Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt II SA/Wa 1129/12
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2012-10-04 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne: Dodatki mieszkaniowe
Skarżony organ: Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 pkt 2
journal: Dz.U. 2001 nr 71 poz 734
law: Ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Ewa Grochowska-Jung, Sędziowie WSA Andrzej Góraj (sprawozdawca), Ewa Pisula-Dąbrowska, Protokolant, referent stażysta Katarzyna Skurzyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 października 2012 r. sprawy ze skargi B. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku mieszkaniowego oddala skargę.


UZASADNIENIE

Burmistrz Miasta M., decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. nr [...], działając na podstawie art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1, art. 5, art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.) oraz upoważnienia Burmistrza M. [...] z dnia [...] stycznia 2012 r., po ponownym rozpatrzeniu wniosku o ustalenie prawa do dodatku mieszkaniowego złożonego przez B. i E. W. zam. w M. [...], ul. [...], odmówił przyznania dodatku mieszkaniowego.

Pismem z dnia [...] lutego 2012 r. B. W. złożyła do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. odwołanie od przedmiotowej decyzji.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania, decyzją z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 1, art. 2, art. 18 ust. 1 i art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (Dz. U. z 2001 r. Nr 79, poz. 856 z późn. zm.) oraz art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) - dalej: kpa, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję.

W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż B. W. zwróciła się do Burmistrza Miasta M. o przyznanie dodatku mieszkaniowego, podnosząc, że prowadzi dwuosobowe gospodarstwo domowe, posiada spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego o powierzchni 53,5 m2, wyposażonego w instalacje centralnego ogrzewania i gazu, bez instalacji ciepłej wody. Po rozpatrzeniu przedmiotowego wniosku i załączonych do niego dokumentów Burmistrz Miasta M. decyzją z dnia [...] października 2011 r. odmówił ww. przyznania dodatku mieszkaniowego. Po rozpatrzeniu odwołania złożonego od ww. decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. decyzją z dnia [...] listopada 2011 r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji, wyjaśniając, że organ I instancji rozpatrując ponownie sprawę winien przeprowadzić wywiad środowiskowy u wnioskodawczyni, który wskazywałby w sposób niebudzący wątpliwości jaki jest skład osobowy gospodarstwa domowego wnioskodawczyni, powierzchnia zajmowanego lokalu, czy ewentualnie inne osoby posiadają tytuł prawny do zajmowania części lokalu i w jakiej części ponoszą opłaty, a dla tak ustalonego składu osobowego gospodarstwa domowego powinny być określone dochody wszystkich osób wchodzących w jego skład.

Z treści przeprowadzonego w dniu [...] grudnia 2011 r. wywiadu środowiskowego u wnioskodawczyni wynikało, że B. W. utrzymuje się z zasiłku okresowego z MOPR w kwocie [...] zł, a jej matka H. W. posada uprawnienia do renty rodzinnej. B. W. jest osobą bezrobotną i nie posiada prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a jej matka jest bierna zawodowo. Obie przewlekle chorują. Wnioskodawczyni zamieszkuje razem z matką, ale prowadzi oddzielne gospodarstwo domowe. Matka ponosi koszty utrzymania mieszkania w ¾ wysokości, a B. W. w ¼ wysokości. Powierzchnia lokalu wynosi 53,5 m2. Osobami zamieszkującymi w lokalu są B. W. i jej matka H. W. – zameldowane na pobyt stały. Właścicielką mieszkania jest siostra B. W. – E. W., której adres zamieszkania jest nieznany.

Po otrzymaniu wywiadu środowiskowego organ I instancji wystąpił do B. W. z pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. w celu uzupełnienia i poprawienia złożonego wniosku w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego.

Z notatki służbowej sporządzonej w dniu [...] grudnia 2011 r. wynikało, że B. W. [...] grudnia 2011 r. zgłosiła się do organu i została poinformowana, że dane zawarte we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego są inne od informacji wynikających z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego, przeprowadzonego przez MOPR w M. B. W. otrzymała wniosek i deklarację o dochodach w celu wypełnienia ich zgodnie ze stanem faktycznym gospodarstwa domowego, wielkością mieszkania, dodatkowo została poinformowana, że jeśli zajmuje pewną część mieszkania to na tą część winna udokumentować wydatki gospodarstwa od zarządcy domu oraz przedstawić umowę użyczenia.

Pismem z dnia [...] grudnia 2011 r. B. W. została poinformowana o przedłużeniu terminu rozpatrzenia sprawy do dnia [...] grudnia 2011 r.

W dniu [...] grudnia 2011 r. do Urzędu wpłynęło pismo B. W., w którym wyjaśniła, że komplet dokumentów w sprawie przyznania dodatku mieszkaniowego został przekazany przez SKO do Urzędu Miasta w M., informując, że cały komplet dokumentów został wypełniony prawidłowo i zgodnie z obowiązującymi wymogami.

W kolejnym piśmie z dnia [...] grudnia 2011 r. organ I instancji wezwał B. W. do złożenia wyjaśnień i dostarczenia dokumentów – umowy użyczenia dotyczącej części zajmowanego przez nią lokalu i wykazu opłat za zajmowaną część lokalu.

W odpowiedzi na powyższe B. W. pismem z dnia [...] stycznia 2012 r. wyjaśniła przyczyny zawarcia umowy użyczenia z dnia [...] grudnia 2003 r. zawartej między E. W. (użyczającą) a B. W. (biorąca w użyczenie) i stwierdziła, że nie posiada ona żadnych błędów. Do przedmiotowego pisma dołączyła wykaz opłat za lokal położony w M. przy ul. [...], z którego wynika, że w lokalu zamieszkują 2 osoby.

Decyzją z dnia [...] stycznia 2012 r. Burmistrz Miasta M. odmówił B. W. przyznania dodatku mieszkaniowego z uwagi na przekroczenie kryterium powierzchni.

Od wymienionej decyzji B. W. wniosła odwołanie.

Samorządowe Kolegium Odwoławczego w S. po zapoznaniu się z zebranym materiałem sprawy oraz treścią odwołania wyjaśniło, że zasady przyznawania dodatków mieszkaniowych reguluje ustawa z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. Nr 71, poz. 734 z późn. zm.). W art. 4 ww. ustawy zawarta została definicja gospodarstwa domowego, zgodnie z którą gospodarstwo domowe to gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby.

Organ II instancji podniósł, że ustawa o dodatkach mieszkaniowych wskazuje, że aby otrzymać dodatek mieszkaniowy wnioskodawca musi mieć nie większą niż ustalona w ustawie tzw. normatywną powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego. W przeliczeniu na liczbę osób gospodarstwa domowego nie może ona przekraczać dla dwóch osób 40 m2 (art. 5 ust. 1 pkt 2). Powierzchnia ta, stosownie do treści art. 5 ust. 3 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, może ulec powiększeniu o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, jeżeli niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju.

Organ odwoławczy wskazał, że dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% (art. 5 ust. 5 pkt 1) lub 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi

i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60% (art. 5 ust. 5 pkt 2).

B. W. oświadczyła, że jej gospodarstwo domowe składa się z dwóch osób. Z akt sprawy wynika, że matka wnioskodawczyni – H. W. zajmuje jeden z pokoi przy ul. [...] i z tego tytułu ponosi opłaty.

Tym samym, Kolegium stwierdziło, że wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego wskazuje, że gospodarstwo domowe B. W. składa się z dwóch osób. Odwołująca mimo wezwań stwierdziła, że dane zawarte we wniosku są zgodne z prawdą.

Mając pod uwagę ww. przepisy, z których wynika, że normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego w przeliczeniu na liczbę osób gospodarstwa domowego nie może przekroczyć dla dwóch osób 40 m2, a po powiększeniu jej o 30% nie może przekraczać 52 m2 oraz to, że gospodarstwo domowe wnioskodawczyni zajmuje lokal o powierzchni 53,5 m2, organ II instancji uznał, że w przypadku B. W. nastąpiło przekroczenie powierzchni mieszkaniowej, co uzasadnia odmowę przyznania dodatku mieszkaniowego. Tym samym, w ocenie organu II instancji, organ I instancji zasadnie odmówił B. W. przyznania dodatku mieszkaniowego.

Pismem z dnia 16 maja 2012 r. B. W. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] kwietnia 2012 r. nr [...], wnosząc o przyznanie dodatku mieszkaniowego.

Skarżąca wyjaśniła, że wszystkie dokumenty wymagane do przyznania jej dodatku mieszkaniowego zostały przez nią wypełnione zgodnie z wskazówkami i wymaganiami Urzędu Miasta M.

W odpowiedzi na skargę organ uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ona prawa.

Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny prawidłowości zastosowania przez organ przepisu art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz. U. z 2001 r. Nr 71, poz. 734 ze zm.).

Zgodnie z treścią powołanej normy prawnej, normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny, w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego, nie może przekraczać 40 merów kwadratowych dla dwóch osób.

Z brzmienia powołanego przepisu wynika, że ustawodawca uzależnił możliwość przyznania omawianej pomocy m.in. od spełnienia przez wnioskodawcę ścisłych kryteriów w zakresie metrażu zajmowanego lokalu mieszkalnego. Przekroczenie zaś maksymalnych wielkości lokalu określonych przez ustawodawcę, powoduje niemożność przyznania dodatku mieszkaniowego.

Przechodząc do realiów niniejszej sprawy, wskazać należy, że okolicznością niesporną jest, iż wnioskodawczyni we wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego podała, że liczba osób w gospodarstwie domowym wynosi 2.

Poza sporem pozostaje też okoliczność, że lokal zajmowany przez wnioskodawczynię posiada powierzchnię 53,5 metrów kwadratowych.

Zestawienie ze sobą powyższych danych prowadzi do konkluzji, że organ prawidłowo dopatrzył się istnienia przesłanek negatywnych, uniemożliwiających przyznanie żądanej pomocy. Powierzchnia lokalu przekracza bowiem maksymalną wielkość określoną w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

Bez wpływu na poprawność badanego rozstrzygnięcia pozostaje podnoszona przez wnioskodawczynię w skardze okoliczność, że prowadzi ona samodzielne (jednoosobowe) gospodarstwo domowe. Taki stan faktyczny tym bardziej bowiem uzasadniałby odmowę przyznania dochodzonego świadczenia, gdyż maksymalna wielkość metrażu lokalu mieszkalnego określona w art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych byłaby w jeszcze większym zakresie przekroczona.

Na marginesie podkreślić należy, że wnioskodawczyni, w trakcie trwania postępowania administracyjnego nie wykazała, aby zajmowała faktycznie jedynie część lokalu mieszkalnego ani tego, jaka to jest część. Stąd też organ był pozbawiony możliwości weryfikacji takiego stanu faktycznego, przez pryzmat uregulowań art. 5 ust. 1 pkt 2 ustawy o dodatkach mieszkaniowych.

W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy oraz, iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270)