej wobec innych podmiotów wnoszących skargi na podstawie innych przepisów. Byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości wszystkich podmiotów wobec prawa (vide: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 6 czerwca 2017 r. sygn. akt II OZ 581/17, 29 listopada 2017 r. sygn. akt II OZ 1462/17, 12 lutego 2013 r. sygn. akt II OSK 227/13; 6 lipca 2012 r. sygn. akt I OSK 1516/12, 13 marca 2012 r. sygn. akt II OSK 596/12, 2 czerwca 2011 r. sygn. akt I OSK 895/11, 11 maja 2011 r. sygn. akt II OSK 744/11, 3 marca 2011 r. sygn. akt II OSK 202/11, 13 stycznia 2011 r. sygn. akt II OSK 2488/10, 25 maja 2009 r. sygn. akt II OSK 769/09, 16 grudnia 2008 r. sygn. akt II OSK 552/08 – dostępne na stronie internetowej pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl oraz postanowienie składu siedmiu sędziów NSA z 24 czerwca 2002 r., OSA 2/02, publ. ONSA 2003/1/2).

Odnosząc powyższe uwagi do rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że skarżący J. P. i M. P. kilkakrotnie wzywali Radę Miasta Piotrkowa Trybunalskiego do usunięcia naruszenia prawa w związku z podjęciem uchwały z dnia 26 stycznia 2005 r. Pierwsze wezwanie zostało skierowane do organu w dniu 13 października 2011 r., w jego rezultacie Rada Miasta Piotrkowa Trybunalskiego uchwałą nr XIV/266/11 z dnia 30 listopada 2011 r. uznała wniosek za niezasadny i odmówiła uchylenia zaskarżonej obecnie uchwały. Drugie wezwanie J. i M. małżonków P. z 28 stycznia 2014 r. skutkowało podjęciem przez Radę w dniu 19 lutego 2014 r. uchwały nr XLI/748/14 uznającej wniosek skarżących za niezasadny. Jednocześnie zaś Sądowi z urzędu wiadomo, że wywiedziona na tej podstawie skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, postanowieniem z dnia 28 listopada 2017 r., wydanym na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. została odrzucona z uwagi na uchybienie terminu do jej wniesienia. Kolejne wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, poprzedzające wniesienie rozpoznawanej obecnie skargi, miało miejsce w dniu 13 lutego 2018 r. Wprawdzie, co wynika z nagłówka jego adresatami są J. i M. małżonkowie P. oraz M. P. reprezentowany przez M. P., jednak nie zostało ono opatrzone podpisem J. P.. Kwestia ta, wobec wcześniejszych, bezskutecznych wezwań do usunięcia naruszenia prawa kierowanych przez J. i M. P. do organu gminy zarówno w 2011 r. jak i 2014 r., ma znaczenie drugorzędne dla oceny dopuszczalności wywiedzionej obecnie przezeń skargi. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o czym była mowa na wstępie rozważań przysługiwało skarżącym tylko jeden raz, od tego bowiem momentu biegł termin do wniesienia skargi, o którym stanowi art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu dotychczasowym. Kolejne wezwania do usunięcia naruszenia prawa nie otwierały małżonkom P. na nowo terminu do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Wobec tego kolejna skarga J. i M. P. z 6 kwietnia 2018 r. jest ewidentnie spóźniona, a tym samym jako niedopuszczalna podległa odrzuceniu.

Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.

a.bł.