Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 270/18
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2018-08-09 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: *Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 3, art. 5 ust. 2
journal: Dz.U. 2016 poz 1764
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej - tekst jedn.

SENTENCJA

|Sygn. akt IV SA/Wr 270/18 | | , , [pic], , WYROK, , W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ, , , Dnia 9 sierpnia 2018 r., , , Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w składzie następującym:, Przewodniczący:, , Sędzia WSA Ireneusz Dukiel, , Sędziowie:, Sędzia WSA Ewa Kamieniecka, Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków (sprawozdawca), , , Protokolant:, sekretarz sądowy Aneta Januszkiewicz, , , po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 9 sierpnia 2018 r., sprawy ze skargi C. C., na decyzję D. W. Inspektora Nadzoru Budowlanego we W., z dnia [...] marca 2018 r., nr [...], w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej, , , I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji;, II. zasądza od D. W. Inspektora Nadzoru Budowlanego we W. na rzecz skarżącego C. C. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu, kosztów postępowania sądowego., , ,


UZASADNIENIE

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257) po rozpoznaniu odwołania C. C. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. którą odmówiono udostępnienia informacji publicznej w zakresie wysokości nagród przyznanych w 2017 r. w odniesieniu do st. specjalisty A. M. oraz st. inspektora J. B. oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania danej nagrody, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu podał, że pismem z dnia [...] stycznia 2018 r. C. C. zwrócił się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. (dalej PINB) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie: "Wysokości przyznanych nagród w 2017 roku w odniesieniu do wskazanych niżej funkcjonariuszy PINB oraz informacji, o tym jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania danej nagrody lub nagród w 2017 roku, w odniesieniu do: Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. P. S., Zastępcy Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. A. L., Kierownika Wydziału [...] M. K., st. specjalisty A. M., st. insp. J. B.".

Pismem z [...] lutego 2018 r. PINB udzielił informacji publicznej w zakresie osób pełniących funkcje publiczne w Powiatowym Inspektoracie Nadzoru Budowlanego dla m. W., tj. o nagrodach udzielonych w 2017 r. P. S. (PINB), A. L. (Zastępcy PINB) oraz M. K. (Kierownikowi Wydziału [...]).

Po rozpatrzeniu powyższego wniosku PINB decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2018 r. odmówił udzielenia informacji publicznej w zakresie wysokości nagród przyznanych w 2017 r. w odniesieniu do st. specjalisty A. M. oraz st. inspektora J. B. oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły podstawę przyznania danej nagrody.

D. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego po dokonaniu analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz rozpatrzeniu argumentacji odwołania, wskazał przede wszystkim na treść art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej prawo do informacji publicznej.

Podał, że pojęcie "informacji publicznej" ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informację publiczną stanowi każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, można przyjąć, że informacją publiczną będzie każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja o wydatkowaniu przez organ administracji publicznej środków publicznych jest więc informacją publiczną. Z tych środków pochodzą m.in. wynagrodzenia osób zatrudnionych w organach administracji publicznej. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników.

W samej ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest jednoznacznego stwierdzenia, że zarobki określonych osób pełniących funkcje publiczne są powszechnie dostępne. Stąd też należy skupić się na analizie zasady zawartej w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., z której wynika ograniczenie prawa do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby fizycznej. Ograniczenie to jednak nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.).

Powszechnie przyjmuje się, iż ujawnianie wysokości wynagrodzenia bez zgody osoby zatrudnionej może nastąpić, jeżeli wiąże się to bezpośrednio z jej działalnością publiczną. Jeśli mamy do czynienia z osobą, której praca ma wymiar publiczny, trudno bronić tezy, że informacje o jej wynagrodzeniu należą do sfery jej prywatności. Ze względu na interes publiczny sfera jej prywatności ulega zawężeniu. Zgodnie z art. 47 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej każdy ma prawo do ochrony prawnej życia prywatnego, rodzinnego, czci i dobrego imienia oraz do decydowania o swoim życiu osobistym, również osoba pełniąca funkcję publiczną. Ochrona ta ulega ograniczeniu na rzecz realizacji prawa do informacji publicznej. Konflikt między prawem do informacji publicznej a ochroną prawa do prywatności w odniesieniu do osób pełniących funkcje publiczne jest nieuchronny. Dostrzega to również orzecznictwo TK, wskazując, iż o ile sfera życia intymnego objęta jest pełną ochroną prawną, o tyle ochrona sfery życia prywatnego podlega pewnym ograniczeniom, uzasadnionym "usprawiedliwionym zainteresowaniem" (wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05). Jak czytamy we wcześniejszych wyrokach TK, mimo stosunkowo szerokiego unormowania bezpośrednio w Konstytucji prawa obywateli do dostępu do informacji, zarówno jeśli chodzi o krąg podmiotów obowiązanych zapewnić ten dostęp, jak i treść owych informacji, zachodzi konieczność doprecyzowania zarówno cech i zakresu podmiotów obowiązanych do udzielenia informacji, jak i samej treści tej informacji i sposobu jej pozyskiwania (por. wyrok TK z dnia 16 września 2002 r., K 38/01). W kolejnym wyroku czytamy, iż nie istnieje formuła "zagwarantowania obywatelom dostępu do informacji za wszelką cenę" (wyrok z TK z dnia 19 czerwca 2002 r., K 11/02). W orzeczeniu tym Trybunał nie wykluczył możliwości ingerencji w sferę prywatności za pomocą instrumentu prawa do informacji, jednak podkreślił, że wykluczona jest nadmierna ingerencja w sferę życia prywatnego.

Zdaniem TK dopuszczalna ingerencja w sferę prywatności osoby w świetle praw do informacji publicznej musi spełniać kilka cech.

Po pierwsze, informacje nie mogą wykraczać poza niezbędność określoną potrzebą transparentności życia publicznego, ocenianą zgodnie ze standardami przyjętymi w demokratycznym państwie.

Po drugie, muszą to być zawsze informacje mające znaczenie dla oceny funkcjonowania instytucji oraz osób pełniących funkcje publiczne. Tylko wtedy, jeśli ujawnione zdarzenia oddziaływają na sferę publicznego funkcjonowania podmiotu, usprawiedliwiona będzie ingerencja w sferę życia prywatnego.

Po trzecie, nie mogą to być informacje ze swej natury i zakresu przekreślające sens (istotę) ochrony prawa do życia prywatnego (por. wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05).

Zdaniem TK nie jest też możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie, czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonująca w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną.

Ten sam problem dotyczy określenia, kiedy zarobki stanowić będą powszechnie dostępną informację publiczną. Nie każda osoba publiczna pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie, w ramach struktur władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych (por. wyrok TK z dnia 20 marca 2006 r., K 17/05).

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy zauważyć należy, iż istotne jest przede wszystkim wyodrębnienie dwóch grup pracowników PINB, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach jest różna.

Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną i w stosunku do których wyłączona jest w tym zakresie ochrona ich prywatności, jeżeli żądana informacja pozostaje w związku z pełnioną funkcją, o czym stanowi art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Drugą grupę stanowią natomiast pracownicy PINB, którzy nie pełnią funkcji publicznej i wobec których możliwe jest zastosowanie przepisów chroniących ich prawo do prywatności.

Rozróżnienie dotyczy zakresu - choćby wąskiego - kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej, czyli PINB.

W strukturach PINB kompetencje decyzyjne, w tym możliwość rozstrzygania spraw, należy wyłącznie do osób nadzorujących postępowania, zatrudnionych na stanowiskach kierowniczych. Pozostałym pracownikom kompetencje takie nie przysługują i nie są oni upoważnieni do podejmowania decyzji, wydawania rozstrzygnięć oraz podpisywania pism wychodzących z PINB.

Pracownicy niezatrudnieni na stanowiskach kierowniczych w tym osoby określone w decyzji nie posiadają uprawnień do "opiniowania podejmowanych w sprawach czynności", na które powołał się Skarżący, nie pełnią też "nadzoru nad przestrzeganiem norm prawa budowlanego", a wykonują czynności dowodowe w terenie, z których sporządzany jest protokół, będący następnie podstawą do ewentualnych dalszych działań podejmowanych i nadzorowanych przez PINB i osoby decyzyjne. Należą zatem do kategorii osób niepełniących funkcji publicznych i przez to korzystających z ochrony przewidzianej przepisem art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, co PINB zobowiązany był uwzględnić. Jest to przy tym stanowisko zgodne z obecnie obowiązującym orzecznictwem w zakresie dostępu do informacji publicznej.

Skargę na powyższą decyzję złożył wnioskodawca. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., tj. naruszenie przepisu art. 3 ust. 1 pkt 1) w zw. z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2001, Nr 112 poz. 1198) poprzez bezpodstawną odmowę udzielenia informacji publicznej.

Jednocześnie wnosił o:

1. Stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa.

2. Zobowiązanie organu do wydania decyzji w sprawie udostępnienia informacji publicznej.

3. Zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych.

4. Zobowiązanie PINB do przedłożenia umów o pracę st. specjalisty A. M. i st. insp. J. B. oraz wewnętrznych aktów prawnych zakreślających kompetencję starszych specjalistów oraz kompetencje starszych inspektorów zatrudnianych w PINB - na okoliczność czy w ramach posiadanych kompetencji st. specjalisty A. M. i st. insp. J. B. realizują choćby w minimalnym zakresie zadania publiczne PINB.

5. Przeprowadzenia dowodu z załączonych do niniejszej skargi dokumentów, tj:

a) mandatu karnego seria [...] z dnia [...] grudnia 2016 roku,

b) protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] grudnia 2016 roku,

c) protokołu kontroli nr [...] z dnia [...] maja 2017 roku,

d) wydruku z: [...], z dnia [...] maja 2018 roku na okoliczność ich treści i okoliczności wskazane w uzasadnieniu.

W uzasadnieniu skargi podał stan faktyczny i prawny sprawy, stwierdził że organ przyjął, że ww. urzędnicy nie posiadają kompetencji do podejmowania decyzji i podpisywania dokumentów. W ocenie skarżącego, ustalenia te są niezgodnie z prawdą, a ponadto nie wystarczające dla przyjęcia, że w przedmiotowej sprawie nie mamy do czynienia z osobami pełniącymi funkcję publiczną.

Przede wszystkim kategoria "wykonywania zadań publicznych nałożonych na organ w najmniejszym choćby zakresie" jest szersza, niż pojęcie "osoba posiadająca kompetencję do podejmowania decyzji i sygnowania dokumentów". Co za tym idzie, takie ustalenie nie jest wystarczające, aby stwierdzić, że dany urzędnik nie pełni, choćby w najmniejszym zakresie (innymi niż decydowanie i podpisywanie dokumentów) funkcji publicznej.

Ponadto st. specjalista A. M. oraz st. insp. J. B. w ramach wykonywanych przez siebie obowiązku kształtują sytuację prawną obywateli, poprzez przeprowadzanie kontroli, sporządzanie protokołów oraz notatek służbowych, a ponadto poprzez nakładanie mandatów.

Wskazane wyżej uprawnienia wiążą się z istotnym wpływem na sytuację prawną obywateli oraz świadczą, że ww. urzędnicy są uprawnieni do podejmowania samodzielnych decyzji w zakresie faktu nałożenia mandatu i jego wysokości.

Ponadto ww. urzędnicy przeprowadzają kontrole, z których następnie sporządzają protokoły kontroli, będące podstawą do wszczęcia bądź umorzenia postępowania. W istocie więc to od ich uznania i zakwalifikowania pewnych faktów zależy czy postępowanie w danej sprawie będzie prowadzone i w jakim kierunku będzie zmierzało.

Jednocześnie wskazuję, że zgodnie z informacją udostępnianą na stronie [...], będącej oficjalną witryną administrowaną przez PINB widnieje następująca informacja "Wydział [...] (WIK) - realizujący zadania z zakresu inspekcji i kontroli budów i innych robót budowlanych, prowadzenia postępowań w przedmiocie procesu budowlanego, a także dotyczących utrzymania obiektów budowlanych oraz katastrof budowlanych". St. specjalista A. M. i st. insp. J. B. są pracownikami rzeczonego wydziału, wiec zgodnie z zacytowana informacją wypełniają pewną (doniosłą) część zadań publicznych nałożonych na PINB.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, a uzasadniając ten wniosek przywołał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności publicznej a kontrola ta, o czym stanowi § 2 powołanego wyżej artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.

Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zastrzeżeniami i ustaleniami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Kontrola sądu oparta na wskazanych wyżej przepisach daje podstawę do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji narusza prawo.

Przedmiotem skargi była decyzja D. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta W. z dnia [...] lutego 2018 r. która to odmawia udostępnienia informacji publicznej w zakresie wysokości nagród przyznanych w 2017 r. w odniesieniu do starszego specjalisty A. M. oraz starszego inspektora J. B. oraz informacji o tym, jakie osiągnięcia w pracy zawodowej stanowiły przyczynę przyznania nagrody.

W sprawie niesporne jest, że wnioskowana informacja jest informacją publiczną.

Następnie wymagające rozstrzygnięcia w analizowanej sprawie jest to czy informacje o wynagrodzeniu wskazanych we wniosku pracowników powinny być udostępniane, czy pracownicy ci są osobami wykonującymi funkcje publiczne, zatem czy uzasadnioną jest zgodnie z art. 5 ust. 2 zdanie 2 udip. ochrona ich prywatności we wskazanym w tym przepisie zakresie. Powołany przepis stanowi bowiem, że prawo do informacji podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, jednak ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne pod warunkiem, że informacje te mają związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zawiera legalnej definicji funkcjonariusza publicznego.

Taką definicję zawiera kodeks karny (Dz. U. z 2017 r., poz. 2204 ze zm.), który w art. 115 § 19 k.k. stanowi, że osobą pełniącą funkcję publiczną jest funkcjonariusz publiczny, członek organu samorządowego, osoba zatrudniona w jednostce organizacyjnej dysponującej środkami publicznymi, chyba że wykonuje wyłącznie czynności usługowe, a także inna osoba, której uprawnienia i obowiązki w zakresie działalności publicznej są określone lub uznane przez ustawę lub wiążącą Rzeczpospolitą Polską umowę międzynarodową.

Lukę w omawianej ustawie udip w zakresie pojęcia funkcjonariusza publicznego wypełniło liczne orzecznictwo sądowoadministracyjne. Bazuje ono w większości na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 marca 2006 r. wydanym w sprawie K 17/05, na który zresztą powołuje się organ, przytaczając fragment z uzasadnienia tego orzeczenia. W wyroku tym stwierdzono, że "nie jest możliwe precyzyjne i jednoznaczne określenie czy i w jakich okolicznościach osoba funkcjonariusza w ramach instytucji publicznej będzie mogła być uznana za sprawującą funkcję publiczną. Nie każda osoba publiczna będzie tą, która pełni funkcje publiczne. Sprawowanie funkcji publicznej wiąże się z realizacją określonych zadań w urzędzie w ramach struktury władzy publicznej lub na innym stanowisku decyzyjnym w strukturze administracji publicznej, a także w innych instytucjach publicznych. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno zatem się odnieść do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach instytucji publicznej. Nie każdy zatem pracownik takiej instytucji będzie tym funkcjonariuszem, którego sfera chronionej prywatności może by związana z perspektywy uzasadnionego interesu osób trzecich, realizującego się w ramach prawa do informacji (...)." Trybunał Konstytucyjny wskazał ponadto, że "można bez zbędnego ryzyka błędu uznać, iż chodzi o takie stanowiska i funkcje, których sprawowanie jest równoznaczne z podejmowaniem działań wpływających bezpośrednio na sytuację prawną innych osób lub łączy się co najmniej z podejmowaniem decyzji dotyczących innych podmiotów. Spod zakresu funkcji publicznej wykluczone są zatem takie stanowiska, choćby pełnione w ramach organów władzy publicznej, które mają charakter usługowy lub techniczny". (OTK-A 2006 r., Nr 3, poz. 30).

Mając na uwadze przedstawione wyżej rozważania Trybunału Konstytucyjnego należy wyodrębnić dwie grupy pracowników, których sytuacja prawna w zakresie prawa do ochrony informacji o ich wynagrodzeniach jest różna.

Pierwsza grupa to pracownicy, którzy pełnią funkcję publiczną, w stosunku do których wyłączona jest ochrona określona w art. 5 ust. 2 udip.

Druga grupa pracowników to ci, którzy nie pełnią funkcji publicznej, wobec których możliwe jest zastosowanie ochrony prywatności wskazanej w art. 5 ust. 2 udip.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym, we wskazanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego oraz art. 115 § 19 kk przyjmuje się, iż osobą pełniącą funkcje publiczne i mającą związek z pełnieniem takiej funkcji będzie każdy, kto pełni funkcję w organach władzy publicznej lub też w strukturach jakichkolwiek osób prawnych i jednostek organizacyjnych niemających osobowości prawnej, jeżeli funkcja ta ma związek z dysponowaniem majątkiem państwowym lub samorządowym albo zarządzaniem sprawami związanymi z wykonywaniem nowych zadań przez władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują lub gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Za pełniące funkcje publiczne uznać należy osoby, które wykonują powierzone im przez instytucje państwowe lub samorządowe zadania i przez to uzyskują znaczny wpływ na treść decyzji o charakterze ogólnospołecznym. Cechą wyróżniającą takie osoby jest posiadanie określonego zakresu upoważnień pozwalających na kształtowanie treści wykonywanych zadań w sferze publicznej. Wskazanie, czy mamy do czynienia z funkcją publiczną powinno odnosić się do badania, czy określona osoba w ramach instytucji publicznej realizuje w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne. Chodzi zatem o podmioty, którym przysługuje co najmniej wąski zakres kompetencji decyzyjnych w ramach instytucji publicznej (wyrok WSA w Krakowie z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt II SA/Kr 663/14, wyrok WSA w Bydgoszczy z 16 lipca 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 395/14).

Przechodząc na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że organy nie przeprowadziły badania, czy osoby wobec których odmówiono wnioskodawcy udzielenia informacji realizują w pewnym zakresie nałożone na tę instytucję zadania publiczne czy przysługuje im co najwyżej wąski zakres kompetencji decyzyjnej w ramach zatrudnienia w urzędzie.

Organy obu instancji ograniczyły się bowiem tylko do stwierdzenia, że osoby, których dotyczy przedmiotowa decyzja nie podpisują żadnych pism, które są wysyłane na zewnątrz, nie reprezentują organu na zewnątrz oraz nie wydają decyzji w imieniu urzędu.

Skarżący dołączył do skargi dokumenty (z których sąd dopuścił dowód), z których wynika, że osoba wymieniona we wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 r. wystawia mandaty karne a także, uczestniczy w oględzinach inwestycji i sporządza protokoły w imieniu urzędu.

Powyższe czynności wykonywane przez osoby wskazane w decyzjach powinny być przedmiotem oceny organów w celu ustalenia czy osoby te w choćby wąskim zakresie nie wykonują zadań publicznych nałożonych przez na organ.

Zgodzić się należy ze skarżącym, który wnosił o dopuszczenie dowodu z dokumentu określającego zakres obowiązków osób wskazanych w decyzji, że podstawą do badania czy wskazane osoby nie wypełniają obowiązków publicznych choćby w wąskim zakresie jest właśnie zakres obowiązków przypisanych do stanowisk wykonywanych przez starszego specjalistę i starszego inspektora (- osób objętych wnioskiem skarżącego z dnia [...] stycznia 2018 r.).

Ponownie zatem rozpoznając sprawę organ dokona niezbędnych ustaleń w oparciu o powyższe dokumenty.

Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.