Postanowienie NSA, sygn. akt I FZ 16/16
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2016-03-17 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3 i par. 5, art. 184 w zw. z art. 197 par. 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Krystyna Chustecka po rozpoznaniu w dniu 17 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia B.U. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z dnia 17 listopada 2015 r. sygn. akt I SA/Łd 1214/15 w sprawie ze skargi B.U. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 14 sierpnia 2015 r., Nr [....] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. postanawia oddalić zażalenie.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia 17 listopada 2015 r. w sprawie sygn. akt I SA/Łd 1214/15 z wniosku B. U. dalej: "Skarżący") o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w L. z dnia 14 sierpnia 2015 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia Sąd podał, że w skardze pełnomocnik zamieścił między innymi wniosek o wstrzymanie wykonania powyższej decyzji, powołując się na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu tego wniosku pełnomocnik strony wskazał na wysokie zobowiązania ustalone tak zaskarżoną decyzją, jak i decyzją dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych za ten sam okres. W pierwszym przypadku organy podatkowe podwyższyły zobowiązanie podatnika o 780 tys. zł, w drugim – o ponad 933 tys. zł. Wcześniej wydano wobec skarżącego decyzje dotyczące zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowym od osób fizycznych za 2005 r. podnosząc również zobowiązania skarżącego. Skarżący jest ponadto zobowiązany do uiszczenia odsetek od tych kwot, które powodują podwojenie ciążących na nim zobowiązań. Zdaniem pełnomocnika, natychmiastowe wykonanie tych zobowiązań, w zestawieniu z sytuacją majątkową podatnika i jego przedsiębiorstwa, może wyrządzić znaczną szkodę i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Pełnomocnik wskazał, że przedsiębiorstwo Skarżącego zatrudnia obecnie ponad 100 osób. Wykonanie wspomnianych decyzji spowoduje konieczność ograniczenia zatrudnienia, a nawet może zagrozić dalszemu istnieniu przedsiębiorstwa podatnika. Ponadto Skarżący celem natychmiastowej spłaty zobowiązań będzie zmuszony do wyprzedaży aktywów swojego majątku na niekorzystnych warunkach spowodowanych pośpiechem, co stanowiłoby dla niego niepowetowaną stratę. Do wniosku pełnomocnik Skarżącego załączył rachunek zysków i strat obrazujący sytuację majątkową przedsiębiorstwa skarżącego w latach 2013-2014.

Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazując na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") podkreślił, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty podatku i związane z tym uszczuplenie majątku podatnika, są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy jest wykazanie, że na skutek zapłaty podatku grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami.

Sąd zwrócił uwagę, że wniosek i załączone dokumenty nie obrazują w sposób pełny aktualnej sytuacji majątkowej Skarżącego, a jedynie sytuację finansową należącego do niego przedsiębiorstwa. Tymczasem zobowiązanie objęte zaskarżoną decyzją stanowi zobowiązanie Skarżącego, nie zaś tylko jego firmy. Organy podatkowe będą mogły je egzekwować z całego majątku Skarżącego, a nie wyłącznie z majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności. Rozpoznawany wniosek nie pozwala ocenić majątku strony Skarżącej, a jest to niezbędne do ustalenia, czy zachodzą przesłanki wstrzymania kwestionowanej decyzji. Oznacza to, że wnioskodawca nie przedstawił pełnego obrazu należącego do niego majątku oraz swoich możliwości finansowych.

Ponadto Sąd wskazał, że z treści złożonych przez pełnomocnika rachunku zysków i strat oraz bilansu za 2014 r. wynika, że prowadzona przez niego działalność przynosiła przychody i generowała koszty ponad dziesięciokrotnie wyższe od łącznej wartości zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji oraz z decyzji dotyczącej podatku dochodowego. Z kolei z przedstawionego bilansu wynika, że na koniec 2014 r. podatnikowi służyły krótkoterminowe (do 12 miesięcy) roszczenia z tytułu dostaw i usług w wysokości niemal 17 mln zł. Zatem te niepełne dane pozwalają stwierdzić, że wykonanie obu wydanych wobec Skarżącego decyzji może co najwyżej spowodować ograniczenie prowadzonej przez niego działalności. Takie zaś skutki nie przekraczają zwykłych następstw zapłaty zobowiązań podatkowych.

Reasumując, same obawy Skarżącego dotyczące potencjalnych skutków konieczności zapłacenia podatku, nie mogą stanowić podstawy udzielenia ochrony tymczasowej. W tym stanie sprawy Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a., oddalił wniosek Skarżącego.

Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie zarzucając mu naruszenie art. 61 § 3 P.p.s.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i w rezultacie odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, mimo, że było to w pełni uzasadnione. Wskazując na powyższe Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie.

W myśl art. 61 § 3 P.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powołanego przepisu wynika, że na skarżącej spoczywa ciężar wykazania przesłanek zawartych w cytowanym przepisie, zaś sąd może wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu jeżeli jest spełniona ustawowa przesłanka określona jako potencjalna możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdy akt lub czynność zostanie wykonana. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. np.: postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego, dostępne w bazie internetowej CBOIS: z dnia 22 listopada 2004 r. FZ 474/04 oraz z dnia 31 sierpnia 2004 r. FZ 267/04,). Ponadto, twierdzenia powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis 2006, s. 188).

W przedmiotowej sprawie analiza wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji potwierdza stanowisko Sądu pierwszej instancji, że Skarżący nie uprawdopodobnił w dostateczny sposób przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący jedynie ogólnikowo stwierdził, że " natychmiastowe wykonanie przedmiotowej decyzji (oraz decyzji wydanej z nią równolegle), bez poddania jej co meritum kontroli sądowoadministracyjnej spowodować może tak wyrządzenie znacznej szkody, jak i spowodować trudne do odwrócenia skutki. Przedsiębiorstwo Skarżącego zatrudnia aktualnie 100 osób. Natychmiastowe wykonanie decyzji, mając na względzie ciążące na Skarżącym kwoty zaległości wymagających uregulowania wraz z odsetkami uderzy mocno w jego przedsiębiorstwo i zmusi go do znacznego ograniczenia zatrudnienia, a nawet zagrozić może dalszemu istnieniu zakładu na rynku."

Odnosząc się do zarzutów zażalenia wskazać należy, że art. 61 § 3 P.p.s.a. został prawidłowo zastosowany. Skarżący nie wykazał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować następstwo którejkolwiek z przesłanek, wymienionych w powołanym przepisie. W zaskarżonym postanowieniu Sąd pierwszej instancji odnotował, że: "(...) że wniosek i załączone dokumenty nie obrazują w sposób pełny aktualnej sytuacji majątkowej Skarżącego, a jedynie sytuację finansową należącego do niego przedsiębiorstwa. Tymczasem zobowiązanie objęte zaskarżoną decyzją stanowi zobowiązanie Skarżącego, nie zaś tylko jego firmy. Organy podatkowe będą mogły je egzekwować z całego majątku Skarżącego, a nie wyłącznie z majątku wykorzystywanego w prowadzonej działalności.(...)". Ponadto Sąd wskazał, że "(...) z treści załączonych do wniosku rachunku zysków i strat oraz bilansu za 2014 r. wynika, że prowadzona przez stronę działalność przynosiła przychody i generowała koszty wielokrotnie wyższe od łącznej wartości zobowiązań objętych wspomnianymi wyżej decyzjami w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku dochodowego od osób fizycznych. Z kolei z przedstawionego bilansu wynika, że na koniec 2014 r. podatnikowi służyły krótkoterminowe roszczenia z tytułu dostaw i usług w wysokości niemal 17 mln zł.(...)".

W zażaleniu nie podano okoliczności, które podważałyby wnioski Sądu pierwszej instancji. Strona ponownie zawarła ogólnikowe twierdzenia sprowadzające się do tych ujętych we wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja zażalenia w istocie sprowadza się do polemiki z uzasadnieniem Sądu pierwszej instancji.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.