Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1143/17
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2018-05-08 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 647  Sprawy związane z ochroną danych osobowych
Hasła tematyczne: Ochrona danych osobowych
Skarżony organ: Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 5
journal: Dz.U. 1997 nr 133 poz 883
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.
article: art. 151, art. 132
journal: Dz.U. 2017 poz 1369
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Iwona Maciejuk Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Sędzia WSA – Maria Werpachowska Protokolant – specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi D. i B. P. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie przetwarzania danych osobowych – oddala skargę –


UZASADNIENIE

W piśmie z dnia [...] lipca 2014 r. D. i B. P. zwrócili się do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych ze skargą na nieprawidłowości w przetwarzaniu ich danych osobowych, w tym na udostępnienie ich danych osobowych osobie nieupoważnionej przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w [...] Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o., z siedzibą w [...] przy ul. [...] i w uzasadnieniu podali, że pracownicy Spółki udzielili osobie nieupoważnionej informację o zadłużeniu ich lokalu przy ul. [...] oraz ujawnili treść wyroku Sądu Rejonowego w [...] sygn. akt [...] dotyczącego ich eksmisji, tj. P. C., który następnie przekazał te informacje osobie trzeciej tj. E. G..

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], działając na podstawie art. 12 pkt 2, art. 22, art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 2135 ze zm.), odmówił uwzględnia wniosku. W uzasadnieniu wskazał, że w wyroku Sądu Rejonowego w [...] z dnia [...] listopada 2007 r. sygn. akt [...] z powództwa Gminy [...] przeciwko skarżącym o eksmisję Sąd nakazał pozwanym (skarżącym), aby opróżnili wraz ze wszystkimi rzeczami lokal mieszkalny położony w [...] przy ulicy [...] oznaczony numerem [...] i wydali lokal Gminie [...]. Jednocześnie w wyroku przyznano skarżącym uprawnienie do otrzymania jednego lokalu socjalnego, wstrzymując eksmisję do czasu złożenia ofert zawarcia umowy najmu lokalu socjalnego przez Gminę [...]. Z kolei Spółka reprezentowana przez Prezesa Zarządu poinformowała, że zarządza mieszkaniowym zasobem Gminy [...] na podstawie zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie zasad zlecania i rozliczania z realizacji zadań powierzonych do wykonywania aktem założycielskim Spółki. Skarżący byli najemcami lokalu nr [...] przy ulicy [...], stanowiącego własność Gminy [...], a zarządzanego przez Spółkę, na podstawie umowy z dnia [...] kwietnia 1993 r. W związku z zaległościami w spłacie czynszu i opłat niezależnych, przedmiotowa umowa została wypowiedziana pismem z dnia [...] marca 2006 r. Okres wypowiedzenia upłynął w dniu [...] kwietnia 2006 r. i skarżący utracili tytuł prawny do zajmowania przedmiotowego lokalu. Spółka zaprzeczyła, aby jej pracownicy udostępniali komukolwiek dane osobowe skarżących i nie wie, w jaki sposób P. C. wszedł w posiadanie tych informacji. Ponieważ jest on sąsiadem skarżących, dlatego może być mu znana ich sytuacja osobista i prawna. Spółka przeprowadziła wewnętrzne postępowanie wyjaśniające w niniejszej sprawie (w aktach sprawy protokół z kontroli o sygn. [...] z dnia [...] września 2014 r.) z którego wynika, że informacje dotyczące skarżących przekazywane były radcom prawnym w celu prowadzenia postępowań o eksmisję i zapłatę od 2007 r. Informacja o wspomnianym wyroku została przekazana wraz z korespondencją tegoż wyroku do Urzędu Miasta [...] w dniu [...] października 2008 r. i jest od tego momentu co kwartał umieszczana na przekazywanych do Urzędu Miasta wykazach aktualnych wyroków eksmisyjnych. Ponadto Pan P. został umieszczony [...] stycznia 2011 r. w Krajowym Rejestrze Długów (KRD), o czym został uprzedzony w wezwaniu z dnia [...] września 2010 r. Z kolei P. C. w dniu [...] kwietnia 2014 r. w trakcie interwencji wtorkowych, na których był członek Zarządu Dyrektor Techniczny złożył zapytanie do protokołu, kiedy nastąpi eksmisja sąsiadów z adresu [...], jednakże żadnej odpowiedzi nie uzyskał od Spółki. Natomiast w kwestii E. G. Spółka nie może nic powiedzieć, ponieważ jest ona dla Spółki osobą nieznaną. W trakcie toczącego się postępowania skarżący B. P. podniósł zarzut, że Spółka przekazała jego dane osobowe do Krajowego Rejestru Długów mimo, iż nie jest prawnym wierzycielem, za którego się podaje. Jak wskazał. "Wierzycielem w tej sprawie jest wyłącznie Gmina [...], która jest właścicielem nieruchomości, której dotyczy omawiane zobowiązanie. ZGM TBS Sp. z o.o. w [...] nie jest właścicielem tylko zarządcą i jako zarządca nie może być właścicielem ani wierzycielem zobowiązania". Ponadto organ dokonał analizy zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie zasad zlecania i rozliczania z realizacji zadań powierzonych do wykonywania aktem założycielskim spółki Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Towarzystwo Budownictwa Społecznego w [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz jego załączników, tj. załącznika zatytułowanego "Zasady zlecania i rozliczania z realizacji zadań powierzonych do wykonywania spółce Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Towarzystwo Budownictwa Społecznego w [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" oraz załącznika nr 2 zatytułowanego "Szczegółowy wykaz czynności zarządzania". Zgodnie z § 2 omawianego zarządzenia Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Towarzystwo Budownictwa Społecznego w [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością będzie gospodarował i zarządzał powierzonym mieszkaniowym zasobem gminy zgodnie z "Zasadami" oraz na podstawie udzielonych odrębnie pełnomocnictw do wykonywania czynności w zakresie gospodarowania, zaś zasady stanowią załącznik do zarządzenia Nr [...]. W załączniku nr 2 określającym szczegółowy wykaz czynności zarządzania dla Spółki wymieniona jest windykacja, a wśród jej czynności m.in. wysyłanie wezwań do zapłaty skutkujących upublicznieniem zobowiązań w Krajowym Rejestrze Długów Biura Informacji Gospodarczej S.A. wraz z dokonaniem wpisów do rejestru (pkt IV. Windykacja ppkt 15). W tej sytuacji z punktu widzenia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, przetwarzanie (w tym udostępnianie) danych osobowych, jest dopuszczalne, gdy spełniona jest co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w jej art. 23 ust. 1 – gdy chodzi o tzw. dane zwykłe (jak np. imię i nazwisko, adres zamieszkania). Przepis ten nakazuje uznać przetwarzanie danych osobowych za dopuszczalne m.in. wtedy, gdy jest to niezbędne do wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy). Stosownie zaś do art. 23 ust. 4 ustawy, za prawnie usprawiedliwiony cel uważa się w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej. Natomiast zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, że skarżący są dłużnikami Gminy [...], w imieniu której czynności zarządzania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] wykonuje Spółka. Odbywa się to na podstawie zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta C. z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie zasad zlecania i rozliczania z realizacji zadań powierzonych do wykonywania aktem założycielskim spółki Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Towarzystwo Budownictwa Społecznego w C. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością. Zarządzenie to zostało wydane na podstawie art. 30 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 z późn. zm.), art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 573), art. 189 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 z późn. zm.) oraz uchwały Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie przekształcenia zakładu budżetowego pn. Zarząd Budynków Komunalnych w C. w jednoosobową spółkę Gminy C., uchwały Nr [...] Rady Miasta C. z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie określenia sposobu gospodarowania i zarządzania mieszkaniowym zasobem gminy. Odnosząc się zatem w pierwszej kolejności do zarzutu udostępnienia danych osobowych skarżącego przez Spółkę do Krajowego Rejestru Długów mimo, iż nie jest ona wierzycielem, za którego się podaje, wskazano, że Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, biorąc pod uwagę zakres jego uprawnień wskazanych w art. 12 ustawy nie ma kompetencji do weryfikacji czy Spółce przysługują uprawnienia wierzyciela. Rozstrzyganie tych kwestii należy do sądu cywilnego w trybie przepisów ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r., poz. 101, z późn. zm.). W szczególności, zgodnie z art. 189 Kodeksu postępowania cywilnego, powód może żądać ustalenia przez sąd istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa, gdy ma w tym interes prawny. Wskazano jedynie, że z zebranych dowodów wynika, iż Gmina upoważniła Spółkę do wykonywania w jej imieniu czynności windykacyjnych, w tym m.in. wysyłania wezwań do zapłaty skutkujących upublicznieniem zobowiązań w Krajowym Rejestrze Długów Biura Informacji Gospodarczej S.A. (KRD) wraz z dokonaniem wpisów do rejestru (załącznik nr 2 do ww. zarządzenia nr [...] określającego szczegółowy wykaz czynności zarządzania dla Spółki). Z kolei ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1015), będąca podstawą prawną do udostępniania danych osobowych w KRD, za wierzyciela uznaje m.in. osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą lub stosunkiem prawnym przysługuje wierzytelność (art. 2 ust. 2 pkt 4). W niniejszej sprawie Spółka, działająca z umocowania Gminy [...], jest uprawniona do wysyłania wezwań do zapłaty skutkujących upublicznieniem zobowiązań w KRD, a udostępnienie danych osobowych skarżącego w KRD odbywa się na podstawie przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy. Jeśli zaś chodzi o kwestionowane przez skarżących udostępnienie ich danych osobowych tj. informacji o zadłużeniu ich lokalu oraz treści wyroku osobie nieupoważnionej P. C., który następnie miał je przekazać Pani E. G. podkreślono, że analiza materiału dowodowego nie wykazała w sposób jednoznaczny i bezsporny, aby doszło do takiego zdarzenia. Spółka nie potwierdziła zarzutów skarżących i nie ma również innych dowodów mogących świadczyć o prawdziwości opisanych w skardze okoliczności. Skarżący przesłali co prawda dowody w postaci treści sms-ów z telefonów komórkowych pochodzących od ww. osób, ale Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych, jako organ administracji publicznej, przeprowadzając postępowanie w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Dowodami w postępowaniu mogą być w szczególności dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.). Zatem organ administracji publicznej może uznać stan faktyczny rozstrzyganej sprawy za ustalony jedynie na podstawie nie budzących wątpliwości dowodów i nie może poprzestać w tym zakresie na uprawdopodobnieniu, chyba że przepisy k.p.a. stanowią inaczej (np. art. 24 § 3 k.p.a.). Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia [...] lipca 1999 r. sygn. akt III SA 5417/98 "organ prowadzący postępowanie musi dążyć do ustalenia prawdy materialnej i według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania ocenić wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych, wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności".

We wniosku do Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] czerwca 2016 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy skarżący podnieśli, że rozstrzygnięcie zawarte w decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. jest dla nich krzywdzące, a Generalny Inspektor rozstrzygając w przedmiotowej sprawie, nie wziął pod uwagę wiadomości sms, których treść skarżący załączyli do swojej skargi. Zdaniem skarżących wiadomości tekstowe stanowią jednoznaczny dowód na to, że doszło do udostępnienia ich danych osobowych przez pracowników Spółki P. C., a w konsekwencji E. G.. Ponadto skarżący wskazali, że Spółka nie przedstawiła żadnych dowodów na okoliczność, iż jej pracownicy nie udzielili informacji osobom nieupoważnionym. Ich zdaniem oprócz przekazania danych osobowych radcom prawnym doszło również do udostępnienia danych pracownikom działu windykacji. Wskazali, że Spółka tak przedstawiła wyjaśnienia w ramach trwającego postępowania, aby uniknąć kar pieniężnych jakie poniosłaby w związku z naruszeniem regulacji ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych.

Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...],[...],[...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny i argumentację zawartą w powyższej decyzji – podał, że organ ponownie przeanalizował zebrany w toku postępowania materiał dowodowy i wystąpił z wnioskiem o wyjaśnienia do E. G. oraz do P. C. Zgodnie z oświadczeniem C. nie pozyskał on informacji o zadłużeniu skarżących oraz wyroku sądowym ich dotyczącym. Jednakże zgodnie ze stanowiskiem E. G., to właśnie od C. otrzymała ona wiadomość tekstową z informacjami o zadłużeniu i eksmisji dotyczącymi skarżących. W tym miejscu wskazano, że jedynym dowodem potwierdzającym przesłanie określonych wiadomości tekstowych na telefon komórkowy, który ostatecznie uległ zniszczeniu, jest wydruk doręczony organowi przez skarżących. Na tej podstawie wskazano, że w ocenie organu wydruk taki nie ma charakteru dokumentu, o którym mowa w art. 75 § 1 k.p.a., gdyż dokumentem jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona na piśmie lub w formie dokumentu elektronicznego, opatrzona podpisem osoby sporządzającej dokument (tak: P. P. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 9, LexisNexis). Skarżący we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy nie powołali nowych okoliczności, sugerujących, że przedmiotowe udostępnienie z całą pewnością zostało dokonane przez Spółkę. Zarzut skarżących opiera się wyłącznie na twierdzeniu, że dowód z komputerowych wydruków ma większą wartość w prowadzonym postępowaniu niż wyjaśnienia złożone przez Spółkę. Generalny Inspektor nie może zgodzić się z tym zarzutem, a jedynie pokreślić, że dowód skarżących w postaci wydruku nie może zostać uznany za dokument w rozumieniu przepisów postępowania administracyjnego.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący D. i B. P. stwierdzili, że zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o kłamstwo i matactwo. Ponadto nie polega na prawdzie, że jedynymi dowodami są wydruki sms-ów i że są one niewiarygodne, bowiem są one wyciągiem z rozprawy, zaś E. G. zeznała, iż otrzymała je na swój telefon od P. C., a ten ostatni zeznał na rozprawie, iż pisał te sms-y. Zatem oświadczenie tego ostatniego, że nie pozyskał on informacji o ich zadłużeniu jest kłamstwem i trudno się zgodzić z twierdzeniem organu, że te dowody budzą wątpliwości.

W odpowiedzi na skargę Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych wniósł o jej oddalenie, podobnie jak i uczestnik postepowania Zakład Gospodarki Mieszkaniowej TBS w [...] Sp. z o. o. wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego.

Skarga analizowana pod tym kątem podlega oddaleniu, bowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z prawem. Na samym wstępie stwierdzić należy, że do zadań Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych należy, w myśl art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 922):

1) kontrola zgodności przetwarzania danych z przepisami o ochronie danych osobowych;

2) wydawanie decyzji administracyjnych i rozpatrywanie skarg w sprawach wykonania przepisów o ochronie danych osobowych;

3) zapewnienie wykonania przez zobowiązanych obowiązków o charakterze niepieniężnym wynikających z decyzji, o których mowa w pkt 2, przez stosowanie środków egzekucyjnych przewidzianych w ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599);

4) prowadzenie rejestru zbiorów danych oraz rejestru administratorów bezpieczeństwa informacji, a także udzielanie informacji o zarejestrowanych zbiorach danych i zarejestrowanych administratorach bezpieczeństwa informacji;

5) opiniowanie projektów ustaw i rozporządzeń dotyczących ochrony danych osobowych;

6) inicjowanie i podejmowanie przedsięwzięć w zakresie doskonalenia ochrony danych osobowych;

7) uczestniczenie w pracach międzynarodowych organizacji i instytucji zajmujących się problematyką ochrony danych osobowych.

Z kolei według art. 22 ustawy, postępowanie w sprawach uregulowanych w niniejszej ustawie prowadzi się według przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Stąd też w myśl art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć materiał dowody, a jako dowód – na podstawie art. 75 § 1 k.p.a. – należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności dowodem mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny (art. 75 § 1 k.p.a.) i mocą art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.

Analizując rozpoznawaną sprawę i postępowanie wyjaśniające prowadzone przez Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych doszedł Sąd do przekonania, że powyższe wymogi procesowe w ramach zbierania dowodów i ich oceny zostały zachowane. Z pisma Zakładu Gospodarki Mieszkaniowej TBS w [...] z dnia [...] września 2014 r. oraz z protokołu z dnia [...] września 2014 r. nr [...] z kontroli w sposób niebudzący żadnych wątpliwości wynika bowiem, że Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w [...] Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o. i jego pracownicy nie przekazali P. C. informację o zadłużeniu lokalu skarżących D.i B. P. przy ul. [...] w [...] oraz nie ujawnili treści wyroku Sądu Rejonowego w C. o sygn. akt [...] dotyczącego ich eksmisji. Ponadto z innych dowodów nie wynika również, aby P. C. przekazał te informacje E. G.. Skarżący z kolei nie przekazali organowi żadnego dowodu na potwierdzenie powyższej okoliczności, bowiem – jak słusznie zauważył organ – dokument o sms-ach, który przekazano organowi, nie ma waloru dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 75 § 1 k.p.a., zaś telefon komórkowy na który przesłano powyższe wiadomości, aktualnie fizycznie nie istnieje. A nawet gdyby hipotetycznie przyjąć, że posiada ów walor, to w żadnym stopniu nie wskazuje on na fakt przekazania tej wiedzy P. C. przez Zakład Gospodarki Mieszkaniowej w [...] Towarzystwo Budownictwa Społecznego Sp. z o.o z siedziba w [...]. Zatem nie można wykluczyć, że jeśli P. C. posiadał tą wiedzę, to mógł wejść w jej posiadanie po prostu przez sąsiedztwo ze skarżącymi, bądź też przebywając na rozprawie, która jest jawna.

Jeśli zaś chodzi o umieszczenia w dniu [...] stycznia 2011 r. przez Spółkę B. P. w Krajowym Rejestrze Długów, to Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych dokonał analizy zarządzenia Prezydenta Miasta [...]z dnia [...] grudnia 2012 r. nr [...] w sprawie zasad zlecania i rozliczania z realizacji zadań powierzonych do wykonywania aktem założycielskim spółki Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Towarzystwo Budownictwa Społecznego w [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością oraz jego załączników, tj. załącznika zatytułowanego "Zasady zlecania i rozliczania z realizacji zadań powierzonych do wykonywania spółce Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Towarzystwo Budownictwa Społecznego w [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością" oraz załącznika nr 2 zatytułowanego "Szczegółowy wykaz czynności zarządzania".

Jak słusznie wskazał organ, zgodnie z § 2 zarządzenia, Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Towarzystwo Budownictwa Społecznego w [...] będzie gospodarował i zarządzał powierzonym mieszkaniowym zasobem gminy zgodnie z "Zasadami" oraz na podstawie udzielonych odrębnie pełnomocnictw do wykonywania czynności w zakresie gospodarowania, zaś zasady stanowią załącznik do zarządzenia Nr [...], zaś w załączniku nr 2 określono szczegółowy wykaz czynności zarządzania dla Spółki i jest w nim wymieniona windykacja, a wśród jej czynności m.in. wysyłanie wezwań do zapłaty skutkujących upublicznieniem zobowiązań w Krajowym Rejestrze Długów Biura Informacji Gospodarczej S.A. wraz z dokonaniem wpisów do rejestru (pkt IV. Windykacja ppkt 15). Zatem należy przyznać rację organowi, że w tej sytuacji z punktu widzenia ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych, przetwarzanie (w tym udostępnianie) danych osobowych, jest dopuszczalne, gdy spełniona jest co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w jej art. 23 ust. 1 – gdy chodzi o tzw. dane zwykłe (jak np. imię i nazwisko, adres zamieszkania). Przepis ten bowiem nakazuje uznać przetwarzanie danych osobowych za dopuszczalne m.in. wtedy, gdy jest to niezbędne do wypełnienia prawnie usprawiedliwionych celów realizowanych przez administratorów danych albo odbiorców danych, a przetwarzanie nie narusza praw i wolności osoby, której dane dotyczą (art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy). Z kolei według art. 23 ust. 4 ustawy, za prawnie usprawiedliwiony cel uważa się w szczególności dochodzenie roszczeń z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej.

W rozpoznawanej sprawie natomiast skarżący są dłużnikami Gminy C., w imieniu której czynności zarządzania mieszkaniowym zasobem Gminy [...] wykonuje Spółka. Odbywa się to na podstawie zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2012 r. w sprawie zasad zlecania i rozliczania z realizacji zadań powierzonych do wykonywania aktem założycielskim spółki Zakład Gospodarki Mieszkaniowej Towarzystwo Budownictwa Społecznego w [...] Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, które zostało wydane na podstawie art. 30 ust. 1 i 2 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446 z późn. zm.), art. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2016 r., poz. 573), art. 189 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2015 r., poz. 1774 z późn. zm.) oraz uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] czerwca 1998 r. w sprawie przekształcenia zakładu budżetowego pn. Zarząd Budynków Komunalnych w [...] w jednoosobową spółkę Gminy [...], uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z dnia [...] listopada 2012 r. w sprawie określenia sposobu gospodarowania i zarządzania mieszkaniowym zasobem gminy.

Zatem udostępnienie danych osobowych skarżących przez Spółkę do Krajowego Rejestru Długów mimo, iż nie jest ona wierzycielem, za którego się podaje, zasadnie Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych uznał, mając na uwadze zakres jego uprawnień wskazanych w art. 12 ustawy, że nie ma kompetencji do weryfikacji czy Spółce przysługują uprawnienia wierzyciela. Natomiast z zebranego materiału dowodowego wynika, że Gmina upoważniła Spółkę do wykonywania w jej imieniu czynności windykacyjnych, w tym m.in. wysyłania wezwań do zapłaty skutkujących upublicznieniem zobowiązań w Krajowym Rejestrze Długów Biura Informacji Gospodarczej S.A. wraz z dokonaniem wpisów do rejestru (załącznik nr 2 do ww. zarządzenia nr 1260/12 określającego szczegółowy wykaz czynności zarządzania dla Spółki). Rację należy przyznać organowi, że ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o udostępnianiu informacji gospodarczych i wymianie danych gospodarczych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1015), będąca podstawą prawną do udostępniania danych osobowych w Krajowym Rejestrze Długów Biura Informacji Gospodarczej S.A., za wierzyciela uznaje m.in. osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której w związku z wykonywaną działalnością gospodarczą lub stosunkiem prawnym przysługuje wierzytelność, o czym stanowi art. 2 ust. 2 pkt 4. Zatem w rozpoznawanie sprawie Spółka – jak zasadnie przyjął Generalny Inspektor Ochrony Danych Osobowych – działająca z umocowania Gminy C., jest uprawniona do wysyłania wezwań do zapłaty skutkujących upublicznieniem zobowiązań w KRD, a udostępnienie danych osobowych skarżącego w KRD odbywa się na podstawie przesłanki z art. 23 ust. 1 pkt 5 ustawy.

W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), należało orzec jak w sentencji wyroku.