Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2504/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2019-10-02 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6401 Skargi organów nadzorczych na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 93 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne: Planowanie przestrzenne
Skarżony organ: Rada Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 17 pkt 2 i 6 lit. a tiret drugie
journal: Dz.U. 2017 poz 1073
law: Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Agnieszka Wilczewska-Rzepecka po rozpoznaniu w dniu 2 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Wojewody [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Wr 250/18 w sprawie ze skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy G. z dnia [...] listopada 2017 r., nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. w obrębie O. i R. oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 20 czerwca 2018 r., II SA/Wr 250/18 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, po rozpoznaniu skargi Wojewody [...] na uchwałę Rady Gminy G. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. w obrębie O. i R., stwierdził nieważność § 7 ust. 2 pkt 1 we fragmencie "obiektów małej architektury, elementów reklamowych", § 12 ust. 1 pkt 2 lit. d we fragmencie "elementów reklamowych", § 14 ust. 2 pkt 3, § 8 ust. 2 pkt 1, § 11 ust. 1 we fragmencie "budowlanej", § 12 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 zaskarżonej uchwały, a w pozostałej części oddalił skargę.

Wyrok ten został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.

Wojewoda [...] – działając na podstawie art. 93 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2017 r. poz. 1875) oraz art. 50 § 2, art. 54 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), dalej "p.p.s.a." – wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Gminy G. Nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy G. w obrębie O. i R..

W skardze wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Wojewoda zarzucił Gminie podjęcie uchwały z istotnym naruszeniem art. 17 pkt 2 i 6 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2017 r. poz. 1073 ze zm.), zwanej dalej "u.p.z.p.", polegającym na istotnym naruszeniu trybu sporządzania planu miejscowego, poprzez brak zawiadomienia oraz wystąpienia o opinię w toku procedury planistycznej do Wójta Gminy W., podczas gdy obszar objęty zmianą planu graniczy z terenem tej gminy.

Organ nadzoru wskazał ponadto na podjęcie § 7 ust. 2 pkt 1 we fragmencie "obiektów małej architektury, elementów reklamowych", § 12 ust. 1 pkt 2 lit. d we fragmencie "elementów reklamowych" oraz § 14 ust. 2 pkt 3 uchwały z istotnym naruszeniem art. 37a ust. 1 i 3 u.p.z.p., polegającym na istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, poprzez wprowadzenie w uchwale zapisów dotyczących zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, elementów reklamowych oraz ogrodzeń, a także zakazów ich sytuowania, podczas gdy ustalenia te powinny być przedmiotem odrębnej uchwały; § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., polegającym na istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, poprzez brak określenia wskaźników w zakresie minimalnej liczby miejsc parkingowych dla dopuszczonej w planie funkcji usługowej; § 11 ust. 1 we fragmencie "budowlanej" uchwały z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 8 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1587), zwanego dalej "rozporządzeniem", polegającym na istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, w zakresie szczegółowych zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości, poprzez odniesienie się do pojęcia "działki budowlanej" zamiast pojęcia "działki"; § 12 ust. 2 pkt 3 i 4 uchwały z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia, polegającym na istotnym naruszeniu zasad sporządzania planu miejscowego, poprzez ustalenie wysokości zabudowy w stosunku do wybiórczo określonych obiektów, nie wyczerpując tym samym wszystkich, dopuszczonych w ramach przeznaczenia terenu, rodzajów obiektów budowlanych.

Wojewoda dokonał oceny zgodności przedmiotowej uchwały pod kątem art. 28 ust. 1 u.p.z.p., która pozwoliła stwierdzić, że Rada Gminy G., uchwalając przedmiotowy plan zagospodarowania przestrzennego, naruszyła w sposób istotny zasady, jak i tryb sporządzania planu miejscowego.

Wojewoda przywołał art. 17 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania ¡opiniowania planu. Zgodnie z punktem 6 lit. a tiret drugie wskazanego przepisu, po sporządzeniu projektu planu miejscowego oraz prognozy skutków finansowych uchwalenia planu miejscowego, występuje ponadto o opinię o projekcie planu do wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Co więcej, wykonanie powyższych czynności, zgodnie z § 12 pkt 3, 9 i 10 rozporządzenia, dokumentuje się poprzez sporządzenie dokumentacji prac planistycznych, składającej się z zawiadomienia instytucji i organów właściwych do uzgodnienia i opiniowania projektu planu miejscowego o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wraz z dowodami doręczenia, dowodów przekazania projektu planu do zaopiniowania i uzgodnień, jak również wykazu opinii do projektu planu miejscowego.

Organ nadzoru ustalił, że załączona do uchwały dokumentacja prac planistycznych nie potwierdza faktu dokonania opisanych powyżej czynności, w zakresie zawiadomienia i wystąpienia do Wójta Gminy W., tj. gminy graniczącej z obszarem objętym planem miejscowym. W związku z tym Wojewoda [...] wystąpił do Przewodniczącego Rady Gminy G. o wyjaśnienie wątpliwości we wskazanym powyżej zakresie. Pismem z dnia 17 stycznia 2018 r. wyjaśniono, że: "wymóg opiniowania, zawarty w art. 17 ust. 6a, dotyczy gmin "graniczących" z obszarem danej gminy. Wojewoda zauważył, że z wyrysu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego wynika, iż obszar objęty zmianą planu oddzielony jest od terenu gminy W. jedynie terenem autostrady. Uchwała Rady Gminy G. na obszarach objętych planem miejscowym przewiduje przede wszystkim zabudowę związaną z działalnością produkcyjną, magazynową, usługową oraz biurową. Nie ulega wątpliwości, że przeznaczenie tego rodzaju wywiera znaczący wpływ na sposób zagospodarowania terenów znajdujących się w jego sąsiedztwie. Zauważyć należy, że ustawodawca nie wskazał, że chodzi o gminy bezpośrednio graniczące z terenem objętym planem, lecz o gminy w ogóle graniczące. Taka regulacja odpowiada rozumieniu instytucji opiniowania, której celem, jak już wyżej wspomniano, jest zapewnienie możliwości wyrażenia swojego stanowiska o planowanych sposobach zagospodarowania tych terenów, które z uwagi na sposób tego przeznaczenia mogą oddziaływać także na sąsiednie tereny.

Organ nadzoru stwierdził, że niewystąpienie przez Wójta Gminy G. o opinię do Wójta Gminy W. ma znamiona istotnego naruszenia trybu sporządzania planu. Wskazał, że w przypadku poddania zaopiniowaniu przez wskazany organ treści projektu zmiany planu gminy G., w sytuacji wyrażenia przez wymieniony organ zastrzeżeń, treść projektu planu mogłaby doznać częściowej, znaczącej lub całkowitej zmiany. Zatem przyjęte przez organy planistyczne ustalenia mogłyby zapaść zupełnie odmiennie od tych, które zostały podjęte przez Radę Gminy G. na sesji w dniu [...] listopada 2017 r.

W dalszej części uzasadnienia Wojewoda dokonał szczegółowego uzasadnienia prawnego każdego ze wskazanych zarzutów.

W odpowiedzi na skargę Rada Gminy G. wniosła o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów skargi organ wskazał w zakresie istotnego naruszenia art. 17 pkt 2 i 6 lit. a tiret drugie u.p.z.p., iż z wyrysu ze studium wynika, że obszar objęty zmianą planu nie graniczy z obszarem Gminy W. a jest oddzielony od terenu gminy W. jedynie terenem autostrady A4. Zdaniem organu, wymóg opiniowania, zawarty w art. 17 pkt. 6a, dotyczy gmin "graniczących" z obszarem danej gminy. Obszar opracowania nie graniczy bezpośrednio z granicą gminy W., a więc nie występowano o opinię. Gmina wypełniła obowiązek proceduralny wynikający z położenia przy granicy z konkretnym terenem, położonym stycznie do jego południowych granic ("graniczącym"), poprzez uzyskanie pozytywnego uzgodnienia z GDDKiA.

W zakresie naruszenia w § 7 ust. 2 pkt 1 we fragmencie "obiektów małej architektury, elementów reklamowych", § 12 ust. 1 pkt 2 lit. d we fragmencie "elementów reklamowych" oraz § 14 ust. 2 pkt 3 uchwały z istotnym naruszeniem art. 37a ust. 1 i 3 u.p.z.p., Gmina wskazała, że w myśl ustawy obowiązkowym elementem planu jest określenie m.in: zasad ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, które zgodnie z rozporządzeniem powinny zawierać określenie cech elementów zagospodarowania przestrzennego, które wymagają ukształtowania lub rewaloryzacji, oraz określenie nakazów, zakazów dopuszczeń i ograniczeń w zagospodarowaniu terenów. W dniu 11 września 2015 r. weszła w życie tzw. ustawa krajobrazowa, której jedną z zasad regulacji było wprowadzenie możliwości ustalenia przez radę gminy w formie uchwały zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, tablic reklamowych, urządzeń reklamowych oraz ogrodzeń. Zważywszy, że Rada nie podjęła jeszcze takiej uchwały należy uznać, że dopuszczalne jest do czasu opracowania i przyjęcia przez Radę uchwały wprowadzanie w planach ustaleń, które warunkują kształtowanie ładu przestrzennego w gminie.

W odniesieniu do zarzutu podjęcia § 8 ust. 2 pkt 1 uchwały z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p., Rada wskazała, że funkcja AG jest jedyną funkcją, w ramach przedmiotowej zmiany planu, która winna mieć określoną minimalną liczbę miejsc parkingowych. Regulacja § 8 ust. 2 pkt 1 mówi o funkcji AG, a jest ona jedyna na obszarze zmiany planu, to jest, zdaniem Rady Gminy oczywiste, że minimalna liczba miejsc parkingowych odnosi się do wszystkich dopuszczonych w ramach funkcji AG, przeznaczeń, w tym usługowych.

W zakresie wyjaśnienia podjęcia zapisów § 11 ust. 1 uchwały we fragmencie "budowlanej" z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 8 ustawy oraz § 4 pkt 8 rozporządzenia, organ wskazał, że omyłkowo w wybranych, wskazanych powyżej zapisach uchwały powołano się na "działkę budowlaną", zamiast na "działkę".

Do zarzutu zapisów § 12 ust. 2 pkt 3 i 4 uchwały z istotnym naruszeniem art. 15 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p. oraz § 4 pkt 6 rozporządzenia, organ wskazał, że wysokość zabudowy została określona szczegółowo w § 12 ust. 2 pkt 3, natomiast geometria dachu w § 12 ust. 2 pkt 4. Przepisy nie mają charakteru wybiórczego tylko wynikają z analizy uwarunkowań, w szczególności położenia terenów objętych zmianą planu poza strefami ochrony konserwatorskiej, których obecność pewnie narzuciłaby określone, bardziej restrykcyjne parametry.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu częściowo uznał zarzuty skargi za zasadne, co skutkowało stwierdzeniem nieważności zakwestionowanych zapisów § 7 ust. 2 pkt 1 we fragmencie "obiektów małej architektury, elementów reklamowych", § 12 ust. 1 pkt 2 lit. d we fragmencie "elementów reklamowych", § 14 ust. 2 pkt 3, § 8 ust. 2 pkt 1, § 11 ust. 1 we fragmencie "budowlanej", § 12 ust. 2 pkt 3 i pkt 4 zaskarżonej uchwały.

W ocenie Sądu I instancji zaskarżone przez Wojewodę zapisy przedmiotowej uchwały odnoszące się do: 1) zasad i warunków sytuowania obiektów małej architektury, elementów reklamowych oraz ogrodzeń, a także zakazów ich sytuowania; 2) zasad sporządzania planu miejscowego (brak określenia wskaźników w zakresie minimalnej liczby miejsc parkingowych i ustalenie wysokości zabudowy w stosunku do wybiórczo określonych obiektów); 3) zasad i warunków scalania i podziału nieruchomości zostały podjęte z naruszeniem przepisów prawa. Tak opisane naruszenia prawa mają charakter istotny, bowiem przyjęte ustalenia planistyczne są jednoznacznie odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono zasad sporządzania planu miejscowego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu nie podzielił natomiast zarzutu skarżącego organu nadzoru dotyczącego podjęcia uchwały z istotnym naruszeniem art. 17 pkt 2 i 6 lit. s tiret drugie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ulega wątpliwości, że został naruszony tryb sporządzania planu miejscowego z uwagi na brak zawiadomienia oraz wystąpienia o opinię w toku procedury planistycznej do Wójta Gminy W., jako gminy graniczącej z obszarem objętym zmianą planu miejscowego. Ocenie Sądu podlegał charakter naruszenia prawa.

Należy w tym miejscu zauważyć, że u.p.z.p. nie definiuje pojęcia "istotne naruszenie". Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 29 sierpnia 2006 r. (sygn. akt II SA/Wr 415/2005), że wprawdzie istotnym naruszeniem trybu jest takie naruszenie, które prowadzi w konsekwencji do sytuacji, w których przyjęte ustalenia planistyczne są odmienne od tych, które zostałyby podjęte, gdyby nie naruszono trybu sporządzania aktu planistycznego, jednakże ocena zaistnienia tej przesłanki wymaga odrębnych rozważań w każdym indywidualnym przypadku, uwzględniających przede wszystkim, że celem omawianej regulacji jest zagwarantowanie praw podmiotów, które mogą zostać naruszone w wyniku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

Organ nadzoru w żaden sposób nie skonkretyzował zarzuconego naruszenia. Nie wskazał również w jakim zakresie projekt planu uległby zmianie w sytuacji wyrażenia zastrzeżeń przez Gminę W. Wojewoda argumentację zarzutu oparł jedynie na domniemaniu, że po uzyskaniu opinii od Gminy W., ustalenia planu mogłyby zapaść zupełnie odmienne od tych, które zostały podjęte w zaskarżonej uchwale. Wobec braku skonkretyzowania naruszenia nie można uznać, że miało ono charakter istotny.

Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 28 ust. 1 orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. Odnosząc się natomiast do pozostałej części skargi (skarżący bowiem wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały we całości), Sąd stwierdził, że skarżący nie wskazał w tym zakresie, na czym miałoby polegać naruszenie interesu prawnego Gminy W. Mając to na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w punkcie drugim sentencji.

Skargę kasacyjną od tego wyroku w zakresie pkt II sentencji wniósł Wojewoda [...], zarzucając naruszenie:

1. prawa materialnego tj. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 2 i 6 lit. a tiret 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie (tj. niezastosowanie) i odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, mimo iż pominięcie zawiadomienia przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zasięgnięcia opinii Gminy W. miało charakter istotnego naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego,

2. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez ustalenie, że naruszenie art. 17 pkt 2 i 6 lit. a tiret 2 ustawy ma charakter nieistotny i nie uzasadnia stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały,

3. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ustawy po przez oddalenie skargi na uchwałę przyjmującą miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, mimo zaistnienia istotnego naruszenia trybu jego uchwalenia.

W skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w pkt II sentencji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej organ wskazał, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 17 pkt 2 i pkt 6 lit. a tiret 2, zgodnie z którymi wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego kolejno: 1) zawiadamia, na piśmie, o podjęciu uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu; oraz 2) występuje o opinie o projekcie planu m.in. do wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Brak zawiadomienie i wystąpienia o opinię do gminy sąsiedniej powoduje, że gmina ta nie ma możliwości przygotowania własnej koncepcji planistycznej terenów sąsiednich ani zaprezentowania tej koncepcji gminie tworzącej plan miejscowy.

Tego typu uchybienie należy potraktować jako istotne naruszenie trybu postępowania w każdej sytuacji. Po uchwaleniu planu miejscowego nie sposób już bowiem ustalić jakie propozycje w zakresie rozwiązań planistycznych przedstawiłaby gmina sąsiednia (tu: W.) w okresie, w jakim powstawał zaskarżony plan miejscowy i jaki efekt tych propozycji by wywołała. W tym ujęciu zarzut istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego musi polegać na odwołaniu się nie do konkretu (który nie zaistniał — jeśli chodzi o potencjalne propozycje gminy W. na okres zbierania opinii do projektu planu), ale do samej możliwości przedstawienia takich opinii i samej możliwości ich wpływu na treść uchwalonego planu miejscowego.

Sąd wskazał, iż organ nadzoru nie przedstawił w jakim zakresie projekt planu uległby zmianie w sytuacji wyrażenia zastrzeżeń przez Gminę W. Organ nadzoru z definicji nie mógł takich informacji przedstawić. Po pierwsze Gmina W. po uchwaleniu planu miejscowego nie musiała przedstawiać żadnego swojego stanowiska w tym zakresie. Po drugie takie wskazania miałyby wyłącznie walor hipotetyczny, ponieważ stanowisko gminy sąsiedniej i tak zawarte zostałoby w formie opinii - czyli niewiążącego Radę Gminy G. stanowiska.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw.

Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli w sprawie nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 powołanej ustawy, a taka sytuacja ma miejsce w przedmiotowej sprawie, to Sąd rozpoznający sprawę związany jest granicami kasacji i zakresem zaskarżenia. W tej sprawie skarga kasacyjna została wniesiona tylko w zakresie pkt II sentencji wyroku Sądu I instancji, a więc w części oddalającej skargę.

Nieuzasadniony jest zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego tj. art. 28 ust. 1 w zw. z art. 17 pkt 2 i 6 lit. a tiret 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i odmowę stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, mimo iż pominięcie zawiadomienia o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zasięgnięcia opinii Gminy W. miało charakter istotnego naruszenia trybu uchwalania planu miejscowego. Zgodnie z art. 17 pkt 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wójt, burmistrz albo prezydent miasta po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego zawiadamia na piśmie, o podjęciu tej uchwały instytucje i organy właściwe do uzgadniania i opiniowania planu. Natomiast w myśl art. 17 pkt 6 lit. a tiret 2 ustawy organ wykonawczy gminy występuje o opinie o projekcie planu do wójtów, burmistrzów gmin albo prezydentów miast, graniczących z obszarem objętym planem, w zakresie rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Warunkiem wystąpienia o opinię do gminy sąsiedniej graniczącej z obszarem objętym planem jest więc określenie w projekcie planu inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 3 pkt 4a ustawy w planie miejscowym określa się w zależności od potrzeb granice terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Jeżeli taka inwestycja nie jest przewidywana w planie, to nie ma potrzeby występowania o wyrażenie opinii co jej rozmieszczenia przez organ wykonawczy gminy sąsiedniej. Taki wniosek wynika wprost z art. 17 pkt 6 lit. a tiret 2 ustawy.

W tej sprawie zmianą planu objęto tereny AG/1-AG/4 z przeznaczeniem na tereny aktywności gospodarczej, bazy, składy, magazyny oraz usługi, teren WS/1 - wody śródlądowe i powierzchniowe, teren E/1 - teren urządzeń elektroenergetycznych (stacja transformatorowa), teren autostrady - KDA/1, teren drogi lokalnej - KDL/1, teren drogi dojazdowej - KDD/1-KDD/2. Ani w części tekstowej, ani w części graficznej tego planu nie przewidziano terenów rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Wojewoda również nie wykazał, aby taka inwestycja była przewidziana w tym planie. W tej sytuacji Wójt Gminy G. nie miał więc obowiązku występowania o opinię co do rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym do Wójta Gminy W.

W związku z powyższym, nie zasługują na uwzględnienie zarzuty naruszenia prawa przepisów postępowania, tj. art. 1 § 1 i 2 ustawy - Prawo o ustroju sądów administracyjnych w zw. z art. 134 § 1 i art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz naruszenia art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 28 ustawy. W związku z tym, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia art. 17 pkt 6 lit. a tiret 2 ustawy, bezprzedmiotowe jest rozstrzyganie czy naruszenia to miało charakter istotny, skutkujący stwierdzeniem nieważności całej uchwały.

Wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., gdyż organ nadzoru zrzekł się rozprawy, a Gmina G. nie zażądała w wyznaczonym terminie przeprowadzenia rozprawy.