Postanowienie WSA w Olsztynie, sygn. akt II SA/Ol 231/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie
Data orzeczenia: 2014-04-30 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6050 Obowiązek meldunkowy
Hasła tematyczne: Prawo pomocy
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Odmówiono przyznania prawa pomocy w części
Powołane przepisy: article: art. 246 § 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Olsztynie Krzysztof Nesteruk po rozpoznaniu w dniu 30 kwietnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A.J. o ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi A.J. na decyzję Wojewody "[...]" z dnia "[...]", nr "[...]" w przedmiocie zameldowania postanawia odmówić przyznania skarżącemu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującego ustanowienie adwokata.


UZASADNIENIE

A.J., uiszczając wpis od skargi na decyzję uchylającą czynność zameldowania go na pobyt stały w budynku nr X w S., złożył wniosek o ustanowienie na jego rzecz adwokata (karty 12-15 akt sądowych). W uzasadnieniu stwierdził, iż sprawa jest dla niego ważna, a samodzielnie nie jest w stanie należycie przedstawić swojego stanowiska i bronić swoich praw. Trudna sytuacja materialna uniemożliwia mu skorzystanie z pomocy prawnej na własny rachunek. Według oświadczenia, skarżący sam prowadzi gospodarstwo domowe, jego jedyny majątek stanowi współwłasność domu o pow. 70 m2, a dochód miesięczny brutto wynosi 840 zł.

W odpowiedzi na wezwanie z 25 marca 2014 r. (k. 20) skarżący oświadczył

(k. 24, 28, 30), iż nie ma dostępu do wyciągów ze swojego jedynego rachunku bankowego, gdyż jest to rachunek karty kredytowej zablokowany z powodu przeterminowanego zadłużenia na kwotę kilkunastu tysięcy złotych (w zał. wezwanie do zapłaty - k. 25). Nie posiada wydatków mieszkaniowych. Dom w S jest jego własnością, w związku z czym nie opłaca czynszu. W czasie przebywania w W. korzysta z pokoju udostępnionego mu przez firmę w jej siedzibie. Ponieważ nie jest w stanie opłacać alimentów na dwoje dzieci (w zał. kopie wyroków - k. 32, 33), robi to jego ojciec (w zał. wydruk z rachunku bankowego - k. 29). Pensja wystarcza mu jedynie na zakup żywności oraz, okazjonalnie, odzieży. Na ten cel wydaje miesięcznie ok. 600 zł. W załączeniu przedłożona została kopia dowodu wypłaty 652,65 zł tytułem wynagrodzenia za pracę za marzec 2014 r. (k. 27).

Realizując dodatkowe wezwanie z 14 kwietnia 2014 r. (k. 36), skarżący przedstawił wyciągi, z których wynika, iż zasilenie konta przed wypłatami alimentów dokonywane było z drugiego rachunku bankowego jego ojca (k. 39-40) oraz kopie umów o pracę, obowiązujących go od "[...]" września 2010 r. (k. 41-42). Stwierdzając, iż "wyroku odrzucającego apelację nie posiada(-), gdyż nie odebrał(-) go, ponieważ nie był (mu) potrzebny, gdyż nie miał(-) już dalszej drogi odwołania się od niego" (k. 38), dostarczył kopię wyroku Sądu Rejonowego "[...]" z "[...]" lutego 2013 r., oddalającego jego powództwo o obniżenie alimentów (k. 43-57).

Rozstrzygając wniosek zważono, co następuje:

Stosownie do regulacji zawartej w art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U

z 2012 poz. 270 z późniejszymi zmianami; w skrócie: p.p.s.a.), adwokata dla osoby fizycznej ustanawia się, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny.

Z użycia w tym unormowaniu określenia "gdy wykaże" wynika, że strona ma przekonać o tym, iż znajduje się w przewidzianej w nim sytuacji.

W przekonaniu orzekającego, w rozpatrywanym przypadku skarżący tego nie uczynił, jako że w świetle dokumentacji znajdującej się w aktach sądowych

i administracyjnych jego twierdzenie o znajdowaniu się w trudnej sytuacji materialnej nie zasługuje na wiarę.

Wobec tego, iż w aktach administracyjnych sprawy znajduje się kopia apelacji od wspomnianego wyroku oddalającego powództwo o obniżenie alimentów (k. 292-294), formułując drugie wezwanie w trybie art. 255 p.p.s.a., uwzględniono informację z sekretariatu Wydziału "[...]" Sądu Rejonowego "[...]" o utrzymaniu owego wyroku w mocy przez Sąd Okręgowy w "[...]" w dniu "[...]" czerwca 2013 r. (k. 35).

Z uwagi na niedostarczenie żądanej kopii wyroku apelacyjnego, za punkt odniesienia przyjęto ustalenia sądu pierwszej instancji odnoszące się do sytuacji skarżącego (k. 49, 51 akt sądowych). Zgodnie z nimi jest on "jedynym udziałowcem

i prezesem firmy " "[...]" Sp. z o.o." zarejestrowanej przy ul. "[...]" w W.", która "przygotowywała "[...]", na których odbywały się "[...]" (...). Powód był właścicielem nieruchomości pod P. o powierzchni 13205 ha o wartości ok. 360,000 zł, którą to działkę w 2010 roku podarował swojemu ojcu (...). A.J. żyje na wysokim poziomie, o czym świadczą liczne wyjazdy nad jezioro na żaglówkę w lecie oraz narty zimą w góry. (...). Powód jest właścicielem samochodu marki "[...]", przyczepy i łódki (...) Widywany był wielokrotnie na nartach w górach i w lecie na Mazurach gdzie wynajmował wspólnie z partnerką pokój w (...) pensjonacie w pobliżu domku rekreacyjnego rodziny. Stać go również na ponoszenie opłat za przechowywanie łódki przez okres zimy (...). W grudniu 2012 roku opłacił wyjazd na narty swojej najstarszej córce i jej dwojgu dzieciom." "Sąd nie dał wiary informacyjnym wyjaśnieniom powoda. Powód twierdził, że nie pamięta (...), czy ma udziały w firmie zagranicznej i w jakiej wysokości, (...), nie wiedział czy ojciec sprzedał część podarowanej nieruchomości. Twierdził, że dziadek dzieci płaci im alimenty ze swoich oszczędności."

Powołanie się na te stwierdzenia jest zasadne z tego względu, iż skarżący przedstawia obecnie swą sytuację podobnie jak w oddalonym pozwie, w którym "podał, iż jego dochód roczny za 2011 rok wyniósł 2079 zł", "jest osobą chorą (...) i nie ma możliwości dodatkowego zarobkowania", a "alimenty płacił jego 85 letni ojciec ze swoich oszczędności."

Opierając się na wysokości udokumentowanych zarobków należy zauważyć, iż następnie sytuacja ta uległa wręcz poprawie, skoro od 1 maja 2013 r. miesięczne wynagrodzenie z tytułu pełnienia w "[...]" sp. z o.o. funkcji prezesa zarządu wzrosło z 170 do 800 zł brutto (o 40 zł niższe niż zadeklarowane we wniosku o przyznanie prawa pomocy).

Należałoby zgodzić się ze skarżącym, iż taka "pensja wystarcza (...) jedynie na zakup żywności, okazjonalnie, odzieży." Mimo tego jednak, jak wynika z jego własnych dokumentów (k. 293, 328, 330-332 akt administracyjnych), nawet przed podwyżką, kiedy na utrzymaniu miał córkę I.S. i jej dwoje dzieci, mógł pozwolić sobie w samym tylko sezonie zimowym 2012/2013 na cztery pobyty wypoczynkowe w górskich pensjonatach (7-dniowy, 14-dniowy, 21-dniowy) i miesięczny kurs "[...]".

Mając na względzie powyższe, zdaniem orzekającego, nie sposób uznać, iż skarżący uwiarygodnił okoliczności uzasadniające jego żądanie.

Nie mniej jednak, odnosząc się na marginesie do stwierdzeń zawartych

w uzasadnieniu wniosku, godzi się wyjaśnić, iż udział profesjonalnego pełnomocnika jest konieczny dopiero w razie potrzeby sporządzenia środka odwoławczego od orzeczenia kończącego postępowanie przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Do tego czasu udzielanie stronie pomocy prawnej nie warunkuje realizacji prawa do sądu. Wynika to z tego, iż sąd pierwszej instancji nie jest związany granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.), co oznacza, że dokonuje całościowej oceny legalności postępowania administracyjnego. Jest ponadto obowiązany udzielać stronom występującym

w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego potrzebnych wskazówek co do czynności procesowych oraz pouczać ich o skutkach prawnych tych czynności i skutkach zaniedbań (art. 6 p.p.s.a.). Nie jest przy tym wymagane stawiennictwo stron na rozprawie. W razie ich nieobecności przewodniczący lub wyznaczony przez niego sędzia sprawozdawca przedstawia ich wnioski, twierdzenia i dowody znajdujące się

w aktach sprawy (art. 108 p.p.s.a.).

Postanowienie niniejsze wydane zostało w oparciu o art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., powierzający referendarzowi sądowemu wydawanie na posiedzeniu niejawnym postanowień co do przyznania lub odmowy przyznania prawa pomocy.