Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VI SA/Wa 1609/04
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2005-06-21 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6037 Transport drogowy i przewozy
Skarżony organ: Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku: Oddalono skargę

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Sędziowie : Sędzia WSA Protokolant: Anna Błaszczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 czerwca 2005r. sprawy ze skargi E. W. S.-T.-T., w L. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2004 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przewozu kabotażowego bez zezwolenia oddala skargę


UZASADNIENIE

Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lipca 2004 r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 29 ust. 1, art. 87 ust. 1 i art. 92 ust. 1 oraz lp. 1.3.1 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez – skarżącą - firmę E. W. S.-T.-T. w L. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w O. z dnia [...] kwietnia 2004r., o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w O. zapadły w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne:

Organ wskazał, że dnia [...] kwietnia 2004 r. funkcjonariusze Inspekcji Transportu Drogowego zatrzymali do kontroli pojazd o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...]. Podczas czynności stwierdzono wykonywanie przewozu kabotażowego bez wymaganego zezwolenia. Kierujący pojazdem oświadczył, iż pojazd został załadowany w O. i miał udać się do miejscowości L.. Kierowca wyjechał bez wszystkich wymaganych dokumentów przewozowych. Mając na względzie ustalony stan faktyczny, Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego w O. wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej za wykonywanie przewozu kabotażowego bez wymaganego zezwolenia.

W odwołaniu skarżący wnosi o uchylenie decyzji, zarzucając naruszenie art. 7 w związku z art. 77 k.p.a. Skarżący wskazał, że kontrolowany przewóz wykonywany był na trasie do Niemiec po dokonaniu cyklu przerobu i obrotu odzieży. Ponadto pełnomocnik załącza list przewozowy CMR oraz dokumenty świadczące o dokonaniu uproszczonej procedury celnej.

Główny Inspektor Transportu Drogowego zaskarżoną decyzją, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w O..

Zdaniem Głównego Inspektora Transportu Drogowego z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przewoźnik zagraniczny, S. T. T., E. W. wykonywał w chwili kontroli przewóz pomiędzy miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej pojazdem zarejestrowanym za granicą. Powyższe zdaniem organu potwierdzone jest w aktach przedmiotowej sprawy, a w szczególności poprzez oświadczenie złożone przez kierującego pojazdem o nr rej. [...]. Z treści tego oświadczenia wynika, iż po załadowaniu towaru kierujący pojazdem nie zabrał dokumentów dotyczących przedmiotowej przesyłki. Jednocześnie zgodnie z art. 87 ust. 1 ustawy ustawodawca nakłada obowiązek na kierowcę posiadania i okazywania na żądanie uprawnionego organu kontroli m.in. wypisu z licencji, dowodu uiszczenia należnej opłaty za korzystanie z dróg krajowych, zapisów urządzenia rejestrującego samoczynnie prędkość jazdy, czas jazdy i czas postoju, obowiązkowe przerwy i czas odpoczynku, a ponadto:

2) w transporcie drogowym rzeczy - dokumenty związane z przesyłką:

a) odpowiednie zezwolenie wymagane w międzynarodowym transporcie drogowym,

b) wymagane przy przewozie drogowym towarów niebezpiecznych,

c) świadectwo wymagane zgodnie z umową o międzynarodowych przewozach szybko psujących się artykułów żywnościowych i o specjalnych środkach transportu przeznaczonych do tych przewozów (ATP),

d) zezwolenie na przejazd pojazdu, z ładunkiem lub bez ładunku, o masie, naciskach osi lub wymiarach przekraczających wielkości określone w odrębnych przepisach,

e) wymagane przy przewozie żywych zwierząt.

Zdaniem organu późniejsze dołączenie listu przewozowego CMR oraz dokumentów świadczących o dokonaniu uproszczonej procedury celnej nie może stanowić dowodu na okoliczność wykonywania transportu międzynarodowego. W ocenie organu dla treści rozstrzygnięcia nie ma także znaczenia okoliczność, iż przewożony towar nie został rozładowany gdyż zgodnie z art.4 pkt 12 ustawy o transporcie drogowym przewóz kabotażowy to przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. W świetle tego przepisu element załadunku lub rozładunku nie ma znaczenia.

Skargę na powyższą decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła strona skarżąca wnosząc ojej uchylenie oraz uchylenie decyzji poprzedzającej .

Skarżący podniósł w odwołaniu od w/w decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, iż cały ładunek znajdujący się w kontrolowanym pojeździe przewożony był w ramach transportu międzynarodowego w relacji bezpośredniej O. – H. (Niemcy), a w L., który znajduje się po drodze miała nastąpić jedynie jego odprawa celna. Skarżący wyjaśnił również, że dokument CMR, którego kierowca nie zabrał z O. przez przeoczenie, został dowieziony przez współpracującego ze skarżącym p. T. S. jeszcze w trakcie kontroli. W ocenie skarżącej z niewiadomych przyczyn Inspektor, dokument ten, jak i wyjaśnienia przewoźnika co do charakteru wykonywanego przewozu pominął, i nie uczynił o nich wzmianki w treści protokołu z przeprowadzonej kontroli.

Ponadto skarżący wyjaśnił, iż właścicielem przewożonych w kontrolowanym pojeździe towarów jest przedsiębiorca zagraniczny tj. firma A. AG w H.. Firma L. Sp. z o.o., była jedynie ich dysponentem na czas tzw. uszlachetniania, na podstawie wielostronnej umowy. Towary te zostały przewiezione transportem krajowym do A. P. Sp. z o.o. w O. w celu metkowania, konfekcjonowania i pakowania. Następnie z O. miały być przetransportowane pojazdem skarżącego bezpośrednio do A. AG w H. w Niemczech, po uprzednim dokonaniu ich odprawy celnej w tzw. procedurze uproszczonej w L.. Wyjaśnił, że Spółka z o.o. L. posiada zezwolenie na dokonywanie odpraw celnych towarów w owej procedurze. Tego rodzaju przerób i cykl obrotu jest realizowany od wielu lat, tak więc dokonywanie odprawy celnej na trasie przewozu towarów z O. do Niemiec należy do przyjętej praktyki.

Skarżący wskazał, że jak wynika z przytoczonych faktów organ I instancji wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w oparciu o błędne ustalenia, przyjmując, iż miejscem pochodzenia przewożonego towaru było O., a miejscem jego przeznaczenia – L.. Zdaniem skarżącego organ II instancji zaś bezkrytycznie podzielił stanowisko organu I instancji, pomimo przedstawienia przez skarżącego dowodów na to, iż miejscem przeznaczenia towaru było H. w Niemczech. Wskazał, że z treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego wynika jednoznacznie, iż organ ten zupełnie pominął przedstawione przez skarżącego dowody. Postępowanie dowodowe przez niego przeprowadzone miało więc charakter szczątkowy, a podstawą faktyczną dla ostatecznej decyzji tego organu był wyłącznie protokół przeprowadzonej kontroli drogowej zawierający istotne sprzeczności. Z jednej bowiem strony Inspektor Transportu Drogowego zaznaczył w nim, że znajdujące się w kontrolowanym pojeździe towary zostały załadowane w O. celem ich przewiezienia do Niemiec, a z drugiej strony w załączniku zakwalifikował powyższy przewóz jako kabotaż.

Zdaniem skarżącego ani organ I instancji, ani też organ II instancji nie odniosły się do przedłożonych im dokumentów. Podkreślił istnienie oczywistych sprzeczności w treści protokołu sporządzonego podczas kontroli. Wskazał, że gdyby organ odwoławczy dokonał rzetelnej oceny treści zarówno złożonego odwołania oraz załączonych do niego dokumentów CMR i dokumentów dotyczących odprawy celnej, doszedłby do wniosku, iż dokonywany przez skarżącego przewóz nie mógł mieć charakteru przewozu kabotażowego.

Zdaniem skarżącego organ odwoławczy nie odniósł się także do argumentów podniesionych przez skarżącego, z których wynika, iż dokonywanie odpraw na trasie przewozu uwarunkowane jest specyfiką tzw. procedury uproszczonej i nie oznacza, iż miejsce odprawy jest równocześnie miejscem przeznaczenia przewożonych rzeczy.

Skarżący podkreślił, że odwołaniu od decyzji WITD w

O. podał nazwisko osoby, która może udzielić istotnych informacji w sprawie, a także wskazał źródła pomocne w ustaleniu przytoczonych w odwołaniu faktów. Jednakże organ II instancji nie skorzystał ani z możliwości przesłuchania wymienionej osoby, czy też zobowiązania jej do przedłożenia wyjaśnień na piśmie, ani z zaczerpnięcia jakichkolwiek dodatkowych informacji. Zdaniem strony organ oparł się na zawierającym oczywiste sprzeczności protokole i wyjaśnieniach udzielonych przez kierowcę pojazdu, które rzekomo stanowią okoliczność przemawiającą za obciążeniem skarżącego zupełnie nieuzasadnioną karą pieniężną.

Postępowanie takie jest, zdaniem skarżącego, niedopuszczalne i godzi w podstawowe zasady postępowania administracyjnego. Zdaniem skarżącej forma uzasadnienia decyzji organu II instancji świadczy o powierzchownym potraktowaniu sprawy. Argumenty zawarte w uzasadnieniu odnoszą się wyłącznie do przepisów prawnych określających przewóz kabotażowy, obowiązki przewoźnika oraz uzasadniających wysokość nałożonej kary. Ustosunkowanie się do argumentów zawartych w odwołaniu jest lakoniczne i ogranicza się do kilku zdań.

Reasumując powyższe skarżący stwierdził, że organ II instancji rażąco naruszył zasadę prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a.). Organ ten w postępowaniu administracyjnym oparł się wyłącznie na ustaleniach poczynionych przez organ I instancji. podzielając bezkrytycznie te ustalenia. Organ II instancji nie zebrał, ani nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego w niniejszej sprawie. Takim działaniem naruszył przepis art. 80 kpa, gdyż uznał okoliczności, przemawiające za uznaniem przewozu za przewóz kabotażowy nie oceniając całokształtu materiału dowodowego przedstawionego przez skarżącego.

Ponadto, zdaniem skarżącego, organ II instancji odniósł się do zarzutów odwołania skarżącego w sposób szczątkowy, a także w ogóle nie rozpoznał istoty sprawy. W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczego brak jest wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione i na jakiej to uczynił to podstawie, a także podania przyczyn, z powodu których dowodom przedstawionym przez skarżącego odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Tym samym doszło do oczywistego naruszenia przepisów art. 6, oraz art. 107 § 3 k.p.a. Z uwagi na powyższe niniejsza skarga jest uzasadniona.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia..

Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).

Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.

Przedmiotem rozpoznania przez Sąd była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lipca 2004 r., utrzymująca w mocy decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego w O. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej w wysokości 15.000 zł za przewóz kabotażowy pojazdem zarejestrowanym za granicą przez przedsiębiorcę zagranicznego.

Stan faktyczny sprawy w części dotyczącej zatrzymania pojazdu przewożącego towar z O. do L. gdzie miała być dokonana odprawa celna w tzw. procedurze uproszczonej a następnie przetransportowanie ich pojazdem skarżącego bezpośrednio do A. AG w H. w Niemczech, nie nasuwa wątpliwości. Rozważenia wymaga dołączony do sprawy list przewozowy CMR.

Organy administracji drogowej, uznają, że miał miejsce przewóz kabotażowy i wskazują, że mają zastosowanie przepisy art. 4 pkt 12 oraz art. 28, a także lp. 1.3.1. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. Nr 125, poz. 1371, z późn. zm.).

Zgodnie z art. 4 pkt 12 ustawy przewóz kabotażowy to przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Analizują tę definicję ustawową należy rozróżnić dwa aspekty takiego przewozu. W pierwszym przypadku decydujące są elementy przedmiotowe przewozu (kraj rejestracji pojazdu), w drugim podmiotowe (status zagranicznego przedsiębiorcy).

Ponadto należy zauważyć, że definicja ustawowa przewozu kabotażowego obejmuje dwa stany faktyczne:

- przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, lub

- przewóz wykonywany przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

W omawianym stanie faktycznym organu uznały, że miał miejsce stan pierwszy, tzn. przewóz wykonywany przez przewoźnika - przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem Sądu z treści art. 28 i art. 29 ustawy wynika, że przepisy te odnoszą się do przewoźników zagranicznych. Z art. 29 ustawy wynika wprost, że tylko wykonywanie przez zagranicznego przewoźnika przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wymaga uzyskania zezwolenia, które wydaje minister właściwy do spraw transportu. Także kara określona w lp. 1.3.1. załączniku do ustawy dotyczy "wykonywania przewozu kabotażowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia", a zatem dotyczyć może w istocie tylko przedsiębiorcy zagranicznego.

W ocenie sądu, z zebranego materiału dowodowego wynika, że przewóz wykonywany był przez przedsiębiorcę zagranicznego, pojazdem zarejestrowanym za granicą, pomiędzy miejscami położonymi w Polsce. Okoliczność ta została ustalona na podstawie oświadczenia złożonego przez kierującego pojazdem. Jednocześnie z akt sprawy wynika, że po załadunku kierujący pojazdem nie zabrał wszystkich wymaganych dokumentów. Mając to na uwadze zdaniem Sądu organ słusznie uznał, że późniejsze przedstawienie takich dokumentów - w tym przypadku listu przewozowego CMR - nie może stanowić dowodu na okoliczność wykonywania transportu międzynarodowego.

Niezależnie od powyższego należy w ocenie Sądu uznać za słuszne twierdzenie organu odwoławczego, który stwierdził, że dla treści rozstrzygnięcia nie ma znaczenia, iż przewożony towar nie został rozładowany. Zgodnie bowiem z art. 4 pkt 12 ustawy o transporcie drogowym przewóz kabotażowy to przewóz wykonywany pojazdem samochodowym zarejestrowanym za granicą lub przez przedsiębiorcę zagranicznego między miejscami położonymi na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Określona w tym przepisie definicja legalna nie zawiera elementu załadunku bądź rozładunku towaru.

Należy zauważyć, że w postępowaniu jednoznacznie ustalono, że przewóz wykonywany był pomiędzy O. a L., a więc na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co pozwala uznać, że wykonywany był przewóz kabotażowy. Z przełożonej do akt umowy wielostronnej (pkt.4, 5 i 7) wynika wprost, że zleceniodawca I (Spółka L. Sp. z o.o) z realizuje czynności m.in. związane z komisowaniem surowców i materiałów oraz zapewnieniem obsługi celnej związanej z eksportem gotowych komisji przygotowanych przez innych zleceniobiorców (pkt4). Zgodnie z pkt.7 umowy Zleceniobiorca IV i V przekazuje wyroby Zleceniobiorcy I do dokonania odprawy celnej. Taka też sytuacja w ocenie Sądu miała miejsce w niniejszej sprawie. Tak więc wyroby były przewożone pomiędzy miejscowościami krajowymi w celu dalszego dokonania odprawy celnej przez Zleceniodawcę I w L.. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu spełnione zostały przesłanki uznania tego przewozu za przewóz wypełniający dyspozycję art. 4 pkt 12 ustawy o transporcie drogowym tj. za przewóz kabotażowy.

Jednocześnie Sąd nie podziela zarzutów skarżącej o naruszeniu przez organ przepisów proceduralnych i niewyjaśnieni wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności.

Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270) orzekł jak w sentencji.