Wyrok WSA w Gliwicach, sygn. akt I SA/Gl 1367/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Data orzeczenia: 2017-03-21 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6112 Podatek dochodowy od osób fizycznych, w tym zryczałtowane formy opodatkowania
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób fizycznych
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 11 ust. 1 ust. 2 ust. 2b,  art. 12
journal: Dz.U. 2010 nr 51 poz 307
law: Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych - tekst jednolity
article: art. 92 par. 3a
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Teresa Randak, Protokolant Dominika Zabielska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi C. J. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. oddala skargę.


UZASADNIENIE

1. Przedmiotem skargi C. J. (dalej: "podatniczka" lub "skarżąca") jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. (nr [...]) utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w P. z dnia [...] r. w sprawie określenia podatniczce wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 95.171 zł.

2. Stan sprawy przedstawia się następująco:

2.1. Naczelnik Urzędu Skarbowego w P. (dalej: "organ pierwszej instancji") decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 21 § 1 pkt 1 i § 3, art. 92 § 3, art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2015, poz. 613, ze zm. dalej: "Ordynacja podatkowa" lub "O.p."), art. 6 ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 11 ust. 1 i 2 i 2b, art. 12 ust. 1, 3 i 6, art. 27f ust. 1 i 6, art. 45 ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 ze zm., dalej również: "u.p.d.o.f."), art. 12 ustawy z dnia 12 listopada 2003 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 202, poz. 1956 ze zm.) określił podatniczce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. w kwocie 95.171 zł, tj. w innej wysokości niż wyliczona w złożonym za ten rok wspólnym zeznaniu małżonków PIT-37.

2.2. Od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca złożyła odwołanie, zarzucając naruszenie zasady prawdy materialnej i zasady swobodnej oceny dowodów, tj. art 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, poprzez bezzasadne uznanie wyceny nieruchomości, dokonanej przez rzeczoznawcę majątkowego, za rzetelną. Ponadto podniosła naruszenie art. 11 ust. 1, ust. 2 i ust. 2b oraz art. 12 ust. 1 i ust. 3 u.p.d.o.f. poprzez ich błędne zastosowanie w ustalonym stanie faktycznym sprawy.

Skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

2.3. Dyrektor Izby Skarbowej w K. (dalej również: "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 O.p. oraz przepisów ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 2010 r. Nr 51, poz. 307 z późn. zm. - w brzmieniu obowiązującym w 2010 r.) powołanych w uzasadnieniu niniejszej decyzji, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.

3. Zaskarżona decyzja została wydana na gruncie następującego stanu faktycznego i prawnego:

Organ podatkowy ustalił, że Państwo C. i K. J. (zwani dalej łącznie "podatnikami") rozliczyli się za 2010 r. zgodnie z art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. (w sposób przewidziany dla małżonków), natomiast w swoim zeznaniu nie wykazali przychodu z częściowo odpłatnego świadczenia w związku z nabyciem w 2010 r. nieruchomości za cenę niższą od jej wartości rynkowej. Mianowicie podatnicy nabyli od A z siedzibą w T. nieruchomość gruntową położoną w K. (działkę nr [...] oraz udział w 1/23 działki nr [...], obręb [...] K.), w wyniku podjęcia przez Walne Zgromadzenie Członków tej Spółdzielni w dniu [...] uchwały w przedmiocie podziału nieruchomości Spółdzielni na działki przyzagrodowe i umożliwienia ich zakupu przez członków pracujących w Spółdzielni na dzień 16 października 2008 r. za cenę ewidencyjną 0,20 zł za 1 m2.

W celu ustalenia wartości rynkowej nabytych nieruchomości organ pierwszej instancji powołał biegłego rzeczoznawcę, który na podstawie przeprowadzonych oględzin nieruchomości sporządził operat szacunkowy, w którym określił wartość rynkową nabytych nieruchomości na dzień 9 lipca 2010 r. (tj. dzień sporządzenia i podpisania aktu notarialnego - umowy sprzedaży nieruchomości); biegły określił wartość rynkową nabytych nieruchomości na kwoty: 330.000 zł (działka nr [...]) oraz 28.442 zł (udział 1/23 w działce nr [...]).

W ocenie organów podatkowych, wartość rynkowa ustalona w operacie szacunkowym odpowiada wymogom wynikającym z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. ustalono ją na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Zważywszy, że nieruchomość została przez podatników nabyta za łączną kwotę 751,68 zł, organ stwierdził, że przychód z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia wyniósł 357.690,32 zł (330.000 zł, tj. wartość działki nr [...] + 28.442 zł, tj. wartość 1/23 działki nr [...] -751,68 zł, tj. cena zapłacona przez podatników ).

Organ odwoławczy argumentował, że zarówno nabyta nieruchomość jak i inne nieruchomości przyjęte przez biegłego do porównania położone są na terenach bez ważnego planu zagospodarowania przestrzennego i wszystkie one w momencie sprzedaży oznaczone były symbolem R - grunty orne, a informacja o tym zawarta została w treści operatu szacunkowego sporządzonego przez rzeczoznawcę, tj. w punktach: 9.1, 11.4 i zwłaszcza 13.3, gdzie wprost wskazano, że przyjęte do porównań działki użytkowane były w ten sam lub podobny sposób, tj. brak było planu miejscowego, a działki posiadały użytek R. Stąd, w ocenie organu odwoławczego, wykonana przez rzeczoznawcę wycena spełnia warunek porównywalności.

Odnosząc się do zarzutów odwołania, organ odwoławczy wskazał, że w zakresie świadczeń nieodpłatnych lub częściowo odpłatnych mieszczą się świadczenia w naturze, na co wskazuje wykładnia przepisów art. 11 ust. 1-2b (a także art. 12 ust. 2 i 3) u.p.d.o.f., stanowiących, że do przychodów zalicza się m.in. wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń (art. 11 ust. 1) - z rozróżnieniem w zależności od przedmiotu świadczenia (art. 11 ust. 2 i 2a) - jak również wartość świadczeń częściowo odpłatnych, stanowiąca różnicę pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (art. 11 ust. 2b). Z kolei, zgodnie z art. 11 ust. 2 ustawy, wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Dlatego, zdaniem organu, pogląd skarżącej, że przedmiotem świadczenia w naturze nie mogą być rzeczy - w tym także nieruchomości, nie jest zasadny. W ocenie organu, w przypadku nabycia rzeczy (nieruchomości) nieodpłatnie (art. 11 ust. 2 ustawy) lub częściowo odpłatnie (art. 11 ust. 2b w związku z ust. 2 ustawy), nabywca otrzymuje świadczenie w naturze, stanowiące zarazem przychód podatkowy. W konsekwencji, nabycie nieruchomości po cenie znacznie odbiegającej od jej wartości rynkowej, do czego uprawnienie przysługiwało wyłącznie członkom takiej spółdzielni, winno być kwalifikowane jako przychód podatkowy właśnie z tego źródła.

4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu odwoławczego z dnia [...] r. oraz o zasądzenie kosztów postępowania i kosztów zastępstwa procesowego zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów

1) prawa procesowego, w postaci:

- art. 92 § 1, art. 97 § 1, art. 123, art. 200, art. 210 § 1 pkt 3 ustawy Ordynacja podatkowa przez przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji wyłącznie w stosunku do skarżącej z pominięciem spadkobierców K. J., podczas gdy zachodziły podstawy do uznania za strony tego postępowania również jego spadkobierców i wydania decyzji o odpowiedzialności solidarnej zarówno skarżącej - żony zmarłego K. J., jaki i jego spadkobierców w osobach: B. J., M. J. oraz M. J.;

2) prawa materialnego, w postaci:

- art. 11 ust. 1, 2 i 2b oraz art. 12 ust. 1 i 3 u.p.d.o.f. przez ich błędne zastosowanie w ustalonym w sprawie stanie faktycznym, podczas gdy nie odpowiadał on hipotezie normy prawnej opisanej w powołanych przepisach, bowiem nabycie nieruchomości na zasadach preferencyjnych przez małżonka skarżącej nie stanowiło nieodpłatnego świadczenia i nie podległo opodatkowaniu, a to dlatego, że źródłem przychodu na podstawie tych przepisów nie może być nabycie rzeczy lub praw.

5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.

Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "p.p.s.a."), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, bądź też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.

Na wstępie należy wskazać, że tut. Sąd rozstrzygał już analogiczne zagadnienie prawne w sprawie o sygnaturze akt I SA/Gl 211/16 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając powyższe na względzie, w pełni podzielając ocenę prawną Sądu wyrażoną w powołanym wyżej wyroku, w dalszej części uzasadnienia Sąd przywoła rozważania prawne w nim zawarte.

Istota sporu w niniejszej sprawie koncentruje się wokół prawnopodatkowych skutków dokonanego przez podatników w 2010 r. nabycia niezabudowanej nieruchomości od rolniczej spółdzielni produkcyjnej, której członkiem był mąż skarżącej.

Sąd, w pierwszej kolejności, odniesie się do zarzutów natury procesowej. Skarżąca bowiem kwestionuje dopuszczalność wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2010 r. jedynie wobec niej, tj. bez uwzględnienia spadkobierców jej męża.

W sprawie, podatnicy złożyli wspólne zeznanie podatkowe małżonków za 2010 r., korzystając z uprawnienia przewidzianego w art. 6 ust. 2 u.p.d.o.f. W konsekwencji stali się solidarnie odpowiedzialni za zobowiązania podatkowe wynikające z rozliczenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r.

Zgodnie z art. 93 § 3 O.p. małżonkowie opodatkowani łącznie od sumy swoich dochodów na podstawie odrębnych przepisów ponoszą solidarną odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz solidarna jest ich wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku od sumy dochodów małżonków, z zastrzeżeniem § 3a.

W myśl art. 92 § 3a O.p. w razie śmierci jednego z małżonków, o których mowa w § 3, drugi z małżonków ponosi odpowiedzialność za zobowiązania podatkowe oraz przysługuje mu wierzytelność o zwrot nadpłaty podatku.

Rozwiązanie to nie powoduje zmiany woli małżonków uwidocznionej we wspólnym zeznaniu podatkowym i wyklucza możliwość dopuszczenia spadkobierców do udziału w postępowaniu podatkowym żyjącego małżonka. Wyłącza ono również odpowiedzialność innych osób za zobowiązania podatkowe wynikające ze wspólnego rozliczenia małżonków.

Przez wzgląd na powyższe, zarzut opisany w pkt 1 petitum skargi nie jest zasadny.

Sąd nie stwierdził również, by przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, doszło do naruszenia przepisów postępowania. Organy zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, dokonując jego oceny w zgodzie z zasadami logiki, wiedzy i doświadczenia życiowego (art. 187 O.p. i 188 O.p.). Ustalenia poczynione przez organy podatkowe znajdują potwierdzenie w zgromadzonych w sprawie dowodach. Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego spełnia wszelkie wymogi z art. 210 § 4 O.p. Sąd nie stwierdził również naruszenia art. 191 O.p. wyrażającego zasadę swobodnej oceny dowodów.

W sprawie bezsporne jest, że podatnicy, na podstawie aktu notarialnego sporządzonego w dniu [...] r., nabyli od A z siedzibą w T. działkę rolną (RIVa-grunty orne) numer [...], niezabudowaną, nieogrodzoną, o obszarze 0,3300 ha, za cenę 660 zł oraz udział wynoszący 1/23 części w działce numer [...] stanowiącej wewnętrzną drogę dojazdową (przez którą działka numer [...] ma dostęp do drogi publicznej - ulicy [...]) o powierzchni 0,8642 ha, za cenę 91,68 zł.

Poza sporem jest także i to, że nabycie tych działek nastąpiło w związku z uchwałą Walnego Zgromadzenia Członków A nr [...] z dnia [...] r. podjętą w przedmiocie wyrażenia zgody na przeznaczenie części działki rolnej numer [...] i [...] obręb [...] K. na działki przyzagrodowe z możliwością ich zakupu.

Ocenę prawnopodatkowych skutków tej transakcji rozpocząć należy od zacytowania art. 9 ust. 1 u.p.d.o.f. (w brzmieniu obowiązującym w 2010 r.), który stanowi, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Na mocy art. 11 ust. 1 tej ustawy przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.

Art. 12 ust. 6 u.p.d.o.f. określa, że przychodem z tytułu członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną są wszelkie przychody, o których mowa w art. 11, uzyskane przez członka spółdzielni lub jego domownika z tytułu wkładu pracy oraz innych tytułów przewidzianych w statucie spółdzielni, po wyłączeniu z tych przychodów udziałów w dochodzie podzielnym spółdzielni z tytułu działalności rolniczej, z wyjątkiem polegającej na prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.

Na mocy art. 12 ust. 2 i 3 cytowanej ustawy wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców - jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy. Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b.

Stosownie zaś do art. 11 ust. 2, 2a oraz 2b u.p.d.o.f. wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania (ust. 2).

Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się:

1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia - według cen stosowanych wobec innych odbiorców;

2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione - według cen zakupu;

jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku - według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku;

3) w pozostałych przypadkach - na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia (ust. 2a)

Jeżeli świadczenia są częściowo odpłatne, przychodem podatnika jest różnica pomiędzy wartością tych świadczeń, ustaloną według zasad określonych w ust. 2 lub 2a, a odpłatnością ponoszoną przez podatnika (ust. 2b).

W świetle przywołanych przepisów zasadna jest konstatacja, że podatnicy nabywając wspomnianą nieruchomość po cenie znacznie niższej niż cena rynkowa (co wynika także z treści ww. aktu notarialnego, w którym to strony umowy podały, że wartość rynkowa nieruchomości wynosi łącznie 18.792,01 zł, a rzeczywista łączna cena nabycia nieruchomości wyniosła 751,68 zł) uzyskali częściowo nieodpłatne świadczenie w naturze.

Zatem zarzuty skarżącej określone w pkt 2 petitum skargi również nie zasługują na uwzględnienie.

W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, poprzez bezzasadne uznanie wyceny nieruchomości, dokonanej przez powołanego przez organ pierwszej instancji rzeczoznawcę majątkowego, za rzetelną; w skardze, podtrzymała zarzuty zawarte w odwołaniu.

Odnosząc się do tej kwestii, wskazać należy, że na gruncie u.p.d.o.f. oraz innych ustaw podatkowych nie istnieje legalna definicja wartości (ceny) rynkowej. Art. 11 ust. 2 u.p.d.o.f. wskazuje jedynie, iż ustalając cenę rynkową należy uwzględnić stan oraz stopień zużycia rzeczy będących przedmiotem świadczenia. Natomiast art. 151 ust.1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518 ze zm., dalej: "u.g.n.") określa, że cenę rynkową nieruchomości stanowi najbardziej prawdopodobna jej cena, możliwa do uzyskania na rynku, określona z uwzględnieniem cen transakcyjnych przy przyjęciu następujących założeń:

1) strony umowy były od siebie niezależne, nie działały w sytuacji przymusowej oraz miały stanowczy zamiar zawarcia umowy,

2) upłynął czas niezbędny do wyeksponowania nieruchomości na rynku i do wynegocjowania warunków umowy.

Z powyższego wynika jednak jednoznacznie, że cena rynkowa nie jest ceną transakcyjną, czyli ustaloną przez strony w umowie, jakkolwiek określana jest z jej uwzględnieniem.

Na mocy art. 152 u.g.n. wyceny nieruchomości dokonuje się przy zastosowaniu podejść: porównawczego, dochodowego lub kosztowego, albo mieszanego, zawierającego elementy podejść poprzednich (ust. 2) Przy zastosowaniu podejścia porównawczego lub dochodowego określa się wartość rynkową nieruchomości. Jeżeli istniejące uwarunkowania nie pozwalają na zastosowanie podejścia porównawczego lub dochodowego, wartość rynkową nieruchomości określa się w podejściu mieszanym. Przy zastosowaniu podejścia kosztowego określa się wartość odtworzeniową nieruchomości (ust. 3).

Metody wyceny nieruchomości zdefiniowane są w art. 153 u.g.n., natomiast art. 154 tej ustawy stanowi, że wyboru właściwego podejścia oraz metody i techniki szacowania nieruchomości dokonuje rzeczoznawca majątkowy, uwzględniając w szczególności cel wyceny, rodzaj i położenie nieruchomości, przeznaczenie w planie miejscowym, stan nieruchomości oraz dostępne dane o cenach i cechach nieruchomości podobnych.

Opinię o wartości nieruchomości w formie operatu szacunkowego przedstawia rzeczoznawca majątkowy stosownie do art. 156 ust. 1 u.g.n. Ustalenie wartości rynkowej nieruchomości dokonuje się według zasad dotyczących wyceny przewidzianych w przepisach u.g.n., a także, wydanym na podstawie art. 159 u.g.n., rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 21 września 2004 r. w sprawie wyceny nieruchomości i sporządzania operatu szacunkowego (Dz. U. z 2004 r., Nr 207, poz. 2109 ze zm., dalej "rozporządzenie"). Stosownie do § 49 rozporządzenia przy określaniu wartości rynkowej nieruchomości na potrzeby zobowiązań podatkowych stosuje się podejście porównawcze. W myśl § 4 ust. 2 rozporządzenia w podejściu porównawczym stosuje się: metodę porównywania parami, metodę korygowania ceny średniej i metodę analizy statystycznej rynku.

Wobec powyższego nie może być kwestionowane, że dla wyceny wartości rynkowej spornej nieruchomości należało powołać rzeczoznawcę majątkowego, co też uczynił organ pierwszej instancji.

W operacie szacunkowym z dnia [...] r. rzeczoznawca majątkowy dokonał wyceny nieruchomości w podejściu porównawczym, w technice porównywania parami. Z treści tego operatu wynika w szczególności, iż uwzględniono m.in. następujące okoliczności:

- wycena dotyczy działek niezabudowanych, nieobjętych planem zagospodarowania przestrzennego, dla których "sposób korzystania" określono jako grunty orne (R - działka [...]) i drogi (Dr - działka [...]), przy czym ze względu na położenie nieruchomości, jej miejski charakter, uzbrojenie terenu, sąsiednią zabudowę uznano, że działka ([...]) ma charakter typowy dla terenów budownictwa mieszkaniowego,

- działki przyjęte do porównania oznaczone były tymi samymi symbolami i położone były na terenach bez ważnego planu zagospodarowania przestrzennego, o powierzchni od 613-1281 m2, o podobnym kryterium lokalizacji (te same czynniki środowiskowe, w tym również bliskość linii kolejowej),

- teren, na którym położony jest przedmiot wyceny, był w 2010 r. uzbrojony w prąd, wodę i gaz,

- dojazd do działki [...] odbywa się utwardzoną drogą;

- skomunikowanie z okolicznymi miastami K. i T.

W świetle powyższego stwierdzić należy, że omówiony pokrótce operat szacunkowy jest wnikliwy i rzetelny, a dane w nim ujęte są wystarczające do prawidłowego określenia wartości rynkowej spornej nieruchomości.

Z powyższych względów zarzuty skarżącej podważające wartość dowodową

operatu szacunkowego z dnia [...] r. nie są zasadne.

Reasumując, zarzuty skarżącej okazały się nieuzasadnione, a zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.

Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.