Postanowienie WSA w Warszawie, sygn. akt II SAB/Wa 585/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2021-10-07 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Inne
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 5,  art. 232 par. 1 pkt 1
journal: Dz.U. 2019 poz 2325
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska-Krupa, Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 października 2021 r. sprawy ze skargi E. P. na bezczynność Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącej kwotę 100 (sto) złotych, tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez E. P. (dalej: "Wnioskodawczyni"; "Skarżąca"), jest bezczynność Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych (dalej: "KRDL", "organ"), polegająca na nierozpatrzeniu wniosku z dnia [...] września 2019 r. o udostępnienie informacji publicznej.

Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym:

Pismem z dnia [...] września 2019 r. Wnioskodawczyni, na podstawie art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2019 r, poz. 1429 ze zm. – zwaną dalej także jako: "u.d.i.p."), zwróciła się do Prezesa Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Medycznych o udostępnienie:

1) dokumentacji dotyczącej audytu zarządzania finansami [...] Kadencji Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych (zwanej dalej także "KRDL"), tj. w latach 2015-2018, przeprowadzonego na mocy uchwały KRDL nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r., którego wyniki zostały zatwierdzone uchwałą nr [...] KRDL podczas posiedzenia z dnia [...] września 2019 r. wraz z ww. uchwałą zatwierdzającą;

2) wszelkiej pozostałej dokumentacji dotyczącej przeprowadzanych od dnia [...] grudnia 2018 r. do dnia [...] września 2019 r. audytów, kontroli oraz badań prawidłowości funkcjonowania Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych (zwanej dalej także "KIDL") w okresie od dnia [...] stycznia 2015 r. do [...] grudnia 2018 r.;

3) treści wszelkich skarg i zażaleń dotyczących sposobu prowadzenia spraw przez E. B. w okresie pełnienia przez nią funkcji [...] KIDL, które wpłynęły do Biura KIDL, Sądów Dyscyplinarnych oraz Rzecznika Dyscyplinarnego.

Wnioskodawczyni zwróciła się do przekazanie powyższych dokumentów w formie skanów na podany adres mailowy.

Pismem z dnia [...] października 2019 r. Prezes KRDL poinformował wnioskodawczynię, że dokumenty określone we wniosku z dnia [...] września 2019 r. nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p.

Jednocześnie organ przesłał wnioskodawczyni pełny tekst raportu z audytu finansów KIDL za lata 2015 - 2018, tj. za okres, w którym wnioskodawczyni pełniła funkcję [...] KRDL. Nadto poinformował, że teksty wszelkich uchwał dostępne są na stronie internetowej KIDL.

Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. E. P. wniosła skargę na bezczynność Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych w zakresie rozpoznania wniosku z dnia [...] września 2019 r., zarzucając organowi naruszenie art. 4 ust. 1 pkt 5 w związku z art. 1 ust. 1 oraz art. 3 ust. 1 i art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

W uzasadnieniu skargi Skarżąca wskazała w szczególności, iż zgodnie z art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (Dz. U. z 2019 r., poz. 849 – zwaną , dalej także "u.d.l.") Krajowa Izba Diagnostów Laboratoryjnych jest podmiotem publicznym, na który ustawodawca nałożył obowiązek udostępniania informacji publicznej, natomiast przedmiot wniosku - w świetle art. 3 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 6 ust. 2 i 3 u.d.i.p. - stanowi informację publiczną. W związku z powyższym stanowisko organu zawarte w piśmie z dnia [...] października 2019 r. jest nieprawidłowe.

Dalej Skarżąca podniosła, że bezczynność organu na gruncie u.d.i.p. zachodzi nie tylko wówczas, gdy organ nie podejmuje żadnej czynności w celu udzielenia odpowiedzi na wniosek, ale także wówczas, gdy organ udziela informacji niepełnej, wymijającej, a także gdy nie wydaje decyzji w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej, co bez wątpienia miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Na poparcie ww. stanowiska Skarżąca powołała liczne orzeczenia sądów administracyjnych. Zaznaczyła również, że ustawodawca przewidział środki karne w sytuacji bezczynności organu lub celowego wprowadzania w błąd podmiotu wnoszącego o udostępnienie informacji publicznej, o czym stanowi art. 23 u.d.i.p.

Końcowo skarżąca wskazała, że skoro w niniejszej sprawie organ nie podjął żadnych działań w celu rozpoznania wniosku, tj. nie udostępnił informacji publicznej, nie wydał decyzji o odmowie udzielenia tej informacji, ani nie powiadomił o niemożności udostępnienia informacji w ustawowym terminie, zarzut bezczynności jest w pełni uzasadniony.

W świetle powyższych zarzutów Skarżąca wniosła o:

1) stwierdzenie, że Prezes Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych dopuścił się bezczynności w zakresie rozpoznania jej wniosku z [...] września;

2) zobowiązanie Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych do rozpatrzenia ww. wniosku w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku,

3) zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych.

W odpowiedzi na skargę Prezes Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych działając w imieniu Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych wniósł o oddalenie skargi w całości z uwagi na udostępnienie Skarżącej wszelkich dokumentów, o które wnioskowała.

Odnośnie punktu 1 wniosku z dnia [...] września 2019 r. organ wskazał, iż w dniu [...] października 2019 r. Prezydium KRDL zdecydowało o udostępnieniu i przesłaniu Skarżącej na piśmie pełnego tekstu raportu (wszystkich materiałów) z audytu finansów Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych za lata 2015 - 2018 przeprowadzonego na mocy uchwały KRDL nr [...] r. z dnia [...] czerwca 2019 r., którego wyniki zostały zatwierdzone uchwałą nr [...] z dnia [...] czerwca 2019 r. Skarżąca odebrała tekst audytu w dniu [...] listopada 2019 r .

Organ zaznaczył, iż audyt finansowy został przeprowadzony przez biegłego rewidenta na zlecenie KRDL. Całość materiałów przygotowanych przez biegłego rewidenta została przesłana Skarżącej. W posiadaniu KIDL nie znajdują się żadne dodatkowe dokumenty związane z ww. audytem finansowym. Natomiast wszystkie uchwały samorządu są podawane do publicznej wiadomości poprzez ich publikowanie na stronie internetowej KIDL pod adresem: [...].

Odnośnie punktu 2 ww. wniosku organ stwierdził, iż w okresie wskazanym przez Skarżącą przeprowadzany był tylko jeden audyt, tj. audyt z zakresu finansów, którego całkowita treść została udostępniona skarżącej.

KRDL nie prowadziła jakichkolwiek badań dotyczących prawidłowości funkcjonowania KIDL w okresie od dnia [...] stycznia 2015 r. do dnia [...] grudnia 2018 r. Komisja Rewizyjna KIDL została zobowiązana uchwałą nr [...] Krajowego Zjazdu [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie programu działania Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych w latach 2019-2022 do sprawdzenia działalności finansowej KIDL od dnia [...] października 2018 r. do dnia [...] grudnia 2018 r.

Jednocześnie organ wskazał, iż zgodnie z art. 36 ust. 1 pkt 3 u.d.l. organami samorządu (Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych) są: Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, Komisja Rewizyjna, Sąd Dyscyplinarny i Wyższy Sąd Dyscyplinarny. Do zakresu działania Komisji Rewizyjnej należy kontrola działalności finansowej i gospodarczej KRDL. Pracami Komisji Rewizyjnej kieruje jej Przewodniczący (§ 29 ust. 3 Statutu Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych stanowiącego załącznik do Uchwały Nr [...] [...] Krajowego Zjazdu Diagnostów Laboratoryjnych z dnia [...] grudnia 2014 r. w sprawie Statutu Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych). Komisja Rewizyjna jest więc jednym z organów KIDL działającym niezależnie od innego ustawowego organu, tj. Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, której pracami, zgodnie z § 23 Statutu, kieruje Prezes Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.

Prezes KRDL nie jest uprawniony do udostępniania materiałów związanych z kontrolą przeprowadzaną przez Komisję Rewizyjną, która de facto kontroluje prace Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych i Prezesa KRDL. W oczekiwanym przez Skarżącą zakresie Prezes KRDL posiada wyłącznie protokół z posiedzenia Komisji Rewizyjnej z dnia [...] stycznia 2019 r., który został przesłany Skarżącej w dniu [...] stycznia 2020 r.

Prezes KRDL nie jest osobą uprawnioną do udostępniania dokumentacji i materiałów z kontroli Komisji Rewizyjnej KIDL, ponieważ nie znajduje się w jej posiadaniu. Skarżąca powinna zwrócić się do Przewodniczącego Komisji Rewizyjnej analogicznie, jak to uczyniła wobec Rzecznika Dyscyplinarnego KIDL oraz Sądu Dyscyplinarnego KIDL (pismo z dnia [...] grudnia 2019 r.). Ponadto, Prezes KRDL nie posiada dostępu i nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska i udostępniania informacji (dokumentacji znajdującej się aktach spraw) związanych z prowadzonymi postępowaniami przez organy dyscyplinarne samorządu zawodowego.

Odnośnie punktu 3 wniosku organ stwierdził, iż zażalenia na prawidłowość postępowań prowadzonych przez Rzecznika Dyscyplinarnego KIDL wnosi się do Sądu Dyscyplinarnego KIDL. Nadto organ podał, że kwerenda dokumentacji za okres [...] Kadencji znajdującej się w biurze Prezesa KRDL wykazała, że skargę na Rzecznika Dyscyplinarnego kierowała jedna osoba, która w tym czasie była stroną w postępowaniu wyjaśniającym prowadzonym przez Rzecznika Dyscyplinarnego (zanonimizowana treść skargi została przesłana Skarżącej w dniu [...] stycznia 2020r.). Wszelkie zażalenia były przekazywane zgodnie z właściwością do Sądu Dyscyplinarnego KIDL celem ich rozpatrzenia.

Końcowo organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie skarżąca zwróciła się do Sądu Dyscyplinarnego, a jej wnioski są rozpatrywane.

Wyrokiem z dnia 27 kwietnia 2020 r., w sprawie o sygn. akt: II SAB/Wa 52/20, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie") po rozpoznaniu sprawy ze skargi E. P. na bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej stwierdził, w punkcie pierwszym wyroku, że Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych dopuściła się bezczynności w rozpoznaniu wniosku w zakresie punktów 2 i 3, w punkcie drugim stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, w punkcie trzecim oddalił skargę w pozostałym zakresie, zaś w punkcie czwartym zasądził od Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych na rzecz Skarżącej zwrot kosztów postępowania.

WSA w Warszawie uznał, że w odpowiedzi na ww. wniosek, pismem z dnia [...] października 2019 r. KRDL udostępniła informację publiczną obejmującą wyłącznie punkt 1 wniosku. Przekazała bowiem Skarżącej pełny tekst raportu z audytu finansów KIDL za lata 2015-2018. Dokument ten, jak dodatkowo wskazała Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych w odpowiedzi na skargę, obejmował wszystkie materiały związane z audytem finansowym, jakimi dysponowała KRDL. Jednocześnie KRDL poinformowała Skarżącą, która w ww. okresie pełniła funkcję Prezesa KRDL, że wszystkie uchwały tego organu są zamieszczone na stronie internetowej KIDL.

Z kolei w odniesieniu do punktów 2 i 3 wniosku Sąd uznał, że organ dopuścił się bezczynności, bowiem w piśmie z dnia [...] października 2019 r. błędnie uznał, że wnioskowana w tym zakresie informacja nie stanowi informacji publicznej i z tego względu nie podlega udostępnieniu w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dopiero przy piśmie z dnia [...] stycznia 2020 r. organ przesłał Skarżącej dokumenty, znajdujące się w jego posiadaniu, odpowiadające zakresowi przedmiotowemu tej części wniosku. Zatem stan bezczynności organu, istniejący w dacie wniesienia skargi, ustał przed dniem wyrokowania w sprawie. Bezczynność, pomimo że ustała do dnia wydania przez Sąd rozstrzygnięcia w sprawie, to jednak istniała w dacie wniesienia skargi. Stwierdzona bezczynność organu nie miała jednak miejsca z rażącym naruszeniem prawa, nie wynikała ona bowiem z celowego zaniechania organu, czy lekceważącego traktowania wnioskodawczyni, lecz z błędnej kwalifikacji żądanej informacji na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, które w istocie mogą nasuwać wątpliwości interpretacyjne. Dla oceny charakteru bezczynności istotny jest również fakt, że na datę wyrokowania dokumentacja znajdująca się w posiadaniu Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, została skarżącej udostępniona.

Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych zaskarżając ten wyrok w części, tj. w zakresie punktu pierwszego, a w konsekwencji drugiego i czwartego, zrzekając się rozprawy, wnosząc o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego oraz zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego przez błędną jego wykładnię oraz niewłaściwe zastosowanie:

- art. 2 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w ten sposób, że Sąd I instancji uznał, że nieistniejący organ "Prezes Krajowej Izby Diagnostów Medycznych" (lub później również błędnie używany Prezes Krajowej Izby) jest organem tożsamym z Krajową Radą Diagnostów Laboratoryjnych oraz, że wniosek skierowany do nieistniejącego organu spowodował, że Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych popadła w bezczynność, podczas gdy organ ten, jako nieistniejący, nie mógł fizycznie posiadać informacji podlegających udostępnieniu, a tym samym nie mógł fizycznie popaść w bezczynność;

- art. 2 ust. 1 w związku z art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, w ten sposób, że Sąd I instancji uznał, że nieistniejący organ "Prezes Krajowej Izby Diagnostów Medycznych" (lub później również błędnie używany Prezes Krajowej Izby) jest organem tożsamym z Krajową Radą Diagnostów Laboratoryjnych (więc organ jednoosobowy jest tożsamy z organem kolegialnym) oraz przypisał bezczynność Krajowej Radzie Diagnostów Laboratoryjnych, pomimo że nie była adresatem wniosku, zaś art. 65 § 1 k.p.a. nie stosuje się w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej;

- art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez brak dogłębnej analizy wniosku Skarżącej w kontekście definicji informacji publicznej, w związku z czym Sąd I instancji orzekł o bezczynności w udostępnianiu informacji, które nie noszą znamion informacji publicznej;

- art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, a to poprzez pominięcie przy dokonywaniu jego wykładni przepisów art. 36 ust. 1 pkt 1-5 ustawy o diagnostyce laboratoryjnej oraz § 18 ust. 4, § 23 ust. 3, § 41 ust. 4, § 50 ust. 1, § 55 ust. 3, § 56 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do diagnostów laboratoryjnych (Dz.U. 2004 Nr 226, poz. 2295), co doprowadziło do błędnego wniosku po stronie Sądu I instancji w przedmiocie orzeczenia o bezczynności Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych w zakresie udostępnienia danych, których dysponentem był inny organ oraz stwierdzenia bezczynności w przekazywaniu danych, których dysponentem nie była Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, a inny organ, jak również przypisaniu Krajowej Radzie Diagnostów Laboratoryjnych kompetencji innych organów, co w konsekwencji doprowadziło do orzeczenia bezczynności Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych. Sąd I instancji nie dokonał rozdziału kompetencji między organy Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych zgodnie z ustawą o diagnostyce laboratoryjnej oraz rozporządzenia, błędnie przypisując kompetencje Sądu Dyscyplinarnego oraz Wyższego Sądu Dyscyplinarnego Krajowej Radzie Diagnostów Laboratoryjnych (nawet pomimo skierowania pierwotnego wniosku przez Skarżącą do innego, nieistniejącego organu);

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy:

- art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a w zw. z art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 53 § 2b Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uwzględnienie skargi w sytuacji, w której skarga podlegała odrzuceniu już na etapie rozpoznawania przez Sąd I instancji, co spowodowało "uznanie bezczynności w sprawie, która powinna podlegać odrzuceniu". Ponieważ Sąd I instancji nie mógł orzec o bezczynności, zbędne też było określanie rażącego bądź nie charakteru ewentualnego naruszenia;

- art. 149 § 1 pkt 3 i § 1a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, poprzez uwzględnienie skargi wobec podmiotu, który nie był w posiadaniu wnioskowanych informacji, tym samym nie był zobowiązany do ich przekazania, a naruszenie tego przepisu miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż Sąd I instancji uwzględnił skargę na bezczynność organu, który nie był zobowiązany ani nie posiadał wnioskowanych przez Skarżącą informacji (w zakresie objętym niniejszą skargą), zaś skarga skierowana była nie do organu, wobec którego orzeczono bezczynność, a wobec organu nieistniejącego,

- art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego wyroku niezawierającego rozważań odnośnie do:

a) potwierdzenia charakteru żądanych informacji jako informacji publicznej oraz pominięcie odniesienia definicji informacji publicznej do konkretnej sprawy, w okolicznościach konkretnych wniosków skarżącej oraz uprawnień konkretnego organu, któremu skarżąca zarzuca bezczynność,

b) przyjęcia terminu złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej wobec skierowania wniosku do organu nieistniejącego (Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Medycznych lub później również błędnie używany Prezes Krajowej Izby), wobec czego brak jest możliwości ustalenia daty początkowej do liczenia terminu na udostępnienie informacji publicznej (o ile w sprawie niniejszym w ogóle jest mowa o dostępie do informacji publicznej), przez co uzasadnienie orzeczenia nie pozwala jednoznacznie ustalić przesłanek, jakimi kierował się Wojewódzki Sąd Administracyjny, podejmując zaskarżone orzeczenie, a wada ta wyklucza kontrolę kasacyjną orzeczenia, gdyż analiza uzasadnienia orzeczenia nie daje jednoznacznej odpowiedzi, że żądane informacje były informacjami publicznymi w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz w jaki sposób Sąd I instancji ustalił bezczynność organu, wobec zgłoszenia wniosku do organu nieistniejącego oraz w jaki sposób obliczył terminy, o którym mowa w art. 13 ustawy o dostępie do informacji publicznej, skoro bezczynność orzekł wobec innego organu niż organ, do którego pierwotnie skierowano wniosek.

W obszernym uzasadnieniu skargi kasacyjnej zawarto argumentację na poparcie powyższych zarzutów, wskazując w pierwszej kolejności, że Sąd nie odniósł w stopniu wystarczającym rozważań dotyczących istoty informacji publicznej na tle niniejszej sprawy do kompetencji właściwych organów. Sąd nie wyjaśnił również w jaki sposób ustalił datę wpływu żądania skarżącej, skoro jak sam stwierdził w treści uzasadnienia, wniosek wpłynął do organu nieistniejącego, to jest "Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Medycznych".

Ponieważ brak uzasadnienia dotyczy daty początkowej obliczania terminu do udostępnienia informacji publicznej, podczas gdy wniosek taki wpłynął do organu nieistniejącego, nie sposób uznać, że orzeczenie poddaje się kontroli instancyjnej, skoro przedmiotem sporu jest bezczynność, a Sąd I instancji nie wyjaśnił w jaki sposób ustalił termin złożenia wniosku do organu, któremu przypisał bezczynność, wobec złożenia wniosku do organu nieistniejącego. Skoro zaś wniosek kierowany jest do organu nieistniejącego oraz zawiera treści wątpliwe w aspekcie definicji informacji publicznej, ustalenie daty początkowej terminu dla potrzeb ewentualnej bezczynności nie może być utożsamiane z datą złożenia wniosku do organu istniejącego oraz właściwego.

W aktualnie obowiązującym systemie prawnym nie funkcjonuje niezależny organ w postaci Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych (albo Medycznych), który miałby kierować pracami wszystkich organów Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych. Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych zrealizowała punkt pierwszy wniosku, zaś w odniesieniu do pozostałych punktów (2-3 wniosku) nie była w ogóle właściwa do udzielenia odpowiedzi.

Zdaniem strony skarżącej kasacyjnie brak jest podstaw do twierdzenia, że organ nieistniejący mógł popaść w bezczynność oraz że bezczynność nieistniejącego organu może być przypisana organowi istniejącemu.

Wskazano także, że Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych, jako organ niewłaściwy do rozpoznania wszystkich punktów wniosku skarżącej nie mógł popaść w bezczynność w zakresie jego rozpoznania – w części, która nie mogła dotyczyć jego obowiązku informacyjnego. Na podmiocie, do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej, nie spoczywa natomiast obowiązek przekazania takiego wniosku do podmiotu właściwego. Końcowo wskazano, że w sprawie nie zostało wniesione ponaglenie co powoduje, że pod rozwagę powinna zostać wzięta treść art. 58 § 1 pkt 6 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono.

Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2021 r., w sprawie o sygn. akt III OSK 2996/21, Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz odstąpił od zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego w całości.

W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na zasadność postawionego w skardze kasacyjnej zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a.

Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. zawiera unormowanie proceduralne, regulujące wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej, przy czym zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony, gdy naruszenie to jest na tyle istotne, że może mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), a uchybienie to musi uniemożliwiać kontrolę kasacyjną zaskarżonego wyroku.

Naczelny Sąd Administracyjny (dalej także: "NSA"; "Sąd kasacyjny") ocenił naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. w kontekście sformułowanego w skardze kasacyjnej zarzutu sporządzenia uzasadnienia w sposób uniemożliwiający weryfikację zasadności zastosowania norm prawa materialnego w określonej sytuacji faktycznej i z uwzględnieniem uzasadnienia zarzutu stwierdzenia bezczynności wobec organu, który nie był adresatem wniosku.

NSA podkreślił, że z akt niniejszej sprawy bezspornie wynika, że wnioskodawczyni skierowała swój wniosek do "Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Medycznych". Odpowiedzi nań udzieliła zaś Prezes Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych pismem z dnia [...] października 2019 r.

Organem, któremu Skarżąca zarzuciła we wniesionej do sądu administracyjnego skardze bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej był Prezes Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych – i zgodnie z treścią wniesionej skargi - sprawa została zarejestrowana jako skarga na bezczynność Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych.

Odpowiedź na wniesioną skargę została udzielona w imieniu Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych przez Prezesa Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych. Przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu stała się natomiast bezczynność Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.

Powołany stan faktyczny wskazuje, że wnioskiem z dnia [...] września 2019 r. adresowanym do "Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Medycznych" Skarżąca bez wątpienia domagała się udzielenia "informacji publicznej w zakresie posiadanej przez Krajową Izbę Diagnostów Laboratoryjnych" dokumentacji wymienionej w treści wniosku. Z treści wniosku wynika, że wnioskodawczyni domagała się informacji dotyczących działalności różnych organów Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych.

Powyższy stan faktyczny pozostaje w sprzeczności ze stanowiskiem Sądu I instancji, który w części historycznej uzasadnienia zaskarżonego wyroku (strona 2 uzasadnienia) wskazuje, że przedmiotem skargi jest "bezczynność Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych".

Ponadto Sąd I instancji przytaczając przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 849) według ich brzmienia z daty wyrokowania, doszedł do wniosku, że "Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej" (strona 8 uzasadnienia wyroku), nie wyjaśniając jednak w żadnym miejscu powodów, dla których uznał – na co wskazuje sentencja wyroku – że skarga skierowana na bezczynność "Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych" jest skargą na bezczynność jednego z organów samorządu diagnostów laboratoryjnych, tj. na bezczynność Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.

W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że kontrolowane orzeczenie wymyka się spod skutecznej kontroli instancyjnej albowiem funkcja uzasadnienia orzeczenia wyraża się także w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to więc po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli.

Zdaniem Sądu kasacyjnego, uzasadnienie zaskarżonego wyroku uniemożliwia jego kontrolę przez Naczelny Sąd Administracyjny. Rozstrzygnięcie w wyroku dotyczy bezczynności Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, podczas gdy skargą do sądu objęto bezczynność "Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych". Nie jest w sprawie oczywiste czy ustaloną przez Sąd stroną postępowania pozostającą w bezczynności był "Prezes Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych" reprezentowany przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych bądź prezesa tej Rady (na co mogłaby wskazywać treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku), czy Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych (zgodnie z treścią sentencji wyroku). Nie jest przy tym oczywiste, co legło u podstaw uznania, że to Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych była podmiotem, którego działania w zakresie udzielenia informacji publicznej domagała się skarżąca (a taka konkluzja płynie z sentencji wyroku).

Z samego faktu struktury organów samorządu, przytoczonej przez Sąd w uzasadnieniu wyroku nie sposób wywieść podstaw zobowiązania do rozpoznania złożonego w realiach niniejszej sprawy wniosku przez jeden tylko z organów samorządu, tj. przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych, skoro wniosek ten a potem skarga (sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika) niezależnie od tego, że dotyczyły bezczynności organu niewymienionego w ustawowym katalogu organów samorządu diagnostów laboratoryjnych, tj. "Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych" nawiązują w swojej treści do zakresu działania samorządu diagnostów laboratoryjnych i jego różnych ustawowych organów, a w konsekwencji wywieść podstaw uznania za skuteczną skargi na bezczynność Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.

W wyniku rozpoznania skargi stwierdzono bezczynność innego podmiotu niż podmiot, którego bezczynność stanowiła przedmiot skargi (przy czym Naczelny Sąd Administracyjny nie odnosi się do trafności wskazania we wniosku Prezesa Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych jako organu zobowiązanego na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej do rozpoznania wniosku).

Powyżej wskazane przyczyny skutkowały uchyleniem zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie, w oparciu o art. 185 § 1 p.p.s.a., co sprawia, że w odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej wystarczające jest poprzestanie na stwierdzeniu, że zajęcie stanowiska wobec problemów prawnych objętych tymi zarzutami nie jest istotne dla rozstrzygnięcia tej sprawy, a w związku z charakterem uchybienia Sądu I instancji byłoby przedwczesne pozostając w kolizji z zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowoadministracyjnego i jako takie zbędne. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego zwraca się uwagę na brak potrzeby odnoszenia się do zarzutów skargi kasacyjnej, które są nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy (por. wyrok NSA z dnia 21 lipca 2010 r., I GSK 878/09; wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2016 r., II OSK 615/15).

W związku ze stwierdzonymi uchybieniami, Sąd kasacyjny zobowiązał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie aby ponownie rozpoznając sprawę miał na względzie zawartą w wyroku ocenę prawną i zwrócił uwagę na podmiot, którego bezczynność stała się przedmiotem wszczętego skargą postępowania, wyjaśniając równocześnie, czy intencją skarżącej mogła być skarga na bezczynność Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, a po dokonaniu ustaleń w tym zakresie, szczegółowo ustosunkuje się do kwestii zdolności sądowej podmiotu, na którego skargę na bezczynność zakwalifikuje jako przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:

Na wstępie należy wskazać, że złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do obowiązującego od dnia 15 sierpnia 2015 r. brzmienia przepisu art. 119 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. - Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm. – zwaną dalej "P.p.s.a."). Zgodnie z przywołanym art. 119 pkt 4 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe postępowanie.

Na podstawie art. 120 P.p.s.a., sąd rozpoznaje sprawy w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.

Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 137, zwaną dalej: "P.u.s.a.") oraz art. 3 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.

Stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

W sprawie niniejszej, z uwagi na przedmiot zaskarżenia, podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2020r., poz. 1276, zwanej dalej także jako: "u.d.i.p."), która kształtuje prawo do informacji publicznej, a także określa zasady i tryb jej udostępniania.

Kognicja sądów administracyjnych do rozpoznania skarg na bezczynność w takich sprawach wynika z art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a., zaś potwierdza ją dodatkowo brzmienie art. 21 u.d.i.p.

Stosownie do art. 149 § 1 P.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4: (1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności, (2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa, (3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 1a).

Sąd w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego (§ 1b). W myśl art. 149 § 2 P.p.s.a. sąd, w przypadku o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6.

Przy tak zakreślonych ramach prawnych sprawy oraz przedmiocie sądowej oceny legalności skargi, która dotyczy bezczynności Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych w zakresie rozpoznania wniosku Skarżącej z dnia [...] września 2019r. o udzielenie informacji publicznej, Sąd uznał, że skarga podlega odrzuceniu.

W punkcie wyjścia swoich rozważań Sąd wskazuje, że przedmiotowa sprawa była już przedmiotem rozważań Naczelnego Sądu Administracyjnego, który wyrokiem z 15 czerwca 2021r. w sprawie o sygn. akt III OSK 2996/21, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 kwietnia 2020r., sygn. akt: II SAB/Wa 52/20 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

W tym stanie rzeczy, zgodnie z 190 P.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Przez ocenę prawną (o której mowa w art. 190 P.p.s.a.) należy rozumieć osąd o prawnej wartości sprawy, który może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak też kwestii zastosowania określonego przepisu prawa, jako podstawy do wydania takiej, a nie innej decyzji (por. wyroki NSA z: 28 listopada 2019 r., sygn. akt I FSK 1373/19; 13 września 2019 r., sygn. akt I GSK 1292/18; 15 maja 2019 r., sygn. akt I FSK 129/19, opubl. orzeczenia.nsa.gov.pl).

Powyższe prowadzi do wniosku, że sąd, któremu została przekazana sprawa do ponownego rozpoznania nie ma całkowitej swobody przy wydaniu nowego orzeczenia. Odstąpienie od zawartej w orzeczeniu sądu kasacyjnego wykładni prawa jest dopuszczalne wyłącznie w sytuacji, w której stan faktyczny sprawy ustalony w wyniku ponownego jej rozpoznania uległby tak zasadniczej zmianie, że do nowo ustalonego stanu faktycznego nie miałyby zastosowania przepisy prawa stanowiące przedmiot wykładni sądu kasacyjnego, oraz, gdyby po wydaniu orzeczenia przez NSA zmieniłby się stan prawny.

Z uwagi na wyjątkowy charakter art. 190 P.p.s.a. wykładnię prawa trzeba rozumieć ściśle, jako wypowiedź odnoszącą się do sposobu interpretacji przepisów prawnych rozważanych przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Związanie sądu (któremu sprawa została przekazana) wykładnią prawa obejmuje jedynie wykładnię tych przepisów prawa, które były rozpatrywane przez Naczelny Sąd Administracyjny w ramach oceny zarzutów kasacyjnych, w tym przede wszystkim zarzutów, które stanowiły podstawę uchylenia zaskarżonego orzeczenia (por. wyrok NSA z 25 lutego 2021 r., sygn. akt II GSK 1217/20 ).

Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie, musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana, nie może wykraczać poza zakres kontroli i orzekania, które zostają wyznaczone Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przez zasadę związania granicami skargi kasacyjnej (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2011, s. 569; por. także B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz..., s. 480).

Mając na względzie powyższe oraz zalecenia Sądu kasacyjnego w niniejszej sprawie, Sąd obwiązany jest w pierwszej kolejności do analizy podmiotowej sprawy, tj. którego podmiotu/organu bezczynność była przedmiotem wszczętego skargą postępowania oraz, w szczególności, czy stroną postępowania pozostającą w bezczynności był "Prezes Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych" reprezentowany przez Krajową Radę Diagnostów Laboratoryjnych bądź prezesa tej Rady, czy też Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych (zgodnie z treścią sentencji wyroku WSA w sprawie II SAB/Wa 52/20.).

W ocenie Sądu, odpowiedź na powyższe, winna być poprzedzona analizą ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. o diagnostyce laboratoryjnej (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 849) według ich brzmienia z daty wyrokowania, w celu ustalenia właściwych organów samorządu diagnostów laboratoryjnych.

Z przywołanej ustawy wynika, że Krajowa Izba Diagnostów Laboratoryjnych stanowi samorząd diagnostów laboratoryjnych (art. 34 ust. 1 i 2), którego organami są:

1) Krajowy Zjazd Diagnostów Laboratoryjnych,

2) Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych,

3) Komisja Rewizyjna,

4) Wyższy Sąd Dyscyplinarny oraz

5) Sąd Dyscyplinarny (art. 36 ust. 1),

- przy czym reprezentowanie samorządu w ustawowym zakresie należy do zakresu działania Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych (art. 47 pkt 1), a Radę tę "stanowią Prezes Krajowej Rady i członkowie wybrani przez Krajowy Zjazd" (art. 46 ust. 1).

Do zakresu działania Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych należy m.in.: 1) reprezentowanie samorządu wobec organów państwowych i samorządowych, sądów, Narodowego Funduszu Zdrowia, instytucji i organizacji; 2) wykonywanie uchwał Krajowego Zjazdu; 3) udzielanie opinii o projektach aktów prawnych oraz przedstawianie wniosków dotyczących unormowań prawnych z zakresu ochrony zdrowia; 4) opiniowanie programu studiów wyższych i studiów podyplomowych z zakresu diagnostyki laboratoryjnej; 5) uchwalanie budżetu Krajowej Rady i zatwierdzanie sprawozdań z jego wykonania oraz rozpatrywanie wniosków Komisji Rewizyjnej; 6) wybór Prezesa Krajowej Rady oraz Rzecznika Dyscyplinarnego, jeżeli ich mandat wygasł w okresie pomiędzy Krajowymi Zjazdami; 7) wybór przewodniczącego Zespołu Wizytatorów, jego zastępcy i członków; 8) koordynowanie doskonalenia zawodowego diagnostów laboratoryjnych; 9) uchwalanie regulaminów: działalności samorządu i jego organów; zakresu i zasad działania wizytatorów; prowadzenia listy diagnostów laboratoryjnych; prowadzenia ewidencji (art. 47 u.d.l.).

Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że to Krajowa Rada Diagnostów Laboratoryjnych – co do zasady - jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej w świetle art. 4 ust. 1 pkt 2 u.d.i.p.

Jednocześnie podkreślić i zauważyć należy, co w sprawie jest bezsporne, że zarówno wniosek z dnia [...] września 2019r. o udzielenie informacji publicznej, jak i skarga z dnia [...] stycznia 2020r., dotyczą Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych, a więc organu nieistniejącego, który tym samym nie mógł być zobowiązany ani nie mógł posiadać wnioskowanych przez Skarżącą informacji.

W konsekwencji, wbrew stanowisku WSA w sprawie II SAB/Wa 52/20, nieistniejący organ tj. Prezes Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych nie może być "utożsamiany" z Krajową Radą Diagnostów Laboratoryjnych.

Jak zauważył i podkreślił Sąd kasacyjny, przytoczone wyżej przepisy ustawy o diagnostyce laboratoryjnej pozwalają jednoznacznie ustalić sposób reprezentowania samorządu diagnostów laboratoryjnych, a jednocześnie nie dają podstaw do modyfikowania przez Sąd zakresu podmiotowego skargi, co – w rozpatrywanej sprawie II SAB/Wa 52/20 doprowadziło do sytuacji, w której skarga zarejestrowana jako skarga na bezczynność "Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych" została rozpoznana jako skarga na bezczynność jednego z organów samorządu diagnostów laboratoryjnych, tj. Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych.

W tym miejscu Sąd wskazuje, że w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami postępowania, według art. 32 P.p.s.a., są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi.

Zgodnie z art. 57 § 1 pkt 2 P.p.s.a., skarga powinna zawierać oznaczenie organu, którego działania, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania skarga dotyczy. To skarżący zatem wyznacza zaskarżony organ, podobnie jak treść wnioskowanej w trybie u.d.i.p. informacji. Sąd administracyjny, zgodnie z tym przepisem, będącym jednym z przejawów zasady skargowości, nie ma możliwości ingerowania w treść składanych pism procesowych. Podlegają one natomiast jego ocenie.

Skoro zatem w niniejszej sprawie sama Skarżąca - co należy także podkreślić, jako były [...] Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych a więc znająca strukturę i zakres kompetencyjny poszczególnych organów samorządu diagnostów - skierowała swój wniosek, jak i skargę (poprzez profesjonalnego pełnomocnika) do "Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Laboratoryjnych, tj. do podmiotu/ organu nieistniejącego, to tym samym uznać należy, że świadomie określiła zarówno przedmiot żądanych informacji (audyt, którego w szczególności, domagała się Skarżąca, dotyczył okresu, w którym pełniła tę funkcję), jak i podmiot, od którego tych informacji zażądała. W ocenie Sądu, w takiej sytuacji, zarówno podmiot, do którego skierowano wniosek o udzielenie informacji publicznej, jak i badający sprawę w ramach sądowej kontroli akt bezczynności Sąd orzekający, są związani zakresem podmiotowo-przedmiotowym wniosku i nie mogą przekierowywać" sprawy do właściwego organu, który ewentualnie mógłby posiadać wnioskowane informacje, gdyż przepis art. 65 § 1 k.p.a. nie stosuje się w postępowaniu o udostępnienie informacji publicznej, ani też nie mogą "modyfikować" żądań wnioskodawcy. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku.

W niniejszej sprawie, zgodnie z treścią skargi, jest ona wniesiona na bezczynność "Prezesa Krajowej Izby Diagnostów Medycznych". Tymczasem taki organ nie istnieje, a zatem w konsekwencji uznać należy, że nie można mówić o zdolności sądowej takiego organu.

Jak podkreśla się bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, "nieistniejący byt" nie może mieć zdolności sądowej i skarga wniesiona na jego bezczynność musi zostać uznana za niedopuszczalną, a zatem podlegającą odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 21 października 2016 r., sygn. akt I OSK 447/15).

Z przedstawionych powodów, jak słusznie podniósł Prezes Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych w skardze kasacyjnej od wyroku WSA w Warszawie w sprawie II SAB/Wa 52/20, nie można było orzec o bezczynności Krajowej Rady Diagnostów Laboratoryjnych, zaś sprawa winna podlegać odrzuceniu.

Reasumując dotychczasowe rozważania i ustalenia, Sąd postanowił, jak w sentencji wyroku, odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 5 P.p.s.a.

O zwrocie wpisu od skargi orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Jak wynika z powołanego przepisu wskazany zwrot jest dokonywany z urzędu, nie wymaga zatem ani wniosku strony, ani uzasadnienia.