Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt II SA/Gl 827/05
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2005-11-29 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6132 Kary pieniężne za naruszenie wymagań ochrony środowiska
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Włodzimierz Kubik (spr.) Sędziowie: WSA Stanisław Nitecki Rafał Wolnik Protokolant st. referent Magdalena Jankowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2005 r. sprawy ze skargi Ś. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za usunięcie drzew bez zezwolenia 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] nr [...] w części orzekającej o wysokości wymierzonej kary pieniężnej, 2. w pozostałym zakresie skargę oddala, 3. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w części ustalającej wysokość wymierzonej kary pieniężnej, 4. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz skarżącego kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 8 marca 2004 r. ( sygn. akt II SA/Ka 3663/01) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta B. z dnia [...] nr [...]. Utrzymanym w mocy orzeczeniem organ pierwszej instancji wymierzył Ś. Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. karę pieniężną w wysokości [...] ([...]) zł za usunięcie bez zezwolenia, w okresie między [...] a [...], [...] drzew ([...]) rosnących wzdłuż potoku S. W podstawie materialnoprawnej decyzji organ pierwszej instancji wskazał art. 48 ust. 2 i art. 110 ust. 1b pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994 r. nr 49, poz. 196 ze zm.) oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar (Dz. U. nr 162, poz. 1138).

Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny wskazał, że w świetle art. 48 ust. 2 ustawy o ochronie środowiska Ś. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych winien w kontrolowanej sprawie posiadać zezwolenie na wycięcie przedmiotowych drzew. Wobec tego skoro ustalono wycięcie [...] drzew bez zezwolenia, zatem właściwy organ administracji był zobowiązany, zgodnie z art. 110 ust. 1b ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, nałożyć na inwestora karę pieniężną. Zarzuty skargi na decyzję SKO sprowadzające się do nieuwzględnienia interesu społecznego i naruszenia art. 7 k. p. a., WSA uznał za niezasadne, gdyż decyzja o nałożeniu kary na podstawie przywołanego przepisu miała charakter związany. W przypadku zaś decyzji związanych nie można wyważać interesu publicznego i indywidualnego, bowiem nie jest dopuszczalne, z powołaniem się na uwzględnienie interesu społecznego, odstąpienie od normy o charakterze imperatywnym wskazującej na związany charakter decyzji organu. W opinii WSA nie miała też znaczenia podnoszona przez skarżącego bierność organu właściwego do udzielenia zezwolenia na wycinkę drzew oraz domniemanie udzielenia zgody, gdyż zezwolenie takie winno zostać wydane w formie decyzji administracyjnej, a nie poprzez przyjęcie zgłoszenia i brak sprzeciwu ze strony organu. WSA z urzędu badał także do kwestię dotyczącą podmiotu zobowiązanego do uiszczenia kary oraz ustalenia jej wysokości. W jego ocenie, Kolegium zasadnie przyjęło, że w zależności od okoliczności faktycznych, odpowiedzialnym za usuniecie drzew może być albo wykonawca robót działający wbrew poleceniom i bez wiedzy inwestora, czy niewykonujący wynikającego z umowy obowiązku uzyskania zezwolenia, albo inwestor, który znając harmonogram prac obejmujący planowane wycinki drzew nie przeciwdziała im, mimo wcześniejszego poinformowania wykonawcy o ubieganiu się o stosowne zezwolenie. W konsekwencji Sąd zaakceptował stanowisko Kolegium, że w przedmiotowej sprawie obowiązek uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew ciążył na inwestorze, którym był Ś. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. Za dopuszczalne WSA uznał także przyjęcie, iż podstawą ustalenia wysokości nałożonej kary mógł być obwód drzew na wysokości 130 cm, mimo wynikającego z rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar obowiązku przyjęcia obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości ścięcia. Odstępstwo to zostało spowodowane usunięciem drzew z korzeniami i brakiem możliwości dokonanie pomiarów zgodnie z przepisami zawartymi w przywołanym rozporządzeniu.

Od wyroku WSA skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Ś. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. zarzucając naruszenie prawa materialnego (art. 48 ust. 2 i art. 110 ust. 1b ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska) polegające na nałożeniu kary na skarżącego, a nie na wykonawcę Przedsiębiorstwo A, który był bezpośrednim sprawcą usunięcia drzew. Wnoszący skargę kasacyjną zarzucił także naruszenie art. 7 k.p.a. przez nieuwzględnienie interesu społecznego i niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy, w tym przyczyn bezczynności organu w rozpatrzeniu wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na wycinkę przedmiotowych drzew. Skarżący wnioski takie składał bowiem dwukrotnie, a to w dniu [...] oraz [...]. Podniósł on, że działał w interesie publicznym i realizował zadania z zakresu administracji rządowej związane z budową i utrzymywaniem urządzeń melioracji wodnych, ochroną przed powodzią i wykonywaniem praw właścicielskich Skarbu Państwa. Roboty wodno-melioracyjne prowadzone na potoku S. miały zaś na celu m.in. usunięcie skutków powodzi z 1997 r., a zatem były prowadzone tylko i wyłącznie w interesie społecznym. Tym samym Ś. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. nie może, jako strona postępowania, ponosić negatywnych konsekwencji związanych z nałożoną karą, bowiem wykonał swój obowiązek występując o udzielenie pozwolenia na usunięcie drzew.

Wyrokiem z dnia 19 lipca 2005 r. sygn. akt OSK 1071/04 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gliwicach do ponownego rozpatrzenia oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz Ś. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. kwotę [...] ([...]) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.

W uzasadnieniu wyroku NSA stwierdził, że wziął z urzędu pod rozwagę, niezależnie od granic skargi kasacyjnej nieważność postępowania, której przesłanki zostały wyliczone enumeratywnie w art. 183 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. – dalej poppsa) i uznał, że w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji nie był reprezentowany Skarb Państwa, zatem zachodziła okoliczność o jakiej jest mowa w art. 183 § 2 pkt 5 poppsa. Po dniu 1 stycznia 2002 r. weszła, bowiem w życie ustawa z dnia 18 lipca 2001r. Prawo wodne (Dz. U. nr 115, poz. 1229 ze zm.). W myśl zaś art. 11 ust. 1 tej ustawy prawa właścicielskie w stosunku do wód publicznych, stanowiących własność Skarbu Państwa, z zastrzeżeniem art. 13 wykonuje Prezes Krajowego Zarządu Gospodarki Wodnej. – w stosunku do wód istotnych dla kształtowania zasobów wodnych oraz ochrony przeciwpowodziowej w szczególności wód (...) w potokach górskich i ich źródłach. Wykonując delegację zawartą w art. 11 ust. 2 ustawy Prawo wodne Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie śródlądowych wód powierzchniowych lub ich części stanowiących własność publiczną (Dz. U. z 2003 r. nr 16, poz. 149). Pod poz. 90 w załączniku nr 1 do tego rozporządzenia wymieniono potok S. W wyniku powyższych regulacji prawnych protokołem z dnia [...] Ś. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. przekazał potok S. wraz z urządzeniami wodnymi Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej w G. Biorąc pod uwagę opisane zmiany Ś. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. nie mógł już reprezentować Skarbu Państwa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a zatem Skarb Państwa będący uczestnikiem tego postępowania nie był w nim reprezentowany.

Przed przystąpieniem do ponownego rozpoznania sprawy Sąd kierując się oceną prawną zawartą w wyroku NSA (art. 190 poppsa) zawiadomił, o terminie rozprawy obok dotychczasowych stron, także Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w G.

Wojewódzki Sąd Administracyjny rozpoznając sprawę ponownie zważył, co następuje:

Skargę należy uznać za częściowo zasadną, aczkolwiek nie z przyczyn podniesionych przez skarżącego. Po myśli art. 134 § 1 poppsa Sąd był jednak zobowiązany do rozstrzygnięcia w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem, stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), Sąd stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji w części orzekającej o wysokości wymierzonej skarżącemu kary pieniężnej, gdyż została ona wydana w tej części bez podstawy prawnej

Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji SKO oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta B. stanowił art. 48 ust. 2 i art. 110 ust. 1b pkt 2 ustawy z dnia 31 stycznia 1980 r. o ochronie i kształtowaniu środowiska (Dz. U. z 1994 r. nr 49, poz. 196 ze zm.) oraz § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar (Dz. U. nr 162, poz. 1138). Wspomniana ustawa została uchylona z dniem 1 października 2001 r. na mocy art. 2 pkt 1 w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o wprowadzeniu ustawy - Prawo ochrony środowiska, ustawy o odpadach oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 100, poz. 1085 ze zm. – dalej ustawa wprowadzająca). Stosownie do art. 3 ust. 1 przywołanej ustawy do spraw wszczętych przed dniem jej wejścia w życie, a niezakończonych decyzją ostateczną, stosowało się przepisy dotychczasowe, o ile przepisy ustawy lub przepisy odrębne nie stanowiły inaczej. Wobec tego, skoro postępowanie w sprawie zostało wszczęte jeszcze w [...] (pierwsza decyzja w sprawie została wydana [...]) prawidłowo organy obu instancji oparły swoje rozstrzygnięcia na przepisach ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska mimo, że w dacie decyzji wydanej przez organ odwoławczy regulacje prawne związane z nakładaniem kar z tytułu usunięcia drzew bez zezwolenia zostały już zamieszczone w rozdziale 5a ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2001 r. nr 99, poz. 1079 ze zm.). Wspomniany rozdział został wprowadzony do tej ustawy o ochronie przyrody na mocy art. 47 pkt 14 ustawy wprowadzającej.

Wysokość nałożonej kary pieniężnej organy obu instancji ustaliły z kolei w oparciu o przepisy zamieszczone w rozporządzeniu Rady Ministrów w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar. Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie delegacji zawartej w art. 110 ust. 2 i 2a ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska i zachowało swoją moc prawną w oparciu o przepis art. 4 ust. 4 pkt 2 ustawy wprowadzającej nie dłużej niż do dnia 30 czerwca 2003 r. Wspomnieć należy, że brzmienie art. 110 ust. 2 ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska zostało ustalone art. 1 pkt 85 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o zmianie ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. nr 133, poz. 885). Na marginesie należy też zauważyć, że przepis art. 4 ust. 4 pkt 2 ustawy wprowadzającej został wydany wbrew obowiązującej w polskim systemie prawnym reguły walidacyjnej. Zgodnie z tą regułą uchylenie ustawy, na podstawie której wydano akt wykonawczy powoduje utratę mocy prawnej tego aktu z dniem wejścia w życie ustawy uchylającej. Spostrzeżenie to nie daje jednak Sądowi, wobec normy zawartej art. 178 ust. 1 Konstytucji, uprawnienia do kwestionowania mocy prawnej tego przepisu.

Przeprowadzona analiza prowadzi do wniosku, że zawarta w art. 110 ust 2 i 2a ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska delegacja ustawowa została uchwalona w starym porządku konstytucyjnym, natomiast wydane na jej podstawie rozporządzenie Rada Ministrów przyjęła po dniu 17 października 1997 r., a więc po wejściu w życie Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Okoliczność ta nałożyła na Sąd obowiązek dokonania oceny tego przepisu pod kątem jego zgodności z art. 92 ust. 1 Konstytucji. Przywołany przepis zezwala organom wskazanym w Konstytucji na wydawanie rozporządzeń na podstawie "szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania". Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 1999 r. sygn. akt K 10/99 (OTK 1999/7/162) stwierdził, że "upoważnienie to musi mieć charakter szczegółowy pod względem podmiotowym (musi <>), przedmiotowym (musi określać <>) oraz treściowym (musi określać <>). Zwłaszcza ten ostatni element, a mianowicie obowiązek określenia owych <> stanowi nowość w naszym systemie prawnym, bo przepisy poprzednie nie formułowały expressis verbis takiego wymagania".

Wobec kategoryczności sformułowania zawartego w art. 92 ust. 1 Konstytucji, za niewątpliwe należy uznać, że upoważnienie zamieszczone w ustawie w odniesieniu, do którego nie da się wskazać żadnych treści ustawowych pełniących rolę "wytycznych dotyczących treści aktu", jest sprzeczne z obowiązującą Konstytucją. Brak owych wytycznych stanowi zatem warunek wystarczający dla uznania niekonstytucyjności upoważnienia nawet, jeżeli pozostałe wymagania, o których mówi art. 92 Konstytucji zostaną spełnione, to zaś prowadzić musi do stwierdzenia wtórnej niekonstytucyjności wydanego na takiej wadliwej podstawie aktu wykonawczego. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przepisów ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska udzielających Radzie Ministrów upoważnienia do wydania rozporządzenia określającego wysokość, warunki i tryb nakładania kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska, należy stwierdzić, że zawierały one w czasie jego wydawnia tylko jedno ogólne wskazanie, które trudno uznać za wytyczną związaną z materialnym kształtem przyszłej regulacji objętej rozporządzeniem. Mianowicie stosownie do art. 110 ust. 2a Rada Ministrów mogła określić w drodze rozporządzenia, współczynniki różnicujące wysokość kar wymierzanych za nieprzestrzeganie wymagań ochrony środowiska. W oparciu o ten przepis został wprowadzony m. in. w § 11 rozporządzenia współczynnik różnicujący stawki kar nakładanych na osoby fizyczne.

Nowelą wprowadzoną w oparciu o art. 56 pkt 18 ustawy z dnia 9 listopada 2000r. o dostępie do informacji o środowisku i jego ochronie (Dz. U. nr 109, poz. 1157 ze zm.) ustawodawca zmienił brzmienie wspomnianego art. 110 ust. 2 o ochronie i kształtowaniu środowiska zezwalając Radzie Ministrów na określanie wysokości, warunków i trybu nakładania kar pieniężnych przy uwzględnieniu gatunków i odmian drzew oraz krzewów usuwanych bez zezwolenia. Tak więc dopiero ten przepis można uznać za wytyczną dotyczącą treści interesujących nas regulacji prawnych zawartych w analizowanym rozporządzeniu. Analizując jednak treść przepisów rozporządzenia regulujących sposób ustalania wysokości wymierzanej kary za wycięcie drzew bez zezwolenia, nie można nie dostrzec, że została ona ustalona w zależności nie tylko od gatunku i odmiany usuniętego drzewa, ale też, a może przede wszystkim, od wielkości obwodu pnia drzewa mierzonego na wysokości ścięcia.

W przywołanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny wskazał również, że badanie konstytucyjności przepisu wymaga także ustalenia, "czy sposób sformułowania wytycznych pozostaje w zgodzie z ogólnymi zasadami co do wyłączności ustawy i nakazami, by pewne kwestie były regulowane w całości w ustawie (dotyczy to zwłaszcza regulacji z zakresu prawa karnego, czy regulacji w sprawach, o których mowa w art. 217 konstytucji)". W opinii składu orzekającego powyższy pogląd zachowuje także aktualność w odniesieniu do materii regulowanej przepisami rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia też treść przepisów wprowadzonych na mocy art. 47 pkt 14 ustawy wprowadzającej do ustawy z dnia 16 października 1991 r. o ochronie przyrody. Mowa tutaj o obowiązujących już w czasie wydawania decyzji przez organ odwoławczy art. 47 l oraz związanym z nim treściowo art. 47 h ustawy o ochronie przyrody regulujących już w trybie ustawowym szczegółowe kwestie związane z ustaleniem wysokości kar za usunięcie drzew bez zezwolenia.

W tym stanie rzeczy, działając z upoważnienia art. 178 ust. 1 i art. 8 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Sąd uznał, że rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 1998 r. w sprawie kar pieniężnych za naruszenie wymagań ochrony środowiska oraz rejestru decyzji dotyczących tych kar zostało wydane bez należytego upoważnienia ustawowego i nie mogło tym samym stanowić podstawy prawnej kontrolowanej decyzji. Wskazać też trzeba, że wywiedziona z wyżej wymienionych przepisów Konstytucji kompetencja Sądu do badania zgodności z Konstytucją przepisów rangi podustawowej nie narusza kompetencji Trybunału Konstytucyjnego, ponieważ nie prowadzi do uchylenia kontrolowanego aktu normatywnego, nie ma więc mocy powszechnie obowiązującej, a jedynie stanowi rozstrzygnięcie w indywidualnej sprawie, co nie wiąże innych sądów orzekających na podstawie tych samych przepisów. Należy wreszcie zauważyć, że rozporządzenie Rady Ministrów zawierające zakwestionowane przez Sąd przepisy obowiązywało do dnia 30 czerwca 2003 r., a zatem uznanie przez Sąd jego wtórnej niekonstytucyjności nie spowoduje rozbieżności między orzecznictwem administracyjnym, w którym organy administracji publicznej są zobligowane do stosowania obowiązujących przepisów prawa, a orzecznictwem sądowym .

W kontrolowanej sprawie należało zatem odmówić zastosowania § 10 ust. 1 i 2 przedmiotowego rozporządzenia, a tym samym uznać, że zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta B. w części orzekającej o wysokości wymierzonej kary zostały wydane bez podstawy prawnej, a wobec tego wystąpiła przewidziana w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. przesłanka stwierdzenia nieważności tych decyzji we wskazanej wyżej części.

W pozostałej części skargę należało oddalić. Rozpoznając ponownie merytorycznie sprawę Sąd podzielił bowiem argumenty i wywody zawarte w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji oraz motywach wyroku z dnia 8 marca 2004r. W szczególności WSA w Gliwicach ponownie doszedł do przekonania, że skarżący Ś. Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych był zobowiązany do uzyskania zezwolenia na wycinkę drzew rosnących wzdłuż potoku S., a ich usunięcie mimo braku stosownego zezwolenia udzielonego pociągnąć musiało wydanie decyzji o nałożeniu kary.

Odnosząc się do zarzutów skargi wskazujących na naruszenie art. 7 k.p.a. należy w pełni zaaprobować pogląd o związanym charakterze decyzji wydanych w oparciu o art. 110 ust. 1a ustawy o ochronie i kształtowaniu środowiska, a zatem braku możliwości wyważenia interesu społecznego i indywidualnego, czego domagał się skarżący. Sąd w obecnym składzie uznał także za właściwe wskazanie w zaskarżonej decyzji Ś. Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w K. jako jednostki zobowiązanej do uiszczenia nałożonej kary. Nie ulega bowiem wątpliwości, że obowiązek uzyskania pozwolenia na wycinkę drzew w związku z robotami związanymi z regulacją potoku S. ciążył na inwestorze, którym był skarżący.

Ponownie rozpatrując sprawę Prezydent Miasta B. podejmie rozstrzygnięcie w oparciu o przepisy ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. nr 92, poz. 880 ze zm.) przyjmując, że w sprawie została już wydana przez SKO w B. decyzja ostateczna, a tym samym brak jest podstaw do zastosowania przepisu art. 158 tej ustawy. Przystępując do ponownego rozpatrzenia sprawy w zakresie ustalenia wysokości kary pieniężnej organ pierwszej instancji w pierwszym rzędzie winien ustalić precyzyjnie datę wycinki przedmiotowych drzew, a w przypadku wystąpienia przesłanki wymienionej w przepisie art. 87 ust. 2 obowiązującej ustawy o ochronie przyrody umorzy postępowanie w sprawie w oparciu o przepis art. 105 § 1 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 2, art. 135, art. 151 i art.152 poppsa orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd rozstrzygał w oparciu o art. 200 i 206 poppsa oraz przepisy § 14 ust. 2 pkt 1 lit a w związku z § 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).