Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 370/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2019-10-16 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku: Uchylono zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie
Powołane przepisy: article: art. 64 par 1 pkt 4 i par 9 pkt 2, par 6
journal: Dz.U. 2018 poz 1314
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz - Wóltańska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 16 października 2019 r. sprawy ze skargi P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia (...) stycznia 2019 r. nr (...) w przedmiocie obciążenia wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego W. z dnia (...)listopada 2018 r., nr (...); 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie na rzecz Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Postanowieniem z dnia [...] września 2018 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na wniosek wierzyciela - Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości wobec majątku zobowiązanego A. Sp. z o.o. z siedzibą w W.

W uzasadnieniu wskazano, iż w toku prowadzonej egzekucji nie ujawniono żadnego

majątku w postaci pieniędzy, wierzytelności, praw majątkowych, nieruchomości - co

do których można byłoby skierować skuteczną egzekucję.

Postanowieniem z dnia [...] listopada 2018 r. Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego [...] obciążył wierzyciela kosztami postępowania egzekucyjnego przeprowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 9 marca 2017 r. w kwocie 18.791,70 zł, z powodu braku możliwości wyegzekwowania

ich od zobowiązanego.

Na powyższe rozstrzygnięcie, wierzyciel złożył zażalenie wnioskując o

uchylenie zaskarżonego postanowienia. W ocenie wierzyciela, koszty postępowania

egzekucyjnego pozostają w rażącej dysproporcji do nakładu pracy organu

egzekucyjnego oraz stopnia skomplikowania prowadzonej egzekucji. Wobec braku

realnego zajęcia jakichkolwiek wierzytelności Spółki nie sposób przyjąć, że ustalenie

w ogólności opłaty egzekucyjnej z tytułu zajęcia wierzytelności było zasadne i

zgodne z prawidłową wykładnią art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o

postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018r., poz. 1314 ze zm.) –

dalej jako: "u.p.e.a.".

Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019r. Dyrektor Izby Administracji

Skarbowej w Warszawie utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie.

Organ podkreślił, że obowiązek uiszczenia opłat, o których mowa w art. 64 §

1 i 6, zgodnie z art. 64 § 9 pkt 2 u.p.e.a. powstaje za zajęcie wierzytelności

pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej wierzytelności - z chwilą

doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu. Przepis ten nie

uzależnia naliczenia opłaty od tego, czy wskutek zajęcia doszło do wyegzekwowania

jakichkolwiek kwot.

W złożonej do tut. Sądu skardze strona wniosła o uchylenie w całości

zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej

instancji zarzucając:

1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy tj.:

a) art. 64 § 1 pkt 4 oraz art. 64 § 6 w zw. z art. 64c § 4 u.p.e.a. poprzez

przyjęcie przez Organ odwoławczy, że dokonane przez organ egzekucyjny

obciążenie Skarżącej opłatami egzekucyjnymi i opłatą manipulacyjną w maksymalnej

wysokości jest prawidłowe, w sytuacji, gdy Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia

28 czerwca 2016 r. (SK 31/14) stwierdził niezgodność przepisów art. 64 § 1 pkt 4

oraz art. 64 § 6 u.p.e.a. z Konstytucją w zakresie, w jakim nie określają one

maksymalnej wysokości tych opłat;

b) art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. w zw. z art. 80 u.p.e.a poprzez ustalenie

kosztów egzekucyjnych od zajęcia rachunku bankowego, pomimo że ostatecznie nie

doszło w pełni do skutecznego zajęcia wierzytelności pieniężnych lub innych praw

majątkowych, albowiem na rachunku bankowym nie było wystarczających środków

(A. S.A. z ww. zajęcia przekazał jedynie kwotę 14.060,72 zł), co oznacza, że

organ egzekucyjny nie zajmując skutecznie wierzytelności w pełnej wysokości

przysługującej zobowiązanemu wobec banku nie powinien był ustalić z tego tytułu

kosztów w wysokości 27.402,00 zł, którymi został obciążony wierzyciel (zdaniem

Wierzyciela w tym przypadku koszty za zajęcie rachunku powinny być liczone: 5% x

14.060,72 zł czyli 703,04 zł)- w szczególności, gdy opłata 5 % kwoty egzekwowanej

należności nie znajduje odzwierciedlenia w faktycznie poniesionych przez organ

egzekucyjny nakładach, a obciążenie wierzyciela obowiązkiem poniesienia tych

kosztów jest sprzeczne z podstawowym celem egzekucji i stanowi w stosunku do

wierzyciela funkcję represyjną,

2) naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na

wynik sprawy:

a) art. 7, art. 7a § 1, art. 8, art. 77 § 1, art. 124 § 2 w zw. z art. 80

Kodeksu postępowania administracyjnego oraz w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez

nierozpoznanie sprawy w sposób wyczerpujący i wszechstronny, nierozważenie i

nieuwzględnienie słusznego interesu skarżącego, niedostateczne wyjaśnienie

podstaw i przesłanek utrzymania w mocy zaskarżonego postanowienia, przede

wszystkim poprzez niewskazanie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia

okoliczności faktycznych świadczących o poziomie skomplikowania dokonanych

czynności egzekucyjnych oraz o poniesionym nakładzie pracy organu

egzekucyjnego, jak również nie uwzględnienie skutków, jakie dla możliwości

zastosowania uznanych za niekonstytucyjne przepisów art. 64 § 1 pkt 4, art. 64 § 6

u.p.e.a. ma wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 28 czerwca 2016 r. (SK 31/14);

b) art. 107 § 3 w zw. z art. 126 k.p.a. w zw. z art. 64c § 7 u.p.e.a w zw. z

art. 18 u.p.e.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia, które nie koresponduje z treścią

zarzutów i jest wewnętrznie niespójne w kontekście jego weryfikacji w szczególności

poprzez brak odniesienia się do zasadności ustalenia procentowej wysokości opłaty

egzekucyjnej i manipulacyjnej przy jednoczesnym nie uwzględnieniu wysokości

przywołanych opłat od takich czynników jak: efektywność i skuteczność egzekucji,

poziom skomplikowania poszczególnych czynności, czy nakład pracy organu

egzekucyjnego a w konsekwencji obciążenie skarżącego maksymalną wysokością

kosztów bezskutecznej egzekucji;

c) art. 138 § 1 pkt 1 oraz 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy

postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów art. 7 i 77 § 1, art. 80, 107 § 3 w

zw. z art. 124 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.

d) art. 7a § 1 i art. 8 § 2 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. poprzez

niezastosowanie się przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie do

domniemania wynikającego z art. 7a § 1 k.p.a., który nakłada na organ obowiązek

rozstrzygnięcia wątpliwości co do treści normy prawnej, na korzyść strony (tak jak na

przykład dokonał tego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Lublinie, który w

postanowieniu z dnia [...] lipca 2018 r. (znak: [...] ) stwierdził,

że "z cyt. wyżej przepisu art. 64 § 1 pkt 4 ustawy egzekucyjnej wynika, iż opłata

egzekucyjna za zajęcie rachunku bankowego, mimo iż powstała, może być pobrana

wyłącznie wówczas, gdy nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych (...)

ponadto w wyniku zastosowanego środka egzekucyjnego nie odzyskano żadnej

kwoty. W tej sytuacji nie jest zasadne ani celowe w przedmiotowej sprawie

obciążenie wierzyciela opłatą za zajęcie rachunku bankowego" (kopia ww.

postanowienia w załączeniu). Ponadto Organy administracji publicznej bez

uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w

takim samym stanie faktycznym i prawnym.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga zasługuje na uwzględnienie.

Przedmiotem sporu jest prawidłowość ustalenia kosztów egzekucyjnych

wynikających z prowadzenia postępowania egzekucyjnego przeciwko A.

Sp. z o.o. z siedzibą w W. na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego

przez wierzyciela będącego skarżącym w sprawie.

W ocenie Sądu stanowisko organów zajęte w wydanych postanowieniach, w

tym w zaskarżonym postanowieniu nie jest prawidłowe.

Na wstępie należy wskazać, że skarżący, odwołując się do orzecznictwa

sądów administracyjnych oraz wyroku Trybunału Konstytucyjnego sygn. SK 31/14,

kwestionuje możliwość obciążenia wierzyciela kosztami egzekucyjnymi w sytuacji,

gdy przeprowadzone czynności egzekucyjne tj. głównie zajęcie wierzytelności z

rachunku bankowego zobowiązanej, na którym nie było wystarczających środków,

nie pozwalały na skuteczne ich wyegzekwowanie w pełnej wysokości, jak również

kwestionuje wysokość określonych kosztów egzekucyjnych.

Odnosząc się do tego stanowiska Sąd uznaje, że organy, w związku z

umorzeniem postępowania przeciwko zobowiązanej miały prawo, co do zasady

obciążyć wierzyciela powstałymi opłatami egzekucyjnymi jak również opłatą

manipulacyjną, które składają się na koszty egzekucyjne.

Sąd nie uznaje za trafny poglądu, że naliczanie opłat egzekucyjnych jest

możliwe tylko wówczas, gdy z zajętego rachunku bankowego organ przeprowadzi

skutecznie egzekucję i podziela w tym zakresie stanowisko zajęte w tej kwestii przez:

WSA w Gliwicach w wyroku z 21 maja 2018 r., sygn. akt I Sa/Gl 221/18; WSA w

Opolu w wyroku z 21 marca 2018 r., sygn. akt I SA/Op 33/18.

Zdaniem Sądu stanowisko takie jakie zajmuje PARP, nie znajduje

potwierdzenia w treści przepisów u.p.e.a., które nie uzależniają możliwości naliczenia

opłaty od efektywności przeprowadzonej czynności egzekucyjnej. Stosownie bowiem

do treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. organ egzekucyjny w egzekucji należności

pieniężnych pobiera za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3 wierzytelności

pieniężnych lub innych praw majątkowych - 5% kwoty egzekwowanej należności, nie

mniej jednak niż 4 zł 20 gr.

Natomiast § 9 pkt 2 ww. przepisu stanowi, że obowiązek uiszczenia opłaty za

zajęcie wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych u dłużnika zajętej

wierzytelności powstaje z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności

zawiadomienia o zajęciu. Zgodnie z art. 80 § 1 zd. pierwsze u.p.e.a. organ

egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego przez

przesłanie do banku zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej

zobowiązanego z rachunku bankowego do wysokości egzekwowanej należności

pieniężnej wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia w terminie dochodzonej

wierzytelności oraz kosztami egzekucyjnymi. Zgodnie zaś z art. 80 § 2 u.p.e.a.

zajęcie wierzytelności z rachunku bankowego zobowiązanego jest dokonane z chwilą

doręczenia bankowi zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1, i obejmuje

również kwoty, które nie były na rachunku bankowym w chwili zajęcia, a zostały

wpłacone na ten rachunek po dokonaniu zajęcia.

Odnosząc się do treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. i użycie określenia

"egzekwowanej" a nie "wyegzekwowanej" należności wskazuje zdaniem Sądu, że

ustawodawca, nie uzależnił możliwości naliczenia opłaty egzekucyjnej od

faktycznego wyegzekwowania wierzytelności.

Tym niemniej Sąd podziela stanowisko strony skarżącej co do tego, że

wydając swoje rozstrzygnięcie organ II instancji powinien uwzględnić w nim ocenę

odnoszącą się do konstytucyjności art. 64 § 1 pkt 4 i § 6 u.p.e.a. wyrażoną przez

Trybunał Konstytucyjny w wyroku sygn. SK 31/14 i skutek jaki wyrok ten wywiera w

odniesieniu do możliwości określenia kosztów egzekucyjnych w myśl tych przepisów.

Przypomnieć w tym miejscu należy, że zgodnie z treścią art. 64c § 1 u.p.e.a.

opłaty, o których mowa w art. 64 § 1 i § 6 oraz w art. 64a, wraz z wydatkami

poniesionymi przez organ egzekucyjny stanowią koszty egzekucyjne. Koszty

egzekucyjne, z zastrzeżeniem § 2-4, obciążają zobowiązanego. Jak wynika z § 4

tego przepisu, wierzyciel pokrywa koszty egzekucyjne, jeżeli nie mogą być one

ściągnięte od zobowiązanego.

Stosownie do treści art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a., organ egzekucyjny w egzekucji

należności pieniężnych pobiera za zajęcie innych niż wymienione w pkt 2 i 3

wierzytelności pieniężnych lub innych praw majątkowych - 5% kwoty egzekwowanej

należności, nie mniej jednak niż 4 zł 20 gr.

W odniesieniu do art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. jak również art. 64 § 6 u.p.e.a

Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 28 czerwca 2016 r. sygn. SK 31/14 orzekł

m.in., że:

"1. Art. 64 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu

egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2016 r. poz. 599) w zakresie, w jakim nie

określa maksymalnej wysokości opłaty za dokonane czynności egzekucyjne, jest

niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą zakazu

nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest

niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

2. Art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie określa

maksymalnej wysokości opłaty manipulacyjnej, jest niezgodny z wynikającą z art. 2

Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w związku z art. 64 ust. 1 i art. 84

Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

3. Art. 64 § 8 ustawy powołanej w punkcie 1 w zakresie, w jakim nie

przewiduje możliwości obniżenia opłaty, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 tej ustawy i

opłaty manipulacyjnej w razie umorzenia postępowania z uwagi na dobrowolną

zapłatę egzekwowanej należności po dokonaniu czynności egzekucyjnych, jest

niezgodny z wynikającą z art. 2 Konstytucji zasadą zakazu nadmiernej ingerencji w

związku z art. 64 ust. 1 i art. 84 Konstytucji oraz nie jest niezgodny z art. 31 ust. 3

Konstytucji.

4. Art. 64 § 1 pkt 1-5, 7, 11, 12 i art. 64 § 6 ustawy powołanej w punkcie 1 w

zakresie, w jakim przepisy te nie określają maksymalnej wysokości opłat

egzekucyjnych i opłaty manipulacyjnej, nie są niezgodne z art. 217 Konstytucji".

TK w uzasadnieniu wyroku wyjaśnił, że: "dla właściwej realizacji wyroku

Trybunału w rozpatrzonej sprawie konieczna będzie interwencja ustawodawcy, który

powinien, w granicach norm konstytucyjnych i z uwzględnieniem wniosków

wynikających z wyroku Trybunału, określić nie tylko maksymalną wysokość opłaty

egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a. oraz opłaty manipulacyjnej, o

której mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a., ale także maksymalną wysokość innych opłat

egzekucyjnych, przeciwko którym można wysunąć zarzuty podobne do

rozpatrzonych w niniejszej sprawie. Ustawodawca powinien nadto określić sposób

obliczania wysokości tych opłat w razie umorzenia postępowania w związku z

dobrowolną zapłatą egzekwowanej należności po dokonaniu czynności

egzekucyjnych. Trybunał Konstytucyjny, jako "ustawodawca negatywny", nie ma w

tym zakresie kompetencji."

Dodać także należy, że wyrok TK zapadł w sprawie, w której doszło do

umorzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na uregulowanie należności przez

zobowiązanego poza postępowaniem egzekucyjnym.

Należy wskazać, że w wyroku SK 31/14, nie była kwestionowana sama

możliwość pobierania opłaty egzekucyjnej, czy manipulacyjnej w razie

bezskuteczności egzekucji ani też możliwość obciążania nią wierzyciela - w sytuacji,

gdy nie można ich ściągnąć od zobowiązanego a jedynie fakt braku określenia górnej

granicy tych opłat.

Podkreślenia również wymaga, że w odniesieniu do charakteru wyroku SK

31/14 i jego skutków w zakresie dalszego stosowania zakwestionowanych przepisów

u.p.e.a., wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 6 marca 2018 r.,

sygn. akt II FSK 2206/17. NSA wskazał, że "Powyższy wyrok Trybunału

Konstytucyjnego jest bowiem wyrokiem zakresowym, co wyraźnie wynika z jego

sentencji. Wyrok ten - w przeciwieństwie do klasycznego wyroku uznającego

zaskarżony przepis za niezgodny z Konstytucją - nie powoduje utraty mocy

zaskarżonego przepisu. Przepis ten nadal obowiązuje w systemie prawa, nie traci

mocy, jednakże od chwili orzeczenia musi być traktowany jako niezgodny z

Konstytucją, ale tylko w granicach (w zakresie) określonych w wyroku Trybunału. W

pozostałym zakresie może, a nawet - musi być nadal stosowany przez adresatów

tego przepisu. Jednakże aby nie narazić się na zarzut naruszenia Konstytucji,

przepis ten musi być stosowany i interpretowany (w szczególności przez organy i

sądy) zgodnie ze wskazówkami zawartymi w wyroku Trybunału".

Organ egzekucyjny w przedmiotowej sprawie zastosował art. 64 § 1 pkt 4 i

64 § 6 u.p.e.a. Przepisy te jak wynika z powyższego wyroku TK, zostały uznane za

niekonstytucyjne w zakresie, w jakim nie określają maksymalnej wysokości opłaty za

dokonane czynności egzekucyjne.

W rezultacie ustawodawca winien określić maksymalną wysokość opłaty

egzekucyjnej, o której mowa w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a jak również opłaty

manipulacyjnej o jakiej mowa w art. 64 § 6 u.p.e.a.

Dopóki jednak ustawodawca nie wprowadzi stosownych zmian, organy

egzekucyjne powinny każdorazowo analizować powstałe w sprawie koszty

egzekucyjne oraz zasadność obciążenia nimi stron postępowania zgodnie z

wytycznymi Trybunału Konstytucyjnego i w taki sposób, aby nie można było zarzucić

im naruszenia zasad określonych w tym wyroku. Tak więc ustalając wysokość

kosztów egzekucyjnych, które mają obciążyć wierzyciela, organy egzekucyjne

powinny wziąć pod uwagę rzeczywiste wydatki i koszty związane z dokonaniem w

toku postępowania egzekucyjnego poszczególnych czynności egzekucyjnych, przy

uwzględnieniu ich pracochłonności i czasochłonności, mając na względzie, aby

ustalone koszty nie pozostawały w oderwaniu od nakładów pracy organu.

Dalej Sąd wskazuje, że podziela pogląd NSA zawarty np. w ww. wyroku z

dnia 20 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 3446/18 (CBOSA), że opłata egzekucyjna w

wysokości określonej w art. 64 § 1 pkt 4 u.p.e.a, może być pobrana wówczas, gdy

nastąpi faktyczne zajęcie wierzytelności pieniężnych, co w rozpoznawanej sprawie

nie miało miejsca.

Zdaniem Sądu, dokonując oceny, czy koszty egzekucyjne są właściwe w

danej sprawie, należy brać pod uwagę nie tylko faktycznie poniesione, wydatki, ale

uwzględnić również fakt, że prowadzenie postępowania egzekucyjnego wymaga

nakładu pracy i czasu.

Odnosząc wspomniane uwagi do zaskarżonego postanowienia, jak również

postanowienia organu I instancji należy stwierdzić, że nie dokonano w nich takiej

oceny. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy konieczne będzie zatem takie wyliczenie

kosztów egzekucyjnych w zakresie opłat egzekucyjnych jak i opłaty manipulacyjnej

ażeby okazały się one adekwatne do poniesionych wydatków jak również nakładu

pracy organu egzekucyjnego mając na uwadze standardy wynikające z wyroku SK

31/14.

Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c oraz

art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł

na podstawie art. 200 i 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia

Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności

radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265) zasadzając od organu odwoławczego

na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł, obejmującą uiszczony wpis sądowy w kwocie

100 zł, kwotę 17 zł tytułem zwrotu kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa oraz

koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł.