Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 909/08
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2009-05-12 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6321 Zasiłki stałe
Hasła tematyczne: Pomoc społeczna
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę kasacyjną
Powołane przepisy: article: art. 145 par. 1pkt 1 lit.c
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
article: art. 7, 58 par. 1 , 107
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Irena Kamińska Sędziowie NSA Barbara Adamiak Joanna Runge-Lissowska (spr.) Protokolant Urszula Radziuk po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. O. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 1108/07 w sprawie ze skargi M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu oddala skargę kasacyjną.


UZASADNIENIE

Wyrokiem z dnia 6 marca 2008 r. sygn. akt II SA/Kr 1108/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. O. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2007 r. nr [...], którym stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia odwołania.

W uzasadnieniu tego wyroku w części przedstawiającej stan sprawy, Wojewódzki Sąd podał, co następuje:

Decyzją z dnia [...] marca 2006 r. Nr [...], Prezydent Miasta Krakowa przyznał M. O. zasiłek stały na okres od 1 lutego 2006 r. do 29 lutego 2008 r., w kwocie [...] zł miesięcznie, którą to decyzję M. O. odebrała osobiście [...] marca 2006 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Dnia [...] lipca 2007 r. M. O. złożyła odwołanie od tej decyzji wskazując na trudną sytuację osobistą, zdrowotną i dochodową oraz nieprawidłową interpretację przepisów prawa przez organ, zaś Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] października 2007 r. nr [...] stwierdziło, że odwołanie to wpłynęło z uchybieniem terminu, bowiem w 16 miesiącu po jego upływie.

Przechodząc do rozważań, Wojewódzki Sąd podkreślił: odwołanie od decyzji, zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, przy czym istotne jest prawidłowe pouczenie o sposobie i terminie doręczenia. W sprawie skarżąca, pouczona prawidłowo o sposobie i terminie wniesienia odwołania, wniosła je w 16 miesiącu po upływie terminu, bez podania przyczyny uchybienia, co uzasadniało oddalenie skargi na rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego.

Reprezentowana przez adwokata M. O. wniosła skargę kasacyjną od tego wyroku, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania i zarzucając: naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy poprzez obrazę art. 145 § 1 ust. 1a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w zw. z art. 7, 58 § 1 oraz art. 107 K.p.a. poprzez oddalenie skargi, pomimo naruszenia przez organ administracyjny przy wydaniu zaskarżonego postanowienia przepisów art. 7, 58 § 1 oraz art. 107 K.p.a.

W uzasadnieniu podniesiono, że organ administracji otrzymując odwołanie powinien był zbadać, czy nie wynika z niego nie tylko niezadowolenie z decyzji, ale również wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, z odwołania bowiem wniesionego [...] lipca 2007 r. jednoznacznie wynika, że zostało złożone niezwłocznie po tym, jak skarżąca dowiedziała się o różnicy wysokości pomiędzy przyznanym, a faktycznie należnym zasiłkiem. Mając na uwadze okoliczności wskazane w odwołaniu, organ powinien był rozważyć czy z jego treści nie wynika, że w sposób dorozumiany wniesiono również o przywrócenie terminu, czego nie uczynił, a Wojewódzki Sąd przechodząc nad tym, do porządku dziennego naruszył art. 58 § 1 K.p.a. w zw. z art. 145 § 1 ust. 1a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, przy czym nie wziął pod uwagę też, że Kolegium z obrazą art. 7 K.p.a. nie podjęło żadnych kroków w celu wyjaśnienia sprawy, a także, że nie zawarło dostatecznego uzasadnienia faktycznego w decyzji, naruszając art. 107 K.p.a. – stwierdzono w uzasadnieniu skargi kasacyjnej.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny jest związany granicami skargi kasacyjnej, a z urzędu bierze pod uwagę tylko nieważność postępowania. Oznacza to, że jeżeli w sprawie nie zaistniały przyczyny nieważności postępowania sądowoadministracyjnego wskazane w art. 183 § 2 P.p.s.a., wówczas Naczelny Sąd rozpatruje sprawę tylko w takim zakresie, w jakim pozwalają na to zarzuty skargi kasacyjnej.

W niniejszej sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, choć stwierdzić należy, że uzasadnienie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej stanu sprawy jest błędne. Skarga M. O. została wniesiona na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia [...] września 2007 r. nr [...], jak opiewa sentencja wyroku. Z akt sprawy wynika, że postanowienie to stwierdza uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...], którą przyznano zasiłek stały od 1 lutego 2007 r. do 29 lutego 2008 r. w wysokości [...] zł miesięcznie. Decyzję tę M. O. odebrała osobiście kwitując odbiór w dniu [...] lutego 2007 r., odwołanie złożyła dnia [...] lipca 2007 r., zatem w 151 dniu od upływu terminu, jak wyjaśniło Kolegium w zaskarżonym postanowieniu z dnia [...] września 2007 r. nr [...]. Wojewódzki Sąd natomiast w uzasadnieniu wyroku zaskarżonego niniejszą skargą kasacyjną przedstawił stan w sprawie dotyczącej jego wyroku o sygn. akt II SA/Kr 1107/87, od którego skarga kasacyjna oznaczona jest sygn. I OSK 908/08, co Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wiadome jest z urzędu. Ten błąd Wojewódzkiego Sądu nie nosi cech nieważności, również nie wpływa na prawidłowość jego rozstrzygnięcia, nie mniej tego rodzaju sytuacje nie miałyby miejsce przy uważnym działaniu, nawet biorąc pod uwagę ilość spraw ze skarg M.O.

Wobec tego, że w sprawie nie zachodzi nieważność postępowania, należy odnieść się do zarzutów skargi kasacyjnej. Jako jej podstawę podano naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i przytoczono – jako przepis naruszony przez Sąd – art. 145 § 1 ust. 1a P.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 58 § 1 i art. 107 K.p.a. Jeśli idzie o art. 145 § 1 ust. 1a P.p.s.a. to stwierdzić należy, iż ustawa ta nie zawiera takiego przepisu. Jej art. 145 dzieli się na niższe jednostki redakcyjne – paragrafy posiadając ich dwa, z kolei paragraf 1 ma dodatkowo rozbudowaną strukturę wewnętrzna, dzieli się na 3 punkty, z czego punkt pierwszy jeszcze dodatkowo na 3 litery a-c. Paragraf 1 art. 145 nie dzieli się na ustępy, a na punkty.

Te jednostki redakcyjne, tj. ustępy i paragrafy są sobie równoznaczne, tzn. podstawowa jednostka redakcyjna ustawy jaką jest artykuł może dzielić się na ustępy lub na paragrafy (tych ostatnich używa się w ustawach określonych jako kodeks, czy też ustawach mających taką jak kodeks rangę).

Te z kolei jednostki redakcyjne, tj. ustępy lub paragrafy dzielą się na punkty, te zaś na litery. Takie oznaczanie przepisów ustawy i ich systematyzację wskazują Zasady techniki prawodawczej, wprowadzone rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. i zgodnie z nim usystematyzowana redakcyjnie jest ustawa P.p.s.a. Zatem zarzut naruszenia art. 145 § 1 ust. 1a P.p.s.a. jest chybiony.

Jeśli w skardze kasacyjnej chodziło o naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ P.p.s.a., to taki zarzut w istocie nie został postawiony, nie mniej jednak gdyby uznać, że chodzi właściwie o ten przepis, to nie jest to zarzut usprawiedliwiony w rozumieniu art. 184 P.p.s.a.

Z akt sprawy wynika, że odwołanie od decyzji z dnia [...] lutego 2007 r. zostało złożone z uchybieniem terminu, co zresztą jest w sprawie bezsporne. Złożenie odwołania z uchybieniem terminu pociąga za sobą konsekwencję stwierdzenia tego uchybienia, chyba że złożono wniosek o jego przywrócenie.

Sugestią skargi kasacyjnej jest, że organ powinien był dojść do przekonania, że odwołanie zawiera jednocześnie w sposób dorozumiany wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Jednak wniosek taki, tj. o przywrócenie terminu nie został złożony, w sposób dorozumiany nie wypływa on też z odwołania, zatem nie można zarzucić organowi, że popełnił błąd wydając zaskarżone postanowienie. Zresztą jedno postępowanie nie wyklucza drugiego. Tym samym Wojewódzkiemu Sądowi nie można zarzucić naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c/, gdyż organ nie wydał rozstrzygnięcia z obrazą przepisów K.p.a, wskazanych w skardze kasacyjnej (na marginesie należy zaznaczyć, że art. 107 K.p.a. dzieli się również na niższe jednostki redakcyjne, zatem też nie wiadomo, o który konkretny przepis idzie), Sąd ten zatem nie miał podstaw do uwzględnienia skargi.

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 184 P.p.s.a.

O wynagrodzeniu adwokata z urzędu orzeknie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie.