Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SAB/Ol 64/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2018-08-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6129 Inne o symbolu podstawowym 612
658
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Wójt Gminy
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 58 par. 1 pkt 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Osipuk po rozpoznaniu w dniu 27 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "[...]" na bezczynność Wójta Gminy "[...]" w sprawie wznowienia granic postanawia odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

"[...]" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skargę na bezczynność Wójta Gminy "[...]" w sprawie wznowienia granic. Podał, że zwraca się bezpośrednio do Sądu, gdyż organ administracji nie nadał biegu jego pismu z dnia 30 kwietnia 2018 r.

W piśmie tym skarżący wnosił o załatwienie sprawy wytyczenia drogi koniecznej do jego pola i gospodarstwa, gdyż organ gminy od 6 lat nie jest w stanie załatwić tej sprawy. Skarżący nie zgodził się na rozwiązanie tego problemu w drodze zakupu drogi.

W odpowiedzi na skargę, Wójt Gminy "[...]" wniósł o jej odrzucenie, podnosząc, że czynność wznowienia granic nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje:

Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości kontrolując działania organów administracji publicznej, o czym stanowi art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo

o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.). Nie wszystkie jednak formy działalności tych organów podlegają kontroli sądowej. Przesądza o tym art. 3 § 2 i § 2a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej "p.p.s.a.". Przepisy te określają zakres przedmiotowy kontroli sądowoadministracyjnej, wymieniając enumeratywnie akty, czynności, a także ich brak (bezczynność, przewlekłość) jako podlegające ocenie przez sąd administracyjny. Katalog ten został rozszerzony w art. 3 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.

Wśród dopuszczonych przez wymienione regulacje form działalności administracji publicznej znajduje się także bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania

w przypadkach określonych w pkt 1-4 (tj. odnoszących się do obowiązku wydania decyzji, określonego postanowienia czy czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a (odnoszącym się do interpretacji przepisów prawa podatkowego). Zgodnie bowiem z art. 3 § 1 pkt 9 p.p.s.a., sąd rozpoznaje także skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia

14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.

Czynność wznowienia granic, której żąda skarżący, nie mieści się w wyżej wymienionym katalogu spraw, podlegających kognicji sądu administracyjnego, gdyż jest czynnością techniczną.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne

i kartograficzne (Dz. U z 2017 r. poz. 2101, z późn. zm.), przesunięte, uszkodzone lub zniszczone znaki graniczne, ustalone uprzednio, mogą być wznowione bez przeprowadzenia postępowania rozgraniczeniowego, jeżeli istnieją dokumenty pozwalające na określenie ich pierwotnego położenia. Jeżeli jednak wyniknie spór co do położenia znaków, strony mogą wystąpić do sądu o rozstrzygnięcie sprawy. Stosownie zaś do art. 39 ust. 2 tej ustawy, wznowienia znaków granicznych dokonują, na zlecenie zainteresowanych, podmioty, o których mowa w art. 11. Przepis art. 11 ust. 1 cytowanej ustawy stanowi natomiast, że wykonawcą prac geodezyjnych lub prac kartograficznych może być przedsiębiorca, jednostka organizacyjna, a także osoba legitymująca się uprawnieniami zawodowymi w dziedzinie geodezji i kartografii w przypadku wykonywania przez tę osobę funkcji biegłego sądowego, mierniczego górniczego lub asystenta mierniczego górniczego. Jak wynika z ust. 3 i 4 art. 39 ustawy, wznowienie znaków granicznych (przesuniętych, uszkodzonych czy zniszczonych) jest czynnością techniczną.

Przeprowadzania tej czynności nie dokonuje się w trybie administracyjnym,

a w konsekwencji nie wydaje żadnego władczego rozstrzygnięcia, które mogłoby podlegać kontroli sądowoadministracyjnej. Przepisy powyższe przewidują bowiem, że

o czynnościach wznowienia znaków granicznych zawiadamia się zainteresowane strony. Do zawiadomień stosuje się przepisy art. 32 ust. 1-4 (ust. 3), a z czynności wznowienia znaków granicznych sporządza się protokół (ust. 4). Organem właściwym do przeprowadzania tego postępowania nie jest zatem organ administracji publicznej - wójt, lecz podmioty prowadzące działalność gospodarczą i inne jednostki, o których mowa

w art. 11 Prawa geodezyjnego i kartograficznego, tj. inne jednostki organizacyjne utworzone zgodnie z przepisami prawa, jeżeli przedmiot ich działania obejmuje prowadzenie tych prac, co wynika wprost z art. 39 ust. 2 tej ustawy.

W konsekwencji powyższego, skoro wznowienie granic nie stanowi czynności

z zakresu administracji publicznej dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających

z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego, to skarga na bezczynność organu, na podstawie art. 3 § 2 pkt 9 p.p.s.a., również nie przysługuje.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., należało postanowić, jak w sentencji.