Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 1715/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2015-10-01 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne: Ewidencja ludności
Skarżony organ: Minister Spraw Wewnętrznych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 44h ust 2 pkt 1, 44 i ust 5, 44a ust 1i 7
journal: Dz.U. 2006 nr 139 poz 993
law: Ustawa z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych - tekst jedn.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wykowski, Sędziowie sędzia WSA Anna Falkiewicz-Kluj, sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant sekr. sąd. Julia Durka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 października 2015 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia ze zbioru PESEL danych adresowych -oddala skargę-


UZASADNIENIE

Przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...], wydana na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., dalej zwanej "k.p.a.") i art. 44i ust. 5, w związku z art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993, ze zm., dalej zwanej "ustawą o ewidencji ludności i dowodach osobistych"), po rozpatrzeniu wniosku J. R. (dalej zwanego "Skarżącym") o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] o odmowie udostępnienia ze zbioru PESEL danych adresowych D. G., utrzymującą w mocy ww. decyzję z dnia [...] lutego 2014 r.

Stan sprawy przedstawiał się następująco:

Skarżący wnioskiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. zwrócił się do Ministra Spraw Wewnętrznych o udostępnienie ze zbioru PESEL danych adresowych D. G. Uzasadniając potrzebę uzyskania powyższych danych, wskazał na toczące się z jego oskarżenia postępowanie przeciwko osobie poszukiwanej.

Minister Spraw Wewnętrznych decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił Skarżącemu udostępnienia ze zbioru PESEL danych adresowych D. G., wskazując, że powodem negatywnego rozstrzygnięcia był brak wystąpienia przesłanki z art. 44 h ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych tj. brak należytego udokumentowania przez Skarżącego uprawnienia w uzyskaniu żądanych danych, jak również brak jednoznacznej identyfikacji osoby poszukiwanej.

Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, zakończonej ww. decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., ponownie wniósł o udostępnienie ze zbioru PESEL danych adresowych D. G. oraz o zwrot opłaty za udostępnienie danych. Ponadto wskazał na zaniechanie organu w zakresie wystąpienia do [...], czyli pracodawcy osoby poszukiwanej, o pozyskanie dodatkowych danych D. G.

Minister Spraw Wewnętrznych po ponownym rozpatrzeniu sprawy stwierdził, że dysponując informacjami i dokumentami przedstawionymi przez Skarżącego w dotychczasowym postępowaniu oraz po zapoznaniu się z uzasadnieniem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, brak jest podstaw prawnych do udostępnienia ze zbioru PESEL danych adresowych D. G.

W uzasadnieniu organ drugiej instancji wywodził, że kwestią sporną było ustalenie, czy przedłożone w toku prowadzonego postępowania w I instancji dokumenty potwierdziły interes prawny w uzyskaniu danych adresowych D. G. oraz czy Skarżący w sposób jednoznaczny zidentyfikował poszukiwaną osobę.

Odnosząc się do problemu identyfikacji osoby poszukiwanej, Minister Spraw Wewnętrznych stanął na stanowisku, że interes prawny w uzyskaniu danych adresowych gromadzonych w zbiorze PESEL powinien być przez Skarżącego nie tylko właściwie udokumentowany, ale musi się także odnosić do konkretnej osoby, a nie kręgu osób noszących to samo imię i nazwisko. Wskazał, że powyższy pogląd opiera się na użytym w art. 44 h ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ze zm.), sformułowaniu "wykaże", które oznacza, że to na Skarżącym spoczywa ciężar udowodnienia istnienia interesu prawnego. Obowiązek ten nie może przy tym ograniczać się do wykazania ogólnego uprawnienia, lecz powinien polegać na udokumentowaniu, że uprawnienie to odnosi się do konkretnej osoby. Określenie osoby poszukiwanej powinno być natomiast na takim stopniu szczegółowości, aby jej tożsamość nie budziła wątpliwości. Wyjaśnił przy tym, że dokumenty przedłożone przez Skarżącego podlegają ocenie organu, który bądź udostępnia dane, bądź, mając na uwadze brak spełnienia przesłanek określonych w art. 44h ust. 2 pkt 1 w związku z art. 44 i ust. 5 ww. ustawy, wydaje decyzję o odmowie ich udostępnienia. W ocenie organu drugiej instancji odmienna interpretacja art. 44 h ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych jest niewłaściwa, gdyż musiałaby prowadzić do konieczności udostępnienia informacji o wszystkich osobach, o podanym we wniosku imieniu i nazwisku, z którymi Skarżącego nie łączy żaden stosunek prawny, co naruszałoby ich dobra osobiste. Zwrócił również uwagę, iż powyższa interpretacja zgodna jest z orzecznictwem sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 416/08 oraz wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/12 i z dnia 23 stycznia 2013 r. o sygn. akt IV SA/Wa 1071/12).

Uwzględniając powyższą wykładnię Minister Spraw Wewnętrznych stwierdził, że wydanie przez organ decyzji o odmowie udostępnienia danych D. G. było właściwe i zgodne z obowiązującymi przepisami prawa, bowiem wskazane przez Skarżącego kryteria wyszukiwawcze nie pozwoliły na jednoznaczną identyfikację osoby poszukiwanej, co w konsekwencji uniemożliwiło pozytywne załatwienie sprawy. Wskazał przy tym, że podane we wniosku dodatkowe informacje dotyczące D. G. nie miały znaczenia z punktu widzenia możliwości ustalenia, której osoby noszącej wymienione powyżej imię i nazwisko, dotyczy wniosek Skarżącego. Wyjaśnił przy tym, że w zbiorze PESEL, w którym stosownie do art. 44a ust. 7 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, zawarte są dane osobowo-adresowe, nie są gromadzone informacje o miejscu zatrudnienia.

Jednocześnie uznał, że organ prawidłowo postąpił, wskazując dodatkowo na brak podstawy prawnej do udostępnienia danych adresowych osoby poszukiwanej, stwierdzając, że przedłożone w toku prowadzonego postępowania w I instancji dokumenty sądowe dotyczące postępowania w przedmiocie zwolnienia Skarżącego z kosztów sądowych nie stanowią podstawy do udzielenia żądanych informacji. Zdaniem organu powyższe dokumenty nie wskazują, że Sąd w toczącym się postępowaniu karnym wezwał Skarżącego do wskazania adresu oskarżonego. Organ zauważył, że w świetle obowiązujących przepisów procedury karnej ustaleniem tożsamości sprawcy, więc również ustaleniem jego danych adresowych, w postępowaniu karnym zajmują się odpowiednie organy ścigania, takie jak Policja lub Prokuratura, co potwierdzają art. 303 i nast. ustawy z dnia - Kodeks postępowania karnego.

Odnosząc się do zarzutu zaniechania wystąpienia do [...] celem zweryfikowania osoby poszukiwanej organ II instancji stwierdził, że istotą zaproponowanego przez Skarżącego rozwiązania jest nałożenie na organ udostępniający obowiązku prowadzenia postępowania wyjaśniającego, nakierowanego na pozyskanie dodatkowych danych osoby poszukiwanej. Powyższe nie zasługuje jednak na uwzględnienie przede wszystkim ze względu na brak wyraźnego umocowania w przepisach, co jest przeszkodą dla organu, który może działać tylko i wyłącznie w granicach prawa. W tym przypadku zastosowanie znajduje art. 44 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, który precyzuje, że zadaniem Ministra Spraw Wewnętrznych jest udostępnianie danych ze zbioru PESEL, czyli przekazywanie informacji w oparciu o ten rejestr, a nie prowadzenie szeroko zakrojonej kwerendy w zakresie właściwej identyfikacji osoby poszukiwanej. Ten obowiązek spoczywa na Skarżącym i mieści się w ramach konieczności wykazania uprawnienia w uzyskaniu żądanych danych. Na potwierdzenie swojego stanowiska przywołał wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/12.

Natomiast w kwestii zwrotu opłaty za udostępnienie danych ze zbioru PESEL, organ II instancji stwierdził, że wobec braku przekazania żądanych danych zarówno na etapie postępowania w I jak i II instancji, opłata zostanie zwrócona bądź po bezskutecznym upływie terminu do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, a w razie wszczęcia postępowania sądowo-administracyjnego, po jego ostatecznym zakończeniu.

Reasumując Minister Spraw Wewnętrznych uznał, że Skarżący ani w postępowaniu przed organem I instancji, ani we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie wskazał danych pozwalających na jednoznaczną identyfikację osoby poszukiwanej w zbiorze PESEL, jak również nie udokumentował swojego uprawnienia w uzyskaniu danych adresowych D. G., brak jest zatem podstaw prawnych do zmiany zaskarżonej decyzji i udostępnienia Skarżącemu żądanych informacji.

Skarżący złożył skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia [...] kwietnia 2014 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzucając przewlekłe prowadzenie postępowania w postaci długotrwałej korespondencji prowadzonej przez organ oraz brak udostępnienia danych, o które wnioskował. Przedstawił argumentację zmierzającą do podważenia zasadności decyzji Ministra wskazując w szczególności, że nie wnioskowałby o dane, gdyby je posiadał.

W odpowiedzi na skargę Minister Spraw Wewnętrznych podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko i wniósł o jej oddalenie w całości, stwierdzając jednocześnie, że pomimo częściowo zasadnego zarzutu przewlekłości postępowania, skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż decyzje, wydane w toku postępowania administracyjnego, są w pełni uzasadnione i odpowiadają przepisom prawa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Sąd rozpoznał skargę na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych z racji sprawowania wymiaru sprawiedliwości, polegającego na kontrolowaniu działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (art.1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. z dnia 20 września 2002 r. Nr 153, poz.1269, z późn.zm.). Kontrola ta obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne (art.3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. Nr 153, poz.1270, z późn. zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").

Zgodnie z przepisem art.134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi

oraz powołaną podstawą prawną.

Skargę należało oddalić, albowiem zaskarżona decyzja Ministra nie narusza przepisów prawa w sposób upoważniający Sąd do jej wyeliminowania z obrotu prawnego.

Uwzględnienie przez wojewódzki sąd administracyjny skargi na orzeczenie organu administracji jest dopuszczalne tylko w razie stwierdzenia w toku kontroli tego orzeczenia naruszeń prawa wymienionych w art. 145 § 1 p.p.s.a. W świetle przywołanego przepisu sąd administracyjny:

1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi:

a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy,

b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego,

c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ

na wynik sprawy;

2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;

3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.

Naruszeń, które mogłyby stanowić podstawę do zastosowania w niniejszej sprawie środków, o których mowa powyżej, Sąd nie stwierdził.

Kontrola legalności zaskarżonej decyzji prowadzi do następujących wniosków:

Przedmiotem zaskarżonej decyzji była odmowa udostępnienia skarżącej danych ze zbioru PESEL na podstawie art. 44 i ust. 5 ustawy o ewidencji (...).

Stosownie do art. 44a ust.1 ustawy o ewidencji (...) ewidencję ludności prowadzi się w systemie teleinformatycznym na podstawie danych osobowych zgłoszonych przy wykonywaniu obowiązku meldunkowego oraz zgłoszeń, o których mowa w art. 14 oraz w art. 17, w formie: 1) zbiorów meldunkowych jako:

a) zbioru danych stałych mieszkańców,

b) zbioru danych byłych mieszkańców,

c) zbioru danych obywateli polskich i cudzoziemców zameldowanych na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące,

d) zbioru danych obywateli polskich i cudzoziemców zameldowanych na pobyt czasowy trwający do 3 miesięcy,

2) zbioru danych osobowych PESEL, zwanego dalej "zbiorem PESEL", uzyskanych w związku z nadawaniem numeru PESEL na podstawie zbiorów meldunkowych, o których mowa w pkt 1 lit. a-c.

Z art. 44a ust. 7 ustawy wynika, że w zbiorze PESEL gromadzi się dane, o których mowa w art. 44a ust. 2, ust. 3 pkt 3 i ust. 4 pkt 2-5. Dane, o których mowa w art. 44a ust. 2 to:

1) nazwisko i imiona;

2) nazwisko rodowe;

3) nazwiska i imiona poprzednie;

4) imiona i nazwiska rodowe rodziców;

5) data i miejsce urodzenia;

6) stan cywilny;

7) numer aktu urodzenia i oznaczenie urzędu stanu cywilnego, który ten akt sporządził;

8) płeć;

9) numer PESEL;

10) obywatelstwo (data nabycia obywatelstwa polskiego, data utraty obywatelstwa polskiego);

11) imię i nazwisko rodowe małżonka oraz jego numer PESEL;

12) data zawarcia związku małżeńskiego, numer aktu małżeństwa i oznaczenie urzędu stanu cywilnego, który ten akt sporządził, data rozwiązania związku małżeńskiego, sygnatura akt i oznaczenie sądu, który rozwiązał małżeństwo, data zgonu małżonka, numer aktu zgonu i oznaczenie urzędu stanu cywilnego, który ten akt sporządził;

13) adres i data zameldowania na pobyt stały;

14) poprzednie adresy zameldowania na pobyt stały wraz z określeniem okresu zameldowania;

15) adres zameldowania na pobyt czasowy trwający ponad 3 miesiące wraz z określeniem okresu zameldowania;

16) tryb wymeldowania;

17) stopień wojskowy, nazwa, seria i numer wojskowego dokumentu osobistego oraz oznaczenie wojskowej komendy uzupełnień, w której ewidencji osoba pozostaje;

18) seria i numer aktualnego dowodu osobistego oraz serie i numery poprzednich dowodów osobistych, daty ich wydania i daty ważności oraz oznaczenie organów wydających;

19) seria i numer karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem zezwolenia na osiedlenie się, zezwolenia na pobyt rezydenta długoterminowego Wspólnot Europejskich, ochrony uzupełniającej, zgody na pobyt tolerowany lub nadaniem statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, data jej wydania, data ważności oraz oznaczenie organu, który ją wydał;

20) seria i numer dokumentu potwierdzającego prawo stałego pobytu, data wydania, data ważności oraz oznaczenie organu, który go wydał,

21) seria i numer karty stałego pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej, data wydania, data ważności oraz oznaczenie organu, który ją wydał,

Dane, o których mowa w art.44a ust.3 pkt 3 ustawy o ewidencji (...) to data zgonu oraz numer aktu zgonu i oznaczenie urzędu stanu cywilnego, który akt sporządził.

Dane, o których mowa w art.44h ust. 4 pkt 2-5 ustawy o ewidencji (...), to:

2) seria i numer karty pobytu wydanej w związku z udzieleniem zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, data jej wydania, data ważności oraz oznaczenie organu, który ją wydał;

3) data wydania, seria i numer zaświadczenia o zarejestrowaniu pobytu obywatela Unii Europejskiej oraz oznaczenie organu, który je wydał,

4) seria i numer karty pobytu członka rodziny obywatela Unii Europejskiej, data wydania, data ważności oraz oznaczenie organu, który ją wydał,

5) seria i numer tymczasowego zaświadczenia tożsamości cudzoziemca, data jego wydania, data ważności oraz oznaczenie organu, który je wydał.

Przepis art. 44h ustawy o ewidencji (...), w sposób jednoznaczny określa zasady udostępniania danych ze zbioru PESEL. Zawiera on zamknięty katalog osób prawnych i osób fizycznych uprawnionych do udostępnienia im danych ze zbiorów meldunkowych, jak też zawiera warunki, jakie powinien spełniać podmiot uprawniony do uzyskania danych.

Zgodnie z art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy dane, o których mowa w ust. 1, mogą być udostępnione osobom i jednostkom organizacyjnym - jeżeli wykażą w tym interes prawny.

Zgodnie z art. 44i ust. 5 ustawy organ rozpatrujący wniosek odmawia, w drodze decyzji administracyjnej, udostępnienia danych osobowych, jeżeli udostępnienie danych spowodowałoby naruszenie dóbr osobistych osoby, której dane dotyczą, lub innych osób.

Jak przyjmuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w sytuacji gdy, strona nie wykaże dodatkowych danych umożliwiających wyodrębnienie z danego rejestru osoby, której dotyczy wniosek, to tym samym, uznać należy, że nie wykaże względem której, z wielu figurujących w tym zbiorze osób o wskazanych danych posiada interes prawny uprawniający do uzyskania wnioskowanej informacji. Podanie danych wszystkich osób o tym samym imieniu i nazwisku pozostających w zbiorze PESEL stanowiłoby naruszenie ich dóbr osobistych a ponadto nie o wszystkie te osoby Skarżący występował. Ponadto w sytuacji, gdy w bazie ewidencji figuruje więcej osób o takim samym imieniu i nazwisku, samo wskazanie imienia i nazwiska jest niewystarczające do jednoznacznego ustalenia tożsamości szukanej osoby - choćby w celu uzyskania jej zgody na udostępnienie danych (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lipca 2011 r., sygn. akt II OSK 2368/10, z dnia 29 maja 2012 r., sygn. akt II OSK 417/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 kwietnia 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 417/08, CBOSA).

Trafnie uznał organ, że zachodzą przesłanki do odmowy udostępnienia Skarżącemu danych osobowych osoby wymienionej we wniosku (karta 29 akt sprawy), albowiem Skarżący nie przedstawił informacji, na podstawie których osobę tę można było zindywidualizować. W odniesieniu do niej zachodzi bowiem sytuacja, że w zbiorze PESEL figuruje więcej niż jedna osoba nosząca wskazane przez Skarżącego imię i nazwisko. Uwzględnienie żądania Skarżącego wiązałoby się w tej sytuacji z koniecznością udostępnienia Skarżącemu danych PESEL, dotyczących kilku różnych osób noszących to samo imię i nazwisko. W oczywisty sposób naruszałoby to dobra osobiste osób, które nie pozostają w żadnym związku z interesami Skarżącego (chronione na podstawie m.in. art. 47 Konstytucji RP, art. 23 k.c.).

Zasadnie wnioskował Minister, że nie był on zobowiązany do prowadzenia własnego postępowania dowodowego w przedmiocie koniecznej indywidualizacji osób wskazanych we wniosku, albowiem uwiarygodnienie interesu faktycznego, którego immanentnym elementem jest wspomniana indywidualizacja, spoczywa na osobie, która udostępnienia danych się domaga. Wynika to z posłużenia się przez ustawodawcę w art. 44h ust. 2 pkt 1 ustawy o ewidencji (...) zwrotu "wykaże" (tak również WSA w wyroku z 28 czerwca 2012 r., sygn. akt IV SA/Wa 352/12, CBOSA).

Nie można podzielić stanowiska Skarżącego, że Minister nie uwzględnił przedłożonej przez Skarżącego informacji o zawodzie wykonywanym przez osobę wskazaną we wniosku oraz o miejscu jej pracy. Trafnie podniósł organ, że informacje te nie są przydatne dla potrzeb zindywidualizowania, bowiem w zbiorze PESEL nie gromadzi się danych o miejscu pracy, czy też stanowiskach osób w tym zbiorze ujętych. Równie trafnie wskazał organ, że przepisy ustawy o ewidencji (...) nie zawierają umocowania dla Ministra do udostępniania osobom wnioskującym o udostępnienie danych ze zbioru PESEL danych z innych źródeł. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego stwierdzić należy, że chodzi o przedstawienie we wniosku jakichkolwiek informacji wyszczególnionych w wyżej wymienionym katalogu, które pozwalałyby na identyfikację osoby w zbiorze PESEL.

Okoliczność, że osoba wymieniona we wniosku Skarżącego jest publicznie znana nie pozwala na odstąpienie od konieczności stosowania ustawy o ewidencji (...), w rozumieniu konieczności podania przez wnioskodawcę takich danych, które wskazywałyby na konkretną osobę. Wobec niezindywidualizowania osoby, której wniosek Skarżącego dotyczył, brak jest możliwości ustalenia przez organ, która z osób o podanym we wniosku imieniu i nazwisku jest przedmiotem sformułowanego żądania udostępnienia danych adresowych ze zbioru PESEL.

Wobec powyższego organ prawidłowo stwierdził, że Skarżący nie spełnił przesłanek wynikających z przepisów prawa, by uzyskać dane ze zbiorów meldunkowych.

Powyższe stanowi wystarczającą negatywną przesłankę do uznania, że Minister nie mógł przekazać żądanych przez Skarżącego informacji, a zatem nawet odmienna ocena Sądu, dotycząca posiadania przez Skarżącego interesu prawnego w domaganiu uzyskania informacji nie może wpłynąć na inną ocenę zaskarżonego aktu, niż dokonana przez Sąd. Po pierwsze bowiem w rozstrzyganej sprawie należało przyjąć, że w sytuacji, gdy wyniki wyszukiwania oparte na imieniu i nazwisku osoby poszukiwanej nie pozwalają na jej zindywidualizowanie, wnioskodawca nie posiada interesu prawnego zezwalającego na udostępnieniu mu danych adresowych wszystkich osób wskazanych w katalogu wyników wyszukania. Interes prawny, na który powołuje się Skarżący nie uprawnia go bowiem do żądania uzyskania wszystkich danych osobowych (danych adresowych wszystkich osób spełniających podane kryterium wyszukiwania), ale danych osobowych konkretnej osoby.

Posiadanie interesu prawnego nie znosi bowiem braku obiektywnej możliwości zidentyfikowania osoby, której danych osobowych domaga się Skarżący, wynikającej z niemożności jej zidentyfikowania zgodnie z ustawą o ewidencji.

Skarga nie ma zatem usprawiedliwionych podstaw, w związku z czym podlega oddaleniu.

Z powyższych względów Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art.151 p.p.s.a.