Wyrok NSA, sygn. akt I OSK 1978/13
Naczelny Sąd Administracyjny
Data orzeczenia: 2014-01-30 00:00:00+01:00 (orzeczenie prawomocne)
Symbol z opisem: 648  Sprawy z zakresu informacji publicznej i prawa prasowego
Hasła tematyczne: Dostęp do informacji publicznej
Skarżony organ: Prezes Rady Ministrów
Treść wyniku: Uchylono zaskarżony wyrok oraz decyzję I i II instancji
Powołane przepisy: article: art. 5 ust. 1 i 2, art. 16
journal: Dz.U. 2001 nr 112 poz 1198
law: Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej.
article: art. 33, art. 34 ust. 2, art. 34a, art. 36 ust. 2
journal: Dz.U. 2003 nr 65 poz 595
law: Ustawa z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki

SENTENCJA

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Anna Lech sędzia NSA Marzenna Linska- Wawrzon (spr.) sędzia del. WSA Przemysław Szustakiewicz Protokolant sekretarz sądowy Małgorzata Kamińska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2014 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Wa 582/13 w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2013 r., nr [...], 2. zasądza od Prezesa Rady Ministrów na rzecz M. W. kwotę 600 (sześćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.


UZASADNIENIE

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 24 maja 2013 r., Sygn. akt II SA/Wa 582/13, oddalił skargę M. W. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej.

Wyrok wydany został w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy:

M. W. wystąpił do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów o udostępnienie informacji publicznej w postaci kopii pełnego protokołu Komisji Wyborczej w sprawie wyborów do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, z listą kandydujących osób i liczbą otrzymanych głosów.

Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] stycznia 2013 r., na podstawie art. 5 ust. 2 i art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 112, poz. 1198 ze zm., dalej: u.d.i.p.), odmówił wnioskodawcy udostępnienia informacji w zakresie liczby otrzymanych głosów osób kandydujących w wyborach do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

Rozstrzygnięcie to, wskutek rozpoznania wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, zostało utrzymane w mocy decyzją Prezesa Rady Ministrów z [...] lutego 2013 r., na podstawie art. 16 oraz art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

W uzasadnieniu powyższej decyzji wskazano, że prywatność osób, które kandydując na członków Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, w wyniku przeprowadzonych wyborów nie zostały wybrane do powyższego gremium, winna być chroniona. Nie będąc wybranymi do powyższego ciała, nie pełnią bowiem funkcji publicznej. Stąd więc, zastosowanie do nich znajduje przepis art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Organ podkreślił nadto, że żądana informacja dotyczyła danych o liczbie głosów otrzymanych przez osoby kandydujące do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, a nie przez osoby pełniące funkcje publiczne. Stąd więc bez wpływu na wynik sprawy pozostawało, w ocenie organu, to czy kandydaci do przedmiotowego gremium, posiadają przymiot osób pełniących funkcję publiczną.

M. W. w skardze na powyższą decyzję wniósł o zobowiązanie Prezesa Rady Ministrów do udostępnienia żądanej informacji.

W uzasadnieniu podniósł, że wszyscy kandydaci na członków Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów są profesorami tytularnymi polskich szkół wyższych, co sprawia, że w świetle przepisów Kodeksu Postępowania Karnego, są funkcjonariuszami publicznymi. To zaś, zdaniem skarżącego, wyłącza możliwość ochrony ich prywatności, o jakiej mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p.

Nadto skarżący podkreślił, że podjęcie decyzji o kandydowaniu w jakichkolwiek wyborach, pociąga za sobą wystawienie się na osąd wyborców i opinii publicznej. To zaś sprawia, że prywatność kandydatów na konkretny urząd jest ograniczona.

W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku wskazał, że prawo dostępu do informacji publicznej zostało zagwarantowane obywatelom w akcie prawnym najwyższej rangi jakim jest Konstytucja RP. Zgodnie z jej art. 61, każdy obywatel ma prawo do uzyskania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Należy jednak mieć także na uwadze to, że dostęp do informacji publicznej nie ma charakteru bezwzględnego i podlega pewnym ograniczeniom. W ustępie 3 art. 61 Konstytucji RP przewidziano, że ograniczenie dostępu do informacji publicznej jest możliwe m.in. ze względu na określoną w ustawach ochronę wolności i praw innych osób. Powyższa, konstytucyjna norma, znalazła odzwierciedlenie w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., w którym to przepisie sprecyzowano granice dostępności informacji publicznej. Zgodnie z jego treścią prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Ograniczenie to nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji (...).

Mając na uwadze treść przepisu Sąd podkreślił, że kwestią sporną w sprawie jest to, czy wyłączenie, o jakim mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p., należy odczytywać w ten sposób, że do czasu wybrania do składu Komisji, kandydaci nie pełnią funkcji publicznej związanej z wyborem, czy też, że każdy kandydat do Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów, jest funkcjonariuszem publicznym. W ocenie Sądu pierwszej instancji ograniczenie wskazane w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy odczytywać w sposób zawężający. Skoro przedmiotem żądanej informacji były dane dotyczące wyborów do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów, to treść art. 5 ust. 2 u.d.i.p. należy odczytywać w nawiązaniu do faktu pełnienia funkcji w organie, do członkowstwa, w którym kandydowano. Istotne jest istnienie związku z pełnieniem funkcji w danym gremium. Korelacja zachodzić więc musi pomiędzy materią wyborów do określonego organu, a tym właśnie organem.

Zdaniem Sądu bez wpływu na rozstrzygnięcie w sprawie pozostaje to, czy kandydaci do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów pełnią inną funkcję publiczną. Żądana informacja związana była z faktem kandydowania na stanowisko będące funkcją publiczną, a nie z faktem posiadania stopnia naukowego profesora.

W tym stanie sprawy Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: p.p.s.a.).

M. W. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniósł o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji lub, w razie potwierdzenia naruszenia prawa materialnego, rozpoznanie skargi na mocy art. 188 p.p.s.a. oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych.

Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono:

1. naruszenie przepisów prawa materialnego:

– art. 61 ust. 1 i 3 w zw. z art. 31 ust. 1 Konstytucji RP przez ich niewłaściwe zastosowanie na skutek uznania, iż żądane informacje publiczne podlegają wyłączeniu z zasady jawności i nie muszą być udostępnione;

– art. 5 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 6 września 2001 o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. Nr 106, poz. 492 ze zm.) – przez jego błędną wykładnię, polegającą na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki ograniczające dostęp do informacji ze względu na ochronę prawa do prywatności;

– art. 10 ust. 2 i art. 14 ust. 1 i 2 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez wydanie decyzji w przypadku braku podstaw do jej wydania.

2. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie:

– art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez nieuwzględnienie całego materiału zebranego w sprawie i twierdzeń w nim zawartych, w szczególności pominięcie w swoich rozważaniach treści aktów prawnych mających zastosowanie w sprawie;

– art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak wyjaśnienia rozstrzygnięcia wraz z podaniem podstawy prawnej przyjęcia przez sąd, że żądane informacje dotyczą w istocie prywatności kandydatów do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podkreślono, że Sąd błędnie zakwalifikował, żądane dane jako objęte pojęciem "prywatności". Nie rozważył on okoliczności, które wyraźnie wskazują, że przepis art. 5 ust. 1 u.d.i.p. nie ma w sprawie w ogóle zastosowanie, a tym samym decyzje Prezesa Rady Ministrów, jako pozbawione podstawy prawnej powinny zostać uchylone. W szczególności zwrócono uwagę, że członkiem, a więc również i kandydatem na członka, Centralnej Komisji może zostać jedynie osoba posiadająca tytuł profesora.

Jednostką zgłaszającą kandydatów jest instytucja, w której wykonuje on zadania publiczne i fakt oraz okoliczności wykonywania przez kandydata funkcji publicznych są nierozerwalnie połączone z kandydowaniem do Centralnej Komisji. Nie ma więc znaczenia czy osoba posiadająca tytuł profesora została wybrana do Centralnej Komisji czy też nie weszła w skład tego kolegialnego organu, gdyż właśnie warunkiem sine qua non zostania kandydatem jest posiadanie tytułu profesora i tym samym realizowanie swoich działań w obrębie zadań publicznych.

Odnośnie zaś powoływania, zarówno przez organ, jak i Sąd I instancji ustawy o ochronie danych osobowych, w doktrynie wyrażony został pogląd, że informacje o osobach publicznych, mające związek z pełnieniem tych funkcji, mogą być udostępnione na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej z powołaniem się na art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych, który to przepis pełni rolę przepisu zezwalającego na przetwarzanie i udostępnianie danych osobowych. Z powyższych powodów, przyjmując tezę organu, uznaną przez sąd I instancji, że ewentualne udostępnienie informacji wywieść by można z treści art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, należało ocenić, że proces wyborczy do Centralnej Komisji wiąże się z wykonywanie funkcji publicznych oraz należałoby sformułować obowiązek udostępnienia żądanych danych, w oparciu o tę podstawę.

Niezależnie od powyższego, z niewyjaśnionych, zarówno w treści decyzji, jak i rozstrzygnięcia WSA w Warszawie okoliczności, organ i w ślad za nim sąd uznał, że dane dotyczące wyników wyborów do Centralnej Komisji objęte są tzw. "prywatnością". Przyjmując bez żadnego wyjaśnienia taką hipotezę rozważył jedynie relacje zachodzące w art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, całkowicie pominąwszy okoliczność, że przesłanki określone w art. 5 ust. 1 ustawy w ogóle nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Zdaniem P. Winczorka, przez życie prywatne rozumie się te okoliczności, zachowania, wydarzenia, które nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem przez daną osobę zadań i kompetencji organów władzy publicznej oraz dokonywanie innych czynności i prowadzeniem działalności o publicznych zasięgu i znaczeniu (...)." (P, Winczorek. Komentarz do Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 roku, Liben, Warszawa 2008, wyd. 2, s. 114).

W ocenie skarżącego trudno jest w przedmiotowej sprawie uznać, że prawo do prywatności ograniczone będzie tylko liczbą oddanych głosów na kandydata, a jednocześnie, stosowne przepisy wyraźnie uznają za jawne dane dotyczące jego personaliów, wieku oraz kariery naukowej. Fakt kandydowania do Centralnej Komisji nie odnosi się w żadnym zakresie do prywatnego życia kandydata, a związane jest bezsprzecznie z jego funkcjonowanie w domenie życia zawodowego i publicznego.

Kandydat do Centralnej Komisji nie występuje jako osoba prywatna. Nie może on nawet, z mocy powołanych wyżej przepisów, występowe samodzielnie i bez związku z pełnieniem funkcji. Instytucją zgłaszającą go do wyborów jest podmiot publiczny, a rola kandydata ogranicza się jedynie, zgodnie z treścią rozporządzenia, do wyrażenia zgody na kandydowanie.

Przyjmując nawet tezę, że wyniki głosowania kandydata do Centralnej Komisji są związane z jego prywatnością, nie można pominąć w rozważaniach, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 21 października 1998 r., K 24/98, wskazał, że "każdy ma prawo do prawnej ochrony życia prywatnego oraz do decydowania o swoim życiu osobistym. Jednocześnie jednak przeważa w doktrynie pogląd, w myśl którego, w odniesieniu do osób ubiegających się lub pełniących funkcje publiczne, prawo do ochrony prywatności podlega istotnemu ograniczeniu". Również Sąd Najwyższy rozważając kwestię prywatności stwierdzał, że "dopuszczalność szerszej ingerencji w sferę życia prywatnego odnosi się do zawodów związanych ze szczególnym stopniem społecznego zaufania" (por. orzeczenie SN z 7 czerwca 2001 r., III CKN 266/00).

W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prezes Rady Ministrów wniósł o jej oddalenie w całości.

Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:

Skarga kasacyjna zasługiwała na uwzględnienie.

Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270, zwanej dalej "p.p.s.a.") Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę wyłącznie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu.

Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skargę kasacyjną należało rozpoznać w granicach przytoczonych w niej podstaw.

Zagadnieniem spornym w niniejszej sprawie stało się to, czy stanowiący informację publiczną wynik wyborów do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów – w zakresie liczby głosów oddanych na poszczególnych kandydatów – podlega udostępnieniu bez ograniczeń związanych z ochroną prywatności osób kandydujących. Według stanowiska Prezesa Rady Ministrów uprawnione było udzielenie wnioskodawcy informacji na temat liczby głosów otrzymanych przez osoby kandydujące, które zostały w wyniku przeprowadzonych wyborów wybrane do składu Komisji. Natomiast decyzja odmowna dotyczy wyników głosowania co do osób, które nie zostały wybrane do powyższego gremium, przez wzgląd na potrzebę ochrony ich prywatności.

Przyjęte przez organ rozróżnienie oparte zostało na założeniu, że żądana informacja dotyczy osób kandydujących, które w przypadku gdy nie zostały wybrane nie pełnią funkcji publicznej członka Centralnej Komisji. Jednocześnie uznano, że dla rozpatrzenia wniosku nie miała znaczenia okoliczność pełnienia przez kandydatów innych funkcji publicznych, przykładowo funkcji nauczyciela akademickiego na publicznej uczelni.

Sąd Wojewódzki akceptując pogląd organu stwierdził, że zasadne było wydanie decyzji odmownej na podstawie przepisu art. 5 ust. 2 zd. pierwsze u.d.i.p. stanowiącym, że prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej. W szczególności Sąd uznał, że w sprawie nie znalazło zastosowania wyłączenie przewidziane w zdaniu drugim wymienionego przepisu, według którego ograniczenie w prawie do informacji publicznej ze względu na prywatność osoby, nie dotyczy informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Skarżący, kwestionując w skardze kasacyjnej ocenę wyrażoną w zaskarżonym wyroku, słusznie podniósł, że Sąd błędnie potraktował kandydowanie do Centralnej Komisji jako fakt życia prywatnego osób kandydujących, podczas gdy instytucją zgłaszającą do wyborów jest podmiot publiczny, a kandydowanie jest związane z pełnieniem funkcji publicznej przez kandydatów.

Uznając za trafny zarzut kasacyjny co do naruszenia art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p. w powiązaniu ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP zauważyć trzeba, że Sąd Wojewódzki przy wykładni wymienionego unormowania, jak też ocenie jego zastosowania, pominął regulację prawną dotyczącą warunków ustawowych kandydowania i trybu wyboru członków Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów.

Zgodnie z art. 33 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz stopniach i tytule w zakresie sztuki (Dz.U. z 2003 r. Nr 65, poz. 595 ze zm.), Centralna Komisja do Spraw Stopni i Tytułów działa przy Prezesie Rady Ministrów i w zakresie wydawanych przez siebie decyzji pełni funkcje centralnego organu administracji rządowej (ust. 1). Zadaniem Centralnej Komisji jest zapewnienie harmonijnego rozwoju kadry naukowej zgodnie z najwyższymi standardami jakości badań wymaganych do uzyskania stopni naukowych i tytułu naukowego. Według art. 34 ust. 2 członkiem Centralnej Komisji może zostać obywatel polski posiadający tytuł profesora i aktualny dorobek naukowy w okresie ostatnich pięciu lat. Członkiem Centralnej Komisji może zostać również osoba posiadająca tytuł profesora o wiodącym dorobku w danej dziedzinie. Jak wynika z art. 34a, kandydatów na członków Centralnej Komisji mogą przedstawiać rady jednostek organizacyjnych posiadających uprawnienie do nadawania stopnia doktora (np. rada wydziału, rada naukowa instytutu naukowego PAN). Stosownie do § 4 ust. 2 rozporządzenia prezesa Rady Ministrów z dnia 14 września 2011 r. w sprawie liczby członków Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów oraz warunków i trybu ich wyboru (Dz.U. z 2011 r. Nr 201, poz. 1185), zgłoszenie kandydatów następuje na podstawie uchwały uprawnionej rady jednostki organizacyjnej. Warto też zwrócić uwagę, że zgłoszenie kandydata musi zawierać oprócz jego danych personalnych m.in. opis przebiegu kariery naukowej lub artystycznej kandydata oraz nazwę jednostki organizacyjnej, reprezentowanej przez kandydata (§ 4 ust. 4 pkt 1, 3, 4). Z kolei art. 36 ust. 2 cyt. ustawy z 14 marca 2003 r. przewiduje, że Centralna Komisja przesyła jednostkom organizacyjnym uprawnionym do nadania stopni roczne sprawozdanie ze swej działalności.

Z przytoczonych unormowań wynika jednoznacznie, że kandydatem do Centralnej Komisji może być osoba posiadająca tytuł profesora, która wyłoniona zostaje przez właściwe podmioty publiczne w wymaganym trybie. Istotne jest przy tym to, że kandydat na dalszym etapie nie występuje w wyborach wskutek prywatnego zgłoszenia, lecz jako osoba reprezentująca daną jednostkę organizacyjną. Niewątpliwie obowiązująca procedura wyborów członków Centralnej Komisji, jak też ustawowe określenie ich kwalifikacji ma stanowić gwarancję prawidłowego wykonywania zadań powierzonych Komisji. Z kolei wykonywanie obowiązków wynikających z członkostwa w Centralnej Komisji pozostaje w funkcjonalnym związku z zadaniami realizowanymi przez jednostki organizacyjne reprezentowane przez członków Komisji.

W takim stanie prawnym trudno uznać, że informacja o liczbie głosów otrzymanych przez poszczególnych kandydatów nie jest informacją o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji, w tym o warunkach powierzenia i wykonywania funkcji.

Nieuprawnione więc było stwierdzenie Sądu Wojewódzkiego, że w przypadku osób niewybranych do Centralnej Komisji żądana informacja związana była z faktem kandydowania na stanowisko będące funkcją publiczną, a nie z faktem posiadania stopnia naukowego profesora, co z kolei miało uzasadniać potraktowanie informacji o uzyskanym wyniku głosowania jako dotyczącej sfery życia prywatnego.

Tymczasem jak wykazane zostało powyżej możliwość ubiegania się o członkostwo w Centralnej Komisji uwarunkowana jest bezpośrednio pełnieniem funkcji publicznej w jednostce organizacyjnej uprawionej do wyłonienia kandydatów na stanowisko w Centralnej Komisji.

Zaznaczyć należy, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd, iż nauczyciele akademiccy pełnią na uczelniach wyższych funkcje publiczne (por. wyrok NSA z 19 kwietnia 2011 r., I OSK 125/11, wyrok NSA z 8 czerwca 2011 r., I OSK 391/11; wyroki WSA w Szczecinie z: 6 czerwca 2012 r., II SA/Sz 342/12 i 4 lipca 2012 r., II SAB/Sz 19/12). W świetle regulacji Prawa o szkolnictwie wyższym nie ma podstaw do różnicowania w omawianym aspekcie uczelni publicznych i niepublicznych szkół wyższych. W rezultacie należy przyjąć, że kandydowanie osób posiadających tytuł profesora do Centralnej Komisji wiąże się bezpośrednio z pełnieniem funkcji publicznej w oznaczonych jednostkach organizacyjnych i wynik głosowania do tego organu podlega udostępnieniu jako informacja publiczna bez względu na to, czy osoba kandydująca uzyskała członkostwo w Komisji, czy też nie została do niej wybrana.

Rozważając okoliczności rozpoznawanej sprawy nie można pomijać, że w orzecznictwie oraz w doktrynie przyjmowany jest zróżnicowany zakres ochrony prywatności w zależności od tego, czy udostępnienie informacji dotyczy osoby publicznej czy też innego podmiotu. Trafnie autor skargi kasacyjnej, odwołując się do piśmiennictwa zwrócił uwagę na potrzebę właściwego zdefiniowania pojęcia "prywatności" w kontekście ograniczeń prawa do informacji publicznej. Niewątpliwie przez "prywatność osoby fizycznej", o której mowa w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. rozumieć należy te okoliczności, zachowania, wydarzenia, które nie są bezpośrednio związane z wykonywaniem przez daną osobę zadań i kompetencji w ramach pełnionej funkcji publicznej. Przyjąć należy, że w świetle obowiązujących regulacji konstytucyjnych i ustawowych usprawiedliwiona jest szersza ingerencja w sferę życia prywatnego tych osób, które pełnią funkcje publiczne bądź do pełnienia takich funkcji kandydują (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 20 marca 2006 r., K 17/05).

Odnosząc się do treści skargi kasacyjnej zgodzić się należało z zarzutem, że Sąd Wojewódzki dokonał kontroli zaskarżonego aktu z naruszeniem art. 134 § 1 p.p.s.a.

Zgodnie z wymienionym przepisem Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Niezwiązanie granicami skargi oznacza, że Sąd ma prawo, a także obowiązek dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego niezależnie od sformułowanych w skardze twierdzeń, zarzutów i wniosków.

Granice rozpoznania sprawy przez sąd administracyjny wyznaczone są przez granice sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym. Sąd administracyjny ma więc obowiązek uwzględnienia wszystkich norm prawnych kształtujących stosunek administracyjny będący przedmiotem zaskarżonego aktu. Kontrola legalności aktu przez sąd polega na badaniu norm prawa materialnego determinujących treść rozstrzygnięcia objętego zaskarżonym aktem oraz zgodności z prawem całego postępowania administracyjnego w kontekście obowiązujących wymogów proceduralnych. W rezultacie więc to całokształt faktycznych i prawnych aspektów sprawy wyznacza przedmiot postępowania sądowoadministracyjnego.

Jak wykazane zostało powyżej nieuwzględnienie przez Sąd całości unormowań dotyczących ustawowych warunków i trybu wyboru członków Centralnej Komisji skutkowało wadliwą oceną w zakresie przesłanek do zastosowania w sprawie przepisu art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.

Niezasadny natomiast okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi wymienionego przepisu w stopniu, który pozwolił na przeprowadzenie kontroli instancyjnej.

Uznanie podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. za usprawiedliwioną skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku.

Jednocześnie uwzględnieniu podlegała skarga, o czym orzeczono na podstawie art. 188 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ uwzględni ocenę prawną wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny.

Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania sądowego w obu instancjach podjęto zgodnie z art. 200 i 203 pkt 1 p.p.s.a.