Wyrok NSA, sygn. akt II OSK 2487/18
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2021-05-25 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne: Budowlane prawo
Skarżony organ: Wojewoda
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 28 ust. 1
journal: Dz.U. 2017 poz 1332
law: Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
article: par. 207 pkt 3, par. 232 ust. 1, par. 271 ust. 1-12
journal: Dz.U. 2002 nr 75 poz 690
law: Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński Sędziowie Sędzia NSA Robert Sawuła Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 25 maja 2021 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I. N. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 24 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 1090/17 w sprawie ze skargi I. N. na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia [...] września 2017 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną


UZASADNIENIE

1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie wyrokiem z 24 stycznia 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 1090/17 oddalił skargę I. N. (dalej skarżąca) na decyzję Wojewody Lubelskiego z [...] września 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z [...] lutego 2016 r. nr [...], którą uchylono w ramach wznowionego postępowania decyzję tego organu z [...] lutego 2013 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z pozalicznikowym przyłączem elektrycznym oraz przyłączem wodociągowo-kanalizacyjnym i zbiornikiem bezodpływowym na ścieki sanitarne przy ul. [...] w [...] na działce nr [...] obr. [...] wydaną na wniosek A. Ł. (pkt 1 decyzji), oraz którą po ponownym rozpatrzeniu wniosku A. Ł. z [...] stycznia 2013 r. o pozwolenie na budowę, łącznie z wnioskiem M. i A. małż. Ł. z [...] maja 2014 r. o zatwierdzeniu projektu zamiennego zatwierdzającej projekt budowlany łącznie z projektem zamiennym, zatwierdzono projekt budowlany i udzielono pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wraz z pozalicznikowym przyłączem elektrycznym oraz przyłączem wodociągowo-kanalizacyjnym zbiornikiem bezodpływowym na ścieki sanitarne przy ul. [...] w [...] na działce nr [...] obr. [...] (pkt 2 decyzji).

Jak stwierdził Sąd I instancji, w sytuacji uchylenia pierwotnej decyzji o pozwoleniu na budowę wskutek wznowienia postępowania administracyjnego, kontynuacja prac budowlanych może nastąpić na podstawie nowego pozwolenia na budowę. Dokładnie taki jest stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, a normą prawną regulującą taki stan jest art. 37 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332; dalej: Pb). Nie ulega też wątpliwości, że uchylenie decyzji o pozwoleniu na budowę ma ten skutek, że robót budowlanych wykonanych do daty wyeliminowania jej z obrotu prawnego nie można oceniać jako samowoli budowlanej. Po przeprowadzeniu wznowionego postępowania i analizie złożonego w jego trakcie przez inwestorów wniosku o zmianę pozwolenia na budowę w oparciu o załączony projekt zamienny korygujący pierwotne rozwiązania projektowe, organ I instancji zasadnie uznał, że zmiany dokonane w projekcie zamiennym są zgodne z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.; dalej rozporządzenie).

Z analizy projektu budowlanego, łącznie z projektem zamiennym wynika, że zakres prac umożliwiających dokończenie rozpoczętej budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego na podstawie decyzji nr [...] z [...] lutego 2013 r. (tj. likwidacja okapu od strony wschodniej i zachodniej, zmiana grubości ocieplenia ścian budynku z 12 cm do 15 cm, zmiana wymiarów okien piwnicznych i zmiana usytuowania schodów zewnętrznych) nie jest sprzeczny z zasadami zagospodarowania terenu [...] (pkt 4 lit f). Ustalenia § 7 pkt 1 zmiany planu dopuszczają lokalizację budynku bezpośrednio przy granicy działki budowlanej lub 1,5 m od granicy z sąsiednią działką budowlaną w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy.

2. Skarżąca wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie prawa materialnego przez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie:

1) art. 28 ust. 1 Pb przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla inwestycji zrealizowanej do tzw. stanu surowego otwartego,

2) § 207 pkt 3, § 232 ust. 1 oraz § 271 ust. 1-12 rozporządzenia, przez zaniechanie zastosowania tych przepisów, w sytuacji gdy strona wskazywała na nieprawidłowości realizowanej budowy w tym zakresie,

3) przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zatwierdzonego uchwałą Nr XXXVII/466/01Rady Miejskiej w Chełmie z 28 grudnia 2001. w sytuacji, gdy w dacie wydawania decyzji przez organ I Instancji przepisy te nie obowiązywały z uwagi na uchwalenie nowego planu zagospodarowania terenu.

W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych.

3. W odpowiedzi na skargę kasacyjną uczestnicy postepowania M. Ł. i A. Ł. wnieśli o jej oddalenie. Stanowisko to podtrzymali w piśmie z 23 marca 2021 r.

4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

4.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna.

4.2. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. poz. 374 ze zm.). W ocenie NSA rozpoznanie sprawy było konieczne, gdyż przeprowadzanie rozpraw w okolicznościach związanych z obowiązującym stanem epidemii zwiększyłoby zagrożenie dla osób biorących w nich udział. Jednocześnie ze względów technicznych nie można przeprowadzić wszystkich rozpraw na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku.

4.3. Pierwszy z zarzutów skargi kasacyjnej jest całkowicie bezzasadny. Skarżąca konsekwentnie zdaje się nie zauważać, że art. 37 ust. 2 Pb jednoznacznie stanowi o dopuszczalności wydania pozwolenia na budowę w przypadku uchylenia pozwolenia na budowę. W takiej sytuacji rozpoczęcie albo wznowienie budowy może nastąpić po wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, o której mowa w art. 28 ust. 1 Pb. W przedmiotowej sprawie nie chodzi przecież, wbrew zarzutom skargi kasacyjnej, o legalizację robót budowlanych. W związku z oczywistym spełnieniem przesłanki z art. 37 ust. 2 Pb nie może być mowy o naruszeniu art. 28 Pb przez Sąd I instancji.

4.4. Drugi z zarzutów dotyczący naruszenia § 207 pkt 3, § 232 ust. 1 oraz § 271 ust. 1-12 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych również nie zasługuje na uwzględnienie. Kluczowe znaczenie ma to, że w skardze kasacyjnej nie został zakwestionowany ustalony przez organy a zaakceptowany przez Sąd I instancji stan faktyczny sprawy. Skoro ustalono, że odległość przedmiotowego budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr [...] od budynku mieszkalnego znajdującego się na działce skarżącej nr [...] wynosi ok. 21 m, od innego budynku wynosi ok. 12,5 m, to oznacza to brak naruszenia § 271 ww. rozporządzenia, ponieważ odległości wskazane w § 271 ust. 1-7, dotyczą właśnie odległości między budynkami. Tym samym w świetle powołanych przepisów brak było podstaw do narzucenia na inwestora obowiązku usytuowania od strony granicy z działką skarżącej dodatkowej ściany oddzielenia przeciwpożarowego. Powyższe czyni zarzut niezastosowania § 207 pkt. 3, § 232 ust. 1 oraz § 271 ust. 1-12 rozporządzenia całkowicie niezasadnym.

4.5. Natomiast w ramach trzeciego z zarzutów naruszenie prawa materialnego wskazano ogólnie na naruszenie przepisów planu miejscowego zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w Chełmie z 28 grudnia 2001 r. Tymczasem w świetle art. 176 § 1 pkt 2 Ppsa koniecznym warunkiem uznania, że strona prawidłowo powołuje się na jedną z podstaw kasacyjnych jest wskazanie, które przepisy ustaw zostały naruszone, na czym to naruszenie polegało oraz jaki mogło mieć to wpływ na wynik sprawy. To na autorze skargi kasacyjnej ciąży zatem obowiązek konkretnego wskazania, które przepisy prawa materialnego zostały przez sąd naruszone zaskarżonym orzeczeniem, na czym polegała ich błędna wykładnia i niewłaściwe zastosowanie oraz jaka powinna być prawidłowa wykładnia i właściwe zastosowanie. Zatem w tym zakresie skarga kasacyjna wymyka się w ogóle spod kontroli instancyjnej.

4.6. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne.

4.7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na mocy art. 184 Ppsa, skargę kasacyjną oddalił.