Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt I SAB/Lu 11/09
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2009-11-25 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Odrzucenie skargi
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Odrzucono skargę
Powołane przepisy: article: art.28 § 1, art.29, art.46 § 1 pkt 4, art.49 § 1, art.57 § 1, art.58 § 1 pkt 3, art.183 § 2 pkt 2, art.220 § 3, art.230 § 1 i 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Dnia 25 listopada 2009 roku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Danuta Małysz po rozpoznaniu w dniu 25 listopada 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi spółki A. z o.o. w C. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej w sprawie skargi na zaniechanie prawidłowego doręczenia postanowień postanawia - odrzucić skargę.


UZASADNIENIE

Uzasadnienie.

Dnia 15 września 2009r. wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skarga A. spółki z o.o. w C. na bezczynność Dyrektora Izby Skarbowej polegającą na zaniechaniu wydania postanowienia w sprawie skargi skarżącej Spółki na zaniechanie przez Naczelnika Urzędu Skarbowego prawidłowego doręczenia postanowień wydanych w postępowaniu egzekucyjnym.

Ponieważ do skargi nie dołączono dokumentu, z którego wynikałoby, że podpisujący skargę dyrektor zarządu Spółki uprawniony jest do jednoosobowego działania w jej imieniu, a nadto skarga nie została opłacona, skarżąca wezwana została do uiszczenia należnego wpisu od skargi oraz wykazania sposobu jej reprezentacji w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwań, pod rygorem odrzucenia skargi /k-11-13 akt sprawy/. Wezwania te doręczone zostały skarżącej w dniu 5 listopada 2009r. /k-15/, pozostały jednak bezskuteczne.

Stosownie do art.230 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm./, zwanej dalej "ppsa", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji, w tym od skargi, pobiera się wpis /stosunkowy lub stały/, art.220 ppsa stanowi zaś, że:

- sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata; w tym przypadku, z zastrzeżeniem § 2 i 3, przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania, a w razie bezskutecznego upływu tego terminu wydaje zarządzenie o pozostawieniu pisma bez rozpoznania /§ 1/;

- skarga, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd /§ 3/.

Ponadto, zgodnie z art.46 § 1 pkt 4 w związku z art.57 § 1 ppsa skarga winna zawierać, między innymi, podpis strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, a jeżeli z powodu braku nie może ona otrzymać prawidłowego biegu i brak ten nie zostanie usunięty w trybie określonym w art.49 § 1 ppsa, to z mocy art.58 § 1 pkt 3 ppsa podlega odrzuceniu.

Jak wskazano wyżej, pomimo prawidłowego wezwania do uiszczenia wymaganego w sprawie wpisu w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania /z pouczeniem, że nieuiszczenie w tym terminie wpisu spowoduje odrzucenie skargi/, które to wezwanie doręczone zostało skarżącej dnia 5 listopada 2009r., siedmiodniowy termin do uiszczenia wpisu upłynął z dniem 12 listopada 2009r. bezskutecznie.

Również bezskuteczne pozostało wezwanie strony do wykazania, że skarga została przez nią prawidłowo podpisana. Podkreślić przy tym należy, że dowodem na okoliczność prawidłowego podpisania skargi przez stronę będącą osobą prawną jest dokument wskazujący sposób reprezentacji tego podmiotu, który winien być złożony przy pierwszej czynności w postępowaniu /por.: art.28 § 1 i art.29 ppsa/, a brak wykazania, że skarga została prawidłowo podpisana, uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu, gdyż prowadzić by to mogło do nieważności postępowania /por.: art.183 § 2 pkt 2 ppsa/.

Wobec powyższego, na podstawie art.58 § 1 pkt 3 i art.220 § 3 ppsa należało orzec jak na wstępie.