Wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt II SA/Bd 602/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy
Data orzeczenia: 2013-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne: Inspekcja sanitarna
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję w części
Powołane przepisy: article: art. 27c
journal: Dz.U. 2011 nr 212 poz 1263
law: Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Jarzembski Sędziowie: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska (spr.) Sędzia WSA Jarosław Wichrowski Protokolant Elżbieta Brandt po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 sierpnia 2013 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o. o. z siedzibą w [...] na decyzję Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] w przedmiocie nakazu wycofania z obrotu produktów oraz zaprzestania prowadzenia działalności 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części, w której utrzymuje ona w mocy pkt 2 poprzedzającej ją decyzji Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], 2. uchyla pkt 2 decyzji Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...], 3. w pozostałym zakresie oddala skargę, 4. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części określonej w pkt 1 i 2 nie podlega wykonaniu, 5. zasądza od Państwowego [...] Inspektora Sanitarnego w [...] na rzecz skarżącej spółki kwotę 230 (dwieście trzydzieści 00/100) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia [....] Nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. po zapoznaniu się z protokołem kontroli sanitarnej z dnia [...] przeprowadzonej w sklepie "[...]" ul. [...] w T. należącym do [...] Sp. z o.o., z/s w P. nakazał wycofać z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia badań laboratoryjnych, nie dłuższy niż 18 miesięcy produkty: Imitacja produktu: Ekstrakt Czarny Ogień, Imitacja produktu: Ekstrakt Brązowy Ogień, Imitacja produktu: Ekstrakt Brązowy Powiew, Imitacja produktu: Wiśniowy Kryształ, Imitacja produktu: Wiśniowy Bród w stosunku do których zachodziło uzasadnione podejrzenie, że stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi oraz nakazał zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach sklepu "[...]" w T., ul. [...]. Decyzji tej nadano na podstawie art. 108 kpa rygor natychmiastowej wykonalności.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że w dniu [...] przeprowadzono w trybie interwencyjnym kontrolę sanitarną w sklepie "[...]" ul. [...] w T. Współudział w czynnościach kontrolnych brali przedstawiciele Urzędu Kontroli Skarbowej w B. oraz funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w T. W wyniku kontroli sanitarnej stwierdzono wprowadzanie do obrotu produktów w stosunku, do których zachodziło uzasadnione podejrzenie, że stwarzają zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi tj.: Imitacja produktu: Ekstrakt Czarny Ogień, Imitacja produktu: Ekstrakt Brązowy Ogień, Imitacja produktu: Ekstrakt Brązowy Powiew, Imitacja produktu: Wiśniowy Kryształ, Imitacja produktu: Wiśniowy Bród.

Wykonane w toku kontroli przez funkcjonariuszy Komendy Miejskiej Policji w T. testy narkotykowe – na próbie dwóch produktów (Imitacja produktu: Ekstrakt Brązowy Ogień oraz Imitacja produktu: Wiśniowy Bród) – dały wynik pozytywny, wskazując na obecność substancji psychoaktywnych, określonych w ustawie z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 124).

Strona skarżąca – [...] sp. z o.o. z/s w P. złożyła odwołanie od powyższej decyzji wnosząc o jej uchylenie oraz umorzenie postępowania, a także uchylenie rygoru natychmiastowej wykonalności.

W jej ocenie decyzja organu I instancji naruszyła przepisy art. 10 § 1 kpa oraz art. 81 kpa, ponieważ nie zapewniono jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania administracyjnego w postaci braku zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów. Skarżąca podniosła, że naruszone zostały przepisy art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 i art. 108 kpa poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji zarówno na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego w szczególności poprzez niewskazanie faktów i dowodów na podstawie których organ uznał, iż istnieje zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi i niewyjaśnienie zasadności nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.

Skarżąca podniosła, że zaskarżona decyzja narusza przepisy art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez wydanie decyzji na podstawie dowodów pozyskanych w wyniku kontroli przeprowadzonej z rażącym naruszeniem przepisów ustawy. Ponadto w ocenie skarżącej kontrola została przeprowadzona z naruszeniem art. 79, art. 79a, art. 79b, art. 82 ww. ustawy, a także art. 84 c. Zdaniem strony, pomimo braku "uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi" zastosowano art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej a także art. 27c ust. 3 pkt 2 ww. ustawy pomimo niewskazania zagrożenia, któremu miałoby zapobiec zaprzestanie prowadzenia działalności, skoro substancje kwestionowane przez organ zostały zatrzymane.

Decyzją z dnia [...] nr [....] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w B. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podał, że organ I instancji, wbrew temu co twierdzi odwołująca, wskazał okoliczność, na podstawie której uznał, iż istnieje "zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi". W trakcie trwania czynności kontrolnych funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w T. wykonali testy narkotykowe na próbie dwóch produktów (Imitacja produktu: Ekstrakt Brązowy Ogień, Imitacja produktu: Wiśniowy Bród). Narkotesty dały wynik pozytywny - wykazana została obecność substancji psychoaktywnych, określonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii. Organ I instancji wskazał w zaskarżonej decyzji powyższą okoliczność jako uzasadnienie podejrzenia, że stwierdzone w obrocie ww. produkty stwarzają bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Organ odwoławczy podzielił stanowisko Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. (PPIS) dotyczące konieczności wycofania z obrotu zakwestionowanych produktów do czasu uzyskania wyników badań laboratoryjnych.

W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. (PWIS) organ I instancji nie naruszył art. 10 kpa w przedmiotowej sprawie z uwagi na fakt, iż ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego załatwienie sprawy nie cierpiało zwłoki i dlatego PPIS nie zawiadomił strony o możliwości czynnego udziału w postępowaniu wyjaśniającym. Takie działanie umożliwia zapis art. 10 § 2 kpa. Organ I instancji zgodnie z art. 10 § 2 i 3 ww. ustawy utrwalił w aktach sprawy w formie adnotacji służbowej przyczyny odstąpienia od zasady określonej w art. 10 § 1 kpa - tj. od obowiązku zapewnienia stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Ze względu na powyższe także zarzut strony dotyczący naruszenia art. 81 kpa w ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. nie zasługiwał na uwzględnienie. Zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 10 § 2 kpa może być więc uznana za udowodnioną pomimo braku możliwości wypowiedzenia się przez stronę co do przeprowadzonych dowodów.

Zdaniem organu odwoławczego nie zostały naruszone art. 79a oraz art. 79b ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Zarzuty podniesione w odwołaniu dotyczyły braku doręczenia upoważnień i nie dopełnienia obowiązku okazania legitymacji służbowych. Tymczasem przed rozpoczęciem czynności kontrolowanemu okazano legitymacje służbowe oraz przedstawiono stosowne upoważnienia do wykonywania czynności kontrolnych. Sprzedawca zgodnie z obowiązującymi przepisami został poinformowany o prawach i obowiązkach kontrolowanego przedsiębiorcy. Organ wskazał, że stosownie do art. 79a ust. 9 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej w razie nieobecności kontrolowanego przedsiębiorcy lub osoby przez niego upoważnionej czynności kontrolne mogą być wszczęte po okazaniu legitymacji służbowej pracownikowi kontrolowanego lub w obecności przywołanego świadka, którym powinien być funkcjonariusz publiczny, niebędący pracownikiem organu przeprowadzającego kontrolę. W przedmiotowej sprawie świadkami byli funkcjonariusze Komendy Miejskiej Policji w T.

Organ stwierdził ponadto, że odwołująca nie wskazała na czym polega naruszenie art. 82 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej i wyjaśnił, że w dniu [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. przeprowadził kontrolę w obecności inspektorów Urzędu Kontroli Skarbowej w B. jednak zgodnie z art. 82 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy w przypadku bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia zapisy ustawy umożliwiają podjęcie więcej niż jednej kontroli działalności przedsiębiorcy. Podobnie skarżąca podniosła, iż organ I instancji przeprowadził czynności kontrolne w sposób sprzeczny z normą art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie uzasadniając tego zarzutu. Organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, że w przedmiotowej sprawie strona pismem z dnia [...] wniosła zawiadomienie o złożeniu sprzeciwu do wszczętych czynności kontrolnych w trybie art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Niniejsze zawiadomienie zostało podpisane przez sprzedawcę M. J. W aktach sprawy brak jest dokumentu uprawniającego ww. sprzedawcę do występowania w imieniu kontrolowanego. Organ I instancji w protokole odnotował fakt wniesienia zawiadomienia oraz zawarł informację, że na podstawie art. 84d ww. ustawy sprzeciw jest bezpodstawny. Sprzeciw podpisany przez pełnomocnika ustanowionego w sprawie wpłynął do organu I instancji w dniu [...]. Zgodnie z art. 84d ustawy o swobodzie działalności gospodarczej wniesienie sprzeciwu nie jest dopuszczalne, gdy organ przeprowadza kontrolę, powołując się między innymi na przepisy art. 79 ust. 2 pkt 2. Taka okoliczność miała miejsce w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. właściwie wydał postanowienie dotyczące kontynuowania czynności kontrolnych w sklepie "[....]" w T. uznając wniesienie sprzeciwu za niedopuszczalne. Ze względu na powyższe w ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. zarzut dotyczący naruszenia art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto PWIS wyjaśnił, że na podstawie art. 79 ust. 2 pkt 2 i pkt 5 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. odstąpił od zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, co odnotowano w protokole kontroli. Stosownie do wyżej wskazanego artykułu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli nie dokonuje się w przypadku, gdy przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia oraz gdy jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego. Ze względu na powyższe w ocenie PWIS nie zostały naruszone przepisy art. 79, 79a, 79b, 82 i 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Z dokumentacji sprawy wynika, że organ I instancji przeprowadził czynności kontrolne zgodnie z obowiązującymi zasadami wyrażonymi w ww. ustawie i kodeksie postępowania administracyjnego.

W ocenie organu odwoławczego kontrola nie była przeprowadzona z rażącym naruszeniem prawa, wobec powyższego próbki produktów pobranych podczas przedmiotowej kontroli mogą stanowić dowód w prowadzonym postępowaniu administracyjnym dotyczącym [....] sp. z o.o. z/s w P.

Zgodnie z art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii w przypadku stwierdzenia wprowadzania do obrotu produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. W przedmiotowej sprawie zakres kontroli obejmował podejrzenie wprowadzania do obrotu środków zastępczych, z tego względu organ I instancji miał podstawę do działania w trybie art. 27c ww. ustawy.

Odwołujący podniósł, że organ zastosował art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej pomimo braku "uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi". Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wyjaśnił przesłanki zastosowania ww. artykułu. Według niego pozytywny wynik wskazany przez narkotesty w wystarczającym stopniu uzasadniał podejrzenie, że produkty wprowadzane w sklepie "[...]", ul. [....] w T. są środkami zastępczymi. W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. mając na uwadze zdrowie i życie ludzi organ I instancji słusznie przeprowadził czynności wynikające z art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.

W ocenie Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. organ I instancji słusznie zastosował art. 27c ust. 3 pkt. 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Organ nakazując w drodze decyzji wycofanie produktów na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa stosownie do ww. przepisu zatrzymuje produkt i nakazuje zaprzestanie prowadzenia działalności w pomieszczeniu służącym wprowadzaniu produktów do obrotu na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące. Ze względu na fakt, iż testy narkotykowe wykazały w produktach wprowadzanych w sklepie "[...]" w T. obecność substancji psychoaktywnych, określonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii, organ w celu uniemożliwienia stronie wprowadzania innych środków zastępczych uznał nakaz zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach sklepu za konieczny.

Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie organ I instancji słusznie zastosował art. 108 § 1 kpa i ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego nadał zaskarżonej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Nie ulega wątpliwości, że w sytuacji dotyczącej podejrzenia, iż w kontrolowanym obiekcie mogą być wprowadzane do obrotu środki zastępcze, które stanowią zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, zastosowanie środka w postaci nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności stało się konieczne.

Ponadto organ podał, że w przedmiotowej sprawie zgodnie z zasadami wyrażonymi w Kodeksie postępowania administracyjnego zawiadomił odwołującego o możliwości czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu. Skarżąca nie skorzystała jednak z prawa do wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, i nie zapoznała się z protokołem badań próbek pobranych podczas kontroli w dniu [....]. Organ podniósł, że wyniki badań laboratoryjnych zakwestionowanych produktów są dowodem potwierdzającym negatywny wpływ produktów wprowadzanych przez [...] sp. z o.o. z/s w P. w sklepie "[...] " w T. na zdrowie lub życie człowieka oraz, że zgodnie z opinią wyrażoną w protokole badań Narodowego Instytutu Leków w W. w badanych produktach zidentyfikowano analogi strukturalne substancji wymienionych w załącznikach do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, które wykazują działanie psychoaktywne i są środkami zastępczymi w rozumieniu ww. ustawy. Z danych Europejskiego Centrum Monitorowania Narkotyków i Narkomanii wynika, że substancje te stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi.

Reasumując powyższe organ wskazał, że uzyskane wyniki jednoznacznie potwierdziły podejrzenie organu I instancji, że produkty wprowadzane przez odwołującego w sklepie "[....]" w T. są środkami zastępczymi i stanowią zagrożenie zdrowia i życia ludzi. Twierdzenie odwołującego, że "wszystkie wycofane i zatrzymane środki nie stanowią środków zastępczych w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii" w świetle uzyskanych wyników badań jest nieprawdziwe. Stosownie do art. 44b ww. ustawy wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych jest zabronione.

W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy – strona skarżąca wniosła o jej uchylenie oraz poprzedzającej jej decyzję organu I instancji zarzucając im:

1. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 10 § 1 kpa oraz art. 81 kpa poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, w postaci braku zawiadomienia strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez PPIS w T. oraz uznanie okoliczności faktycznych za udowodnione mimo uniemożliwienia stronie wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów,

2. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 7, art. 11, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 kpa w sposób istotnie wpływający na treść rozstrzygnięcia poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji na płaszczyźnie uzasadnienia faktycznego jak i prawnego, w szczególności poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, a przede wszystkim z uwagi na brak jakiegokolwiek wyjaśnienia istnienia "zagrożenia bezpieczeństwa zdrowia lub życia",

3. naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie mimo braku niezbędnych przesłanek oraz niewskazanie zagrożenia, któremu miałoby zapobiec zaprzestanie prowadzenia działalności, skoro zatrzymane zostały kwestionowane przez organ substancje,

4. naruszenie przepisu prawa materialnego w postaci art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej poprzez jego zastosowanie mimo braku "uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi," 5. naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 108 kpa poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności mimo braku istnienia do tego podstawy faktycznej i prawnej,

6. naruszenie art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez jego niezastosowanie i wydanie decyzji na podstawie dowodów uzyskanych z rażącym naruszeniem przepisów tejże ustawy, w tym naruszenie art. 79, art. 79a, art. 79b,art. 82 oraz art. 84c.

Uzasadniając zarzuty skargi skarżąca wskazała miedzy innymi, że wydana decyzja nie ma żadnej podstawy prawnej, ani faktycznej. W przedmiotowej decyzji, organ powołuje się na art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej inspekcji Sanitarnej, i w ogóle nie uzasadnia, na jakiej podstawie uznał, iż zachodzi "uzasadnione podejrzenie, że produkt stwarza zagrożenie". Organ w sposób arbitralny, bez podstawy prawnej i faktycznej nałożył na stronę obowiązki i tej okoliczności też nie uzasadnił, co stoi w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami postępowania administracyjnego w tym art. 9 i art. 10 kpa. Kontrola przeprowadzona przez funkcjonariuszy PPIS w T. była przeprowadzona w sposób sprzeczny z ustawą o swobodzie działalności gospodarczej, ponieważ przed wszczęciem czynności kontrolnych nie doręczono upoważnień ani też nie okazano legitymacji służbowych upoważniających do przeprowadzenia kontroli czym naruszono art. 82 i art. 84c ustawy.

Ponadto organ nie wyjaśnił z jakiego powodu zastosował środek w postaci wycofania produktów wskazanych w pkt 1 sentencji decyzji podczas gdy zastosowany środek jest bardzo dolegliwy i ingerujący wprost w konstytucyjne prawo własności oraz swobodę działalności gospodarczej.

W opinii skarżącej wycofane i zatrzymane środki nie stanowią środków zastępczych w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii.

Poza tym w uzasadnieniu swej decyzji organ nie wskazał żadnych dowodów, na których mógłby oprzeć swoje wnioski, nie odniósł się także do okoliczności, iż zatrzymane produkty nie są przeznaczone do spożycia, ponieważ zawierają odpowiednie ostrzeżenia i wskazówki ich stosowania tj. "nie do spożycia", "saszetki są przeznaczone do użytku zewnętrznego", "chronić przed dziećmi".

Ponadto zarzucono, że zaskarżona decyzja została poprzedzona postępowaniem administracyjnym obarczonym licznymi błędami natury proceduralnej, bowiem stronę pozbawiono prawa do wypowiedzenia się przed wydaniem decyzji i ustosunkowania się do materiału dowodowego, a takie działanie organu jest tym bardziej rażąco bezprawne, że decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności, pozbawiając stronę możliwości skutecznego reagowania przed jej wykonaniem. Skarżąca zwróciła uwagę, że decyzje administracji publicznej ingerujące w prawo własności, a także zasadę swobody gospodarczej, powinny być wydawane z rozwagą, ze szczególnym uwzględnieniem i poszanowaniem prawa materialnego i zasad procesowania.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje:

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z treści art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa"), Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na częściowe uwzględnienie, tj. w części odnoszącej się do rozstrzygnięcia zawartego w pkt 2 decyzji organu I instancji, utrzymanego w mocy decyzją organu II instancji. W pozostałej części skarga jest niezasadna, albowiem rozstrzygnięcie organu odwoławczego o zgodności z prawem orzeczenia zawartego w pkt 1 decyzji organu I instancji odpowiada przepisom prawa.

Przedmiot kontroli sądowej stanowiła decyzja Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...], utrzymująca w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T. z dnia [...], którą to organ I instancji nakazał skarżącej wycofać z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia badań laboratoryjnych, nie dłuższy niż 18 miesięcy produktów: Imitacja produktu: Ekstrakt Czarny Ogień, Imitacja produktu: Ekstrakt Brązowy Ogień, Imitacja produktu: Ekstrakt Brązowy Powiew, Imitacja produktu: Wiśniowy Kryształ, Imitacja produktu: Wiśniowy Bród w stosunku do których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi (pkt 1), oraz nakazał zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach sklepu "[...]" w T. , ul. [...] (pkt 2). Decyzji tej nadał na podstawie art. 108 kpa rygor natychmiastowej wykonalności.

Odnosząc się w pierwszej kolejności do rozstrzygnięcia organów dotyczącego wycofania z obrotu ww. produktów, wskazać należy na podstawę prawną wydanych w sprawie decyzji. Stanowiły je przepisy ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 2011 r., Nr 212, poz. 1263, ze zm.) oraz przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 124). Ta ostania z wymiennych ustaw stanowi w art. 2 ust. 1, że przeciwdziałanie narkomanii realizuje się m. in. przez działalność zapobiegawczą (pkt 1), ograniczanie szkód zdrowotnych i społecznych (pkt 3) oraz zwalczanie niedozwolonego obrotu, wytwarzania, przetwarzania, przerobu i posiadania substancji, których używanie może prowadzić do narkomanii (pkt 5). Wskazana dyrektywa znajduje swoją kontynuację w poszczególnych rozwiązaniach prawnych ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w tym i w zawartym w przepisie art. 44b tej ustawy zakazie wytwarzania i wprowadzania do obrotu środków zastępczych oraz w odesłaniu określonym w przepisie art. 44c ust. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym, w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu środka zastępczego lub produktu, co do którego zachodzi podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym, właściwy państwowy inspektor sanitarny stosuje odpowiednio przepisy art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Przepis do którego odsyła art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. art. 27c ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej stanowi zaś że w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, właściwy państwowy inspektor sanitarny wstrzymuje, w drodze decyzji, jego wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu lub nakazuje wycofanie produktu z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań jego bezpieczeństwa, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. Wydanie takiej decyzji, obliguje właściwego państwowego inspektora sanitarnego do: 1) zatrzymania produktu; oraz 2) nakazania zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu do obrotu na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące (art. 27c ust. 3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii). Z uwagi na okoliczność, że przywołane przepisy posługują się pojęciem "środka zastępczego" oraz zwrotem "wprowadzanie do obrotu", wyjaśnić należy także, że z definicji ustawowej środka zastępczego określonej w art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wynika, iż środek zastępczy to substancja pochodzenia naturalnego lub syntetycznego w każdym stanie fizycznym lub produkt, roślina, grzyb lub ich część, zawierające taką substancję, używane zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych. Pojęcie wprowadzania do obrotu definiuje natomiast przepis art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, określając że jest to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych.

Jak wynika z treści powyższych przepisów już samo podejrzenie, że wprowadzany do obrotu produkt jest środkiem zastępczym, uprawnia organ do odpowiedniego stosowania art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, który to do wydania decyzji w nim określonej wymaga istnienia - uzasadnionego podejrzenia - że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. Zatem samo podejrzenie, że produkt jest środkiem zastępczym wystarczy do odpowiedniego zastosowania przepisu art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a więc do podjęcia przez PPIS decyzji i działań w nim określonych, w sytuacji uzasadnionego podejrzenia, że produkt stwarza zagrożenie życia lub zdrowia ludzi. W ocenie Sądu w przypadku środka zastępczego takie zagrożenie jest oczywiste, co potwierdzają dodatkowo powszechnie znane i wskazywane w mediach przypadki poważnych konsekwencji zdrowotnych stosowania wskazanych środków, szczególnie dla młodych ludzi. Biorąc zaś pod uwagę zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy z którego jednoznacznie wynika, że w trakcie przeprowadzania w dniu [...] czynności kontrolnych w prowadzonym przez skarżącą sklepie "[....]" w T., ul. [...], funkcjonariusze Komendy Policji w T. wykonali testy narkotykowe (narkotesty) na próbie dwóch produktów (Imitacja produktu: Ekstrakt Brązowy Ogień, Imitacja produktu: Wiśniowy Bród), które dały wynik pozytywny, a więc wykazały obecność substancji psychoaktywnych określonych w ustawie o przeciwdziałaniu narkomanii (dowód: protokół z kontroli z dnia [....] znajdujący się w aktach administracyjnych organu I Instancji), nie ulega wątpliwości że w sprawie zaistniało podejrzenie i to uzasadnione, że ww. produkty stanowią środki zastępcze, a jako takie jak podkreślono wyżej stwarzają bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Powyższe ustalenia w zupełności uzasadniały zatem użycie interwencyjnych instrumentów, w które wyposażony były organy Inspekcji Sanitarnej, a które pozwalają wyeliminować stan zagrożenia bezpieczeństwa dla życia i zdrowia chociażby poprzez wycofanie produktów z obrotu (art. 27c ust. 1) i zaprzestanie prowadzenia działalności w pomieszczeniach służących wprowadzaniu produktu do obrotu (art. 27c ust. 3 pkt 2) na czas ustawowo określony. Brak reakcji w tym zakresie oznaczałby zagrożenie dla zdrowia publicznego, które przy wydaniu takiej decyzji powinno stanowić priorytet. Tym samym organy Inspekcji Sanitarnej, wbrew twierdzeniom skarżącej, były w przedmiotowej sprawie uprawnione do zastosowania regulacji zawartych w przepisach art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Wobec więc jednoznacznego stanu faktycznego sprawy, tj. pozytywnego wyniku narkotestu na próbie dwóch produktów, należało podzielić stanowisko orzekających organów, że w sprawie zaistniało uzasadnione podejrzenie, iż wszystkie znajdujące się w sklepie i wprowadzane do obrotu przez firmę [....] produkty o nazwie: Imitacja produktu: Ekstrakt Czarny Ogień, Imitacja produktu: Ekstrakt Brązowy Ogień, Imitacja produktu: Ekstrakt Brązowy Powiew, Imitacja produktu: Wiśniowy Kryształ, Imitacja produktu: Wiśniowy Bród, mogą stanowić środki zastępcze, stwarzające zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi, które w związku z tym należy wycofać z obrotu na czas niezbędny do przeprowadzenia badań laboratoryjnych, nie dłuższy niż 18 miesięcy. Zauważyć w tym miejscu należy, że skoro Państwowa Inspekcja Sanitarna jest zobowiązana do ochrony życia i zdrowia obywateli, to tym samym, w celu realizacji tych obowiązków, może ona zastosować środki władcze, niejednokrotnie o dużym stopniu uciążliwości dla adresatów takich decyzji, począwszy od podmiotów prowadzących niewielki zakład produkcyjno-usługowy, skończywszy na podmiotach gospodarczych zajmujących się obrotem określoną grupą produktów. Tym samym zarzuty skargi dotyczące naruszenia art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zakresie rozstrzygnięcia o wycofaniu z obrotu ww. produktów, uznać należało za nieuzasadnione, a skargę w tej części oddalić na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej powoływanej jako "ppsa").

Zasadna jest natomiast skarga w zakresie w jakiej odnosi się do decyzji organu II instancji w części, w której utrzymuje on w mocy pkt 2 decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T., w którym to organ I instancji nakazał skarżącej zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach sklepu "[...]" w T., ul. [....]. Zgodnie z art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej właściwy państwowy inspektor sanitarny, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w ust. 1, nakazuje zaprzestania prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu do obrotu na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące. Z przytoczonego przepisu wyraźnie wynika, że nakaz zaprzestania prowadzenia działalności we wskazanym w nim pomieszczeniach lub obiektach, może być wydany wyłącznie na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące. Zatem w przypadku tego nakazu mamy do czynienia z nakazem terminowym, a wskazany w omawianym ustawie okres jest okresem maksymalnym na jaki można nakazać zaprzestania prowadzenia działalności, służącym do usunięcia zagrożenia. Przepis ten ma zapewnić pewność obrotu gospodarczego, tzn. podmiot prowadzący działalność nie może zostać pozbawiony pomieszczenia na zbyt długi okres, ponieważ mogłoby to doprowadzić go zbyt dużej straty, która skutkowałaby następnie zaprzestaniem prowadzenia działalności, ponieważ podmiot pomimo zaprzestania w tym lokalu działalności ponosi koszty związane np. z wynajęciem go czy też opłatami za media. Dlatego też ustawodawca wskazał na maksymalny termin nakazu zaprzestania prowadzenia działalności. W kontrolowanej sprawie organ I instancji nie wskazał jednak w podjętej decyzji okresu na jaki Spółka miała zaprzestać prowadzenia działalności. Organ odwoławczy usankcjonował zaś taki stan rzeczy. Wobec tego oczywistym jest, że brak określenia powyższego terminu narusza w sposób istotny przepis art. 27c ust. 3 pkt 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, i tym samym uzasadnia, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ppsa, uchylenie decyzji organu I i II instancji w tej części, w której odnoszą się one do nakazu zaprzestania prowadzenia działalności gospodarczej w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzaniu produktu do obrotu.

Ustosunkowując się natomiast do zarzutów proceduralnych skargi, Sąd stwierdza, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy brak jest podstaw do ich uwzględniania. I tak nie można podzielić poglądu skarżącej o naruszeniu art. 10 § 1 kpa i 81 kpa poprzez niezapewnienie jej czynnego udziału w każdym stadium postępowania na skutek braku zawiadomienia o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji. Przepis art. 81 kpa pozwala bowiem na uznanie okoliczności faktycznej za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów - chyba, że zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 10 § 2 kpa. Zgodnie zaś z art. 10 § 2 kpa organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 kpa, dotyczącej zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i wypowiedzenia się co do zabranych dowodów, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego. Zdaniem Sądu, sprawa niniejsza niewątpliwie wymagała szybkiego załatwienia ze względu na niebezpieczeństwo co najmniej dla zdrowia ludzkiego. Zasadnie zatem organy uznały, iż postępowanie powinno toczyć się z zastosowaniem art. 10 § 2 kpa, co rzutuje także na ocenę, iż nie doszło do naruszenia art. 81 kpa. Ponadto należy podkreślić, że zarzut naruszenia art. 10 § 1 kpa może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 431/12 , publ. LEX nr 1145527). Skarżąca takiej zależności nie wykazała. Również zarzut dotyczący naruszenia art. 7, art. 11, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 kpa poprzez brak właściwego uzasadnienia decyzji jest zdaniem Sądu niezasadny. Organy administracji w sposób wystarczający bowiem uzasadniły wydane przez siebie decyzje w zakresie rozstrzygnięcia zawartego w pkt 1 decyzji organu I instancji, przedstawiając stan faktyczny sprawy i dowody z których on wynika oraz przywołując stosowne przepisy prawa. Ponadto wbrew stanowisku strony, uzasadniły one także decyzję w części dotyczącej nadania jej rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazując na potrzebę ochrony zdrowia i życia ludzkiego (co chociażby w świetle powszechnie znanych informacji o ciężkich zatruciach spowodowanych przez tzw. "dopalacze" jest uzasadnione). Stosownie zaś do art. 108 § 1 kpa, decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności m.in. wówczas, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego. Taka niezbędność ochrony zwłaszcza zdrowia w sprawie zaistniała.

Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi, dotyczących naruszenia w sprawie art. 77 ust. 6, art. 79, art. 79a, art. 79b, art. 82 i art. 84c ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 220, poz. 1447, ze zm.). W tym zakresie wskazać należy przede wszystkim na okoliczność, że działania organów sanitarnych, związane z wykryciem zagrożenia naruszeń zdrowia i życia ludności, co dotyczy w szczególności przypadków takich jak kontrolowana sprawa tj. przypadków wprowadzania do obrotu tzw. środków zastępczych, praktycznie zawsze muszą wiązać się z wkroczeniem w pewną sferę wolności obywatela (podmiotu gospodarczego), w tym także swobody prowadzenia działalności gospodarczej, i być powiązane z użyciem przymusu państwowego, gdyż jest to podyktowane koniecznością ochrony interesu publicznego, w tym ochrony zdrowia i życia obywateli. W sytuacji zatem istnienia uzasadnionego podejrzenia, że w danym miejscu wprowadzane są do obrotu produkty stwarzające zagrożenie życia lub zdrowia ludzi, a taki charakter jak wskazano wyżej mają środki zastępcze, organy państwowe, w tym i - mocą art. 27c ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w zw. z art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii - właściwy państwowy inspektor sanitarny, zobowiązane się do podjęcia działań mających na celu zweryfikowanie takiego podejrzenia, w tym m.in. poprzez podjęcia przewidzianych w ustawie o swobodzie działalności gospodarczej działań o charakterze przyspieszonym i nadzwyczajnym. W zakres takich działań wpisuje się m.in. regulacja z art. 79 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, która uprawnia do niezawiadomienia przedsiębiorcy o zamiarze wszczęcia kontroli m.in. w przypadku: gdy przeprowadzenie kontroli jest niezbędne dla przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa lub wykroczenia, przeciwdziałania popełnieniu przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego lub zabezpieczenia dowodów jego popełnienia (pkt 2), oraz gdy przeprowadzenie kontroli jest uzasadnione bezpośrednim zagrożeniem życia, zdrowia lub środowiska naturalnego (pkt 5). Na takie też przypadki powołano się w znajdującym się w aktach protokole z kontroli z dnia [...]. Odstąpienie zatem od uprzedniego zawiadomienia strony o zamiarze wszczęcia kontroli miało oparcie w treści przytoczonych przepisów, i wynikało z faktu, że ewentualne wprowadzanie do obrotu środków zastępczych stanowi zagrożenie zdrowia i życia ludzkiego (na co wskazano we wcześniejszej części niniejszego uzasadnienia) i jest nielegalne. Wprawdzie samo wytwarzanie lub wprowadzanie do obrotu środka zastępczego nie jest obwarowane sankcją karną, lecz karą pieniężną (art. 52a ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii), a więc odpowiedzialnością administracyjną, to jednak niezależnie od powyższego należy wskazać na art. 165 § 1 pkt 2 Kodeksu karnego, zgodnie z którym kto sprowadza niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób albo dla mienia w wielkich rozmiarach, wyrabiając lub wprowadzając do obrotu szkodliwe dla zdrowia substancje, środki spożywcze lub inne artykuły powszechnego użytku lub też środki farmaceutyczne nieodpowiadające obowiązującym warunkom jakości, podlega karze pozbawienia wolności od 6 miesięcy do lat 8. Zdaniem Sądu wprowadzenia do obrotu środków zastępczych, może wiązać się ze sprowadzeniem realnego i bezpośredniego niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia wielu osób. Zauważyć ponadto należy, odnosząc się do zarzutów strony, że obowiązek umieszczenia uzasadnienia przyczyny braku zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli w książce kontroli i protokole kontroli, wynikający z treści art. 79 ust. 7 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, ma charakter wyłącznie informacyjny, a żaden z przepisów tej ustawy nie uzależnia wszczęcia i prowadzenia kontroli przedsiębiorcy od uprzedniego dokonania stosownych wpisów. Należy przyjąć, iż wskazanie przez organ jedynie podstawy prawnej, bez jej szczegółowego opisywania, jest wystarczające dla stwierdzenia, iż organ zachował się zgodnie z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Sąd nie podzielił także zarzutu strony naruszenia art. 79a i art. 79b ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Z protokołu kontroli wynika bowiem, iż kontrola sanitarna w sklepie "[....]" w T. została przeprowadzona w dniu [...], a przeprowadzający ją pracownicy posiadali upoważnienia do czynności kontrolnych. W protokole tym zostały powołane numery upoważnień dwóch pracowników. Ze znajdującej się w aktach sprawy adnotacji służbowej asystent K. C. oraz asystent A. Z., z dnia [....], wynika natomiast, że przed rozpoczęciem czynności kontrolnych okazano M. J. - osobie zajmującej się w sklepie sprzedażą legitymacje służbowe, oraz przedstawiono stosowne upoważnienia do przeprowadzenia kontroli, a także poinformowano ją o przysługujących prawach i obowiązkach wynikających z ustawy o swobodzie działalności. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut naruszana art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Z treści unormowań zawartych w tym artykule wynika m.in., że przedsiębiorca może wnieść sprzeciw wobec podjęcia i wykonywania przez organy kontroli czynności kontrolnych z naruszeniem przepisów ustawy, że sprzeciw przedsiębiorca wnosi na piśmie do organu podejmującego i wykonującego kontrolę w terminie 3 dni roboczych od dnia wszczęcia kontroli, że zawiadamia on o tym fakcie kontrolującego oraz, że wniesienie sprzeciwu powoduje wstrzymanie czynności kontrolnych przez organ kontroli z chwilą doręczenia kontrolującemu zawiadomienia o wniesieniu sprzeciwu do czasu rozpatrzenia sprzeciwu, a w przypadku wniesienia zażalenia do czasu jego rozpatrzenia. Przepisart. 84d ustawy o swobodzie działalności gospodarczej stanowi zaś, że wniesienie sprzeciwu jest niedopuszczalne gdy organ przeprowadza kontrolę, powołując się m.in. na przepis art. 79 ust. 2 pkt 2 tej ustawy. W świetle przywołanych przepisów nie ulega wątpliwości, że przedmiotem sprzeciwu są czynności kontrolne, że jego skuteczne wniesienie wywołuje skutki w odniesieniu do przeprowadzanych przez pracowników organu czynności kontrolnych (wstrzymuje je), a także że wniesienie sprzeciwu jest niedopuszczalne w sytuacji prowadzenia kontroli na podstawie art. 79 ust. 2 pkt 2 ww. ustaw. Skoro zatem z protokołu kontroli z dnia [...] wynika, że w sprawie prowadzono kontrolę powołując się między innymi na przepisy art. 79 ust. 2 pkt 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, to tym samym Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. właściwie wydał postanowienie dotyczące kontynuowania czynności kontrolnych w sklepie "[...]" w T., uznając wniesienie sprzeciwu za niedopuszczalne. Ze względu na powyższe, w ocenie Sądu zarzut dotyczący naruszenia art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie mógł zostać uwzględniony. Bezzasadny jest także zarzut naruszenia art. 82 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, albowiem z normy wyrażonej w ust. 2 pkt 4 tego artykułu wynika, że organ może podejmować i prowadzić więcej niż jedną kontrolę działalności przedsiębiorcy w sytuacji bezpośredniego zagrożenia życia lub zdrowia. Wprowadzanie to obrotu produktów co do, których zachodzi podejrzenie, że stanowią one środki zastępcze stanowi zdaniem Sądu bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Na marginesie poczynionych uwag w kwestii zarzutów strony o naruszeniu w sprawie przepisów ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, należy dodatkowo podkreślić, że sformułowane w skardze zarzuty w tym zakresie, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) pppsa, mogą powodować uchylenie decyzji tylko w przypadku, gdy naruszenie prawa lub przepisów postępowania miały wpływ lub mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zatem podniesione zarzuty mogłyby być skuteczne (prowadzić do uchylenia decyzji) tylko w przypadku wykazania, że ich naruszenie miało wpływ lub istotny wpływ na wynik sprawy. Takiego wpływu skarżąca Spółka nie wykazała. Należy również mieć na uwadze treść przepisu art. 77 ust. 6 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, z którego wynika, że tylko naruszenie w toku kontroli przepisów prawa, które miało istotny wpływ na wynik kontroli, powoduje, że dowody przeprowadzone w toku kontroli, nie mogą stanowić dowodu w żadnym postępowaniu administracyjnym, podatkowym, karnym lub karno-skarbowym. Również takiego istotnego wpływu naruszeń na wynik kontroli skarżąca nie wykazała.

Ponadto dodatkowo należy wskazać również na wynik badań laboratoryjnych, którym poddane zostały ww. wycofane z obrotu produkty, a które przeprowadzone zostały przez Narodowy Instytut Leków (protokół z dnia [...]). Otóż badania te wykazały, że w zabezpieczonych produktach znajdowały się analogi strukturalne substancji wymienionych w załącznikach do ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, tj. m.in. UR-144, pentedron, brefedron, 3,4-DMMC. Jak przy tym wynika z opinii Instytutu, wszystkie te substancje wykazują działanie psychoaktwne i produkty zawierające te substancje są zaklasyfikowane jako tzw. środki zastępcze. W ocenie Instytutu, substancje te stanowią zagrożenie dla zdrowia i życia ludzi. Także więc i ta okoliczność, pomimo że dotyczy późniejszego etapu postępowania, potwierdziła niejako post factum zasadności działań Państwowej Inspekcji Sanitarnej, oraz właściwość przyjętej przez nią kwalifikacji przedmiotowych produktów, jako produktów co do których zachodzi uzasadnione podejrzenie, że stanowią one środki zastępcze, stwarzające zagrożenie dla życia i zdrowia ludzi.

W świetle zatem wszystkich wskazanych powyżej okoliczności Sąd, uznając wniesioną w sprawie skargę za zasadną jedynie w części odnoszącej się do rozstrzygnięcia o zaprzestaniu prowadzenia działalności w pomieszczeniach sklepu "[...]", bez określenia terminu obowiązywania tego nakazu, stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w zw. z art. 135 ppsa i art. 152 ppsa, orzekł jak w pkt 1 oraz pkt 2 i pkt 4 wyroku. Wobec braku zasadności skargi w pozostałym zakresie, Sąd na podstawie art. 151 ppsa rozstrzygnął jak w pkt 3 wyroku.

O kosztach (pkt 5 wyroku) Sąd rozstrzygnął na podstawie art. 200 i art. 206 ppsa oraz § 14 ust. 2 pkt 1 lit c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349; z późn. zm.), biorąc pod uwagę wysokość wniesionego wpisu i opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz mając na względzie, iż skarga została uwzględniona jedynie częściowo.