Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 754/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-09-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Zasądzono zwrot kosztów postępowania
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy: article: art. 6 ust. 2
journal: Dz.U. 2010 nr 95 poz 613
law: Ustawa z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kornacki, Sędziowie WSA Beata Machcińska, Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), Protokolant starszy referent Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. sprawy ze skargi T. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2011 r. 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 387 (trzysta osiemdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.


UZASADNIENIE

Zaskarżoną decyzją z dnia [...] nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. na podstawie art. 13 § 1 pkt 3, art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 201, ze zm., dalej: O.p., art. 1 ust. 1, art. 2, art. 17 oraz art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1659, ze zm.), § 1 pkt 12 lit. c) rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 17 listopada 2003 r. w sprawie obszarów właściwości miejscowej samorządowych kolegiów odwoławczych (Dz. U. Nr 198, poz. 1925) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] nr [...] ustalającą wobec T.C. (dalej: podatnik, strona) wymiar podatku od nieruchomości za 2011 r.

W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano na wstępie, że wspomnianą decyzją z dnia [...] (doręczoną dnia [...]) organ

I instancji ustalił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2011 r.

w wysokości [...] zł.

W odwołaniu od tej decyzji podatnik (załączając dokumentację zdjęciową) podniósł, że opodatkowany budynek jest w złym stanie technicznym i nie jest użytkowany, zatem nie powinien podlegać opodatkowaniu.

Dalej Kolegium wyjaśniło, że odwołanie jest dopuszczalne i zostało wniesione z zachowaniem terminu. Rozpatrywanie sprawy w drugiej instancji jest dopuszczalne, bowiem podatnik nie złożył informacji podatkowej w terminie, a decyzja organu I instancji została doręczona przed upływem pięcioletniego terminu przedawnienia z art. 68 O.p. (por. wyrok NSA z 28 maja 2009 r., II FSK 145/08).

W dalszych wywodach zaskarżonej decyzji wskazano, że podatek od nieruchomości został unormowany w ustawie z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. nr 95, poz. 613, dalej: u.p.o.l.). Zgodnie z tą ustawą w brzmieniu obowiązującym w rozpatrywanym roku podatkowym podatnikami podatku od nieruchomości są m.in. osoby fizyczne będące właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych (chyba, że przedmiot opodatkowania znajduje się w posiadaniu samoistnym) (art. 3 ust. 1). Podatek od nieruchomości na rok podatkowy od osób fizycznych, z zastrzeżeniem ust. 11, ustala w drodze decyzji organ podatkowy właściwy ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania (art. 6 ust. 7 zd. 1). Opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (art. 2 ust. 1). Przez budynek należy rozumieć obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach (art. 1a ust. 1 pkt 1). Podstawę opodatkowania stanowi: 1) dla gruntów - powierzchnia; 2) dla budynków lub ich części - powierzchnia użytkowa (art. 4 ust. 1 u.p.o.l.). Na podstawie art. 5 u.p.o.l. rada gminy ustala stawki podatku od nieruchomości w granicach maksymalnych stawek wskazanych w tym przepisie.

Dalej organ odwoławczy podał, że decyzją organu I instancji opodatkowano [...] m 2 gruntu i [...] m 2 budowli. Mimo, że podatnik prowadzi działalność gospodarczą, to organ I uznał, że opodatkowany majątek jest w posiadaniu podatnika jako nie-przedsiębiorcy i podlega stawce za budynki i grunty pozostałe, co Kolegium zaaprobowało.

Podstawę opodatkowania gruntów ustalono na podstawie danych z ewidencji podatkowej i ewidencji gruntów w stosunku do gruntu, co jest zgodne z art. 21 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Opodatkowany budynek nie figurował w ewidencji gruntów i budynków, jednak był wymieniony w akcie notarialnym nr rep. A [...] z dnia [...], w związku z czym w dniu [...] przeprowadzono oględziny tego obiektu.

W ocenie Kolegium działanie takie było prawidłowe, bowiem dane zawarte w ewidencji budynków mogą być weryfikowane co do tego, czy dany budynek rzeczywiście jest lub nie jest położony na danym gruncie (por. wyrok NSA z dnia 4 marca 2016 r., II FSK 3935/13). Oględziny te wykazały, że na działce nr [...] znajdują się dwa zdewastowane obiekty. Jeden, figurujący w ewidencji jako budynek o powierzchni [...] m 2 był pozbawiony dachu i zasadnie organ I instancji przyjął, że nie spełnia on ustawowych cech budynku i nie podlega opodatkowaniu. Drugi z obiektów nie był uwidoczniony w ewidencji, jednak, zdaniem organu I instancji, spełniał cechy budynku. W odwołaniu ograniczono się do kwestionowania zasadności opodatkowania tego budynku.

Po analizie stanu prawnego i faktycznego Kolegium uznało, że obiekt o powierzchni [...] m 2 spełnia cechy budynku, o których mowa w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., czyli jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Ten stan rzeczy potwierdza dokumentacja zdjęciowa dołączona do odwołania.

Jednocześnie podkreślono, że podatek od nieruchomości jest podatkiem majątkowym, od własności (posiadania), niezależnym od tego, czy przedmiot opodatkowania jest utrzymany w dobrym stanie i czy jest użytkowany. Nie jest zatem możliwe zaaprobowanie prezentowanego przez podatnika stanowiska, które polegałoby w istocie na tym, że właściciele niespełniający obowiązku utrzymania budynku w odpowiednim stanie byliby premiowani brakiem opodatkowania tego budynku. Budynek do momentu rozbiórki lub utraty konstytutywnych cech w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. podlega opodatkowaniu.

Wobec powyższego Kolegium nie podzieliło zarzutów odwołania i stwierdziło, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a postępowanie organu I instancji zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą czynnego udziału stron.

Powyższa decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach w części dotyczącej podatku od nieruchomości w zakresie budynku o powierzchni [...] m2 .

W skardze skarżący zarzucił:

- błąd w ustaleniach faktycznych mający istotny wpływ na treść podjętego i zaskarżonego rozstrzygnięcia poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż zasadne jest naliczenie podatku od nieruchomości w zakresie [...] m2 budowli położonej w S. przy ul. . stanowiącej działkę gruntu nr [...] obręb Z. oraz działkę gruntu nr [...] obręb Z. i uznanie tego obiektu budowlanego za budynek w świetle przepisów prawa budowlanego;

- naruszenie prawa procesowego, mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i podjęcie rozstrzygnięcia nieznajdującego uzasadnienia w istniejącym materiale dowodowym;

- naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 716) poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie, iż zasadne jest naliczenie podatku od nieruchomości w zakresie [...] m2 budowli położonej w S. przy ul. [...] stanowiącej działkę gruntu nr [...] obręb Z. oraz działkę gruntu nr [...] obręb Z., mimo iż budowa tego obiektu budowlanego nigdy nie została zakończona i nie rozpoczęto jego użytkowania;

- niedostateczne i niewyczerpujące odniesienie się do stanowiska skarżącego przedstawionego w odwołaniu od decyzji organu I instancji.

Wobec tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie w zaskarżonej części decyzji organu odwoławczego z dnia [...] oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z dnia [...] i zasądzenie kosztów postępowania na rzecz strony skarżącej według norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi wskazano, iż organ I instancji stwierdził w drodze oględzin, że budynek o powierzchni [...] m2 jest zdewastowany, jednak uznał, iż stanowi on mimo tego budynek w świetle prawa budowlanego i winien być opodatkowany.

W odwołaniu od tego rozstrzygnięcia skarżący podkreślił, iż oględziny potwierdziły dewastację budynku i brak śladów jego użytkowania. Podniósł, że stan techniczny budynku nie pozwala na jego użytkowanie, budynek nie posiada instalacji sanitarnych, grzewczych, ani elektrycznych. W tym stanie rzeczy, zdaniem strony, winno się odstąpić od naliczania podatku od nieruchomości od tego obiektu.

Organ odwoławczy zaaprobował jednakże stanowisko organu I instancji i stwierdził, że opodatkowaniu tego budynku nie sprzeciwia się fakt, iż nie widnieje on w ewidencji gruntów i budynków.

Negując stanowisko organów obu instancji skarżący stwierdził, że nieracjonalne jest twierdzenie, iż podstawę opodatkowania może stanowić "całkowicie zdewastowany obiekt budowlany, posiadający ubytki w ścianach bocznych, którego dach porastają drzewa i krzewy, którego budowa nie została nigdy zakończona, a do tego który nigdy nie był użytkowany. Nie bez znaczenia jest, iż obiekt ten nie posiada żadnych instalacji, w tym sanitarnej, grzewczej, elektrycznej i gazowej. Dokonana przy tym przez organy obu instancji wykładnia przepisów prawa budowlanego, która doprowadziła do uznania obiektu o powierzchni [...] m 2 za budynek, nie zasługuje na aprobatę".

Jednocześnie skarżący zarzucił naruszenie prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6 ust. 2 u.p.o.l. poprzez jego niezastosowanie i bezzasadne przyjęcie, iż zasadne jest naliczenie podatku od nieruchomości od obiektu, którego budowa nigdy nie została zakończona i nie rozpoczęto jego użytkowania. Zgodnie ze wskazanym art. 6 ust. 2 w/w ustawy: jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończenie. Z przytoczonego wyżej przepisu u.p.o.l. nie wynika, aby samo istnienie nowego budynku (budowli) lub jego części stanowiło samoistną i wystarczającą przesłankę do uznania, iż podlega on opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości (por. wyrok WSA w Warszawie z 2 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 257/04, Legalis numer 108661).

Z wiedzy, jaką skarżący posiada od swoich poprzedników prawnych, jednoznacznie wynika, iż budowa budynku kondygnacyjnego o pow. [...] m2 nigdy nie została ukończona, ani nigdy nie rozpoczęto jego użytkowania. Budynek ten wcześniej, jak i w chwili nabycia nieruchomości przez skarżącego, nie posiadał okien oraz żadnych instalacji, w tym sanitarnej, grzewczej, elektrycznej i gazowej.

Z całą pewnością z tego wynika fakt, iż budynek ten nie figuruje w ewidencji gruntów i budynków. Jednak organy obu instancji nie poczyniły w tym kierunku żadnych ustaleń, przyjmując bezzasadnie i w sposób dorozumiany, że jeżeli na gruncie jest posadowiony jakiś obiekt budowlany, to jego budowa musiała się zakończyć i był on użytkowany.

Na poparcie powyższego skarżący przywołał wyrok NSA z 5 stycznia 2017 r., sygn. II FSK 3694/14 (Legalis Numer 1558765), w którym wskazano, że "Przyjęcie przez ustawodawcę w art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2016 r. poz. 716) sformułowania o roku, w którym budowa została zakończona, należy tłumaczyć w taki sposób, który wskazuje na sytuację poprzedzającą uzyskanie decyzji ostatecznej, o której mowa w art. 55 Prawa budowlanego, gdyż użytkowanie budynku musi być poprzedzone zakończeniem budowy".

Zdaniem skarżącego brak jakichkolwiek ustaleń w powyższych kwestiach stanowi naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy i podjęcie rozstrzygnięcia nieznajdującego uzasadnienia w istniejącym materiale dowodowym.

W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. W nawiązaniu do argumentacji skargi wskazano, że podniesiono w niej nową okoliczność, że budynek nigdy nie był użytkowany i ukończony. Organ odwoławczy podkreślił jednak, że budynek ten figurował i figuruje nadal w księdze wieczystej oraz w notarialnej umowie kupna-sprzedaży. Gdyby nigdy nie został ukończony, to nie byłby ujawniony w księdze wieczystej, co organy uznały za dowód w sprawie, choć ze względu na upływ czasu organ I instancji nie dysponuje dokumentacją zezwalającą na użytkowanie obiektu. Zdaniem organu odwoławczego także dokumentacja zdjęciowa daje podstawę do stwierdzenia, że kompleks budynków był użytkowy, lecz później został zdewastowany. Skarżący przesłał zawiadomienie o popełnieniu przestępstwa i opisał przesłane zdjęcia, wskazując rozbite kanały, zdemontowany przez złodziei płot, zdewastowane garaże. W tym stanie rzeczy Kolegium nie dało wiary oświadczeniu skarżącego, że posiada on od poprzedników prawnych informację jakoby budynek nigdy nie był ukończony i użytkowany.

Na rozprawie w dniu 27 września 2017 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał skargę. Za nieuprawnione uznał twierdzenie organu odwoławczego zawarte w odpowiedzi na skargę, że skoro budynek ujawniono w księdze wieczystej, to jego budowa została ukończona. Podkreślił, że nieujawnienie spornego budynku w ewidencji budynków wynika właśnie z tego, że jego budowa nie została zakończona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.

Skarga okazała się uzasadniona.

Kontroli Sądu – na podstawie art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; dalej P.p.s.a.) podlegała decyzja organu odwoławczego z dnia [...], którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] ustalającą wobec skarżącego wymiar podatku od nieruchomości za 2011 r.

W podstawie opodatkowania uwzględniono [...] m 2 gruntu i [...] m 2 budynku, opodatkowując je według stawki określonej dla gruntów i budynków pozostałych.

Sporna pozostaje wyłącznie kwestia opodatkowania budynku, który nie jest ujawniony w ewidencji gruntów i budynków. Wymieniono go natomiast w akcie notarialnym nr rep. A [...] z dnia [...], na mocy którego skarżący nabył przedmiotową nieruchomość. W akcie tym zawarty jest zapis, że zbywca nieruchomości jest właścicielem, stanowiących odrębną nieruchomość budynków, a to murowanego budynku portierni o powierzchni [...] m 2 wzniesionego w 1976 r. (który nie został opodatkowany z uwagi na nieposiadanie dachu) oraz murowanego budynku socjalno-biurowego, dwukondygnacyjnego, krytego papą, o łącznej powierzchni użytkowej [...] m 2.

W księdze wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości wymieniono: budynki stanowiące odrębną nieruchomość.

Z kolei oględziny nieruchomości przeprowadzone w dniu [...], udokumentowane protokołem, wykazały, że przedmiotowe działki nie są zagospodarowane, zarośnięte krzewami i drzewami, ogrodzenie biegnie tylko od jednej strony, w pozostałym zakresie jest w większości rozebrane, jednokondygnacyjny obiekt jest zdewastowany, nie posiada okien, drzwi i w całości dachu, natomiast zdewastowany obiekt dwukondygnacyjny posiada ubytki w ścianach bocznych, przez które widoczne jest zniszczone wnętrze oraz dach bez widocznych ubytków, który porastają drzewa i krzewy.

W piśmie z dnia [...] na zapytanie organu I instancji z Wydziału Administracji Architektoniczno-Budowlanej UM w S. uzyskano informację, że nie odnaleziono dokumentacji dotyczącej przedmiotowego budynku.

Opodatkowanie budynków podatkiem od nieruchomości unormowane jest w art. 2 ust. 1 pkt 2) u.p.o.l. Art. 1 a ust. 1 u.p.o.l. definiuje budynek jako obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Z kolei art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) stanowi, że przez obiekt budowlany należy rozumieć budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, a art. 3 pkt 2, że ilekroć w ustawie jest mowa o budynku - należy przez to rozumieć taki obiekt budowlany, który jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach.

Z powyższego wynika, że ustawowa definicja budynku nie uwzględnia stanu technicznego budynku. Stan techniczny budynku czy też jego zdewastowanie nie mają wpływu na to, czy jest on budynkiem czy też nie w rozumieniu ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji czy podlega on opodatkowaniu (por. m.in. wyrok NSA z dnia 3 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 821/12, wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne na stronie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl),

W doktrynie i judykaturze ugruntowany jest pogląd, że (jak wskazano to m.in. w wyroku WSA w Gliwicach z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 758/10, LEX nr 748340) z analizy przepisów art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l. oraz art. 3 pkt 1 lit. a P.b. wynika, że budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, a więc obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, stanowi budynek w rozumieniu przepisów prawa podatkowego tylko wówczas, gdy jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiada fundamenty i dach. Przykładowo, pozbawienie istniejącego budynku dachu, a więc jednego z elementów tworzących budynek w rozumieniu ustawy podatkowej, powoduje niemożność jego opodatkowania. Dach to nakrycie budynku, wierzchnia część osłoniętego wnętrza, część budynku ograniczająca go od góry, niezależnie od konstrukcji czy użytych do jego wybudowania materiałów. Budynek posiada dach do momentu jego usunięcia, demontażu, rozbiórki. Stan dachu, jego uszkodzenie lub częściowe usunięcie (w wyniku czynu niedozwolonego lub prowadzenia prac remontowych) nie oznacza, że dany obiekt "nie posiada dachu", a przez to przestaje być budynkiem w rozumieniu ustawy podatkowej. Dopiero obiekt całkowicie i trwale pozbawiony dachu, nieosłonięty, nieograniczony od góry, przestaje być budynkiem, a nawet obiektem budowlanym w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Brak okien, schodów wewnętrznych, czy części dachu lub ogólna dewastacja budynku, pozbawienie znajdujących się w nim lokali mediów czy jego "porzucenie" lub niewykorzystywanie nie powoduje utraty przez taki obiekt budowlany cech budynku w rozumieniu przepisów ustawy podatkowej. Budynek pozostaje budynkiem nawet wówczas, gdy został wyłączony z bieżącej eksploatacji.

Podkreślenia także wymaga, że budynki niewpisane do ewidencji budynków również podlegają opodatkowaniu, ustawa o podatkach i opłatach lokalnych nie uzależnia bowiem obowiązku podatkowego od wpisania budynku do ewidencji (por. uchwała NSA z dnia 27 kwietnia 2009 r., sygn. akt II FPS 1/09, LEX nr 489351, wyrok NSA z dnia 30 października 2012 r., sygn. akt II FSK 652/11, LEX nr 1234088).

Zauważyć jednakże należy, że w art. 6 ust. 2 u.p.o.l. ustawodawca przyjął, że jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy jest istnienie budowli albo budynku lub ich części obowiązek podatkowy powstaje z dniem

1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem.

Pojęcie "zakończenia budowy" nie ma swojej legalnej definicji na gruncie u.p.o.l. Również przepisy podstawowego dla procesu budowlanego aktu prawnego, jakim jest ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, takiej definicji nie zawierają.

W doktrynie przyjmuje się, że spełnienie warunków, o których mowa w art. 57 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego przesądza, iż nastąpiło zakończenie budowy (por. L. Etel, Podatek od nieruchomości. Komentarz, komentarz do art. 6, pkt 3, LEX/el 2012). Tym samym, spełnienie wszystkich warunków wymaganych dla skutecznego złożenia zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu budowlanego lub wniosku o udzielenie pozwolenia na użytkowanie uznawane jest za tożsame z chwilą, w której została zakończona budowa budowli albo budynku lub ich części, o której stanowi art. 6 ust. 2 u.p.o.l. Stanowisko to aprobuje się w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por. m.in. wyrok NSA z dnia 5 stycznia 2017 r., sygn. akt II FSK 3694/14, wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 29 czerwca 2017 r., sygn. akt I SA/Wr 244/17).

Zgodnie z omawianą regulacją powstanie obowiązku podatkowego nie jest uwarunkowane zakończeniem budowy w wypadku rozpoczęcia użytkowania budynku przed zakończeniem budowy (por. m.in. wyrok WSA w Łodzi z dnia 13 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 559/14).

Wskazana regulacja wyłącza zatem opodatkowanie tych obiektów, których budowa nie została zakończona i których użytkowania nie rozpoczęto przed zakończeniem budowy.

Skoro zatem skarżący w toku postępowania przed organem I instancji (a nie dopiero w skardze – jak wskazuje Kolegium) w protokole zapoznania się z materiałem dowodowym (w dniu [...]) podniósł, że budynek nie był używany i oddany do użytku, a w odwołaniu ponownie powołał się na brak jakichkolwiek śladów użytkowania budynku, to konieczne było wyjaśnienie tych okoliczności, warunkujących opodatkowanie spornego obiektu. Nieujawnienie obiektu w ewidencji budynków może wynikać z niezakończenia jego budowy, co akcentował pełnomocnik skarżącego na rozprawie. Wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, przedstawionym w odpowiedzi na skargę, treść aktu notarialnego z dnia [...] oraz księgi wieczystej prowadzonej dla tej nieruchomości nie są wystarczające do wykazania, że budowa spornego budynku została zakończona albo też rozpoczęto jego użytkowanie przed jego ostatecznym wykończeniem.

Wskazane braki materiału dowodowego świadczą o naruszeniu art. 122, art. 180 § 1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej (a nie wskazanych w skardze przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, nie znajdujących zastosowania w sprawach podatkowych), które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wspomniany art. 122 Ordynacji podatkowej zobowiązuje organ podatkowy do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. W celu realizacji tej zasady - wedle postanowień art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej - organ podatkowy do czasu wydania decyzji winien zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy, który powinien obejmować wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej).

Jak więc wykazano, wyczerpana została, określona w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a., przesłanka uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia, które uznać należało za niepodzielne, gdyż dotyczy opodatkowania zabudowanej nieruchomości.

O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a., zasądzając na rzecz strony skarżącej kwotę 387 zł, obejmującą uiszczony wpis od skargi (100 zł), koszty zastępstwa procesowego określone w § 2 ust. 1 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800 ze zm.) – 270 zł oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa (17 zł).