Wyrok WSA w Rzeszowie, sygn. akt I SA/Rz 583/14
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie
Data orzeczenia: 2014-09-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6113 Podatek dochodowy od osób prawnych
6560
Hasła tematyczne: Podatek dochodowy od osób prawnych
Skarżony organ: Minister Finansów
Treść wyniku: oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art 165a par. 1 w zw. z art 14 h
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący S. WSA Tomasz Smoleń Sędziowie WSA Grzegorz Panek / spr./ WSA Kazimierz Włoch Protokolant sekr. sąd. Eliza Kaplita-Wójcik po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 16 września 2014r. sprawy ze skargi "A" spółka z o.o. w M. na postanowienie Ministra Finansów z dnia [...] maja 2014r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o wydanie interpretacji - oddala skargę-


UZASADNIENIE

Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej, działając w imieniu Ministra Finansów utrzymał w mocy postanowienie własne z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego.

W podstawie prawnej zaskarżonego postanowienia organ podatkowy powołał art. 233 § 1 pkt 1, art. 221 w związku z art. 239 oraz art. 165a § 1 i art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) - określanej dalej jako Ordynacja podatkowa oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.)

Jak wynika z akt sprawy, w dniu 9 grudnia 2013 r. do organu podatkowego wpłynął wniosek A. sp. z o.o.(dalej wnioskodawczyni, skarżąca, spółka) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa dotyczącej ustalenia, czy prawidłowy jest przedstawiony we wniosku sposób rozliczania transakcji i czy organ będzie uprawniony do określenia ceny sprzedaży towaru (wyrobu) według cen rynkowych.

We wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe:

Spółka produkuje wyroby z blachy tj. pokrycia dachowe. Podatek dochodowy rozlicza na zasadach ogólnych prowadząc księgi rachunkowe. Swoje wyroby zamierza eksportować na teren Ukrainy, Rosji tj. poza teren Wspólnoty. Cena za sprzedawany towar będzie ustalana w następujący sposób tj. stricte towar (wyrób) ujmowany będzie na jednej fakturze poniżej ceny wytworzenia czy zakupu natomiast na drugiej fakturze odbiorca będzie obciążany kosztami za usługę obejmującą m.in. transport, zabezpieczenie, konwojowanie wyrobu itp. W ogólnym rozrachunku firma osiągnie dochód z tytułu kompleksowego rozliczenia transakcji za towar i usługę. Taki sposób świadczenia sprzedaży świadczony będzie na rzecz wielu odbiorców z którymi firma podpisze umowy o współpracy handlowej. Ten model sprzedaży tj. rozdzielenie towar (wyrób) i usługa zawsze występował będzie łącznie tj. nie będzie możliwe dokonanie sprzedaży samego towaru (wyrobu). Przykład rozliczania transakcji:

wyrób o wartości kosztu wytworzenia np. 100,00 zł

cena sprzedaży wyrobu na fakturze np. 30,00 zł

cena za usługę na fakturze 80,00 zł

czyli rozliczając transakcję przychód 110,00 zł, koszt uzyskania 100,00 zł, dochód 10,00 zł pomimo sprzedaży wyrobu poniżej kosztu wytworzenia (zakupu).

W związku z powyższym zadano następujące pytanie: czy prawidłowy jest przedstawiony sposób rozliczania transakcji i czy organ będzie uprawniony do określenia ceny sprzedaży towaru (wyrobu) według cen rynkowych.

Spółka przedstawiła własne stanowisko w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego stwierdzając, że w jej przypadku nie ma przeszkód do zastosowania przedstawionego modelu rozliczania transakcji a organ nie ma podstaw do określania wartości sprzedaży towarów w wartości rynkowej.

W dniu 10 marca 2014 r., Dyrektor Izby Skarbowej działający w imieniu Ministra Finansów, wydał postanowienie opisane wyżej, o odmowie wszczęcia postępowania w ww. sprawie.

W uzasadnieniu postanowienia organ wyjaśnił, że z uwagi na fakt, że istotą wniosku o interpretację indywidualną nie jest interpretacja przepisów tj. wskazanego przez wnioskodawcę art. 7 i art. 14 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. z 2011 r. Nr 74, poz. 397 ze zm., dalej: "u.p.d.o.p.") lecz interpretacja przedstawionego w nim zdarzenia przyszłego czyli ocena prawidłowości sposobu rozliczania transakcji, należało odmówić wszczęcia postępowania w sprawie.

Na powyższe postanowienie spółka, reprezentowana przez pełnomocnika wniosła zażalenie wnioskując o jego uchylenie w całości.

Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie art. 165a § 1, art. 14b § 1, § 2, § 3, art. 14c, art. 120, art. 122 Ordynacji podatkowej.

W zażaleniu wskazano, że odmowa wszczęcia postępowania jest błędna a organ winien wydać interpretację w zakresie objętym wnioskiem, gdyż spółka wyczerpująco przedstawiła okoliczności, przebieg i sposób rozliczenia transakcji.

W ocenie spółki organ interpretacyjny nie podjął wszelkich działań niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy i nie odniósł się do postawionego we wniosku pytania strony.

Pełnomocnik podkreślił, że nie domagano się oceny skutków transakcji ale odniesienia się do treści art.7 i 14 u.p.d.o.p. i konsekwencji wynikających z tych przepisów z uwagi na to, że art. 14 u.p.d.o.p. nie zawiera kategorii podstaw na jakich powinien opierać się podatnik aby właściwie go zastosować. Sformułowanie użyte w przepisie "bez uzasadnionej przyczyny odbiega od wartości rynkowej" pozostawia dużo swobody, stąd koniecznym stało się wystąpienie z wnioskiem o udzielenie interpretacji indywidualnej.

W ocenie spółki organy podatkowe nie mają prawa ingerować w swobody zawierania umów cywilnoprawnych, natomiast wyłącznie oceniają ich skutki prawnopodatkowe. Jeżeli dochodzi do ujawnienia przez organy podatkowe znaczącej różnicy pomiędzy ceną sprzedaży przedmiotu umowy a ceną, jaką tego rodzaju przedmiot może osiągnąć w obrocie z innymi podmiotami, organy te podejmują, w ramach przysługujących im uprawnień, działania dla ustalenia przyczyn wystąpienia tej różnicy oraz związanych ewentualnych skutków podatkowych. Organ podatkowy doprowadza do ustalenia - dla celów podatkowych - wartości sprzedaży składnika majątku, gdy cena podana przez strony w umowie odbiega znacznie i w sposób nieuzasadniony od ceny rynkowej. W sytuacji zaniżenia umownej skutkuje to zwiększeniem przychodów zbywcy.

Zdaniem spółki, organ interpretacyjny nie dołożył należytej staranności i w żaden sposób nie odniósł się do zadanego pytania. Strona co prawda podała przykładowe wyliczenie wskaźników wynikających z umowy, jednakże jej pytanie nie odnosiło się do tego czy te faktycznie wartości winny być przyjęte do rozliczenia ale do zasady jego dokonywania.

Po rozpatrzeniu przedmiotowego zażalenia Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia [...] maja 2014 r., opisanym powyżej, utrzymał w mocy postanowienie własne podtrzymując jego argumentację.

Organ przywołał mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy, a to: art. 14b § 1-3, 14c § 1-2, art. 3 pkt 1 i 2, art. 14k-14n Ordynacji podatkowej.

W ocenie organu odwoławczego, żądanie wnioskodawcy wykracza poza zakres przedmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Organ udzielający interpretacji, nie może bowiem prowadzić postępowania, ani podejmować rozstrzygnięć zastrzeżonych dla innego trybu orzekania, w tym w postępowania kontrolnego, czy podatkowego prowadzonego w oparciu o konkretną dokumentację. Istotą interpretacji indywidualnej jest bowiem rozstrzygnięcie czy wnioskodawca we własnej sprawie prawidłowo postrzega skutki jakie na gruncie przepisów prawa podatkowego w rozumieniu art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe.

Organ wyjaśnił, że w ramach postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej nie jest uprawniony do dokonywania ustaleń faktycznych w drodze postępowania dowodowego.

W uzasadnieniu postanowienia organ powołał treść art. 165 a §1 w oparciu o który wydaje się postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania.

W ocenie organu przedmiotowa spraw dotyczyła nie interpretacji przepisów prawa lecz interpretacji przedstawionego w nim zdarzenia przyszłego czyli sposobu rozliczania transakcji co wykracza poza zakres przedmiotowy pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego wydawanej w trybie art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym, w oparciu o przepis art. 165a § 1 z zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej organ uznał, że odmowa wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie jest uzasadniona.

Organ podkreślił, że wydając interpretację indywidualną nie może zbadać w sensie merytorycznym "sprawy podatkowej" wynikającej z przytoczonego we wniosku zdarzenia lecz jedynie pozytywnie lub negatywnie ocenić, z przytoczeniem przepisów prawa podatkowego, czy stanowisko pytającego zawarte we wniosku odnoszące się do regulacji przepisów prawa podatkowego jest słuszne i znajduje oparcie w okolicznościach przedstawionego zdarzenia.

Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem pełnomocnik spółki zaskarżył je w całości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie.

Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] marca 2014 r. oraz zwrot kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym wynagrodzenia pełnomocnika.

W uzasadnieniu skargi pełnomocnik powtórzył zarzuty podniesione uprzednio w zażaleniu. Jego zdaniem przedmiotowa odmowa była nieuzasadniona oraz pozbawiona podstaw prawnych.

W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej oddalenie z przyczyn podanych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu.

Kontroli Sądu w niniejszej sprawie poddane jest postanowienie Ministra Finansów utrzymujące w mocy, wydane na podstawie art. 165a § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej, postanowienie tego organu orzekającego jako organ pierwszej instancji o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie udzielenia pisemnej interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Rozpoznanie skargi sprowadza się zatem do odpowiedzi na pytanie - czy uprawnione było stwierdzenie organu, że wniosek skarżącej wykraczał poza obowiązki tegoż organu określone w art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Strona skarżąca stoi na stanowisku, że organ interpretacyjny niezasadnie uchylił się od oceny zgłoszonego przez nią wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a podjęcie postanowień organów podatkowych obu instancji nastąpiło z naruszeniem enumeratywnie wskazanych przepisów regulujących wydawanie interpretacji przepisów prawa podatkowego. Z kolei organ interpretacyjny wywodzi wprost przeciwnie podkreślając, że stanowisko zajęte w zaskarżonym postanowieniu zostało wyczerpująco uzasadnione a w objętej skargą sprawie brak jest podstaw do wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie.

Przystępując do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia przede wszystkim odnotować wypada, że postępowanie w sprawie indywidualnych interpretacji uregulowane zostało w rozdziale 1a Działu II Ordynacji podatkowej. Jednocześnie, na mocy art. 14h tej ustawy, ustawodawca zezwolił na odpowiednie stosowanie w tej procedurze, niektórych innych przepisów tej ustawy, w tym art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135-137, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2, art. 170 i art. 171 oraz przepisy rozdziału 5, 6, 10 i 23 działu IV. Wniosek zainteresowanego o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, składany w jego indywidualnej sprawie, może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych (art. 14b § 2 ustawy Ordynacji podatkowej). Stosownie zaś do art. 14b § 3 ustawy, składający wniosek obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ wydający interpretację indywidualną dokonuje oceny stanowiska wnioskodawcy i przedstawia jej uzasadnienie prawne, a w przypadku oceny negatywnej - wskazuje stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 Ordynacji podatkowej). Powołane powyżej przepisy zakreślają granice tak przedmiotowe jak i podmiotowe sprawy z zakresu interpretacji przepisów prawa podatkowego. Przedmiotem interpretacji może być wyłącznie indywidualna, a więc dotycząca bezpośrednio zainteresowanego, sprawa i przepisy prawa podatkowego, zaś podmiotem osoba zainteresowana, w swojej konkretnej, indywidualnej sprawie. dotyczącej zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych. W konsekwencji, organ wydający interpretację, po wpłynięciu wniosku o wydanie interpretacji, dokonuje jego wstępnej oceny, ustalając m.in. :a) czy wniosek ten pochodzi od osoby zainteresowanej oraz b) czy sposób skonstruowania tego wniosku pozwala na wydanie rozstrzygnięcia zawierającego elementy wymagane dla interpretacji indywidualnych i spełniające funkcje przypisane tej instytucji przez ustawodawcę.

W sytuacji stwierdzenia, że w sprawie zachodzą przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania i rozpatrzenie treści żądania, organ interpretacyjny nie przystępuje do merytorycznego badania wniosku, lecz jest zobowiązany odmówić wszczęcia postępowania, zgodnie z art. 165a w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. W tym miejscu podkreślenia wymaga, że z przywołanych przepisów wynika, że zainteresowanym, jak ustawa nazywa stronę podatkowego postępowania interpretacyjnego, w rozumieniu art. 14b § 1 ustawy Ordynacji podatkowej, jest ten, kto zwraca się o wydanie wymienionej interpretacji w jego indywidualnej sprawie. Wskazanie we wniosku indywidualnej sprawy stanowi niezbędny warunek uznania podmiotu za zainteresowanego w znaczeniu przyjętym w przywołanym przepisie. Należy zatem przyjąć, że osobą legitymowaną do wystąpienia o wydanie interpretacji indywidualnej może być wyłącznie osoba, u której wystąpił lub może wystąpić określony stan faktyczny, który może powodować określone konsekwencje w zakresie prawa podatkowego. Wynika to explicite z tej części przepisu art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, w której ustawodawca stanowi, że interpretację wydaje się na pisemny wniosek zainteresowanego "w jego sprawie". Wykładnia systemowa art. 14b ustawy wskazuje, że dotyczy on wyłącznie takich stanów faktycznych, które spowodowały lub mogą spowodować powstanie odpowiedzialności podatkowej. Zaakcentować przy tym wypada, że indywidualna interpretacja przepisów prawa podatkowego daje zainteresowanemu podmiotowi swoistą ochronę prawną, o której stanowi art. 14k ustawy. Zawarte w tym przepisie gwarancje dla wnioskodawcy oznaczają, że zastosowanie się przez niego do interpretacji indywidualnej (przed jej zmianą lub przed doręczeniem organowi podatkowemu prawomocnego orzeczenia sądu administracyjnego uchylającego interpretację indywidualną) nie może mu szkodzić. Nie można wydać interpretacji, która nie będzie spełniała poza funkcją interpretacyjną, funkcji gwarancyjnych, które są ściśle ze sobą związane. Tak więc istotne jest, aby pomiędzy sprawą, w której wystąpiono z wnioskiem o udzielenie pisemnej interpretacji, a wnioskodawcą istniał związek wyrażający się tym, że przedstawiony we wniosku problem musi dotyczyć sfery opodatkowania lub ewentualnego opodatkowania wnioskodawcy. Reasumując, interes, który ma wstąpić po stronie wnioskodawcy, oznacza wyłącznie interes prawnopodatkowy, a nie interes faktyczny. Mając to na względzie wskazać należy, że celem przepisów od art. 14a do 14p ustawy nie jest cel abstrakcyjny, poglądowy czy akademicki oraz, że przepisy te mają służyć zainteresowanemu do zinterpretowania przepisu podatkowego nasuwającego wątpliwości, a koniecznego do zastosowania w konkretnym zdarzeniu gospodarczym.

Podnieść tutaj należy, że skarżąca w złożonym wniosku wniosła de factoo udzielenie interpretacji indywidualnej polegającej na rozstrzygnięciu "sprawy podatkowej" a także w zakresie dotyczącym reguł prowadzenia postępowania podatkowego.

Zgodnie z art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej, Minister właściwy do spraw finansów publicznych, na pisemny wniosek zainteresowanego, wydaje w indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną). Z przywołanej treści przepisu wynika, że przedmiotem wykładni dokonywanej przez organ w tym trybie, mogą być jedynie przepisy prawa podatkowego. Pod pojęciem "przepisy prawa podatkowego" należy rozumieć, zgodnie z treścią art. 3 pkt 2 Ordynacji podatkowej, iż pojęcie to obejmuje swym zakresem przepisy ustaw podatkowych, postanowienia ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską umów o unikaniu podwójnego opodatkowania oraz ratyfikowanych przez Rzeczpospolitą Polską innych umów międzynarodowych dotyczących problematyki podatkowej, a także przepisy aktów wykonawczych wydanych na podstawie ustaw podatkowych. W art. 3 pkt 1 Ordynacji podatkowej zawarta została definicja pojęcia "ustawy podatkowe", przez które rozumie się ustawy dotyczące podatków, opłat oraz niepodatkowych należności budżetowych określających podmiot, przedmiot opodatkowania, powstanie obowiązku podatkowego, podstawę opodatkowania, stawki podatkowe oraz regulujących prawa i obowiązki organów podatkowych, podatników, płatników i inkasentów, a także ich następców prawnych oraz osób trzecich. Podkreślić należy, że art. 14b § 1 w związku z art. 3 pkt 2 i pkt 1 Ordynacji podatkowej nie rozstrzyga w sposób jednoznaczny, czy Minister Finansów może dokonać urzędowej interpretacji przepisów regulujących postępowanie w sprawach podatkowych. Zdaniem Sądu interpretacja indywidualna przepisów, dotyczyć może jedynie prawa podatkowego materialnego. Takie stanowisko wyrażone zostało również w literaturze (por. Jacek Brolik, Urzędowe interpretacje prawa podatkowego, Wydawnictwo LexisNexis, Warszawa 2010, s. 42-43, 56-57, 182-184). Autor uzasadnia tezę o dopuszczalności dokonywania urzędowych interpretacji tylko w odniesieniu do materialnego prawa podatkowego, zakresem ochrony prawnej związanej z interpretacjami. Stosownie do art. 14k § 1 Ordynacji podatkowej, zastosowanie się do interpretacji indywidualnej nie może szkodzić temu, kto się do niej zastosował. Nie można więc zasadnie mówić o możliwości zastosowania się podatnika do przepisów regulujących postępowanie podatkowe, których adresatem i podmiotem uprawnionym do stosowania są organy podatkowe. W przepisach art. 14k § 3, art. 14l, art. 14m § 2, § 3 i § 4, art. 14n i art. 14p Ordynacji podatkowej, stanowiących wyjaśnienie i wykonanie zasady nieszkodzenia w związku z zastosowaniem się do interpretacji, określone zostały skutki ochronne w zakresie materialnego prawa podatkowego. Zakres, sposób i realizacja tej ochrony pozwalają wnioskować o związaniu ich z zastosowaniem się do interpretacji materialnego, a nie procesowego, prawa podatkowego. Z powołanych przepisów nie wynika jakakolwiek ochrona natury procesowej. Gdyby przedmiotem interpretacji urzędowych mogły być także przepisy procesowe ustawodawca przewidziałby odpowiadającą im sferę ochrony prawnej. Ewentualne zastosowanie się do interpretacji dotyczącej stosowania prawa regulującego procesowe działania organów podatkowych oraz procesowe działania strony postępowania podatkowego, mogłoby mieć wpływ tylko na ocenę zgodności z prawem decyzji bądź postanowienia organu podatkowego, którego nie można utożsamiać z obowiązkiem zapłaty podatku i odsetek od zaległości podatkowej. Zakładając teoretycznie, że dopuszczalne byłoby wydanie urzędowej interpretacji przepisów procesowych, to zastosowanie się do takiej interpretacji, nie spowoduje samoistnie skutku ochronnego. Dodatkowym argumentem potwierdzającym słuszność prezentowanego stanowiska jest użycie w art. 14b Ordynacji podatkowej zwrotów: "zaistniały stan faktyczny", czy "zdarzenie przyszłe". Zwroty te dotyczą procesu stosowania prawa będącego podstawą i przedmiotem subsumcji pod adekwatne przepisy prawa materialnego. Stan faktyczny nie jest natomiast opisem sytuacji procesowej, w której sporne może być zastosowanie określonych przepisów normujących postępowanie podatkowe (por. wyrok z dnia 15 lutego 2011 r., sygn. akt I SA/Łd 1195/10 Lex Omega nr 738180). Udzielenie przez organ interpretacji w zakresie stosowania przepisów prawa procesowego (zgodnej ze stanowiskiem skarżącego, bądź ze stanowiskiem tym niezgodnej), nie doprowadzi do skutku ochrony procesowej podatnika, wynikającej z art. 14 k § 1 i następnych Ordynacji podatkowej z przyczyn wskazanych powyżej. Pozycja procesowa podatnika będzie zatem praktycznie neutralna.

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić trzeba, że w rozpoznawanej sprawie przedmiotowy wniosek ograniczał się do rozstrzygnięcia kwestii czy sposób dokonywanych rozliczeń może być kwestionowany przez organy podatkowe. Tak postawione zagadnienie nie jest jednak zagadnieniem z zakresu prawa podatkowego w znaczeniu wyżej przedstawionym. Wnioskodawca nie zadał bowiem pytania związanego z samym obowiązkiem podatkowym a jedynie dotyczącego zagadnień wynikających z prawa procesowego.

Organ w ramach postępowania dotyczącego wydawania interpretacji indywidualnych przepisów prawa podatkowego nie ma uprawnień do weryfikacji przedstawionego stanu faktycznego. Istotą bowiem interpretacji indywidualnej jest dokonywanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w kontekście określonego stanu faktycznego nie zaś interpretowanie przedstawionego stanu faktycznego.

Organ byłby zobligowany do przedstawienia własnego poglądu na przedstawione we wniosku zagadnienie gdyby powiązano je w stanie faktycznym z kwestiami regulującymi konkretną prawnopodatkową sytuację podatnika w przypadku przyjęcia określonej wykładni przepisów materialnego prawa podatkowego.

Ponadto wskazać tutaj należy, że gdyby organ uznał stanowisko strony za nieprawidłowe musiałby wskazać stanowisko prawidłowe wraz z uzasadnieniem prawnym (art. 14c § 1-2 Ordynacji podatkowej), co z uwagi na sposób zadania pytania sprowadzałoby się do wskazania podatnikowi w jaki sposób winien rozliczać transakcje ze swoimi kontrahentami.

W takiej sytuacji należało przyjąć, że słusznie odmówiono wszczęcia postępowania.

Mając na uwadze powyższe okoliczności uznać należy podniesione w skardze zarzuty za niezasadne. Z tych też przyczyn oraz na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 1270 ze zm.) Sąd oddalił skargę.