Postanowienie WSA w Lublinie, sygn. akt II SA/Lu 578/07
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Data orzeczenia: 2008-01-28 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne: Odrzucenie zażalenia
Skarżony organ: Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku: Odrzucono zażalenie
Powołane przepisy: article: art. 6, 178, 197 par. 2
journal: Dz.U. 2002 nr 153 poz 1270
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Witold Falczyński po rozpoznaniu w dniu 28 stycznia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi E. K. i B. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [..]. nr [..] w przedmiocie wymierzenia kary z tytułu nielegalnego użytkowania obiektu budowlanego - w zakresie zażalenia na wezwanie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie.


UZASADNIENIE

Pismem z dnia 21 listopada 2007 r. E. K. i B. K. zostali wezwani do solidarnego uiszczenia opłaty kancelaryjnej za odpis wyroku z uzasadnieniem sporządzonym na skutek zgłoszonego przez nich wniosku w wysokości 100 zł.

W odpowiedzi na wezwania E. K. złożyła zażalenie na powyższe pismo wzywające wskazując, iż opłata w wysokość 100 zł została wpłacona dnia 24 lipca 2007 r. na konto Sądu oraz podnosząc, że jako strona nie otrzymała wyroku Sądu z dnia 15 listopada 2007 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, zważył co następuje:

Zażalenie jako niedopuszczalne podlega odrzuceniu.

W pierwszej kolejności należy stronie wskazać, iż zażalenie jest zwykłym środkiem odwoławczym, gdyż przysługuje na nieprawomocne orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz nieprawomocne zarządzenia przewodniczącego wydziału i to wyłącznie w wypadkach przewidzianych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a.

Zgodnie z art. 234 § 2 p.p.s.a. opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem, doręczonego na skutek żądania zgłoszonego w terminie siedmiodniowym od ogłoszenia orzeczenia, pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. Jeżeli opłata nie została uiszczona, przewodniczący zarządzi ściągnięcie jej od strony, która złożyła wniosek. Przepisów art. 220 i art. 221 nie stosuje się.

Powyższe oznacza, że jeżeli odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzany jest na wniosek (jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie), opłatę kancelaryjną pobiera się przy zgłoszeniu wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia i jego doręczenie. W przedmiotowej sprawie wniosek taki skarżący złożyli w dniu 20 listopada 2007 r.

Zgodnie z § 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) opłatę kancelaryjną za odpis orzeczenia z uzasadnieniem doręczony na skutek wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, zgłoszonego w terminie siedmiu dni od ogłoszenia orzeczenia albo doręczenia odpisu sentencji orzeczenia, pobiera się w kwocie 100 zł.

Przy czym - co najistotniejsze, - odpis orzeczenia wraz z uzasadnieniem doręcza się stronie składającej wniosek bez względu na to, czy strona uiściła opłatę kancelaryjną przy złożeniu wniosku o uzasadnienie czy też nie. Powyższa regulacja wprowadza bowiem odstępstwo od zasady niepodejmowania przez sąd żadnych działań przed uiszczeniem należnej opłaty (art. 220 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a.), zakazując stosowania wobec strony, które nie uiściły opłaty, konsekwencji w postaci pozostawienia wniosku bez rozpoznania ( art. 220 § 1 zdanie trzecie).

W związku z powyższym ustawa nie przewiduje wydawania przez Sąd lub przewodniczącego postanowienie lub zarządzenia wzywającego do uiszczenia opłaty kancelaryjnej, które podlegałoby zaskarżeniu w trybie zażalenia.

Natomiast pismo wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej z dnia 21 listopada 2007 r. strona winna traktować jako wskazówkę i zarazem pouczenie odnośnie czynności procesowych i skutków prawnych czynności, które na danym etapie postępowania sądowego strona podejmuje. Obowiązek Sądu w tym zakresie wynika wyłącznie z art. 6 p.p.s.a. i to jedynie w stosunku do stron występujących w sprawie bez adwokata lub radcy prawnego.

Dopiero nieuiszczenie opłaty kancelaryjnej na wezwanie skutkuje podjęciem przez przewodniczącego zarządzenia o ściągnięciu opłaty od strony, które to zarządzenie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenie. Jednakże wszczęcie postępowania egzekucyjnego z uwagi na treść art. 6 p.p.s.a. powinno być poprzedzone wezwaniem do wpłacenia nieuiszczonej kwoty opłaty kancelaryjnej, co miało miejsce w przedmiotowej sprawie i co stało się przedmiotem zażalenia.

Co prawda przedmiotowe wezwanie na drugiej stronie zawierało pouczenie o dopuszczalności wniesienia zażalenia, jednakże z ww. powodów tę cześć pouczenia należy uznać za błędną, wynikającą jedynie z faktu przeoczenia obowiązku usunięcia jej z formularza wezwania, przed wysłaniem do strony.

Ponadto wyjaśnić należy stronie, iż zasadą postępowania sądowego jest to, że strony ponoszą koszty postępowania związane ze swym udziałem w sprawie (art. 199 p.p.s.a.). Koszty sądowe obejmują zarówno wpis jak i opłatę kancelaryjną stanowiąc, iż są to dwie różne opłaty z różnych tytułów. W związku z tym uiszczenie przez skarżących w dniu 24 lipca 2007 r. wpisu od wniesionej skargi nie zwalnia ich z obowiązku uiszczenia na obecnym etapie postępowania opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem.

Skoro, zatem żaden przepis cytowanej ustawy nie przewiduje możliwości wniesienia zażalenia na pismo wzywające do uiszczenia opłaty kancelaryjnej zażalenie E. K. w tym przedmiocie jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a.

Mając powyższe na względzie orzeczono jak w postanowieniu.