Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VIII SA/Wa 309/16
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2017-03-22 00:00:00+01:00 ()
Symbol z opisem: 6118 Egzekucja świadczeń pieniężnych
Hasła tematyczne: Podatkowe postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok z art. 179a ustawy PoPPSA
Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 70 par. 1 i par. 4, art. 239 par. 1 pkt 4, art. 239 par. 2
journal: Dz.U. 2015 poz 613
law: Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
article: art. 179a
journal: Dz.U. 2016 poz 718
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędziowie Sędzia WSA Sławomir Fularski, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Referent Magdalena Krawczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2017 r. w Radomiu sprawy ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r. sygn. akt VIII SA/Wa 309/16 w sprawie ze skargi [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w R. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] w przedmiocie nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości; 2) oddala skargę; 3) zasądza od [...] spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w likwidacji z siedzibą w R. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego.


UZASADNIENIE

Dyrektor Izby Skarbowej w W. (dalej także: "Dyrektor IS", "organ odwoławczy") postanowieniem z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 239, art. 239a i art. 239b § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015r., poz. 613 ze zm.; dalej: "O.p.", "Ordynacja podatkowa"), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w R. (dalej także: "Spółka", "skarżąca") na postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. (dalej także: "organ I instancji", "Naczelnik US") z dnia [...] listopada 2015r. Nr [...] w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydanej

w dniu [...] listopada 2015r. Nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. w kwocie [...] zł - utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji.

Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym

i prawnym:

Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wszczął wobec Spółki postępowanie kontrolne w zakresie rzetelności deklarowanych podstaw do opodatkowania oraz prawidłowości obliczania i wpłacania podatku dochodowego od osób prawnych za 2008 r. W wyniku tego postępowania została w dniu [...] listopada 2015 r. wydana decyzja Nr [...] określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. w kwocie [...] zł, na podstawie której powstała na koncie Spółki zaległość w kwocie [...] zł plus odsetki na zwłokę. Dopatrując się przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej organ I instancji postanowieniem z dnia [...] listopada 2015 r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydanej w dniu [...] listopada 2015r., o której mowa wyżej.

Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła skarżąca Spółka. Postanowieniu zarzuciła naruszenie art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że doszło do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, w sytuacji rażącej wadliwości decyzji.

W oparciu o powyższy zarzut wniosła o uchylenie postanowienia organu I instancji

w całości.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2016r., wskazanym na wstępie i zaskarżonym w niniejszej sprawie, postanowienie organu I instancji utrzymał w mocy.

W uzasadnieniu postanowienia przypominał przebieg postępowania w sprawie oraz przywołał brzmienie art. 239a i 239b § 1 i § 2 O.p. Podniósł, iż organ I instancji wskazał, że w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4 O.p., to jest okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. jest krótszy niż 3 miesiące. Jako okoliczności uzasadniające obawę, iż zobowiązanie wynikające z decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. nie zostanie wykonane Naczelnik US wskazał na wysokość posiadanych przez Spółkę zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. w kwocie [...] zł i za 2009r.

w kwocie [...] zł oraz odsetki za zwłokę, fakt ujawnienia zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. w prawidłowej wysokości dopiero w wyniku przeprowadzonej kontroli podatkowej, świadczący

o nierzetelnym wywiązywaniu się Spółki z obowiązków podatkowych, polegające na zaniżeniu przychodu w kwocie [...] zł z tytułu częściowo odpłatnego świadczenia czynności zarządczych przez prezesa i wiceprezesa Spółki, co

w konsekwencji doprowadziło do obniżenia należnego podatku o kwotę [...]zł., fakt, iż okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego

w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008 r. jest krótszy niż 3 miesiące.

W złożonych zeznaniach podatkowych CIT-8 Spółka wykazała:

- za 2012r. dochód w wysokości [...]zł,

- za 2013r. stratę w wysokości [...]zł,

- za okres od stycznia do [...]grudnia 2014r. stratę w wysokości [...] zł,

- za okres od [...] grudnia do [...] grudnia 2014r. stratę w wysokości [...] zł, ponadto w okresie od marca do września 2015r. Spółka nie wykazała jakichkolwiek obrotów z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, składając zerowe deklaracje w podatku od towarów i usług VAT-7. Wskazano także na rozpoczęcie procesu likwidacji Spółki, który zgodnie z wpisem w Krajowym Rejestrze Sądowym otwarto

w dniu [...] grudnia 2014r.

W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał wystąpienie w niniejszej sprawie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 ustawy Ordynacja podatkowa za bezsprzeczne. Dodał, iż ustawowy termin przedawnienia zobowiązania z tytułu podatku dochodowego od osób prawnych za 2008r., określonego w decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015r.

Nr [...] , w myśl przywołanego powyżej art. 70 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa upływał z dniem [...] grudnia 2014r. Wobec tego, iż zaistniały przesłanki zawieszenia jego biegu, w okolicznościach niniejszej sprawy upływał on z dniem [...] grudnia 2015r. Tym samym w dniu [...] listopada 2015r., tj. w dniu nadania rygoru natychmiastowej wykonalności ww. decyzji okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. był krótszy niż 3 miesiące. Zasadnie zatem organ I instancji uznał, że w sprawie zachodzi przesłanka określona w art. 239b § 1 pkt 4, jak i z art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej.

Pismem z dnia [...] marca 2016 r. [...] Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą

w R. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W..

Postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie art. 239b § 2 Ordynacji podatkowej poprzez przyjęcie, że doszło do uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, w sytuacji, gdy decyzja określająca zobowiązanie podatkowe jest rażąco wadliwa z uwagi na:

1. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj. art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 2 i art. 70 § 7 pkt 2 w zw. art. 208 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez prowadzenie postępowania w sytuacji, gdy doszło do przedawnienia zobowiązania podatkowego objętego decyzją,

2. naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

a. art. 120 w zw. z art. 121 ust. 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez:

- przyjęcie, że Spółka w okresie od września do grudnia 2008 roku osiągnęła przychód z tytułu częściowo nieodpłatnego świadczenia czynności zarządczych przez I. S. - Prezesa Zarządu i Z. F. - Wiceprezesa w kwocie [...] zł, w sytuacji, gdy w tym okresie zarząd spółki pobierał wynagrodzenie z tytułu pełnionych funkcji określone jako wynagrodzenie za udział w posiedzeniach zarządu i zgromadzeniach wspólników,

- pominięcie faktu, że w okresie objętym decyzją spółka [...] dopiero się rozwijała, stopniowo zwiększając ilość posiadanych automatów do gier, zaś organ w ogóle nie ustalił, iloma automatami spółka dysponowała w poszczególnych miesiącach tego okresu, a co ma bezpośredni wpływ na ustalenie ilości czasu, jaka wymagana była przez członków zarządu,

- brak analizy poszczególnych miesięcy, co do których organ uznał, że nastąpiło w nich nieodpłatne świadczenie pracy na rzecz spółki [...] pod kątem rzeczywistego czasu pracy członków zarządu i brak porównania tego czasu z ilością pracy, jaką I. S. i Z. F. wykonywali od momentu podpisania umowy o zarządzanie spółki [...] z [...] s.c.,

- pominięcie faktu, że spółka [...] zatrudniała szereg pracowników, zarówno biurowych, jak i fizycznych, którzy zajmowali się większością czynności spółki takich jak przygotowanie dokumentów do podpisu przez członków zarządu czy logistyką automatów do gier,

- pominięcie faktu, że podpisanie umowy ze spółką [...] miało na celu zmobilizowanie I. S. i Z. F. do zwiększenia ich nakładu pracy,

- przyjęcie wadliwiej metody ustalenia wynagrodzenia dla członków zarządu spółki [...] w oparciu o postanowienie w umowie o zarządzanie pomiędzy spółką [...] a [...], w sytuacji, gdy kwoty wskazane w tej umowie dotyczyły okresu, gdy spółka [...] się już rozwinęła, miała znacznie więcej automatów do gier, większe dochody, a co za tym idzie wymagany był znacznie większy nakład pracy członków zarządu, i w żadnym razie nie można było tego okresu porównywać do początku działalności spółki;

b. art. 197 § 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 ust. 1 w zw. z art. 122 w zw.

z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy

o podatku dochodowym od osób prawnych poprzez nieprzeprowadzenie dowodu

z opinii biegłego z dziedziny rachunkowości i finansów w sytuacji, gdy w sprawie potrzebne były wiadomości specjalne dotyczące wartości nieodpłatnych świadczeń członków zarządu podmiotu zajmującego się działalnością dotyczącą automatów do gier, gdyż organy podatkowe nie były w stanie we własnym zakresie poczynić odpowiednich ustaleń.

W oparciu o powyższe Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz poprzedzającego go postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. i zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej w W. na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu skargi Spółka podniosła między innymi, iż pięcioletni termin przedawnienia zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych, uwzględniając okres zawieszenia biegu tego terminu upłynął w dniu [...] grudnia 2015r., zaś decyzja w tym przedmiocie została wydana w dniu [...] grudnia 2015r., ale doręczona w dniu [...] grudnia 2015r., to jest już po upływie biegu terminu przedawnienia.

Dyrektor Izby Skarbowej w W. w odpowiedzi na skargę wniósł

o oddalenie skargi.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 23 listopada 2016 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 309/16 uchylił postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016 r. nr [...] (zaskarżonego w niniejszej sprawie) oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] i umorzył postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej

w W. z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], orzekł o kosztach postępowania sądowego.

Jak wynika z uzasadnienia ww. wyroku, Sąd uznał, iż postanowienie organu

I instancji nie narusza prawa, albowiem zostało wydane z poszanowaniem obowiązujących w tej mierze przepisów. Wystąpienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt

4 O.p. uznał za niewątpliwe, a uprawdopodobnienie okoliczności, o których mowa

w art. 239b § 2 O.p. za wystarczające. Sąd jednak odmiennie odniósł się do postanowienia organu odwoławczego, które uznał za wydane w warunkach przedawnienia zobowiązania określonego decyzją Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2015 r. Wskazał przy tym, iż jak wiadomo Sądowi

z urzędu skarżąca od decyzji tej wniosła odwołanie w wyniku, którego została wydana decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji. Decyzja ta została zaś zaskarżona przez Spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i Sąd ten wyrokiem z dnia 10 listopada 2016 r. w sprawie VIII SA/Wa 84/16, po rozpoznaniu skargi, o której mowa uchylił decyzję Dyrektora IS z dnia

[...] grudnia 2015 r. oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2015 r., której w niniejszej sprawie nadano rygor natychmiastowej wykonalności oraz postępowanie podatkowe umorzył. Wskazał jednocześnie, iż o ile organowi odwoławczemu w niniejszej sprawie nie mógł być znany wyrok Sądu w sprawie VIII SA/Wa 84/16 i ocena Sądu towarzysząca temu rozstrzygnięciu, z uwagi na to, iż wyrok ten pochodzi z późniejszej daty niż zaskarżone postanowienie, nie ulega wątpliwości, że organowi temu znana była data doręczenia decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r., która wynika z akt podatkowych dołączonych do akt sprawy VIII SA/Wa 84/16. W aktach tych znajduje się bowiem potwierdzenie odbioru (doręczenia) decyzji z dnia [...] grudnia 2015 r. skarżącej Spółce w dniu [...] grudnia 2015 r. Na okoliczność tą i datę wskazuje także skarżąca

w złożonej w niniejszej sprawie skardze. Uznał zatem, iż upływ terminu przedawnienia, który jak wynika z ustaleń organów, potwierdzonych przez Sąd

w sprawie VIII SA/Wa 84/16 miał miejsce z dniem [...] grudnia 2015 r., zaś decyzja ostateczna określająca zobowiązanie podatkowe Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych została doręczona w dniu [...] grudnia 2015 r., to jest po upływie biegu terminu przedawnienia. Przywołując ustalenia zawarte w uzasadnieniu wyroku

w sprawie VIII SA/Wa 84/16 podniósł, iż nie ulega wątpliwości, że decyzja organu podatkowego, określająca zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym osoby prawnej, wydana po przeprowadzeniu postępowania podatkowego, ma charakter decyzji deklaratywnej, albowiem albo określa to zobowiązanie, gdy nie uczynił tego podatnik albo określa podatek w innej kwocie. Z tego też względu nie data wydania decyzji, a data jej doręczenia decyduje o jej wejściu do obrotu prawnego, a tym samym o zachowaniu terminu określonego w art. 70 § 1 O.p. Wskazał,

iż okoliczności te uszły uwadze organu odwoławczego, który utrzymując w mocy postanowienie organu I instancji orzekał o rygorze natychmiastowej wykonalności nadanym decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w warunkach przedawnienia tego zobowiązania. Tym samym za trafny Sąd uznał najdalej idący zarzut skargi, wskazujący na naruszenie przez organ odwoławczy art. 70 § 1 O.p. i art. 208 O.p., podnosząc, iż organ odwoławczy, orzekając w okolicznościach niniejszej sprawy winien był zastosować art. 233 § 1 pkt 2 lit. a Ordynacji podatkowej i uchylając postanowienie organu I instancji postępowanie w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności umorzyć.

Pismem z dnia [...] stycznia 2017 r. Dyrektor Izby Skarbowej w W. wniósł skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego

w Warszawie z dnia 23 listopada 2016 r. w sprawie sygn. akt VIII SA/Wa 309/16. Wskazał na naruszenie prawa procesowego tj.

- 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U z 2016r. poz. 718; dalej: "p.p.s.a.") w zw.

z art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej w W. z dnia [...] lutego 2016r., nr [...]oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...] listopada nr [...] w sytuacji, gdy skarga powinna zostać oddalona lub ewentualnie powinno zostać uchylone tylko postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w W.,

- 145 § 3 w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz w zw. z art. 1 Ordynacji podatkowej poprzez umorzenie postępowania w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia

[...] listopada 2015r. nr [...] ze względu na bezprzedmiotowość postępowania w sytuacji, gdy nie było podstaw do wydania takiego rozstrzygnięcia,

- art. 141 § 4 zdanie pierwsze w zw. z art 145 § 3 oraz w zw. z art 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego.

Dyrektor IS wyrokowi zarzucił również naruszenie prawa materialnego tj. art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie.

Podniósł, iż naruszenie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie ww. przepisów postępowania ma istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż uniemożliwia ponowne wydanie decyzji w sprawie.

Zaskarżając powyższy wyrok w całości wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi, który wydał orzeczenie, ewentualnie uchylenie wyroku w całości i rozpoznanie sprawy oraz zasądzenie kosztów procesu wg norm przepisanych w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazał, iż Sąd nie miał wystarczających podstaw do stwierdzenia, że w sprawie zaistniała bezprzedmiotowość postępowania spowodowana przedawnieniem zobowiązania (art. 208 § 1 O.p.), wynikającego

z decyzji, której został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Na dzień [...] listopada 2015r., tj. dzień nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2015r. nr [...] nie było żadnych wątpliwości, że zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. było wymagalne. Ta okoliczność powinna być wzięta przez WSA pod uwagę i spowodować merytoryczną ocenę prawidłowości postanowień o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności co mogło skutkować oddaleniem skargi. Dodał, iż nawet przy uznaniu, że okoliczność, iż mogło dojść do przedawnienia zobowiązania podatkowego w okresie między doręczeniem postanowienia pierwszej a drugiej instancji, powinna być brana pod uwagę przez organ drugiej instancji przy orzekaniu w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, to przesłanka ta mogła być jedynie podstawą do uchylenia przez WSA postanowienia organu drugiej instancji z uwagi na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. w zw. z odpowiednimi przepisami ustawy Ordynacja podatkowa. Nie można było przecież jednoznacznie wykluczyć zaistnienia innych przesłanek wpływających na bieg terminu przedawnienia zobowiązania w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r., niż te wynikające z akt przedmiotowej sprawy i sprawy o sygn. akt VIII SA/Wa 84/16. W szczególności podstawową okolicznością przesądzającą o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia [...] listopada 2015r. nie może być istniejący w dacie orzekania nieprawomocny wyrok WSA, uchylający decyzje wymiarowe i umarzający postępowanie podatkowe z powodu przedawnienia się zobowiązania podatkowego. Wskazał ponadto, iż przedmiotowej sprawie możliwość kontynuowania postępowania faktycznie zaistniała i wynikała z art. 70 § 4 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony.

Wobec zobowiązania Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. prowadzono postępowanie egzekucyjne. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. po nadaniu postanowieniem z dnia [...] listopada 2015r. (doręczonym w dniu [...] listopada 2015r.) decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. Nr [...]z dnia [...] listopada 2016r. określającej [...] zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. rygoru natychmiastowej wykonalności zastosował skuteczne środki egzekucyjne. Na podstawie zawiadomienia o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego z dnia [...] listopada 2015r. Nr [...], doręczonego w dniu [...] listopada 2015r. i Spółce w dniu 8 grudnia 2015r., organ egzekucyjny Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. dokonał zajęcia rachunku bankowego [...] Sp. z o.o. w likwidacji, prowadzonego w Banku [...] S.A., natomiast zawiadomieniem z dnia [...] listopada 2015r. Nr [...], doręczonym Bankowi w dniu [...] grudnia 2015r. i Spółce w dniu [...] grudnia 2015r., dokonano zajęcia rachunku bankowego ww. Spółki prowadzonego w [...] Bank [...] S.A. W wyniku ww. zajęć egzekucyjnych w dniu [...] grudnia 2015r. na rachunek bankowy [...] Urzędu Skarbowego w R. wpłynęła określona kwota. Zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2015r. Nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w R. poinformowała [...] Sp. z o.o. w likwidacji o uchyleniu zajęcia z dnia [...] listopada 2015r. Nr [...]. Przedmiotowe zawiadomienie zostało doręczone Spółce w dniu [...] grudnia 2015r.

Dyrektor IS wskazał, iż w świetle powyższego - wbrew stanowisku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Wydział VIII Zamiejscowy

w Radomiu, zawartemu w wyroku z dnia 23 listopada 2016r. sygn. akt VIII SA/Wa 309/16 istniała podstawa do procedowania przez Dyrektora Izby Skarbowej

w W. w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. z dnia [...] listopada 2015r.,

Nr [...].

Przy piśmie z dnia [...] lutego 2017r. Dyrektor IS, działaniem pełnomocnika dołączył do akt sądowych potwierdzone za zgodność z oryginałem kserokopie zawiadomienia wystawionego dla Bank [...] S.A. o zajęciu wierzytelności z dnia [...] listopada 2015 wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru, zawiadomienia wystawionego dla [...] Bank [...] S.A. o zajęciu wierzytelności z dnia [...] listopada 2015 r. wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru, zawiadomienia Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w R. o uchyleniu zajęcia z dnia [...] grudnia 2016 r. wraz ze zwrotnymi potwierdzeniami odbioru, potwierdzenia dokonanej przez bank realizacji zajęcia.

Na wniosek pełnomocnika organu odwoławczego o przeprowadzenie dowodu z ww. dokumentów, Sąd na rozprawie z dnia 22 marca 2017r. przeprowadził wnioskowany dowód.

Skarżąca nie wniosła odpowiedzi na skargę kasacyjną.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi

i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa

w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie zgodnie z art. 179a p.p.s.a., jeżeli przed przedstawieniem skargi kasacyjnej Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu wojewódzki sąd administracyjny stwierdzi, że w sprawie zachodzi nieważność postępowania albo podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione, uchyla zaskarżony wyrok lub postanowienie rozstrzygając na wniosek strony także o zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego i na tym samym posiedzeniu ponownie rozpoznaje sprawę. Od wydanego orzeczenia przysługuje skarga kasacyjna.

W ocenie Sądu podstawy skargi kasacyjnej są oczywiście usprawiedliwione. Na uwzględnienie bowiem zasługują zarzuty naruszenia art. 70 § 1 O.p., prowadzące do uznania, iż doszło do przedawnienia zobowiązania określonego decyzją, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Jak wynika z twierdzeń skargi kasacyjnej, popartych dołączonymi do pisma z dnia [...] lutego 2017 r. (karta 90 akt sądowych; doręczonego pełnomocnikowi skarżącej w dniu [...] marca 2017 r. – karta 104 akt sądowych) dokumentami (kserokopie, których zgodność z oryginałem została potwierdzona), zawiadomieniami z dnia [...] listopada 2015 r. dokonano zajęcia rachunków bankowych skarżącej w [...] Banku [...] SA w K. oraz Banku [...] SA w W. – na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego w dniu [...] listopada 2015 r. SM [...] obejmującego należność główną za okres od [...] stycznia do [...] grudnia 2008 r. w kwocie [...] zł wraz z odsetkami i kosztami egzekucyjnymi (karty 95, 98 akt sądowych). Zawiadomienia o zajęciach zostały skarżącej doręczone w dniu [...] grudnia 2015 r. (karty 96, 99 akt sądowych), [...] Bank [...] S.A. ww. zajęcie otrzymał w dniu [...] grudnia 2015r., zaś Bank [...] S.A. – w dniu [...] listopada 2015r. Trafnie zatem wskazuje Dyrektor IS, iż w sprawie zaistniała przesłanka z art. 70 § 4 O.p., stanowiąca o przerwaniu biegu terminu przedawnienia wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, wymienionego w art. 1a pkt 12 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r., poz. 599 j.t. ze zm.), o którym podatnik został zawiadomiony. Zgodnie bowiem z brzmieniem ww. przepisu bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony, po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Jak wynika z przytoczonych powyżej okoliczności, które nie zostały przez skarżącą zakwestionowane wskutek zajęcia rachunków bankowych, o czym skarżąca została zawiadomiona w dniu [...] grudnia 2015 r. doszło do przerwania biegu terminu przedawnienia, który w przypadku braku powyższej czynności organu upłynąłby w dniu [...] grudnia 2015 r. Z tych względów, mimo, iż powyższe okoliczności nie zostały przez strony ujawnione przed wydaniem wyroku w dniu 23 listopada 2016 r., brak było podstaw do stwierdzenia przez Sąd naruszenia art. 70 § 1 O.p., art. 208 O.p., jak i zasadności stosowania przez organ odwoławczy art. 233 § 1 pkt 2 lit. a O.p. Jednocześnie nie było podstaw do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz art. 145 § 3 p.p.s.a. Tym samym zasadne jest zastosowanie art. 179a p.p.s.a. i uchylenie wyroku z dnia 23 listopada 2016 r., o czym Sąd orzekł w punkcie 1 wyroku oraz ponowne rozpoznanie sprawy, zgodnie z powierzonymi sądowi administracyjnemu kompetencjami.

Dokonując kontroli w opisanym powyżej zakresie Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie odpowiada prawu.

Nie zasługuje jednocześnie na uwzględnienie zarzut skargi, wskazujący na przedawnienie zobowiązania objętego decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. określającą skarżącej zobowiązanie w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. i naruszenie art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt 2 i art. 70 § 7 pkt 2 w zw. z art. 208 O.p. Zaistniały bowiem okoliczności z art. 70 § 4 O.p. stanowiące o przerwaniu biegu terminu przedawnienia.

W ocenie Sądu wbrew twierdzeniom skargi nie został naruszony art. 239b

§ 2 O.p. Jak wynika z akt podatkowych organ I instancji w oparciu o art. 239b § 1 pkt 4 O.p. i art. 239b § 2 O.p. nadał rygor natychmiastowej wykonalności decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w W. wydanej w dniu.[...] listopada 2015r. Nr [...] określającej zobowiązanie podatkowe skarżącej Spółki w podatku dochodowym od osób prawnych za 2008r. w kwocie [...] zł. Ustalił, iż zobowiązanie przedawnia się z dniem [...] grudnia 2015 r., to jest od daty wydania postanowienia ([...] listopada 2015 r.) do daty upływu terminu przedawnienia zobowiązania jest okres krótszy niż 3 miesiące. Przytoczył przy tym okoliczności, przywoływane także przez organ odwoławczy, wskazujące na prawdopodobieństwo, że zobowiązanie to nie zostanie wykonane. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, iż zastosowanie art. 239b § 2 O.p. wymaga uprawdopodobnienia, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane, co oznacza, iż wystarczające w tej mierze jest wskazanie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie takiego faktu. Jak wynika z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 września 2016 r. w sprawie sygn. akt I FSK 875/15 (LEX nr 2142890) : "1. Przepisy ustawy z 1997 r. Ordynacja podatkowa nie tworzą katalogu przesłanek, których spełnienie można uznać za uprawdopodobnienie, stąd powstaje możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, w tym przewidzianych w art. 239b § 1 o.p. jak i poza nimi. Odnosi się to do wszystkich zdarzeń i okoliczności, które można, w świetle zasad doświadczenia życiowego, potraktować jako uprawdopodobniające określone zdarzenie.

2. Przepis art. 239b § 2 o.p. stanowi o "uprawdopodobnieniu" braku wykonania zobowiązania, które nie polega na udowodnieniu zaistnienia określonego faktu, lecz na "przedstawieniu okoliczności wystarczających jedynie do powzięcia obawy, przypuszczenia o prawdopodobieństwie zaistnienia tego faktu". Uprawdopodobnienie umożliwia podjęcie rozstrzygnięcia na podstawie ustaleń reprezentujących niższy, niż udowodnienie stopień poznania. W rezultacie, przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie ze wskazaniem określonych faktów pozwalających na przyjęcie, iż zachodzi uzasadniona obawa (przypuszczenie), że zobowiązanie takie nie zostanie wykonane.". Sąd orzekający w niniejszej sprawie powyższy pogląd podziela. W tych też okolicznościach, wskazywanie przez organy wysokości posiadanych przez skarżącą zaległości podatkowych w podatku dochodowym od osób prawnych – za 2008 r. w kwocie [...] zł i za 2009 r. w kwocie [...] zł, ujawnienie zobowiązań w toku kontroli podatkowej, wykazywanie straty poczynając od 2013r., brak wykazywania obrotów z działalności gospodarczej, rozpoczęcie procesu likwidacji Spółki w dniem [...] grudnia 2014 r., jak i okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania krótszy niż 3 miesiące, w ocenie Sądu stanowią o wywiązaniu się przez organy z obowiązku uprawdopodobnienia, o którym mowa w art. 239 § 2 O.p., że zobowiązanie nie zostanie wykonane.

Brak jest jednocześnie podstaw do podzielenia zarzutów skargi wskazujących na naruszenie przepisów postępowania tj. art. 120 w zw. z art. 121 ust. 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, jak i art. 197 § 1 w zw. z art. 120 w zw. z art. 121 ust. 1 w zw. z art. 122 w zw. z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w zw. z art. 12 ust. 6 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Jak już wyżej wskazano dla uprawdopodobnienia okoliczności,

że zobowiązanie nie zostanie wykonane wystarczające jest wskazanie okoliczności uzasadniających powzięcie obawy, przypuszczenia o prawdopodobieństwie zaistnienia powyższego. Nie jest wymagane udowodnienie tych okoliczności. Zauważyć jednocześnie należy, iż skarżąca wskazując na powyższe naruszenia nie kwestionuje jednocześnie okoliczności podnoszonych przez orzekające w sprawie organy, stanowiących w ich ocenie o prawdopodobieństwie niewykonania zobowiązania, ale prawidłowość ustaleń będących podstawą wydania decyzji określającej zobowiązanie podatkowe, której nadano rygor. Tymczasem badanie prawidłowości ustaleń tej decyzji przekracza zakres postępowania, którego przedmiotem jest nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, a podstawę prawną stanowi art. 239b O.p.

Z tych względów wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę zgodnie z punktem 2 wyroku.

O kosztach postępowania Sąd orzekł na mocy art. 203 pkt 2, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 p.p.s.a., w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a w zw. z ust. 1 pkt 1 lit.

c Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.) w zw.

z art. 179a p.p.s.a. Wskazana w punkcie 3 kwota obejmuje uiszczony wpis sądowy od skargi kasacyjnej ([...] zł) oraz wynagrodzenie pełnomocnika ([...] zł).