Wyrok WSA w Warszawie, sygn. akt VII SA/Wa 2242/21
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Data orzeczenia: 2022-05-27 00:00:00+02:00 (orzeczenie nieprawomocne)
Symbol z opisem: 6016 Ochrona przeciwpożarowa
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne: Egzekucyjne postępowanie
Skarżony organ: Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 151
journal: Dz.U. 2022 poz 329
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
article: art. 34 § 3 w związku z art. 18 oraz art. 34 § 2 pkt 1
journal: Dz.U. 2020 poz 1427
law: Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2022 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...] na postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie uznania zarzutów za nieuzasadnione oddala skargę


UZASADNIENIE

Przedmiotem skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] w [...]("skarżąca") jest postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej ("[...]KWPSP") znak: [...] z [...] sierpnia 2021 r., wydane w sprawie zarzutów skarżącej zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym, w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych:

Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej m.[...] ("KMPSP") ostateczną decyzją znak: [...] z [...] września 2014 r. nakazał skarżącej wykonanie wymienionych w pkt 1-2 obowiązków. Obowiązek określony w pkt 1 dotyczył usunięcia z dróg ewakuacyjnych składowanych materiałów palnych, zaś w pkt 2 – usunięcia z dróg komunikacji ogólnej w piwnicach składowanych materiałów palnych. Obowiązki te należało wykonać z chwilą wydania decyzji, gdyż ze względu na ochronę zdrowia i życia ludzkiego organ nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.

W wyniku czynności kontrolno-rozpoznawczych mających na celu zweryfikowanie wykonania nałożonych obowiązków organ stwierdził m.in. brak realizacji obowiązku określonego w punkcie 1 ww. decyzji (v. protokół ustaleń dokonanych w toku czynności kontrolno-rozpoznawczych w zakresie ochrony przeciwpożarowej z 19 listopada 2015 r.). Uwzględniając dokonane ustalenia, w związku z brakiem realizacji części decyzji KMPSP wydał upomnienie znak [...] z 5 stycznia 2016 r., w którym wezwał skarżącą do wykonania obowiązku określonego w punkcie 1 decyzji KMPSP z [...] września 2014 r. – tj. usunięcia z dróg ewakuacyjnych składowanych materiałów palnych. Powyższe upomnienie doręczono skarżącej 21 stycznia 2016 r.

Podczas kolejnych czynności kontrolno-rozpoznawczych, z których został sporządzony protokół z 12 marca 2021 r., KMPSP stwierdził brak realizacji obowiązku określonego w punkcie 1 decyzji KMPSP z [...] września 2014 r. co skutkowało wydaniem tytułu wykonawczego znak: [...] z 7 kwietnia 2021 r. oraz postanowienia znak: [...] z [...] kwietnia 2021 r. o nałożenie grzywny w celu przymuszenia.

Pismami z 26 kwietnia 2021 r. skarżąca wniosła, na podstawie art. 33 § 2 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm. – dalej: "u.p.e.a."), zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego, wskazując, że tytuł wykonawczy i postanowienie o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia zostały wydane w oparciu o czynności kontrolno-rozpoznawcze przeprowadzone w 2014 r. Od tego czasu, zdaniem skarżącej, zmieniły się okoliczności faktyczne, co skutkuje nieaktualnością nałożonych obowiązków. Skarżąca odniosła się również do kwestii składowania materiałów palnych i właściwego podmiotu odpowiedzialnego za składowane materiały, a ponadto zarzuciła brak uprzedniego doręczenia wymaganego upomnienia.

Komendant Miejski Państwowej Straży Pożarnej m.[...] postanowieniem znak: [...] z [...] maja 2021 r., wydanym na podstawie art. 34 § 3 w zw. z art. 18 oraz art. 34 § 2 pkt 1 u.p.e.a. oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm. – dalej "k.p.a."), oddalił zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej prowadzonej postanowieniem o nałożeniu grzywny w celu przymuszenia znak: [...] z [...] kwietnia 2021 r. do tytułu wykonawczego [...] z 7 kwietnia 2021 r.

W uzasadnieniu organ pierwszej instancji przedstawił stan faktyczny sprawy i wskazał, że skarżąca w piśmie wnoszącym zarzuty nie wskazała na wykonanie obowiązków określonych w tytule wykonawczym – nie udowadnia wykonania obowiązku, zatem nie zachodzą przesłanki do rozpatrzenia zarzutów z uwzględnieniem art. 125 u.p.e.a. Jednocześnie organ wskazał, że umorzenie grzywny, zgodnie z art. 125 § 1 u.p.e.a., możliwe jest jedynie w razie wykonania w pełni obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Tylko częściowe wykonanie obowiązków określonych w tytule wykonawczym nie może stanowić podstawy umorzenia grzywny w celu przymuszenia.

Odnosząc się do zarzutu, że korytarz, który obsługuje komunikacyjnie lokale nr [...] i [...] stanowi wewnętrzny korytarz lokalu nr [...] nieprzeznaczony do użytku wspólnego KMPSP podał, że w przypadku, gdy z jednego korytarza korzystają osoby zamieszkujące więcej niż jeden lokal korytarz staje się drogą komunikacji ogólnej dla wszystkich mieszkańców tych tzw. "sublokali". Dodatkowo w przypadku, gdy w przestrzeni takiego korytarza wystąpi zagrożenia pożarowe, składowane materiały palne w takim korytarzu nie tylko spotęgują to zagrożenie (poprzez zapewnienie możliwości łatwego rozprzestrzenienia się ognia), ale również mogą uniemożliwić ewakuację ludziom znajdującym się w tych "sublokalach" poprzez zawężenie tej drogi i nie ma znaczenia, że wewnątrz jednego lokalu dokonano jakoby sztucznego wydzielenia kilku mniejszych lokali.

W zakresie zarzutu dotyczącego niedoręczenia upomnienia, KMPSP zauważył, że upomnienie zostało doręczone skarżącej 21 stycznia 2016 r. o czym znajduje się wzmianka w protokole ustaleń z czynności kontrolno-rozpoznawczych z 12 marca 2021 r. (vide: strona 5 protokołu), czego skarżąca również nie negowała podczas ww. czynności kontrolno-rozpoznawczych – protokół podpisano bez wnoszenia do niego zastrzeżeń.

Po rozpatrzeniu zażalenia skarżącej [...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej postanowieniem znak: [...] z [...] sierpnia 2021 r., wydanym na podstawie art. 33 § 1, art. 34, art. 35 u.p.e.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 i art. 144 k.p.a., utrzymał w mocy postanowienie KMPSP z 28 maja 2021 r.

W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że nieprawidłowości polegające na składowaniu materiałów palnych na drogach komunikacji ogólnej służących celom ewakuacji, stwierdzone zostały podczas czynności kontrolno-rozpoznawczych przeprowadzonych w dniach 17 - 30 czerwca 2014 r., kolejnej kontroli, przeprowadzonej w dniach 6 - 19 listopada 2015 r. oraz kontroli, przeprowadzonej w dniach 3 - 12 marca 2021 r. Zdaniem [...]KWPSP na żadnym etapie prowadzonego postępowania od 2014 r., skarżąca nie wniosła uwag w zakresie odpowiedzialności za stan realizacji obowiązków wskazanych w decyzji KMPSP z [...] września 2014 r. Nie przedstawiła również dowodów na usunięcie wskazanych nieprawidłowości.

Odnosząc się do zarzutów zażalenia [...]KWPSP wskazał, że nie ma wątpliwości, że podmiotem odpowiedzialnym za stan bezpieczeństwa pożarowego w budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy [...] w [...] jest skarżąca, która reprezentuje wszystkich właścicieli lokali. Obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa przeciwpożarowego budynku, w tym również utrzymywanie instalacji się w nim znajdujących w stanie pełnej sprawności, wynikający z ustawy z dnia 24 sierpnia 1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 869 ze zm.) leży w tym wypadku po stronie skarżącej, która zgodnie z ustawą z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r., poz. 1048 ze zm. – dalej: "u.w.l.") reprezentuje i kieruje sprawami właścicieli lokali. Takie funkcje pełni również zarządca ustanowiony przez sąd, gdyż do niego odpowiednio należy stosować art. 22 ust. 1 u.w.l., z którego wynika samodzielność dokonywania czynności zwykłego zarządu przez organ wykonawczy wspólnoty.

Zdaniem organu drugiej instancji jeśli ogół właścicieli, których lokale wchodzą w skład określonej nieruchomości, tworzy wspólnotę mieszkaniową i to wspólnota mieszkaniowa może nabywać prawa i zaciągać zobowiązania, pozywać i być pozywana – to do zadań wspólnoty mieszkaniowej (działającej przez swój zarząd), a nie do poszczególnych jej członków należy obowiązek zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego wspólnej nieruchomości, w tym budynku. To wspólnota mieszkaniowa działa w imieniu i na rzecz właścicieli lokali – członków wspólnoty.

W ocenie organu drugiej instancji zaliczenie wspólnoty mieszkaniowej do jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej skutkuje tym, że w postępowaniu administracyjnym pisma doręcza się takim jednostkom organizacyjnym w sposób określony w art. 45 k.p.a., mianowicie w lokalu ich siedziby do rąk osób uprawnionych do odbioru pism.

Wobec powyższego organ drugiej instancji uznał, że nie dopatrzył się uchybień w postępowaniu organu pierwszej instancji.

Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie [...]KWPSP z [...] sierpnia 2021 r. złożyła skarżąca wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając naruszenie art. art. 6, 7, 7a, 8, 9, 11, 12 i 13 k.p.a. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że obowiązek usunięcia z dróg ewakuacyjnych składowanych materiałów palnych w zakresie korytarza obsługującego komunikacyjnie lokale mieszkalne nr [...] i [...] został skierowany do niewłaściwego podmiotu, albowiem właścicielem wskazanego korytarza jest Miasto [...]. Jej zdaniem – korytarz ten przynależy do lokalu mieszkalnego nr [...] i nie jest przeznaczony do użytku wspólnego. W pozostałym zakresie skarżąca wskazała, że obowiązek został wykonany.

[...] Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej – w odpowiedzi na skargę – wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:

Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; zaskarżone postanowienie nie narusza prawa.

Sąd kontrolował w niniejszej sprawie postanowienie [...] Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej znak: [...] z [...] sierpnia 2021 r. utrzymujące w mocy postanowienie Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej m. [...] znak: [...] z [...] maja 2021 r. o uznaniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym za nieuzasadnione. To ostatnie wydane zostało w związku z pismami skarżącej z 26 kwietnia 2021 r., którymi z zachowaniem terminu skarżąca wniosła zarzuty do tytułu wykonawczego [...] z 7 kwietnia 2021 r. (doręczonego stronie 19 kwietnia 2021 r.). Kwestionując w ten sposób uruchomienie postępowania egzekucyjnego, skarżąca powołała się na art. 33 § 2 pkt 1 i 4 u.p.e.a. i podniosła, że niewykonany obowiązek dotyczy częściowo wewnętrznego korytarza nieprzeznaczonego do użytku wspólnego, gdyż należy on do lokalu mieszkalnego nr [...], którego właścicielem jest Miasto [...] i to ten podmiot powinien być zobowiązany do wykonania określonych decyzją obowiązków. Skarżąca podniosła również, że organ nie doręczył jej upomnienia przed wystawieniem tytułu wykonawczego.

Mając na uwadze okoliczności faktyczne i prawne sprawy Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza; rację ma bowiem organ (tak I jak i II instancji) podnosząc, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym nie został w całości wykonany, co czyni zarzuty skarżącej bezzasadnymi.

Rozwijając tę ocenę Sąd zauważa, że kontrolowane postępowanie prowadzone było w trybie art. 34 u.p.e.a. Ma to istotne znaczenie, albowiem postępowanie to ograniczone jest wyłącznie do rozpatrzenia samego zarzutu i nie obejmuje rozpatrzenia – tak jak w odwołaniach od decyzji – całej sprawy. Nadto, ewentualne wyjście poza granice zgłoszonych zarzutów jest niedopuszczalne, tj. pozbawione podstawy prawnej. Poza tym postępowanie egzekucyjne dotyczące zgłoszonego zarzutu nie dotyczy sprawy administracyjnej zakończonej decyzją podlegającą następnie wykonaniu, lecz jest toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej postępowaniem, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionujący dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne organu egzekucyjnego mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 marca 2022 r., sygn. akt: III FSK 546/21).

Skarżąca inicjując to postępowanie podważyła częściowe istnienie "obowiązku"; nie wskazała wprawdzie na wykonanie nałożonego na nią obowiązku, ale podała, że obowiązek został nałożony na niewłaściwy podmiot, gdyż korytarz obsługujący lokale mieszkalne nr [...], [...] i [...] jest lokalem wewnętrznym. Jego właścicielem jest inny podmiot i to na niego powinny być nałożone obowiązku. W pozostałym zakresie – jej zdaniem – obowiązki wynikające z decyzji zostały wykonane. Ponadto podniosła brak doręczenia jej upomnienia. Przy tak skonstruowanych zarzutach wskazała na art. 33 § 2 pkt 1 i 4 u.p.e.a.

Zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być nieistnienie obowiązku. Przesłanką wniesienia zarzutu jest więc sytuacja, w której obowiązek nie istnieje z uwagi na przykład na fakt, że w ogóle nie zaistniał. Okoliczność nieistnienia obowiązku nie musi być następstwem okoliczności, która nastąpiła po wydaniu tytułu wykonawczego, bowiem może zaistnieć wcześniej. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądów administracyjnych, zobowiązany wnosząc zarzut na omawianej podstawie, powinien przedstawić dowody potwierdzające, że obowiązek nie istnieje, ponieważ nigdy nie powstał (por. wyrok WSA w Gliwicach z 5 marca 2020 r., sygn. akt: I SA/Gl 905/19). Może to zatem oznaczać sytuację, w której obowiązek ten nigdy nie powstał, np. z mocy prawa albo nie wydano decyzji nakładającej obowiązek podlegający wykonaniu w drodze egzekucji, bądź też decyzja taka została wydana, lecz następnie ją uchylono, stwierdzono jej nieważność lub wygaśnięcie, bądź też obowiązek podlegający egzekucji wygasł w związku z zaistnieniem zdarzenia określonego w ustawie, lecz przed rozpatrzeniem zarzutów.

Zgodnie zaś z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. zarzutem może być również brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane. Zarzut ten stanowi sankcję dla naruszenia zasady upomnienia, wyrażonej w art. 15 u.p.e.a., której istotą jest indywidualne zagrożenie zobowiązanemu zastosowania środków egzekucyjnych w przypadku, gdy dobrowolnie nie wykona obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej.

Okoliczności podnoszone przez skarżącą w kontekście wskazanych regulacji prawnych, zostały - zdaniem Sądu - prawidłowo rozważone w niniejszej sprawie.

I tak, kierując się powyższym Sąd stwierdza, że stanowisko organów o niewykonaniu w całości obowiązku określonego w ww. tytule wykonawczym, a wynikającego z decyzji KMPSP z [...] września 2014 r., tak w dacie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, jak i wydania ww. postanowień w przedmiocie zgłoszonego zarzutu, jest prawidłowe – znajdujące odzwierciedlenie w aktach sprawy. Sąd dostrzega bowiem, że obowiązek ten (wynikający z ostatecznej decyzji) skarżąca obowiązana była wykonać z dniem [...] września 2014 r., a więc z dniem wydania decyzji. Powyższe wynika z tego, że organ nadał decyzji, na podstawie art. 108 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności (obowiązek tak nałożony od razu był więc wymagalny). Decyzja ta nie została zakwestionowana, a więc stała się ostateczna. Kontrole przeprowadzone: od 6 do 19 listopada 2015 r. (v. protokół z 19 listopada 2015 r., w którym wskazano na niewykonanie obowiązku) i od 3 do 12 marca 2021 r. (v. protokół z 12 marca 2021 r., w którym ponownie wskazano na niewykonanie ww. obowiązku), a więc w dacie wymagalności nałożonych ww. decyzją obowiązków wykazały, że ani w tym terminie, ani później decyzji tej w całości nie wykonano. Tym samym uruchomienie i kontynuowanie postępowania egzekucyjnego w takich okolicznościach należało uznać za prawidłowe, a zarzut podniesiony w tym kontekście – za niezasadny.

Co w sprawie równie istotne, wskutek kontroli przeprowadzonej w okresie od 6 do 19 listopada 2015 r. i stwierdzenia niewykonania obowiązku nałożonego decyzją z [...] września 2014 r. KMPSP wystawił upomnienie znak: [...] z 5 stycznia 2016 r. W powyższym upomnieniu, spełniającym wymagania określone w art. 15 u.p.e.a., organ wskazał, że niewykonanie określonego obowiązku w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia skutkować może wszczęciem przeciwko skarżącej postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt administracyjnych organu pierwszej instancji, powyższe upomnienie doręczone zostało na adres skarżącej i odebrane (w placówce pocztowej przez osobę do tego upoważnioną) 21 stycznia 2016 r. Organ egzekucyjny wywiązał się zatem z obowiązku wynikającego z art. 15 u.p.e.a., a zarzut z art. 33 § 2 pkt 4 u.p.e.a. okazał się także niezasadny, a to z tego względu, że upomnienie doręczone zostało prawidłowo. W tym zakresie Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony w zaskarżonym postanowieniu, co do prawidłowości doręczenia upomnienia, jak i w zakresie podmiotu zobowiązanego (określonego ww. ostateczną decyzją z [...] września 2014 r.).

Jednocześnie, wobec stanowiska skarżącej Sąd zauważa, że o wykonaniu obowiązków, nie może świadczyć jedynie częściowe ich wykonanie. Ponadto Sąd raz jeszcze zaznacza, że w pkt 1 decyzji z [...] września 2014 r. nakazano skarżącej usunięcie z dróg ewakuacyjnych składowanych materiałów palnych. O nawet częściowym wykonaniu tego obowiązku nie może świadczyć usunięcie materiałów palnych wskazanych (przykładowo) w uzasadnieniu decyzji o nałożeniu obowiązków, jeśli nie prowadzi to do skutecznego udrożnienia dróg ewakuacyjnych. W przeciwnym razie tak nałożony obowiązek miałyby charakter iluzoryczny, gdyż samo przesuniecie tych materiałów mogłoby świadczyć o wykonaniu obowiązku – co w rezultacie nie spełniałoby celu ochrony przeciwpożarowej. W skardze podano m.in., że w protokole z 12 marca 2021 r. stwierdzono składowanie materiałów, które nie zostały określone w decyzji nakładającej obowiązek – tj. decyzji KMPSP z [...] września 2014 r. Z tego względu – zdaniem skarżącej – obowiązki te nie mogą być przedmiotem tytułu wykonawczego. Nie można z tym jednak się zgodzić, ponieważ obowiązek wynikający z pkt 1 decyzji z [...] września 2014 r. dotyczy usunięcia z dróg ewakuacyjnych składowanych materiałów palnych, co oznacza, że ze wszystkich dróg ewakuacyjnych w kontrolowanym budynku mają zostać usunięte materiały palne. Warto wskazać, że podczas kontroli w 2021 r. skarżąca reprezentowana przez Z. B. - zarządcę przymusowego (zgodnie z postanowieniem Sądu Rejonowego dla [...] w [...] Wydział Cywilny – sygn. [...]), nie zakwestionowała niewykonania tych obowiązków (pod protokołem podpis Z. B. bez uwag i zastrzeżeń co do poczynionych ustaleń).

Sąd podkreśla jednocześnie, że postępowanie egzekucyjne i tryb uregulowany w art. 33 i art. 34 u.p.e.a. nie może służyć zwalczaniu okoliczności przyjętych w decyzji ostatecznej nakładającej egzekwowane obowiązki. Decyzja nakazująca wykonanie określonych czynności jest ostateczna, a jako taka podlega wykonaniu; co więcej w postępowaniu egzekucyjnym nie może być weryfikowana. Skoro więc, zdaniem skarżącej, w zakresie obowiązku dotyczącego usunięcia z dróg ewakuacyjnych składowanych materiałów palnych w korytarzu obsługującym komunikacyjnie lokale nr [...]i [...] odpowiada inny podmiot a nie skarżąca, to kwestia ta winna być podniesiona w toku postępowania dotyczącego nałożenia tego obowiązku (na skarżącą), a nie jego egzekwowania, bo już na tym etapie nie może wywołać zamierzonego skutku. Dlatego też słusznie organ drugiej instancji wyjaśnił w zaskarżonym postanowieniu, kto jest podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązku i na jakiej podstawie – a Sąd pogląd ten podziela.

Wobec powyższego Sąd stwierdza, że organ drugiej instancji nie naruszył w sprawie przepisów postępowania administracyjnego, a zatem podniesione w skardze zarzuty dotyczące art. 6, 7, 7a, 8, 9, 11, 12 i 13 k.p.a. uznaje za bezzasadne. Podejmowane przez [...]KWPSP czynności miały umocowanie w przepisach prawa (art. 6 k.p.a.), w tym w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W toku postępowania organy podjęły wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). W sprawie nie powstały wątpliwości interpretacyjne co do treści normy prawnej, a więc nie mogło dojść do naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. [...]KWPSP nie działał również w sprzeczności z zasadną zaufania do władzy publicznej (art. 8 k.p.a.), nie naruszył też zasady informowania stron, albowiem skarżąca była na bieżąco informowana o podejmowanych czynnościach (art. 9 k.p.a.). W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia wyjaśniono wnikliwie zasadność przesłanek, którymi kierował się organ (art. 11 k.p.a.), zaś postępowanie było przeprowadzone z zasadą szybkości i prostoty postępowania, określonej w art. 12 k.p.a. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia art. 13 k.p.a., gdyż ugoda w tej sprawie nie mogła zostać zawarta.

Z tych przyczyn, nie stwierdzając w sprawie naruszenia prawa, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.