Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt III SA/Po 470/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2013-09-03 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6116 Podatek od czynności cywilnoprawnych, opłata skarbowa oraz inne podatki i opłaty
Hasła tematyczne: Podatek od środków transportowych
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 21
journal: Dz.U. 1997 nr 137 poz 926
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.

SENTENCJA

Dnia 3 września 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka ( spr.) Sędziowie WSA Barbara Koś WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Piotrowska – Żyła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 września 2013 roku przy udziale sprawy ze skargi P S na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P z dnia r[...]. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych za 2008 rok oddala skargę


UZASADNIENIE

Prezydent Miasta P decyzją z dnia ... 2012 r. odmówił na podstawie art. 75 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej P S stwierdzenia nadpłaty w podatku od środków transportowych za rok 2008.

W uzasadnieniu organ wskazał, że strona wniosła w dniu 10.07.2012 r. o stwierdzenie nadpłaty w podatku od środków transportowych za rok 2008 wraz z korektą deklaracji podatkowej. Wykazała w niej podatek zerowy za rok 2008 dla pojazdów o nr rej ... . W jej ocenie są to pojazdy specjalne i korzystają ze zwolnienia podatkowego. Organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego wydał w dniu 31.08.2012 r. decyzję określającą wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za 2008 r., wobec czego nie było podstaw do stwierdzenia nadpłaty.

W odwołaniu od decyzji strona zarzuciła rażące naruszenie :

- art. 7 Konstytucji, art. 6 kpa, art. 104 par. 2 kpa i art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej i z przekroczeniem granic prawa, ponieważ postępowanie w sprawie zakończyło się już wydaniem decyzji w I instancji w dniu 31.08.2012 r.

oraz rażący błąd w ustaleniach faktycznych poprzez wadliwe przyjęcie, że 6 postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie zostało już zakończonych w I instancji decyzjami z dnia ... 2012 r., od których strona wniosła odwołanie.

SKO w P decyzją z dnia ... 2013 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.

W uzasadnieniu decyzji wskazano, że warunkiem orzeczenia w przedmiocie nadpłaty jest uprzednie wydanie decyzji w zakresie określenia wysokości zobowiązania podatkowego – na podstawie art. 21 par. 3 Ordynacji podatkowej. Decyzja taka została wydana w dniu 31.08.2012 r. i na jej podstawie organ I instancji orzekł w niniejszym postępowaniu o braku podstaw do zwrotu nadpłaty.

W skardze do WSA w Poznaniu skarżący wniósł o uchylenie decyzji organu II instancji, zarzucając mu rażące naruszenie :

- art. 7 Konstytucji, art. 6 kpa, art. 104 par. 2 kpa i art. 120 Ordynacji podatkowej poprzez wydanie decyzji bez podstawy prawnej i z przekroczeniem granic prawa, ponieważ postępowanie w sprawie zakończyło się już wydaniem decyzji w I instancji w dniu 31.08.2012 r.

oraz rażący błąd w ustaleniach faktycznych poprzez wadliwe przyjęcie, że 6 postępowań administracyjnych w sprawie stwierdzenia nadpłaty nie zostało już zakończonych w I instancji decyzjami z dnia 31.08.2012 r., od których strona wniosła odwołanie. W ocenie strony skarżącej brak jest podstaw prawnych do przyjęcia, że można wydać decyzję o odmowie stwierdzenia nadpłaty przed prawomocnym rozstrzygnięciem w sprawie wysokości zobowiązania podatkowego – czyli dopiero po rozstrzygnięciu przez WSA w Poznaniu skargi na decyzję organu II instancji wydaną w kwestii określenia wysokości zobowiązania podatkowego.

W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko i argumentację zawartą w uzasadnieniu skarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga okazała się niezasadna.

Zgodnie z art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej jeżeli w postępowaniu podatkowym organ stwierdzi, że podatnik – mimo ciążącego na nim obowiązku – nie zapłacił w całości lub w części należnego podatku, nie złożył deklaracji lub, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Podatek od środków transportowych jest co do zasady podatkiem powstającym z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania powstającym z mocy prawa ) – art. 21 § 1 pkt. 1 O. p. Wystąpienie określonych faktów automatycznie powoduje powstanie zobowiązania w podatku od środków transportowych, wobec czego decyzja wydana w trybie art. 21 § 3 O. p. konkretyzuje wysokość zobowiązania, ale go nie tworzy. Jest to decyzja o charakterze deklaratoryjnym, której wydanie winno poprzedzać złożenie odpowiedniej deklaracji przez podatnika. Podatek wykazany w deklaracji jest podatkiem do zapłaty, chyba że organ podatkowy w trybie art. 21 § 3 O. p. zakwestionuje dane zawarte w deklaracji i wymierzy podatek w innej wysokości ( zob. m. in. S. Babiarz i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2007. s. 179-180 ). Działanie w trybie art. 21 § 3 O. p. jest również podstawą do określenia wysokości nadpłaty podatku.

Za nadpłatę uważa się m. in. kwotę nadpłaconego lub nienależnie zapłaconego podatku – zgodnie z art. 72 § 1 pkt. 1 O. p. Określenie wysokości należnego zobowiązania podatkowego i rozstrzygniecie o istnieniu ewentualnej nadpłaty może (lecz nie musi ) być dokonane w ramach jednej decyzji administracyjnej. Można zatem prowadzić postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego oraz odrębne postępowanie w zakresie stwierdzenia nadpłaty.

Zgodnie z poglądem reprezentowanym w części doktryny i orzecznictwa organ mający wątpliwości co do wysokości zobowiązania podatkowego w skorygowanej deklaracji winien wszcząć z urzędu odrębne postępowanie w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego, określić wysokość tego zobowiązania w decyzji (zgodnie z art. 21 § 3 O. p.) i następnie przystąpić do rozpatrzenia w formie odrębnej decyzji kwestii stwierdzenia i zwrotu nadpłaty. W każdym przypadku rozstrzygania o nadpłacie musi być wcześniej wyjaśniona sprawa wysokości zobowiązania podatkowego (niebudząca wątpliwości deklaracja lub specjalna decyzja określająca wysokość zobowiązania) – zob. m. in. C. Kosikowski i in., Ordynacja podatkowa. Komentarz, LEX 2009, wyd. III – komentarz do art. 75 Ordynacji podatkowej; wyrok WSA w Warszawie z 21 listopada 2007 r., sygn. akt III S.A./Wa 1703/07, lex nr 361219; wyrok WSA w Poznaniu z 7 kwietnia 2010 r., baza orzeczeń NSA; wyrok WSA w Warszawie z 18 lipca 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 107/08, baza orzeczeń NSA ).

W niniejszej sprawie organ I instancji po przeprowadzeniu postępowania podatkowego w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportu za 2008 r. decyzją z dnia ... r. określił P S wysokość zobowiązania podatkowego za 2008 r. za pojazdy o nr rej. ... na kwotę 2.930 zł. SKO w P decyzją z dnia 31.12.2012 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Postępowanie organów w zakresie wydania decyzji o odmowie stwierdzenia nadpłaty nie naruszało przepisów procesowych, ponieważ dokonanie tej czynności zostało poprzedzone wydaniem przez organ I instancji decyzji w kwestii określenia wysokości zobowiązania podatkowego, zgodnego z kwotą wskazaną w pierwotnej deklaracji podatkowej.

Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, należało stwierdzić, że zaskarżona decyzja oraz decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa i dlatego Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( j. t. – Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ), orzekł o oddaleniu skargi