Wyrok WSA w Łodzi, sygn. akt I SA/Łd 525/20
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi
Data orzeczenia: 2021-01-26 00:00:00+01:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
6560
Hasła tematyczne: Podatek od towarów i usług
Skarżony organ: Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżoną interpretację
Powołane przepisy: article: art. 15 ust. 6
journal: Dz.U. 2020 poz 106
law: Ustawa z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług - t.j.

SENTENCJA

Dnia 26 stycznia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agnieszka Krawczyk Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Paweł Kowalski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi Regionalnego Funduszu Rozwoju Województwa [...] spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 1 września 2020 r. nr 0113-KDIPT1-2.4012.494.2020.1.JSZ UNP: 1078850 w przedmiocie podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

I SA/Łd 525/20

UZASADNIENIE

Zaskarżona interpretacją z dnia 1 września 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko A spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Ł. przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe.

W uzasadnieniu interpretacji wyjaśniono, że w dniu 10 lipca 2020 r. wpłynął do organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług, w którym przedstawiono następujący stan faktyczny/zdarzenie przyszłe.

A Sp. z o.o. (dalej: Wnioskodawca lub Spółka) została powołana aktem założycielskim z [...] r. Celem Spółki jest realizacja na rzecz Województwa Ł. zadania polegającego na wspieraniu i promowaniu rozwoju Województwa Ł. (dalej: Województwo) poprzez wprowadzenie na rynek regionalny instrumentów finansowych asygnowanych na realizację celów polityki rozwoju Województwa, w tym na kreowanie aktywności podmiotów gospodarczych oraz zarządzanie środkami finansowymi w obszarze wsparcia rozwoju mikro, małych i średnich przedsiębiorstw na terenie województwa ł., w szczególności poprzez ułatwianie dostępu do finansowania. Jedynym wspólnikiem Spółki jest Województwo. W Spółce powołano radę nadzorczą. Spółka jest więc spółką celową - powołaną tylko i wyłącznie do realizacji powyższego zadania, wykonywanego na podstawie umowy.

W dniu 5 maja 2020 r. nastąpiło podpisanie Umowy powierzenia realizowania zadania publicznego polegającego na zarządzaniu powierzonymi środkami wycofywanymi z inicjatywy A realizowanej w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Ł. na lata 2007-2013. Umowa została zawarta pomiędzy Województwem jako zamawiającym a Spółką jako wykonawcą.

Przedmiotem umowy jest realizacja zadania własnego Województwa, służącego zaspokajaniu potrzeb społecznych, w zakresie zarządzania środkami finansowymi, powierzanymi na rzecz Spółki, celem podejmowania przez Spółkę działań ukierunkowanych na promowanie i wspieranie rozwoju gospodarczego województwa łódzkiego w oparciu o strategię inwestycyjną (wynika ona m.in. ze strategii rozwoju województwa ł.).

Charakter działań (zadań) realizowanych przez Spółkę mieści się w sferze użyteczności publicznej w rozumieniu art. 13 ust. 1a ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tekst jedn.: Dz. U. z 2019 r., poz. 512 ze zm.). W konsekwencji misja i cel działania Spółki stanowi realizację polityki rozwoju województwa, o której mowa w art. 11 ust. 2 tej ustawy.

Otrzymanie przez Spółkę środków powierzonych nie powoduje powstania przychodu po stronie Spółki. W kontekście powyższego wnioskodawca podkreślił, że środki powierzone są środkami publicznymi w myśl art. 5 ust. 1 pkt 2a ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2019 r., poz. 869 ze zm.). W okresie obowiązywania umowy zadania powierzone na jej podstawie będą jedynymi zadaniami realizowanymi przez Spółkę.

W związku z zarządzaniem środkami finansowymi umowa określa zasady realizacji powierzonego Spółce zadania publicznego w zakresie zarządzania i wykorzystywania przez Spółkę tych środków poprzez ich angażowanie w najbardziej efektywny sposób, w zakresie udzielenia wsparcia rozwojowego za pomocą instrumentów finansowych.

Koszty działalności operacyjnej ponoszone przez Spółkę w związku z realizacją umowy w okresie jej obowiązywania, wraz z uwzględnieniem rozsądnego zysku, są pokrywane przez Województwo w formie rekompensaty, o której mowa w decyzji Komisji Europejskiej z 20 grudnia 2011 r. w sprawie stosowania art. 106 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy państwa w formie rekompensaty z tytułu świadczenia usług publicznych, przyznawanej przedsiębiorstwom zobowiązanym do wykonywania usług świadczonych w ogólnym interesie gospodarczym (Dz.U.UE.L.2012.7.3).

Z zarządzanych środków Spółka może pokrywać wyłącznie koszty niezbędne do realizacji przedmiotu umowy. Z chwilą wygaśnięcia Umowy środki finansowe znajdujące się na rachunku bankowym Spółki zostaną zdeponowane na rachunku wskazanym przez Województwo.

W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania.

1) Czy wykonywanie czynności Spółki na podstawie umowy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, uwzględniając art. 8 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 1, 2 i 6 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tekst jedn.: Dz. U. z 2020 r., poz. 106 ze zm., dalej: ustawa VAT)?

2) Jeśli wykonywanie czynności Spółki na podstawie umowy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to czy znajdzie zastosowanie zwolnienie od podatku od towarów i usług?

3) Jeśli wykonywanie czynności Spółki na podstawie umowy podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to co będzie stanowiło podstawę opodatkowania podatkiem od towarów i usług?

Zdaniem Wnioskodawcy:

Ad. 1

Wykonywanie czynności Spółki na podstawie umowy nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wyrażono pogląd, iż nie można stwierdzić, że Spółka wykonuje odpłatne świadczenie usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. Zauważono, że działania Spółki, których dotyczy wniosek o interpretację, sprowadzają się do wprowadzenia na rynek regionalny instrumentów finansowych asygnowanych na realizację celów polityki rozwoju Województwa

Ad. 2

W przypadku uznania przez organ, że omawiane czynności podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, to w ocenie wnioskodawcy korzystają one ze zwolnienia z VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 VAT.

Ad. 3

W ocenie wnioskodawcy z uwagi na fakt, że w sprawie Województwo wypłaca Spółce rekompensatę na pokrycie kosztów działalności, uwzględniając rozsądny zysk, nie można stwierdzić, że owa rekompensata stanowi dofinansowanie do konkretnej usługi; nie można jej powiązać z konkretną czynnością wykonaną na rzecz oznaczonego odbiorcy, więc nie są spełnione warunki do uznania jej za składnik podstawy opodatkowania. Tym samym w świetle art. 29a ust. 1 VAT podstawa opodatkowania w niniejszej sprawie wynosi 0 zł.

Mając tak zakreślone stanowisko wnioskodawcy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej ocenił je jako nieprawidłowe.

Powołując się na z art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 15 ust. 1, art. 15 ust. 2, art. 15 ust. 6, art. 29a ust. 1, art. 29a ust. 6 pkt 1 i pkt ustawy VAT oraz art. 2 ust. 2, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 8 ust. 1, art. 11 ust. 1, art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 512, z późn. zm.) organ wydający interpretację uznał, że Spółka realizując opisane w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym zadania, zwalnia Województwo w istocie z określonych prawem obowiązków, czyni to jednak za wynagrodzeniem w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług - Województwo osiąga więc wymierną korzyść.

W kontekście powyższego wskazano, że otrzymane z tytułu świadczenia opisanych we wniosku usług świadczenie pieniężne określane przez strony umownie jako "rekompensata wraz z rozsądnym zyskiem", stanowi/stanowić będzie - przy uwzględnieniu zapisów art. 29a ust. 1 i ust. 2 ustawy - podstawę opodatkowania, ponieważ z punktu widzenia Spółki w istocie będzie stanowiło zapłatę za świadczone przez nią usługi. Mimo, że Spółka wykonuje/wykonywać będzie czynności z katalogu zadań własnych, wymienionych w art. 2 ust. 2 ustawy o samorządzie wojewódzkim, w imieniu jednostki samorządu terytorialnego, to jednak sama nie wchodzi/nie będzie wchodzić w skład administracji samorządowej, lecz prowadzi/prowadzić będzie niezależną działalność gospodarczą.

Zdaniem organu pomiędzy płatnością, którą otrzymuje/będzie otrzymywać Spółka w ramach rekompensaty wraz z rozsądnym zyskiem od Województwa, a świadczeniem na jego rzecz, zachodzi/zachodzić będzie związek bezpośredni, ponieważ płatność nastąpi w zamian za to świadczenie. Podkreślono, iż nie można przyjąć, że między Województwem a Spółką nie nastąpi wymiana świadczeń. Z tych też względów, wymienione czynności, które są/będą świadczone na rzecz Województwa stanowią/stanowić będą – w ocenie organu - określone w art. 8 ust. 1 ustawy odpłatne świadczenie usług, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy. Organ podkreślił, że wykonując przedmiotowe usługi - wbrew stanowisku zawartemu we wniosku - Spółka działa/będzie działała w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. Tym samym stwierdzono, że Spółka wykonując powierzone zadania własne Województwa działa/będzie działała w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy VAT, a wykonywanie przez Wnioskodawcę ww. zadań stanowi/będzie stanowić odpłatne świadczenie usług, o których mowa w art. 8 ust. 1 ustawy, podlegające opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy.

Odnosząc się do kwestii wysokości opodatkowania organ, wskazując na treść art. 41 ust. 1, art. 146aa ust. 1 pkt 1, art. 43 ust. 1 pkt 38, art. 43 ust. 1 pkt 39, art. 43 ust. 1 pkt 40, art. 43 ust. 1 pkt 40a, art. 43 ust. 1 pkt 41, art. 43 ust. 15, art. 43 ust. 16 ustawy wywiódł, że czynności wykonywane przez Wnioskodawcę niewątpliwie wiążą się z realizacją powierzonych przez Województwo zadań i w istocie sprowadzają się do jednego celu jakim jest zarządzanie środkami finansowymi. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności i powierzonych mu zadań przez Województwo nie wykonuje czynności w zakresie depozytów środków pieniężnych, prowadzenia rachunków pieniężnych, wszelkiego rodzaju transakcji płatniczych, przekazów i transferów pieniężnych, długów, czeków i weksli oraz usług pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Tym samym usługi świadczone przez Wnioskodawcę, nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT. Ponadto usługi te, jako usługi zarządzania środkami finansowymi nie mogą korzystać ze zwolnienia od podatku, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 38, 39, 40a i 41 ustawy.

Na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...]r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi

Zaskarżonej interpretacji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego - które miało wpływ na wynik sprawy - tj.:

a) art. 8 ust. 1 ustawy VAT w zw. z art. 24 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L z 2006 r. nr 347/1 - dalej: Dyrektywa VAT) poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu poprzez uznanie, że czynności opisane we wniosku stanowią odpłatne świadczenie usług, podczas gdy przepis ten nie ma zastosowania, gdyż omawiane czynności są wykonywane na rzecz nieoznaczonego kręgu mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw, a zatem nie można zidentyfikować nabywcy (konsumenta) świadczenia Skarżącej;

b) art. 15 ust. 1 ustawy VAT poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu, co jest konsekwencją uznania, że działalność Skarżącej jest działalnością wykonywaną samodzielnie, podczas gdy działalność Spółki podlega ograniczeniom, które nie istnieją w stosunku do przedsiębiorców;

c) art. 15 ust. 2 ustawy VAT poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu, co jest konsekwencją uznania, że Skarżąca prowadzi działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, podczas gdy specyfika jej działalności nie pozwala na uznanie Skarżącej za producenta, handlowca ani usługodawcę;

d) art. 15 ust. 6 ustawy VAT w zw. z art. 13 ust. 1 Dyrektywy VAT poprzez dopuszczenie się błędu wykładni, polegającego na uznaniu, że wyłączenie z kręgu podatników VAT, ustanowione tym przepisem, ma zastosowanie w odniesieniu do czynności, do korzystania z których zmuszeni są ich odbiorcy, podczas gdy przepis ten powinien być rozumiany w ten sposób, że podatnikiem nie jest podmiot realizujący zadania publiczne w ramach określonego reżimu publiczno-prawnego - a w konsekwencji poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu;

e) art. 5 ust. 1 pkt 1 oraz art. 8 ust. 1 ustawy VAT i art. 15 ust. 1, 2 i 6 VAT poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania tych przepisów, co polegało na uznaniu, że czynności opisane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, podczas gdy czynności te nie są i nie będą objęte zakresem opodatkowania tym podatkiem - co jest konsekwencją naruszeń przepisów, opisanych w lit. a-d;

f) art. 29a ust. 1 ustawy VAT poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu, co jest konsekwencją uznania, że rekompensata należna Skarżącej stanowi zapłatę na świadczenie podlegające opodatkowaniu VAT, w konsekwencji czego stanowi podstawę opodatkowania VAT, podczas gdy charakter tej zapłaty zrównuje ją z subwencją przeznaczoną na pokrycie ogólnych kosztów działalności Skarżącej, a ponadto płatności tej nie można powiązać z konkretną czynnością wykonaną na rzecz oznaczonego odbiorcy, co powinno było doprowadzić do uznania, że art. 29a ust. 1 VAT nie znajduje zastosowania do tej płatności;

g) art. 43 ust. 1 pkt 40 ustawy VAT poprzez dopuszczenie się niewłaściwej oceny co do zastosowania tego przepisu, co jest konsekwencją uznania, że istotą świadczonej usługi jest zarządzanie środkami pieniężnymi, podczas gdy czynność opisana we wniosku o wydanie interpretacji ind3widualnej jest świadczeniem kompleksowym, którego głównym elementem jest usługa w zakresie depozytów środków pieniężnych, co powinno było doprowadzić do uznania, że przepis ten znajduje zastosowanie w omawianej sprawie.

Wobec powyższego wniesiono i uchylenie zaskarżonej interpretacji i zasądzenie kosztów postępowania.

W odpowiedzi na skargę organ wydając interpretację wniósł o jej oddalenie ponosząc argumentację przedstawianą w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny ważył, co następuje.

Skarga jest zasadna.

W pierwszej kolejności należy się odnieść do zagadnienia podmiotowości skarżącej spółki na gruncie ustawy VAT. Ustalenie bowiem, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżącej nie przysługuje status podatnika VAT sprawi, że bezprzedmiotowe będzie rozważanie zasadności kwestii zwolnienia od podatku VAT i podstawy opodatkowania podatkiem VAT czynności wykonywanych przez spółkę skarżącą.

W tym względzie z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynikają istotne okoliczności.

Po pierwsze, jedynym udziałowcem skarżącej spółki jest Województwo.

Po drugie, spółka na podstawie umowy będzie realizować zadania własne Województwa służące zaspokajaniu potrzeb społecznych na jego obszarze.

Po trzecie, zadania powierzone na podstawie umowy są jedynymi zadaniami spółki.

Po czwarte, zadaniem spółki nie będzie maksymalizacja zysku, lecz legalne, rzetelne i gospodarne zarządzanie środkami finansowymi, w celu osiągnięcia najwyższej jakości w efektywnym wspieraniu aktywności mikro, małych i średnich przedsiębiorstw oraz wspomaganiu rozwoju obszarów miejskich.

Po piąte, spółka nie jest podmiotem biorącym udział w wolnej grze rynkowej, a więc celem której nie jest maksymalizacja zysku z prowadzonej działalności.

Zatem zauważyć wypada, że zgodnie z art. 15 ust. 6 ustawy o VAT nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych.

Powyższy przepis stanowi implementację art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 34-7 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zmianami), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże, jeżeli podejmują one taką działalność i dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tej działalności lub transakcji, w przypadku, gdy wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziłoby do znaczącego zakłócenia konkurencji [w przypadku, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji]. W każdych okolicznościach podmioty prawa publicznego są uważane za podatników w związku z czynnościami określonymi w załączniku I, chyba że niewielka skala tych działań sprawia, że mogą być one pominięte.

Podmiotowość prawnopodatkowa spółki było przedmiotem oceny Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który w wyroku z dnia 29 października 2015 r. w sprawie C-174/14 stwierdził, że artykuł 13 ust. 1 dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że działalność, taka jak rozpatrywana w postępowaniu głównym, polegająca na świadczeniu przez spółkę na rzecz regionu usług w dziedzinie planowania i zarządzania regionalną służbą zdrowia zgodnie z umowami programowymi zawartymi pomiędzy tą spółką a rzeczonym regionem, jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem od wartości dodanej przewidzianą w tym przepisie, w sytuacji gdy owa działalność stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy, jeżeli, co podlega weryfikacji sądu odsyłającego, można uznać, że wspomnianą spółkę należy zaklasyfikować jako podmiot prawa publicznego oraz że wykonuje ona wspomnianą działalność jako podmiot władzy publicznej, o ile sąd odsyłający stwierdzi, że zwolnienie tej działalności nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji.

W tym wyroku wskazano, że jak wynika z utrwalonego orzecznictwa Trybunału, ocena art. 13 ust. 1 dyrektywy 112 w świetle celów wspomnianej dyrektywy świadczy o tym, że dla zastosowania zasady nieopodatkowania muszą zostać spełnione łącznie dwa warunki, a mianowicie prowadzenie działalności przez podmiot publiczny, przy czym działalność ta powinna być wykonywana w charakterze organu władzy publicznej (podobnie postanowienie C-456/07, EU:C:2008:293, pkt 16 i przytoczone tam orzecznictwo, a także wyrok C-79/09, EU:C:2010:171, pkt 79) (pkt 51).

Przepis art. 13 ust. 1 dyrektywy 112 nie zawiera żadnego odesłania do prawa państw członkowskich (pkt 53).

Oznacza to, że pojęcia znajdujące się w tym przepisie, w tym pojęcie "innych podmiotów prawa publicznego", powinny otrzymać w całej Unii autonomiczną i jednolitą wykładnię (pkt 54).

Ponadto należy uznać, że wyliczenie znajdujące się w tym przepisie jest wyczerpujące, a pojęcie "innych podmiotów prawa publicznego" stanowi pozostałą kategorię podmiotów należących do władzy publicznej, innych niż te, które zostały konkretnie wymienione w tym przepisie.

Trybunał podkreślił, że o ile okoliczność, iż dany podmiot posiada na podstawie właściwego prawa krajowego prerogatywy władztwa publicznego, nie ma decydującego znaczenia dla celów wspomnianej klasyfikacji, to jednak okoliczność ta stanowi w zakresie, w jakim stanowi ona istotną cechę właściwą każdemu organowi publicznemu, wskazówkę o pewnym znaczeniu dla ustalenia czy podmiot ten należy zaklasyfikować jako podmiot prawa publicznego (art. 58).

Dla zastosowania zasady nieopodatkowania podatkiem VAT przewidzianej we wspomnianym przepisie spełniony musi być ponadto drugi warunek ustanowiony przez ten przepis, a mianowicie, że zwolnione z podatku VAT są czynności wykonywane przez podmiot prawa publicznego działający w charakterze organu władzy publicznej (pkt 69).

Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem Trybunału takimi czynnościami są czynności wykonywane przez pomioty prawa publicznego w ramach właściwego dla nich reżimu prawnego, z wyłączeniem tej działalności, która jest wykonywana przez nich na tych samych warunkach prawnych, co przez prywatne podmioty gospodarcze. Trybunał orzekł ponadto, że przedmiot lub cel takiej działalności nie ma w tym zakresie znaczenia oraz że okoliczność, iż wykonywanie czynności rozpatrywanych w sprawie głównej wiąże się ze stosowaniem prerogatyw władztwa publicznego, pozwala na ustalenie, że działalność ta podlega reżimowi prawa publicznego (podobnie wyrok C-446/98, EU:C:2000:691, pkt 17, 19 i 22) (pkt 70).

W tym kontekście Trybunał wskazał, że zwolnienie przewidziane w art. 13 ust. 1 akapit pierwszy dyrektywy 112 obejmuje zasadniczo czynności wykonywane przez podmioty publiczne działające jako organy władzy publicznej, które to czynności, pomimo że mają charakter gospodarczy, są ściśle związane z wykonywaniem prerogatyw władztwa publicznego (wyrok C-288/07, EU:C:2008:505, pkt 31) (pkt 71).

Z uwagi na ogół powyższych rozważań Trybunał Sprawiedliwości uznał, iż art. 13 ust. 1 dyrektywy 112 należy interpretować w ten sposób, że działalność, taka jak omawiana w postępowaniu głównym, polegająca na świadczeniu przez spółkę na rzecz regionu usług w dziedzinie planowania i zarządzania regionalną służbą zdrowia zgodnie z umowami programowymi zawartymi pomiędzy tą spółką a rzeczonym regionem, jest objęta zasadą nieopodatkowania podatkiem VAT przewidzianą w tym przepisie, w sytuacji, gdy owa działalność stanowi działalność gospodarczą w rozumieniu art. 9 ust. 1 tej dyrektywy, jeżeli, co podlega weryfikacji sądu odsyłającego, można uznać, że wspomnianą spółkę należy zaklasyfikować jako podmiot prawa publicznego oraz że wykonuje ona wspomnianą działalność jako podmiot władzy publicznej, o ile sąd odsyłający stwierdzi, że zwolnienie tej działalności nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji (pkt 75).

Tak więc, mając na uwadze tezy wynikające z przytoczonego wyroku TSUE, dla uznania skarżącej spółki za organ władzy publicznej w rozumieniu art. 15 ust. 6 ustawy VAT niezbędne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność wykonywaną w charakterze organu władzy publicznej. Ponadto należy ustalić, czy wyłączenie tej działalności z opodatkowania nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji.

Odnosząc wskazane warunki do stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że spółka skarżąca na podstawie umowy będzie realizować tylko zadania własne Województwa służące zaspokajaniu potrzeb społecznych na jego obszarze. Spełniony został zatem warunek, zgodnie z którym działalność wykonywana będzie przez spółkę skarżącą w charakterze organu władzy publicznej. Ponadto wyłącznie tej działalności spod opodatkowania nie spowoduje znaczących zakłóceń konkurencji, ponieważ zadaniem Spółki nie będzie maksymalizacja zysku, lecz legalne, rzetelne i gospodarne zarządzanie środkami finansowymi, w celu osiągnięcia najwyższej jakości w efektywnym wspieraniu aktywności mikro-, małych i średnich przedsiębiorstw oraz wspomaganiu rozwoju obszarów miejskich, a spółka skarżąca nie jest podmiotem biorącym udział w wolnej grze rynkowej.

Należy także podkreślić, że skarżąca działa w zakresie powierzonych jej zadań własnych Województwa, a więc w zakresie, w którym nie mogą funkcjonować inne podmioty i w zakresie tych zadań nie występuje rynek konkurencyjny. Przeszkodą dla wyłączenia skarżącej z kręgu podatników VAT nie jest także fakt, że skarżąca jest spółką prawa handlowego.

Stanowisko takie zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 8 czerwca 2017 r., I FSK 1117/15, stwierdzając, że "spółka komunalna działająca w ramach powierzonych jej zadań organu władzy publicznej nie jest podatnikiem podatku VAT. Spółka prawa handlowego, w której jedynym udziałowcem jest gmina, dokonując (...) czynności zmierzających do załatwienia indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej, działa jako podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 112, tak jak organ władzy publicznej. Możliwości uznania spółki prawa handlowego, której jedynym właścicielem jest jednostka samorządu terytorialnego za podmiot prawa publicznego w rozumieniu art. 13 ust. 1 dyrektywy 112 wynika także z powołanego wyroku TSUE."

Stwierdzenie, że w stanie faktycznym przedstawionym we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej skarżąca spółka nie ma statusu podatnika VAT, czyni bezprzedmiotowym dalsze rozważanie legalności zaskarżonej interpretacji indywidualnej.

Ponownie rozpoznając wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej organ podatkowy zobowiązany będzie uwzględnić przedstawioną ocenę prawną w szczególności w zakresie wykładni art. 15 ust. 6 ustawy VAT.

Inspiracją dla niniejszych motywów stały się wyroki NSA z dnia 16 lipca 2019r., sygn. akt I FSK 587/17 i z dnia 22 lipca 2020 r. sygn. akt I FSK 1366/77, których argumentację i stanowisko w całości akceptuje i przyjmuje za własne WSA w Łodzi w składzie rozpoznającym przedmiotową sprawę.

Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 146 § 1 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze. zm.) należało orzec jak w sentencji.

P.C.