Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 205/11
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-07-14 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych/ZUS
Treść wyniku: *Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art. 3 par. 2 pkt 4,  art. 58 par. 1 pkt 1,  art. 58 par. 3, par. 1 pkt 1,
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 2, art. 26, art. 27, art. 33, art. 34,
journal: Dz.U. 2002 nr 110 poz 968
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA – Bogumiła Kalinowska po rozpoznaniu w dniu 14 lipca 2011r. na posiedzeniu niejawnym, sprawy ze skargi J.M. na czynność Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w przedmiocie zawiadomienia o zajęciu świadczenia rentowego postanawia: odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia [...] r. J.M.(zwany dalej skarżącym) wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na "zawiadomienie zajęcia świadczenia rentowego ZUS z dnia [...] r., Nr tytułu wykonawczego [...]". W uzasadnieniu skargi zakwestionował działania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych zmierzające do zajęcia i egzekucji należności.

W odpowiedzi organ wniósł o jej odrzucenie podnosząc, iż skarga nie podlega kognicji sądów administracyjnych .

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje przy tym ściśle określony zakres zdarzeń, do którego prawodawca zaliczył w art. 3 § 2 p.p.s.a. przede wszystkim skargi na:

1) decyzje administracyjne;

2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;

3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;

4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;

5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;

6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;

7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;

8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.

Sądy administracyjne orzekają ponadto w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Ponadto sądy administracyjne rozstrzygają też spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej.

Stosownie natomiast do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).

Określając zaś prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania przez zobowiązanych obowiązków, o których mowa w jej art. 2, ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r., o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2002 r., Nr 110, poz. 968 ze zm.) stanowi w art. 26, że organ egzekucyjny wszczyna egzekucję administracyjną na wniosek wierzyciela i na podstawie wystawionego przez niego tytułu wykonawczego, sporządzonego według ustalonego wzoru, gdy zaś wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym, przystępuje on z urzędu do egzekucji na podstawie tytułu wykonawczego przez siebie wystawionego.

Sporządzony według ustalonego wzoru tytuł wykonawczy zawiera - stosownie do przepisu art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - adresowane do zobowiązanego pouczenie o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, których podstawy zostały wyczerpująco wymienione w jej art. 33. Zgłoszone przez zobowiązanego zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego rozpatruje organ egzekucyjny w trybie określonym przepisem art. 34 w/w ustawy, to jest po uzyskaniu stanowiska wierzyciela wyrażonego w formie postanowienia, na które służy zażalenie do organu wyższego stopnia.. Uzyskawszy stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonych zarzutów organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, na które to postanowienie zobowiązanemu przysługuje zażalenie. Wniesienie natomiast na takie postanowienie zażalenia otwiera drogę do rozpatrzenia zarzutów przez organ wyższego stopnia, a dopiero następnie - w przypadku jego nieuwzględnienia - dopuszczalnym czyni wniesienie skargi do sądu administracyjnego.

Jak wynika natomiast z treści samej skargi, jej przedmiotem nie jest jakiekolwiek ostateczne postanowienie organu egzekucyjnego, lecz sama czynność wystawienia tytułu wykonawczego Nr [...] przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz zawiadomienia o zajęciu świadczenia rentowego, która to czynność – co wymaga podkreślenia Sądu - sama w sobie nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż nie jest czynnością, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, bowiem nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, lecz jest czynnością o wyłącznie proceduralnym charakterze.

Zważywszy zatem, że kontrola legalności działalności podjętej przez organ administracji publicznej w zakresie dotyczącym zawiadomienia o zajęciu świadczenia rentowego i wystawienia tytułu wykonawczego stanowiącego podstawę wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej dokonać się może jedynie w drodze szczególnego środka zaskarżenia, jakim jest zgłoszenie zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a następnie złożenia zażalenia na postanowienia organu egzekucyjnego uznającego te zarzuty za nieuzasadnione - co w rozpatrywanej sprawie nie miało miejsca - wniesioną w tejże sprawie skargę, domagającą się - jak to wynika z jej treści – "uchylenia istnienia i wysokości roszczeń ZUS w całości", uznać należało za niedopuszczalną.

Mając powyższe na względzie – na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. – orzeczono, jak w sentencji.