Wyrok WSA we Wrocławiu, sygn. akt IV SA/Wr 757/10
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2011-02-15 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6200 Choroby zawodowe
Hasła tematyczne: Inne
Skarżony organ: Inspektor Sanitarny
Treść wyniku: *Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 235-1
journal: Dz.U. 1998 nr 21 poz 94
law: Ustawa z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Ożóg, Sędziowie Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.), Protokolant Agnieszka Figura, po rozpoznaniu w Wydziale IV na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. sprawy ze skargi J. M. na decyzję D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] września 2010 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej oddala skargę.


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi jest decyzja z dnia [...] września 2010 r. nr [...] D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego we W., który po rozpatrzeniu odwołania J. M. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. z dnia [...] czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – zespołu wibracyjnego.

Z akt sprawy wynika, że J. M. był zatrudniony:

- od 24 kwietnia 1969 r. do 15 listopada 1969 r. jako robotnik melioracyjny w Rejonowym Przedsiębiorstwie Melioracyjnym w L. (zakład zlikwidowany), obecnie Przedsiębiorstwo Budownictwa Specjalistycznego i Melioracji Sp. z o.o. w L.,

- od 2 lutego 1970 r. do 31 marca 1970 r. jako robotnik transportowy w Zakładzie Aparatury Próżniowej w B. (zakład zlikwidowany),

- od 14 kwietnia 1970 r. do 31 stycznia 1982 r. jako kierowca samochodowy, kierowca samochodu ciężarowego, ciągnika w B. Przedsiębiorstwie Budowlanym (zakład zlikwidowany),

- od 1 lutego 1982 r. do 27 kwietnia 1990 r. jako kierowca samochodowy, kierowca samochodu ciężarowego, w Przedsiębiorstwie Produkcji Elementów Budowlanych w B. (zakład zlikwidowany),

- od 8 października 1991 r. do 12 grudnia 1991 r. oraz od 17 sierpnia 1992 r., do 10 listopada 1992 r. w Przedsiębiorstwie Budowlanym "[...]" ,

- od 2 stycznia 1995 r. do 31 marca 2000 r. jako kierowca ciągnika Ursus w Gospodarstwie Rolnym [...],

- od 1 stycznia 2000 r. pobiera świadczenie rentowe.

W dniu 15 marca 2007 r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. na skutek zgłoszenia podejrzenia choroby zawodowej przez J. Matyjewicza wszczął postępowanie administracyjne w sprawie choroby zawodowej - zespół wibracyjny postać kostno-stawowa.

W związku z podejrzeniem choroby zawodowej J.M. był badany w D. Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy we W. Oddział w J. G. który w dniu 28 września 2007 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego - w postaci kostno-stawowej (poz. 22 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. nr 105, poz. 869) zwanego dalej rozporządzeniem).

W uzasadnieniu powyższego orzeczenia podano: ,,(...) Typowe miejscowe działanie drgań mechanicznych prowadzi do zmian głównie w kończynach górnych, bardzo rzadko w stawach obręczy barkowych oraz w kościach śródstopia przy bezpośrednim kontakcie przedmiotu obróbki z kończynami dolnymi. Występujące często zespoły bólowe kręgosłupa lędźwiowo - krzyżowego u kierowców rozmaitego typu ciężkich pojazdów terenowych i autobusów połączone ze zmianami radiologicznymi zależą w dużej mierze (prócz drgań siedziska) od wielogodzinnej, wymuszonej pozycji w niewygodnych kabinach. Jedynym pewnym dowodem związku między pracą w warunkach narażenia na drgania ogólne a stwierdzonymi zmianami jest ustąpienie ich (zmian) po przerwaniu narażenia zawodowego. Ponieważ u J. M. dolegliwości bólowe kręgosłupa istnieją nadal, a nawet się pogłębiają, brak jest podstaw do ustalenia, by przyczyną rozpoznania schorzeń było narażenie ww. na drgania ogólne."

W trybie odwoławczym zainteresowany był badany w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., który w dniu [...] lutego 2008 r. wydał orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej pod postacią zespołu wibracyjnego (poz. 22) u J. M. w uzasadnieniu podając: " (...) Obraz radiologiczny układu kostno-stawowego kończyn górnych nie wykazuje obecności zmian odpowiadających efektom oddziaływania drgań mechanicznych. Ujemny wynik próby oziębieniowej jak również rezultaty palestezjometrii i kapilaroskopii nie wskazują również na obecność skutków naczyniowo-nerwowych tego narażenia zawodowego. Ujawnione zmiany zwyrodnieniowe w kręgosłupie są natomiast wyrazem zapoczątkowanych w 3 dekadzie życia i postępujących z wiekiem zmian wstecznych tkanki łącznej i jako takie nie figurują też one w obowiązującym wykazie chorób zawodowych."

Na podstawie powyższych orzeczeń lekarskich i w oparciu o ocenę narażenia zawodowego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. wydał w dniu [...] kwietnia 2008 r. decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego (poz.22).

Od powyższej decyzji J. M. wniósł odwołanie w dniu 19 maja 2008 r. nie zgadzając się z jej rozstrzygnięciem.

Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...], uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny przeprowadził postępowanie wyjaśniające w sprawie, uzupełnione m.in. o świadectwo pracy strony, o informację o aktualnej sytuacji zawodowej J.M. i o sporządzoną kartę oceny narażenia zawodowego uwzględniającą rok produkcji ciągników i samochodów ciężarowych, a następnie skierował sprawę do D. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy Oddział w J. G. celem wydania zweryfikowanego, szeroko uzasadnionego orzeczenia lekarskiego.

W dniu 21 kwietnia 2009 r. D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy Oddział w J. G. przesłał do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. uzupełnione orzeczenie lekarskie nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: zespół wibracyjny (poz.22) u J. Matyjewicza, w którym podnosi, że: "(...) Całość obrazu klinicznego schorzenia poparta analizą narażenia zawodowego na drgania o działaniu ogólnym, nie daje podstaw do rozpoznania u orzekanego żadnej z postaci zespołu wibracyjnego. Powstanie uogólnionych zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa i częste występowanie kręgosłupowych zespołów bólowych spowodowanych u kierowców wielogodzinną wymuszoną pozycją ciała, nie jest charakterystyczne dla drgań przekazywanych przez siedzisko kierowcy i nie może być łączone wyłącznie z działaniem wibracji. Ponadto u orzekanego nie został spełniony ustawowo określony w orzecznictwie zawodowym warunek odstępu czasowego w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważniałoby do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia narażenia zawodowego.(...)"

W oparciu o ww. orzeczenie lekarskie oraz przeprowadzone dochodzenie wyjaśniające Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. dnia [...] czerwca 2009 roku wydał decyzję nr [...], znak: [...] o braku podstaw do-stwierdzenia choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego (poz. 22).

Od powyższej decyzji w dniu 6 lipca 2009 roku strona odwołała się zarzucając, że wydana decyzja jest niesprawiedliwa. Podnosząc, że istniejące dolegliwości zdrowotne są ściśle związane z wykonywaną pracą.

Decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny uchylił zaskarżoną decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego.

Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. przeprowadził postępowanie uzupełniające w sprawie, wyjaśnił dokładnie stan faktyczny, dokonał weryfikacji orzeczenia lekarskiego nr [...] wydanego w dniu [...] lutego 2008 r. przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.

Placówka diagnostyczno-orzecznicza II stopnia w zweryfikowanym orzeczeniu lekarskim nr [...] o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, w uzasadnieniu podała, że: "(...) Obraz radiologiczny układu kostno-stawowego kończyn górnych badanego nie wykazuje obecności zmian odpowiadających efektom oddziaływania drgań mechanicznych.

Ujemny wynik próby oziębieniowej jak również rezultaty palestezjometrii i kapilaroskopii nie wskazują na obecność skutków naczyniowe-nerwowych narażenia zawodowego na drgania mechaniczne. Ujawnione zmiany zwyrodnieniowe w kręgosłupie szyjnym, piersiowym, lędźwiowo-krzyżowym badanego nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. W związku ze zmianą przepisów prawa postępowanie orzecznicze w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. przeprowadzono zgodnie z punktem 22 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych: zespół wibracyjny. Wprowadzone zmiany w przepisach prawa nie mają wpływu na merytoryczną treść orzeczenia."

Na podstawie powyższych orzeczeń lekarskich i w oparciu o ocenę narażenia zawodowego Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w B. wydał w dniu [...] czerwca 2010 r. decyzję, nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego.

Od decyzji tej J.M. złożył odwołanie kwestionując wykonane pomiary drgań mechanicznych oraz orzeczenia lekarskie wydane przez uprawnione placówki diagnostyczno-orzecznicze, podnosząc, że wydana decyzja jest niesprawiedliwa. W ocenie strony istniejące dolegliwości zdrowotne są ściśle związane z wykonywaną pracą.

D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W.. rozpoznając odwołanie podkreślił, że do stwierdzenia choroby zawodowej przez właściwego państwowego inspektora sanitarnego muszą być spełnione łącznie, jak to wynika w art. 235¹ i art. 235² Kodeksu pracy oraz § 5 ust. 2 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, trzy warunki:

1. choroba musi być rozpoznana przez upoważnioną do tego placówkę służby zdrowia i znajdować się w wykazie chorób zawodowych,

2. choroba ta musi być wywołana czynnikami szkodliwymi znajdującymi się w

środowisku pracy albo sposobem wykonywania pracy,

3. wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych musi nastąpić w okresie

ustalonym w załączniku do ww. rozporządzenia.

W przypadku strony ww. kryteria nie zostały spełnione.

Dwie niezależne placówki diagnostyczno-orzecznicze uprawnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych: D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny. Pracy we W. Oddział w J. G. i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., były zgodne co do faktu, że wg obowiązującego rozporządzeniem, brak jest podstaw do rozpoznania choroby zawodowej - zespołu wibracyjnego. W ww. jednostkach medycznych wykonano szereg badań diagnostycznych, wykluczających stwierdzenie choroby wibracyjnej. Wg. wiedzy medycznej, ujawnione zmiany zwyrodnieniowe w kręgosłupie są wyrazem zapoczątkowanych w 3 dekadzie życia i postępujących z wiekiem zmian wstecznych tkanki łącznej i jako takie nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych, mają charakter swoisty, niezwiązany z narażeniem zawodowym na drgania mechaniczne. Ponadto w przypadku J.M. upłynął okres uprawniający do rozpoznania ww., schorzenia zawodowego zgodnie z obowiązującym aktem prawnym.

Według rozporządzenia dopuszcza się okres 1 - 3 lat (w zależności od postaci) od zakończenia ekspozycji zawodowej, w czasie którego istnieje możliwość rozpoznania zespołu wibracyjnego, pod warunkiem udokumentowania objawów chorobowych dotyczących ww. schorzenia. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. podkreśla, że upoważnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych placówki medyczne (D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W., Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.) wydały spójne, co do meritum orzeczenia lekarskie, przekonujące oraz po przeprowadzeniu specjalistycznych badań.

Warunek dotyczący rozpoznania klinicznego choroby zawodowej: zespołu wibracyjnego (poz. 22) u J. M. nie został spełniony.

W związku z powyższym, D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. nie znalazł podstaw prawnych ani merytorycznych do zmiany decyzji organu I instancji.

W skardze na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu J. M. poniósł, że przez wiele lat pracował w ciężkich warunkach narażony na drgania, a badania jakim został poddany w trakcie postępowania nie miały związku z wykonywaną pracą, która polegała na kilkugodzinnym narażeniu na drgania. Skarżący zakwestionował również okres uprawniający do rozpoznania choroby. Podkreślił, że choroba rozwijała się u niego przez wiele lat i dopiero na początku 2007 r. został poddany badaniom po wizycie u neurologa, który uznał, że jego problem wynika z uszkodzenia kręgosłupa podczas jego pracy zawodowej.

W odpowiedzi na skargę Dolnośląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny we W. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.

Na rozprawie w dniu 15 lutego 2011 r. skarżący oświadczył, że w postępowaniu chodziło mu o dolegliwości kręgosłupa, a nie o zespół wibracyjny, na którym się nie zna, a badanie nie obejmowały dolegliwości kręgosłupa.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Wrocławiu zważył, co następuje:

Zakres kontroli sprawowanej przez wojewódzkie sądy administracyjne określa ustawa z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), stanowiąc w przepisie art. 1 § 2, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie decyzji może nastąpić w sytuacji, gdy wydanie zaskarżonej decyzji nastąpiło w wyniku naruszenia prawa materialnego lub procesowego, które to naruszenie miało lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 a i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zmianami – zwana dalej p.p.s.a.). Istotnym jest także, że rozstrzygając daną sprawę sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa a zakres jego procedowania wytyczają granice danej sprawy oraz zakaz reformationis in peius (art. 133 i 134 § 1 i 2 p.p.s.a).

W ocenie Sądu skarga nie jest zasadna, bowiem zarówno zaskarżona decyzja D. Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jak i poprzedzająca ją decyzja z dnia 17 czerwca 2010 r. Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego, nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie

Podstawę prawną regulacji chorób zawodowych stanowi art. 235¹ kodeksu pracy, który określa, że za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". O stwierdzeniu choroby zawodowej decyduje tym samym, jak zgodnie przyjęły organy sanitarne obydwu instancji, zachowanie dwóch wymogów: zamieszczenie schorzenia w wykazie chorób zawodowych oraz ustalenie, że zostało ono spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy lub w związku ze sposobem wykonywania pracy.

Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych (art. 235² Kodeksu pracy). Innymi słowy choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, które pozostaje w związku przyczynowym z pracą. Przyczyną ją wywołującą jest tylko i wyłącznie sama praca, jej rodzaj, charakter i warunki jej wykonywania. Z tego powodu choroby zawodowe są przewidywalne a owe przewidywalne uszkodzenia zdrowia zostały ujęte w tzw. wykazie chorób zawodowych.

Na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 237 § 1 Kodeksu pracy Rada Ministrów wydała rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r., którego postanowienia weszły w życie w dniu 3 lipca 2009 r. i obowiązywały już w chwili wydania decyzji przez organ I instancji, jak i przez organ odwoławczy. W rezultacie to według zapisów rozporządzenia należy oceniać postępowanie przedmiotowe postępowanie organów administracji wszczęte w czerwcu 2009 r.. Wskazuje na to § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., który stanowi, że z zastrzeżeniem postępowań wszczętych i nie zakończonych przed dniem 3 września 2002 r., do postępowań w sprawie zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzenia chorób zawodowych, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, stosuje się przepisy tego rozporządzenia, z tym, że czynności dokonane w toku wszczętych postępowań pozostają skuteczne.

W tym stanie rzeczy, nie można odmówić mocy dowodowej orzeczeniom lekarskim, wydanym na podstawie rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r., które mocą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 czerwca 2008 r. wydanym w sprawie o sygn. akt P 23/07 (Dz. U. z 2008 r. Nr 116, poz. 740) utraciło moc z dniem 3 lipca 2009 r., albowiem czynności dokonane w toku postępowań wszczętych przed dniem 3 lipca 2009 r. pozostają skuteczne, a określenie definicji choroby zawodowej zawarte w § 2 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 lipca 2002 r. w całości bez wprowadzenia w nim zmian przejął art. 235¹ Kodeksu pracy.

Zgodnie natomiast z § 8 ust. 1 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika.

Analiza materiału dowodowego wskazuje, że zarówno D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W. Oddział w J. G. jak i Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. wykluczyły możliwość rozpoznania u skarżącego choroby zawodowej. W jednostkach medycznych wykonano szereg badań diagnostycznych stwierdzając brak podstaw do rozpoznania choroby zawodowej: zespół wibracyjny (poz.22), w uzasadnieniu podano, że: "(...) Obraz radiologiczny układu kostno-stawowego kończyn górnych badanego nie wykazuje obecności zmian odpowiadających efektom oddziaływania drgań mechanicznych. Ujemny wynik próby oziębieniowej jak również rezultaty palestezjometrii i kapiłaroskopii nie wskazują na obecność skutków naczyniowo-nerwowych narażenia zawodowego na drgania mechaniczne. Ujawnione zmiany zwyrodnieniowe w kręgosłupie szyjnym, piersiowym, lędźwiowo-krzyżowym badanego nie figurują w obowiązującym wykazie chorób zawodowych. W związku ze zmianą przepisów prawa postępowanie orzecznicze w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. przeprowadzono zgodnie z punktem 22 wykazu chorób zawodowych będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dn. 30 czerwca 2009 r.

Bez pozytywnych opinii lekarskich bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Oczywiście nie oznacza to zwolnienia organu orzekającego od obowiązku dokonania oceny opinii biegłego w granicach wskazanych w art. 80 k.p.a. Organ nie może bowiem oprzeć swego rozstrzygnięcia w sprawie na opinii lekarskiej o lakonicznej treści, nie zawierającej przekonywającego i należytego uzasadnienia, bądź sprzecznej z przepisami prawa.

W przedmiotowej sprawie wymagania te zostały spełnione, gdyż wydane w sprawie opinie są spójne oraz należycie uzasadnione. Uznać zatem należało, że uprawnione jednostki medycyny pracy w sposób przekonywający wyjaśniły z jakich przyczyn choroby strony skarżącej nie można uznać za chorobę zawodową. Wyrażona ocena została zawarta w spełniających wymagania formalne opiniach. Zatem z uwagi na fakt, iż warunkiem koniecznym stwierdzenia przez organy administracji choroby zawodowej jest jej uprzednie, lekarskie rozpoznanie przez właściwe medyczne jednostki orzecznicze, orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej jest wiążące dla organów administracji orzekających w przedmiocie choroby zawodowej, co prowadzić musiało do odmowy stwierdzenia u strony skarżącej choroby zawodowej.

Należy wskazać, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmowany był powszechnie pogląd o związaniu organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Takie stanowisko zostało przedstawione m.in. w uchwale składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2002 r. i zachowuje ono nadal aktualność (OPS 3/02, publ. ONSA 2003/1/4).

Odnosząc się do zarzutu strony w skardze dotyczącego okresu uprawniającego do rozpoznania choroby zawodowej to należy podkreślić, że w przypadku J. M. upłynął okres uprawniający do rozpoznania ww. schorzenia zawodowego zgodnie z obowiązującym aktem prawnym. Według rozporządzenia - dopuszcza się okres 1 - 3 lat (w zależności od postaci) od zakończenia ekspozycji zawodowej, w czasie którego istnieje możliwość rozpoznania zespołu wibracyjnego, pod warunkiem udokumentowania objawów chorobowych dotyczących ww. schorzenia. Z żadnej dokumentacji medycznej nie wynika, że u skarżącego występowała wcześniej choroba wibracyjna. D. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny podkreśla, że upoważnione do orzekania w sprawach chorób zawodowych placówki medyczne (D. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy we W., Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.) wydały spójne, co do meritum orzeczenia lekarskie, przekonujące oraz po przeprowadzeniu specjalistycznych badań.

Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalił.