Postanowienie WSA we Wrocławiu, sygn. akt III SA/Wr 478/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu
Data orzeczenia: 2016-10-03 00:00:00+02:00 ()
Symbol z opisem: 6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne: Wstrzymanie wykonania aktu
Skarżony organ: Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku: *Odmówiono wstrzymania wykonania  decyzji w całości
Powołane przepisy: article: art. 61 par. 3
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi "A" sp. z o.o. z/s w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w związku z eksploatacją automatu do gier poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.


UZASADNIENIE

Pismem z [...] marca 2014 r. "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. (zwana dalej wnioskodawczynią, skarżącą lub spółką), wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] lutego 2016 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego we W. z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w kwocie [...] złotych w związku z eksploatacją automatu do gier o nazwie [...] nr [...] poza kasynem gry.

Spółka w skardze wniosła o wstrzymanie wykonania kwestionowanego rozstrzygnięcia organu celnego. Uzasadniając swoje żądanie wnioskodawczyni podniosła, że za wstrzymaniem wykonania skarżonego aktu przemawiają okoliczności wskazane w treści skargi, a w szczególności brak jednolitego stanowiska Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniu oraz różna praktyka organu pierwszej instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego. Dodatkowo, strona skarżąca zwróciła uwagę na podobieństwo niniejszej sprawy do spraw rozpatrywanych przez WSA w Poznaniu, w których Sąd orzekł o zasadności skarg oraz uchylił zaskarżone decyzje.

Skarżąca zauważyła, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W aktualnej sytuacji spółka nie tylko nie osiąga planowanych zysków (co uniemożliwia jej zatrzymanie przedmiotowych urządzeń przez Urzędy Celne), ale także ponosi straty finansowe. Uiszczenie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania dodatkowo pogorszy sytuację finansową spółki i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Skarżąca podkreśliła także, że pojęcie szkody w przedmiotowym postępowaniu należ odnosić również do szkody grożącej Skarbowi Państwa w związku z wypłatą pobranej kary w razie przegrania sprawy.

Spółka dodatkowo powołała się na postanowienia innych sądów administracyjnych, którymi wstrzymano wykonalność zaskarżonych decyzji w przedmiotowo tożsamych sprawach.

Dyrektor Izby Celnej we W., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...], odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o którym mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie, o którym mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).

Na wstępie podkreślić należy, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, jest formą tymczasowej ochrony sądowej będącej wyjątkiem od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a, stanowiącej, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jedynie wystąpienie szczególnych warunków, którymi są: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków, może doprowadzić do tego, że w konkretnej sytuacji skarżący otrzyma tę wyjątkową ochronę przed konsekwencjami wynikającymi z kwestionowanych aktów lub czynności.

W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przez pojęcie znacznej szkody rozumie się taką szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04).

Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06).

Zwrócić zatem uwagę należy, że przesłankami wstrzymania wykonania nie są jakiekolwiek skutki czy jakakolwiek szkoda, lecz szkoda i skutki kwalifikowane tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu.

Wykazanie istnienia tych szczególnych warunków, które uzasadniałyby potrzebę udzielenia skarżącemu tymczasowej ochrony sądowej, leży jednak po jego stronie. Wnioskując zatem o wstrzymanie wykonania określonego aktu lub czynność skarżący winien należycie udowodnić, że jego obiektywna sytuacja daje podstawy do stwierdzenia, że w rzeczywistości zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu swoje twierdzenia skarżący winien poprzeć odpowiednimi dokumentami pozwalającymi na weryfikację przez Sąd jego sytuacji (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 oraz z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt I FZ 88/11).

Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, że Sąd nie znalazł podstaw do wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji Dyrektora Izby Celnej. Wnioskodawczyni nie poparła swoich twierdzeń żadnymi dowodami, które świadczyłyby o zaistnieniu przesłanki wystąpienia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. W szczególności skarżąca nie wyjaśniła na czym polegać miałaby domniemana szkoda, jakim budżetem i majątkiem trwałym dysponuje, ile wynosi suma dotychczasowych nałożonych i wyegzekwowanych kar pieniężnych oraz jakie konsekwencje dla swojej sytuacji majątkowej przyniosłoby wykonanie decyzji. Bez znaczenia przy tym pozostawała okoliczność wyrządzenia szkody w majątku Skarbu Państwa, skoro decyzja dotyczyła sytuacji majątkowej wnioskodawczyni. Nie zostało także we wniosku uzasadnione dlaczego realizacja nałożonej kary pieniężnej wywołać może trudne do odwrócenia skutki i na czym ich złożoność miałaby polegać.

Z tych względów Sąd nie miał możliwości zweryfikowania na korzyść skarżącej wyrażonych przez nią twierdzeń o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie mógł również wziąć pod uwagę takich przesłanek jak ewentualna niezgodność z prawem zakwestionowanej decyzji, czy też wstrzymanie wykonania przez inne sądy administracyjne rozstrzygnięć wydanych w sprawach skarżącej.

Po pierwsze bowiem, analizując przesłanki wstrzymania wykonania decyzji Sąd nie jest uprawniony do badania zasadności samej skargi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2014 r., sygn. akt. I OZ 848/13).

Po drugie zaś należy podkreślić, że Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie jest związany orzeczeniami wydanymi w innych postępowaniach nawet wówczas, gdy są one przedmiotowo ze sobą tożsame. Nie można także pominąć i tej okoliczności, że nieznane są Sądowi przesłanki faktyczne oraz dokumenty źródłowe, na podstawie których wskazane przez skarżącą sądy administracyjne postanowiły o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych doń aktów administracyjnych.

Mając powyższe na uwadze należało uznać wniosek skarżącego za nieuzasadniony i na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzec jak w sentencji.