Wyrok WSA w Poznaniu, sygn. akt IV SAB/Po 31/19
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Data orzeczenia: 2019-04-17 00:00:00+02:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 6480
658
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku: Oddalono skargę
Powołane przepisy: article: art. 13 ust. 1 i 2
journal: Dz.U. 2018 poz 1330
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2018 r., poz. 1330 - tekst jedn.
article: art. 119 pkt 4, art. 151
journal: Dz.U. 2018 poz 1302
law: Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity

SENTENCJA

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Bąk - Marciniak Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Asesor sądowy WSA Maria Grzymisławska - Cybulska po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi T. W. na bezczynność Burmistrza Miasta i Gminy w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej oddala skargę


UZASADNIENIE

T. W. w dniu 17 grudnia 2018 r. zwrócił się za pośrednictwem platformy elektronicznej ePUAP do Burmistrza Miasta i Gminy J. o udostępnienie informacji publicznej w sprawie zrealizowanego przedsięwzięcia "Przebudowy ulicy [...] i T. w J. ", informacji o obszarze oddziaływania obiektu - art 3 pkt 20 prawa budowlanego. Wnioskodawca wniósł o przesłanie powyższej informacji w formie skanów dokumentów na adres poczty elektronicznej.

W odpowiedzi na powyższy wniosek Burmistrz Miasta i Gminy J. pismem z dnia 19 grudnia 2018 r. nr [...] na wskazany adres mailowy przesłał wnioskodawcy kopię pisma W. Wojewódzkiego Inspektora Zabytków z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...]; zaświadczenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. nr [...] stwierdzającego, że projekt "Przebudowy ul. [...] i T. w J. " nie wywrze istotnego oddziaływania na Obszar Natura 2000 oraz decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.

T. W. uznając, że Burmistrz Miasta i Gminy J. nie rozpoznał jego wniosku, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej. Skarżący zarzucił organowi naruszenie art. 13 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (j.t. Dz.U. z 2018 r. poz. 1330 ze zm. – dalej u.d.i.p.) przez nieudzielenie informacji publicznej zgodnie z żądanym zakresem, art. 16 u.d.i.p. przez brak decyzji odmownej i art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi normatywną gwarancję prawa do informacji publicznej, poprzez nieuprawnione ograniczenie tego prawa. Na tej podstawie skarżący wniósł o zobowiązanie organu do udzielenia żądanej informacji publicznej bądź wydania decyzji odmownej w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi; orzeczenie, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa; wymierzenie organowi grzywny i zasądzenie kosztów postępowania. Skarżący wskazał, że zakres obszaru oddziaływania obiektu powinien być określony na podstawie kodeksu cywilnego i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.

W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta i Gminy J. wniósł o jej oddalenie wskazując, że inwestycja prowadzona była na podstawie projektu budowlanego sporządzonego we wrześniu 2010 r. i zatwierdzonego przez Starostę J. decyzją z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Realizacja inwestycji trwała od 10 kwietnia 2012 r. do 31 lipca 2012 r. (etap I w sąsiedztwie posesji skarżącego). W dniu 4 lutego 2013 r. wydana została decyzja Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego o pozwoleniu na użytkowanie części inwestycji (etap I). Całkowite zakończenie inwestycji nastąpiło 15 listopada 2013 r. W dokumentacji projektowej nie został określony obszar oddziaływania obiektu, gdyż nie było wówczas takiego obowiązku. Natomiast zgodnie z obowiązującym w tamtym czasie przepisem art. 3 pkt. 20 prawa budowlanego, obszarem oddziaływania obiektu był faktycznie teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu.

Na tej zasadzie inwestor - Gmina J. ustaliła, że przepisami odrębnymi były przepisy z zakresu ochrony środowiska i ochrony zabytków. Dlatego w odpowiedzi na wniosek T. W. - udostępniono mu pismem z 19 grudnia 2018 r. dokumenty: opinię W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków w P., zaświadczenie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. oraz decyzję o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, gdyż te dokumenty wyznaczały obszar oddziaływania inwestycji.

Burmistrz zauważył, że W. Wojewódzki Konserwator Zabytków w P. nie wniósł uwag w sprawie przebudowy ul. [...] i [...], stwierdzając jednocześnie, że planowany zakres prac ziemno-budowlanych nie spowoduje naruszenia zasad ochrony dziedzictwa kulturowego. Z zaświadczenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w P. wynika zaś, że inwestycja nie przewiduje znaczącego negatywnego oddziaływania na gatunki roślin i zwierząt oraz siedliska, dla ochrony których utworzone zostały Obszary Natura 2000.

Dalej Burmistrz wskazał, że decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w dziale III. Warunki wynikające z potrzeb ochrony środowiska, ochrony dóbr kultury oraz potrzeb obronności państwa, określa że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdza brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. W powyższej decyzji określono zakres inwestycji mieszczący się w liniach rozgraniczenia ze wskazaniem numerów ewidencyjnych działek, które w ocenie organu tym samym określają obszar oddziaływania przedsięwzięcia. Decyzja ta w uzasadnieniu zawiera stwierdzenie, że przedsięwzięcie jest zgodne z wymaganiami ochrony środowiska określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami w tym techniczno-budowlanymi, projekt budowlany jest kompletny i posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia. W związku z powyższym, organ uznał przesłane dokumenty za wystarczające w zakresie złożonego wniosku o udostępnienie informacji publicznej.

Organ wskazał również, że inwestycje o charakterze drogowym realizowane są na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie.

T. W. w piśmie procesowym z dnia 8 lutego 2019 r. wskazał, że obowiązek ustalenia obszaru oddziaływania obiektu był ustanowiony na długo przed nowelizacją prawa budowlanego z dnia 28 czerwca 2015 r. Powyższa nowelizacja przeniosła obowiązek ustalenia obszaru oddziaływania obiektu z inwestora na projektanta. Przebudowa ul. [...] i [...] w J. obejmowała roboty pod instalację wodnokanalizacyjną i w związku z tym wykonano wykopy ziemne. Dlatego też inwestor był uwiązany do ustalenia obszaru oddziaływania na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 9 w związku z kodeksem cywilnym odnośnie prawa własności. Skarżący wskazał, że brak wyznaczonego obszaru oddziaływania oraz brak ekspertyz technicznych budynków w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego jest naruszeniem przepisów techniczno-budowlanych. Wykonanie prac budowlanych niezgodnie z wydaną decyzją o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej w dziale IV Wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich jest naruszeniem niniejszego pozwolenia.

Dalej skarżący wskazał, że legitymację do żądania informacji publicznej we wskazanym zakresie opieram na tym, że na § 204 i § 206 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie jest zobowiązany do sporządzenia ekspertyzy gruntu w taki sposób by ta ekspertyza była wiarygodna, oraz do oprowadzenia remontu nieruchomości wraz ze zmianą przeznaczenia poddasza z niemieszkalnego na mieszkalny w sposób bezpieczny dla osób w moim obszarze oddziaływania. Nieruchomość jest posadowiona w ostrej granicy z trzema działkami, więc mam interes w uzyskaniu żądanej informacji.

Stanowisko w sprawie skarżący podtrzymał również w piśmie procesowym z dnia 5 marca 2019 r.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:

Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast zgodnie z treścią art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki przewidziane w ustawie, zaś kontrola tej działalności, zgodnie z § 2 pkt 8 tego przepisu, obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że skarga do sądu administracyjnego na bezczynność organu w przedmiocie informacji publicznej nie musi być poprzedzona żadnym środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej, ponieważ zgodnie z art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p., przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stosuje się jedynie do decyzji o odmowie udzielenia informacji publicznej, a zatem Kodeks nie ma zastosowania do pozostałych czynności podejmowanych w trybie ustawy, które mają charakter czynności materialno-technicznych z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Skarga na bezczynność w zakresie udzielenia informacji publicznej jest dopuszczalna bez wzywania do usunięcia naruszenia prawa w trybie art. 52 § 3 P.p.s.a. (por. wyrok NSA z dnia 24 maja 2006 r., sygn. akt I OSK 601/05; dostępne http://orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA).

Skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej poprzez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 249/10; wyrok WSA w Poznaniu z 27 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/11 – CBOSA).

W przypadku skarg na bezczynność kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność nie mają znaczenia powody, dla jakich akt nie został podjęty lub czynność nie została dokonana, jak również to, czy bezczynność organu spowodowana została zawinioną, czy niezawinioną opieszałością organu. Bez znaczenia dla oceny, czy organ postawał w bezczynności mają zatem wyjaśnienia organu dotyczące początkowego błędnego skierowania sprawy do załatwienia.

Zwrócić należy również uwagę, że postępowanie w przedmiocie udzielenia informacji publicznej jest postępowaniem odformalizowanym, co wynika z tego, że w u.d.i.p. nie zostały wskazane jakiekolwiek wymagania formalne dotyczące samego wniosku, czy też sposobu jego złożenia. Stąd też za równorzędne złożeniu wniosku pisemnego będzie przesłanie zapytania drogą elektroniczną, za pośrednictwem platformy ePUAP. Nadto przyjmuje się, że wysłany tą drogą wniosek został podpisany odpowiednim podpisem elektronicznym. Z samej istoty prawa dostępu do informacji publicznej wynika, że wnioskodawca nie jest zobowiązany do wskazywania w jakim celu chce uzyskać wnioskowaną informację.

Oceniając zasadność samej skargi należało przede wszystkim wyjaśnić czy informacja, o której udostępnienie wystąpił Skarżący stanowi informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p., a podmiot do którego Skarżący się zwrócił o udzielenie informacji jest podmiotem zobowiązanym do jej udzielenia.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że zgodnie z art. 4 ust. 1 u.d.i.p. obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Nie może zatem budzić wątpliwości, że Burmistrz Miasta i Gminy J. jest organem władzy publicznej zobowiązanym do udzielania informacji publicznej, czego strony w niniejszej sprawie nie kwestionowały.

Przechodząc do analizy aspektu przedmiotowego rozpoznawanej sprawy – tj. do oceny, czy informacje żądane przez Skarżącego stanowią informację publiczną, wskazać należy na art. 1 ust. 1 u.d.i.p., zgodnie z którym przez "informację publiczną" rozumie się "każdą informację o sprawach publicznych". Przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu zawiera art. 6 ust. 1 u.d.i.p., w którym znalazły się m.in. informacje o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności: treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć (art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a tiret pierwsze u.d.i.p.). Przy tym informacją publiczną są nie tylko dokumenty bezpośrednio zredagowane i wytworzone przez organy administracji publicznej, ale także te, których organ używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań, nawet jeśli prawa autorskie należą do innego podmiotu (por. wyroki NSA: z dnia 3 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 2311/12; z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 2215/11; z dnia 7 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 1774/10; z dnia 18 września 2008 r., sygn. akt I OSK 315/08; CBOSA). W doktrynie zasadnie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28–29).

Ograniczenie prawa, o którym mowa w art. 6 ust. 1 i 2 u.d.i.p., może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa (art. 5 u.d.i.p.).

Uwzględniając powyższe, informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnosząca się do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących zadania publiczne, oczywiście w zakresie tych zadań. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów, stanowi ją treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej oraz podmioty niebędące organami administracji, treść wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych niezależnie do jakiego podmiotu są one kierowane.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, ze Burmistrz Gminy J. jako inwestor przebudowy ul. [...] i [...] stanowiących drogi gminne zabezpieczające skomunikowanie drogi krajowej nr [...] z drogą powiatową nr [...] J. – N. co do zasady był zobowiązany do udzielania informacji publicznej związanej z tą inwestycją. Jak wynika z akt sprawy skarżący pismem z dnia 17 grudnia 2018 r. przesłanym do organu za pośrednictwem platformy ePUAP w sprawie zrealizowanego przedsięwzięcia przebudowy ul. [...] i [...] w [...] zwrócił się o udzielenie informacji o obszarze oddziaływania obiektu na podstawie art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. prawo budowalne (j.t. Dz.U. z 2018r. poz. 1202 ze zm. – dalej p.b.). W odpowiedzi na tak sformułowany wniosek Burmistrz Miasta i Gminy J. przesłał kopię decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, kopię opinii Wojewódzkiego Urzędu Ochrony Zabytków oraz kopię zaświadczenia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Z treści skargi wynika, że skarżący domaga się od organy wyznaczenia (określenia) obszaru oddziaływania inwestycji polegającej na przebudowie ul O. i [...] stanowiących drogi gminne.

Mając powyższe na uwadze należy wskazać że obszar oddziaływania obiektu określono w art. 3 pkt 20 p.b. Przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. Obszar oddziaływania obiektu określa się na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących, które zawierają uregulowania odnoszące się do odległości obiektów i urządzeń budowlanych od innych obiektów i granic nieruchomości. Jeżeli z przepisów tych wynikają ograniczenia w możliwości zagospodarowania lub zabudowy sąsiedniej nieruchomości, to nieruchomość ta znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, jej właścicielowi przysługuje prawo strony w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę.

Jak podkreślono w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2013 r. sygn. akt II OSK 2763/12 (CBOSA) właściciel działki znajdującej się w obszarze oddziaływania inwestycji drogowej powinien mieć możliwość uczestniczenia w postępowaniu służącym wyjaśnieniu, jak ograniczenia związane z inwestycją drogową (przebudową określonej działki) wpłyną na jego sytuację prawną. Stąd należy przyjąć, że jeżeli na gruncie prawa materialnego, ograniczenia związane z wydaniem decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej mają wpływ na korzystanie z nieruchomości sąsiednich przez ich właścicieli, to ci właściciele są stroną postępowania. Jednym z przepisów prawa materialnego, mającym wpływ na sytuację prawną właścicieli nieruchomości sąsiadujących z działkami, na których ma być zrealizowana inwestycja drogowa, jest przepis art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. zgodnie z którym obiekt budowlany należy projektować i budować z poszanowaniem, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej. Rolą organu administracji jest bowiem ustalenie, czy realizacja inwestycji nie doprowadzi do nadmiernej ingerencji w prawo własności (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 4 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 535/13 CBOSA).

W tym miejscu należy wskazać, że inwestycja objęta zakresem wniosku o udzielenie informacji publicznej została zrealizowana na podstawie decyzji Starosty [...] w J. z dnia [...] września 2010 r. nr [...] o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej obejmującej przebudowę ul. [...] i [...] w [...]. Ma to tyle istotne znaczenie, że w dacie wydania tej decyzji nie obowiązywał art. 34 ust. 3 pkt 5 p.b. zgodnie z którym elementem projektu budowlanego jest informacja o obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten został bowiem dodany na mocy art. 1 pkt 12 lit. a tiret drugie ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 443) zmieniającej nin. ustawę z dniem 28 czerwca 2015 r.

Mając powyższe na uwadze na uwadze uznać należy, że brak jest podstaw do stwierdzenia po stronie Gminy J. na dzień wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej obowiązku określenia obszaru oddziaływania tej inwestycji. Organem uprawnionym do jego określenia był wyłącznie Starosta J. jako organ prowadzący postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej obejmującej przebudowę ul. [...] i [...] w [...].

Jeżeli zatem Burmistrz Miasta i Gminy J. w odpowiedzi na wniosek skarżącego udostępnił m.in. decyzję zezwalającą na realizację inwestycji drogowej i to w terminie o jakim mowa w art. 13 ust. 1 u.d.i.p. przy uwzględnieniu faktu, że w stanie prawnym obowiązującym w dacie wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej, po stronie gminy jako inwestora nie było obowiązku oznaczenia obszaru oddziaływania obiektu, a obowiązek wyznaczenia obszaru oddziaływania obciążał Starostę [...] jako organ właściwy prowadzący postepowanie w sprawie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, to w ocenie Sądu nie można zasadnie zarzucać, aby Burmistrz pozostawał bezczynny w rozpoznaniu wniosku złożonego przez skarżącego. Podkreślić należy, że na skutek złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej na organie nie ciążył obowiązek ustalania, czy dokonywania analizy obszaru oddziaływania, lecz przekazania posiadanych dokumentów. Ten obowiązek został wykonany.

Bezczynność organu administracji publicznej zachodzi wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale – mimo istnienia ustawowego obowiązku – nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności określonej w art. 3 § 2 pkt 1-4a P.p.s.a. Zatem celem skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania lub bezczynność jest wymuszenie na organie określonych w przepisach zachowań. Wniesienie tej skargi jest zatem czasowo ograniczone jedynie trwaniem niepożądanego stanu bezczynności, a więc np. do czasu wydania decyzji, postanowienia czy załatwienia wniosku strony. Takie stanowisko prezentowane jest konsekwentnie w judykaturze i w piśmiennictwie – por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2006 r. o sygn. akt II OSK 52/06, ONSAiWSA 2006, nr 4, poz. 100; postanowienia NSA: z dnia 13 marca 2009 r. o sygn. akt II FSK 2020/08; z dnia 19 lipca 2013 roku o sygn. akt I FSK 1325/13 oraz T. Woś, H. Knysiak - Molczyk, M. Romańska, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Warszawa 2005, s. 243; B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka - Medek, "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", Zakamycze 2005, s. 143. Podstawą orzekania przez sąd administracyjny w sprawie skargi na bezczynność czy przewlekłość jest zatem art. 149 § 1 P.p.s.a., zgodnie z którym sąd administracyjny, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa.

Odrębną kwestią pozostaje wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji przez Starostę [...]. Ta okoliczność nie może mieć jednak znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy niniejszej - prawidłowość ustalenia kręgu stron w postępowaniu prowadzonym przez Starostę [...] nie może mieć żadnego wpływu na ocenę bezczynności Burmistrza Miasta i Gminy w udostępnieniu informacji publicznej, może natomiast być podstawą do uruchomienia nadzwyczajnego trybu postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.

W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 119 pkt 4 P.p.s.a., sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym, jako że przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania.