Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 533/15
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2016-01-19 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Umorzono postępowanie w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych
Powołane przepisy: article: art. 105 par. 1
journal: Dz.U. 2000 nr 98 poz 1071
law: Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r.- Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
article: art. 12
journal: Dz.U. 1997 nr 133 poz 883
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Olga Żurawska – Matusiak (sprawozdawca) Sędzia WSA – Sławomir Antoniuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi C. P. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych – oddala skargę –


UZASADNIENIE

Decyzją z [...] lutego 2015 r nr [...] Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 12 pkt 2 i art. 22 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz.U. z 2014 r. poz. 1182 ze zm.) po rozpoznaniu wniosku C. P. (dalej jako skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy jego skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] S. A. z siedzibą w W. i przekazania ich do [...] S. A. z siedzibą w [...], rozstrzygniętej decyzją administracyjną Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z [...] maja 2014 r. nr [...]) umarzającą postępowanie, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu wydanego rozstrzygnięcia organ wskazał na następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy.

Do Biura Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych wpłynęła skarga skarżącego na nieprawidłowości w procesie przetwarzania jego danych osobowych przez [...] S. A. z siedzibą w [...] przy ul. [...], zwany dalej Bankiem, i przekazania ich do [...] S. A. z siedzibą w [...] przy ul. [...], zwanego dalej BIK.

W toku przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego organ ustalił, iż dane osobowe skarżącego zostały zebrane w związku z umowami zawartymi między stronami: 5 listopada 2001 r. umowa kredytu mieszkaniowego [...] na budowę garażu oraz 17 stycznia 2003 r. umowa kredytu mieszkaniowego [...] na zagospodarowanie działki. Jako podstawę prawną przetwarzania danych osobowych skarżącego przez Bank przyjęto art. 23 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy o ochronie danych osobowych. Dane przetwarzane są w zbiorze danych "Baza Klientów [...]". W związku z posiadanymi zobowiązaniami skarżącego jego dane osobowe zostały przekazane do BIK zgodnie z umową zawartą 22 czerwca 2001 r. między BIK S. A. a [...] S. A., która określa zasady współpracy w zakresie zbierania i udostępniania informacji na podstawie art. 105 ust. 4 Prawa bankowego. Z powodu zaległości w spłatach i naruszenia przez skarżącego postanowień umowy Bank wypowiedział umowy zawarte ze skarżącym w części dotyczącej warunków spłaty kredytu, a 23 czerwca 2004 r. obie wierzytelności przekazano do windykacji. Z wyjaśnień złożonych przez Bank wynika, że nie pojawiły się nowe okoliczności w sprawie w stosunku do informacji przedstawionych w ramach postępowania administracyjnego zakończonego decyzją [...] z [...] marca 2013 r. Dane osobowe skarżącego [...] maja 2012 r. zostały wprowadzone do zbioru danych przez BIK w zakresie rachunku kredytu mieszkaniowego z 5 listopada 2001 r. oraz w zakresie rachunku kredytu mieszkaniowego z 17 stycznia 2003 r. Pierwotnie rachunek ten został wprowadzony do zbioru danych BIK 2 czerwca 2003 r. Jednak BIK 19 października 2009 r. na wniosek Banku [...] S. A. usunął przedmiotowy rachunek ze zbioru danych. Następnie Bank wsadem za kwiecień 2012 r. ponownie przekazał przedmiotowy rachunek do zbioru danych BIK, a BIK S. A. wprowadził go do bazy [...] maja 2012 r.

Decyzją z [...] maja 2014 r. Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych umorzył postępowanie.

27 maja 2014 r. wpłynął wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej ww. decyzją i uchylenie jej w całości. Zdaniem skarżącego stanowisko organu jest nieprawidłowe, albowiem niniejsze postępowanie zostało zainspirowane raportem BIK S.A. uzyskanym 30 marca 2013 r., a podstawowym przedmiotem wniosku było nieuprawnione składanie przez [...] S. A. zapytań do BIK S. A. [...] S. A. złożył do BIK S. A. zapytanie 21 grudnia 2012 r. oraz 28 listopada 2012 r. i 7 lipca 2012 r., przekazując przy tym dane osobowe skarżącego, a w zamian otrzymując informacje o jego zobowiązaniach kredytowych, także z innych banków, bez jakiejkolwiek podstawy prawnej. Ta kwestia nie była przedmiotem rozpoznania GIODO w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] marca 2013 r.

Wskazaną na wstępie decyzją Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.

W pierwszej kolejności organ zwrócił uwagę, że niniejsze postępowanie zostało wszczęte na skutek skargi z 2 kwietnia 2013 r., z której jednoznacznie wynika przedmiot niniejszego postępowania. W żadnym miejscu skargi nie została poruszona kwestia składania przez Bank zapytań do BIK. Zarzut w tym zakresie skarżący podniósł dopiero we wniosku o ponowne rozpatrzenie niniejszej sprawy, natomiast nie uczynił go przedmiotem skargi, która zainicjowała postępowanie prowadzone przez organ pod sygnaturą [...]. Organ zważył, że zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą wyznaczony jest zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Organ odwoławczy nie może zmieniać rodzaju sprawy, a zatem w postępowaniu odwoławczym może być rozpoznana i rozstrzygnięta wyłącznie tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym sprawa. Oznacza to, iż organ odwoławczy nie może rozstrzygać sprawy w zakresie innym, niż uczynił to organ I instancji.

Generalny Inspektor podkreślił, że wydając decyzję organ zobowiązany jest do rozstrzygania na podstawie stanu faktycznego istniejącego w chwili wydania tej decyzji. W takim stanie faktycznym i prawnym, jaki został ustalony w niniejszej sprawie, Generalny Inspektor wydał już [...] marca 2013 r. decyzję nr [...] odmawiającą uwzględnienia wniosku skarżącego, którą następnie utrzymał w mocy decyzją z [...] września 2013 r. nr [...]. W ocenie organu sprawa zainicjowana niniejszą skargą jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą ww. decyzją GIODO z [...] marca 2013 r., utrzymaną w mocy ww. decyzją z [...] września 2013 r. Obie sprawy dotyczą bowiem tych samych podmiotów, tj. [...] S. A. i BIK S. A., tego samego przedmiotu, tj. nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez ww. bank i przekazania ich do BIK w tym samym stanie prawnym i faktycznym (począwszy od zawarcia umów skarżącego z Bankiem 5 listopada 2001 r i 17 stycznia 2003 r., przez przekazanie danych skarżącego przez Bank do BIK 2 czerwca 2003 r., a kończąc na usunięciu rachunku skarżącego z BIK i ponownym wpisaniu jego danych [...] maja 2012 r.).

Zdaniem organu decydujące znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej skargi na nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez Bank i ich przekazania do BIK w związku z zawartymi przez niego z Bankiem w 2001 r. i 2003 r. umowami kredytowymi ma fakt, że w sprawie legalności tego procesu przetwarzania danych osobowych skarżącego istnieje stan rzeczy osądzonej (res iudicata), o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. Istnienie w obrocie prawnym ostatecznej decyzji rozstrzygającej merytorycznie określoną sprawę stanowi oczywistą przeszkodę dla wydania decyzji w tożsamej sprawie. Zatem uzyskanie cechy ostateczności przez decyzję powoduje niemożność ponownego orzekania w tej sprawie bez usunięcia z obrotu prawnego tej decyzji. Wobec powyższego tożsamość niniejszej sprawy oraz sprawy zakończonej merytoryczną decyzją GIODO z [...] marca 2013 r. utrzymaną w mocy decyzją z [...] września 2013 r. musiała skutkować umorzeniem niniejszego postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a. z powodu jego bezprzedmiotowości. Z przywołanego przepisu wynika, że postępowanie administracyjne nie może toczyć się w sytuacji, gdy w jego toku przestał istnieć jego przedmiot lub nie istniał on już przed wszczęciem postępowania. Ustalenie przez organ istnienia przesłanki, o której mowa w art. 105 § 1 K.p.a., zobowiązuje go do umorzenia postępowania, ponieważ nie ma wtedy podstaw do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty, a dalsze prowadzenie wówczas postępowania stanowiłoby o jego wadliwości, mającej istotny wpływ na wynik sprawy.

Dlatego też w ocenie organu nie mógł on inaczej rozpoznać skargi, która zainicjowała niniejsze postępowanie, jak tylko je umorzyć, ponieważ jakakolwiek decyzja merytoryczna byłaby dotknięta nieważnością. Fakt wcześniejszego rozstrzygnięcia merytoryczną decyzją administracyjną organu skargi C. P. na przetwarzanie jego danych osobowych przez Bank i przekazanie ich do BIK jest okolicznością tego rodzaju, że organ nie miał podstaw do jej powtórnego merytorycznego rozpatrywania w niniejszym postępowaniu.

W skardze na powyższa decyzję, która wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej jak i poprzedzającej decyzji GIODO i o zobowiązanie GIODO do wydania decyzji zgodnie z treścią skargi, która wpłynęła do GIODO. W ocenie skarżącego stanowisko organu jest błędne, gdyż niniejsze postępowanie zostało zainspirowane raportem BIK uzyskanym 30 marca 2013 r., a podstawowym przedmiotem wniosku były tzw. "wsady" informacji o zobowiązaniach skarżącego przekazywane przez [...] S.A. do BIK S. A. począwszy od roku 2012. W roku 2009 [...] wykreśliło informacje o skarżącym zawarte w BIK S. A. i zaprzestało przekazywania informacji o zobowiązaniach skarżącego do BIK S. A. Nowe "wsady" powinny więc zostać poprzedzone wysłaniem powiadomienia do skarżącego informującym o tym fakcie zgodnie z przepisami prawa bankowego - art. 105a ust. 3, czego Bank nie uczynił. Zdaniem skarżącego ta kwestia nie była przedmiotem rozpoznania GIODO w postępowaniu zakończonym decyzją z [...] marca 2013 r., które dotyczyło przekazywania danych z [...] do BIK w okresie do roku 2009 w odróżnieniu od niniejszej sprawy.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w pełni podtrzymując stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Zwrócił uwagę, iż niniejsze postępowanie zostało wszczęte na skutek skargi z 2 kwietnia 2013 r., z której jednoznacznie wynika przedmiot niniejszego postępowania. Zarzut niespełnienia przez Bank obowiązku informacyjnego określonego w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego został podniesiony po raz pierwszy w skardze do WSA, natomiast skarżący nie uczynił go przedmiotem skargi do GIODO, która zainicjowała postępowanie prowadzone przez organ pod sygnaturą [...]. Dlatego nie było podstaw do oceny zasadności tego zarzutu w toku ww. postępowania.

Dodatkowo organ wskazał, że w decyzji GIODO z [...] marca 2013 r. zaznaczono, iż z materiału dowodowego zebranego w sprawie wynika, że w okresie udostępnienia przez Bank danych osobowych skarżącego na rzecz ww. pomiotów, zobowiązania skarżącego wobec Banku nie wygasły. Bank oświadczył bowiem, iż wskazany w skardze przepis art. 105a Prawa bankowego dotyczący wyrażenia przez osobę, której dane dotyczą, zgody na przetwarzanie danych po wygaśnięciu zobowiązania nie znajduje w tym przypadku zastosowania.

Odpowiedź na skargę złożył również uczestnik postępowania Bank [...], wnosząc o jej oddalenie. Podzielił stanowisko organu, że postępowanie sądowo-administracyjne zainicjowane skargą z 5 marca 2015 r. jest tożsame z decyzją wydaną [...] marca 2013 r., a następnie utrzymaną w mocy decyzją z [...] września 2013 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Na wstępie należy podnieść, że stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.

Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.

W tym kontekście uznać należy, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych jest organem do spraw ochrony danych osobowych. Jego podstawowe zadania i kompetencje zostały wymienione w art. 12 ustawy o ochronie danych osobowych. Jednym z zadań GIODO, określonym w art. 12 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych, jest rozpoznawanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych. Przedmiotem takiej skargi może być na przykład brak dbałości administratora o merytoryczną poprawność przetwarzanych danych, przetwarzanie tych danych w innym celu niż ten, dla którego zostały zebrane, bezpodstawne nieudostępnianie danych. Skarga może dotyczyć również podejrzenia przetwarzania danych przez osobę nieuprawnioną.

Jeżeli zatem określona osoba zgłasza GIODO nieprawidłowości w zakresie przetwarzania danych osobowych, jest on zobligowany do wszczęcia postępowania wyjaśniającego, którego zadaniem jest ustalenie, czy dane osobowe są w istocie przetwarzane, jeżeli tak, to w jakim celu i czy proces ten następuje z poszanowaniem przepisów ustawy o ochronie danych osobowych. GIODO wszczyna i prowadzi postępowanie na wniosek strony według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego i rozstrzyga sprawę indywidualną strony w zakresie objętym jej wnioskiem, wydając w tym zakresie decyzję administracyjną (por. wyrok WSA w Warszawie z 9 listopada 2011 r., II SA/Wa 1363/11, dostępny w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.cbois.nsa.gov.pl, dalej jako CBOSA). Rozstrzygając w sprawie organ obowiązany jest uwzględnić stan faktyczny i prawny obowiązujący w dacie wydania decyzji przez ten organ. Zasada ta odnosi się i do organu orzekającego w pierwszej instancji i do organu odwoławczego, albowiem obowiązek ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy oznacza, iż organ II instancji nie może ograniczyć się wyłącznie do kontroli zaskarżonej decyzji, a obowiązany jest rozstrzygnąć ponownie sprawę. Obowiązkiem organu wynikającym z art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. jest w związku z tym podjęcie niezbędnych działań w celu ustalenia aktualnego stanu faktycznego sprawy. Autorem wniosku o wszczęcie takiego postępowania może być wyłącznie podmiot posiadający interes prawny, tzn. co do zasady osoba, według której jej dane osobowe przetwarzane są niezgodnie z prawem. Taka sytuacja miała miejsce w rozpoznawanej sprawie. Skarżący 2 kwietnia 2013 r. złożył do GIODO skargę na nieuprawnione przekazywanie jego danych osobowych przez [...] do BIK S. A. od [...] maja 2012 r., wnioskując o usunięcie uchybień poprzez wykreślenie tych danych z bazy danych BIK. Również w piśmie z 21 kwietnia 2013 r. jednoznacznie wskazał, że jego skarga dotyczy "wsadów" do BIK dokonanych przez [...] od [...] maja 2013 r. Taki jest zatem przedmiot niniejszego postępowania.

W skardze tej, która zainicjowała postępowanie organu ochrony danych osobowych, skarżący wskazał jedynie na opisane wyżej uchybienia związane z przetwarzaniem jego danych osobowych i tylko w tym zakresie organ był obowiązany ocenić jej zasadność i ewentualnie podjąć dalsze działania przewidziane ustawą o ochronie danych osobowych.

Taka ocena została dokonana. Jak słusznie wskazał organ, skarżący dopiero w skardze złożonej w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Warszawie podniósł zarzut niespełnienia przez Bank obowiązku informacyjnego określonego w art. 105a ust. 3 Prawa bankowego. Nie uczynił go natomiast przedmiotem skargi kierowanej do GIODO inicjującej postępowanie prowadzone w przedmiotowej sprawie. Wypełnienie obowiązku wynikającego z powyższego przepisu nie stanowiło elementu stanu faktycznego sprawy, do którego obowiązany był odnosić się organ. Wobec powyższego nie można obecnie stawiać organowi zarzutu, że skarga w tym zakresie nie została rozpoznana.

Za prawidłową natomiast należy uznać ocenę organu, że skarga wszczynająca postępowanie w sprawie niniejszej, podobnie jak skarga z 26 marca 2012 r., odnosiła się do tych samych okoliczności faktycznych przy niezmienionym stanie prawnym, co nie pozwalało organowi na wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia.

Sąd zauważa oczywiście, że składając skargę z 26 marca 2012 r. skarżący nie mógł w niej wskazać na istniejące od [...] maja 2012 r. przekazywanie, w jego ocenie nielegalne, jego danych osobowych przez Bank do BIK, ale skoro w swojej skardze podał, że Bank dokonywał przekazywania jego danych osobowych do BIK, to istotnym elementem stanu faktycznego sprawy była okoliczność czy do takiego przekazywania danych dochodzi w dalszym ciągu. Badając bowiem legalność przetwarzania danych, GIODO ma obowiązek ustalenia, czy na datę wydania rozstrzygnięcia w sprawie dane konkretnego podmiotu są przetwarzane oraz czy czynione jest to w sposób zgodny z prawem (por. wyrok NSA z 7 maja 2008 r., I OSK 761/07, dostępny CBOSA). Należy przyjąć, że zmiany zaszłe w okolicznościach faktycznych sprawy administracyjnej po wszczęciu postępowania muszą zostać uwzględnione przez organ administracji publicznej, bowiem w przeciwnym razie decyzja byłaby rażąco sprzeczna z zasadą prawdy obiektywnej (tak np. A. Wróbel, Komentarz do art. 104 Kodeksu Postępowania Administracyjnego [w:] M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks Postępowania Administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, 2000).

Organ takie ustalenia poczynił, co w sposób jednoznaczny wynika z treści decyzji z [...] marca 2013 r. Jednym z elementów stanu faktycznego w tej sprawie, który następnie został poddany ocenie prawnej łącznie z innymi elementami stanu faktycznego sprawy, było przekazanie danych osobowych skarżącego przez Bank do BIK [...] maja 2012 r. i ich ponowne umieszczenie w bazie tego podmiotu. Istotne jest przy tym, że przekazanie danych osobowych skarżącego nastąpiło w zakresie kredytu mieszkaniowego z 5 listopada 2001 r. oraz w zakresie kredytu mieszkaniowego z 17 stycznia 2003 r., czyli w tym samym zakresie do jakiego odnosiła się decyzja z [...] marca 2013 r.

Uwzględniając powyższe uznać należy, że sprawa zainicjowana skargą z 2 kwietnia 2013 r. jest tożsama ze sprawą rozstrzygniętą decyzją GIODO z [...] marca 2013 r., utrzymaną w mocy decyzją z [...] września 2013 r. Obie sprawy dotyczą bowiem tych samych podmiotów, tj. [...] S.A. i BIK S. A., tego samego przedmiotu, tj. nieprawidłowości w procesie przetwarzania danych osobowych skarżącego przez Bank i przekazania ich do BIK w tym samym stanie prawnym i faktycznym, tj. począwszy od zawarcia umów skarżącego z Bankiem 5 listopada 2001 r i 17 stycznia 2003 r., przez przekazanie danych skarżącego przez Bank do BIK 2 czerwca 2003 r., a kończąc na usunięciu rachunku skarżącego z BIK i ponownym wpisaniu jego danych [...] maja 2012 r. Zasadnym jest przy tym wskazanie, że decyzja z [...] września 2013 r. była przedmiotem kontroli sądowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 lutego 2014 r. (II SA/Wa 1945/13) oddalił skargę na tę decyzję, a następnie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 10 listopada 2015 r. (I OSK 1318/14) oddalił skargę kasacyjną.

W zaistniałych okolicznościach, uwzględniając, że w świetle art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. to nie treść wniosku o wszczęciu postępowania określa tożsamość sprawy, lecz to co zostało objęte treścią rozstrzygnięcia organu w decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 28 stycznia 2015 r., II GSK 2170/13, dostępny CBOSA), organ nie mógł rozpoznać skargi z 2 kwietnia 2013 r. merytorycznie z uwagi na powagę rzeczy osądzonej. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny, który to pogląd Sąd w niniejszej sprawie w pełni podziela, wydanie kolejnej decyzji w sprawie, w której skarżący wystąpił z tożsamym wnioskiem do poprzednio składanych, rozpoznawanych już decyzjami Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych spowodowałoby, że byłaby ona nieważna na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. (por. wyrok NSA z 9 września 2011r., I OSK 1518/10, dostępny CBOSA).

W świetle ustaleń doktryny procesu administracyjnego oraz orzecznictwa sądowego przedmiot postępowania istnieje, jeśli zostanie spełnionych szereg warunków. Jednym z nich jest niepodjęcie w sprawie ostatecznego rozstrzygnięcia. Sprawa administracyjna musi mieć charakter "otwarty" w tym znaczeniu, że nie może być rozstrzygnięta orzeczeniem ostatecznym (res iudicata). Dopóki orzeczenie rozstrzygające w sposób ostateczny daną sprawę funkcjonuje w obrocie prawnym, kolejne postępowanie dotyczące tej samej materii jest w sposób oczywisty bezprzedmiotowe. Dopiero bowiem eliminacja z obrotu prawnego w trybie przewidzianym (...) takiego rozstrzygnięcia otworzyłoby możliwość ponownego rozstrzygnięcia tej samej sprawy (por. wyrok NSA z 19 czerwca 2000 r., I SA/Ka 2247/98, Lex nr 44391, G. Łaszczyca, A. Matan, Cz. Martysz, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Tom II Lex, 2007, wyd. II). Również w wyroku z 6 sierpnia 1999 r., IV SA 1167/97 (Lex nr 47913) NSA wskazał, że jako przykłady uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji podaje się np. sytuację, gdy sprawa została już rozstrzygnięta decyzją ostateczną.

Wobec powyższego tożsamość niniejszej sprawy oraz sprawy zakończonej merytoryczną decyzją GIODO z [...] marca 2013 r. utrzymaną w mocy decyzją z [...] września 2013 r. musiała skutkować umorzeniem niniejszego postępowania na podstawie art. 105 § 1 K.p.a.

Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Sąd, uznając, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.