Postanowienie WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 102/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2013-02-20 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Oddalono wniosek
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2012 poz 270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Serafin-Kosowska po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2013 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku R.Ł. i P.Ł. wspólników spółki cywilnej "A" o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2012 r. nr [...] w sprawie ze skargi R.Ł. i P.Ł. wspólników spółki cywilnej "A" w M. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania - postanawia – oddalić wniosek.


UZASADNIENIE

W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] września 2012 r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za maj 2007r. R.Ł. i P.Ł. – wspólnicy spółki cywilnej "A" (dalej: skarżący) zawarli wniosek o wstrzymanie przez organ odwoławczy wykonania powyższej decyzji z dnia [...] września 2012 r., a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku – o wstrzymanie jej wykonania przez Sąd. Na uzasadnienie tego wniosku podali, że w trakcie postępowania o przywrócenie terminu może dojść do wdrożenia postępowania egzekucyjnego, które w konsekwencji może doprowadzić do upadku i bankructwa wspólników. Dla skarżących jako małych przedsiębiorców, egzekucja łącznej kwoty zobowiązań wynikających z decyzji organu I instancji za poszczególne miesiące od stycznia do września 2007r., uniemożliwi dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Dlatego w ocenie skarżących spełniona została przesłanka z art. 61§ 3 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej ppsa., tj. zaistniało niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.

W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie tego wniosku.

Wskazał, że postanowieniem z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] odmówił wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie, ponieważ skarżący wnieśli o wstrzymanie wykonania aktu, który nie został zaskarżony i jego zgodność z prawem nie będzie przedmiotem badania przez Sąd. Podkreślił, że w takim przypadku nie zachodzi tożsamość przedmiotowa spraw, i powołał się na potwierdzenie takiego stanowiska, na orzecznictwo sądowoadministracyjne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 ppsa. po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy.

Zatem przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt, ale także inne akty, z tym jednak, że muszą mieścić się "w granicach tej samej sprawy". Oznacza to, że treścią art. 61 § 3 ppsa. objęte będą akty /decyzje/ wydane w pierwszej instancji oraz akty /decyzje/ w stosunku do których toczy się postępowanie w trybie zwyczajnym albo w trybie nadzwyczajnym, które to akty zostały wydane w postępowaniach administracyjnych, których przedmiotem była sprawa wskazująca tożsamość podmiotową i przedmiotową (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, C.H.Beck 2011, s. 340). Z kolei w znaczeniu materialnoprawnym na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, co oznacza, że w postępowaniu organów obu instancji musi występować tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków (tożsamość podmiotowa) i tożsamość podstawy prawnej i faktycznej (tożsamość przedmiotowa).

W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu I instancji w przedmiocie podatku od towarów i usług nie może być uwzględniony, ponieważ skarżący wnioskiem tym chcieli objąć akt, który znajduje się poza granicami niniejszej sprawy, rozumianej w sensie materialnym. Sprawa objęta skargą dotyczy postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji "wymiarowej" w przedmiocie podatku od towarów i usług, zatem przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie procesowe, a przedmiotem decyzji organu pierwszej instancji, tj. decyzji objętej wnioskiem o wstrzymanie – rozstrzygnięcie merytoryczne. Sprawy te od strony materialnej nie są tożsame pomimo, że pozostają ze sobą w związku podmiotowym; stwierdzić bowiem należy brak tożsamości w zakresie podstawy prawnej obu rozstrzygnięć (brak tożsamości przedmiotowej), a z kolei brak choćby jednego z elementów sprawy w jej znaczeniu materialnoprawnym, stoi na przeszkodzie uwzględnienia takiego wniosku.

Dodać w tym miejscu należy, że zarówno doktryna jak i orzecznictwo w kwestii, związanej z powyższym rozumieniem pojęcia "w granicach tej samej sprawy", zajmują spójne stanowisko ( zob.: np. uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000 r., sygn. FPS 12/99, postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 7 lutego 2013 r., sygn. I SA/Sz 15/13, postanowienie NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. II FZ 441/12 – publ. https://cbois.nsa.gov.pl)

W uwzględnieniu naprowadzonych wyżej okoliczności Sąd oddalił wniosek skarżących, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ppsa., jako nieuzasadniony.