Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt III SA/Wa 769/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2014-09-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6119 Inne o symbolu podstawowym 611
6560
Hasła tematyczne: Interpretacje podatkowe
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 14b § 3, ar. 14c § 2
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Krawczak (sprawozdawca), Sędziowie sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, sędzia WSA Anna Wesołowska, Protokolant referent stażysta Bartłomiej Grzybowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 września 2014 r. sprawy ze skargi M. N. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej 1) uchyla zaskarżone postanowienie, 2) stwierdza, że uchylone postanowienie nie może być wykonane w całości, 3) zasądza od Ministra Finansów na rzecz M. N. kwotę 357 zł (słownie: trzysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

M. N. (zwany dalej: "Skarżącym") złożył w niniejszej sprawie wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych.

W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe.

Skarżący jest osobą fizyczną, wspólnikiem spółki jawnej. Spółka jawna powstała wskutek przekształcenia jej z formy prawnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w 2008 roku. Skarżący przed przekształceniem był także wspólnikiem spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Przez okres działalności prowadzonej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zysk wypracowany przez tą spółkę nie był w całości wypłacany wspólnikom, był natomiast w całości opodatkowany podatkiem dochodowym od osób prawnych. W okresie procesu przekształcenia spółka i wspólnicy uiścili wszystkie należne prawem należności podatkowe.

Po przekształceniu w spółkę jawną wspólnicy, dokonywali podziału i wypłaty całości zysku wypracowanego w formie spółki jawnej z końcem każdego roku obrotowego. Wspólnicy na bieżąco wpłacali należne miesięczne zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych (przed przekształceniem podatek od osób prawnych) z tytułu zysku wypracowanego przez spółkę w proporcjach wynikających z umowy spółki. W najbliższym czasie spółka planuje podjąć uchwałę o wypłacie całego zaległego zysku zakumulowanego obecnie w spółce jawnej (wraz z kapitałem rezerwowym z lat 1997-2012) na rzecz m.in. Skarżącego w odpowiedniej proporcji wynikającej z umowy spółki, korzystając z uprawnienia wyrażonego w art. 52 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037 ze zm.) – zwanej dalej: "k.s.h.".

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy wypłata całego zakumulowanego zysku w spółce jawnej (wraz z kapitałem rezerwowym z lat 1997-2012) na rzecz Skarżącego w odpowiedniej proporcji, wynikającej z umowy spółki podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Zdaniem Skarżącego, w opisanym wyżej zdarzeniu wypłata wspólnikom spółki jawnej całego zysku skumulowanego w spółce jawnej nie będzie stanowić dla wspólników (w tym Skarżącego) przychodu i nie będzie w związku z tym podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W uzasadnieniu swojego stanowiska Skarżący wskazał na treść przepisów art. 4 § 1 pkt 1 k.s.h., art. 5b ust. 2 oraz art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010 r., Nr 51, poz. 307 z późn. zm.) - zwanej dalej: "u.p.d.o.f."

W ocenie Skarżącego, w świetle art. 8 ust. 1 u.p.d.o.f. wielkość przychodu przypadającego na podatnika (wspólnika spółki jawnej) określa się proporcjonalnie do jego prawa w udziale w zysku. Taką samą zasadę należy zastosować przy określaniu kosztów uzyskania przychodu, zysków i strat przypadających na wspólnika. W konsekwencji każdy ze wspólników spółki jawnej oblicza odrębnie dochód z udziału w tejże spółce i każdy samodzielnie od tego dochodu oblicza podatek dochodowy. Dochód osiągnięty z tytułu udziału w spółce jawnej stanowić będzie dla jej wspólnika osoby fizycznej dochód z pozarolniczej działalności gospodarczej, podlegający co do zasady opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f.

Skarżący wskazując na treść art. 44 i 45 ust. 1 u.p.d.o.f. stwierdził, że dochód każdego ze wspólników, rozumiany jako zysk z tytułu udziału w spółce jawnej, winien być systematycznie opodatkowywany w ciągu roku. W tym zakresie w ocenie Skarżącego nie ma znaczenia, czy zysk wypracowany przez spółkę jawną został wypłacony wspólnikom. Także wtedy gdy wspólnicy podjęli decyzję o innym sposobie wykorzystania tego zysku, będzie on stanowił przychód do opodatkowania podatkiem dochodowym. Z kolei, co do zasady z końcem każdego roku obrotowego zysk w spółce jawnej jest dzielony pomiędzy wspólników. Z art. 52 § 1 k.s.h. wynika, że wspólnik może żądać podziału i wypłaty całości zysku z końcem każdego roku obrotowego. Natomiast inne zasady podziału zysku może określać umowa spółki lub uchwała wspólników. Jednakże zysk ten nie musi zostać bezwzględnie podzielony i wypłacony w całości wspólnikom. Wspólnicy mogą zdecydować o pozostawieniu części, a nawet całości zysku za dany rok w spółce i przeznaczeniu go np. na cele rozwoju spółki. Jednakże wspólnicy mają też prawo aby otrzymać wypracowany w spółce zysk w tym zysk z lat ubiegłych. W związku z powyższym stwierdziła, iż w momencie wypłaty przez spółkę jawną wierzytelności wspólnikom spółki jawnej z tytułu zysku wypracowanego w latach poprzednich, nie powstanie po stronie Skarżącego obowiązek podatkowy z tego tytułu.

Pismem z dnia 28 października 2013 r. na podstawie art. 169 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 z późn. zm.) – zwanej dalej: "O.p.", wezwano Skarżącego do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, poprzez wyczerpujące przedstawienie opisanego zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem złożonego wniosku, a w szczególności jednoznaczne podanie:

• czy cała wartość środków stanowiących zysk zakumulowany obecnie w spółce jawnej podlegała u Skarżącego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych ?,

• czy środki pieniężne (otrzymane ze spółki jawnej), będą pochodzić z przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej uzyskanych przez spółkę jawną i czy środki te podlegały u Skarżącego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych jako przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej ? Jeśli środki te nie będą w całości pochodzić z opodatkowanych w spółce jawnej przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, to do wskazania źródła pochodzenia tych środków i wskazać, czy środki te przed wypłatą podlegały u Skarżącego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,

• skąd (z jakich środków) powstał kapitał rezerwowy z lat 1997-2012 i czy środki zgromadzone na tym kapitale podlegały u Skarżącego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych ?

W odpowiedzi na powyższe wezwanie Skarżący uzupełnił przedstawione zdarzenie przyszłe. W uzupełnieniu wniosku wskazano, że:

- przez okres działalności prowadzonej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zysk wypracowany przez tą spółkę był w całości opodatkowany podatkiem dochodowym od osób prawnych (czyli do 2008 roku). W okresie procesu przekształcenia spółka i wspólnicy uiścili wszystkie należne prawem należności podatkowe w podatku dochodowym. Natomiast od momentu przekształcenia zysk zakumulowany obecnie w spółce jawnej podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,

- środki pieniężne zakumulowane obecnie w spółce jawnej (wypracowane także przed przekształceniem przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością) pochodzą wyłącznie z przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej i te środki przez okres działalności prowadzonej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością opodatkowane były podatkiem dochodowym od osób prawnych, natomiast od momentu przekształcenia zysk zakumulowany obecnie w spółce jawnej podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych,

- środki pieniężne, z których powstał kapitał rezerwowy z lat 1997-2012 pochodzą wyłącznie z działalności bieżącej (z pozarolniczej działalności gospodarczej) i te środki przez okres działalności prowadzonej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością opodatkowane były podatkiem dochodowym od osób prawnych, natomiast od momentu przekształcenia zysk zakumulowany obecnie w spółce jawnej podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając jako organ upoważniony w imieniu Ministra Finansów, postanowieniem z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] pozostawił przedmiotowy wniosek Skarżącego bez rozpatrzenia. W uzasadnieniu organ ten wyjaśnił, iż Skarżący nie uzupełnił skutecznie braków formalnych jego wniosku w zakresie niezbędnym do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego.

Organ uznał, że mimo iż odpowiedzi na wezwanie dokonano w wymaganym terminie, to jednak Skarżący nie uzupełnił wniosku o informacje, o które organ wzywał w zakresie niezbędnym do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego, gdyż nie przedstawił wyczerpująco opisanego zdarzenia przyszłego będącego przedmiotem złożonego wniosku. W szczególności zaś nie podał w sposób jednoznaczny, nie budzący wątpliwości czy cała wartość środków stanowiących zysk zakumulowany obecnie w spółce jawnej podlegała u Skarżącego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

W związku z powyższym Dyrektor Izby Skarbowej w W. stwierdził, iż przedmiotowy wniosek pomimo jego uzupełnienia nadal zawierał braki formalne, które uniemożliwiły ocenę prawną stanowiska Skarżącego na gruncie przepisów prawa podatkowego.

Pismem z dnia 2 grudnia 2013 r. Skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc o jego uchylenie w całości oraz merytoryczne rozpatrzenie złożonego wniosku poprzez wydanie interpretacji indywidualnej. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:

- art. 14g § 1 i art. 14b § 3 O.p., poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sytuacji gdy opisany we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe (uzupełnione pismem z dnia 14 listopada 2013 r.) przedstawiały w sposób wyczerpujący informację niezbędne do wydania interpretacji indywidualnej,

- art. 2 i 32 Konstytucji RP, poprzez nierówne traktowanie podmiotów prawa w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej,

Ponadto Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu organu pierwszej instancji naruszenie art. 121 oraz art. 125 O.p., poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu oraz zasadę szybkości działania ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania, wzywanie Skarżącego do wyjaśnień w sytuacji gdy stan faktyczny nie wymagał uszczegółowienia i odmowę wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w oparciu o stan faktyczny, w sytuacji gdy identyczny jego odpowiednik stanowił podstawę do wydania przez ten sam organ pozytywnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W uzasadnieniu przedmiotowego zażalenia Skarżący wskazał, że zgodnie z udzieloną na wezwanie organu odpowiedzią, która była jasna i nie wymagała żadnego domniemania ze strony organu podatkowego - przez okres działalności prowadzonej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością zysk wypracowany przez spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością był w całości opodatkowany podatkiem dochodowym od osób prawnych (czyli do 2008 roku). Po 2008 roku doszło do zmiany formy prawnej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w spółkę jawną gdzie spółka (co powinien wiedzieć organ podatkowy bowiem, to jest element prawa a nie stanu faktycznego) nie jest podatnikiem podatku dochodowego, lecz jego wspólnik – Skarżący (co także jasno zostało we wniosku wskazane). Zatem od 2008 roku (od momentu przekształcenia) zysk zakumulowany w spółce jawnej podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Powyższa odpowiedź na zadane pytanie jest jasna i nie pozostawia żadnych wątpliwości interpretacyjnych.

Zdaniem Skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w W. dokonując wydania wcześniejszej interpretacji dodatkowej w oparciu o taki sam stan faktyczny podany w innym wniosku, nie powinien wzywać o jego uzupełnienie. Skarżący zauważył, że w dniu [...] czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wydał interpretację indywidualną prawa podatkowego, uznając, że stanowisko innego wnioskodawcy (osoby fizycznej) przedstawione we wniosku z dnia 24 kwietnia 2013 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu w związku z wypłatą zakumulowanego zysku w spółce jawnej (wraz z kapitałem rezerwowym z lat 1997-2012) jest prawidłowy. Zauważył, że w dniu 29 kwietnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie ww. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu w związku z wypłatą zakumulowanego zysku w spółce jawnej (wraz z kapitałem rezerwowym z lat 1997-2012). Zdaniem Skarżącego stan faktyczny i zdarzenie przyszłe opisane we wniosku z dnia 24 kwietnia 2013 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego jest takie samo jak stan faktyczny i zdarzenie przyszłe wskazane przez Skarżącego we wniosku z dnia 27 sierpnia 2013 r. Skarżący zarzucił, iż Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie prowadził jednolitego postępowania, równego w stosunku do wszystkich podatników oraz dokonał odmiennej interpretacji takiego samego stanu faktycznego w stosunku do równorzędnych podatników.

Według Skarżącego stan faktyczny we wniosku z dnia 27 sierpnia 2013 r. był wystarczający na wydanie indywidualnej interpretacji podatkowej. Natomiast stan faktyczny opisany we wniosku Skarżącego z dnia 27 sierpnia 2013 r., pomimo, że był identyczny jak we wniosku z dnia 24 kwietnia 2013 r. oraz został skrupulatnie uzupełniony i wyjaśniony to organ nie wydał indywidualnej interpretacji prawa podatkowego. Powyższe działanie zdaniem Skarżącego narusza art. 121 § 1 i art. 125 O.p. Dyrektor Izby Skarbowej w W. nie prowadził równoważnego i sprawiedliwego postępowania w stosunku do wszystkich podatników. Ponadto zdaniem Skarżącego wydawanie przez ten sam organ podatkowy interpretacji indywidualnej oraz pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej przy występującym we wnioskach o wydanie tych interpretacji identycznym stanie faktycznym stanowi uchybienie, które czyni uzasadnionym zarzut nierównego traktowania podmiotów prawa w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej, co jest niedopuszczalne w świetle treści art. 2 i 32 Konstytucji RP.

W ocenie Skarżącego odmienne działania tego samego organu w stosunku do różnych podmiotów, gdy stan faktyczny opisany we wnioskach o wydanie tych interpretacji jest taki sam, nie realizują celu określonego w art. 14b § 6 O.p., tj. by wydawanie interpretacji indywidualnych służyło zapewnieniu jednolitego stosowania przepisów prawa podatkowego. Powyższe działanie Dyrektora Izby Skarbowej w W. narusza bezpośrednio art. 2 i 32 Konstytucji RP, poprzez nierówne traktowanie podmiotów prawa w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej.

Zdaniem Skarżącego, Dyrektor Izby Skarbowej w W. naruszył art. 14g § 1 i art. 14b § 3 O.p., poprzez pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sytuacji gdy opisany we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe (uzupełnione pismem z dnia 14 listopada 2013 r.) przedstawiały w sposób wyczerpujący informację niezbędne do wydania indywidualnej interpretacji. Wzywanie Skarżącego do wyjaśnień w sytuacji gdy stan faktyczny nie wymagał uszczegółowienia i odmowę wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w oparciu o stan faktyczny, w sytuacji gdy identyczny jego odpowiednik stanowił podstawę do wydania przez ten sam organ pozytywnej interpretacji prawa podatkowego z dnia 28 czerwca 2013 r., świadczy o nierównym i wybiórczym potraktowaniu podatników.

Po rozpatrzeniu zażalenia Skarżącego, postanowieniem z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w W. działając jako organ upoważniony w imieniu Ministra Finansów, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu ustosunkowując się do zarzutów naruszenia przepisów prawa normujących procedurę wydawania pisemnych interpretacji przepisów prawa podatkowego, a zwłaszcza przepisów art. 14b § 3, art. 14g § 1 oraz art. 121 oraz art. 125 O.p., jak również przepisów art. 2 i art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wskazany organ podkreślił, że w przedmiotowej sprawie żaden z powołanych przez Skarżącego przepisów nie został w jakikolwiek sposób naruszony, co mogłoby spowodować zmianę rozstrzygnięcia i merytoryczne rozpatrzenie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej.

Organ odwoławczy wskazał, iż organ pierwszej instancji wbrew zarzutom zawartym w złożonym zażaleniu zasadnie uznał, że wniosek nie spełniał wymogów formalnych, o których mowa w przepisach Ordynacji podatkowej. W wystosowanych wezwaniach oraz w zaskarżonym postanowieniu o pozostawieniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia organ podatkowy w sposób jasny i precyzyjny wyjaśnił, że Skarżący w złożonym wniosku nie przedstawił opisu zdarzenia przyszłego (stanu faktycznego) w sposób wyczerpujący, umożliwiający wydanie interpretacji. Ponadto organ podatkowy pouczył, że nieuzupełnienie wniosku spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia, stosownie do treści przepisu art. 14g § 1 i § 3 O.p. W ocenie organu odwoławczego powyższe oznacza, że organ pierwszej instancji wskazał bardzo dokładnie jakie braki formalne występują, w jakim terminie należy je usunąć oraz jakie wystąpią konsekwencje nieuzupełnienia wniosku. Z tego względu organ odwoławczy uznał zarzuty Skarżącego za całkowicie chybione i pozbawione podstaw prawnych.

Organ odwoławczy zauważył też, że ani we wniosku z dnia 27 sierpnia 2013 r. o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, ani w uzupełnieniu wniosku z dnia 7 listopada 2013 r. Skarżący nie przedstawił w sposób wyczerpujący, tj. w sposób pełny, jednoznaczny opisanego zdarzenia przyszłego, tak by możliwe było wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego mimo, że w przedmiotowym wezwaniu organ podatkowy wzywał do uzupełnienia tego wniosku (w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania), poprzez wyczerpujące przedstawienie opisanego zdarzenia przyszłego przejawiające się w konieczności jednoznacznego podania czy cała wartość środków stanowiących zysk zakumulowany obecnie w spółce jawnej podlegała u Skarżącego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Organ odwoławczy stwierdził, iż odpowiedź jaką udzielił pełnomocnik Skarżącego, nie może być uznana za skuteczne uzupełnienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Podkreślił, że gdyby w rozpatrywanej sprawie taka informacja wystarczyła do wydania interpretacji indywidualnej, to organ interpretacyjny nie wzywałby do uzupełnienia zdarzenia przyszłego bowiem informacja o takiej treści zawarta była w złożonym wniosku.

Organ odwoławczy wyjaśnił, iż w rozpatrywanej sprawie aby możliwe było wydanie w trybie art. 14b O.p. pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, organ podatkowy, chcąc dokonać precyzyjnej i prawidłowej oceny prawnej stanowiska Skarżącego w zakresie powstania przychodu w związku z wypłatą zakumulowanego zysku w spółce jawnej (wraz z kapitałem rezerwowym z lat 1997-2012), musiałby posiadać wiedzę czy całość środków podlegała u niego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych przed ich wypłatą. Skoro organ interpretacyjny nie posiadał takiej wiedzy to musiałby wyinterpretować na zasadzie domniemania zaprezentowane zdarzenie przyszłe. Organ odwoławczy zauważył, że w uzupełnieniu wniosku pełnomocnik Skarżącego udzielił odpowiedzi co do opodatkowania od momentu przekształcenia zysku zakumulowanego obecnie w spółce jawnej podatkiem dochodowym od osób fizycznych, to jednak nie udzielił odpowiedzi co do opodatkowania u Skarżącego podatkiem dochodowym od osób fizycznych zysku wypracowanego przed powstaniem spółki jawnej. W związku z powyższym organ pierwszej instancji uznał, iż złożony przez Skarżącego wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełniał wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p, pomimo jego uzupełnienia, a tym samym uniemożliwił dokonanie oceny stanowiska Skarżącego.

Organ odwoławczy nadmienił też, że organ podatkowy nie jest uprawniony na zasadzie domniemania do modyfikowania stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, nawet jeżeli ten stan faktyczny jest niejednoznaczny, mało precyzyjny, gdyż takie działanie organu byłoby sprzeczne z przepisami regulującymi procedurę wydawania interpretacji indywidualnych a zwłaszcza godziłoby w zasadę bezstronności. To wnioskodawca lub jego pełnomocnik (jeśli taki występuje w sprawie) winien znać intencje jakimi się kierował występując z wnioskiem o rozstrzygnięcie dotyczącej jego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego problematyki podatkowej. Organ podatkowy wydając interpretacje indywidualne nie przeprowadza bowiem postępowania dowodowego, pozwalającego ustalić zaistniały u wnioskodawcy stan faktyczny/zdarzenie przyszłe na podstawie przesłanych przez wnioskodawcę niejednoznacznych informacji dotyczących tego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. Jednocześnie nie może toczyć się spór o stan faktyczny pomiędzy wnioskodawcą a organem interpretacyjnym zwłaszcza w przypadku niejednoznacznie przedstawionego opisu tego stanu.

W ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji wydając zaskarżone postanowienie, nie naruszył w jakikolwiek sposób przepisów art. 14b i art. 14g O.p., poprzez pozostawienie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej bez rozpatrzenia, czy też zasad konstytucyjnych wyrażonych w art. 2 oraz art. 32 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Następnie Skarżący pismem z dnia 31 stycznia 2014 r. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe postanowienie wnosząc o jego uchylenie wraz z poprzedzającym je postanowieniem organu pierwszej instancji oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie:

1) art. 14g § 1 i art. 14b § 3 O.p., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pozostawiającego bez rozpatrzenia wniosek Skarżącego z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sytuacji gdy opisany we wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe (uzupełnione pismem z dnia 14 listopada 2013 r.) przedstawiały w sposób wyczerpujący informację niezbędne do wydania indywidualnej interpretacji,

2) art. 2 i 32 Konstytucji RP, poprzez nierówne traktowanie podmiotów prawa w tej samej sytuacji faktycznej i prawnej.

Ponadto Skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu organu odwoławczego naruszenie art. 121 oraz art. 125 O.p., poprzez działania naruszające zasadę pogłębiania zaufania do organu oraz zasadę szybkości działania ze względu na brak merytorycznej poprawności i staranności działania, wzywanie Skarżącego do wyjaśnień w sytuacji gdy stan faktyczny nie wymagał uszczegółowienia i odmowę wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w oparciu o stan faktyczny, w sytuacji gdy identyczny jego odpowiednik stanowił podstawę do wydania przez ten sam organ pozytywnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W uzasadnieniu skargi Skarżący podtrzymał argumentację zawartą w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji wskazując, iż organ odwoławczy naruszył przepisy art. 14g § 1 i art. 14b § 3 O.p., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia pozostawiającego bez rozpatrzenia jego wniosek z dnia 27 sierpnia 2013 r. w sytuacji gdy opisany w tym wniosku stan faktyczny i zdarzenie przyszłe (uzupełnione pismem z dnia 14 listopada 2013 r.) przedstawiały w sposób wyczerpujący informacje niezbędne do wydania indywidualnej interpretacji.

Według Skarżącego jego odpowiedź na wezwanie organu była jasna i nie pozostawiała żadnych wątpliwości interpretacyjnych. W opinii Skarżącego, organ odwoławczy utrzymał w mocy postanowienie odmawiające wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w oparciu o subiektywne postrzeganie stanu faktycznego, który w istocie przedstawiał wszystkie niezbędne elementy, aby dokonać w stosunku co do niego interpretacji przepisów prawa podatkowego. Zdaniem Skarżącego, organ odwoławczy bezwzględnie i rażąco naruszył art. 121 oraz art. 125 O.p., a także art. 2 i 32 Konstytucji RP, poprzez brak merytorycznej poprawności i staranności działania, wzywanie Skarżącego do wyjaśnień w sytuacji gdy stan faktyczny nie wymagał uszczegółowienia i odmowę wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego w oparciu o stan faktyczny, w sytuacji gdy identyczny jego odpowiednik stanowił podstawę do wydania przez ten sam organ pozytywnej interpretacji prawa podatkowego z dnia 28 czerwca 2013 r. Powyższe w przekonaniu Skarżącego świadczy o różnym i wybiórczym potraktowaniu podatników.

W piśmie z dnia 27 lutego 2014 r. stanowiącym odpowiedź na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko oraz wniósł o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) - zwanej dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem.

W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w art. 247 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).

Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Rozpoznając skargę we wskazanym wyżej zakresie należy stwierdzić, że zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu w rozpoznawanej sprawie jest kwestia związana z pozostawieniem bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego z uwagi na nieprzedstawienie przez Skarżącego wyczerpującego stanu faktycznego sprawy (zdarzenia przyszłego).

Zgodnie z art. 14b § 3 O.p. składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Specyfika postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej polega między innymi na tym, że organ wydający interpretację może "poruszać się" tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę, zadanego przez niego pytania oraz wyrażonej oceny prawnej - zajętego stanowiska (wyrok NSA w Warszawie z dnia 20 czerwca 2011 r., sygn. akt I FSK 897/10, LEX nr 976050). Organ podatkowy, jako organ interpretujący obowiązany jest stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny, a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Organ wydający interpretację jest niejako "związany" merytorycznie zakresem problemu prawnego jaki strona przedłoży we wniosku. Na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej organy podatkowe nie są bowiem uprawnione do ustalania i dowodowego weryfikowania stanu faktycznego ani też do udzielania interpretacji w obszarze regulacji prawnych nie przedstawionych w stanowisku wnioskodawcy odnośnie podatkowej kwalifikacji danego stanu faktycznego (wyrok z dnia 29 lutego 2012 r. II FSK 1523/10, LEX nr 1123044). W ramach postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej organ niejako przyjmuje do wiadomości okoliczności faktyczne podane we wniosku przez podatnika, nie jest zaś uprawniony do ich badania, czy też potwierdzania autentyczności.

Organ nie jest też uprawniony do kwestionowania przedstawionych przez wnioskodawcę związków pomiędzy poszczególnymi zdarzeniami stanu faktycznego. Opisując stan faktyczny w celu uzyskania interpretacji prawa wnioskodawca bierze na siebie odpowiedzialność za jego kompletność i jego też obciążać będą ewentualne nieścisłości. Jeśli bowiem w toku postępowania podatkowego organy podatkowe ustalą stan faktyczny odmienny od przedstawionego we wniosku o interpretację, wówczas uzyskana interpretacja nie spełni swojej funkcji ochronnej.

Organ podatkowy, działając jako organ interpretacyjny w pierwszej kolejności jest zatem zobowiązany stwierdzić, czy we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w sposób wyczerpujący, pełny i kompleksowy przedstawiono zaistniały stan faktyczny (zdarzenie przyszłe), a więc czy w oparciu o ten stan możliwa jest ocena stanowiska wnioskodawcy. Wynikający z art. 14b § 3 O.p. wymóg, aby stan faktyczny przedstawiony we wniosku był wyczerpujący wiąże się z koniecznością podania wszystkich jego elementów, istotnych z punktu widzenia możliwości oceny stanowiska wnioskodawcy. Wyczerpująco przedstawiony stan faktyczny, to taki, w którym możliwe jest wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 11 lutego 2014r., sygn. akt II FSK 438/12).

Stosownie do art. 14g § 1 O.p. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. pozostawia się bez rozpatrzenia. Należy mieć przy tym na uwadze, że zgodnie z art. 14h O.p. w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio m.in. art. 169 § 1 i 2 O.p. W myśl art. 169 § 1 O.p. jeżeli podanie nie spełnia wymogów określonych przepisami prawa, organ podatkowy wzywa wnoszącego podanie do usunięcia braków w terminie 7 dni, z pouczeniem, że niewypełnienie tego warunku spowoduje pozostawienie podania bez rozpatrzenia. Jeżeli zatem wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej nie spełnia wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p., tj. nie zawiera wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego, co uniemożliwia dokonanie oceny stanowiska w nim wyrażonego, organ podatkowy obowiązany jest w pierwszej kolejności wezwać wnioskodawcę na podstawie art. 169 § 1 w zw. z art. 14h O.p. do uzupełnienia braków takiego wniosku

Wydanie bowiem przez organ podatkowy indywidualnej interpretacji i dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na podstawie niedostatecznie wyczerpująco przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji stanu faktycznego stanowi naruszenie art. 14c O.p., w tym art. 14c § 2 O.p.

Podkreślenia przy tym wymaga, że wezwanie do uzupełnienia opisanego we wniosku stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) winno zmierzać do ustalenia stanu faktycznego, który jest konieczny dla jego podatkowoprawnej oceny z punktu widzenia przepisów budzących wątpliwości interpretacyjne.

Ponadto wzywając wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku w trybie art. 169 § 1 O.p. organ zobowiązany jest do szczegółowego wskazania, w jakim zakresie wniosek winien być uzupełniony, ponad treść, którą już zawiera. Wezwanie musi zawierać kompletną i wyczerpującą informację o tym, jak ma zostać przeprowadzone usunięcie braku podania przez podmiot je wnoszący. Natomiast nieprecyzyjne sformułowanie wezwania do usunięcia braków formalnych wniosku, może doprowadzić do uznania za przedwczesne pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia (por. postanowienie NSA z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt I FSK 465/09, publ. CBOSA).

Pozostawienie wniosku bez rozpatrzenia może zatem nastąpić dopiero wówczas, gdy wnioskodawca nie uzupełni lub nie poprawi wniosku według zaleceń organu wydającego interpretację i w wyznaczonym przezeń terminie (wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 9 listopada 2010r., sygn. akt I SA/Wr 941/10).

Zauważyć należy, że przepis art. 14g O.p. reguluje skutki złożenia wniosku nieodpowiadającego wymogom określonym w art. 14b § 3 O.p. Wniosek niespełniający wymogów określonych w art. 14b § 3 O.p. to wniosek, który:

- nie zawiera przedstawienia stanu faktycznego lub nie jest ono wyczerpujące, co uniemożliwia wydanie interpretacji indywidualnej i dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy na gruncie przepisów prawa podatkowego,

- nie zawiera stanowiska wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego (zob. Ordynacja podatkowa, Komentarz, pod red. H. Dzwonkowskiego, C.H. Beck, Warszawa 2011, s. 192).

Zatem tylko w takim zakresie organ może wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia braku wniosku, na podstawie art. 169 § 1 O.p.

Oceniając zasadność pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia, organ obowiązany jest nie tylko do przeprowadzenia analizy, czy doszło do jego skutecznego uzupełnienia w zakresie objętym wezwaniem skierowanym w trybie art. 169 § 1 O.p., ale także i to w pierwszej kolejności, winien dokonać oceny samej zasadności wskazywanych w nim braków, mających podlegać usunięciu. Jeżeli bowiem, samo wezwanie do usunięcia braków wniosku było nieprawidłowe (niezasadne, nieprecyzyjne lub niezrozumiałe), to skutkami wadliwości wywiązania się z takiego wezwania, nie można obciążać samego wnioskodawcy, poprzez formalne pozostawienie jego wniosku bez rozpatrzenia.

Tylko prawidłowe skorzystanie przez organ z przewidzianej prawem instytucji wezwania wnioskodawcy do uzupełnienia złożonego wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej i to wyłącznie w zakresie w jakim rzeczywiście nie odpowiada on wymogom określonym w art. 14b § 3 O.p., skutkuje prawem do skorzystania przez organ interpretacyjny z przewidzianej w art. 14g § 1 O.p. instytucji pozostawienia takiego wniosku bez rozpatrzenia.

W ocenie Sądu, organ podatkowy pozostawiając wniosek bez rozpatrzenia winien bowiem wykazać nie tylko fakt, że wnioskodawca w wyznaczonym terminie nie uzupełnił stanu faktycznego w zakresie wynikającym z wezwania wystosowanego do niego na podstawie art. 169 § 1 O.p., a także w szczególności obowiązany jest wykazać, że ten właśnie element stanu faktycznego, o którego wskazanie wnioskodawca był wzywany, jest w świetle konkretnie wskazanych przepisów prawa podatkowego niezbędny do wydania interpretacji indywidualnej i dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy. Innymi słowy organ winien wykazać, że brak danego elementu stanu faktycznego (danej informacji) uniemożliwia dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, a w konsekwencji wydanie odpowiadającej wymogom przepisów prawa indywidualnej interpretacji.

Wskazać należy, że zgodnie z art. 14g § 3 O.p. w sprawie pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia wydaje się postanowienie, na które służy zażalenie. Przepisy rozdziałów 14 i 16 działu IV stosuje się odpowiednio.

Do postanowień o pozostawieniu bez rozpatrzenia wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej zastosowanie mają zatem przepisy art. 217 O.p. W myśl § 2 tegoż artykułu - postanowienie zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne, jeżeli służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego oraz gdy wydane zostało na skutek zażalenia na postanowienie.

Należyte uzasadnienie aktu (postanowienia, decyzji) pozwala na dokonanie oceny, czy akt ten nie został wydany z takim naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Należyte uzasadnienie aktu służy także realizacji zasad zaufania stron do organów orzekających oraz przekonywania stron.

Podkreślenia wymaga, że staranność przekazywania adresatowi postanowienia (decyzji) argumentów wykorzystywanych przy jego formułowaniu jest istotnym elementem funkcji perswazyjnej uzasadnienia. Wyjaśnienie podstawy prawnej aktu (postanowienia, decyzji), a tym samym argumentów interpretacyjnych przytoczonych przez organ administracji publicznej, powinno być dokonane w sposób czytelny nie tylko dla organu odwoławczego lub sądu, ale również dla strony postępowania jako bezpośredniego adresata tego aktu (por. wyrok NSA z dnia 20 listopada 2001r., sygn. akt II SA/Lu 629/00, publ. OSP 2002, nr 10, poz. 136).

Zważyć również należy, że z kolei rolą organu odwoławczego jest dokonanie ponownej pełnej oceny zaskarżonego aktu, a w uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wskazanie, z jakich powodów zajął określone stanowisko. Jeżeli zatem podziela on stanowisko organu I instancji, iż mimo prawidłowego wezwania do usunięcia braków wniosku nie zostały one wyeliminowane, to winien on nie tylko wskazać, jaki zakres wystosowanego do wnioskodawcy żądania uzupełnienia wniosku nie został przez niego wykonany, ale także, co szczególnie istotne, musi odnieść się również w swoich rozważaniach do kwestii, czy rzeczywiście brak taki zaistniał, a jeżeli tak, to czy jego stwierdzenie faktycznie uniemożliwia dokonanie oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy i wydanie bez jakichkolwiek uzasadnionych wątpliwości zgodnej z prawem interpretacji indywidualnej. Zauważyć bowiem trzeba, że nie każdy brak, ma charakter istotny dla danej sprawy. Organ winien więc podać w uzasadnieniu swojego stanowiska dlaczego (według niego) konkretnie wskazywany brak danej okoliczności (informacji) w stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę, o ile istnieje, ma rzeczywiste znaczenie dla dokonania oceny stanowiska wnioskodawcy, w aspekcie skutków wynikających z prawa podatkowego.

Punktem wyjścia dla rozważań organu winna stać się treść przepisów prawa materialnego, których interpretacji w swojej indywidualnej sprawie domagał się wnioskodawca oraz treść przepisów prawa materialnego, których on wprawdzie nie wskazał, ale które z uwagi na przedstawione przez niego zagadnienie prawne winny być uwzględnione przez organ. Treść bowiem przepisu materialnoprawnego wyznacza ramy okoliczności faktycznych istotnych z punktu widzenia możliwości jego zastosowania w sprawie.

W rozpoznawanej sprawie Skarżący we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego zadał pytanie: czy wypłata całego zakumulowanego zysku w spółce jawnej (wraz z kapitałem rezerwowym z lat 1997-2012) na rzecz Skarżącego w odpowiedniej proporcji, wynikającej z umowy spółki podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych?

Natomiast w przedstawionym we wniosku stanowisku Skarżący przywołując treść art. 4 § 1 pkt 1 oraz 52 § 1 k.s.h. oraz art. 5b ust. 2, art. 8 ust 1 oraz art. 44 i art. 45 u.p.d.o.f. stwierdził, że w opisanym zdarzeniu wypłata wspólnikom spółki jawnej całego zysku skumulowanego w spółce jawnej nie będzie stanowić dla wspólników przychodu i nie będzie w związku z tym podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Minister Finansów w trybie art. 169 § 1 O.p. wezwał Skarżącego między innymi do określenia "czy cała wartość środków stanowiących zysk zakumulowany obecnie w spółce jawnej podlegała u Skarżącego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych".

W odpowiedzi na wezwanie w tym zakresie Skarżący powtórzył w zasadzie opis zdarzenia przedstawiony we wniosku o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, iż "przez okres działalności prowadzonej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, zysk wypracowany przez tę spółkę był w całości opodatkowany podatkiem dochodowym od osób prawnych (czyli do 2008r.). W okresie procesu przekształcenia spółka i wspólnicy uiścili wszystkie należne prawem należności podatkowe w podatku dochodowym. Natomiast od momentu przekształcenia zysk zakumulowany obecnie w spółce jawnej podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych".

Minister Finansów uznając, że przedstawione w tym zakresie (mimo uzupełnienia) zdarzenie przyszłe nie pozwala na wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego, na podstawie art. 169 § 4 w związku z art. 14h O.p. pozostawił wniosek o udzielenie interpretacji prawa podatkowego bez rozpatrzenia. Następnie po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Skarżącego, zaskarżonym postanowieniem utrzymał w mocy postanowienie wydane w pierwszej instancji. W ocenie organu, Skarżący udzielił odpowiedzi jedynie co do opodatkowania od momentu przekształcenia zysku zakumulowanego obecnie w spółce jawnej podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Skarżący nie udzielił jednak odpowiedzi co do opodatkowania u niego podatkiem dochodowym od osób fizycznych zysku wypracowanego przed powstaniem spółki jawnej.

Zdaniem Sądu, analiza wydanych w sprawie postanowień wskazuje, iż Minister Finansów nie wykazał, w odniesieniu do przepisów prawa podatkowego mających być przedmiotem wykładni (interpretacji) w związku z opisanym przez Skarżącego we wniosku stanem faktycznym, na czym polega mające miejsce w jego ocenie uchybienie wymogom określonym przepisami prawa. Inaczej mówiąc organ nie wykazał dlaczego nie jest wystarczający w sprawie opis stanu faktycznego wskazany przez Skarżącego. Nie wykazał też jaki wpływ ma wskazany przez organ brak na niemożność dokonania interpretacji konkretnych przepisów prawa podatkowego.

Nie można bowiem, w ocenie Sądu, uznać za wystarczające wskazanie przez Ministra Finansów w zaskarżonym postanowieniu znaczenia jakie ma wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) w procesie wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego oraz samo wskazanie, że Skarżący nie udzielił informacji: czy zysk wypracowany przed powstaniem spółki jawnej podlegał u Skarżącego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych.

Należy mieć bowiem również na uwadze, iż istotą sporu w przedmiotowej sprawie nie jest okoliczność, że zgodnie z art. 14b § 3 O.p. wniosek o udzielenie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego winien zawierać wyczerpujące przedstawienie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), lecz to, że w ocenie Skarżącego jego wniosek spełniał to wymaganie, a zdaniem organu nie.

Mając na uwadze, iż pozostawienie bez rozpatrzenia wniosku o udzielenie interpretacji indywidualnej prawa podatkowego pozbawia wnioskodawcę prawa do uzyskania stanowiska organu w żądanym przez niego zakresie, organ na zasadzie art. 217 § 2 O.p. winien swoje stanowisko w sposób właściwy, to jest rzeczowy i wyczerpujący uzasadnić.

Organ winien nie tylko wykazać, że danego elementu stanu faktycznego (informacji) wniosek ani odpowiedź na wezwanie organu nie zawiera, ale powinien także przede wszystkim wykazać – poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego), że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe. Nie wystarczy samo kategoryczne stwierdzenie, że ten element stanu faktycznego (informacja) jest niezbędny do udzielenia interpretacji indywidualnej w zakresie zagadnienia wskazanego we wniosku.

Jak już wskazano powyżej, organ winien podać w uzasadnieniu swojego stanowiska dlaczego (według niego) konkretnie wskazywany brak danej okoliczności (informacji) w stanie faktycznym przedstawionym przez wnioskodawcę, o ile istnieje, ma rzeczywiste znaczenie dla możliwości dokonania oceny prawnej stanowiska wnioskodawcy, w aspekcie skutków wynikających z prawa podatkowego.

Tych właśnie rozważań organu odwoławczego brakuje w uzasadnieniu zapadłego rozstrzygnięcia, co w ocenie Sądu, nie tylko samej stronie, ale także Sądowi uniemożliwia przeprowadzenie jego pełnej i rzetelnej kontroli merytorycznej.

Dlatego też na obecnym etapie rozpoznania sprawy, nie jest możliwe dokonywanie ostatecznej oceny, czy wniosek Skarżącego o wydanie interpretacji indywidualnej był jasny i czytelny, a tym samym niewymagający wszczynania procedury jego uzupełniania.

Stwierdzić zatem należało, że zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów art. 14g § 3 w związku z art. 217 § 2 O.p. Działanie interpretacyjnego organu podatkowego nosi również znamiona naruszenia zasady zaufania do organów podatkowych, o której mowa w art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p. Naruszenia te mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

Analogiczne stanowisko, w podobnym stanie faktycznym, zaprezentowane zostało w wyrokach WSA w Warszawie z dnia 10 lipca 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 770/14 i III SA/Wa 733/14 oraz w wyroku z dnia 3 września 2014 r., sygn. akt III SA/Wa 734/14.

Ponownie rozpoznając sprawę Minister Finansów winien wyjaśnić Skarżącemu dlaczego jego zdaniem przedstawione przez niego zdarzenie przyszłe (wskazując konkretne elementy czy też braki tego zdarzenia) nie pozwala na dokonanie interpretacji mających znaczenie w sprawie przepisów prawa podatkowego.

Natomiast w przypadku gdy ponowna analiza wniosku Skarżącego (wraz z uzupełnieniem) oraz mających znaczenie w sprawie przepisów prawa podatkowego nie pozwoli Ministrowi Finansów na właściwe uzasadnienie postanowienia o pozostawieniu wniosku bez rozpatrzenia, winien podjąć działania mające na celu wydanie żądanej przez stronę indywidualnej interpretacji prawa podatkowego.

Zauważyć można, że jak podnosi Skarżący, w analogicznej sprawie innego podatnika, przy takim samym opisie stanu faktycznego organ interpretacyjny zajął merytoryczne stanowisko.

Wprawdzie podniesiony w tym względzie w skardze zarzut naruszenia m.in. art. 121 O.p., poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu I instancji i w konsekwencji braku wydania pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, podczas gdy w analogicznym stanie faktyczny organ podatkowy wydał interpretację indywidualną należało uznać za niezasadny, jednakże oczywiście pożądane byłoby, aby rozstrzygnięcia w takich samych stanach faktycznych i to każdorazowo wydawane w imieniu Ministra Finansów były jednolite.

Niemniej jednak zauważyć wypada, iż interpretacja indywidualna stanowi wynik postępowania w indywidualnej sprawie dla określonego adresata, czyli wnioskodawcy, jako strony postępowania. Nie jest natomiast źródłem uprawnień dla innych podmiotów. Stąd zarzuty Skarżącego w tej kwestii nie mogły odnieść zamierzonego skutku.

W tym stanie rzeczy Sąd uchylił zaskarżone postanowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Zakres, w jakim uchylone postanowienie nie podlega wykonaniu określono w oparciu o art. 152 p.p.s.a. Na wniosek Skarżącego, Sąd zasądził na jego rzecz koszty postępowania sądowego zgodnie z art. 200 w związku z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.