Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt III SA/Gl 1410/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2015-12-10 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Naczelnik Urzędu Skarbowego
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 87 ust. 2
journal: Dz.U. 2011 nr 177 poz 1054
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 10 grudnia 2015 r. sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym oddala skargę.


UZASADNIENIE

1.Przedmiotem skargi jest postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...]r. w sprawie przedłużenia A. G. terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2013r. do czasu zakończenia postępowania kontrolnego.

2. Stan sprawy, będący podstawą wydania zaskarżonego postanowienia, przedstawia się następująco:

2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. (dalej: "organ podatkowy") postanowieniem z dnia [...]r., na podstawie art. 216 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 749 ze zm., dalej: "O.p." lub "Ordynacja podatkowa") i art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy z dnia 11 marca 2004r o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., dalej: "ustawa o VAT") przedłużył A. G. (dalej "podatniczka" lub "skarżąca") termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2013r. w zadeklarowanej kwocie [...]zł do czasu zakończenia postępowania kontrolnego.

Uzasadniając to rozstrzygnięcie stwierdził, że podatniczka złożyła [...]r. deklarację VAT-7K, w której wykazała nadwyżkę podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2013r. w wysokości [...] zł. Z powstałej nadwyżki zadeklarowała: [...] zł do zwrotu bezpośredniego na rachunek bankowy w terminie 60- dniowym, a pozostałą część nadwyżki - do przeniesienia na następny okres rozliczeniowy.

W toku kontroli podatkowej, w zakresie zasadności deklarowanego przez podatniczkę zwrotu podatku VAT, organ podatkowy ustalił, że podatniczka nabyła od P. G. prowadzącego zakład [...] w B. towar w postaci blach złota, granulatu złota i granulatu srebra, a następnie sprzedała go firmie A G. [...] W. M. [...] za kwotę [...] zł. W toku postępowania organ podatkowy przeprowadził szereg czynności mających na celu sprawdzenie wiarygodności transakcji zakupu i sprzedaży ww. towaru zarówno po stronie podatniczki jak i jej kontrahentów.

Pismem z dnia [...]r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w K. - w związku z prowadzonym wobec podatniczki postępowaniem kontrolnym (nr [...]) w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres 01.01.2013 do 31.12.2013 - zwrócił się do organu podatkowego z prośbą o przekazanie (po zakończonych kontrolach) zebranego materiału dowodowego wraz z protokołami kontroli celem ich wykorzystania w prowadzonym postępowaniu.

Organ podatkowy zakończył kontrolę dnia [...]r. i przekazał cały zgromadzony materiał dowodowy Dyrektorowi Urzędu Kontroli Skarbowej w K., zgodnie z jego wnioskiem.

Wobec faktu, że dalsza weryfikacja zasadności zwrotu podatniczce podatku VAT prowadzona była przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w K. w ramach postępowania kontrolnego, organ podatkowy postanowił przedłużyć termin zwrotu podatniczce różnicy nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2013 roku do czasu jego zakończenia.

2.2. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa podatniczka zarzuciła organowi naruszenie:

- art. 87 ust. 2 w związku z ust. 6 ustawy o VAT poprzez bezpodstawne przedłużanie terminu zwrotu kwoty podatku VAT, w tym poprzez wykorzystywanie faktu prowadzenia postępowania podatkowego przez inny organ,

- art. 217 § 2 O.p. poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i

prawnego zaskarżonego postanowienia przy jednoczesnym oparciu się przez organ podatkowy na pismach innych organów, z których wynika, że nie poczyniły one żadnych merytorycznych ustaleń,

- art. 124 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych,

- art. 125 O.p. poprzez naruszenie zasady szybkości i efektywności działania organów podatkowych.

Podatniczka domagała się uchylenia zaskarżonego postanowienia i dokonania zwrotu wykazanej w deklaracji za lipiec 2013r. nadwyżki podatku naliczonego nad należnym. Uzasadniając swoje stanowisko przyznała, że wprawdzie organowi podatkowemu przysługuje, w świetle art. 87 ust. 2 ustawy o VAT prawo do przedłużenia terminu zwrotu podatku, to jednak wydłużanie tego terminu bez uzasadnienia i w sytuacji kiedy spełnione zostały warunki zwrotu podatku jest nieakceptowalne. Zwróciła przy tym uwagę, że czynności kontrolne są prowadzone co najmniej od dnia [...]r., a termin ich zakończenia został po raz kolejny przedłużony – tym razem bezterminowo.

2.3. W odpowiedzi na wezwanie organ podatkowy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, stwierdzając, że nie doszło do naruszenia prawa.

3. Podatniczka, w złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skardze wniosła o uchylenie postanowienia organu podatkowego z dnia [...]r. z uwagi na błędną i nieprawidłową wykładnię przepisów prawa materialnego oraz rażące naruszenie przepisów postępowania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie:

- art. 87 ust. 2 w zw. z ust. 6 ustawy o VAT, oraz art. 168 Dyrektywy 2006/112 WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE. L. z 2006, Nr 347, poz. 1., dalej: jako Dyrektywa 2006/112 /WE) poprzez bezpodstawne przedłużenie terminu zwrotu kwoty podatku VAT, w tym poprzez wykorzystywanie faktu prowadzenia postępowania podatkowego przez inny organ, czym również została naruszona zasada proporcjonalności tego podatku,

- art. 217 § 2 Ordynacji podatkowej, poprzez brak należytego uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonego postanowienia przy jednoczesnym oparciu się na pismach innych organów, z których wynika, że organy te nie poczyniły żadnych merytorycznych ustaleń,

- naruszenie art. 120 O.p. oraz art. 7 Konstytucji RP, poprzez wydanie postanowienia z naruszeniem prawa,

- art. 124 O.p. poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych,

- art. 125 O.p. poprzez naruszenie zasady szybkości i efektywności działania organów podatkowych.

Uzasadniając zarzuty, m.in. podniosła, że przedstawiła faktury i inne dokumenty potwierdzające zapłatę oraz dowodzące otrzymanie przez nią towaru i jego dalszą sprzedaż, a przeprowadzone w ramach kontroli podatkowej czynności nie wykazały żadnych nieprawidłowości. W jej ocenie organ podatkowy w sposób rażący naruszył prawo, bowiem bezterminowo przedłużył terminu zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym za lipiec 2013r.

Odwołując się do wyroków Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości: z 10 lipca 2008r. w sprawie C-25/07, z 18 grudnia 1997 w połączonych sprawach C-286/94 i C 340/95 stwierdziła, że Trybunał co do zasady uznał możliwość weryfikacji zasadności zwrotu podatku VAT za dopuszczalną, jednak tego rodzaju środki powinny być stosowane wyjątkowo. Nie mogą ponadto prowadzić do systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku.

4. W odpowiedzi na skargę organ podatkowy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

5. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a).

Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Skarga, analizowana według powyższych kryteriów, nie zasługuje na uwzględnienie.

Bez wątpienia, podatniczce przysługuje skarga na postanowienie organu podatkowego z dnia [...]r. o przedłużeniu terminu zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad podatkiem należnym.

Stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a.( w brzmieniu obowiązującym do dnia 15 sierpnia 2015r.) kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1 - 3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa.

Rzeczywisty zakres aktów lub czynności poddanych kontroli w oparciu o ten przepis doprecyzowywany jest w drodze orzecznictwa sądów administracyjnych. Mianowicie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 lipca 2013 r. sygn. akt I FSK 1133/13 (Centralna Baza Orzeczeń NSA) wskazał, że przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 powołanej ustawy mogą być akty lub czynności, które spełniają następujące warunki:

1) Nie mają charakteru decyzji lub postanowienia, wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, egzekucyjnym lub zabezpieczającym i zaskarżalnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a.. Zaskarżone postanowienie nie podlega zaskarżeniu drodze zażalenia, nie kończy postępowania ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie można również uznać, że rozstrzygnięcie to powinno przybrać formę decyzji. W związku z tym nie może być zaskarżone do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a..

2) Akt lub czynność muszą mieć charakter zewnętrzny, tj. muszą być skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi wydającemu dany akt lub podejmującemu daną czynność. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie naczelnika urzędu skarbowego w przedmiocie przedłużenia terminu na zwrot nadwyżki podatku naliczonego nad należnym ma charakter zewnętrzny i podatniczka nie jest podporządkowana organowi administracji podatkowej organizacyjnie ani służbowo.

3) Akt lub czynność muszą być skierowane do indywidualnego podmiotu. W rozstrzyganej sprawie zaskarżone postanowienie skierowane było do podatniczki, która złożyła deklarację wykazującą kwotę nadwyżki podatku do zwrotu.

4) Akt lub czynność muszą mieć charakter publicznoprawny. W rozpatrywanej sprawie zwrot nadwyżki podatku od towarów i usług oraz przedłużenie terminu do jego zwrotu, mieści się w zakresie działania administracji publicznej.

5) Akt lub czynność musi "dotyczyć" uprawnień lub obowiązków, wynikających z przepisów prawa. Zarówno samo prawo do zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług, jak też termin zwrotu wynika z przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a zwłaszcza z art. 87 ust. 1, ust. 2, ust. 6, art. 99 ust. 12 ustawy o VAT. W szczególności z art. 87 ust. 2 zdanie drugie wynika uprawnienie organu administracji podatkowej do wydania ww. aktu administracyjnego. Przepis ten stanowi, że jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej.

Zaskarżone postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu nadwyżki podatku od towarów i usług spełnia zatem wszystkie kryteria wynikające z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. i mogło być przedmiotem skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego po uprzednim wezwaniu organu podatkowego do usunięcia naruszenia prawa, a temu wymogowi, skarżąca sprostała.

Istotą sporu w niniejszej sprawie jest prawidłowa interpretacja przepisów prawa materialnego tj. art. 87 ust. 2 ustawy o VAT oraz prawidłowe zastosowanie tego przepisu w ustalonym przez organ odwoławczy stanie faktycznym.

Sąd podziela ustalenia organu odwoławczego w zakresie stanu faktycznego sprawy, uznając je za niewadliwe.

Na wstępie, należy przywołać przepisy prawa, mające zastosowanie w procesie rozstrzygania niniejszej sprawy.

Zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy o VAT - w brzmieniu obowiązującym w 2013 r. w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy.

Z kolei, w myśl ust. 2 tego artykułu zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez tę kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu,

do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Ust. 6 tego przepisu stanowi, że na wniosek podatnika, złożony wraz z deklaracją podatkową, urząd skarbowy jest obowiązany zwrócić różnicę podatku, o której mowa w ust. 2, w terminie 25 dni, licząc od dnia złożenia rozliczenia, w przypadku gdy kwoty podatku naliczonego, wykazane w deklaracji podatkowej, wynikają z:

1) faktur dokumentujących kwoty należności, które zostały w całości zapłacone, z uwzględnieniem art. 22 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447, z późn. zm.),

2) dokumentów celnych, deklaracji importowej oraz decyzji, o których mowa w art. 33 ust. 2 i 3 oraz art. 34, i zostały przez podatnika zapłacone,

3) importu towarów rozliczanego zgodnie z art. 33a, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów, świadczenia usług, dla którego podatnikiem jest ich usługobiorca, lub dostawy towarów, dla której podatnikiem jest ich nabywca, jeżeli w deklaracji podatkowej została wykazana kwota podatku należnego od tych transakcji

- przy czym przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a, 4a-4f stosuje się odpowiednio.

Rozwiązanie to jest następstwem regulacji art. 183 dyrektywy 2006/112//WE, zgodnie z którą państwa członkowskie mogą, w razie powstania nadwyżki podatku naliczonego nad należnym dokonać bezpośredniego zwrotu tej nadwyżki bądź przenieść ją na kolejny okres rozliczeniowy, zgodnie z warunkami określonymi przez dane państwo, przy czym dyrektywa nie daje państwom członkowskim pełnej swobody określania ich. Warunki powinny zostać określone w taki sposób aby umożliwić podatnikowi rzeczywiste odzyskanie pełnej kwoty w rozsądnym terminie , co podkreślił Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku z dnia 25 października 2001r. w sprawie C-78/00 Komisja Wspólnot Europejskich v Republika Włoska , Zb.Orz.2001, s. I-8195).

Należy również zauważyć, że przepisy polskiej ustawy o podatku od towarów i usług w omawianym zakresie znajdują oparcie w treści art. 273 Dyrektywy 2006/112/WE, zgodnie z którym państwa członkowskie mogą, poza obowiązkami wymienionymi w tytule XI tej dyrektywy, nakładać inne obowiązki, które uznają za niezbędne dla zapewnienia prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym powinny jednak czynić to w ramach przewidzianych prawem krajowym procedur i przy uwzględnieniu zasady proporcjonalności. Procedura dodatkowej weryfikacji zasadności zwrotu podatku jest zatem dopuszczalna, a jej celem jest przede wszystkim ochrona interesów budżetowych (Skarbu Państwa), które mogłyby ucierpieć wskutek prób wyłudzenia nienależnych nadwyżek podatku naliczonego nad należnym, jednak nie może być stosowana w sposób, który prowadziłby do systematycznego podważania prawa do odliczenia podatku. Okoliczność tę wielokrotnie podkreślał w swoim orzecznictwie TSUE (vide np. wyroki w sprawach C-177/99 Ampafrance i C-181/99 Sanofi).

Trybunał wielokrotnie przypominał, zarówno na gruncie VI Dyrektywy jak i obecnie obowiązującej dyrektywy 2006/112, że zwalczanie oszustw podatkowych, unikania opodatkowania oraz ewentualnych nadużyć jest celem uznanym i wspieranym przez dyrektywy i, że podmioty prawa nie mogą powoływać się na przepisy prawa Unii w celu dopuszczania się oszustwa lub nadużycia swoich uprawnień (wyroki: z dnia 21 lutego 2006r. w sprawie C-255/02 Halifax i in., Zb.Orz. s. I-1609, pkt 68 i 71; z dnia 21 czerwca 2012r. w sprawach połączonych C-80/11 i C-142/11 Mahagében i Dávid, pkt 41). Jednakże państwa członkowskie muszą, zgodnie z zasadą proporcjonalności, posługiwać się środkami, które umożliwiają im skuteczne osiąganie takiego celu, lecz jednocześnie w jak najmniejszym stopniu zagrażają celom i zasadom wynikającym z uregulowań Unii, takim jak podstawowa zasada prawa do odliczenia podatku VAT (wyrok TSUE z dnia 10 lipca 2008r. w sprawie A. Sosnowska, C-25/07).

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 13 października 2008r., sygn. akt K 16/07 (OTK-A z 2008r. nr 8, poz.136) orzekł o zgodności art. 87 ust. 2 ustawy VAT z art. 2, art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (treść przepisu badana przez Trybunał różni się od treści obowiązującej jedynie zmiana redakcyjną - wyraz "sprawdzeniu" zastąpiono wyrazem "zweryfikowaniu").

Istotny dla rozstrzygnięcia sprawy jest zapis ust. 2 art. 87 ustawy o VAT traktujący o uprawnieniach Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie przedłużenia terminu do zwrotu różnicy podatku VAT. Naczelnik Urzędu Skarbowego może przedłużyć termin zwrotu podatku wszczynając postępowanie sprawdzające, jeżeli uzna, że zasadność zwrotu budzi wątpliwości. Naczelnik może przedłużyć ów termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej.

Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy należy wskazać:

W dniu [...]r. organ podatkowy wszczął u podatniczki kontrolę podatkową w zakresie zasadności deklarowanego zwrotu podatku VAT za lipiec 2013r, w toku której ustalił, że podatniczka nabyła od P. G. prowadzącego zakład [...] w B. towar w postaci blach złota, granulatu złota i granulatu srebra, a następnie sprzedała go firmie A G. [...] W. M. [...] za kwotę [...]zł.

W trakcie kontroli organ podatkowy przesłuchał skarżącą w celu ustalenia okoliczności w jakich zawierane były transakcje zakupu i sprzedaży blach złota, granulatu złota i granulatu srebra, zwrócił się też do Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w B. o przeprowadzenie kontroli u kontrahenta skarżącej – P. G. oraz do administracji podatkowej w N. o potwierdzenie dokonania dostawy na rzecz kontrahenta – firmy A.

W odpowiedzi uzyskał informacje, że ww. towar został dostarczony P. G. przez spółkę B sp. z o.o. w N. oraz, że wobec tych podmiotów prowadzone są postępowania kontrolne w zakresie podatku od towarów i usług, co uniemożliwia przeprowadzenie kontroli zgodnie z wnioskiem organu podatkowego. W pismach z dnia [...],[...],[...]r. oraz z dnia [...]r. Urząd Kontroli Skarbowej w B., w odpowiedzi na monity organu podatkowego, poinformował, że postępowanie kontrolne w spółce B sp. z o.o. jest w toku i obejmuje okres od maja 2012r. do grudnia 2013r., z kolei organ podatkowy w N. potwierdził fakt otrzymania towaru przez spółkę A oraz zapłaty za ten towar w formie przelewów bankowych na konto skarżącej w C.

Niezależnie, Urząd Kontroli Skarbowej w K. wszczął wobec skarżącej postępowania kontrolne w zakresie kontroli rzetelności deklarowanych podstaw opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku od towarów i usług za okres 1 stycznia 2013 do 31 grudnia 2013r., a pismem z dnia [...]r. zwrócił się do organu podatkowego z prośbą o przekazanie (po zakończonych kontrolach) zebranego materiału dowodowego wraz z protokołami kontroli celem ich wykorzystania w prowadzonym postępowaniu (załącznik nr 4 i 5 akt administracyjnych, I segregator).

W ocenie sądu, w rozpatrywanej sprawie, spełnione zostały warunki przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku VAT określone w art. 87 ust 2 ustawy o VAT. W świetle zabranego materiału dowodowego, organ podatkowy mógł powziąć wątpliwość co do rzeczywistego przebiegu transakcji zakupu i sprzedaży blach złota, granulatu złota i granulatu srebra - i w konsekwencji podjąć czynności w kierunku ustalenia źródła pochodzenia tego towaru. Takie zachowanie organu podatkowego, również w świetle regulacji art. 86 ust. 1 ustawy o VAT jest prawidłowe, gdyż prawo do odliczenia przysługuje wówczas, gdy podatek naliczony związany jest z faktycznie dokonanymi czynnościami opodatkowanymi. Sama faktura nie tworzy prawa do odliczenia podatku naliczonego. Tylko faktura rzetelna tj. dokumentująca rzeczywistą czynność opodatkowaną podatnika, przez niego wykonaną i udokumentowaną tą fakturą daje jej odbiorcy uprawnienie do odliczenia wykazanego podatku (wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2014r., sygn. akt I FSK 1647/13, CBOSA).

Na zasadność wydania zaskarżonego postanowienia wskazuje również i to, że w wyniku przeprowadzonego postępowania kontrolnego stwierdzono, że B spółka z o.o. nie prowadziła rzeczywistej działalności gospodarczej. Odliczyła podatek naliczony zawarty w fikcyjnych fakturach zakupu metali szlachetnych, wystawionych przez [...] podmiotów gospodarczych, ponadto wprowadziła do obrotu gospodarczego [...] faktury niedokumentujące rzeczywistych dostaw metali szlachetnych, w tym [...] faktury wystawione na rzecz firmy D P. G. w B., na łączną kwotę [...] zł i podatku VAT w kwocie [...] zł (załącznik nr 15 akt administracyjnych, I segregator).

Organ podatkowy przekazał całość materiału dowodowego Urzędowi Kontroli Skarbowej w K., który na dzień wydania zaskarżonego postanowienia nie zakończył prowadzonego - na podstawie przepisów o kontroli skarbowej - postępowania kontrolnego wobec skarżącej (załącznik nr 5 i 13 akt administracyjnych, I segregator), co w świetle art. 87 ust. 2 ustawy o VAT upoważniło organ podatkowy do przedłużenia terminu zwrotu podatku VAT do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia skarżącej w ramach tego właśnie postępowania kontrolnego.

Z uwagi na powyższe nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 87 ust. 2 ustawy o VAT i art. 168 Dyrektywy Rady 2006/112/WE.

Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 217 § 2 O.p., Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie zawiera prawidłowo wskazaną podstawę prawną oraz uzasadnienie faktyczne, przy czym należy zważyć co jest przedmiotem zaskarżonego postanowienia - nie jest nim kwestia samego zwrotu podatku VAT. Wydając zaskarżone postanowienie, organ zobowiązany był jedynie wykazać uzasadnione wątpliwości co do zwrotu podatku, wymagające dodatkowego zweryfikowania i w tym kontekście sprostał tym wymaganiom.

Zgodnie z zasadą legalizmu wyrażoną w art. 7 Konstytucji RP i 120 O.p., organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Sąd w niniejszym składzie podziela pogląd Sądu Najwyższego z orzeczenia z 18 stycznia 2005 r. WK 22/04 (OSNKW 2005/3/29), zgodnie z którym art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 r. stanowiący, że organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, zawiera normę zakazującą domniemywania kompetencji takiego organu i tym samym nakazuje, by wszelkie działania organu władzy publicznej były oparte na wyraźnie określonej normie kompetencyjnej. Art. 87 ust. 2 ustawy o VAT zawiera taką normę kompetencyjną, która upoważnia naczelnika urzędu skarbowego do wydania postanowienia o przedłużeniu terminu zwrotu podatku do czasu zakończenia postępowania kontrolnego prowadzonego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Zatem, w rozpatrywanej sprawie nie można organowi podatkowemu zarzucić, że działał bez podstawy prawnej lub z przekroczeniem granic prawa. Jeżeli postepowanie weryfikacyjne wykaże zasadność zwrotu podatku, urząd skarbowy zobowiązany będzie wypłacić należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty.

Tak więc nie zasługują na uwzględnienie kolejne zarzuty skarżącej w przedmiocie naruszenia art. 120 i 124 O.p oraz art. 7 Konstytucji R.P.

Wreszcie, wyrażona w art. 125 O.p. zasada szybkości postępowania nie ma charakteru absolutnego i nie może być realizowana kosztem wnikliwości, a ten obowiązek kierowany do organów podatkowych został wymieniony przez ustawodawcę na pierwszym miejscu. Podjęte przez organ podatkowy czynności, mające odzwierciedlenie w aktach administracyjnych, wskazują na wnikliwe podejście organu do kwestii weryfikacji zasadności zwrotu skarżącej podatku VAT, przy czym niewątpliwie długi okres tej weryfikacji wynika zasadniczo ze złożonego stanu faktycznego sprawy oraz z działań innych organów podatkowych, na które Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. nie ma wpływu. Słusznie organ podatkowy podnosi, że Urząd Kontroli Skarbowej w K., prowadzący wobec skarżącej postępowanie kontrolne zobowiązany jest do wskazania przewidywanego terminu jego zakończenia.

Reasumując, zarzuty skarżącej okazały się nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja wydana została zgodnie z prawem.

Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.