Wyrok WSA w Szczecinie, sygn. akt I SA/Sz 124/13
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie
Data orzeczenia: 2013-06-05 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6115 Podatki od nieruchomości, w tym podatek rolny, podatek leśny oraz łączne zobowiązanie pieniężne
Hasła tematyczne: Podatek od nieruchomości
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 254
journal: Dz.U. 2012 poz 749
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - tekst jednolity.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Kowalewska, Sędziowie Sędzia WSA Nadzieja Karczmarczyk-Gawęcka (spr.), Sędzia WSA Anna Sokołowska, Protokolant Łukasz Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 5 czerwca 2013 r. sprawy ze skargi J. W. i K. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r., po wznowieniu postępowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia 5 kwietnia 2012 r. znak: [...] 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę [...] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 30 listopada 2012 r., znak:[...] , Samorządowe Kolegium Odwoławcze w utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia 5 kwietnia 2012 r., znak: [...], w sprawie odmowy uchylenia, w trybie wznowienia, decyzji ostatecznej z dnia 4 lutego 2010 r., znak:[...] , ustalającej J. W. i K. W. zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł.

W uzasadnieniu tej decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na następujący przebieg postępowania podatkowego:

W dniu 4 lutego 2010 r. Wójt Gminy ustalił J. W. i K. W. zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2010 r. w kwocie [...] zł. Do podstawy opodatkowania organ przyjął zadeklarowaną przez podatników powierzchnię [...] m² gruntów sklasyfikowanych jako rolne, położonych na działce nr [...] w obrębie Ś, związanych z prowadzoną na potrzeby [...] działalnością gospodarczą, polegającą na wydobywaniu kopalin.

Od decyzji tej podatnicy nie wnieśli odwołania w związku z czym stała się ona ostateczna.

Następnie podatnicy, w dniu 22 listopada 2011 r., poinformowali organ o nowych okolicznościach mających wpływ na wysokość zobowiązania. Złożyli bowiem korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. deklarując za okres od stycznia do października 2010 r. powierzchnię [...] m², jako związanych z działalnością gospodarczą, zaś pozostałą powierzchnię [...] m² jako gruntów pozostałych. Natomiast od listopada do grudnia 2010 r. podatnicy nie wykazali gruntów do opodatkowania (brak podstawy opodatkowania) podatkiem od nieruchomości. Jednocześnie złożyli korektę informacji w sprawie podatku rolnego za 2010 r. wykazując za okres od listopada do grudnia całość gruntów wchodzących w skład działki nr [...] do opodatkowania jako grunty rolne.

Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2012 r. Wójt Gminy wznowił postępowanie zakończone decyzją ostateczną z dnia 4 lutego 2010 r., powołując się na przepis art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) dalej w skrócie: "O.p.", z uwagi na to, że wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który ją wydał.

Podatnicy, w uzupełnieniu pisma z dnia 22 listopada 2011 r., złożyli w dniu 7 marca 2012 r. wyjaśnienia wskazując, że obszar działki nr [...] wynosi [...] ha. W dniu 1 kwietnia 2009 r. część tej działki, tj. o obszarze [...] ha, została przyjęta do ewidencji środków trwałych przedsiębiorstwa prowadzonego przez K. W., w związku z zamiarem jej gospodarczego wykorzystania i uruchomienia kopalni żwiru. Podany przez podatnika obszar zamierzonej eksploatacji kopalin został przyjęty w decyzji z dnia 24 marca 2009 r. o środowiskowych uwarunkowaniach na realizację tego przedsięwzięcia i określony w wielkości [...] m². Jak podał dalej podatnik, decyzją z dnia 6 października 2010 r. koncesja na wydobywanie kopalin została wygaszona, co spowodowało z kolei, że z dniem 31 października 2010 r. podatnik podjął decyzję o wycofaniu nieruchomość z ewidencji środków trwałych. Na tej podstawie K. W. uznał, że zmienił się status podatkowy wskazanej nieruchomości.

Po przeprowadzeniu postępowania, Wójt Gminy decyzją z dnia 5 kwietnia 2012 r. odmówił uchylenia, w trybie wznowienia, decyzji ostatecznej z dnia 4 lutego 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na przepisy ustawy prawo geologiczne i górnicze i wskazał, że rekultywacja gruntów jest istotną częścią całościowego procesu gospodarczego, jakim jest prowadzenie zakładu górniczego i wydobycie kopalin. Dowodem stwierdzającym zakończenie rekultywacji gruntów rolnych jest decyzja starosty o zakończeniu procesu rekultywacji. Jak wskazał organ rekultywacja na przedmiotowych gruntach nie została do tej pory zakończona, na co wskazuje protokół z ich lustracji, przeprowadzonej w dniu 14 grudnia 2011 r. przez pracowników Starostwa Powiatowego w M.. Zespół ten uznał, że przedmiotowy teren nie jest zrekultywowany w sposób prawidłowy i zgodny z zakresem prac rekultywacyjnych w związku z czym rekultywacji nie można uznać na zakończoną. W związku z powyższym organ przyjął, że okoliczności podane przez podatników w złożonej korekcie informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r., tj. wygaszenie koncesji na wydobywanie kopaliny z dniem 6 października 2010 r. oraz wycofanie nieruchomości z ewidencji środków trwałych poprzez likwidację środka trwałego z dniem 31 października 2010 r., nie powodują, że grunty utraciły charakter związku z prowadzeniem działalności gospodarczej, co z kolei skutkowało odmową uchylenia decyzji ostatecznej.

Od przedmiotowej decyzji podatnicy złożyli odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego . W uzasadnieniu odwołania podnieśli, że decyzja wydana została z naruszeniem art. 1a ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613), dalej w skrócie: u.p.o.l., w zw. z art. 336 Kodeksu cywilnego oraz art. 20 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych; naruszeniem art. 2 ust. 2 u. p.o.l.

W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że K. W. (przedsiębiorca) nie jest w posiadaniu gruntów rolnych stanowiących przedmiot opodatkowania zaskarżoną decyzją, a więc gruntów tych nie można uznać za nieruchomość związaną z działalnością gospodarczą w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l.

Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po rozpoznaniu odwołania, utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji.

Kolegium uznało, że istniały podstawy do wznowienia postępowania zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej z uwagi na powiadomienie organu I instancji o zakończeniu rekultywacji obszaru i terenu górniczego i przywróceniu działce nr [...] charakteru rolnego. Jak podło Kolegium okoliczność ta nie była znana organowi I instancji w dniu wydania decyzji ostatecznej, została ujawniona przez podatników w piśmie z dnia 22 listopada 2011 r.

W ocenie Kolegium rozważenia wymagało natomiast to, czy okoliczność ta mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, tj. opodatkowanie nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] o pow. [...] m² podatkiem rolnym, a nie podatkiem od nieruchomości.

Następnie Kolegium odwołując się do treści art. 2 ust. 1 u.p.o.l. i art. 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz. U. z 2006 r. Nr 136, poz. 969 ze zm.), wskazało na przedmiot opodatkowania i podało, że grunt sklasyfikowany w ewidencji gruntów i budynków jako użytek rolny, czy grunt leśny, wyłączony jest z opodatkowania podatkiem od nieruchomości. W przypadku natomiast, gdy grunt zajęty jest na prowadzenie działalności gospodarczej, innej niż rolnicza czy leśna, ustawodawca przewiduje jego opodatkowanie podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek, ustalonych na dany rok podatkowy w uchwale wydawanej przez właściwą Radę Gminy. Dalej, Kolegium przywołało treść art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l., w którym zdefiniowano pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", określając, że są to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu gospodarczego prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b (pod jeziorami, zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych), chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych.

Odnosząc się do okoliczności faktycznych sprawy Kolegium podało, że podatnicy nabyli w dniu 28 kwietnia 2008 r. w związku z prowadzoną przez K. W. działalnością gospodarczą. Decyzją Starosty M. z dnia 17 lutego 2010 r. K. W. zobowiązany został do rekultywacji gruntów rolnych stanowiących działkę nr [...] zajętą pod eksploatację kruszyw naturalnych w kierunku rolnym. Rekultywacja, zgodnie z decyzją Starosty z dnia 2 stycznia 2012 r. winna zostać zakończona do dnia 23 października 2015 r. Na dzień 14 grudnia 2011 r. grunty nie zostały zrekulktywowane. Na tej podstawie Kolegium przyjęło, że skoro warunkiem uznania, iż dana nieruchomość nie jest już związana z prowadzoną działalnością gospodarczą, jest przedstawienie przez podatników decyzji o uznaniu rekultywacji gruntów za zakończoną, a taka decyzja przez Starostę M. na dzień 31 grudnia 2010 r. nie została wydana, to złożona przez nich korekta informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. jest wadliwa, gdyż wskazane grunty nadal podlegają opodatkowaniu według stawki jak dla gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W tym zakresie Kolegium przytoczyło orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym utrwalony jest pogląd, że tereny poeksploatacyjne podlegające rekultywacji, które pozostają we władaniu przedsiębiorstwa wydobywającego kopaliny, są gruntami związanymi z prowadzeniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 5 ust. 2 u.p.o.l. aż do całkowitego zrealizowania przez przedsiębiorcę obowiązkowych zadań poeksploatacyjnych, tj. zakończenia procesu rekultywacji. Kolegium odwołało się do art. 4 pkt 18 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2004 r. Nr 121, poz. 1266 ze zm.) i art. 126 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 ze zm.) dodatkowo wzmacniając przedstawioną argumentację.

Z podanych przyczyn Kolegium uznało, że brak było przesłanek do uchylenia decyzji ostatecznej z dnia 4 lutego 2010 r. w trybie wznowienia postępowania.

W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego podatnicy zaskarżyli decyzję Kolegium w części: "za 10 pierwszych miesięcy (od stycznia do października 2010 r.) - dotyczącej objęcia podatkiem od nieruchomości gruntów rolnych stanowiących działkę nr [...] położoną w obrębie ewidencyjnym Ś. w zakresie niezajętym na prowadzenie działalności gospodarczej, tj. w wymiarze [...] m²; za 2 ostatnie miesiące (od listopada do grudnia 2010 r.) - dotyczącej objęcia podatkiem od nieruchomości gruntów rolnych stanowiących działkę nr [...] położoną w obrębie ewidencyjnym Ś. w zakresie niezajętym na prowadzenie działalności gospodarczej, tj. w jej pełnym wymiarze [...] m²".

W skardze podatnicy zarzucili naruszenie:

1) przepisu art. 2 ust. 2 w zw. z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. w związku z art. 1 ustawy o podatku rolnym poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w postaci bezpodstawnego przyjęcia, że część działki stanowiącej przedmiot opodatkowania w niniejszej sprawie w zakresie dotyczącym powierzchni [...] m2 (w okresie obejmującym 10 pierwszych miesięcy - od stycznia do października 2010 r.) oraz w zakresie całkowitej powierzchni działki nr [..] , tj. [...] m² (w okresie obejmującym 2 ostatnie miesiące - od listopada do grudnia 2010 r.)nie zajętej faktycznie na prowadzenie działalności gospodarczej, stanowi przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości, jak również w postaci nieuprawnionego przyjęcia, że wobec niezdefiniowania pojęcia "gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" należy dla celów opodatkowania w niniejszej sprawie stosować pojęcie "gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej", podczas gdy są to dwa odrębne pojęcia, które ustawodawca celowo rozróżnił,

2) naruszenie przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 1a ust. 1 pkt 3 w związku z art. 2 ust. 2 u.p.o.l. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w postaci nieuprawnionego przyjęcia, iż sam fakt stosowania przepisu o stawkach podatku od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dopuszcza zastosowanie rozszerzającej wykładni przepisu szczególnego statuującego możliwość opodatkowania gruntów rolnych podatkiem od nieruchomości, podczas gdy dana stawka ma zastosowanie jedynie w przypadku uprzedniego spełnienia warunku opodatkowania takich gruntów podatkiem od nieruchomości.

3) naruszenie przepisów art. 122 i art. 187 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

poprzez naruszenie zasady dowodzenia prawdy obiektywnej i nierozpatrzenie w sposób

wyczerpujący całego materiału dowodowego skutkujące mylnym przyjęciem, iż w niniejszej sprawie nie zaistniały okoliczności faktyczne mające wpływ na odmienne opodatkowanie nieruchomości stanowiącej działkę nr [...] a w konsekwencji na wysokość powstałego zobowiązania, podczas gdy doprecyzowana przez skarżących informacja na temat powierzchni faktycznie zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej, jak również okresu w jakim grunty rolne były zajęte na prowadzenie działalności gospodarczej, jednoznacznie wskazywała na zmianę zakresu opodatkowania podatkiem od nieruchomości w danym roku,

4) naruszenie przepisu art. 121 § 1 O.p. poprzez naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych, przejawiające się między innymi nieuzasadnionym wywodzeniem przez organy skutków prawnych, których w żaden sposób nie można pogodzić z ratio legis ustawy,

5) naruszenie przepisu art. 120 O.p. poprzez naruszenie zasady praworządności w postaci wydania rozstrzygnięcia wbrew mającym zastosowanie w niniejszej sprawie przepisom prawa,

6) naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez brak uzasadnienia

faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji. Treść uzasadnienia w decyzji stanowiącej

przedmiot niniejszego zaskarżenia w głównej mierze odnosi się do kwestii związku gruntów podlegających rekultywacji z prowadzoną działalnością gospodarczą, podczas gdy w niniejszej sprawie kwestia rekultywacji dotyczy jedynie dwóch ostatnich miesięcy 2010 r. (listopad i grudzień 2010 r.).Dodatkowo należy wskazać, że organy w żaden sposób nie odniosły się do spornej kwestii dotyczącej powierzchni faktycznie zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej.

Z uzasadnienia skargi wynika, że podatnicy stanęli na stanowisku, że za 2010 r. podlegają opodatkowaniu podatnikiem od nieruchomości jedynie grunty faktycznie zajęte na prowadzenie działalności wydobywczej, tj. o powierzchni [...] za okres od stycznia do października 2010 r. Odnieśli się do zapisów w ewidencji gruntów i budynków wskazując, że opodatkowane grunty są sklasyfikowane jako użytki rolne, co oznacza, że powinny być opodatkowane podatkiem rolnym, z uwagi na nieprowadzenie na nich działalności wydobywczej. Ponadto zarzucili organom, że nie odniosły się do spornej kwestii dotyczącej powierzchni faktycznie zajętej na prowadzenie działalności gospodarczej.

W uzupełnieniu skargi, pismem procesowym z dnia 9 maja 2013 r., podatnicy ponownie przedstawili argumenty przemawiające za uchyleniem decyzji z powodu naruszenia przepisów wskazanych w skardze.

W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga jest uzasadniona, aczkolwiek z innych przyczyn, niż podaje strona skarżąca.

W ramach przeprowadzonej kontroli sądowej zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził naruszenie przez organ I i II instancji przepisu postępowania, tj. art. 243 § 1 i 240 § 1 pkt 5 O.p., w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co z kolei na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z zm.) – dalej jako: p.p.s.a., uzasadniało uchylenie obu decyzji.

Przedmiotem skargi jest rozstrzygnięcie Samorządowego Kolegium Odwoławczego wydane w wyniku wszczęcia z urzędu przez organ I instancji postępowania w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, w oparciu o przesłankę przewidzianą w art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Odnosząc się do tak podanej przez organ podstawy prawnej wskazać należy, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznawia się postępowanie zakończone decyzją ostateczną, gdy wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej, nieznane organowi, który ją wydał. Utrwalone w orzecznictwie i piśmiennictwie rozumienie tego przepisu wskazuje, że wymaga on łącznego spełnienia następujących przesłanek:

- ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są istotne dla sprawy i nowe,

- istnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania ostatecznej decyzji,

- nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję.

Pod pojęciem "nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów", należy rozumieć zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Z kolei za "istotne dla sprawy" należy uznać tego rodzaju okoliczności faktyczne lub dowody, których ujawnienie ma wpływ na wynik sprawy.

Jednocześnie dodać należy, że zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się na dwuetapowy charakter postępowania wznowieniowego. Pierwszy etap stanowi postępowanie "rozpoznawcze", którego celem jest ustalenie podstaw wznowienia, tzn. ustalenie czy zachodzi jedna z przesłanek wznowienia - podmiotowa lub przedmiotowa, wskazana w art. 240 § 1 O.p. W ramach tego etapu, w przypadku złożenia wniosku o wznowienie postępowania, organ powinien dokonać oceny wniosku pod względem formalnym, w tym czy wniosek pochodzi od osoby uprawnionej do jego złożenia oraz czy został złożony - w przypadku powołania się na okoliczność, o której mowa w art. 240 § 1 pkt 4 O.p. - w terminie miesiąca od dnia powzięcia wiadomości o wydaniu decyzji, czy spełnia warunki podania określone w art. 168 O.p. i czy powołuje ustawową podstawę wznowienia. Podobnie postępuje organ podatkowy przed wszczęciem postępowania z urzędu w sprawie wznowienia postępowania.

Dokonując oceny zaskarżonego aktu Sąd uznał, że organy administracyjne

w postępowaniu "rozpoznawczym" błędnie przyjęły, że złożona przez podatników, w dniu 22 listopada 2011 r., korekta informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r. stanowi przesłankę do wszczęcia z urzędu postępowania w sprawie wznowienia postępowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Organ podatkowy nie dostrzegł bowiem, że okoliczności, na które powołali się skarżący we wniosku dołączonym do korekty złożonej informacji w sprawie podatku od nieruchomości za 2010 r., nie istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej, tzn. w dniu 4 lutego 2010 r. Podatnicy powołali się bowiem na wygaśnięcie koncesji na wydobywanie kopalin oraz wyłączenie gruntów z ewidencji środków trwałych od listopada 2010 r. W istocie zatem, skarżący żądali od organu zmiany wymiaru podatku za okres listopad i grudzień 2010 r. Skoro powołane przez nich okoliczności zaistniały po wydaniu decyzji ostatecznej, to tym samym nie został spełniony jeden z warunków do wznowienia postępowania, a mianowicie "istnienia nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania ostatecznej decyzji". Brak było więc podstaw do wszczęcia postępowania w trybie wznowienia.

W ocenie Sądu organ podatkowy I i II instancji całkowicie pominął uregulowania wynikające z art. 6 u.p.o.l. w powiązaniu z art. 254 O.p.

Przepis art. 6 ust. 3 u.p.o.l. stanowi, że jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie.

Z kolei w myśl art. 254 § 1 O.p. decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego (§ 2).

Oba przepisy (prawa materialnego i procesowego) umożliwiają zatem zmianę decyzji ostatecznej, ustalającej lub określającej wysokość zobowiązania podatkowego, na skutek zmiany okoliczności faktycznych. Przesłanką zmiany zaś decyzji ostatecznej jest zmiana okoliczności faktycznych po doręczeniu decyzji stronie, które mają rangę prawotwórczą z mocy przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie zaistnienia zdarzenia skutkującego zmianę podstawy opodatkowania.

W sytuacji zatem złożenia przez skarżących korekty dotyczących zdarzeń zaistniałych po dniu wydania decyzji ostatecznej, organ podatkowy I instancji powinien rozważyć tryb wzruszenia decyzji przewidziany w przepisie art. 254 O.p., a nie jak błędnie przyjął z art. 240 § 1 pkt 5 O.p.

Odrębną kwestią jest zasadność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej z przyczyn powołanych przez skarżących. To, jednak z uwagi na przedmiot skargi i na uchybienia jakich dopuścił się zarówno organ I jak i II instancji wydając zaskarżone rozstrzygnięcia, nie mogło być przedmiotem oceny Sądu, gdyż rozważania w tym zakresie byłyby przedwczesne. Z powyższych względów Sąd nie odniósł się do zarzutów przedstawionych w skardze.

Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji weźmie zatem pod uwagę wytyczne Sądu i rozważy konieczność merytorycznego rozpoznania wniosku skarżących z dnia 22 listopada 2011 r. w trybie art. 254 O.p.

Mając na względzie powyższe uznać należy, że w rozpatrywanej sprawie nie było podstaw do wydania przez Wójta Gminy i Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzji o zaskarżonej treści. Dlatego też w tym stanie rzeczy - zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - orzeczono jak w I sentencji. W pkt II, na podstawie art. 152 p.p.s.a., orzeczono o niewykonalności zaskarżonej decyzji. O kosztach postępowania Sąd orzekał na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 ustawy p.p.s.a zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących łączną kwotę [...] zł tytułem zwrotu uiszczonego wpisu sądowego w wysokości [...] zł, kosztów zastępstwa procesowego w kwocie [...] zł na podstawie § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t. j. Dz. U. z 2013 r. poz. 490) oraz opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa na podstawie art. 1 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 16 listopada 2006 r. o opłacie skarbowej (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 1282).